Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΟΒΕΣ

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Αλήθειες, ψέματα,
σ' ένα μάτσο ερινύες πλήγιαζαν τις παλάμες του.
Τα μάτια καρτερούσαν το κορμί.
Το κορμί εκτός ψυχής, φύσηξε ένα τσουλούφι στο μέτωπο.
Το στόμα μισάνοιχτο οσμιζόταν τη γεύση της νύχτας.
Πεινούσε.
Το φιλί σε στάση μάχης.
Η πρόσκληση έκανε ένα βήμα.
Η ανάγκη οπισθοχώρησε.
- Πόσο πάει ;
- Πώς να παλέψω για μένα, χωρίς εμένα, γουργούρισε το βλέμμα..
Οι κόκκινες γόβες αδημονούσαν να πατήσουν σε έναν διπλής κατεύθυνσης χορτάτο στεναγμό.
Πίσω απ τα σκοτάδια που σπρώχνονταν να καθρεφτιστούν στον ιδρώτα που γυάλιζε,
ο Θεός παραδόθηκε στην ανάπαψη Του.
Μια πόρτα άνοιξε, μια οδύνη έμπασε μέσα τις απώλειες της κι ετοιμάστηκε να γίνει ηδονή.
.
Κανείς δεν είναι κανενός. Όλοι στα μέσα μας ανήκουμε, επισφράγισε την συμφωνία η φωνή απ’ το ραδιόφωνο.
Η μασημένη τσίχλα σημάδεψε το τζάμι και κόλλησε πάνω του,
σαν ποινή, σαν χρεόγραφο ανεξόφλητο.
Σαν ένα ακόμη φθαρμένο αποτύπωμα της μοναξιάς.
Η σάρκα άρχιζε να ξεντύνεται τις ανάγκες.
Η ψυχή απομακρύνθηκε διακριτικά..
Τι δουλειά είχε σε τελετές δεδικασμένες…;
.
Κάπου στο βάθος ένα χρώμα πάλευε να ανταμώσει τον ορίζοντα..
Ένα ακαθόριστο χρώμα,
κάτι ανάμεσα σε θάνατο και λυτρωμό..




Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτοί δεν είναι δικτάτορες. Έχουν φράγκα

Άρης χατζηστεφάνου


Κιχ δεν βγάζουν τα τελευταία 24ωρα οι ζεσουισαρλίδες και οι ακόλουθοι του συνταγματικού τόξου για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παντελή έλλειψη δημοκρατίας στο Άμπου Ντάμπι, το οποίο επισκέπτεται ο πρωθυπουργός.

Δικτάτορας για αυτούς είσαι αν λέγεσαι Κάστρο και βρίσκεσαι για μισό και πλέον αιώνα υπό αμερικανικό αποκλεισμό. Όχι όταν αγοράζεις τα ακριβότερα οπλικά συστήματα της αμερικανικής, της γαλλικής και της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, όπως κάνουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι, που σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία βρίσκονταν στις φυλακές του Εμιράτου (ή εξαφανίζονται μυστηριωδώς), απλώς δεν υπάρχουν αν ο Σεϊχης μπορεί να σου μπουκώσει το στόμα με κανά δημόσιο έργο. Και δόξα τον Αλάχ οι ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν φάει ψωμάκι, εκμεταλλευόμενες τις συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς που επικρατούν για τους ξένους εργάτες στον Περσικό Κόλπο.

Τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλλων είναι μάλλον υπερεκτιμιμένα όταν συζητάμε για τις σατραπίες της περιοχής (εκτός αν είσαι γκέι στο Ιράν ενώ οι ΗΠΑ ανανεώνουν το εμπάργκο) ενώ και μερικά βασανιστήρια κρατουμένων μπορούν να γίνουν ανεκτά αν υπάρχει καλή θέληση.

Η δημοκρατία, που τόσο μας λείπει στην περίπτωση της Κούβας, είναι μάλλον περιττή για τα μοναρχικά καθεστώτα της περιοχής ενώ τα δικαιώματα των γυναικών είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Όσο για τους μουσουλμάνους και το ισλάμ, που στα μάτια τόσων και τόσων δημοσιολόγων είναι ταυτισμένα με τη βία και την τρομοκρατία, στον Περσικό Κόλπο είναι απλώς μια ακόμη θρησκεία. Άλλωστε αυτοί οι Μουσουλμάνοι έχουν και formula 1. Δεν μπορεί να είναι κακοί άνθρωποι.

Επίσης όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι, που βάζουμε τη γαλλική σημαία στα avatar του Twitter και του Facebook, καταδικάζοντας τις τρομοκρατικές επιθέσεις ακραίων ισλαμιστών ξεχνάμε αίφνης ότι οι περισσότεροι από αυτούς χρηματοδοτούνταν τα τελευταία χρόνια και από το Κατάρ – το οποίο επίσης εκπροσωπούνταν στις συναντήσεις στο Άμπου Ντάμπι.

Πόσο χαμερπής πρέπει να είσαι τελικά για να καθορίζεις τις αρχές και τις ιδέες σου για τη δημοκρατία, την αθεία ή την ανξιθρησκεία, τα πολιτικά και ατομικά δικαιώματα, τη θέση των γυναικών και τόσα άλλα με μοναδικό γνόμωνα το χρήμα;

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΕΞΥΠΝΟ ΚΑΡΟΤΟ

Φίλιππος Γαλιάσος


Μπήκε στο σπίτι και ξεντύθηκε. Έκανε ένα γρήγορο ντους και πήγε στην κουζίνα να ετοιμάσει κάτι να φάει. Έβαλε το τελευταίο LP του Cohen να παίζει και έβαλε ένα ποτήρι κονιάκ το οποίο κατέβασε πιο γρήγορα από ότι η βαρύτητα θα μπορούσε να καταφέρει μόνη της. Μετά έκοψε καρότα, κρεμμύδια, σκόρδα, πατάτες. Δεν ήξερε τι θα έφτιαχνε, δεν είχε συγκεκριμένη συνταγή κατά νου, αλλά κάτι θα σκαρφιζόταν. Μετά έκοψε στα τέσσερα μια πράσινη πιπεριά, δύο κόκκινες και μια πορτοκαλί η οποία έστεκε μισομαραζομένη στο βάθος του ψυγείου του. Κοίταξε τον φούρνο, βρισκόταν δύο μέτρα μακριά του. Του ανοιγόκλεισε την πόρτα τέσσερις φορες ενώ σε κάθε άνοιγμα του το ταψί έβγαινε και έμπαινε μέσα. Του έβγαζε γλώσσα ο άτιμος. Μετά άνοιξε το καπάκι από τον ντενεκέ με τα σπυριά του καφέ. Τα έβλεπε να σηκώνονται και να βγαίνουν το ένα μετά το άλλο μέσα από εκεί και να πετάνε το ένα πίσω από το άλλο. Πήγαιναν στο σαλόνι, στο διάδρομο, πετούσαν και στροβιλίζονταν πάνω από το κεφάλι του σα σμήνος από μέλισσες.

Κάθισε στην καρέκλα που βρισκόταν στο τραπεζάκι της κουζίνας και σέρβιρε άλλο ένα κονιάκ τον εαυτό του. Αυτή τη φορά το καπάκι ξεβιδώθηκε μόνο του και δύο γουλιές γλίστρησαν από το μπουκάλι κατευθείαν στο στόμα του.

Παρατηρούσε τα τεμαχισμένα καρότα να επανασυνδέονται, τα κρεμμύδια να τυλίγουν τους φλοιούς τους, τον ένα μέσα στον άλλο. Τα κομματάκια από τις πράσινες πιπεριές να ενώνονται με κομμάτια από τα άλλα δύο χρώματα.

Έξω είχε πάρει να βρέχει, το τζάμι του δάκρυζε και σε κάθε σταγόνα που έπεφτε πάνω του σχηματίζονταν και ένα ζευγάρι μάτια. Που τον κοιτούσαν. Ένα συρτάρι άνοιξε, το τηγάνι βγήκε έξω και το καπάκι από το μπουκάλι του λαδιού τινάχτηκε σαν πώμα σαμπάνιας. Ένα μικρό κύμα από ελαιόλαδο κολύμπησε λίγο πάνω από την επιφάνεια του πάγκου της κουζίνας και έπεσε μέσα στο τηγάνι. Το ένα μάτι της κουζίνας άνοιξε και κοίταξε τα δακρυσμένα μάτια στο τζάμι του παραθύρου. Όταν το λάδι άρχισε να σφυρίζει σαν οχιά τότε τα καρότα σηκώθηκαν στον αέρα, ολόκληρα έτσι όπως είχαν ενωθεί πριν, και έπεσαν από απόσταση μέσα στο τηγάνι, σπάζοντας ξανά στα μικρά εκείνα κομμάτια που τα είχε κόψει. Τα ακολούθησαν τα κρεμμύδια και οι πιπεριές. Η μουσική έπαιζε στο βάθος. Η μπάσα φωνή, τύλιγε τους κόκκους του καφέ που ταξίδευαν ξανά προς την κουζίνα, μπαίνοντας μέσα στον μικρό μύλο. Η μουσική χάθηκε γιατί ο μύλος που έκανε τόσο σαματά δεν άφηνε άλλο ήχο να ακουστεί. Ακόμα και το έτος 3.000 μ.χ δεν ήταν εύκολο να αλέσεις τον καφέ σου σιγανά. Μπορεί όλα τα πράγματα να είχαν γίνει περισσότερο έξυπνα, ακόμα και εκείνα τα πανηλίθια καρότα, αλλά ό,τι αφορούσε τις μηχανές άλεσης του καφέ τα πράγματα δεν είχαν βελτιωθεί και πολύ.

Πίνοντας λίγο ακόμα κονιάκ, παρακολουθούσε μπροστά του να μαγειρεύεται το γεύμα του ολομόναχο. Τα πάντα πλέον είχαν από ένα τσιπάκι πάνω τους το οποίο εμπεριείχε όλο τον προγραμματισμό, το τι έπρεπε το κάθε τι να επιτελέσει. Ακόμα και τα κρεμμύδια είχαν από ένα τέτοιο. Με το που τα άρπαζες εκείνα ήξεραν τι να κάνουν. Ξεκινούσαν να γδύνονται και να τεμαχίζονται ολομόναχα, να πέφτουν μέσα σε έξυπνα τηγάνια με ένα οξυδερκές ελαιόλαδο χαμηλό σε οξέα.

Όταν το πιάτο με το αχνιστό φαγητό προσγειώθηκε σαν ιπτάμενος δίσκος μιας άλλοτε ρομαντικής εποχής μπροστά του, εκείνος δεν είχε όρεξη να φάει. Δεν είχε πλάκα πλέον. Δε μπορούσε να κάνει τίποτα πλέον. Δεν του άρεσε που όλα τα πράγματα γύρω του ήταν εξυπνότερα από εκείνον, γνωρίζοντας με κάθε ακρίβεια ποιος ήταν ο σκοπός της δικής τους ζωής.

Ακούμπησε ανόρεχτα το πιρούνι μέσα στο πιάτο και το παράτησε εκεί ως σύμβολο διαγραφής της όρεξης του. Μετά από ακριβώς δώδεκα λεπτά ένα φλιτζάνι φρεσκοκομμένου και φρεσκοπαρασκευασμένου εσπρέσσο βόλεψε τη λαβή του ανάμεσα από τα δάκτυλα του.

Και ο Leonard ακόμα έπαιζε, η βροχή είχε σταματήσει και εκείνα τα μάτια πάνω στο τζάμι τον κοίταζαν ακόμα. Δεν ήθελε να τα κοιτάξει. Ήξερε πως με ένα του μόνο βλέμμα θα άνοιγαν στην ανάκληση, ενώ με ένα πιο έντονο βλέμμα θα άνοιγαν διάπλατα.

Πηγή: philipposgaliasos.blogspot.gr



Φίλιππος Γαλιάσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μετατοπίζονται οι πολιτικοί άξονες και στην ελληνική κοινωνία

Κείμενα-επιμέλεια: Νίκος Ταυρής, Βασίλης Ξυδιάς


Αξιοσημείωτη διαφοροποίηση στο τι σκέφτονται και αισθάνονται οι Έλληνες πολίτες καταγράφουν τρεις δημοσκοπήσεις του τελευταίου μήνα

Ο Δρόμος δημοσιεύει ορισμένα στοιχεία από τρεις έρευνες που έχουν διεξαχθεί στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση τον τελευταίο μήνα. Σε αυτές τις δημοσκοπήσεις αποτυπώνονται τάσεις που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δημιουργούν μια διαφορετική συνολικά εικόνα από αυτήν που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα για την ελληνική κοινωνία. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Έλληνες πολίτες δεν αισθάνονται πως θα πάνε καλύτερα τα πράγματα τους μήνες ή τα χρόνια που έρχονται. Αυτό είναι κάτι που έχει αποτυπωθεί σε πολλές έρευνες, ιδιαίτερα στο οικονομικό επίπεδο, όμως στην τελευταία δημοσκόπηση του Πολιτικού Βαρόμετρου της εταιρείας Public Issue εκδηλώνεται έντονη ανησυχία και για την κακή τροπή που παίρνουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μάλιστα ένα μεγάλο ποσοστό των συμπολιτών μας δεν αποκλείει και το ενδεχόμενο ενός πολέμου με την Τουρκία μέσα στα επόμενα χρόνια.

Επίσης στις έρευνες της Κάπα Research και της Kantar Public φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει οι τάσεις των αισθημάτων αντιαμερικανισμού και φιλοευρωπαϊσμού μέσα στην ελληνική κοινωνία. Πλέον και οι δύο αυτές τάσεις αποτελούν μειοψηφία. Αυτό δεν είναι κάτι μικρό αν κανείς αναλογιστεί ποιο ρόλο έχουν παίξει αυτά τα αισθήματα και πως έχουν καταπολεμηθεί ή καλλιεργηθεί από τον αστικό κόσμο τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια.

Εκδηλώνεται πλέον πλειοψηφική τάση φιλοαμερικανισμού από τους Έλληνες, ενώ ο ευρωσκεπτικισμός έχει διογκωθεί, αφού πλέον μόνο το 31% των πολιτών θεωρεί ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στα πλαίσια της Ε.Ε. είναι κάτι θετικό. Και βέβαια μαζί με αυτό πάει και η χαμηλή δημοτικότητα που έχει η Γερμανία σαν χώρα στην Ελλάδα, κύρια λόγω της πολιτικής που έχει ακολουθήσει εναντίον του ελληνικού λαού.

Όπως γίνεται κατανοητό από όλα τα παραπάνω, μπαίνουμε σε μια νέα φάση της πολιτική ζωής. Από τη μία έχουν ρευστοποιηθεί, ανατιναχτεί ή αναπροσαρμοστεί πολιτικές και κοινωνικές σταθερές του πρόσφατου, προ κρίσης, παρελθόντος.

Από την άλλη έχουν εμπεδωθεί πολιτικές της παγκοσμιοποίησης στο κοινωνικό σώμα που όμως ανησυχεί ή αντιδρά απέναντι στις επιπτώσεις που έχουν αυτές. Αν σε αυτά προσθέσει κάποιος τη διπλή μέγγενη στην οποία βρίσκεται η χώρα, την ευρωκρατία από τα δυτικά και τα γεωπολιτικά προβλήματα που μας έρχονται από τα ανατολικά τότε καταλαβαίνουμε ότι διαφορετικά πρέπει να προετοιμαστούμε σε όλα τα επίπεδα για αυτά που έρχονται.

Μεγάλη άμβλυνση του αντιαμερικανισμού


Πρόσφατη έρευνα της Κάπα Research που πραγματοποιήθηκε λίγο πριν την επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα, στις 11-12 Νοέμβρη, έδειξε μια μεγάλη κάμψη του αντιαμερικανικού αισθήματος μέσα στην ελληνική κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα κατέγραψε πτώση από το 32% στο 17% την τελευταία εξαετία, και άνοδο του φιλοαμερικανισμού, από 38% σε 56%, στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Στην ίδια έρευνα καταγράφεται μεγάλη υποχώρηση της άποψης ότι οι ΗΠΑ ασκούν την σημαντικότερη επιρροή στο τι συμβαίνει στην χώρα μας, από το 20% στο 2% την τελευταία δεκαετία και αύξηση της δημοτικότητας των ΗΠΑ στην Ελλάδα από το 28% σε 57,5%.

Αυτά τα στατιστικά στοιχεία πηγαίνουν παράλληλα με τη μεγάλη πτώση της δημοτικότητας της Γερμανίας σαν χώρας στην κοινωνία μας, από 78,5% σε 44,5%. Βέβαια το 44,5% είναι το υψηλότερο ποσοστό που καταγράφει η Γερμανία την τελευταία εξαετία μέσα στη ελληνική κοινωνία. Επίσης καταγράφεται στη δημοσκόπηση σε μεγάλα ποσοστά η άποψη ότι η Ε.Ε. είναι ο θεσμός με την σημαντικότερη επιρροή στη χώρα μας, άποψη που εκτινάχτηκε από το 8% στο 38,5% την τελευταία δεκαετία. Ακόμα διατηρείται υψηλά η δημοτικότητα τρίτων χωρών όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Γαλλία, χωρών δηλαδή που δεν έχουν αναμειχτεί ιδιαίτερα στα εσωτερικά μας.

Από τα στοιχεία της έρευνας γίνεται φανερό ότι έχουμε μια μεγάλη άμβλυνση του αντιαμερικανισμού στη Ελλάδα. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί με διάφορα επιχειρήματα, όπως με το γεγονός ότι στη διάρκεια της θητείας Ομπάμα η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είχε περισσότερο τα χαρακτηριστικά ενός πολέμου χαμηλής έντασης σε διάφορα μέτωπα και όχι των πολεμικών σταυροφοριών μιας παλαιότερης περιόδου. Την ίδια στιγμή η ανάμιξη της Γερμανίας στην εσωτερική ζωή της Ελλάδας ήταν τόσο επιθετική που επισκίασε τον αμερικανικό παράγοντα και τον ρόλο του, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις τον έκανε να φαίνεται ότι τρέφει φιλικά αισθήματα προς τη χώρα μας.

Επίσης φαίνεται να παίζει ρόλο ότι έχει εμπεδωθεί σε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας η άποψη πως η Ελλάδα είναι κύρια μια χώρα του δυτικού κόσμου που πρέπει να ασπάζεται τις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης σαν αντίβαρο σε όποιες γεωπολιτικές απειλές φαίνεται να έρχονται από τα ανατολικά.

Αξιοσημείωτο είναι, τέλος, το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών θεωρεί την εκλογή Τράμπ δυσμενή εξέλιξη για τη χώρα μας και τη στάση των ΗΠΑ απέναντι μας.

pin-1-antiamerikanismos

Μεγάλη ανησυχία για τα ελληνοτουρκικά


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η έρευνα Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue που πραγματοποιήθηκε το διάστημα 20 – 27 Οκτωβρίου με θέμα Οι στάσεις της ελληνικής κοινής γνώμης απέναντι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Όπως δείχνουν τα ευρήματα, στο διάστημα του τελευταίου χρόνου έχει τριπλασιαστεί, από 21% σε 62%, το ποσοστό των ελλήνων πολιτών που πιστεύουν ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν πάει προς το χειρότερο. Την ίδια στιγμή έχει διπλασιαστεί, από 21% σε 43%, το ποσοστό εκείνων που θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να κάνει διάλογο με την Τουρκία για να αντιμετωπίσει τις σχέσεις της με τη γείτονα χώρα. Επίσης παρουσιάζεται και ένα πολύ σημαντικό ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας, περίπου 29%, που θεωρεί πιθανό να έχουμε πόλεμο με την Τουρκία μέσα στα επόμενα χρόνια.

Αντίστοιχα φαίνεται να χάνουν έδαφος μέσα στην ελληνική κοινωνία οι απόψεις που υποστηρίζουν ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περνoύν περίοδο στασιμότητας ή καλυτέρευσης, όπως και οι απόψεις ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει να διαπραγματεύεται με την Τουρκία διάφορα ζητήματα που αφορούν τις δύο χώρες.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μεγάλες διαφοροποιήσεις της ελληνικής κοινωνίας πάνω στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και όλα αυτά τη στιγμή που το θέμα δεν απασχολεί τα ελληνικά ΜΜΕ, προωθείται πολιτική κατευνασμού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η ελληνική αριστερά περί άλλων τυρβάζει.

Από ό,τι φαίνεται ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας ανησυχεί πραγματικά για το ζήτημα και αυτό οφείλεται στη συνεχή επιθετικότητα προς τη χώρα μας από την πλευρά της Τουρκίας (Κυπριακό, Αιγαίο, Θράκη, Συνθήκη Λωζάννης, ΑΟΖ κ.ο.κ.), στην επεκτατική της πολιτική, στη στάση της για το μεταναστευτικό, στις εσωτερικές αντιδημοκρατικές εξελίξεις στη γείτονα χώρα, στην εμπλοκή της Τουρκίας σε όλους τους πολέμους της περιοχής, αλλά και στα μεγαλοκρατικά σχέδια που εξαγγέλλει ο Ερντογάν.

Το αισθητήριο του ελληνικού λαού έχει «πιάσει» ό,τι υπάρχει κίνδυνος και εξ Ανατολών για τη χώρα. Τα παραπάνω ποσοστά δεν γίνεται να οφείλονται σε μια απλή άνοδο του εθνικισμού – φασισμού ούτε σε μια συντηρητικοποίηση των κοινωνικών αντανακλαστικών. Αντιθέτως αν δεν ληφθούν υπ’ όψιν οι παραπάνω μεταβολές, από την Αριστερά που ενδιαφέρεται για να σωθεί ο τόπος, τότε είναι που οι φασιστικές – εθνικιστικές απόψεις θα κερδίσουν ακόμα περισσότερο έδαφος.

pin-4-ellhnotourkika

pin-5-ellhnotourkika

Πέφτει  η ευρωφιλία  στην Ε.Ε.


Τελευταία η Ελλάδα, προτελευταία η Ιταλία

Τη χειρότερη γνώμη για τη συμμετοχή της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν οι Έλληνες. Όμως το «κανόνι» φαίνεται πως είναι έτοιμη να το «σκάσει» η Ιταλία.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση Parlemeter 2016 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, μόνο το 31% των Ελλήνων βλέπει θετικά τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (πτώση 14% σε σχέση με πέρυσι ίδια εποχή). Ακολουθούν η Τσεχία με 32% (-2% από πέρυσι), η Ιταλία με 33% (-7%) και η Κύπρος με 34% (-2%). Πιο ψηλά είναι η Πορτογαλία 47% (-2%), η Γαλλία 48% (-4%) και η Ισπανία 55% (-3%).Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι στο 53% (με πτώση 2% από πέρυσι). Βλ. Πίνακα 1.

Ακόμα πιο χαμηλά είναι τα ποσοστά όσων εκτιμούν ότι τα πράγματα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση στην ΕΕ. Αυτό δεν το πιστεύει παρά μόνο το 11% των Ελλήνων, το 14% των Γάλλων, 16% των Βρετανών, 20% των Ισπανών, 23% των Ιταλών και των Πορτογάλων, ενώ η Κύπρος είναι στο 25%, μαζί με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Βλ. Πίνακα 2.

Σημ. Την έρευνα διεξήγαγε η Kantar Public (πρώην TNS opinion) από 24/9/2016 έως 3/10/2016 σε τυχαίο δείγμα 27.768 Ευρωπαίων άνω των 15 ετών στα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

pin-6-ee

pin-7-ee_a

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω αποσπάσματα ενός κειμένου από την ιστοσελίδα της Κάπα Research με τίτλο: «7 επίμονες τάσεις υπονομεύουν τις αντοχές της χώρας» και έχει γραφτεί από τον Αλέξη Ρουτζούνη, υπεύθυνος Πολιτικών Ερευνών της εταιρείας. Το θεωρήσαμε ενδιαφέρον γιατί με έναν συνοπτικό τρόπο παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές που έχουν συμβεί στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε στην ιστοσελίδα της Κάπα Research.

7 επίμονες τάσεις υπονομεύουν τις αντοχές της χώρας


1 Η «οδύσσεια» των νέων: Από την αρχή της κρίσης παρατηρείται ένα νέο κύμα μετανάστευσης. Τα πρώτα ευρήματα έρευνας σε Έλληνες του εξωτερικού που πραγματοποιεί η Κάπα Research σε συνεργασία με το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Harvard καταδεικνύουν ότι η έννοια «ξενιτιά» έχει αποδραματοποιηθεί. Η μετανάστευση αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία και όχι ως τραύμα: πατρίδα είναι εκεί που μπορούν να εργαστούν και να ζήσουν αξιοπρεπώς, εκεί θέλουν να φορολογούνται, εκεί να ψηφίζουν. Η παγκοσμιοποίηση είναι η αιτία της φυγής τους αλλά και οι ίδιοι είναι η γενιά της παγκοσμιοποίησης.

2 Η «οδύσσεια» των συνταξιούχων: Η συνταξιοδότηση έπαψε να είναι μία ασφαλής κατάσταση όπου ο πιο ηλικιωμένος μπορούσε να απολαύσει τα οφέλη των κόπων του και μεταβλήθηκε σε μια επισφαλή φάση ζωής όπου η τακτοποίηση εκκρεμοτήτων (χρέη, υποστήριξη ανέργων μελών, ΕΝΦΙΑ) τείνει να λάβει μόνιμο χαρακτήρα.

3 Η υποβάθμιση των θεσμών: Ο βαθμός εμπιστοσύνης στους θεσμούς που συνθέτουν μια σύγχρονη δημοκρατία έχει κυριολεκτικά καταρρεύσει. Σήμερα, ο πολίτης αντιλαμβάνεται το ελληνικό κράτος ως «μη-κράτος»·επισημαίνει σοβαρό έλλειμμα αντιπροσώπευσης (κόμματα, κοινοβούλιο, κυβέρνηση), αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα, διαφθορά, και απώλεια προοπτικής στην οικονομία.

4 Οι κυβερνήσεις χωρίς περίοδο χάριτος: Τα κυβερνητικά κόμματα της κρίσης εκκινούν από χαμηλά. Τα άλλοτε υψηλά ποσοστά του 45% είναι απρόσιτα, ενώ και το 35% του ΣΥΡΙΖΑ επιτεύχθηκε σε συνθήκες αποχής-ρεκόρ. Ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει, η κομματική ταύτιση απομειώνεται, η υπερψήφιση ενός κόμματος είναι περισσότερο προϊόν τιμωρίας της προηγούμενης κυβέρνησης, συνθήκες που ελαχιστοποιούν την ανοχή.

5 Ο αντιευρωπαϊσμός – ευρωσκεπτικισμός: Το αίτημα του εξευρωπαϊσμού της χώρας έπαψε να είναι κυρίαρχο στα μεσαία και κατώτερα στρώματα. Η προσλαμβάνουσα στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην ελληνική κρίση ανέκοψε την έλξη που ασκούσε η Ευρώπη στους πολίτες ως πόλος δημοκρατίας και ευημερίας. Η χώρα ακολουθεί το ευρύτερο ρεύμα αντίθεσης στην παγκοσμιοποίηση και στροφής στον συντηρητισμό που εμφανίζεται στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες. Η ελληνική κοινωνία κλίνει σταθερά προς την περιχαράκωση και τον απομονωτισμό.

6 Η διαίρεση «60-40»: Οι 6 στους 10 πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι μία διαφορετική λύση από το μνημόνιο είναι εφικτή, ενώ οι 4 στους 10 πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 ανέδειξε και επισημοποίησε αυτόν τον διαχωρισμό (61,3% – 38,7%).

7 Η αποχή: Οι εκλογές του 2012 είχαν καταγράψει το πρώτο κύμα αύξησης της αποχής. Ωστόσο, η υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015 – και από την φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση – κατεδάφισε τις ψευδαισθήσεις για επιστροφή της χώρας στον «χαμένο παράδεισο». Οι σημαίες των δύο αντίπαλων στρατοπέδων – «αντιμνημόνιο» και «μένουμε Ευρώπη» – ξεθώριασαν, το διακύβευμα υποβαθμίστηκε και η συμμετοχή στις εκλογές του Σεπτεμβρίου μειώθηκε στο 56%. Για πολλούς η πεποίθηση ότι η ψήφος δεν καθορίζει την οικονομική πολιτική της χώρας καθιστά τη συμμετοχή μια διαδικασία χωρίς αντίκρισμα.

pin-2-thesmoi

pin-3-dhmotikothta

Επίλογος

Η επιφανειακή κομματική διαμάχη της περιόδου, πλούσια σε διχαστικές αναφορές στο παρελθόν, υποδηλώνει αμηχανία και δεν συγκινεί. Η κοινωνία βυθίζεται στα αδιέξοδα και τρομάζει μπροστά στο κενό. Το πολιτικό σύστημα, για να αναγεννηθεί, χρειάζεται περισσότερο αύριο και λιγότερο χθες. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να σταματούσε ο αυτό-θαυμασμός: πώς θα συγκινηθεί μια κοινωνία ηττημένων από την κρίση όταν οι ηγεσίες κομπορρημονούν διαρκώς για την πρωτιά τους στους αγώνες ή στις δημοσκοπήσεις;

Η κοινωνία ζει παγιδευμένη στον μικρόκοσμο της δύσκολης οικογενειακής πραγματικότητας και οι ηγεσίες κατοικούν στον μικρόκοσμο της διάχυτης ψευδαίσθησης μεγαλείου. Το υπάρχον κενό προκαλεί άλλου τύπου δυνάμεις – όχι κατ’ ανάγκην πολιτικές – να καταλάβουν τον δημόσιο χώρο.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι «σκλάβοι» των ελληνικών κατασκευαστικών στα Εμιράτα

Άρης Χατζηστεφάνου


Εξηνταδύο ανθρώπινες ζωές θα κοστίζει κάθε αγώνας στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Κατάρ το 2020. Είναι οι τέσσερις χιλιάδες εργάτες που υπολογίζεται ότι θα έχουν σκοτωθεί για την κατασκευή των εγκαταστάσεων. Τηρουμένων των αναλογιών ίσως το πιο αιματοβαμμένο έργο από την εποχή των πυραμίδων. Και φυσικά οι ελληνικές κατασκευαστικές δεν θα μπορούσαν να μην δώσουν το παρών.


«Στον Ακτωρ μας έχουν να δουλεύουμε από τις έξι το πρωί έως τις έξι το απόγευμα αλλά μας πληρώνουν μόνο δυο ώρες υπερωρίες… μας συμπεριφέρονται σαν τα σκυλιά. Γιατί;» Ο Ουαλίντ (το όνομα είναι υποθετικό, τα στοιχεία του βρίσκονται στη διάθεση του περιοδικού) είναι ένας από τους περίπου 1.4 εκατομμύριο ξένους εργάτες που απασχολούνται στα γιγαντιαία εργοτάξια στη Ντόχα του Κατάρ. Μπήκε σε ένα φόρουμ εργαζομένων στο ιντερνετ και με τα σπαστά αγγλικά του προσπαθούσε να καταλάβει πως λειτουργεί το καθεστώς υπερωριών στα εργοτάξια του Μπόμπολα – και αν κρίνουμε από τις απαντήσεις που έλαβε μάλλον έμεινε με την απορία.

Το πρόβλημά του ίσως να ακούγεται ασήμαντο, ακόμη και για τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δίνουν μάχη για να φέρουν στο φως τις συνθήκες σύγχρονης δουλείας που επικρατούν στο Κατάρ. Οι συντάκτες του Guardian λόγου χάρη, που αποκαλύπτουν εδώ και χρόνια τι συμβαίνει στα μεγάλα εργοτάξια της Ντόχα, ευαισθητοποιήθηκαν όταν είδαν μια ουρά από φέρετρα στο αεροδρόμιο του Κατμαντού στο Νεπάλ. Στην αίθουσα των αναχωρήσεων στοιβάζονταν εργάτες που έφευγαν με ένα πρόχειρο συμβόλαιο εργασίας για την Ντόχα. Στην αίθουσα αφίξεων επέστρεφαν τα πτώματα των συναδέλφων τους, που είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή σε κάποιο γιαπί. Όσοι δεν αφαίρεσαν μόνοι τους τη ζωή τους ένιωσαν την καρδιά τους να τους εγκαταλείπει ύστερα από ατελείωτες ώρες δουλειάς στους 40 ή τους 50 βαθμούς Κελσίου χωρίς διαλείμματα και συχνά χωρίς αρκετό νερό. Μπροστά σε αυτό το μακάβριο θέαμα ποιος θα βρει χρόνο να ασχοληθεί με τις υπερωρίες, που υποστηρίζει ότι έχασε ο Ουαλίντ;

Καθώς τα σκάνδαλα διαφθοράς της FIFA έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας και στο Κατάρ, αρκετά ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν πολυσέλιδα αφιερώματα στο σύγχρονο «δουλεμπόριο» εργατών που έχει στηθεί πριν από την έναρξη του μουντιάλ του 2020. Στα περισσότερα κείμενα όμως έλειπαν τα ονόματα των εταιρειών που ευθύνονται για αυτή την κατάσταση. Εξαίρεση αποτέλεσε η γαλλική κατασκευαστική Vinvi η οποία κατηγορήθηκε ότι απασχολεί εργάτες για 66 ώρες την εβδομάδα κάτω από απάνθρωπες συνθήκες εργασίας αφού πρώτα τους αφαιρεί τα διαβατήρια ώστε να μην μπορούν να φύγουν από τη χώρα ή να αλλάξουν εργοδότη.

Η Vinci είχε αναλάβει μεταξύ άλλων την κατασκευή του μετρό της Ντόχα, στην οποία συμμετέχει και ο Ακτορ του Μπόμπολα, αλλά και το νέο περιφερειακό δρόμο της πόλης για τον οποίο εργάζεται επίσης η J&P Άβαξ των Ιωάννου και Παρασκευίδη.

Μεταξύ των ελληνικών κατασκευαστικών που αναλαμβάνουν έργα υποδομής για το παγκόσμιο κύπελλο ο Ακτορ και η J&P Άβαξ έχουν λάβει τη μερίδα του λέοντος ενώ στη χώρα δραστηριοποιούνται επίσης η Archirodon και η Construction and Engineering Consolidated Contracting Group. Συγκεκριμένα ο Ακτωρ βρέθηκε επικεφαλής ενός κονσόρτσιουμ εταιρειών που θα κατασκευάσουν την γραμμή Gold Line του μετρό της Ντόχα, αξίας 3.2 δισεκατομμυρίων ευρώ (από τα οποία περίπου το ένα δις αναλογεί στην εταιρεία του Μπόμπολα). Στον ίδιο όμιλο όμως κατέληξαν και αρκετά ακόμη «χρυσά συμβόλαια» για την κατασκευή του αθλητικού κέντρου Al Sadd (130 εκ.ευρώ) και για ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις στο Anantara Resort, όπου θα φιλοξενούνται αθλητές και επίσημοι (15 εκ. ευρώ). Επίσης ο Ακτωρ σε συνεργασία με την τοπική Al Jaber Engineering θα μοιραστούν τα περίπου 600 εκατομμύρια ευρώ για έργα υποδομής σε εγκαταστάσεις των υπηρεσιών ασφαλείας του Κατάρ που θα αναλάβουν τη φύλαξη των αγώνων.

Αντίστοιχα το κόστος των αυτοκινητόδρομων που θα κατασκευάσει η J&P Άβαξ, στο πλαίσιο κονσόρτσιουμ εταιρειών, υπολογίζεται να ξεπεράσει τα 420 εκατομμύρια ευρώ.

Οι χώρες του Περσικού Κόλπου αποτελούν τα τελευταία χρόνια το νέο «ελντοράντο» αρκετών ελληνικών κατασκευαστικών, που είχαν να δουν τόσο υψηλές αμοιβές για οικοδομικές εργασίες από την εποχή του μεγάλου πάρτι των ολυμπιακών αγώνων του 2004. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ελληνικοί κολοσσοί είναι υποχρεωμένοι να συνεργάζονται με τοπικές εταιρείες που ελέγχονται από μέλη της βασιλικής οικογένειας ή από επιχειρηματίες που απολαμβάνουν την εύνοια του καθεστώτος. Μέσω μιας τέτοιας συνεργασίας προέκυψε πριν από μερικά χρόνια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η εταιρεία Al Ahmadiah Aktor L.L.C, που συνδέει την οικογένεια Μπόμπολα με τον όμιλο Al Fajer της αυτού μεγαλειότητας σεΐχη Μακτούμ Χασέρ Μακτούμ αλ Μακτούμ, της γνωστής δυναστείας των… Μακτούμ.

Θυμάμαι όταν είχα γνωρίσει τον σεΐχη Μακτούμ Χασέρ Μακτούμ αλ Μακτούμ (στο εξής Μακτούμ) πριν από σχεδόν δέκα χρόνια στο γραφείο του στο Ντουμπάι. Φέρελπις επιχειρηματίας τότε (αν και οι πιθανότητες αποτυχίας ενός μέλους της βασιλικής οικογένειας προσεγγίζουν το μηδέν) πίστευε ότι θα χτυπήσει το grand prix της formula 1 προωθώντας το δικό του πρωτάθλημα με μονοθέσια της A1. Η αποτυχία του δεν εμπόδισε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός να τον ανακηρύξει Young Global Leader 2007. Κανένας επίσης δεν έδωσε σημασία στο γεγονός ότι στην κατασκευαστική του, Al-Ahmadiah Contracting, με την οποία συνεργάζεται και ο Ακτωρ, ξέσπασε μια από τις μεγαλύτερες εξεγέρσεις ξένων εργατών το 2006. Περίπου 2.500 εργάτες που δούλευαν σαν σκλάβοι για 450 ντιρχάμ το μήνα (περίπου 110 ευρώ) άρχισαν να σπάνε τα μηχανήματα της εταιρείας πριν βρεθούν αντιμέτωποι με τις ειδικές δυνάμεις καταστολής του καθεστώτος.

Βγαίνοντας από το πολυτελές γραφείο του Μακτούμ, θυμάμαι ακόμη τις ουρές των εργατών από την Ινδία, τις Φιλιππίνες και το Μπαγκλαντές που περίμεναν τα τοπικά λεωφορεία για να επιστρέψουν από τα εργοτάξια. Τα βράδια οι περισσότεροι στοιβάζονταν κατά δεκάδες σε μικροσκοπικά δωμάτια χωρίς air condition και ανεμιστήρα. Κάποιοι άλλοι απλώς έκλειναν τα μάτια τους για λίγες ώρες έξω από τα γιαπιά των ουρανοξυστών που οικοδομούσε η φούσκα του Ντουμπάι.

Παρά τη στενή συνεργασία τους με εταιρείες που έχουν κατηγορηθεί για ορισμένες από τις χειρότερες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον Περσικό Κόλπο, οι ελληνικές κατασκευαστικές έχουν περάσει μέχρι στιγμής αλώβητες από τη κριτική των διεθνών ΜΜΕ και των οργανώσεων που ασχολούνται με τα δικαιώματα των ξένων εργατών. Ο Ακτωρ μάλιστα ήταν μια από τις ελάχιστες μεγάλες κατασκευαστικές που απάντησαν στα ερωτήματα της βρετανικής οργάνωσης Business & Human Rights Resource Centre για τις συνθήκες εργασίας στα εργοτάξια της εταιρείας στο Κατάρ. Στην απαντητική επιστολή ο διευθυντής της εταιρείας στο Κατάρ περιγράφει μια σχεδόν ειδυλλιακή κατάσταση για τους περίπου 4.500 εργαζόμενους που απασχολεί η εταιρεία. Όπως διαβάζουμε, «δεν υπήρξε κανένα σοβαρό ατύχημα τα τελευταία δυο χρόνια και κανένας θάνατος από το 2004, όταν ο ΑΚΤΟΡ δραστηριοποιήθηκε στο Κατάρ» (υποθέτουμε λοιπόν ότι υπήρχαν ατυχήματα πριν από το 2013). Οι εργαζόμενοι, σύμφωνα πάντα με τον ΑΚΤΟΡ, παίρνουν τα συμβόλαια στη μητρική τους γλώσσα, λαμβάνουν κανονικά τις μηνιαίες αποδοχές και τις υπερωρίες τους ενώ μπορούν, αν το επιθυμούν, να κρατάνε οι ίδιοι τα διαβατήριά τους – διαφορετικά η εταιρεία αναλαμβάνει να τα… προσέχει για λογαριασμό τους. Στην επιστολή αναφέρονταν επίσης ότι οι εργάτες από το Νεπάλ που ήθελαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, μετά τον καταστροφικό σεισμό, έλαβαν ειδικές άδειες από την εταιρεία. (σημ: Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές καμία άλλη ελληνική κατασκευαστική δεν είχε απαντήσει στα ερωτήματα της βρετανικής οργάνωσης).

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και αν οι Έλληνες εργολάβοι αποφάσιζαν να προσφέρουν συνθήκες ουτοπικού σοσιαλισμού για τους εργάτες τους, είναι πρακτικά αδύνατο να το καταφέρουν σε μια χώρα που θεσμοθετεί σύγχρονες μορφές σκλαβιάς. Στις αραβικές Ντίσνειλαντ του νεοφιλελευθερισμού οι απεργίες, όπως και κάθε μορφή συνδικαλισμού, είναι παράνομες. Τα περισσότερα προβλήματα όμως προκύπτουν από το λεγόμενο kafala, το καθεστώς που ορίζει ότι κάθε εργάτης έχει έναν «χορηγό» που υπογράφει για την είσοδο του στη χώρα και αποφασίζει εάν και πότε μπορεί να αποχωρήσει. Εννέα στους δέκα εργαζόμενους παραδίνουν από την πρώτη ημέρα τα διαβατήριά τους στους «χορηγούς» τους, χωρίς συχνά να γνωρίζουν ότι έτσι χάνουν το δικαίωμα να φύγουν από τη χώρα, να αλλάξουν εργοδότη ή ακόμη και να απευθυνθούν στις αρχές καταγγέλλοντας τα αφεντικά τους.

Με τον τρόπο αυτό η εργασία χωρίς κανένα ρεπό, οι απλήρωτες υπερωρίες ή ακόμη και ο βίαιος εγκλεισμός σε κλειδωμένα δωμάτια γίνεται συχνά ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ακόμη όμως και υπό «φυσιολογικές» συνθήκες, οι μισθοί που προσφέρονται σε ανθρώπους που δουλεύουν για δέκα και δώδεκα ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο του Περσικού Κόλπου αποτελούν τον ορισμό της μισθωτής σκλαβιάς. Σε μια από τις εταιρείες προσλήψεων, που κατά δήλωσή του χρησιμοποιεί και ο ΑΚΤΩΡ, ο μισθός ανειδίκευτου εργάτη ξεκινούσε από τα 200 ευρώ ενώ σε άλλες περιπτώσεις το μεροκάματο δεν ξεπερνά τα 6 ευρώ.

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι χώρες όπως το Κατάρ και το Ντουμπάι παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια από τους «αυλικούς» της ελληνικής οικονομικής ελίτ ως το απόλυτο επιχειρηματικό πρότυπο που θα πρέπει να επιβληθεί και στην Ελλάδα. «Υπόδειγμα ανάπτυξης και πολυπολιτισμικής συνύπαρξης» χαρακτήριζε πριν από μερικά χρόνια ο Νίκος Δήμου το σύγχρονο δουλοκτητικό σύστημα των εμιράτων. Και έκτοτε η αφρόκρεμα της ελληνικής διανόησης ξεχύθηκε στις ναυαρχίδες του ελληνικού Τύπου και στα Free Press φωνάζοντας… και στα δικά μας.

Περιοδικό UNFOLLOW Ιούνιος 2015

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

72 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΕΝΟΠΛΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Ελλάδα


Ζήτω ο κόκκινος Δεκέμβρης! 


Τα λόγια στο πανό που κρατούσαν οι μαυροφορεμένες ΕΠΟΝίτισσες, μια μέρα μετά τη «ματωμένη Κυριακή» της 3ης Δεκέμβρη του ‘44, σφράγισαν ανεξίτηλα την ελληνική Ιστορία και θα διατηρούν την επικαιρότητά τους όσο στην Ελλάδα θα υπάρχει καπιταλισμός: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα».

Δεν ήταν λόγια του αέρα. Ο κόσμος του ΕΑΜ, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, τα είχε κάνει πράξη στα χρόνια της ναζιφασιστικής κατοχής, που προηγήθηκαν. Τα ξανάκανε πράξη το Δεκέμβρη, και ένα χρόνο μετά, στο νέο ένοπλο αγώνα του 1946-49. Αυτό το μήνυμα είναι εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε ως πρώτη και βασική παρακαταθήκη. Τα υπόλοιπα έπονται.

Επί 33 μέρες, ο ανθός της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην Αθήνα και τον Πειραιά, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, έδωσε έναν άνισο αγώνα.

Το Α’ Σώμα Στρατού του ΕΛΑΣ με 6.500 άνδρες και η ΙΙ Μεραρχία με 3.500 άνδρες αντιμετώπισαν 60.000 στρατιώτες του αγγλικού στρατού, με 80 αεροπλάνα, 200 τανκ και πολλά πολυβόλα, υποστηριζόμενους από πολεμικά πλοία που κανονιοβολούσαν τις ΕΛΑΣίτικες θέσεις, συν 6.000 στρατιώτες της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου, συν τους Χωροφύλακες και τους Χίτες, συν 12.000 Ταγματασφαλίτες, που οι Αγγλοι τους έντυσαν με δικές τους στολές εντάσσοντάς τους και επίσημα στον «εθνικό κορμό» της ελληνικής αστικής τάξης, από τον οποίο ουδέποτε είχαν αποκοπεί.

Οι κομμουνιστές πιστώνονται την καθοδήγηση και αυτού του ηρωικού αγώνα, όπως και της αντικατοχικής αντίστασης. Οι κομμουνιστές χρεώνονται και τα λάθη που έγιναν πριν το Δεκέμβρη και δεν επέτρεψαν στις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ να μετατρέψουν σε στρατιωτική νίκη την πολιτική ηγεμονία που είχαν στον ελληνικό λαό. Είναι γνωστά τα σημαντικότερα απ’ αυτά τα λάθη, που επέτρεψαν στους Αγγλους και την ελληνική αστική κλίκα να βάλουν πόδι στην απελευθερωμένη από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Ελλάδα, χωρίς να υπάρχει στρατιωτικός λόγος (οι Γερμανοί είχαν ήδη αποχωρήσει).

Μια στρεβλή και οπορτουνιστική αντίληψη του συμμαχικού αγώνα οδήγησε στη συμφωνία της Καζέρτα, με την οποία ο στρατηγός Σκόμπι οριζόταν διοικητής όλων των στρατιωτικών δυνάμεων στην Ελλάδα (και του ΕΛΑΣ) και στη συμφωνία του Λιβάνου, με την οποία αναγνωρίστηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Η ηγεσία του ΚΚΕ δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί το βρόμικο παιχνίδι που έπαιζε μέσα στο κόμμα ο στρατολογημένος από τους Αγγλους Γ. Σιάντος. Δεν είχε τα εφόδια να εφαρμόσει το πρόγραμμα του κόμματος στις συνθήκες της Κατοχής, όταν είχε κατακτήσει την πολιτική ηγεμονία και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις είτε είχαν εγκαταλείψει τη χώρα παρασιτώντας δίπλα στους άγγλους πάτρονές τους στο Κάιρο, είτε είχαν τεθεί ως Κουΐσλινγκ στην υπηρεσία των κατακτητών.

Αντίθετα από το απροετοίμαστο για την «τελική έφοδο» ΚΚΕ, οι αστικές δυνάμεις και ιδιαίτερα οι Αγγλοι επέδειξαν διορατικότητα και συνέπεια. Μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ, που γύρισε τη ροή του πολέμου υπέρ των Σοβιετικών, ο Τσόρτσιλ αντιλήφθηκε πως δεν πρέπει με τίποτα να χάσει την Ελλάδα με την εξαιρετικά στρατηγική για τα αγγλικά συμφέροντα θέση στη Μεσόγειο. Και εφάρμοσε αδίστακτα το σχέδιό του, ματοκυλώντας τον ελληνικό λαό. Να φερθείτε σα να βρίσκεστε σε χώρα υπό κατοχή ήταν η εντολή στα στρατεύματα που μετέφερε από την Ιταλία, χωρίς να υπάρχει κανένας στρατιωτικός λόγος. Η πρώτη κίνηση του Σκόμπι ήταν να διατάξει τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, και του Παπανδρέου να διατάξει τον αφοπλισμό της Εθνικής Πολιτοφυλακής. Κι όταν το ΚΚΕ και το ΕΑΜ αντέδρασαν, εξαγγέλλοντας γενική απεργία και πραγματοποιώντας το άοπλο συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη, στο οποίο πήρε μέρος πάνω από μισό εκατομμύριο λαού, η εντολή των Σκόμπι-Παπανδρέου, την οποία υλοποίησε ο αρχιμπάτσος Εβερτ, ήταν ν’ ανοίξουν πυρ στο ψαχνό.

Εδώ και πολλά χρόνια κυριαρχούν δυο προσεγγίσεις. Από μια η αφήγηση των αστικών δυνάμεων, που μιλά για «κομμουνιστική ανταρσία», και από την άλλη η λαθολογία και η αριστερίστικη-βολονταριστική προσέγγιση, που γίνεται με πλήρη απόσπαση από το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, αλλά και από το στάδιο ανάπτυξης που περνούσε το ΚΚΕ, ένα νεαρό επαναστατικό κόμμα που ξαφνικά «βρέθηκε» να έχει την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Για μας τα λάθη του ΚΚΕ, ακόμη και τα πιο σοβαρά, ήταν λάθη ανάπτυξης ενός επαναστατικού κόμματος. Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ένας κομμουνιστής ηγέτης παγκόσμιου βεληνεκούς, επιστρέφοντας από το Νταχάου εντόπισε αυτά τα λάθη και μέσα σ’ ένα χρόνο κατάφερε να ανασυγκροτήσει το χτυπημένο από την ήττα κόμμα, να κρατήσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και να προχωρήσει με κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση στο δεύτερο ένοπλο αγώνα. Αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη για το ότι το ΚΚΕ δεν είχε χάσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Αυτόν τον έχασε μετά το αναθεωρητικό πραξικόπημα του ‘56. Οσο για τους κάπηλους του Περισσού, αυτοί προσπαθούν να μακιγιάρουν την αστική πολιτική τους πίσω από μια τροτσκιστική πολεμική στην τακτική του ΚΚΕ (αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος) για όλη την ιστορική περίοδο των δεκαετιών του '30 και του '40. Οι δεξιοί παριστάνουν τους αριστερούς!

ΚΟΝΤΡΑ: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Πηγή: eksegersi.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και Ανοικτή Επιστολή προς τον κ. Τσίπρα

Του Μίκη Θεοδωράκη


Το πολίτευμά μας είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Οι Πυλώνες-Θεσμοί, είναι οι εξής:

  • Βουλή (νομοθετική εξουσία)
  • Κυβέρνηση (εκτελεστική εξουσία)
  • Δικαστική εξουσία
  • Πρόεδρος Δημοκρατίας- Ρυθμιστής του Πολιτεύματος.

Το Σύνταγμα είναι η βάση. Από αυτό πηγάζουν τα Δικαιώματα και οι Υποχρεώσεις των Πολιτών.

Ο Πρόεδρος πρέπει να είναι η ασφαλιστική δικλείδα. Να ελέγχει εάν ισχύει η Συνταγματική Αρχή ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει. Και έχει την υποχρέωση-δικαίωμα, σε περίπτωση που εκείνος θεωρεί ότι παραβιάζεται αυτός ο κανόνας, να διαλύει τη Βουλή και να προκηρύσσει εκλογές.

Όμως, με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986, ο Ανδρέας Παπανδρέου αφαιρεί αυτό το κύριο και μοναδικό δικαίωμα από τον Πρόεδρο και το δίνει στον εαυτό του (στον Πρωθυπουργό).

Έτσι ο ελεγχόμενος ανακηρύσσεται σε ελέγχοντα. Το γεγονός αυτό παραμορφώνει το Σύνταγμα και από Προεδρευομένη Δημοκρατία την μεταβάλλει σε Παντοδυναμία της Εκτελεστικής Εξουσίας, δηλαδή του Πρωθυπουργού που αναδεικνύεται σε Απόλυτο Άρχοντα, εφ’ όσον ο μόνος που μπορεί να τον ελέγξει είναι ο εαυτός του. Δηλαδή ουσιαστικά έχει δικτατορικά δικαιώματα, γιατί η ουσιαστική Δημοκρατία έχει καταντήσει ένα άδειο πουκάμισο.

Το επιχείρημα, ότι η πλειοψηφία στη Βουλή είναι η βάση της ουσιαστικής δημοκρατικής νομιμότητας είναι σκέτη κοροϊδία! Μιας και αυτή η πλειοψηφία ταυτίζεται με τον πρωθυπουργό! Δηλαδή, είναι όργανο στα χέρια αυτού που μετά την συνταγματική αναθεώρηση του ’86, είναι όπως είπα ο απόλυτος Μονάρχης.

Από εκεί και πέρα, ο Τσίπρας με τις 153 έδρες και το 16% είναι ανεξέλεγκτος να κάνει ότι θέλει, έχοντας στο τσεπάκι την πλειοψηφία των εδρών, αδιαφορώντας αν έχει την Λαϊκή πλειοψηφία. Σχετικά, γράφει στα σημερινά ΝΕΑ, ο αρθρογράφος Ηλίας Κανέλλης (ΑΡΘΡΟ: Το τζάμπα πέθανε, στη στήλη Ενστάσεις)

Στην ίδια εφημερίδα, ο διαπρεπής δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστου αποστομώνει με ατράνταχτα στοιχεία το Γραφείο του πρωθυπουργού, που αναφέρει πως τάχα το ταξίδι στην Κούβα κόστισε μόνο 22,900 ευρώ!

Σαν απλός πολίτης, τους συγχαίρω και τους ευχαριστώ και τους δύο γι’ αυτό.

Σε αυτήν την ανοικτή πρόκληση, η Βουλή σιωπά, διότι μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης του ’86, είναι συνένοχη γι’ αυτή την παραμόρφωση της Αρχής της ουσιαστικής Λαϊκής Κυριαρχίας (σ.σ.: βλ. καταγγελίες Μίκη Θεοδωράκη, στο άρθρο Είμαστε θύματα μιας τραγικής φαρσοκωμωδίας/21.05.2016).

Άλλωστε, όλοι είναι ίδιοι: Εξουσιαστές, Σκληροί, Άπονοι. Ενώ ο λαός σέρνεται πάνω στη λάσπη της λιτότητας, αυτοί αγοράζουν πανάκριβα αεροπλάνα (βλέπε Σαμαράς 2013). Τι να κάνουν; Να τα πουλήσουν και να ταξιδέψουν όπως οι βλάκες ψηφοφόροι τους. Για 300.000 δολλάρια, μια οικογένεια με 1.000 το μήνα θα έπρεπε να δουλεύει 300 μήνες, με 300 το μήνα, 1000 μήνες… Πόσες ανθρώπινες κατοικίες για τους πρόσφυγες; Πόσα κρεβάτια νοσοκομείων;

Περικυκλωμένοι από εχθρούς. Σε κρίσιμη στιγμή. Απειλές. Κινδύνους. Γιατί το ταξίδι; Για να μιλήσει ένας προσκυνημένος, συμβιβασμένος από το βήμα ενός όρθιου, ασυμβίβαστου!

Ένας αληθινός Εθνικός Μάγκας. Γιατί, είναι μαγκιά να μπορείς να κοροϊδεύεις 10 εκατομμύρια υπηκόους για να κάνεις το κέφι σου. Πας και βρίζεις την Μέρκελ και μόλις ξαναγυρίσεις πίσω, της τηλεφωνείς και επαιτείς βοήθεια από τη Μέρκελ! Να ποια είναι η Μεγάλη, η Παγκόσμια Μαγκιά. Γιατί μπορείς και λες βλάκες τους έξυπνους Έλληνες κατάμουτρα, χωρίς ενδοιασμούς και ντροπές!

Τελειώνοντας, οφείλω να μιλήσω στον Αλέξη Τσίπρα στη γλώσσα που αποπνέουν οι πράξεις του. Δηλαδή στη γλώσσα του «μάγκα», για να με καταλάβουν όσοι φίλοι του απομείνανε, αλλά και όσοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι ορισμένοι -δεν φτάνει ότι μας σπρώχνουν προς την καταστροφή- αλλά μας κοροϊδεύουν κι από πάνω!

Λοιπόν…

Ανοιχτή Επιστολή προς τον κ. Τσίπρα

Σύντροφε Αλέξη, σε παραδέχομαι, γιατί είσαι μάγκας. Ο πιο μεγάλος μάγκας στην Ελλάδα από το 450 π.Χ. έως σήμερα. Γιατί κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς να λογαριάσεις κανένα.

Παίρνεις το προσωπικό σου αεροπλάνο, το γεμίζεις με φίλους και φίλες και πας στην Κούβα και αφήνεις τον λογαριασμό, 300.000 δολλάρια να τον πληρώσουν τα κορόιδα με τα 300 ευρώ το μήνα στην καλλίτερη περίπτωση.

Κάνεις το κέφι σου. Μιλάς στην πλατεία της Επανάστασης όπου μιλούσε και ο Φιντέλ σαν ένας γνήσιος και σκληρός επαναστάτης. Υψώνεις το πελώριο ανάστημά σου ενάντια στον Καπιταλισμό-Ιμπεριαλισμό. Τρως τον αγλέορα (600 ευρώ για ένα γεύμα πληρωμένο από το Υπουργείο των Εξωτερικών, δηλαδή τα τσιράκια σου).

Το διασκεδάζεις, το γλεντάς, την ώρα που τα κορόιδα οι Έλληνες κάθονται στις ουρές για σύνταξη, ΔΕΗ, τράπεζες, νοσοκομεία και προ παντός λιτότητα στη λιτότητα.

Το παίζεις επαναστάτης κι όταν γυρίσεις, ξαναγίνεσαι αυτό που ήσουν, το παιδί που κάνει τα θελήματα της Μέρκελ, του Ομπάμα και του Γιούνγκερ που κατακεραύνωσες στην Αβάνα και πάλι σε βάρος του έξυπνου ελληνικού λαού, γιατί αυτός αποφάσισε να τον κυβερνούν άτομα χωρίς οπαδούς και φιλότιμο, που το παίζουν κυβέρνηση.

Καλή αντάμωση στα Γουναράδικα.

Πηγή: mikistheodorakis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τέλος εποχής- Φιντέλ Kάστρο 13/8/1926 -25/11/2016

Παναγιώτα Μπλέτα


Ο Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους, κατά κόσμον Φιντέλ Κάστρο, υπήρξε ηγέτης της Κούβας από το 1959 μέχρι το Δεκέμβριο του 1976 και αργότερα πρόεδρος της χώρας μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου του 2008, όταν τον διαδέχτηκε ο Ραούλ Κάστρο.

Ο Φιντέλ Κάστρο είναι ένας ιστορικός ηγέτης που έκανε πράξη τον πολιτικό και οικονομικό σοσιαλισμό, απεξαρτημένο όμως από το κομμουνιστικό μανιφέστο. Για αυτό και άντεξε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Μια προσωπικότητα που προήλθε από το λαό και γαλουχήθηκε στον συνεχή πολιτικό αγώνα, δημιούργησε ένα διαφορετικό είδος επανάστασης που ακουμπούσε στην ανατροπή της ισχύουσας πολιτικής κουλτούρας, που ήθελε όλο τον κόσμο υποταγμένο στον καπιταλισμό.

Δρώντας κάτω από την μύτη των ΗΠΑ, που είχαν συνηθίσει να ελέγχουν το παιχνίδι στην Λατινική Αμερική με διορισμένες κυβερνήσεις, κατάφερε να κάνει τη διαφορά όχι μόνο ως προς την έκβαση της επανάστασης, αλλά και ως προς την ανάπτυξη της κουβανικής οικονομίας και τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που αυτή υπηρέτησε.

Όταν ο Κάστρο επένδυε στην υγεία, στην παιδεία, στην έρευνα και την τεχνολογία, την παραγωγή, η Λατινική Αμερική μαστίζονταν από την πείνα, τους εμφυλίους και τις δικτατορίες.

Χωρίς ιδιαίτερους πόρους, μετέτρεψε την παραγωγή και εμπορία ζάχαρης σε ισότιμη οικονομική μονάδα με το πετρέλαιο, με αποτέλεσμα την πολιτική επανάσταση να διαδεχθεί η οικονομική επανάσταση. Έβαλε σε απόσταση τους προστάτες, για αυτό και η Σοβιετική Ένωση παρά τη στενή επαφή που είχε αναπτύξει με την Κούβα δεν κατάφερε ποτέ να της επιβληθεί πολιτικά, αλλά ούτε και οι ΗΠΑ με το εμπάργκο που της είχαν επιβάλλει.

Κανένα εμπάργκο δεν είναι ικανό να διαλύσει μια οικονομία που στηρίζεται αφενός μεν σε ισχυρή ιδεολογικοπολιτική βάση και αφετέρου σε χρήση τεχνοκρατικής αντίληψης σε σχέση με την αναδιοργάνωση της παραγωγής και της οικονομίας.

Έτσι η χώρα όχι μόνο στάθηκε στα πόδια της μετά από ένα τριτοκοσμικό παρελθόν, αλλά απέκτησε και ισχυρή οικονομία χωρίς να χρειαστεί να δανειστεί και το κυριότερο χωρίς να χάσει την ανεξαρτησία της.

Είναι ένα στοίχημα που πολλές χώρες παλεύουν να κερδίσουν ακόμη και σήμερα και δεν το καταφέρνουν. Αυτό έκανε πράξη ο Κάστρο εδώ και 60 ολόκληρα χρόνια.

Άρα όταν μιλάμε για τον Φιντέλ Κάστρο, μιλάμε για ένα φαινόμενο προς εξέταση, ένα case-study στην ιστορία της πολιτικής πραγματικότητας, που πρέπει να μελετηθεί, προκειμένου να εφαρμόζονται οι θετικές του επιρροές στην παγκόσμια πολιτικοοικονομική και κοινωνική μεταρρύθμιση των κρατών που αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Μιλάμε για τον πρώτο κομμουνιστή, που έβαλε τη διάσταση της εθνικής κυριαρχίας και οικονομίας σε πρώτη προτεραιότητα, από τα διεθνιστικά πρότυπα του κομμουνισμού. Κάτι που έχει αποδειχθεί ως υπέρτατη ανάγκη και στους καιρούς μας, εδώ που τα ακροδεξιά κόμματα καλύπτουν τα μεγάλα κενά που αφήνει ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.

Η Κούβα άντεξε την παγκοσμιοποίηση γιατί συμμετείχε σε αυτή με ένα διαφορετικό πολιτικό όχημα, που λέγεται οχυρωμένη πολιτικά και οικονομικά χώρα.

Ο Κάστρο επέλεξε να μην απομονώσει την Κούβα η οποία συμμετέχει στους παναμερικανικούς οργανισμούς, και να μην χρωστάει σε κανένα ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα κτλ και έτσι σήμερα έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα ισχύος που να προκαλεί τις ΗΠΑ για αποκατάσταση σχέσεων και να το κατορθώνει.

Σήμερα ο αναλφαβητισμός στην Κούβα είναι μηδέν, ανασφάλιστοι δεν υπάρχουν και εξάγει τους περισσότερους γιατρούς σε όλο τον κόσμο.

Παρά το κυνήγι των αντικαθεστωτικών, και διάφορων μειονοτήτων, λάθη κορυφαία, που όμως διορθώθηκαν στην πορεία, παρά την μη διεξαγωγή εκλογών που επιφυλάσσεται κανείς για την διαφύλαξη της δημοκρατικότητας διακυβέρνησης, η ευθύνη για την ευημερία και ανάπτυξη του κουβανικού λαού διατηρείται ψηλά. Κι αν αυτή η ευθύνη δεν δημιουργεί δημοκρατία, κανένας τυπικός θεσμός της όπως οι εκλογές δεν μπορεί να την επιβάλλει, ειδικά όταν ο δάχτυλος του εξωγενή παράγοντα ψάχνει να βρει ανοιχτά πολιτικά σύνορα για να διεισδύσει.

Ο Φιντέλ Κάστρο δεν μπορεί να αξιολογηθεί στα τηλεοπτικά ή διαδικτυακά καφενεία, ούτε με οπαδικούς όρους. Πολύ απλά γιατί δεν ανήκει σε κανέναν, ούτε στους φίλους ούτε στους εχθρούς του. Ανήκει στην Ιστορία που τον γέννησε, γιατί έμεινε πιστός στις αρχές του και σε αυτό που πίστευε, γιατί δεν δημιούργησε μόνο μια επανάσταση, αλλά την μετουσίωσε σε ωφέλιμη αξία για τον λαό του…



Παναγιώτα Μπλέτα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Χαμογέλα, ρε...

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Κάποτε, αρχές δεκαετίας του 1990 οι θιασώτες του περίφημου «λάιφ στάιλ», μέσα από έμπυρα άρθρα σε περιοδικά-καθρέφτες (σ.σ. ναι, ναι, κάποια κυκλοφορούσαν με εξώφυλλα «καθρέφτες»), μιλούσαν για τη χαρά της κατανάλωσης, για την ανάγκη να είμαστε ευφορικοί, μυώδεις, γελαστοί, καταναλωτικοί, θαμώνες υπεραγορών-ναών όπου λατρεύονταν η επιτυχία και η ευτυχία. Αυτά τα μεγα-Εγώ, οι Κύριοι Όλος ο Κόσμος που έλεγε ο Κάφκα, αυτοί που θεωρούσαν ότι όλα είναι Χρήμα και Δύναμη, οι κύριοι αυτοί, που κατ’ ομολογία τους μετά την απώλεια της οικονομικής τους δύναμης ευνουχίστηκαν, αντικαταστάθηκαν, τώρα, από νέας κοπής «νοηματοδότες», προσαρμοσμένους στην εποχή της λιτότητας και της σημερινής, σχεδόν γενικευμένης, δυστυχίας.

Οι νέοι "νοηματοδότες", λοιπόν, κατηγορούν εκείνους που ζουν στην κόλαση της ανεργίας και στα Νταχάου των προσφυγικών κέντρων συγκέντρωσης(σ.σ. ναι, για στρατόπεδα συγκέντρωσης πρόκειται όπου δρουν ανεξέλεγκτα άγριες μαφίες) ότι «δεν χαμογελούν», ότι «είναι στρυφνοί και δύσθυμοι»! Σκέφτομαι ότι η γυναίκα με το παιδί στην αγκαλιά που κοιτάζει τη ζωή με το σκληρό βλέμμα της απελπισίας, μόνο με ψυχοτρόπα θα μπορούσε να χαμογελάσει. Ναι, η ζωή είναι ωραία, ακόμα και στην κόλαση. Αλλά αυτό συμβαίνει μόνο στα έργα του Μπενίνι. Γιατί η χαρά σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, είναι μόνο η… χαρά του πορεύεσθαι προς θάνατον με τη συνοδεία της ορχήστρας χάλκινων οργάνων όπως σ’ εκείνο το στρατόπεδο των ναζί. Φαντάζομαι, οι κύριοι αυτοί από το ύψος του ναρκισσισμού τους να φωνάζουν στους κολασμένους καθώς οδεύουν προς την εξαέρωσή τους, «Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;»!

Κι αναρωτιέμαι, γιατί αυτή η εμμονή στο γέλιο, δηλαδή στην ηλίθια χαρά της δυστυχίας. Η απάντηση είναι εύκολη όταν πρόκειται για ανθρώπους της καθεστηκυίας τάξης. Αλλά σήμερα, την εποχή της κρίσης, της ανεργίας, της κατάθλιψης και, προπάντων, της διάψευσης των κηρύκων της αέναης καταναλωτικής ευτυχίας, έρχονται κάποιοι άλλοι –εξ αριστερών- να μιλήσουν για τη στρυφνότητα των δυστυχισμένων και την ψυχική τους αδυναμία να... χαμογελάσουν.

Ποιο άραγε, να είναι το κίνητρο των νέων κηνσόρων; Θα το πούμε κατηγορηματικά: Ο ναρκισσισμός τους. Όχι, βέβαια, ο ναρκισσισμός ως εγωτικό καλλιτεχνικό παιγνίδι, αλλά ως κουλτούρα που επιχειρείται να διαχυθεί σε ολόκληρη την κοινωνία, δοξάζοντας ως «νόημα της ζωής» όχι τον Εαυτό, αλλά τον (Ε)αυτό και το τίποτα. Όχι το μεγάλο Τίποτα των ποιητών αλλά το έσχατο τίποτα του κενού, του μηδενισμού, του «όλα ίσιωμα»! Εδώ βρίσκεται το κοινό σημείο των «λαϊφσταλάδων» του τέλους του 20ου αιώνα με τους αντίστοιχους των αρχών του 21ου. Μόνο που στους τελευταίους η δύναμη δεν προέρχεται από τη συσσώρευση αλλά από την αποσυσσώρευση, από την αποανάπτυξη, από το μηδέν.

Με άλλα λόγια έχουμε εν προκειμένω την ανάπτυξη μιας ατομικής με κοινωνικές συνέπειες κουλτούρας του ναρκισσισμού. Σε ψυχολογικό επίπεδο η κουλτούρα αυτή συνίσταται σε μία ψυχική αλλοίωση, καθώς εκμηδενίζονται οι αξίες και η αναζήτηση εαυτού, καλυπτόμενες πλέον από μία χαρούμενη αλαζονεία, μετονομαζόμενη σε "δίκαιη (αυτο)πεποίθηση". Η «κουλτούρα του ναρκισσισμού» ωθεί τα άτομα σε ένα αυτοαναφορικό κλείσιμο: σε έναν (ε)αυτισμό που δεν είναι εγωισμός και ατομικισμός αλλά αυτοεκμηδένιση. Κάνει τα άτομα φυγόπονα απέναντι στον ψυχικό κόπο (γι’ αυτό η προσφυγή στο άηχο και α-νόητο, δηλαδή χωρίς νόημα,«γέλιο»), τα οποία θέλουν μόνο να διαχυθούν στο αδιαφοροποίητο περιβάλλον σαν να αναζητούν την ευδαιμονία της μήτρας. Αυτή η διόδευση στο χάος επιθυμούν να είναι χαρούμενη όπως ακριβώς αυτή του εμβρύου που κάνει τούμπες -πάντα εκ του ασφαλούς- στον αμνιακό σάκο!

Η σημερινή, λοιπόν, ψυχική προσαρμογή συνεπάγεται και μια οντολογική αλλοίωση, κάνοντας τα άτομα να παλινδρομούν στη βρεφική ηλικία, στην ψυχική λειτουργικότητα της νηπιακής φάσης. Αν λοιπόν η κουλτούρα του φιλελευθερισμού ενίσχυε τα πρωκτερωτικά πρότυπα συμπεριφοράς (συσσώρευση χρήματος και υλικών αγαθών, έλεγχος σωματικών λειτουργιών και συναισθήματος), η κουλτούρα του «νεοφιλελευθερισμού» αναδημιουργεί τα στοματικά πρότυπα του προγενέστερου σταδίου ψυχικής ανάπτυξης, όταν το νήπιο ήταν εντελώς εξαρτημένο από τον μαστό.

Το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι πως δεν υπάρχει κοινωνία, αλλά άτομα. Τα άτομα-χωρίς-κοινωνία, χωρίς δηλαδή το συγκροτημένο Εμείς, καλούνται, τώρα, να προσαρμοστούν σε συνθήκες παρόμοιες με τις προηγούμενες του σχηματισμού των εθνικών κρατών, χωρίς την ψυχική ανάγκη του ανήκειν σε συγκροτημένα σύνολα. Έτσι, όλοι είμαστε έτοιμοι να ενταχθούμε σαν πολιτικά άμορφα μόρια μιας «κοινωνικής σκόνης» στην Παγκοσμιοποίηση νεοφιλελεύθερου τύπου. Σαν τέτοιοι διεκδικούμε την επιθυμία για τη ναρκισσιστική μας διάχυση σ’ ένα αδιαφοροποίητο περιβάλλον, γεμίζοντας το χάος με το «γέλιο» των μικροθεών! Σε τέτοιους έχουμε αναγορεύσει τους (ε)αυτούς μας. Γιατί το «όλα ίσιωμα» της ναρκισσιστικής κουλτούρας έρχεται και δένει με το «όλα ισχύουν» της μετανεωτερικής απροσδιοριστίας. Η «νεοφιλελεύθερη» επιταγή για ατομικές στρατηγικές επιβίωσης μεταμορφώθηκε σε ατομικό «δικαίωμα στη διαφορά» και στη χαρά, στην απαίτηση από τον «ξένο» και τον εξαθλιωμένο να αντικαταστήσει την απελπισία, όχι με αγώνα, αλλά με χαρούμενο «γέλιο» και, γιατί όχι, με αυτονομία στο lifestyle, όπου ο απόκληρος γίνεται ένας -κατά δήθεν προσωπική επιλογή- φιλόσοφος κλοσάρ!

Η έντονη αντιδραστικότητα είναι η μία όψη της συμπεριφοράς των σημερινών ατόμων-χωρίς-κοινωνία, των οποίων οι άμυνες λειτουργούν από μόνες τους. «Ο πραγματικός εαυτός, ο εν δυνάμει, κρύβεται και κάνει κουμάντο ο ψευδο-εαυτός – ως άμυνα, με ανυπολόγιστες συνέπειες». Ως αποτέλεσμα, η πλειονότητα των «ατόμων» συμπεριφέρεται υποταγμένα, με υπερβολική συμμόρφωση και προσαρμοστικότητα, δίκην αμνού.

Το «κόμμα του Νάρκισσου» επισημαίνει τους κινδύνους του εργαλειακού λόγου αλλά προσφέρει και το αντίδοτο: τον πρακτικό Λόγο, την αριστοτελική πράξιν ή φρόνησιν, που την καθιστά συνώνυμη με το παιχνίδι – όντας έξω από τη χρησιμότητα και πέρα από την αναγκαιότητα και την ωφελιμότητα. Όλα γίνονται παιγνίδι! Γι΄ αυτό και η διαπορία-προσταγή: «χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;» Κάποιοι εμμένουν στο παιχνίδι του κόσμου. Ναι, το παιχνίδι είναι θεωρητικά γοητευτικό, όχι όμως στον καιρό της Επιβίωσης, όπως έχει ονομασθεί σήμερα η Ανάγκη, όχι την εποχή που οι παραδοσιακές συλλογικότητες –κάποτε τόποι οργάνωσης και μετουσίωσης της απελπισίας και του πόνου σε παθιασμένο αγώνα- έχουν εκφυλιστεί. Ποιος είναι ο δημόσιος χώρος, ποιοι είναι οι νέοι τόποι επικοινωνίας και συνάντησης των απελπισμένων σήμερα; Κανένας. Πουθενά. Αυτό το τεράστιο κενό κάποιοι το αναπληρώνουν με το θεσμό της… «παρέας»! Ναι, «την ιστορία την κάνουν οι παρέες», ναι, βρισκόμαστε στην εποχή των lobbies, αλλά ποια ιστορία γράφουν και για ποιόν;

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ρωτώντας πας στην Πόλη...

Φίλιππος Γαλιάσος


Έχουμε συνδέσει τη γνώση από την ποιότητα και την ποσότητα των απαντήσεων που αυτή μπορεί να παράξει. Πόσο λάθος είναι αυτό! Η γνώση πάντα κρινόταν από την ευστροφία των ερωτήσεων που ήταν ικανή να δημιουργήσει.

Οι απαντήσεις πάντα έρχονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ο καθένας είναι ικανός να δώσει μια απάντηση, αλλά λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να δημιουργήσουν μια ερώτηση.

Αν δεν υπάρξει ερώτηση, δεν μπορεί να υπάρξει και απάντηση, ιδού ένας καλός λόγος γιατί οι ερωτήσεις είναι σημαντικότερες των απαντήσεων τους.

Ακόμα όμως πιο πέρα, οι ερωτήσεις εμπεριέχουν το συστατικό της πορείας, του ψαχουλέματος, της αναζήτησης. Ενώ οι απαντήσεις, τι είναι πέρα από μια ανικανότητα, ένα τέρμα, μια σιγουριά πως τα πράγματα έτσι έχουν.

Για αυτό λέω:

Σοφοί έγιναν εκείνοι που κατάφεραν να δημιουργήσουν νέες ερωτήσεις, ανοίγοντας νέους ορίζοντες απαντήσεων. Οι απαντήσεις από μόνες τους είναι ένα στοιχείο καθαρά παθητικό.

Αν ερωτήσεις δεν υπήρχαν τότε το πιθανότερο θα ήταν να κρεμιόμασταν ακόμα από τα δέντρα, τρώγοντας μπανάνες (κάτι όχι και τόσο άσχημο γιατί οι μπανάνες είναι θρεπτικές και γευστικότατες).

Από τη στιγμή όμως που αποφασίσαμε να γίνουμε άνθρωποι και να είμαστε πολιτισμένοι πρέπει να μη ξεχνάμε να ρωτάμε.

Και δυστυχώς αυτή η εποχή είναι γεμάτη από απαντήσεις - τις οποίες μάλιστα μπορεί ο καθένας να βρει με πολύ μεγάλη ευκολία γκουγλαροντας το - αλλά σε ότι αφορά την ποιότητα των ερωτήσεων πιστεύω πως έχουμε βρεθεί σε εκείνα εκεί τα δέντρα που περιφερόμασταν κάποτε.

Απλά τώρα τρώμε μπανάνες που δεν είναι βιολογικές.



Φίλιππος Γαλιάσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν υπάρχουν καλά νέα;

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Υπάρχουν και κάποιοι που απαντούν νηφάλια το ερώτημα: Πιστέψτε τις κυβερνητικές εξαγγελίες και θα νοιώσετε καλύτερα. Η ανάκαμψη φτάνει, το φως στο τούνελ αχνοφαίνεται ήδη. Κι ας λένε κάποιοι πεσιμιστές ότι πρόκειται για την αμαξοστοιχία που έρχεται κατά πάνω μας.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στην πραγματικότητα. Ας αναφερθούμε στα βασικά νέα που είναι δύο και θα αξιολογήσουμε αν είναι «καλά» ή «κακά» στη συνέχεια.

Αύριο στην Ιταλία, διεξάγεται ένα κρίσιμο δημοψήφισμα. Κρίσιμο για όλη την Ευρώπη, άρα και για εμάς. Κάθε απόφαση έχει παγώσει μέχρι τη Δευτέρα, οπότε και θα γίνει γνωστό το αποτέλεσμα της κάλπης.

Οι ισχυροί της ευρωκρατίας, κάθε φορά που δίνεται ο λόγος στους πολίτες, δεν αισθάνονται καθόλου καλά… Σκεφθείτε τι ταρακούνημα έτσι και βγει πάλι το «Όχι». Γι’ αυτό, έχουν εξαπολύσει, αυτή την φορά απέναντι στον ιταλικό λαό, τα γνωστά πια σε όλους όπλα τους. Τρομοκρατία, εκφοβισμός, παραπληροφόρηση. Έτσι και πείτε «Όχι», η Ευρώπη γκρεμίζεται! Με αυτά και μ’ αυτά, πάντως, οι αποφάσεις για το «ελληνικό ζήτημα» αναβάλλονται για λίγο διάστημα.

Το δεύτερο νέο είναι οι απανωτές προκλητικές δηλώσεις των Τούρκων ιθυνόντων. Αντηχούν σαν πολεμικές κραυγές και καλλιεργούν το ανάλογο κλίμα. Το ερώτημα που τίθεται και θέλει απάντηση, είναι κατά πόσο βρίσκεται κοντά ή μακριά ένας πόλεμος, πόση είναι η απόσταση της Ελλάδας από αυτόν. Το ερώτημα δεν είναι καθόλου υποθετικό. Η πραγματικότητα το θέτει ολοένα και πιο εμφατικά και πρέπει να είναι κανείς τελείως κουφός ή τυφλός για να μην το βλέπει και να μην το ακούει.

Μερικοί προκαταβολικά παραδομένοι, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν θετική η επίσκεψη Ομπάμα, αφού δεν μας προξένησε κακό. Ό,τι δεν σου κάνει κακό, είναι καλό. Πρόκειται για λογική πλήρως αφοπλιστική. Γιατί υποδηλώνει ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, παρά μόνο να προσμετράς τις συνέπειες όσων σου κάνουν ή δεν σου κάνουν οι άλλοι. Λογική που διαλύει συνειδήσεις και αποσυναρμολογεί πεποιθήσεις που είναι αναγκαίες για την ψυχοκινητική αντίδραση της ίδιας της κοινωνίας. Την ακινητοποιούν και την παθητικοποιούν, ιδιαίτερα μπροστά σε σημαντικούς κινδύνους και καταστάσεις που μοιάζουν αδιέξοδες. Την κάνουν να προσβλέπει σε κάποιο θαύμα ή κάποιον «από μηχανής θεό» που ίσως παρέμβει και δώσει λύση σε προβλήματα ανεπίλυτα από τους κοινούς θνητούς.

Τα καλά νέα είμαστε υποχρεωμένοι να τα φτιάξουμε μόνοι μας. Εγκαλούμαστε ως υποκείμενο, χώρα και λαός. Θα αποκτήσουμε φωνή ως τέτοιοι; Εκεί βρίσκεται η λύση της τραγωδίας που είναι σε εξέλιξη και κορυφώνεται τα τελευταία χρόνια.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »