προσφατα

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Οργή και αποφασιστικότητα των μικρομεσαίων

Κοινωνία


Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες η κυβέρνηση βρίσκεται απομονωμένη από την ευρεία κοινωνική πλειοψηφία. Στη λαϊκή απόγνωση και αποδοκιμασία που προκάλεσε το φιάσκο με τον ΕΝΦΙΑ προστίθεται τώρα η οργισμένη αντίδραση του συνόλου των μικρομεσαίων επαγγελματικών τάξεων. Πρόκειται για τη ραχοκοκαλιά της μεταπολεμικής ανάπτυξης, που συντρίβεται από το Μνημόνιο και την ύφεση.

Επαγγελματοβιοτέχνες, έμποροι, αυτοκινητιστές, μεταφορείς, εκατομμύρια πολίτες καλούν και τους υπόλοιπους να συστρατευθούν για να αλλάξει η ασκούμενη πολιτική. "Χαροκαμένοι" από τα πιστωτικά της εφορίας, από τις κατασχέσεις, από τα ειδοποιητήρια για καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές, από τα "κόκκινα δάνεια", με άνεργα μέλη οικογένειας, χωρίς ορατό μέλλον, έτοιμοι να εκποιήσουν όσο - όσο την απαξιούμενη περιουσία τους, δεν παραμυθιάζονται από την "περήφανη διαπραγμάτευση" της κυβέρνησης στο Παρίσι και ζητούν εδώ και τώρα αλλαγή πολιτικής.

Δεν έχουν ψευδαίσθηση ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να αποποιηθεί τον μνημονιακό εαυτό της. Γι' αυτό της στέλνουν "χαμπέρι": Να φύγετε!

Οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι δεν ζητούν χαριστικές ρυθμίσεις. Αξιώνουν η πολιτεία να προλάβει την εξάπλωση της ανθρωπιστικής κρίσης και την ανεπανόρθωτη παραγωγική καταστροφή. Πολλοί αναζητούν διέξοδο στη μετανάστευση των μικρομεσαίων επιχειρήσεών τους, π.χ. στη Βουλγαρία. Μετά την αιμορραγία της μετανάστευσης των νέων επιστημόνων έρχεται και η μετεγκατάσταση επιχειρήσεων με υγιείς προδιαγραφές.

Η κυβέρνηση ενδιαφέρθηκε για τη σωτηρία των τραπεζιτών και άφησε τους παραγωγούς στη μοίρα τους. Χθες ο υπ. Ανάπτυξης Ν. Δένδιας θυμήθηκε ότι πρέπει να ιδρυθεί ειδική τράπεζα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Όταν το πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση το αγνοούσε ή και το λοιδορούσε. Το ενδιαφέρον της ήταν και είναι για το μεγάλο, τραπεζικό κεφάλαιο.

Η οργή των μικρομεσαίων δεν είναι ρητορική. Προειδοποιούν για κινητοποιήσεις στο τέλος Σεπτεμβρίου. Έχουν ξεπεράσει το όριο της όποιας οικονομικής και ψυχολογικής αντοχής. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι το δίλημμα είναι: Ή εμείς ή αυτοί! Τουτέστιν: Ή θα πέσει η κυβέρνηση ή θα πέσουν όλοι οι πολίτες μέχρις εσχάτων.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Haaretz: H διαφορά ανάμεσα στα παιδιά

Του Γκιντεόν Λεβί


Μετά το πρώτο παιδί, κανείς δεν έδειξε να συγκινείται. Μετά το 50ό, δεν κουνήθηκε ούτε φύλλο. Μετά το 100ό σταμάτησαν να μετράνε, μετά το 200ό έριξαν την ευθύνη στη Χαμάς. Μετά το 300ό παιδί κατηγόρησαν τους γονείς. Μετά το 400ό ανακάλυψαν δικαιολογίες. Μετά τα (πρώτα) 478 παιδιά, κανείς δεν νοιάζεται.

Τότε ήρθε το πρώτο δικό μας παιδί και το Ισραήλ συγκλονίστηκε. Και πράγματι, η καρδιά ραγίζει όταν αντικρίζει κανείς την εικόνα του τετράχρονου Ντάνιελ Τράγκερμαν που σκοτώθηκε την Παρασκευή στο σπίτι του στη Σαάρ Χανεγκέβ. Ένα πανέμορφο παιδί που κάποτε έβγαλε μια φωτογραφία με τη φανέλα της εθνικής ποδοσφαίρου της Αργεντινής. Και ποιος δεν νιώθει συντετριμμένος όταν την αντικρίζει, και ποιος δεν θρηνεί για τον εγκληματικό του θάνατο;

Ξαφνικά ο θάνατος έχει πρόσωπο. Ένα μικροσκοπικό κορμί δεν θα μεγαλώσει ποτέ. Ξαφνικά ο θάνατος ενός μικρού αγοριού έχει νόημα, ξαφνικά προκαλεί σοκ. Είναι κάτι ανθρώπινο, κατανοητό και συγκινητικό. Σε έναν κόσμο με κάποια καλοσύνη, τα παιδιά θα έπρεπε να εξαιρούνται από το φριχτό παιχνίδι που λέγεται πόλεμος.

Σε έναν κόσμο με κάποια καλοσύνη, θα ήταν αδύνατο να κατανοήσει κανείς την απόλυτη, σχεδόν τερατώδη απάθεια μπροστά στον φόνο εκατοντάδων παιδιών - όχι των δικών μας αλλά εκείνων που σκοτώνονται από εμάς. Φανταστείτε τα να στέκονται σε γραμμή: 478 παιδιά στην τάξη του θανάτου. Φανταστείτε τα και αυτά να φορούν φανέλες του Μέσι, όπως ο Ντάνιελ. Όμως κανείς δεν τα κοιτά, τα πρόσωπα τους δεν τα βλέπει κανείς, κανείς δεν συγκλονίζεται με το χαμό τους.

Ένας σιδερένιος τοίχος άρνησης και απανθρωπιάς προστατεύει το Ισραήλ από το ντροπιαστικό έργο του στη Γάζα. Από τους εκατοντάδες άντρες που σκοτώθηκαν, κάποιοι θα μπορούσαν να είναι "ανακατεμένοι", από τις εκατοντάδες γυναίκες κάποιες μπορεί να ήταν "ανθρώπινες ασπίδες". Όσο για τον μικρό αριθμό των παιδιών, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ο πιο ηθικός στρατός στον κόσμο δεν επιδίωξε τον θάνατό τους. Αλλά 478 φορές; Μήπως να κρύβεται η Χαμάς πίσω από αυτό; Να νομιμοποιεί άραγε αυτό τον φόνο τους;

Η Χαμάς μπορεί να κρύβεται πίσω από κάποια από τα παιδιά, αλλά τώρα το Ισραήλ κρύβεται πίσω από τον Ντάνιελ Τράγκερμαν. Η μοίρα του χρησιμοποιείται για να κρύψει όλες τις αμαρτίες του ισραηλινού στρατού στη Γάζα. Το ραδιόφωνο μιλά για "δολοφονία". Ο πρωθυπουργός μιλά για "τρομοκρατία" την ώρα που τα εκατοντάδες παιδιά στη Γάζα δεν αποτελούν θύματά της. Το Ισραήλ έπρεπε να τα σκοτώσει. Και, σε τελική ανάλυση, ποιος είναι ο Φαντί και ο Αλί μπροστά στον δικό μας, μοναδικό Ντάνιελ;

Οφείλουμε να παραδεχτούμε την αλήθεια: Τα παιδιά των Παλαιστινίων θεωρούνται σαν παράσιτα στο Ισραήλ. Είναι μια φρικιαστική δήλωση, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να περιγράψεις τη διάθεση στη χώρα το καλοκαίρι του 2014. Όταν για έξι εβδομάδες τα παιδιά εξοντώνονται, θάβονται κάτω από τα συντρίμμια, συσσωρεύονται στα νεκροτομεία, όταν μεταφέρονται στα χέρια από τους τρομοκρατημένους γονείς τους, όταν γίνονται οι κηδείες τους. Όταν αυτό γίνεται 478 φορές, ακόμη και ο πιο αναίσθητος Ισραηλινός δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του να είναι τόσο ανάλγητος.

Μερικές φορές πρέπει να σηκώνεσαι και να ουρλιάζεις: Αρκετά! Όλες οι δικαιολογίες και όλες οι εξηγήσεις δεν θα βοηθήσουν. Δεν υπάρχουν παιδιά που επιτρέπεται να σκοτωθούν και παιδιά που δεν επιτρέπεται. Υπάρχουν μόνο παιδιά που σκοτώνονται για το τίποτε, εκατοντάδες παιδιά που η μοίρα τους δεν αγγίζει κανέναν στο Ισραήλ και ένα παιδί, μόνο ένα, που ενώνει τον κόσμο στον θρήνο.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κομισιόν σε ερώτηση Γ. Κατρούγκαλου: Δεν συμφωνήσαμε για πώληση δημοσίων επιχειρήσεων

Πολιτική


Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν απαίτησε ποτέ από την ελληνική κυβέρνηση την μερική ή πλήρη ιδωτικοποίηση δημοσίων εταιρειών. Συγκεκριμένα, οι επίσημες αρχές της Κομισιόν, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ καθηγητή Γιώργου Κατρούγκαλου, αναφορικά με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, εκθέτουν την ελληνική κυβέρνηση και δημιουργούν εκ των πραγμάτων, μείζον, πολιτικό, οικονομικό και ηθικό ζήτημα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε απάντηση της ερώτησης του καθηγητή Γιώργου Κατρούγκαλου, αποκαλύπτει, μάλιστα, πως «η πώληση τμήματος της ΔΕΗ συμφωνήθηκε με τις ελληνικές αρχές στο πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής για την Ελλάδα, ως σημαντικό βήμα στη διαδικασία μεταρρύθμισης της αγοράς ενέργειας» και πως «η οδηγία σε καμία περίπτωση δεν απαιτεί τη μερική ή πλήρη ιδιωτικοποίηση δημόσιων εταιρειών»

«Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει κάθε διαδικασία πώλησης της μεγαλύτερης ηλεκτρικής εταιρείας της χώρας, μιας κερδοφόρας και υψηλού στρατηγικού τομέα επιχείρησης. Εκθέτει, δε, την ελληνική κυβέρνηση και στην Ευρώπη, για μια ακόμη φορά, καθώς κάθε πολιτική της απόφαση επιδιώκει να την αιτιολογήσει με την δικαιολογία της «άνωθεν εντολής», τόνισε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κατρούγκαλος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου.

Ακολουθεί η ερώτηση του Γ. Κατρούγκαλου και η απάντηση της Κομισιόν:

«Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης P-005665/2014
προς την Επιτροπή
Άρθρο 130 του Κανονισμού
Georgios Katrougkalos (GUE/NGL)
Θέμα: Ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ Α.Ε. και Ευρωπαϊκό Δίκαιο
Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι έχει δεσμευτική υποχρέωση να προβεί στην πώληση σε ιδιώτη του ενός τρίτου της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ), κατ' επιταγή του ευρωπαϊκού δικαίου.
Όμως, η Ελλάδα έχει ήδη προβεί στην ενσωμάτωση των διατάξεων της Οδηγίας 2009/72/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 2009 "σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και για την κατάργηση της Οδηγίας 2003/54/ΕΚ" (ΕΕ L 211 της 14.8.2009) και της Οδηγίας 2009/73/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 2009 "σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά Φυσικού Αερίου και την κατάργηση της Οδηγίας 2003/55/ΕΚ" (ΕΕ L 211 της 14.8.2009) με το νόμο 4001/2011 (ΦΕΚ Α' 179).
Άλλωστε, σύμφωνα με το άρθρο 345 της ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 209 ΣΕΚ) «η συνθήκη δεν προδικάζει µε κανένα τρόπο το καθεστώς της ιδιοκτησίας στα κράτη µέλη».
Κατόπιν των ανωτέρω, ερωτάται η Επιτροπή:
α) Αποδέχεται την ερμηνεία της ελληνικής κυβέρνησης ότι η πώληση του ενός τρίτου της ΔΕΗ αποτελεί υποχρέωση της χώρας κατ'επιταγή του ευρωπαϊκού δικαίου;
β) Θεωρεί ότι οι σχετικές ανωτέρω οδηγίες έχουν ενσωματωθεί ελλιπώς στην ελληνική έννομη τάξη;

P-005665/2014
Απάντηση του κ. Kallas
εξ ονόματος της Επιτροπής
(7.8.2014)

Η πώληση τμήματος της ΔΕΗ συμφωνήθηκε με τις ελληνικές αρχές στο πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής για την Ελλάδα, ως σημαντικό βήμα στη διαδικασία μεταρρύθμισης της αγοράς ενέργειας. Επομένως, η εν λόγω απόφαση, δεν σχετίζεται με την μεταφορά και ενσωμάτωση στο ελληνικό δίκαιο διατάξεων της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την ενέργεια, όπως η προαναφερθείσα οδηγία για την ηλεκτρική ενέργεια.

Η οδηγία 2009/72/ΕΚ για την ηλεκτρική ενέργεια αποσκοπεί στην απελευθέρωση του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας και την εισαγωγή του ανταγωνισμού μέσω, μεταξύ άλλων, του διαχωρισμού των διαχειριστών των συστημάτων μεταφοράς από τις κάθετα ολοκληρωμένες επιχειρήσεις. Ωστόσο, η οδηγία σε καμία περίπτωση δεν απαιτεί τη μερική ή πλήρη ιδιωτικοποίηση δημόσιων εταιρειών».

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ω, καλή μου τράπεζα, πόσο σ’ αγαπώ!

Του Νίκου Μπογιόπουλου


Στις 15 Σεπτέμβρη του 2008 κατέρρευσε η «Lehman Brothers». Επρόκειτο για ένα τραπεζικό «κραχ» στο έδαφος των ΗΠΑ το οποίο αποτέλεσε τη με βροντώδη τρόπο εκδήλωση της οικονομικής κρίσης που έκτοτε αγκαλιάζει ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Πώς αντέδρασε το αμερικανικό πολιτικό σύστημα της πλουτοκρατίας στην κατάρρευση της «Lehman Brothers»; Ανοιξε τους κρουνούς των δημόσιων ταμείων και έκτοτε εφαρμόζει το... «σοσιαλισμό» των ιμπεριαλιστών: Εχει «κοινωνικοποιήσει» μέχρι σεντς τις ζημιές των τραπεζών και των μονοπωλίων και τις έχει φορτώσει στις πλάτες του αμερικανικού λαού. Το ενάρετο αυτό πολιτικό σχέδιο εφαρμόστηκε στην αρχή από τον επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, τον κύριο Πόλσον (επί Μπους). Συνεχίστηκε με αντίστοιχη ένταση, πάθος και ρυθμό ταπό τον διάδοχό του του στην ίδια θέση, τον κύριο Γκάιτνερ (επί Ομπάμα).

Σημείωση: Τόσο ο Ρεπουμπλικανός υπουργός Οικονομικών Πόλσον, όσο και ο Δημοκρατικός υπουργός Οικονομικών Γκάιτνερ, που ανέλαβαν να σώσουν την Αμερική από την απληστία των τραπεζών, πριν γίνουν υπουργοί, ήταν τραπεζίτες... Ο πρώτος ήταν πρόεδρος της γνωστής και μη εξαιρετέας «Goldman Sachs». Ο δεύτερος ήταν επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης.
*
Η κυβέρνηση της Ισπανίας υπό τον Ραχόι ήρθε στην εξουσία το Νοέμβρη του 2011. Κέρδισε τις εκλογές στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης. Τα αποτελέσματα για το λαό της Ισπανίας είναι γνωστά. Η χώρα βουλιάζει μετά από τη διαρκή τροφοδότηση των ζημιογόνων τραπεζών και των μονοπωλίων της Ισπανίας με δισεκατομμύρια ευρώ σε «πακέτα» και ενισχύσεις, που εκτινάσσουν το δημόσιο χρέος και τα δημόσια ελλείμματα.

Σημείωση: Οπως παντού έτσι και στην Ισπανία, οι «αξίες» που συναπαρτίζουν το σινάφι του παγκόσμιου κατεστημένου, δεν πάνε χαμένες. Απόδειξη: Εκείνος που επελέγη να σώσει την Ισπανία από την απληστία των τραπεζών, εκείνος στον οποίο ανατέθηκε το υπουργελίο Οικονομίας από τον Ραχόι ήταν ο κ. Λουίς ντε Γκίντος. Το απίθανο: Πρόκειται για τον κύριο που είχε διατελέσει πρόεδρος – τόσο για την Ισπανία όσο και την Πορτογαλία - της «Lehman Brothers»! Της τράπεζας, δηλαδή, που στις 15 Σεπτέμβρη του 2008 κατέρρευσε στις ΗΠΑ, και ήταν ακριβώς η κατάρρευση της συγκεκριμένης τράπεζας, που λειτούργησε ως ντόμινο και αποτέλεσε την παγκόσμια «καμπάνα» εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης! Ενας τραπεζίτης, λοιπόν, και στην Ισπανία...
*
 Όταν η κρίση χτύπησε με ένταση την πόρτα της Ιταλίας, όλα λειτούργησαν «ρολόι». Στο όνομα - τι άλλο; - της «σωτηρίας» της χώρας κλήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού ο Μάριο Μόντι.

Σημείωση: Πριν γίνει πρωθυπουργός ο Μόντι δεν ήταν τραπεζίτης, με τη στενή τουλάχιστον έννοια. Ηταν, όμως, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων - ποιας άλλης; - της τράπεζας «Goldman Sachs»...
*
 Στην Ελλάδα, κι ενώ οι τράπεζες (και μέσω των τραπεζών τα μονοπώλια) έχουν από το 2009 εισπράξει από το ελληνικό Δημόσιο και την Τράπεζα της Ελλάδας σε ρευστό και εγγυήσεις πάνω από 300 δισ. ευρώ, το αποτέλεσμα είναι η νέα γιγάντωση του δημόσιου χρέους. Η «σωτηρία» όμως βρέθηκε – και συνεχίζεται αδιατάρακτα: Συγκροτήθηκε μια κυβέρνηση που την είχαν βαφτίσει «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας», η οποία έφερε νέο μνημόνιο. Υπό ποιον επήλθε αυτή η νέα «εθνική σωτηρία» του δεύτερου μνημονίου; Υπό τον τραπεζίτη Παπαδήμο...

Σημείωση: Σήμερα, η νέα ελληνική κυβέρνηση, της νέας «εθνικής σωτηρίας», έχει για υπουργό Οικονομίας τον κύριο Χαρδούβελη. Ο οποίος αντικατέστησε τον – επίσης - τραπεζίτη κύριο Στουρνάρα...
*
Προχτές στη Γαλλία ο πρόεδρος Ολάντ, που ορισμένοι παραμύθιαζαν ευατούς και αλλήλους ότι με την εκλογή του θα φυσούσε – τάχα - «νέος άνεμος στην ΕΕ», εκπαραθύρωσε την προηγούμενη κυβέρνηση και στη θέση της όρκισε νέα.

Σημείωση: ΟΕμανουέλ Μακρόν, ο εκλεκτός του Ολάντ στη θέση του νέου υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, εκτός από εκατομμυριούχος είναι – φυσικά – και πρώην τραπεζίτης. Για την ακρίβεια διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος σε έναν χρηματοπιστωτικό κολοσσό που το όνομά του τα λέει όλα: «Ρότσιλντ»...
*
 Τα συμπεράσματα από τα προηγούμενα – που φυσικά δεν αφορούν στα πρόσωπα, αλλά στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος - είναι προφανή:

Πρώτον: Ενθεν και κείθεν του Ατλαντικού, εκείνοι που έχουν αναλάβει να διαχειριστούν την κρίση, να «σώσουν» τους λαούς και να «τακτοποιήσουν» πολιτικά και τεχνοκρατικά την ηγέτιδα τάξη (την τάξη που κατέχει την εξουσία στον αγγελικό μας κόσμο και που στη γλώσσα της επιστήμης περιγράφεται με τον άχαρο όρο «χρηματιστική ολιγαρχία») είναι εκείνοι, οι ίδιοι, που δημιούργησαν την κρίση!

Δεύτερον:  Αν δεν θέλουν οι εργαζόμενοι να είναι οι τραπεζίτες που θα «τακτοποιούν» τις πολιτικές υποθέσεις της κοινωνίας προς όφελος της χρηματιστικής ολιγαρχίας, ο μόνος δρόμος που έχουν είναι να γίνουν εκείνοι ηγέτιδα δύναμη της κοινωνίας.

Τρίτο: Μέχρι τότε θα ισχύει εκείνο που έλεγε ο «Χριστόφορος Κολόμβος», ο ήρωας της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής: «Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...
*
Υστερόγραφο: Τις τελευταίες μέρες τα ΜΜΕ κατακλύζονται από τη διαφήμιση ενός νέου τραπεζικού προιόντος: Για όποιον, λένε, δεν μπορεί να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ και τον φόρο εισοδήματος, του βρήκαν λύση: Θα τον προμηθεύουν με ειδική πιστωτική κάρτα και έτσι θα πληρώσει... χαρούμενα και ευχάριστα τους φόρους δια μέσου της τραπέζης. Η μια εκδοχή είναι, γοητευμένοι από την... «εξυπηρέτηση», να αναφωνήσουμε όλοι μαζί: «Ω, καλή μου τράπεζα, πόσο πολύ σε αγαπώ»!

Η άλλη είναι να δούμε προσεκτικότερα τί συμβαίνει: Εσύ, λοιπόν, πληρώνεις φόρους «οθωμανικού» τύπου για να τους παίρνει το κράτος και μετά να δίνει ένα σκασμό λεφτά στις τράπεζες. Αλλά, αφού γονάτισες και δεν μπορείς άλλο να πληρώνεις, έρχονται  οι τράπεζες και σου «πουλάνε» πιστωτικές. Με τις οποίες θα γίνεται το εξής: Αφενός, θα συνεχίσεις να πληρώνεις φόρους (που γονάτισες να τους πληρώνεις) κι έτσι θα συνεχίσουν και οι τράπεζες να εισπράττουν επιδοτήσεις. Αφετέρου – και εδώ βρίσκεται το καταπληκτικότερο: Πάνω στους φόρους που αδυσώπητα σου επιβάλει το κράτος για να επιδοτεί απλόχερα τις τράπεζες (και που εσύ δεν μπορείς άλλο να τους πληρώνεις), οι τράπεζες θα εισπράτουν και... τόκο! Θα πληρώνεις, δηλαδή, και τον φόρο και τόκο πάνω στο φόρο! Τα έχουν αυτά οι τραπεζικές «διευκολύνσεις», βλέπεις. Πως αλλιώς θέλεις να γίνει; Οι τράπεζες σου παρέχουν την ... «διευκόλυνση» να πληρώσεις εκείνους τους αβάσταχτους φόρους που οι ίδιες αρμέγουν! Ε, να μην εισπράξουν (με την άδεια του κράτους) και τον τόκο τους για την «βοήθεια» που σου προσφέρουν;

«Μούρλια» δεν είναι;...

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τι Συμβαίνει με τους Βιασμούς στις Αντρικές Φυλακές στην Ελλάδα;

Κοινωνία



Οι βιασμοί κρατουμένων στις αντρικές φυλακές είναι ένα φαινόμενο για το οποίο αυτοί που μιλούν δεν γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει κι αυτοί που γνωρίζουν, σιωπούν. Οι άγραφοι νόμοι που ισχύουν στη φυλακή καθιστούν επικίνδυνη την καταγγελία ενός βιασμού, με αποτέλεσμα και την αδυναμία καταγραφής περιστατικών. Επικρατεί ένα είδος «ομερτά», μία σιωπή γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα, γι’ αυτό και μερικοί από αυτούς που θέλησαν να μου μιλήσουν, δέχτηκαν να το κάνουν ανώνυμα.

Η αφορμή για να αρχίσω να ψάχνω το θέμα στάθηκε το πρόσφατο περιστατικό καταγγελίας βιασμού στο Ίδρυμα Αγωγής Ανηλίκων Αρρένων στο Βόλο, ένα ίδρυμα ελευθέρας διαβίωσης στο οποίο στεγάζονται περίπου 45 άτομα. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, δύο ανήλικα αγόρια, ηλικίας 15 και 16 χρόνων, δέχτηκαν επίθεση στις τουαλέτες από συγκρατούμενούς τους, γεγονός που αντιλήφθηκε ο νυχτερινός φύλακας. Η ιατροδικαστική εξέταση δεν έχει ολοκληρωθεί ώστε να πιστοποιηθεί αν ήταν βιασμός ή απόπειρα βιασμού, όπως προκύπτει από τις τελευταίες πληροφορίες, όμως η έλλειψη προσωπικού και η ύπαρξη μόνο μίας κοινωνικής λειτουργού κι ενός μόνο φύλακα καθιστά αδύνατη την πρόληψη και την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων. Ενδεικτικό είναι ότι ένα μήνα πριν, ανάλογο περιστατικό κακοποίησης από τρία άτομα, έναν 14χρονο, έναν 16χρονο κι έναν 17χρονο είχε καταγγείλει 14χρονος τρόφιμος του ίδιου Ιδρύματος. Κι’ αν αυτά συμβαίνουν σε ένα ίδρυμα ανηλίκων, τι μπορεί να συμβαίνει σε μία μεγάλη φυλακή ενηλίκων;

Το να καταγγελθεί ένας βιασμός είναι πολύ δύσκολο ακόμα κι εκτός φυλακής. Πόσο μάλλον σε ένα σύστημα που λειτουργεί με τους δικούς του άγραφους και σκληρούς νόμους. Σύμφωνα με κοινωνική λειτουργό που έχει εργαστεί στην Ψυχιατρική Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού φαινόμενα βιασμού δεν έχουν καταγραφεί: «Εμείς δεν είχαμε αντιμετωπίσει καμία περίπτωση καταγγελίας βιασμού μέσα στις φυλακές. Τέτοια φαινόμενα ακόμα κι αν γίνονται δεν καταγγέλλονται».

Ο Μιχάλης Ξιφαράς είναι κοινωνικός λειτουργός και υπεύθυνος του προγράμματος φυλακών στη Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΆΝΩ κι αυτό που έχει σαν εικόνα από τις φυλακές είναι ότι βιασμοί συμβαίνουν, και συμβαίνουν με κύριο σκοπό την τιμωρία. Μία τιμωρία επί της τιμωρίας ουσιαστικά, αν σκεφτεί κανείς ότι οι κρατούμενοι έχουν ήδη τιμωρηθεί με τον εγκλεισμό τους. Μία τιμωρία με βάση όχι τον εσωτερικό κανονισμό, αλλά τους άγραφους νόμους της φυλακής: «Είναι δύσκολο να μιλήσουν και να ανοιχτούν για αυτό το φαινόμενο, είναι πράγματα που οι κρατούμενοι δεν υπάρχει περίπτωση να τα πουν. Υπάρχει όρκος σιωπής μέσα στη φυλακή. Βιασμοί γίνονται μόνο για τιμωρία και τα θύματα συνήθως είναι αυτοί που δεν υπακούουν ή που οι συγκρατούμενοί τους φοβούνται ότι συνεργάζονται με τις αρχές».



Πρώην κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού έχει αντίθετη άποψη κι όπως μου εξηγεί: «Αν κάποιος δεν συμμορφώνεται στους άγραφους νόμους της φυλακής η τιμωρία δεν είναι ο βιασμός. Γιατί να τον βιάσεις; Αυτά δεν γίνονται στην Ελλάδα, όπως βλέπεις στις αμερικάνικες ταινίες. Θα του κόψεις τη γλώσσα, κάνα δάχτυλο, θα ασκήσεις άλλου είδους βία πάνω του, δεν θα τον βιάσεις. Αν στη φυλακή μαθευτεί ότι κάποιος βίασε κάποιον, θα βρεθεί κρεμασμένος ο βιαστής. Αυτό που λένε ότι “πρόσεχε στη φυλακή μη σου πέσει το σαπούνι και σκύψεις”, δεν ισχύει. Δεν υπάρχει ο φόβος του βιασμού. Ήμουν πολύ καιρό μέσα, θα το είχα αντιληφθεί αν γινόντουσαν βιασμοί. Τώρα το να θέλει κάποιος να κάνεις σεξ μέσα στις αντρικές φυλακές και να βρει τον τρόπο ή να βγαίνει στην πορνεία εντός της φυλακής για να πάρει τη δόση του, ε αυτό είναι άλλο ζήτημα».

Η Μαρία Μουδάτσου, δικαστική ψυχολόγος από την PRAKSIS υποστηρίζει ότι: «Δεν έχει υπάρξει περιστατικό που να έχει καταγγείλει βιασμό, οπότε δεν υπάρχει κάποια πληροφορία σχετική, καταγεγραμμένη αυτή τη στιγμή που να μπορούμε να τη δώσουμε. Ωστόσο, υπάρχουν κατά καιρούς μαρτυρίες που δεν μιλάνε για βιασμό, μιλούν για βία γενικότερα μέσα στη φυλακή. Θεωρώ ότι δύσκολα αν έχει υπάρξει περιστατικό θα πάει κάποιος να το καταγγείλει. Το ότι υπάρχει βία μέσα στη φυλακή το γνωρίζουμε με βάση τις μαρτυρίες. Το αν φτάνουν στο σημείο του βιασμού, είναι κάτι που δεν μπορούμε να ξέρουμε. Μπορεί να είναι μία μορφή τιμωρίας, μπορεί να είναι μία ερωτική ανάγκη, αλλά δεν ξέρουμε, και νομίζω ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι κάποιος σε θέση να πει ότι αυτό συμβαίνει στις φυλακές ξεκάθαρα. Εγώ αυτό που μπορώ να πω είναι ότι δεν ξέρω τι συμβαίνει, γιατί δεν υπάρχει καταγεγραμμένη πληροφορία. Υποθέτω όμως ότι αν έχει υπάρξει βιασμός από κρατούμενο σε κρατούμενο, επειδή η φυλακή έχει τους δικούς της κανόνες, αν το καταγγείλει μετά θα είναι πολύ δύσκολη η θέση του εκεί μέσα. Και υπάρχει και στιγματισμός μετά από όλο αυτό. Εδώ δεν είναι εύκολο να καταγγελθεί ένας βιασμός κι εκτός φυλακής, πόσο μάλλον μέσα στη φυλακή».

Αν σκεφτούμε και το τι επικρατεί εκτός φυλακής για το φαινόμενο του βιασμού σε ενήλικες άντρες θα δούμε ότι ενώ υπάρχουν οργανώσεις και καμπάνιες κατά της σεξουαλικής κακοποίησης σε γυναίκες και παιδιά, στην Ελλάδα το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης σε άντρες αποτελεί ταμπού. Όπως παρατηρεί και η Μαρία: «Στις φυλακές δεν υπάρχει υποστηρικτικό πλαίσιο. Δεν υπάρχουν αρκετοί ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί για να απευθυνθούν οι κρατούμενοι, ούτε ανάλογα προγράμματα μέσα στις φυλακές. Οι φυλακές αντιμετωπίζονται από το κράτος σαν ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο το έγκλημα να γεννάει κι άλλο έγκλημα».



Στις φυλακές και τα ιδρύματα ανηλίκων η εικόνα που μου μεταφέρει ψυχολόγος που έχει εργαστεί είναι αντίστοιχη, ειδικά αν σκεφτούμε ότι έχουμε να κάνουμε με άτομα που βρίσκονται στην ιδιαίτερη περίοδο της εφηβείας: «Στις φυλακές ανηλίκων τα παιδιά δεν μπορούν να αποκαλύψουν κάτι γιατί φοβούνται. Όμως έχουμε την εικόνα ότι οι βιασμοί στήνονται για καλωσόρισμα, κάπως σαν καψόνι, μέσα από τις συμμορίες και συνδέεται και με τη χρήση ουσιών. Κανείς όμως δεν μπορεί να σου πει με σιγουριά ότι έτσι τους υποδέχονται στη φυλακή. Μπορεί να είναι κι ένας τρόπος να σπάσουν τον τσαμπουκά κάποιου που το παίζει μάγκας, πολλά παιδιά που είναι χρήστες μπορεί να μπαίνουν σε μια τέτοια διαδικασία για να βρουν τη δόση τους, κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια γιατί κανείς δεν έχει έρθει να σου πει ότι τον βίασαν. Κι αν ρωτήσουμε κάποιο παιδί αν το έχουν βιάσει, δεν θα απαντήσει, διότι φοβάται ότι μπορεί να τον χτυπήσουν ή να τον σκοτώσουν. Όλη η φυλακή λειτουργεί με διαφορετικούς κώδικες και για να κάνεις τους ανήλικους να σου μιλήσουν για οποιοδήποτε θέμα πρέπει να είσαι πολύ καιρό μέσα, να μιλάς μαζί τους και να σε εμπιστευτούν. Δεν φοβούνται «τους έξω», αλλά το πώς θα τους αντιμετωπίσουν οι συγκρατούμενοί τους.

Τα παιδιά αντιμετωπίζουν την τιμωρία πολύ ενοχικά. «Ε εντάξει εδώ φυλακή είναι, αυτά συμβαίνουν», λένε».

Μόνο και μόνο το γεγονός ότι ελάχιστοι δέχτηκαν να μου μιλήσουν επωνύμως γι’ αυτό το θέμα, δείχνει ότι το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης των ανδρών παραμένει ακόμα ταμπού. Η πραγματικότητα όμως είναι πως η σιωπή είναι ο πιο ισχυρός σύμμαχος στο έγκλημα.

Από την Κίν "Απελάστε το Ρατσισμό"

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Μετά από δεκαετία κοστολογείται (;) η «εθνική ντόπα»


Χαράς ευαγγέλια! Υστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια υπάρχει ελπίδα να μάθουμε, επιτέλους, πόσο μας κόστισε η καθολική, σχεδόν, απερισκεψία, η παλλαϊκή παραζάλη, η εθνική ντόπα της Ολυμπιάδας, που θα την πληρώνουμε μια ζωή. Δεν διέταξε, βέβαια, έρευνα η κυβέρνηση -πέντε κυβερνήσεις, έκτοτε, δεν φιλοτιμήθηκαν, θα το 'κανε η σημερινή, με συγκυβερνήτη τον υπόλογο και για ολυμπιακά έργα Ευ. Βενιζέλο;

Την «επιστημονική και λεπτομερή μελέτη» παρήγγειλε, δαπάναις της, η Γιάννα Αγγελοπούλου στο ΙΟΒΕ, που ανέλαβε να την έχει έτοιμη ώς το τέλος του χρόνου. Επιτελάρχης της Ολυμπιάδας, επαίρεται, και με το δίκιο της, για την άψογη διεξαγωγή της στον αγωνιστικό στίβο και την οργανωτική λειτουργία. Αλλά δεν της φτάνει. Ενοχλείται σφόδρα, όπως εδραιώνεται η πεποίθηση των πολλών ότι με την Ολυμπιάδα τής αφροσύνης τρίτωσε το όργιο των μεγάλων σκανδάλων (προηγήθηκαν τα Εξοπλιστικά και το Χρηματιστήριο) με τους «εκσυγχρονιστές» του Κ. Σημίτη στην εξουσία. Σκανδάλων, που επιτάχυναν δραματικά την πορεία της χώρας προς τον γκρεμό της χρεοκοπίας...

Ικανότατη και αποφασιστική η Γιάννα Αγγελοπούλου δεν πολυσκοτιζόταν να ξοδεύει αβέρτα, προκειμένου να πετύχει το στόχο της. Μαθημένη, από τα μικράτα της, με πάρα πολλά λεφτά, έδειχνε να της διαφεύγει, σαν ασήμαντη λεπτομέρεια, ότι την περιέβαλλαν ακόρεστα λαμόγια και ότι δεν δαπανούσε από το χρηματοκιβώτιο του συζύγου της. Ακόμη δεν φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει. Και επιζητεί οψίμως την κοστολόγηση για να αποδείξει τον ισχυρισμό της ότι από την ολυμπιακή περιπέτεια βγήκε και οικονομικά ωφελημένος ο τόπος...

Αλλά τα στοιχεία είναι αμείλικτα -όπως σίγουρα θα προκύψει και από τη μελέτη του ΙΟΒΕ, αν είναι αντικειμενική και αξιόπιστη. Σε τεκμηριωμένο άρθρο του στην τελευταία «Κυριακάτικη Ε», ο Γιάννης Ψαράκης επικαλείται έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, κατά την οποία αναφέρεται πως σημειώθηκε υπέρβαση 97% στο προϋπολογισμένο κόστος των Ολυμιακών Αγώνων της Αθήνας. Κόστος που -όπως γράφει- κατά τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις έφθασε τα 13 δισεκατομμύρια δολάρια (περίπου 10 δισ. ευρώ), όταν τα έσοδα δεν ξεπέρασαν τα 2 δισ. δολάρια, ήτοι μόλις το 15% των εξόδων...

Το άρθρο περιλαμβάνεται σε αφιέρωμα υπό τον τίτλο «10 χρόνια από την Ολυμπιάδα των 10 δισ.». Αφιέρωμα μάλλον ατυχές, που αδικεί και την ιστορία αυτής της εφημερίδας, ως προς την αντιμετώπιση της νέας Μεγάλης Ιδέας και τον πρωταγωνιστή σ' αυτήν αλησμόνητο και αγαπημένο Φίλιππο Σύριγο.

Σε ανυπόγραφο κείμενο γράφεται:

«Ως εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας (...) η "Ε" δεν ήταν κατά των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Συρίγος, βέβαια, είχε τις απόψεις του τις οποίες έγραφε χωρίς ποτέ ουδείς να τον εμποδίσει (...) Ο Φίλ. Συρίγος είχε επιλέξει εξαρχής να κρατήσει συνειδητά κριτική στάση απέναντι στους Αγώνες...».

Δύο οι παρατηρήσεις:

1. Η «Ε», ευτυχώς, και στην Ολυμπιάδα δεν είχε «γραμμή» - ούτε υπέρ ούτε κατά. Ασφαλώς δεν έμεινε ανεπηρέαστη από την εθνική παραζάλη και υπερτερούσαν τα κείμενά της, που αντανακλούσαν το πανηγυρικό κλίμα της εποχής. Αλλά και ήταν μία από τις δύο εφημερίδες (η άλλη ήταν ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος») με τα περισσότερα και δριμύτερα άρθρα και σχόλια κατά της μεγάλης φενάκης.

2. Ο Φίλιππος δεν είχε, απλώς, «κριτική στάση απέναντι στους Αγώνες» (όπως όφειλαν να έχουν όλοι οι δημοσιογράφοι και όλοι οι πολίτες). Αλλά αγρίως επικριτική και καταγγελτική. Και όχι μόνο για το άθλιο ντόπινγκ...

Και δεν ήταν, ευτυχώς, μόνος...

Ο γράφων σεμνύνεται ότι δεν ανήκει στους επιμηθείς. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1990, λοιπόν, δημοσίευε στην «Ε» υπό τον τίτλο «Το εθνικό χαρακίρι στο Τόκιο» άρθρο βέβηλο κατά της εθνικής ομοψυχίας και προβοκατόρικο, όταν οι ντοπαρισμένοι πανέλληνες, με κομμένη την ανάσα, αγωνιούσαν, αν την επομένη ο αργυρώνητος συρφετός των «αθανάτων» της ΔΟΕ θα ανέθετε στην Αθήνα να οργανώσει το ιωβηλαίο της «Χρυσής Ολυμπιάδας». Τον τότε πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη συνόδευαν στο υπερπλήρες αεροσκάφος και τρανταχτά ονόματα: Μίκης Θεοδωράκης, Μελίνα Μερκούρη και Αντ. Τρίτσης ανάμεσά τους... Τον συνόδευαν, επίσης, οι ευχές -να γυρίσει τροπαιούχος- του Ανδρέα Παπανδρέου και του Χαρ. Φλωράκη. Με μόλις 1.300 υπογραφές το κείμενο των «αντιφρονούντων» προς τον ανεκδιήγητο πρόεδρο της ΔΟΕ Σάμαρανκ -τόσοι όλοι κι όλοι θα ήταν και το 2004...

Κόντρα σ' αυτό το τσουνάμι, η αφεντιά μου χαρακτήριζε αποτρόπαιο έγκλημα για τον τόπο την ανάληψη της Ολυμπιάδας:

* «Εγκλημα για την ετοιμόρροπη οικονομία μας, για το οποίο μόνον οι αετονύχηδες μπορούν να τρίβουν τα χέρια τους μπροστά στο μεγάλο φαγοπότι...».

* «Εγκλημα για την εγκαταλελειμμένη ύπαιθρο, αφού η Αττική θα απορροφήσει τις δημόσιες και τις ιδιωτικές επενδύσεις...». Και

* «Εγκλημα για την Αθήνα. Χαριστική βολή για την ασφυκτιούσα τερατούπολη, που θα επιβαρυνθεί με τσιμεντένιους όγκους άχρηστων για τη λειτουργία της έργων...» (πού να φανταζόμουν τότε τι κουφάρια θα άφηναν πίσω τους οι γύπες, που ασέλγησαν ανελέητα στο αττικό τοπίο).

Ολα αυτά, εμπλουτισμένα σε επιχειρηματολογία, τα επανέλαβα επανειλημμένα πριν και κατά την Ολυμπιάδα του 2004.

Τι απ' όλα δεν επαληθεύτηκε;

Αφησα για το τέλος να κακοκαρδίσω τον φίλο Γιάννη Τριάντη για το άρθρο του στο ίδιο αφιέρωμα.

Είχε, λέει, η Ελλάδα για να αναμορφωθεί «μια θαυμάσια ευκαιρία, ίσως τη μεγαλύτερη από συστάσεως του ελληνικού κράτους, αλλά την έχασε...» -και διότι της έλαχε πρωθυπουργός ο «ολίγιστος» και «τραγικός» Κ. Σημίτης...

Αλλά αν η εθνική ιδεοληψία εκείνης της εποχής αποδείχτηκε τραγικά επικίνδυνη, τι άλλο είναι τώρα εάν τη νοσταλγούμε;

«Με τόση γνώση, ποια συγγνώμη;» θα ξανάγραφε ένας Τ.Σ. Ελιοτ...


Από το tvxs

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ανέλπιστη βοήθεια προς τη Χρυσή Αυγή από το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα

Πολιτική


Πολύ πιθανό να εκπέσει η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης για τη Χρυσή Αυγή, εάν τεθεί σε ισχύ η συγκεκριμένη διάταξη του σχεδίου του νέου Ποινικού Κώδικα. Άμεσος ο κίνδυνος αποφυλάκισης των βουλευτών της.

Οι δικαστές, σύμφωνα με πληροφορίες, εκφράζουν έντονο προβληματισμό για τη διάταξη που εισάγει ως προϋπόθεση για να τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος η εγκληματική οργάνωση, τον προσπορισμό οικονομικού οφέλους.

Αυτό θα σημάνει την μετατροπή σε πλημμέλημα της κατηγορίας για κακουργηματική συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση που αντιμετωπίζουν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής για τους οποίους, όμως, η ανάκριση δεν έβγαλε οικονομικό όφελος εξαιτίας της δραστηριότητας τους.

Με τον τρόπο αυτό ανοίγει ο δρόμος της αποφυλάκισης τους.

Βασική προϋπόθεση, βέβαια, είναι να εγκριθεί από την πολιτική ηγεσία η επίμαχη διάταξη που προτείνει η επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης, υπό τον επίτιμο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Βασίλη Μαρκή.

Η επίμαχη διάταξη 


Στο νέο Ποινικό Κώδικα εισάγεται σε σχετική διάταξη στον χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης ως προϋπόθεση και ο προσπορισμός οικονομικού οφέλους. Η διατύπωση της διάταξης έχει ενδιαφέρον: «Όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση ομάδα τριών ή περισσοτέρων προσώπων, που επιδιώκει την τέλεση περισσοτέρων κακουργημάτων για προσπορισμό οικονομικού οφέλους τιμωρείται με κάθειρξη ως δέκα έτη και χρηματική ποινή. Η μη διάπραξη οποιουδήποτε από τα σχεδιαζόμενα εγκλήματα συνεπάγεται την επιβολή μειωμένης ποινής» ( φυλάκισης από έξι μήνες ως πέντε χρόνια).
Η διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης βεβαίως που αποδίδεται ως κατηγορία στην ηγεσία της Χ.Α. εξακολουθεί να αποτελεί επιβαρυντική περίσταση.

Από την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Συγκυβέρνηση των πολυεκατομμυριούχων

Του Γιώργου Κυρίτση


-"Και πού θα βρείτε τα λεφτά;"

- "Ως πρώτο βήμα θα φορολογήσουμε τον πλούτο".

- "Ποιον πλούτο, τι εννοείτε; Θα σωθεί η οικονομία από 5 - 10 πλούσιες οικογένειες;"

Ο διάλογος έχει επαναληφθεί αμέτρητες φορές, στη Βουλή, σε τηλεοπτικά πάνελ, στα ραδιόφωνα, σε καφενεία και οι ερωτήσεις απευθύνονται προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι απαντήσεις που υπενθυμίζουν τη λίστα Λαγκάρντ, τη λίστα Εμβασμάτων, τη λίστα Οφσόρ προσκρούουν πάντα στο επιχείρημα ότι πρόκειται για σταγόνες στον ωκεανό και πως δεν είναι αντιπροσωπευτικές τής κατάστασης. Κοντολογίς τα λεφτά δεν υπάρχουν.

Ήρθε όμως χθες η έκθεση του ελβετικού τραπεζικού κολοσσού UBS σε συνεργασία με τον οίκο Wealth-X να δώσει μια τάξη μεγέθους ως προς το τι σημαίνει συγκέντρωση του πλούτου στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με την έκθεση, το 2012 στην Ελλάδα ζούσαν 455 πολυεκατομμυριούχοι με κινητή και ακίνητη περιουσία ύψους 50 δισ. ευρώ συνολικά. Το 2013 προστέθηκαν άλλοι 50 και έφτασαν τους 505. Ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 11% και η περιουσία τους κατά 20%, με αποτέλεσμα 500 άνθρωποι να κατέχουν 60 δισ. ευρώ, δηλαδή το 30% του ΑΕΠ της χώρας. Μέση κατά κεφαλήν περιουσία 120 εκατομμύρια ευρώ, σε μια χώρα όπου το 30% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας...

Ποιος είπε ότι η κρίση δεν είναι ευκαιρία για κάποιους; Ιδίως όταν αυτοί οι κάποιοι έχουν την κάλυψη της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση αρνείται τόσο πεισματικά να φορολογήσει τον πλούτο (αφού μπορεί να φορολογεί τη φτώχεια) που δέχεται συνεχή, συχνά δημόσια κριτική ακόμα και από την τρόικα, με την Κ. Λαγκάρντ και τον Β. Σόιμπλε να έχουν αναφερθεί επανειλημμένως στην αβελτηρία των ελληνικών αρχών αλλά και στην έλλειψη πατριωτισμού στην εγχώρια άρχουσα τάξη.

Σε αυτούς τους 500, την περιουσία των οποίων φροντίζει με χαριστικές και εις βάρος του Δημοσίου συμφέροντος ρυθμίσεις να αυξάνει ο κ. Σαμαράς, προτίθεται να μειώσει τους φόρους, επιχειρώντας να κοροϊδέψει τον κόσμο ότι εννοεί τους επιχειρηματίες του μεροκάματου που κατά χιλιάδες καταστρέφονται. Και για να βρει το ισοδύναμο, θα αυξήσει τους έμμεσους φόρους, τον ΦΠΑ στα φάρμακα, στα βιβλία και όπου αλλού. Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι πρέπει να φορολογούνται μόνο οι σούπερ ντούπερ λεφτάδες. Πλην όμως, είναι αυτοί που έχουν συγκεντρώσει μυθώδεις περιουσίες, σε μεγάλο βαθμό αφορολόγητες - συνήθως επιδοτούμενες με τους φόρους των υπολοίπων. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να εμπεδωθεί φορολογική συνείδηση εάν δεν υπάρχει παραδειγματική φορολογική δικαιοσύνη.

Η μεροληψία της κυβέρνησης υπέρ των πολύ πλουσίων έχει όμως μια εξήγηση. Αποτελούν πλέον ένα από τα τελευταία της στηρίγματα.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Γ. Δραγασάκης: Έξι προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία

Πολιτική


Έξι προγραμματικούς άξονες που συνιστούν τα πρώτα και άμεσα μέτρα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία, παρουσίασε μιλώντας το μεσημέρι στο ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο ο αντιπρόεδρος της Βουλής, και υπεύθυνος προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Δραγασάκης.

«Δεν μπορούμε να έχουμε έξοδο από τη κρίση με πολιτικές λιτότητας και εσωτερική υποτίμηση, αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί μόνο υπέρ των δανειστών πρέπει να τερματίσουμε το μνημόνιο που είναι η πηγή του προβλήματος» δήλωσε Γ. Δραγασάκης.

Τόνισε πως μια χώρα «δεν μπορεί να βγει από την κρίση χωρίς να υπάρχει πολιτική που επιδιώκει διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους». Επανέλαβε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για πολιτική ανατροπή σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο με διεθνοποίηση του ζητήματος του χρέους και τη δημιουργία μετώπου των χρεωμένων χωρών.

Άμεσα μέτρα για την ανασυγκρότηση:

Ο Γ. Δραγασάκης παρουσίασε τα πρώτα μέτρα που θα λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ σε άμεσο χρόνο τονίζοντας πως η αρχή πρέπει να γίνει από το «τερματισμό του μνημονίου που αποτελεί τη πηγή του προβλήματος».

- Ρήτρα ανάπτυξης με διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους

- Δέσμη μέτρων που θα συμβάλλουν στην ανάκαμψη της οικονομίας (αποκατάσταση κατώτατου μισθού, βιώσιμες φορολογικές ελαφρύνσεις με επαναφορά του αφορολόγητου ορίου και επιστροφή φόρου)

- Ειδικό πρόγραμμα απασχόλησης ύψους 5 δις ευρώ για τη δημιουργία 200.000 με 300.000 θέσεων εργασίας. Τα χρήματα που θα δοθούν για το πρόγραμμα θα επιστραφούν στο δημόσιο με αύξηση των εισφορών στα ταμεία.

- Καταπολέμηση φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής ώστε να εισρεύσουν χρήματα στα ταμεία του κράτους.

- Ρύθμιση των κόκκινων δανείων.

«Η κυβέρνηση θα επιβάλλει νέους φόρους με περιτύλιγμα φοροελαφρύνσεων»

Για προσπάθεια εντυπώσεων ώστε να καλλιεργηθεί ένα καλύτερο προεκλογικό κλίμα κατηγόρησε τον Α. Σαμαρά ο Γ. Δραγασάκης. Πρόσθεσε πως «η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε νέα φορολόγηση με περιτύλιγμα φοροελαφρύνσεων».

Επανέλαβε πως ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί με την επιβολή του ΕΝΦΙΑ τονίζοντας πως «δεν διορθώνεται και πρέπει να αποσυρθεί». Προανήγγειλε ένα καινούργιο φορολογικό σύστημα τονίζοντας πως «δεν μπορείς να μεταρρυθμίσεις το υπάρχον καθώς δεν λειτουργεί».

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Τροϊκανιστάν

Του Θανάση Καρτερού


Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι σημαντικό στον όμορφο κόσμο μας, και να μην πάρει τη θέση του στην αντιπαράθεση στην όμορφη χώρα μας. Η Αργεντινή είχε πριν λίγο καιρό την τιμητική της -χύθηκαν άφθονα δάκρυα και πολύ μελάνι. Η Ουκρανία επίσης -χαμός έγινε και μ' αυτή. Επιστρατεύτηκε μαζί με τη Συρία, τη Λιβύη, το Χαλιφάτο, για να εμπεδώσουμε πόσο επικίνδυνη είναι η διεθνής κατάσταση εν γένει, η οποία επηρεάζει και την Ελλάδα. Προσοχή, προσοχή, σε κινούμενη άμμο χορεύουμε.

Τώρα έχουμε τη Γαλλία. Στην οποία η κυβέρνηση πήγε φούντο, επειδή δυο υπουργοί σήκωσαν μπαϊράκι κατά της "γερμανικής λιτότητας". Ο Ολάντ βλέπει τις Ερινύες των αριθμών -την ανεργία, την ύφεση, τη δημοτικότητά του- να τον καταδιώκουν. Ο ίδιος όπως και όλοι οι άλλοι βλέπουν την πλάτη της Λεπέν, που όλες οι δημοσκοπήσεις τη δείχνουν να προηγείται. Κι έτσι αποφάσισε ως πρόεδρος να λύσει τον Γόρδιο Δεσμό, εξορίζοντας όσους προειδοποιούν για "την παγίδα που έριξε την Ευρώπη η Μέρκελ". Και αντικαθιστώντας τους με τραπεζίτες. Στελέχη του Ομίλου Ρότσιλντ!

Έπιασαν λοιπόν δουλειά στην Ελλάδα οι αναλυτές, οι σοβαροί, τα παπαγαλάκια -όχι που θα το άφηναν. Είδατε τι παθαίνει όποιος έχει αυταπάτες. Στο τέλος υποκύπτει στις αγορές, στην παγκοσμιοποίηση, στο Βερολίνο. Και για να επιβιώσει παραδίνει την οικονομία και τους εργαζόμενους σε κραγμένους νεοφιλελεύθερους, αν και σοσιαλιστής ο ίδιος. Συνεπώς στώμεν καλώς εδώ κάτω. Κοτζάμ Γαλλία λούφαξε. Ας λουφάξουμε κι εμείς στην ασφάλεια του Τροϊκανιστάν. Εθελοντικώς, αφού έτσι κι αλλιώς δεν μας παίρνει. Και μπλα,-μπλα-μπλα. Όπερ έδει δείξαι.

Εδώ είναι που η στραβομάρα βγάζει μάτι. Δεν βλέπουν, ή δεν θέλουν να δούμε, ότι η πολιτική του Βερολίνου μετατρέπει την Ευρώπη σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, εθνικό ναρκοπέδιο. Γεννάει τέρατα όπως οι ναζί στην Ελλάδα, η Λεπέν στη Γαλλία, τα φαιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη. Εξουθενώνει και ταπεινώνει. Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση και στη σύγκρουση. Συνεπώς όσοι βλέπουν τη λύση σε μια Ελλάδα - Τροϊκανιστάν, κι όχι σε μια Ελλάδα -και μια Ευρώπη- που αντιστέκεται, είναι μισθοφόροι, ή ηλίθιοι, ή έτοιμοι να την κοπανήσουν με το ελικόπτερό τους την ώρα Χ. Η οποία πλησιάζει, αλλά πού να τη δουν μέσα στην απληστία τους οι Επικυρίαρχοι...

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η γαλλική κρίση και ο ευρωπαϊκός διχασμός

Του Γιάννη Σιώτου


Εμείς και οι Άλλοι. Στη μία πλευρά εκείνοι που πιστεύουν στην ορθοδοξία του γερμανικού οικονομικού δόγματος της λιτότητας και των μεταρρυθμίσεων. Κοντολογίς, στην οικονομία της προσφοράς. Στην άλλη, οι αιρετικοί, εκείνοι που θεωρούν ότι η τόνωση της ζήτησης είναι μονόδρομος, προκειμένου να διατηρήσει η Ευρώπη τον ουμανιστικό της χαρακτήρα και να αποτραπεί η αμερικανοποίηση της πολιτικής και της οικονομικής της ταυτότητας.

Η κυβερνητική κρίση στη Γαλλία έδειξε, ότι πλέον ανάμεσα στις δύο πλευρές επικρατούν χαώδεις διαφορές. Μάλιστα σε αυτή τη φάση ακόμη και οι παρεκκλίσεις δεν είναι επιθυμητές. Είναι σαφές ότι οι Ολάντ και Βαλς, θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τον Μοντεμπούρ με κάποιον άλλο και να αποφύγουν με τον τρόπο αυτό την κρίση. Αλλά από ό,τι φάνηκε στη συνέχεια, ο στόχος τους ήταν άλλος: -να στείλουν ένα μήνυμα σε όλο το φάσμα της Αριστεράς στη Γαλλία για το ποιος κάνει κουμάντο στη γαλλική κυβέρνηση- να διαβεβαιώσουν τους Γερμανούς εταίρους, ότι θα ακολουθήσουν το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που προβλέπει περικοπές στις κρατικές δαπάνες και φορολογικές ελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις και -να επαναβεβαιώσουν την πρόθεσή τους για αγαστή συνεργασία με τη Γερμανία, επάνω στο μοτίβο που έχει θέσει το Βερολίνο.

Προκειμένου να στείλουν τα μηνύματα αυτά, αγνόησαν τα πάντα: τη βοήθεια που είχαν από την αριστερή πτέρυγα του σοσιαλιστικού κόμματος αλλά και από τη γαλλική Αριστερά στις προεδρικές εκλογές, τη δημοσκοπική κατρακύλα τόσο της κυβέρνησης των 147 ημερών όσο και του Γάλλου προέδρου, την άνοδο της κυρίας Λεπέν. Και το σημαντικότερο αγνόησαν τα μηνύματα από τη γαλλική κοινωνία που πλήττεται από τα 3.400.000 των ανέργων, αλλά και το σταδιακό πέρασμα των σημαντικότερων γαλλικών βιομηχανιών σε αμερικανικά, κινεζικά και άλλα χέρια (Alstom, Pechiney, Lafarge, αλλά και την πώληση μεγάλων μεριδίων της PSA - Peugeot - Citroen κ.ά.).

Με απλά λόγια, ο κ. Ολάντ διάλεξε στρατόπεδο. Το σίγουρο είναι ότι, ανάλογα διλήμματα αντιμετωπίζει στη γειτονική Ιταλία και ο κ. Ματέο Ρέντζι. Θα προτιμήσει τον δρόμο του «γερμανικού ρεαλισμού» ή θα προτιμήσει μία σύγκρουση με την πανίσχυρη Γερμανίδα καγκελάριο;

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ιταλική οικονομία με το δημόσιο χρέος να αυξάνεται, τα περιθώρια για πολιτικές βασισμένες στην προσωπική γοητεία του 39χρονου πολιτικού, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα. Κοντολογίς και εκείνος θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στους «εμείς και στους άλλους». Και για να γίνει σαφές το τι σημαίνει η επιλογή στρατοπέδου, η καγκελάριος Μέρκελ από την Ιβηρική Χερσόνησο έστειλε το δικό της μήνυμα. Στήριξε την οικονομική πολιτική του κ. Ραχόι και παρενέβη στο θέμα της Καταλωνίας, υιοθετώντας πλήρως, αλλά και επαινώντας τη στάση του συντηρητικού Ισπανού πρωθυπουργού.

Μάλιστα, παζάρεψε και ορισμένες καρέκλες της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Φυσικά, κανείς από τους δύο δεν έλαβε υπόψη του ότι στην Ισπανία υπάρχουν 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς ελπίδα επιστροφής στην αγορά εργασίας, η φτώχεια οδηγεί το 30% των παιδιών στον δρόμο, υπάρχει η γενιά του "Ni-ni," δηλαδή οι νέοι που δεν έχουν ούτε εργασία αλλά και δεν σπουδάζουν -"ni ni trabaja Estudia". Ένας στρατός από 900.000 ανθρώπους, που αντιπροσωπεύει το 23,1% του πληθυσμού της νεολαίας, η μείωση του ποσοστού ανεργίας που παρουσίασε το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών ήταν μαϊμού, αφού χαρακτήρισε ως εργαζόμενους εκείνους που δουλεύουν από δύο έως 10 ώρες την εβδομάδα και παράχθηκαν 402.400 θέσεις εργασίας, αντί των 61.000 που είναι οι πραγματικές νέες θέσεις. Όλα αυτά, πολύ λίγη σημασία έχουν, για όσους ανήκουν στους «Εμείς».

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ανάλογα τρυκ επιχειρεί να κάνει και ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο οποίος μιλά για το τέλος της τρόικας, για φοροελαφρύνσεις και ανάκαμψη, αγνοώντας την οικονομική, ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση που συνθλίβει τη χώρα. Άλλωστε επέλεξε και αυτός να ανήκει στους «εμείς».

Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο διχασμός που επιβάλλεται στην Ευρώπη, δεν αφορά μόνο στην κορυφή της πυραμίδας. Αφορά κυρίως στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες πλέον κινούνται στον αστερισμό της ανισότητας. Μία ανισότητα που αργά ή γρήγορα μπορεί να εξελιχθεί σε καταλύτη πολιτικών εξελίξεων, οι οποίες μπορεί να ανατρέψουν τις συμμαχίες και τις φιλίες κορυφής. Η ευρωπαϊκή ιστορική εμπειρία βρίθει τέτοιων περιπτώσεων. Άλλωστε στη συνάντηση των οικονομολόγων που τιμήθηκαν με Νόμπελ, η μετωπική επίθεση των σημαντικότερων οικονομικών εγκεφάλων του πλανήτη κατά της γερμανικής πολιτικής, καταδεικνύει όχι μόνο πόσο διευρύνθηκε το χάσμα μεταξύ πολιτικής και οικονομίας -κυρίως όσον αφορά θέματα όπως η ευρωκρίση, αλλά καθιστά επίσης σαφές πόσο δύσκολο είναι για τη Γερμανία να επιβάλει τις ορθόδοξες οικονομικοπολιτικές της απόψεις στην Ευρώπη.

Και σε λίγο καιρό είναι πιθανόν ότι το πρόβλημα στην Ευρώπη δεν θα είναι ο διχασμός του «εμείς και οι άλλοι», αλλά η ίδια η ενιαία ύπαρξή της.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η «σεισάχθεια» της διαπλοκής

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


«Ο αστικός χώρος βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη ιδεολογική και πολιτική ήττα», θρηνούσε προ ημερών αρθρογράφος γνωστού οικονομικο-πολιτικού site, που έχει υπερασπιστεί με ταξική αυταπάρνηση τον «μονόδρομο» των μνημονίων. Κατηγορούσε τα κόμματα του αστικού χώρου για απουσία σχεδίου και προειδοποιούσε ότι η ήττα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη αν μια αριστερή κυβέρνηση κάνει όσα «δεν τόλμησαν Σαμαράς και Βενιζέλος», παραπέμποντας σε διάθεση της Αριστεράς για έναν «ιστορικό συμβιβασμό».

Η αλήθεια είναι ότι ο αρθρογράφος αδικεί τον αστικό χώρο, τόσο τις κοινωνικές όσο και τις πολιτικές συνιστώσες του, ως προς την ικανότητα, την ευρηματικότητα και την πανουργία με τις οποίες εκπληρώνει τον μοναδικό προορισμό του: να απαλλοτριώνει, να συσσωρεύει και να καταναλώνει άπληστα τον κοινωνικό πλούτο, ακόμη κι όταν έχει μετατρέψει τη χώρα σε παραγωγικό ερειπιώνα.

Ήδη, παρά το γεγονός ότι η ζώνη της φτώχειας διευρύνεται στην πλειοψηφία του πληθυσμού, παρ' ότι οι περισσότεροι επιχειρηματικοί κλάδοι εμφανίζουν εικόνα χρεοκοπίας, ταυτόχρονα δημιουργούνται οι νέες ευκαιρίες συσσώρευσης πλούτου. Αυτό είναι, άλλωστε, και το φυσιολογικό. Θα ήταν παράδοξο, την ώρα που αυξάνονται και πληθύνονται οι φτωχοί, στην αντίπερα όχθη να μην αναπτύσσεται ένα νέο στρώμα εκατομμυριούχων, όπως συνέβη σε ΗΠΑ και Ευρώπη μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση. Η διαχείρισή της, παρά την εκτεταμένη «δημιουργική καταστροφή» που προκάλεσε, ήταν κι ένας τεράστιος μηχανισμός ανακατονομής του πλούτου υπέρ των ελαχίστων.

Ο νέος κύκλος συσσώρευσης πλούτου σε επιλεγμένους θυλάκους του εγχώριας οικονομικής ελίτ έχει ήδη αρχίσει. Δεν τον μετράει η ΕΛΣΤΑΤ, ούτε η τρόικα ενδιαφέρεται να τον καταγράψει. Εμπειρικά μόνο μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι υπάρχει ένα στρώμα που δεν έχει αλλάξει σε τίποτα τη χλιδάτη καθημερινότητά του, κι ας έχει βυθίσει στην υπερχρέωση τις οικονομικές δραστηριότητες που ελέγχει. Έχει ξεπεράσει και το σύνδρομο της απόκρυψης κι έχει επιστρέψει στην κατά Άνταμ Σμιθ κυριότερη απόλαυση που αντλεί από τον πλούτο του: την επίδειξή του. Τα ελληνικά πελάγη και τα αγκυροβόλια των νησιών πλημμύρισαν αυτό το καλοκαίρι από ιδιωτικά σκάφη κάθε μεγέθους, που μόνον η συντήρησή τους απαιτεί τουλάχιστον το ετήσιο εισόδημα τετραμελούς οικογένειας. Τα μισά είναι προφανώς ο αφρός του ρεκόρ αφίξεων που αναμένει με αγωνία η κ. Κεφαλογιάννη. Τα άλλα μισά, όμως, είναι τα πλωτά λάφυρα της εγχώριας ελίτ, που ξετσουτσούμισαν από τις μαρίνες δια να απολαύσουν της εκτιμήσεως του ταπεινά λουομένου πλήθους...

Φυσικά, η διαδικασία συγκοινωνούντων δοχείων φτώχειας και πλούτου δεν σημαίνει ότι όλοι οι πλούσιοι Έλληνες του 2008 θα αποκατασταθούν πλήρως. Δεν υπάρχει χώρος ούτε για όλα, ούτε για τα ίδια ακριβώς τζάκια που μεσουρανούσαν τότε. Κι εδώ παρεμβαίνει η ανεξάντλητη ευρηματικότητα του αδίκως λοιδορούμενου αστικού χώρου. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, αν και συμφιλιωμένοι με την ιδέα ότι η επιχείρηση απογαλακτισμού από την τρόικα είναι η τελευταία ζαριά τους, κάνουν ό,τι μπορούν για να προσφέρουν ευκαιρίες ανάκαμψης στους χρεοκοπημένους κυνηγούς του πλούτου. Ορισμένες από τις παρεμβάσεις έχουν τον χαρακτήρα, ενός ακραίου colpo grosso υπέρ των «δικών τους τζακιών».

Ο υπερκινητικός υπουργός Ανάπτυξης Νίκος Δένδιας, που έχει υποκαταστήσει τον υπουργό Οικονομικών ως προνομιακός συνομιλητής των δανειστών, με μακρά πείρα ως νομικός σύμβουλος επενδυτών τύπου Ρότσιλντ, διεκδικεί το copyright του νομοθετήματος που μπορεί να αποδειχθεί το μεγαλύτερο «ξέπλυμα» της εγχώριας αστικής ελίτ εδώ και δεκαετίες: του σχεδίου ενιαίας ρύθμισης οφειλών με εξωδικαστικό συμβιβασμό. Με πρόσχημα τα «κόκκινα δάνεια» οι τράπεζες αποκτούν δικαίωμα ζωής και θανάτου σε χιλιάδες επιχειρήσεις. Γίνονται απόλυτοι ρυθμιστές των οφειλών τους προς δημόσιο, Ταμεία, ιδιώτες προμηθευτές, αλλά και χιλιάδες εργαζόμενους που μέσω του εξωδικαστικού συμβιβασμού της «πλειοψηφίας των πιστωτών» θα σύρονται εκόντες άκοντες σε αναγκαστικό κούρεμα των αξιώσεών τους και σε αποδοχή κάθε σχεδίου «αναδιάρθρωσης» της υπερχρεωμένης επιχείρησης που θα εμπνευστούν οι εντεταλμένοι τραπεζών και επιχειρήσεων.

Ο αδίκως κατηγορούμενος αστικός χώρος, λοιπόν, ανοίγει στην αποτυχημένη ελίτ της χώρας ένα τεράστιο παράθυρο ευκαιρίας. Όχι μόνο για να ξεπλυθεί από κραυγαλέες παρανομίες που δεν αντέχουν στο φως ούτε της επιλεκτικής αστικής νομιμότητας, αλλά και για να ξαναπλουτίσει. Πολύ απλά, οι ευνοούμενοι του Μίδα έχουν την επιλογή ή να ξαναμπούν στο παιχνίδι απαλλαγμένοι από μεγάλα χρέη, ή να αποσυρθούν ησύχως, και αποζημιωμένοι γενναιόδωρα για τα υγιή στοιχεία της περιουσίας τους. Πρόκειται για μια τερατώδη «σεισάχθεια» υπέρ της διαπλοκής και σε βάρος της κοινωνίας. Είναι το τελευταίο, οικονομικά ασύλληπτο ρουσφέτι που φιλοδοξούν να προσφέρουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στους αγαπημένους χορηγούς τους. Δεν έχει το παραμικρό αντίκρισμα σε εξυγίανση και ανάκαμψη. Αντιθέτως, θα μετατρέψει ό,τι απομένει από τον παραγωγικό ιστό της χώρας σε καμένη γη, με ελάχιστες νησίδες προκλητικού πλούτου.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Προσβλητικός ακόμα και νεκρούς ο αμετανόητος Κασιδιάρης

Πολιτική 


Με ένα χυδαίο τραγούδι, το οποίο βρέθηκε στο κινητό τηλέφωνο του Ηλία Κασιδιάρη, τα μέλη της Χρυσής Αυγής χλεύαζαν τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα στα Εξάρχεια.

Αποτροπιασμό προκαλεί το ηχητικό ντοκουμέντο που βρέθηκε στο κινητό τηλέφωνο του Ηλία Κασιδιάρη και στο οποίο μια παρέα χρυσαυγιτών χλευάζει με αισχρές εκφράσεις τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα στην πλατεία Εξαρχείων.

Μάλιστα, το συγκεκριμένο αρχείο, που αποκαλύπτει το «Έθνος», φαίνεται πως έχει καταγραφεί στις 13 Δεκεμβρίου του 2008, δηλαδή μόλις μία εβδομάδα μετά τη δολοφονία.

«Στα μαθητικά σου τα βιβλία/πίσω από τις λέξεις, χ…κε ο Αλέξης/μες των Εξαρχείων την πλατεία/κι από την μπόχα ήρθε η Αστυνομία», ξεκινάει το χυδαίο «τραγούδι» και συνεχίζει:

«Κάθισε στον π…ο μου λιγάκι/να μου τον αρμέξεις/ψόφησε ο Αλέξης/και στο σάπιο του το κ…κι/άναψε κι εσύ ένα κεράκι./Η μαμά του βγήκε στο μπαλκόνι/δεν μπορεί ν' αντέξει/την μπόχα του Αλέξη/σάπισε το άτυχο πρεζόνι/δεν θα ξεχάσουμε ρε παλιοπου…νι».

Σύμφωνα με τις Αρχές, τα άτομα που ακούγονται να τραγουδούν και να γελάνε κατά τη διάρκεια αυτού του χυδαιολογήματος είναι ο Ηλίας Κασιδιάρης και ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, με τα δύο αυτά άτομα να έχουν αρκετές κοινές φωτογραφίες και ηχογραφήσεις στο συγκεκριμένο κινητό τηλέφωνο που εξετάστηκε από την Ελληνική Αστυνομία.

Αξίζει να σημειωθεί πως τα ποσοστά του νεοναζιστικού μορφώματος εκείνη την εποχή ήταν αρκετά μικρά, καθώς η Χρυσή Αυγή στις βουλευτικές εκλογές του 2009 έλαβε μόλις 0,29% και 19.624 ψήφους.

Από την ΕΦ-ΣΥΝ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Θα ζήσει για ένα χρόνο σε παγόβουνο που λιώνει καλώντας σε δράση για το Κλίμα [video]

Οικολογία


Ατρόμητος κασκαντέρ ή ιδιοφυΐα; Δεν γνωρίζουμε τι από τα δύο είναι ο Άλεξ Μπελίνι, αλλά αυτό που κάνει είναι αξιοσημείωτο: σκοπεύει να ζήσει μόνος σε ένα παγόβουνο που λιώνει στα ανοιχτά των ακτών της Γροιλανδίας με στόχο να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη και να υπογραμμίσει την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων για την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής.

Η δράση του Μπελίνι έρχεται σε μια φάση που πληθαίνουν οι έρευνες για την απομείωση των πάγων της Αρκτικής.

Ο ιταλός επαγγελματίας εξερευνητής έχει ήδη τρέξει 23.000 χιλιόμετρα σε Μαραθώνιους δρόμους ανά τον κόσμο, έχει διασχίσει μόνος του τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, αλλά το τελευταίο του σχέδιο μοιάζει πιο ριψοκίνδυνο από ποτέ.

perierga.gr - Ιταλός εξερευνητής θα ζήσει για 1 χρόνο σε παγόβουνο που λιώνει!

Όπως εξηγεί ο ίδιος, την άνοιξη του 2015 σκοπεύει να βρει ένα κατάλληλο παγόβουνο στις νότιες περιοχές της Γροιλανδίας, όπου θα παραμείνει για ένα χρόνο καθώς ο παγωμένος όγκος θα λιώνει.

Εφοδιασμένος με προμήθειες 300 κιλών ξηράς τροφής, ο Μπελίνι θα κατοικεί μέσα σε μια ειδική κάψουλα από Κέβλαρ. Όταν πάγος λιώσει και αναγκαστεί να εγκαταλείψει το παγόβουνο, θα ανοιχτεί με την κάψουλα στον ωκεανό όπου θα οργανωθεί επιχείρηση διάσωσής του.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο παγόβουνο, ο ιταλός ερευνητής θα παρατηρήσει τις κλιματικές αλλαγές από πρώτο χέρι χάρη σε εξειδικευμένο τεχνικό εξοπλισμό που ενεργειακά θα τροφοδοτείται από ένα σύστημα που θα μετατρέπει την ενέργεια των μυών του σε ηλεκτρισμό.


Στόχος του είναι να αποδείξει ότι ο ρυθμός τήξης των πάγων στην περιοχή έχει επιταχυνθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες.

Πέρα από το επιστημονικό ενδιαφέρον, η δράση του θα έχει και συμβολική αξία καθώς θα αντιπροσωπεύει την κατάσταση της ίδιας της ανθρωπότητας που πορεύεται στον χωροχρόνο πάνω σε έναν πλανήτη/πλεούμενο που βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα στην ιστοσελίδα του Άλεξ Μπελίνι και στις σελίδες του στο Facebook και το Twitter.


Από το econews

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

‘‘Σαλπίσατε σιτηρέσιο!’’

Του Νίκου Μπογιόπουλου
 

Σύμφωνα με το ιστορικό αφήγημα, ήταν γύρω στα 1914, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε ένα οχηματαγωγό πλοίο της εποχής επιβιβάστηκε το ιππικό για να κατευθυνθεί από το μέτωπο στο ναύσταθμο. Μέσα στον πανικό υπήρξε μια παράλειψη: Ξέχασαν να φορτώσουν σανό για τα άλογα, για τα γαιδούρια και τα μουλάρια. Κάποια στιγμή τα ζώα πείνασαν και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Μεγάλη η αναστάτωση στο πλοίο. Ο καπετάνιος ζήτησε να μάθει τι συμβαίνει. Τότε ο επικεφαλής αξιωματικός του ιππικού του εξήγησε ότι μέσα στον πυρετό των προετοιμασιών είχαν ξεχάσει να φροντίσουν για την τροφή των ζώων Ο καπετάνιος αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: «Μην ανησυχείς, άστο σε μένα. Το μόνο που θέλω από σένα είναι να μου φωνάξεις τον σαλπιγκτή σου».

Καθώς η ώρα περνούσε, το ποδοβολητό των αλόγων, λόγω της πείνας, είχε αρχίσει να θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του πλοίου. Τότε ο καπετάνιος έδωσε τη διαταγή στον σαλπιγκτή: «Σάλπισε σιτηρέσιο»!

Στο άκουσμα των ήχων της σάλπιγγας άλογα, γαιδούρια και μουλάρια σταμάτησαν να διαμαρτύρονται. Ο ήχος τους ήταν γνώριμος. Είχαν μάθει ότι μετά από αυτόν τον ήχο έρχεται το φαγητό. Τα πράγματα στο πλοίο βελτιώθηκαν αφού τα ζώα είχαν ηρεμήσει με την προσμονή της έλευσης της τροφής. Μετά από κάποια ώρα, όμως, τα άλογα άρχισαν πάλι να διαμαρτύρονται. Νέος αναβρασμός στο πλοίο. Ο καπετάνιος έδωσε ξανά την εντολή: «Σάλπισε σιτηρέσιο»! Τα άλογα ηρέμησαν ξανά...

Το ίδιο επαναλαμβανόταν καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Κάθε φορά που τα άλογα θυμούνταν την πείνα τους, ο καπετάνιος σάλπιζε σιτηρέσιο. Και κάθε φορά τα άλογα, εξαπατημένα, ηρεμούσαν από την προσμονή ότι κάποια στιγμή θα τους δώσουν φαγητό.

Εκατό χρόνια μετά η κυβέρνηση του κ.Σαμαρά κάνει ακριβώς αυτό: Κάθε τρεις και λίγο «σαλπίζει σιτηρέσιο». Εχει, φυσικά, και πρόθυμους σαλπιγκτές. Προχτές, για παράδειγμα, το «Mega» διαλαλούσε τι «ανάσα» είναι για το λαό οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια. Ως «ανάσα» και «ευεργέτημα» εν προκειμένω ορίζεται να σου πλειστηριάζουν το σπίτι ή να πληρώνεις... ενοίκιο στην τράπεζα για να μένεις στο σπίτι σου. Σπίτι για το οποίο δεν μπορείς να πληρώσεις επειδή πολύ απλά σε κατέστρεψαν, σε λήστεψαν για να μπουκώσουν με χρήμα την ίδια εκείνη τράπεζα που, μετά το μισθό και τη σύνταξη, έχει βάλει στο μάτι να σου βουτήξει και το σπίτι...

Ενα από τα μεγαλύτερα «σουξέ» της κυβερνητικής «σάλπιγγας» είναι, επίσης, αυτό με τον ΕΝΦΙΑ. Σου φόρεσαν καπέλο το χαράτσι. Το μονιμοποίησαν. Το διεύρυναν. Ενώ υποτίθεται ότι θα το καταργούσαν, το μετέτρεψαν σε χαλκά και κατόπιν σε καπιστράνα. Και τώρα σου «σαλπίζουν» να κάτσεις ήσυχα διαφημίζοντας την καλοσύνη τους να μην σε κλέβουν σε πέντε, αλλά σε έξι δόσεις...

Εξίσου αγαπημένο στην κυβερνητική ορχήστρα είναι και το «εμβατήριο» που αφορά στο λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα». Θαυμάστε τους: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (τα δικά τους στοιχεία) έριξαν 4 εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας. Εχουν ρίξει στην ακραία φτώχεια πάνω από το 7% του πληθυσμού. Και τώρα τι κάνουν: «Σαλπίζουν» ότι φέρνουν τη «μέγιστη των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων» (σσ: αυτά έλεγε προχτές ο Βρούτσης). Που συνίσταται στα εξής:  Εφόσον μια πάμφτωχη 4μελής οικογένεια, με μηδενικό εισόδημα, καταφέρει να πληροί τα κριτήρια και να μην εξαιρείται (ως συνήθως συμβαίνει) από τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η κυβέρνηση των «σωτήρων», θα της... παρέχουν 400 (ολόκληρα) ευρώ το μήνα. Τουτέστιν 13 ευρώ την ημέρα! Για 4 ανθρώπους! Για να φάνε, να πιούνε, να ντυθούν, να στεγαστούν και να ζεσταθούν!

Επειδή, δε, είμαστε στη χώρα όπου οι 9 στους 10 ανέργους δεν παίρνουν ούτε καν το επίδομα ανεργίας, και επειδή τα ψίχουλα που αποκαλούν «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» δεν αξίζουν ούτε να τα φτύσεις, για να καλύψουν την απόσταση που χωρίζει την απανθρωπιά από το φιλότιμο δεν αρκούν τα σαλπίσματα. Για αυτό το λόγο, εδώ πια εκτός από τις σάλπιγγες έχουν αρχίσει να βαράνε και τα νταούλια...

Για να επιστρέψουμε στα του 1914, με την τακτική «σαλπίσατε σιτηρέσιο» και ποντάροντας στην κατευναστική προσμονή των αλόγων που γεννιόταν από τον απατηλό ήχο της σάλπιγγας, ο καπετάνιος οδήγησε τελικά το καράβι στον προορισμό του...

Αποδείχτηκε, πράγματι, ότι όταν πρόκειται για άλογα, αυτή είναι μια αποδοτική μεθόδευση εξαπάτησης. Τί γίνεται, όμως, όταν αυτή η τακτική εφαρμόζεται πάνω σε ανθρώπους; Και τί υπέροχα διαφορετική εξέλιξη θα μπορούσαν να έχουν τα πράγματα αν – εύλογα – υποθέσει κανείς ότι οι άνθρωποι, έλλογοι καθώς είναι, το αποφασίσουν να κλωτσήσουν. Και πάψουν να ανέχονται όσους τους συμπεριφέρονται σαν σε άλογα. Σαν σε μουλάρια. Και γαιδούρια...

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου