προσφατα

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

απωθημένο ...σίγουρα έχεις ένα!



Η λέξη απωθημένο κρύβει μια επιθυμία που δεν εκπληρώθηκε. Συνήθως είναι παραπάνω απο μια η επιθυμία αρα το απωθημένο το κουβαλάμε σε πληθυντικό αριθμό.

Λόγια που ποτέ δεν είπαμε, χαμένες ευκαιρείες, όνειρα που δεν τολμήσαμε να πραγματοποιήσουμε και ατέλειωτες σκέψεις με εικασίες τί θα γινόταν αν τολμούσαμε την στιγμή που έπρεπε. Μερικοί πιστεύουν πως τα απωθημένα δημιουργούνται καθαρά απο δειλία, εν μέρει συμφωνώ. Δέχομαι πως υπάρχουν κάποιες επιθυμίες μας που φανήκαμε δειλοί απέναντί τους και δεν τις πραγματοποιήσαμε. Δεν είναι όμως πάντα έτσι. Υπάρχουν και απωθημένα που δεν υπήρχαν οι κατάλληλες ευκαιρείες ώστε να είναι εφικτή η πραγμάτωσή τους. Που λόγο καταστάσεων δεν μπορούσαμε να κάνουμε και την ανάλογη πράξη. Αυτά ίσως να μας βασανίζουν πιο πολύ. Γιατί εκείνα που απο δειλία και μόνο αφήσαμε, έρχεται κάποια στιγμή που συμβιβάζεσαι μέσα σου και λες "οκ φταίω καθαρά εγώ, δεν τόλμησα, φοβήθηκα". Τα άλλα όμως, εκείνα που οι συνθήκες δεν σε αφήνουν να τα φτάσεις, να γίνουν η αλήθεια σου, πονάνε διπλά.

Έτσι με αυτά και με εκείνα καθίσταται μέσα μας ένα "κάτι" που δεν ολοκληρώσαμε ποτέ και που το μεγαλύτερο διάστημα το κοιμίζουμε βαθειά μέσα μας και όταν ξυπνάει-γιατί πάντα σε ανύποπτο χρόνο ξυπνάει για να σου υπενθυμίσει εκείνο το "αν"-το ταϊζουμε με μνήμη. Γιατί τα απωθημένα απο την μνήμη ζουν,την ανάμνηση που πήγε να πραγματοποιηθεί αλλά δεν τα κατάφερε. Και εδώ είναι ίσως το κλειδί της ιστορίας. Η ανάμνηση του ανεκπλήρωτου βολτάρει στο μυαλό μας με την εικόνα της τελειότητας και δημιουργεί τον μύθο. Έναν μύθο που δημιουργούμε μόνοι μας αφού πιστεύουμε πως εκείνο το "αν" θα μας είχε προσφέρει ενδεχωμένος, κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε. Δεν είναι άλλωστε λίγα εκείνα τα απωθημένα που πραγματοποιήθηκαν και συνάμα απομυθοποιήθηκαν γιατί τελικά δεν πληρούσαν εκείνη την τελειότητα που είχαμε ως φαντασίωση.

Δυστυχώς ότι απωθημένο κουβαλάμε μας εμποδίζει ως προς την συναισθηματική μας ωρίμανση με αποτέλεσμα οι διαπροσωπικές μας σχέσεις να βάλλονται πολλές φορές από ασυννενοησία και σε μια ανύποπτη, ασήμαντη ίσως στιγμή, να ξεσπάσει ο πόνος ή η οργή που κουβαλάμε. Διάβασα κάπου πως η ζωή μας είναι λέει 10% αυτό που συμβαίνει και 90% η αντίδρασή μας σε αυτό που συμβαίνει. Ίσως για αυτό το οποιοδήποτε απωθημένο μας κάνει να φερόμαστε συναισθηματικά ανώριμα μην ετσιάζοντας σε αυτό που συμβαίνει αλλά στην αντίδρασή μας.

Ο μόνος τρόπος να διαχειριστούμε τα απωθημένα μας είναι να συμφιλιωθούμε μαζί τους, να τα αποδεχτούμε. Άλλωστε κάθε θεραπεία ξεκινάει ακριβώς από εκεί, από την αποδοχή. Αυτό σημαίνει πως εφόσον τα αποδεχτήκαμε μπορούμε να αλλάξουμε και να απελευθερωθούμε από το βάρος τους, γιατί δυστυχώς τα απωθημένα προσθέτουν ψυχικό βάρος, ιδιαίτερα όταν γίνονται εμμονή. Για αυτό και δεν πρέπει να φοβόμαστε να τα αντιμετωπίζουμε. Όσο δεν τα αντιμετωπίζουμε τόσο αυτά διογκώνονται και όσο διογκώνονται τόσο εμείς απορρίπτουμε την ζωή που ζούμε.

Για να αλλάξει λοιπόν κάτι, χρειάζεται πρώτα να αλλάξεις εσύ.

Και μην ξεχνάς....

Να φροντίζεις να αποφεύγεις τις αναβολές.

Θα γλιτώσεις από πολλά μελλοντικά απωθημένα.

Από το Double Magazine

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Μέισα Έμπντο: «Αν ήθελαν να χτυπήσουν το ISIS, υπήρχε τρόπος…»

Διεθνή του Δρόμου


Ενώ το αμερικανικό Πεντάγωνο και η Άγκυρα με χαρακτηριστική άνεση συνεχίζουν να προαναγγέλλουν την πτώση του Κομπάνι, οι ηρωικοί Κούρδοι μαχητές επιμένουν να αντιστέκονται με καλάσνικοφ απέναντι σε βαρέα όπλα. Σε αντίθεση με τη Μοσούλη ή τη Ράκα, που έπεσαν σε ελάχιστες ώρες, το Κομπάνι αντιστέκεται έναν ολόκληρο μήνα. Η Μέισα Έμπντο είναι διοικητής των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) στο Κομπάνι. Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από δύο συνεντεύξεις της στο Rosava Report.

Ποιος είναι κατά τη γνώμη σας ο σκοπός αυτής της επίθεσης;

Θέλουν να καταστρέψουν τη γη, τους λαούς και τους πολιτισμούς. Στο Κομπάνι εκπέμπεται η ακτινοβολία των Κούρδων στη Μέση Ανατολή, η ύπαρξή τους ως ανεξάρτητη δύναμη, η ικανότητά τους να δρουν χωρίς να λαμβάνουν υποστήριξη από κανέναν, και ο ηρωισμός τους. Έχουμε μπει στο στόχαστρο. Οι διεθνείς δυνάμεις προσβλέπουν στην καταστροφή του Κομπάνι σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Αντιλαμβάνονται τον κουρδικό και τους άλλους λαούς ως εμπόδιο στα σχέδιά τους. Διέλυσαν ακόμη και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό που δρούσε σύμφωνα με τα δικά τους σχέδια. Στη συνέχεια έστρεψαν την προσοχή τους στις YPG που συνέχισαν να αντιστέκονται και να παραμένουν όρθιες στη Συρία και στη Μέση Ανατολή. Το Κομπάνι είναι περικυκλωμένο από τις συμμορίες του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) σε τρεις πλευρές, και στην τέταρτη πλευρά βρίσκεται η Τουρκία, η οποία υποστηρίζει τις συμμορίες. Δεν πρόκειται για επιθέσεις που θα μπορούσαν να οργανωθούν από αυτές τις συμμορίες. Καμία δύναμη δεν θα μπορούσε να αντισταθεί μόνη της μπροστά μας. Πρόκειται για μια διεθνή επιχείρηση. Πότε, πώς, σε ποια πλευρά και σε ποια σημεία θα επιτεθούν είναι από πριν οργανωμένο. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πτέρυγες στην επίθεση εναντίον του Κομπάνι και κάθε πτέρυγα αντιπροσωπεύει μια ξένη δύναμη.

 Ποιος είναι ο ρόλος της Τουρκίας;

Υπάρχει μια ειρηνευτική διαδικασία στην Τουρκία. Αλλά η Τουρκία πάντα καθυστερούσε αυτή τη διαδικασία. Περίμενε να αποδυναμωθούν οι Κούρδοι στη Ρόζαβα. Όλα αυτά θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Βόρειο Κουρδιστάν. Αυτός είναι ο στόχος πίσω από τη στήριξη της Τουρκίας στις επιθέσεις στο Κομπάνι. Η Τουρκία δεν έχει καμιά πρόθεση να επιλύσει το κουρδικό ζήτημα. Όπως βλέπουμε έχει αναλάβει ενεργό και επιχειρησιακό ρόλο σε αυτή την επιχείρηση. Παρέχει τα βαρέα όπλα. Όλα τα σύνορα είναι ανοιχτά για τους τζιχαντιστές. Πολλές φορές τα μέλη των συμμοριών που έχουν χαθεί, επανασυνδέονται με τις ομάδες τους μέσω της Τουρκίας. Η Τουρκία θεωρεί την εκκαθάριση των Κούρδων ως κατευθυντήρια αρχή της. Μπορούμε να το δούμε αυτό στο πώς αντιμετωπίζουν τις συνοριακές πύλες που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ISIS, και πώς αντιμετωπίζουν αυτές που είναι στον έλεγχο των Κούρδων. Η Τουρκία κλείνει τα σύνορα γύρω μας.

Η Τουρκία φέρνει στην ημερήσια διάταξη τη συζήτηση για ζώνη ασφαλείας εντός της Συρίας.

Όσο είμαστε εδώ, δεν μπορούν να σχηματίσουν αυτή τη ζώνη. Μέχρι σήμερα δεν αποτελούσαμε απειλή για την Τουρκία. Μετά την κατάκτηση του Κομπάνι από το ISIS θα πουν ότι ένα μεγάλο τμήμα των συνόρων ανήκει στο ISIS και θα καλέσει τη διεθνή κοινότητα λέγοντας «κοιτάξτε, υπάρχει μια απειλή στα σύνορά μας και χρειαζόμαστε μια ζώνη ασφαλείας». Με το συνασπισμό που σχηματίστηκε εναντίον του ISIS, περίμεναν ότι το Κομπάνι θα πέσει μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες. Το Κομπάνι θα έπεφτε και αυτοί θα χτυπούσαν το ISIS μέσα στο Κομπάνι. Σχεδίαζαν να γίνει όπως στη Μοσούλη. Θα το καταλάμβαναν σε δύο έως τρεις ημέρες. Το σχέδιο τους αποτράπηκε.

Αν ήθελαν, πραγματικά, να χτυπήσουν το ISIS, υπήρχαν τεχνικές. Μπορούν να δουν αν έστω και ένας άνθρωπος κινείται. Πώς μπορεί να μη βλέπουν τα χιλιάδες μέλη του ISIS γύρω από το Κομπάνι και δεν τους χτυπάνε;

Οι επιθέσεις στο Κομπάνι μπαίνουν στην 24η μέρα. Σε μια ομιλία του, χθες, ο Ερντογάν είπε πως το Κομπάνι πέφτει.

Ο Ερντογάν ονειρεύεται. Οι επιθέσεις εναντίον μας έχουν ξεκινήσει εδώ και ενάμισι χρόνο. Αλλά τώρα το ISIS έχει ρίξει στη μάχη εναντίον μας όλα τα διαθέσιμα μέσα. Ο λαός μας έχει επιδείξει ισχυρή αντίσταση. Έχουμε χάσει συναγωνιστές σε κάθε χωριό και κάθε λόφο. Η τελευταία επίθεση έγινε ταυτόχρονα από πέντε μέτωπα. Το ISIS συγκέντρωσε δυνάμεις από το Ιράκ και τη Συρία και επιτίθεται με βαρέα όπλα.

Αλλά για να καταλάβουν το Κομπάνι πρέπει να περάσουν πάνω από τα πτώματά μας. Ορκιστήκαμε πως δεν θα εγκαταλείψουμε τις θέσεις μας πριν πεθάνουμε, και όπου το ISIS εισέβαλε στην πόλη οι μαχητές μας αντιστάθηκαν μέχρι να γίνουν μάρτυρες. Αλλά και εκατοντάδες μαχητές του ISIS σκοτώθηκαν επίσης. Πολεμούν με τανκς, πυροβολικό και ρουκέτες και παρ’ όλα αυτά έχουν υποστεί ισχυρά χτυπήματα και μεγάλες απώλειες. Μέχρι τώρα αντιμετωπίζουμε τις συμμορίες του ISIS με ενέδρες και παγίδες, με ευφάνταστες αμυντικές τακτικές και μια αποφασιστικότητα αυτοθυσίας που έχουν μετατρέψει τα πεδία της μάχης σε κόλαση γι’ αυτούς.

Σε δηλώσεις από το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HPD) στην Τουρκία ειπώθηκε ότι διαπράχθηκε προδοσία σε βάρος των Κούρδων.

Η Τουρκία προσπαθεί να σπάσει την κουρδική θέληση στο Κομπάνι. Αλλά δεν μπορεί να εξοντώσει το σύνολο του κουρδικού λαού. Αυτό η Τουρκία το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Έχει ανοίξει ένα τεράστιο πολεμικό μέτωπο ενάντια στον εαυτό της. Έχει ριχτεί μόνη της σε μια μεγάλη πυρκαγιά. Από τώρα και στο εξής, η Τουρκία και η κυβέρνηση του ΑΚΡ θα είναι υπεύθυνοι για όλες τις περιπλοκές που μπορεί να υπάρξουν. Ένας μεγάλος πόλεμος θα μπορούσε να ξεσπάσει και να κρατήσει χρόνια. Μπορεί να συρθεί σε μια τεράστια καταστροφή. Οι Κούρδοι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την εχθρότητα εκ μέρους του τουρκικού κράτους. Η Τουρκία πρέπει να κάνει προσεκτικούς υπολογισμούς. Δημιουργεί η ίδια τα προβλήματά της.

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Άρης και ο Μπάμπης στα δίχτυα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη


Ήμουνα να πέσω να πεθάνω από τις τύψεις. Δεν γίνεται ο κόσμος να πεινάει κι εγώ, άνθρωπος της Αριστεράς και της προόδου, να έχω πάρει πέντε κιλά στα χρόνια της κρίσης. Ένα κιλό τον χρόνο, γιατρέ μου, ντρέπομαι και ερυθριώ, ακούω φωνές, ακούω τον Πάγκαλο να φωνάζει στο αυτί μου «όλοι μαζί τα φάγαμε, κουφάλα αριστερέ!». Οι κραυγές του πασοκικού φασιστοειδούς μου έκαιγαν τα μηλίγγια κι αν δεν εμφανιζόταν ως από μηχανής θεός ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, θα έμενα, γιατρέ μου, χωρίς εγκέφαλο και θα ψήφιζα Σοφία Βούλτεψη δαγκωτό.

Στην Ελλάδα της κρίσης, λέει ο ΠΟΥ, οι φτωχοί παχαίνουν λόγω άγχους και κακής διατροφής, η φτώχεια φέρνει πάχος και μάλιστα σε διαστάσεις ενδημικές. Απολύτως λογικό. Οι πλούσιοι τρώνε χελωνόσουπες, αυγοτάραχα, καραβιδόψυχες, γαρίδες βραστές, ψάρια ωμά (το λένε «σούσι» και το τρώγαμε κι εμείς μικροί, όταν χάλαγε το πετρογκάζ), λαχανικά στον ατμό, γουρουνόπουλα στον ατμό - ναι, γίνεται και το γουρουνόπουλο στον ατμό, αρκεί να βρεις τέσσερις νοματαίους να στο ατμίζουν επί τριμήνου. Τα τρώνε αυτά οι πλούσιοι και ζούνε δέκα χρόνια παραπάνω από τους φτωχούς, που καταναλώνουν ό,τι πιο φτηνό υπάρχει στην αγορά, ψωμιά, μακαρόνια, ρύζια, πατάτες, πίτσες, ζάχαρη, σπορέλαια. Ζούνε δέκα χρόνια παραπάνω οι πλούσιοι, αλλά η ζωή τους είναι μαύρη, δεν αντέχεται, φίλε μου, ο βίος με όλα αυτά τα άνοστα νεροπλύματα. Αν δεν μπουν λίγα τριγλυκερίδια στον οργανισμό, πέφτει η διάθεση και στα τρώει τα λεφτά ο ψυχαναλυτής.

Πάει, που λέτε, ο φτωχός στο πλησίον σουβλατζίδικο και με πέντε ευρώ τρώει δύο γύρους με διπλή πίτα και μια μερίδα πατάτες τηγανισμένες σε ορυκτέλαιο. Μάνι - μάνι και χωρίς να το πάρει χαμπάρι, παίρνει στην καθισιά του 2.000 κακές θερμίδες, που αποθηκεύονται αυθωρεί στην κοιλιά, στους γλουτούς και στο προγούλι. Για να πάρει ο πλούσιος 2.000 χιλιάδες θερμίδες, θα πρέπει να φάει στην καθισιά του πέντε καρέτες - καρέτες μαζί με το κέλυφος. Άντε να τρέχεις στη Ζάκυνθο να βρεις τις καρέτες - καρέτες, κι αν τις βρεις, είναι αδύνατον να τις πιάσεις, γιατί είναι ζώα προϊστορικά που ζυγίζουν εκατό κιλά το καθένα και πριν τα φας, θα σε φάνε εκείνα εν ριπή οφθαλμού.

Να είναι καλά ο ΠΟΥ, όπου κι αν βρίσκεται. Με την έρευνά του βουλώνει οριστικώς τα στόματα του Άρη Πορτοσάλτε και του Μπάμπη Παπαδημητρίου, των κάτισχνων ιπποτών του καθεστώτος. Εντελώς κάτισχνοι ο Μπάμπης με τον Άρη, πρέπει να έχουν φάει τις μισές χελώνες της μείζονος περιφέρειας πρωτευούσης, μαζί με τρεις ντουζίνες χελωνονιντζάκια. Πού την είδατε την κρίση, φώναζαν οι Μπάμπηδες κι οι Άρηδες. Από τριάντα κιλά έχουνε πάρει τα τελευταία χρόνια οι υποτιθέμενοι φτωχοί, σαν μπαούλα έχουν γίνει τα δήθεν θύματα του Μνημονίου, το Μνημόνιο είναι ευτυχία διά τον τόπο, είναι ευλογία διά τον τόπο.

Πίσω, χελωνοφάγοι! Και προπαντός, κάτω τα χέρια από τα χελωνονιντζάκια μας.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

20 χρόνια από το θάνατο του Γιάννη Χοντζέα

Αριστερά του Δρόμου


«Η επικαιρότητα του κομμουνισμού θα παραμείνει σαν μια σημαντική απαίτηση όσο παρατείνονται και περιπλέκονται τα προβλήματα που εμφανίζονται σαν αδιέξοδα της σημερινής εποχής. Και με αυτήν θα αναμετρηθούν οι γενιές του σήμερα και του αύριο…»

Δείτε εδώ το βίντεο για τη ζωή του Γιάννη Χοντζέα που επεξεργαστήκαμε και δίνουμε στη δημοσιότητα ολόκληρο με αφορμή τα 20 χρόνια από το θάνατό του:

Η ζωή του


Ο Γιάννης Χοντζέας γεννήθηκε στην Κορώνη της Μεσσηνίας το 1930. Σε ηλικία μόλις 11 χρονών αποκτά τις πρώτες επαφές με την αντίσταση. Οργανώνεται στην ΕΠΟΝ και στο ΚΚΕ σε νεαρότατη ηλικία και αναπτύσσει πλούσια δράση στο χώρο των Ανατολικών Συνοικιών της Αθήνας, όπου είναι γνωστός σαν Αριστείδης. Η αγωνιστική του δράση και η κομμουνιστική του ταυτότητα τον έφερε αντιμέτωπο, όπως και χιλιάδες άλλους κομμουνιστές, με διώξεις, συλλήψεις, βασανισμούς, δίκες, εξορίες. Άντεξε σε όλα τα κολαστήρια, όπως αυτό της Μακρονήσου, με βαριές συνέπειες για την υγεία του. Στη δεκαετία του ’50 εξόριστος στον Αη-Στράτη, μαζί με τη μεγαλύτερη μάζα των κομμουνιστών αντιτάσσεται στην ανατροπή της επαναστατικής κατεύθυνσης στο ΚΚΕ. Από τις αρχές της δεκαετίες του ’60 πρωταγωνιστεί στη δημιουργία του μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του αφιερώθηκε σε μια πολυεπίπεδη ιδεολογική δουλειά γενικής προετοιμασίας, δίνοντας και μ” αυτό το τρόπο το «παρών» του. Υπήρξε βασικός ιδεολογικός και πολιτικός διαμορφωτής της Α/συνεχεια. Πέθανε στις 24 Οκτώβρη του 1994.

Γιατί αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στο κομμουνιστικό κίνημα;


Το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα γαλούχησε χιλιάδες ανθρώπους αφοσιωμένους στην υπόθεσή του. Η ιστορία του τόπου καθορίστηκε από αυτόν τον αγώνα, τον ηρωισμό, την προσφορά και τις θυσίες για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτή είναι μια ιστορία που οφείλουμε να μην ξεχάσουμε, σε αντιπαράθεση τόσο με τον κυρίαρχο κυνισμό και τη λήθη, όσο και με τη μετατροπή της σε «περασμένα μεγαλεία», «κληρονομιά» ή τον εγκλεισμό της σε «επιστημονικό αντικείμενο». Αν, όμως, εδώ μιλάμε για τον Γιάννη Χοντζέα ως μια σπάνια περίπτωση αναφερόμαστε σε κάποια επιπλέον στοιχεία της σκέψης και της στάσης του.
  • Χωρίς να ξεκόβεται ποτέ από την πραγματικότητα, αντιμετωπίζει τα ζητήματα που αυτή θέτει με έναν πιο βαθύ, πλούσιο και διεισδυτικό τρόπο. Παρατηρεί, αναλύει, κριτικάρει, μελετά, συνθέτει. Αναμετριέται με τα επιχειρήματα της αντίπαλης πλευράς, χωρίς να τα υποτιμά ή να ξεμπερδεύει εύκολα και συνθηματολογικά. Θεωρεί ότι οι θεωρητικές και πραχτικές τοποθετήσεις πρέπει πάντα να βρίσκονται σε αξεδιάλυτη ενότητα. Ή έστω να πασχίζουμε για την ανταπόκριση αυτής της απαίτησης όταν οι όροι δεν το καθιστούν εφικτό.
  • Αρνείται να επαναπαυθεί στα «σταθερά σχήματα», αλλά μελετά διαρκώς τα νέα φαινόμενα, μέσα από μια φρέσκια και ζωντανή ματιά. Έχει έναν ανεξάρτητο τρόπο σκέψης που δε δεσμεύεται από επιτελεία -ή ιερατεία- ούτε περιορίζεται στις ανάγκες της «στιγμής», της «τακτικής» ή των «μικρόκοσμων». Δεν είναι τυχαίο ότι καταγραφόταν ταυτόχρονα ως σταλινικός και αντισταλινικός, ζαχαριαδικός ή πολέμιός του, φιλοκινέζος ή αντιμαοϊκός, αυτόνομος κ.ά. Αντιφατικός μόνο για όσους έχουν συνηθίσει σε «κλειστά σχήματα».
  • Βλέπει μ’ έναν πιο «στρατηγικό» και «μακροπρόθεσμο» τρόπο τις προοπτικές και τα καθήκοντα του κινήματος. Προσπαθεί ν’ ανακαλύψει την ουσία των επιλογών, των κατευθύνσεων ή των αντιπαραθέσεων χωρίς να μένει στην επιφάνεια ή μόνο στους –ακόμα και αναγκαίους- οργανωτικούς διαχωρισμούς. Αναζητά διαρκώς το τι πρέπει να «απαντηθεί» αλλά και το πώς και θεωρεί πως λύσεις ευκολίας είτε δεν υπάρχουν είτε αν επιλεχθούν θα πληρωθούν με κόστος. Δεν καθορίστηκε δηλαδή από μικρές εσωτερικές διαμάχες και μικρά ζητήματα, αλλά από επιλογές που είχαν μεγάλη ιστορική σημασία.
  • Δεν διστάζει να συγκρουστεί χωρίς να λογαριάζει το κόστος. Γιατί δεν αναμετρήθηκε μονάχα με την επανάσταση αλλά και με την αντεπανάσταση στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος. Προσπαθεί να βαθύνει την αντιπαράθεση αυτή και δεν αρκείται στον «καταρχήν» διαχωρισμό. Ήρθε έτσι σε κόντρα, όχι μόνο με χθεσινούς συντρόφους αλλά και με το ίδιο του το παρελθόν. Κι έμεινε συχνά μόνος του.
  • Επιμένει στο «χώνεμα της πείρας» και την «αυτοκριτική» ως αναγκαία στοιχεία προοπτικής. Δεν ξεκινά από τη δικαίωση όλων των επιλογών. Δεν αντιμετώπισε το παρελθόν σαν κάτι υπεράνω κάθε κριτικής και χωρίς λάθη. Αναστοχάζεται συνεχώς με εργαλείο την «αντιθετική ενότητα λογικής και ιστορίας» και με ορίζοντα το μέλλον και τους νέους κύκλους αγώνων.
  • Δεν τα παρατά. Μέχρι το τέλος ορίζει μια προσωπική στάση προσφοράς και δεν αρκείται στη νοσταλγία ή την εξιστόρηση. Ξεκινά μια σημαντική δουλειά «γενικής προετοιμασίας» που τη θεωρεί απαραίτητη για οποιοδήποτε ξεκίνημα, όταν φαινόταν ότι ένας κύκλος του κομμουνιστικού κινήματος έφτανε πια στο τέλος του. Δεν κουράζεται ν’ αρχίζει «από την αρχή» και ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους που θέλουν να συνεισφέρουν, ακόμα κι αν νέοι, άπειροι ή αντικειμενικά δύσκολο να συνεννοηθούν.
  • Δεν επαναπαύτηκε ούτε εξαργύρωσε με οποιοδήποτε τρόπο τους αγώνες και τις θυσίες, δε συμπεριφέρθηκε σα βετεράνος, σαν άνθρωπος με αξιώματα, σαν άνθρωπος που έχει κάποια εξουσία. Δε θέλησε να γίνει «επώνυμος» ούτε κλείστηκε στην αλήθεια του και στις μεγάλες διηγήσεις. Αντίθετα, με το προσωπικό του παράδειγμα, έδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να υπερβούν όρια που μοιάζουν αντικειμενικά και πάντα στα πλαίσια μιας συλλογικής υπόθεσης.

Τι έχει να προσφέρει το έργο του;


  • Το έργο του Γιάννη Χοντζέα εκτείνεται σε πολλές περιοχές και πεδία. Ιστορία της Ελλάδας, ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, ελλαδικά και διεθνώς, φιλοσοφία, μαρξισμός, αναλύσεις για το σύγχρονο κόσμο με επίμονη δουλειά και έμφαση στη μελέτη της διαδικασίας κρίσης και αναδιάρθρωσης του σύγχρονου καπιταλισμού, κατευθύνσεις για το κομμουνιστικό πρόγραμμα, σημειώματα που αφορούν τα «υποκείμενα» και τους ανθρώπους με τους οποίους συναντήθηκε, κριτικές σε αντιλήψεις και σε ιδεολογικά ρεύματα, καταγραφή και ερμηνεία μαζικών κινημάτων ή αγώνων, άρθρα και παρεμβάσεις σε ζητήματα προσανατολισμού, διηγήματα κ.ά.
  • Η μελέτη του έργου του απαιτεί διανοητική προσπάθεια παραπάνω από τη συνηθισμένη. Όχι όμως λόγω κάποιας ειδικής γραφής για μυημένους, αλλά γιατί η ουσία των απόψεών του δεν είναι δογματική, ανταποκρίνεται στην πολυπλοκότητα της εποχής και των καθηκόντων που θέτει, αναμετριέται δημιουργικά και παραγωγικά με το παρελθόν και το μέλλον. Γιατί φτάνει σε «συγκεκριμένα» συμπεράσματα μόνο μετά από κοπιαστική αναμέτρηση με δεδομένα και μετά από «σύνθεση πολλών προσδιορισμών».
  • Θέλουμε να μελετήσουμε και να προβάλουμε το έργο του γιατί έχει έναν πλούτο που υπερβαίνει την ιστορικότητά του και άρα είναι χρήσιμο με μια διάσταση πιο διαχρονική. Ακριβώς, επειδή είναι μπολιασμένο με «ιδεολογία» και «κοσμοαντίληψη», γιατί θέτει διαρκώς «κριτήρια», γιατί έχει ένα «βάθος» που δεν παρακάμπτεται εύκολα για όσους θέλουν σήμερα και αύριο να συμβάλλουν στην υπόθεση της ανθρώπινης χειραφέτησης που δεν ξεκίνησε –ούτε θα τελειώσει- το 2014. Το παράδοξο της σιωπής που υπάρχει στην ελληνική αριστερά γύρω από το έργο του δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά με την γενική υποτίμηση για εμβαθύνσεις, για προγραμματικά στοιχεία και την προσκόλληση σε ευκολίες, σταθερότητες και στερεότυπα.

Η ΚΟΕ και ο Γιάννης Χοντζέας


  • Ο Γιάννης Χοντζέας υπήρξε βασικός ιδεολογικός και πολιτικός διαμορφωτής της Α/συνέχεια. Το έργο και η στάση του ήταν πολύτιμα για την ύπαρξη, οικοδόμηση, και ανάπτυξη της προσπάθειάς μας. Με μια έννοια -και σε πολύ διαφορετικές συνθήκες- αποτέλεσε μια μαγιά για τις συνεχείς μετεξελίξεις που πάντα απαιτεί ένας ζωντανός οργανισμός.
  • Μας ενδιαφέρει η ουσιαστική επαφή με το έργο του. Όχι για να βρούμε σε αυτό τις «λύσεις» στα σημερινά προβλήματα. Ούτε για να λουφάξουμε σε μια «παράδοση» μέσα σε μια χαοτική –υλικά και διανοητικά- περίοδο. Δεν ψάχνουμε σε αυτό τη σημερινή αναγκαία διαμορφούμενη ταυτότητά μας. Ούτε επιλέγουμε έναν πανηγυρικό τρόπο για να τον θυμηθούμε μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε μέσα από το παρελθόν έναν λόγο ύπαρξης στο «σήμερα». Τέλος, η κατάσταση σήμερα είναι τέτοια που νέα φαινόμενα πρέπει να προσεγγιστούν και πολλά χρειάζεται να ανακαλυφθούν ξανά, πέρα από έτοιμες συνταγές και ευκολίες. 
  • Παρόλα αυτά, η προσπάθεια της ΚΟΕ, ακολούθησε ένα γόνιμο μονοπάτι που σίγουρα σχετίζεται και με το κοσμοθεωρητικό, ηθικό, δημιουργικό, επαναστατικό ρεύμα, ψυχή του οποίου υπήρξε ο Γιάννης Χοντζέας. Αυτή είναι η αξιοποίηση που επιλέγουμε: Σκέψη, προβληματισμός, συζήτηση για τις απόψεις του, με τη ματιά μας στραμμένη στα σημερινά καθήκοντα.
  • Είκοσι χρόνια από το θάνατό του, νιώθουμε τυχεροί που μια από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος υπήρξε οργανικό και καθοριστικό κομμάτι της προσπάθειάς μας. Γιατί ο Γιάννης Χοντζέας δεν είναι ένας στοχαστής που…κάποτε διαβάσαμε. Ακόμα κι αν οι περισσότεροι δεν τον γνωρίσαμε, υπάρχουν ρίζες και δεσμοί που λειτουργούν «αδόκιμα», με τις συνέχειες και τις ασυνέχειές τους. Είναι στο χέρι μας να «είμαστε ό,τι παλεύουμε». Και να παλεύουμε για μια ζωή.

Υποσχεθήκαμε μετά το θάνατο του Γιάννη Χοντζέα, να κάνουμε γνωστό το έργο του, ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους. Πολλά από όσα έγραφε δεν προορίζονταν για δημοσίευση ούτε ο ίδιος ήθελε ποτέ για τον εαυτό του το ρόλο του συγγραφέα. Μάλιστα, όσο ζούσε, μόνο το έργο «Το «τέλος» του κομμουνισμού» κυκλοφόρησε με το όνομά του. Είκοσι χρόνια μετά, αρκετό από το υλικό που εκείνος άφησε, εκδόθηκε και διαβάστηκε. Μια προσπάθεια που συνεχίζεται…

Κείμενα και βιβλία του Γιάννη Χοντζέα από τις εκδόσεις Α/συνεχεια:


· Μάης ’68 – 15 χρόνια μετά, 1983
· Ανολοκλήρωτες θύελλες και η προσαρμογή τους, 1985
· Κρίση της οικονομίας-κόσμος, 1992
· Νίκος Ζαχαριάδης: τυμβωρυχία, καπηλεία και ιστορία, 1992
· Το «τέλος» του κομμουνισμού, 1993
· Για το έργο του Μάο Τσε Τουνγκ, 1993
· Μερικά ζητήματα για την περίοδο ’44-’49, [1975] 1994
· 60 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ, [1978] 1994
· Κριτική αποτίμηση του μ-λ κινήματος στην Ελλάδα, 1994
· 15 χρόνια από το θάνατο του Ι. Στάλιν, [1968] 1995
· Κείμενα της εξορίας 1970-1971,1995
· Σελίδες από το ημερολόγιο ενός μαχητή της 105ης Ταξιαρχίας, [1959, 1960] 1995
· Σημειώσεις για το εργατικό κίνημα και το λενινισμό, [1984] 1996
· Η αναγνώριση της τάξης, [1981, 1993] 1996
· Για το Κομμουνιστικό πρόγραμμα της εποχής μας, 2000
· Για το Κομμουνιστικό Κίνημα της Ελλάδας, 2004

Δείτε εδώ παλιότερο αφιέρωμα με αρκετά κείμενα του Γιάννη Χοντζέα

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Στο πλευρό των πλημμυροπαθών η Ρένα Δούρου

Κοινωνία


Κοντά στους πλημμυροπαθείς, στις συνοικίες της Δυτικής Αττικής, βρέθηκε από νωρίς το απόγευμα, η περιφερειάρχης Ατικής, Ρένα Δούρου, η οποία δήλωσε πως δεν είναι ώρα για "φτηνή κριτική" ωστόσο επισήμανε ότι στον νέο προϋπολογισμό της περιφέρειας, έχουν προβλεφθεί αυξημένα κονδύλια για τα αντιπλημμυρικά έργα.

Η Ρένα Δούρου εξέφρασε τις ευχαριστίες της στις δυνάμεις της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για την άμεση βοήθεια που προσέφερε στους κατοίκους, μιλώντας στο Mega. «Είναι πολύ δύσκολη μέρα η σημερινή» επεσήμανε η Ρένα Δούρου και πρόσθεσε, «το μόνο που αρμόζει στη δοκιμασία των συμπολιτών μας, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ προς τους ανθρώπους της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας».

«Είμαστε εδώ στα πεδία των μαχών» είπε η περιφερειάρχης και έκανε λόγο για ανευθυνότητα των προηγούμενων διοικήσεων από το 2004 μέχρι σήμερα. «Οι πολίτες γνωρίζουν ποιοι έχουν ευθύνες για τα όσα δεν έγιναν» δήλωσε. «Δεν θέλω να κάνω φτηνή κριτική, ο λαός ξέρει γιατί σε διάφορες περιοχές πλημμυρίζει και χάνει τις περιουσίες του» είπε η Ρένα Δούρου και πρόσθεσε ότι στον νέο προϋπολογισμό της περιφέρειας για το 2015 που εγκρίθηκε χθες έχουν προβλεφθεί αυξημένα κονδύλια για τα αντιπλημμυρικά έργα.

Ολόκληρη η δήλωση:


«Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, της Τροχαίας καθώς και στις υποστελεχωμένες υπηρεσίες της Περιφέρειας και σε όσους αγωνίζονται τούτες τις ώρες στους δήμους που έχουν  πληγεί από την κακοκαιρία.

Δεν είναι ώρα για φθηνές κριτικές - οι πολίτες, που δοκιμάζονται για πολλοστή φορά, γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει εν έτει 2014 η αντιπλημμυρική προστασία να παραμένει ζητούμενο.
Χθες, στο Περιφερειακό Συμβούλιο, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, είχαμε την τραγική διορατικότητα να αυξήσουμε το κονδύλι για τα αντιπλημμυρικά έργα.

Αυτή τη στιγμή όλοι οι αντιπεριφερειάρχες και οι υπηρεσίες της Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας, βρισκόμαστε επί ποδός, προκειμένου να βοηθήσουμε τους πολίτες που είδαν να χάνονται οι περιουσίες τους».

Από το Left

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Επικίνδυνες μετατοπίσεις

Αριστερά του Δρόμου


Ο αντιδεξιός προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ και η κεντροαριστερή ανασύνθεση

Παρά το γεγονός ότι σε επίπεδο κινητοποιήσεων και αντιδράσεων δεν υπάρχει μεγάλη κινητικότητα, ο χρόνος εξακολουθεί να είναι πυκνός σε εξελίξεις και μεταβολές. Πολιτικοί κύκλοι πριν εξαντλήσουν τα όριά τους, δίνουν τη θέση τους ο ένας στον επόμενο.

Οι μετατοπίσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελούν απλά ένα άθροισμα κάποιων τροποποιήσεων σε μια σειρά θέσεων και ζητημάτων. Είναι μια διαδικασία βαθύτερη που αφορά κυρίως στο κεντρικό στίγμα που δίνει και στις κοινωνικές προσδοκίες με τις οποίες συνδέεται.

Δεν έχει βάση η παρηγορητική σκέψη ότι οι μετατοπίσεις σχετίζονται με επιμέρους τακτικά ζητήματα κρατώντας αλώβητες τις στρατηγικές διαστάσεις του εγχειρήματος. Οι μετατοπίσεις επιβάλλουν όρους για το μέλλον, δεσμεύουν και ναρκοθετούν επόμενα βήματα, κάνουν πιο δύσκολη μια «επαναφορά» του ριζοσπαστισμού. Δεν ισχύει, δηλαδή, το σχήμα ότι τώρα χαμηλώνουμε τους τόνους και τις προσδοκίες για να επιστρέψουμε αργότερα δριμύτεροι.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ριζοσπαστισμό δεν εννοούμε καθόλου τα μεγάλα λόγια, τις διακηρύξεις και τις «μάξιμουμ» πλατφόρμες, αλλά την εμβάθυνση της ρήξης που άνοιξε με την είσοδο στη μνημονιακή περίοδο και που διευρύνθηκε με τη δραστηριότητα του ίδιου του λαϊκού παράγοντα. Αντίστοιχα, μετατοπίσεις εννοούμε τις υποχωρήσεις από τις δυνατότητες που πρόσφερε αυτή η ρήξη.

Ο διπολισμός που διαμορφώθηκε μετά το 2012 δεν ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Το μήνυμα των εκλογών δεν ήταν αυτό. Υπήρχε και άλλος δρόμος. Επιλέχτηκε η επένδυση σε μια συγκεκριμένου τύπου πολιτική και αντιπαράθεση και υπηρετήθηκε με συγκεκριμένες ιεραρχήσεις και επιλογές.

Τι συντελέστηκε μαζί με την προσφυγή σε αυτό τον ατελή διπολισμό; Ο αφοπλισμός της κοινωνικής βάσης και η εξάτμιση του αντιμνημονιακού κινήματος και των υποθηκών που είχε θέσει. Αλλά και η διαδικασία αναστήλωσης του πολιτικού συστήματος με όχημα τον εγκλωβισμό της όποιας υπερβατικής δυναμικής στο δίπολο «Αριστερά-Δεξιά» με παραδοσιακούς και παρωχημένους όρους. Με όρους, δηλαδή, που το καθιστούν στην ουσία του ξεπερασμένο, την ίδια στιγμή που επανέρχεται στην επικαιρότητα.

Το σπιράλ του διπολισμού, καθώς αναπτύσσεται, προβάλει τις δικές του απαιτήσεις. Η κεντρική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε αντιδεξιά πολιτική. Τα πάντα εγκλωβίζονται στον στόχο των 120 βουλευτών που θα καταψηφίσουν την κυβερνητική πρόταση για Πρόεδρο. Έτσι, λοιπόν, προωθείται ιδεολογικά και πολιτικά, η μεγάλη παράταξη που θα σταθεί απέναντι στη δεξιά του Σαμαρά.

Δεν πρόκειται για τακτική σύγκληση στο πλαίσιο μιας λαθεμένης -έστω- αντίληψης της Αριστεράς περί συμμαχιών. Αναπροσαρμόζοντας έτσι τις στοχεύσεις, οι εταίροι της συμμαχίας προκύπτουν σαν ιστορικά απαραίτητοι και νομιμοποιημένοι. Οι τόνοι της αντιπαράθεσης ανεβαίνουν, κι όμως την ίδια στιγμή, η ουσία της περιορίζεται, το κοινωνικό της βάθος μικραίνει, οι απαραίτητες κοινωνικοπολιτικές ρήξεις θολώνουν. Απαλείφονται ή μετατίθενται για αργότερα.

Έτσι, η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση συνειδητοποιείται μαζικά, μέσα από τα αντίστοιχα μηνύματα, ολοένα και περισσότερο, σαν «ανακουφιστική» πολιτική αλλαγή και όχι σαν τιτάνια προσπάθεια για κατεδάφιση του μνημονιακού καθεστώτος με ταυτόχρονη ανάταξη πολιτική, κοινωνική, οικονομική της χώρας. Σε συνθήκες που ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται να διαμορφώσει θετική πρόταση για εναλλακτική κοινωνική προοπτική, ο αντιδεξιός προσανατολισμός αποτελεί τον κεντρικό πολιτικό άξονα για την μετάλλαξή του σε Κεντροαριστερά. Αυτός είναι στην ουσία και ο στόχος της κεντροαριστερής ανασύνθεσης.

Τ.Τ.

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Καμιά ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη

Της Μαρίας Μπαλάφα


Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, κάποια στιγμή ο Αίμονας απευθύνεται στον Κρέοντα λέγοντας «πατέρα εκτός από τους νόμους υπάρχει και το δίκιο». Στα χρόνια του Μνημονίου η κατάργηση των μισθών και των συντάξεων, η εκποίηση των κοινωνικών αγαθών, δεν είναι απλά νομοθετικές πράξεις δημοσιονομικού περιεχομένου. Αποτελούν τη σαφή – προθέσεων και στόχων- παρέμβαση στο δίκιο. 


Η δικαιοσύνη ως πολιτικό αίτημα


Γίνεται ανυπόφορη η πρόκληση του κοινού περί δικαίου αισθήματος, γιατί σε αυτή τη διανυσματική σχέση οι από πάνω εξακολουθούν να κερδίζουν μέσα στην κρίση. Το πρόσφατο στοιχείο, ότι το 10% των Ελλήνων κατέχει το 56,1% του συνολικού πλούτου της χώρας, κάνει το 90% να ασφυκτιά, να τσακίζεται, και την συντριπτική πλειοψηφία να αποσύρεται βαθιά προσβεβλημένη.

Δυστυχώς τα χρόνια της μεταπολίτευσης σημαδεύτηκαν από μια διαρκή προσβολή. Στο όνομα μεγάλων ιδεών ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων, η αποθέωση του λούμπεν, η ταύτιση της έννοιας του κράτους με το κόμμα, η εκτροφή παραγόντων, βρόμικων στερεότυπων με μεγάλα κόλπα και μίζες μας έφτασαν ακόμα και σήμερα κάποιοι να υβρίζουν έναν λαό και ανερυθρίαστα να μιλούν για 10 μικρούς Τσοχατζόπουλους.

Η αποκατάσταση της δημοκρατίας, η ανάκτηση της αξιοπρέπειας από έναν λαό έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την απόδοση δικαιοσύνης. Σαφώς όχι με τους όρους που επιβάλουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, που στην τελική ενισχύουν την απαξίωση των θεσμών και έχουν ως εικόνα τις κρεμάλες του χρυσαυγιτισμού. Θα απαιτηθούν πραγματικές τομές, που θα διασφαλίζουν τον κοινωνικό έλεγχο της πολιτικής και διοικητικής πράξης. Τομές, που θα σέβονται το δημόσιο χρήμα και θα διεκδικούν την επιστροφή του.

Κυρίως όμως η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με το αξιακό φορτίο του «να πληρώσουν οι πλούσιοι», που διατρέχει οριζόντια το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αυτό είναι το δίκιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια σειρά παρεμβάσεων και αλλαγών, που θα γίνουν με δύσκολο τρόπο, με συγκρούσεις. Αλλά είναι δίκαιες, γιατί υπερασπίζονται τους αδύναμους.

Ο Τάσος Κορωνάκης έγραφε στην «Εποχή»: Αφού λοιπόν μιλάμε για μια έκτακτη κατάσταση και όχι για μια ηγεμονία που έχει κερδηθεί με τα χρόνια, χρειάζεται να δώσουμε την μάχη με ένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης που να μπορεί να πείθει για το σήμερα αλλά να έχει και στοιχεία που θα χαράζουν ένα διαφορετικό αύριο.

Η δικαιοσύνη λοιπόν είναι η εγγύηση, που μπορεί να παράσχει ο ΣΥΡΙΖΑ για το σήμερα και για το αύριο. Μια εγγύηση ικανή να κινητοποιήσει ευρύτερα ακροατήρια. Εμπεριέχει ταξική μεροληψία, αντιστρέφει το διάνυσμα. Κυρίως όμως είναι η έννοια, που ενεργοποιεί τους «άφαντους» και των δημοσκοπήσεων και των εκλογών. Στρώματα, που εξωθούνται, αισθάνονται – και είναι – αποκλεισμένα από τα κοινωνικά αγαθά, το κοινωνικό κράτος. Δεν είχαν –και δεν πρόκειται ν’ αποκτήσουν– παρτίδες με μηχανισμούς.

Η εγγύηση της άρσης του αποκλεισμού μπορεί να τους φέρει ξανά στο προσκήνιο της κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η δικαιοσύνη στοχεύει ταυτόχρονα και στο νεοφιλελευθερισμό και στην ακροδεξιά (και όχι μόνο) δημαγωγία.


Η δικαιοσύνη ως σύνθημα


Κάθε μεταιχμιακή εποχή, κάθε περίοδος μεγάλης μετάβασης χαρακτηρίζεται από μια λέξη, σημειώνει και σε αρθρογραφία ο Γιάννης Αλμπάνης. Έχουμε μπροστά μας μια πορεία, που πρέπει να εντείνουμε τον αγώνα ο τόπος να οδηγηθεί σε δημοκρατική λύση. Είναι λογικό να αναζητούνται καινούριες έννοιες, που θα λειτουργήσουν καταλυτικά. Αφενός γιατί οι επικοινωνιολόγοι δεν πρέπει να γίνουν κλέφτες, αφετέρου γιατί κυριαρχεί ο φόβος μη τυχόν και ειπωθεί κάτι, που κάποιος άλλος έχει πει στο παρελθόν και προκύψει αναγκαστική ταύτιση.

Τις περισσότερες φορές οι νεολογισμοί στην πολιτική επικοινωνία είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν ως άστοχοι και ατυχείς. Όχι απαραίτητα, γιατί δεν εννοιοδοτούν κάτι καινούριο ή σπουδαίο. Αλλά γιατί δεν μπορούν γρήγορα – χωρίς ανάλυση να γίνουν σύνθημα στα χείλη των μεγάλων ακροατηρίων.

Οι Ιάπωνες χρησιμοποιούν τη λέξη «ουμάμι» για να περιγράψουν τη γεύση, που ανακαλεί στη σωματική μνήμη το ευχάριστο.

Με την ίδια αρχετυπική διαδικασία υπάρχουν έννοιες, που ανακαλούν στη συλλογική μνήμη τη μεγάλη και στέρεη ιδέα, τον καλό σκοπό, για να αγωνίζεται κανείς. Και το δίκιο -χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς – είναι η πιο ισχυρή. 

Από το REDNotebook

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο δικός μας Ντάφι

Του Θανάση Καρτερού 


Οι φίλοι των δίσεκτων χρόνων, αράδα, αράδα, σαν πουλιά σε καρτ ποστάλ. Κοντά τους από χτες και ο Τριαντάφυλλος, με κείνο το χαμόγελο που άπλωνε στους γύρω του ένα μικρό φως συγγνώμης. Για τους άλλους, αλλά και για τον ίδιο. Όχι τόσο για τα λάθη, που ο φίλος μας ήξερε ότι είναι αναπόφευκτα, μερικές φορές και απαραίτητα. Αλλά για τις ασήμαντες και πάντα σημαντικές υποκλίσεις στην αγωνιστική εκείνη έπαρση που γεννάει η εξωραϊσμένη προβολή του ηρωικού παρελθόντος στο μίζερο παρόν. Και το ταξίδι προς το μέλλον με διαβατήριο από το παρελθόν.

Οι νεκροί δεν μιλούν. Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από όσους σκαλίζουν τις αντιφάσεις της ζωής τους. Και από όσους εκτυπώνουν τη ζωή τους με άψογο αγωνιστικό φωτοσόπ. Ό,τι όμως κι αν λένε, η γενιά του Τριαντάφυλλου δεν υπήρξε τυχερή. Από τις μάχες κατά της χούντας βρέθηκε σε πεδία άγνωστα με την οικοσκευή της προσημειωμένη. Ανίκανος να αποσυρθεί στην ευφορία του σήμερα, που εξαργυρώνει το χθες, ο Τριαντάφυλλος έζησε ώς το τέλος τις αγωνίες και τις αντιφάσεις της γενιάς του. Στάθηκε όρθιος με τον δικό του τρόπο. Ποτέ δεν αδιαφόρησε.

Μπορούμε να μνημονεύουμε το όνομά του με υπερηφάνεια. Οι συμμαθητές του της επανάστασης, που δεν αξιώθηκαν να πάρουν πτυχίο. Οι δικοί του, τα παιδιά του, οι κοντινοί του. Τα μηνύματα από προχτές το βράδυ στα κινητά και στους υπολογιστές στυφά: Έφυγε ο φίλος μας. Έτσι, με δυο - τρεις λέξεις. Αλλά τον μυστικό κώδικα που κρύβουν καμιά ΕΥΠ της ορθοδοξίας δεν μπορεί να τον σπάσει. Οι φίλοι του, διασκορπισμένοι σε δρομολόγια με επισφαλείς πάντα προορισμούς, είναι ενήμεροι. Πάντα με μια κρυφή αγωνία για την τύχη όλων εκείνων, Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία, που κάποτε τους ώθησαν στην έφοδο στον ουρανό.

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης το όνομά του, αλλά Ντάφι τον φώναζαν. Στην ΚΝΕ, στο "Ριζοσπάστη", στον Συνασπισμό, στις αποκλίνουσες και τόσο συγκλίνουσες περιπέτειες της γενιάς του. Ως Ντάφι έζησε, μεταξύ της σοβαρότητας των κομματικών καθηκόντων, της αλληλεγγύης των κομματικών παθόντων και του σαρκασμού των κομματικών προϊόντων. Και του εαυτού του. Έτσι θα τον θυμούνται και όσοι πιστεύουν ακόμα στην τρυφερότητα της μνήμης. Ο δικός μας Ντάφι. Που ανέβηκε στο πεζοδρόμιο κι έπαιξε τον Άνθρωπο...

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τα «Όχι» που πρέπει πάλι να ακουστούν!

Editorial του Δρόμου


Πολλοί αναρωτιούνται γιατί στη χώρα μας γιορτάζεται η επέτειος από την ιταλική εισβολή και όχι αυτή της απελευθέρωσης από τους κατακτητές, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Η εξήγηση δεν είναι τόσο δύσκολη. Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου κατοχυρώθηκε ήδη στα χρόνια της Κατοχής από το ίδιο το αντιστασιακό κίνημα των Ελλήνων. Ήδη από το 1941, το ΕΑΜ που μόλις είχε ιδρυθεί κάλεσε το λαό σε εκδηλώσεις αντίστασης.

Ο Γ. Τρικαλινός, ένας κομμουνιστής φοιτητής, περιέγραφε έτσι την πρώτη επέτειο της ιταλικής εισβολής:

«Τόποι προσυγκέντρωσης είχαν καθοριστεί διάφοροι χώροι γύρω από την πλατεία Συντάγματος, όπου θα γινόταν η κεντρική εκδήλωση. Κι αυτή είχε οριστεί στις 11… Από πολύ νωρίς άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες ομάδες φοιτητών μαζί με εργάτες, μαθητές και άλλους εργαζόμενους. Με νοήματα γίνονταν οι συνεννοήσεις και έπειτα σκορπούσαν από εδώ και από κει για μη γίνονται αντιληπτοί από τα ελληνόφωνα όργανα των κατακτητών και τα ιταλικά περίπολα. Την καθορισμένη στιγμή ένα σφύριγμα και μια φωνή “Πατριώτες!” έκανε όλες τις σκόρπιες παρέες να συγκεντρωθούν γύρω από έναν ομιλητή, που σηκωμένος στα χέρια έλεγε δυο λόγια για τις 28 του Οκτώβρη και καλούσε να πάνε ομαδικά στον Άγνωστο Στρατιώτη… Στις 11 ακριβώς έβλεπες να καταφθάνουν οι φάλαγγες από διάφορους τόπους προσυγκέντρωσης με τις ελληνικές σημαίες μπροστά… Χιλιάδες και χιλιάδες είχαν πλημμυρίσει την Πλατεία Συντάγματος…».

Το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει και οι δύο επόμενες επέτειοι της 28ης Οκτωβρίου θα τιμηθούν με πλήθος ενεργειών, συγκεντρώσεων και μαχών με τους κατακτητές σε ολόκληρη τη χώρα. Έτσι, το 1944, μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, με ένα από τα πρώτα διατάγματα της μεταπολεμικής κυβέρνησης, η 28η Οκτωβρίου κηρύσσεται μέρα επίσημου εορτασμού αφού ήταν σίγουρο ότι ο ίδιος ο λαός θα την επέβαλε έτσι κι αλλιώς, όπως και έκανε, με τεράστιες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που οργάνωσε το ΕΑΜ. Θα ακολουθήσουν ταραγμένες εποχές και το μετεμφυλιακό κράτος θα αποστεώσει την επέτειο, μετατρέποντάς την σε μια γιορτή της επίσημης «εθνικοφροσύνης», ξένη από τον πραγματικό λαϊκό ξεσηκωμό που εξερράγη το 1940.

Στα χρόνια της μνημονιακής επιβολής, στην 28η Οκτωβρίου δόθηκε ένα νέο νόημα, με αποκορύφωμα όσα συνέβησαν το 2011 όταν ο λαός κατέκλεισε τις παρελάσεις, αποδοκιμάζοντας τον πολιτικό κόσμο για την παράδοση της χώρας στους δανειστές. Μόλις προχτές στη Θεσσαλονίκη επρόκειτο να διεξαχθεί, αλλά τελικά αναβλήθηκε, μια δίκη μερικών αγωνιστών που συμμετείχαν σε εκείνα τα γεγονότα.

Ποιο είναι το νόημα της φετινής 28ης Οκτωβρίου; Η χώρα απειλείται με μετατροπή σε «χώρο» παραδομένο στα γεωπολιτικά συμφέροντα. Οι εξελίξεις στη Μεσόγειο και την Κύπρο είναι απειλητικές και συμβαίνουν σε περιβάλλον πολέμων στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία. Η φλόγα της αντίστασης χρειάζεται να αναζωπυρωθεί, τα «Όχι» του σήμερα πρέπει να ακουστούν. Σε πείσμα του ραγιαδισμού της σύγχρονης «εθνικοφροσύνης».

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σούζη Μπλου

Του Κοσμά Ηλιάδη


Η Σούζη Μπλου είναι φοιτήτρια της φυσιοπαθολογίας στο τρίτο έτος, εργαζόμενη ταυτόχρονα, αυτοσυντηρούμενη. Αθλήτρια του μπάσκετ, με κορμί λαμπάδα. Την βλέπουμε, ονειρευόμαστε και αγκαλιάζουμε τη συμβία μας, συνεχίζοντας να ταξιδεύουμε στο όνειρο. Συζεί με τον δικό της, ψιλοτεμπέλη, καλοπερασάκια, πιθανόν, υποψήφιο αιώνιο φοιτητή.

Σε κάποιο παιχνίδι της ζωής, η Σούζη καρφώνει τη μπάλα στο καλάθι, πέφτει άτσαλα, καταρρέει. Κάτι δεν πάει καλά. Ξυπνάει στο θάλαμο νοσοκομείου, στο προσκέφαλο ο δικός της, τάχα ψύχραιμος, με τις φωτιές εσώψυχα να καίνε. Τι θα απογίνω, σκέφτεται. Γύρω της οι συμπαίκτες της, οι άλλοι από την αντίπαλη ομάδα, προπονητές, διαιτητές, παράγοντες.

Κάποια στιγμή κατακάθισε ο κουρνιαχτός. Μείνανε μόνοι. Ο Τζον, ο άντρακλας, ο δίμετρος, ο σκληρός, ο ακατάβλητος, λύγισε τότε. Επέτρεψε στον εαυτό του, να κλάψει γοερά. Τι έχεις, τι συμβαίνει τον ρώτησε. Τίποτα, είπε εκείνος. Χτύπησες το κεφάλι σου στη στεφάνη, έπαθες διάσειση, σε φέραμε εδώ για προληπτικούς λόγους, της είπε ψέματα. Δεν πρόλαβε να της πει, άλλα δήθεν παρηγορητικά παραμύθια, μπήκε στο θάλαμο ο καθηγητής, με την ομάδα του. Του ζήτησαν και έγινε, τους άδειασε τη γωνιά.

Ο καθηγητής ανακοίνωσε στη Σούζη την πάθησή της. Καλπάζων καρκίνος. Είχε το πολύ έξι μήνες ζωή. Έρχονται τα πάνω κάτω, χρεωμένη τόσα σχέδια για τη ζωή, σκέφτεται τι να τα κάνει, σε ποιον να τα φορτώσει; Γυρίζει προς τα πίσω, ανεβαίνει με την μπάλα στο καλάθι. Ψάχνει να βρει το καλώδιο του εγκεφάλου που βραχυκύκλωσε, που την έφερε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Αδύνατον να βγάλει άκρη. Βλέπει το χέρι της να καρφώνει τη μπάλα, ύστερα λευκό πανί, δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα.

Δεν θα με πάρεις μπάλα από κάτω, σκέφτηκε. Μέχρι τώρα, σε είχα του χεριού μου, σε έκανα ότι ήθελα. Αυτό θα συνεχίσω να κάνω.

Συνέχισε κανονικά τη ζωή της, σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Έτσι φαινόταν προς τα έξω. Μέσα της όμως φωτιές ανάβανε, τις έσβηνε πότε με το τραγούδι, πότε με ελαφρύ τρέξιμο, για να ξεδώσει. Έπαιρνε τα φάρμακά της τακτικά, έκανε τις αναγκαίες παραχωρήσεις, στις υποδείξεις του γιατρού. Πήγαινε τακτικά στις προπονήσεις, έπαιζε για λίγο στους αγώνες, στο τρίτο ή τέταρτο δεκάλεπτο, κουραζόταν και ζητούσε αλλαγή. Στον δεύτερο μήνα, άρχισε να αποσύρεται διακριτικά, να αραιώνει τις επισκέψεις της, να αποφεύγει την πολυκοσμία. Έκανε κάποια ταξίδια, είδε στα βόρεια τους γονείς της, τους παππούδες της, ζούσαν ακόμα, τι ειρωνεία.

Τον τρίτο μήνα χειροτέρεψαν τα πράγματα. Τηλεφώνησε στον καθηγητή, βρεθήκανε, τα είπανε, τον χαιρέτησε χαμογελώντας. Στο κατώφλι του τέταρτου μήνα, τακτοποίησε της εκκρεμότητες που είχε. Έκλεισε τις τραπεζικές της κάρτες, χάρισε τα προσφιλή της πράγματα. Κρέμασε τα παπούτσια, όπως συνηθίζεται να λέγεται στην αθλητική ορολογία. Την τελευταία μέρα του μήνα, παράγγειλε τούρτα, λουλούδια, αρωμάτισε το διαμέρισμά της. Όλη τη νύχτα ερωτευόταν και ερωτοτροπούσε με τον Τζον. Την επομένη μέρα ήταν τα γενέθλιά της.

Σηκώθηκε πρωί, πήρε το μπάνιο της, το πρωινό της,

Πήρε από το ανθοδοχείο τα λουλούδια, τα τύλιξε σε χρυσόχαρτο, ύστερα με το χαρτί του ανθοπωλείου, και τα πήρε μαζί της. Παρέδωσε τα κλειδιά του διαμερίσματος στη θυρωρό. Πήγε, βρήκε τον καθηγητή, του χάρισε τα λουλούδια, τον αγκάλιασε εγκάρδια, τον φίλησε στα δυο μάγουλα. Γιατρέ μου, την ένεσή μου, είπε και ξάπλωσε στο νοσοκομειακό κρεβάτι.

Η Σούζη Μπλου, ταξιδεύει στο χώρο του ονείρου. Η λεωφόρος που πορεύεται, έχει δεξιά και αριστερά της δενδροστοιχία πανέμορφη. Τα άνθη τους είναι από ζάχαρη, οι καρποί τους καραμέλες. Στα φύλλα τους, με το ελαφρύ φύσημα του ανέμου, θροΐζει μουσική εξαίσια, απόκοσμη.

Στις παρυφές των δένδρων κυλάει ρυάκι με γάργαρο υγρό. Δεν είναι νερό, γλυκό ή αλμυρό, παρά ένα λευκόχρυσο υγρό, γάλα και μέλι ανακατεμένο. Για αυτό τα άνθη και οι καρποί τους είναι σκέτη γλύκα.

Δεν με περίμενε στο ταξίδι της, μάλλον δεν ταιριάζανε οι τροχιές μας. Ας είναι. Δεν θέλω να βεβηλώσω το όμορφο ταξίδι της, αλλά να, ήθελα μόνο να ψιθυρίσω στο αυτί της, μην ακούσει κανείς, πως ένα τέτοιο ταξίδι λαχταράει η ψυχή μου.

Τζον

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ


Τα χνώτα τους βρωμάνε ψέμα. Παραμένει κάθε νόμος του Μνημονίου, συνεχίζει να υφίσταται κάθε εφαρμοστικό του άρθρο, ζει και βασιλεύει κάθε ρύθμισή του, αλλά κατά τα λοιπά «βγαίνουμε από το Μνημόνιο». Λες και το Μνημόνιο ήταν ένα ρούχο που πετάμε από πάνω μας. Λες και το Μνημόνιο δεν είναι το νέο δέρμα που μας φόρεσαν και το κρατάνε δεμένο πάνω μας με νύχια και με δόντια.

Λες και είναι ικανοί να ζήσουν χωρίς Μνημόνιο και μαστιγώσεις. Τους έδωσαν ένα βιβλίο που είχε γραμμένη με κάθε λεπτομέρεια την καθημερινή ποινή μας κι αυτό ακόμη βαρέθηκαν να το διαβάσουν. Τεμπελχανάδες κι άχρηστοι.

Τώρα αυτοσχεδιάζουν προσπαθώντας να κρύψουν τις αποτυχίες τους και να μας φορτώσουν άλλες. Δε θα μάθουμε ποτέ αν μέσα σε όλο αυτό το ποινολόγιο του Μνημονίου υπήρχε έστω και κάτι σωστό, καθώς κι αυτό λάθος θα το έκαναν. Αποτυχημένοι σε όλα. Ανίκανοι. Για πέταμα.

Τσουβάλια άδεια, πεταμένα σε μια άκρη της Ευρώπης. Σαν πόντικες προσπάθησαν να βγουν στις αγορές, τρόμαξαν από τα πόδια που πήγαν να τους πατήσουν, έτρεξαν πίσω στη φωλιά σκούζοντας κι άρχισαν να τσιρίζουν ότι φταίνε όλοι οι άλλοι. Πλην αυτών. Των βρωμερών που βλέπουν σαν ανάκλιντρα τα ποντικοκούραδά τους.

Τόσο κοντοί που δε μπορούν να δουν από ψηλά τι χώρα έφτιαξαν επί πέντε, δεκαπέντε, εικοσιπέντε, τριανταπέντε χρόνια. Τόσο ελάχιστοι που δε χωράει μέσα τους καμιά αξιοπρέπεια. Κι έτσι τώρα μπορούν να καταριούνται το παρελθόν που οι ίδιοι έχτισαν. Να κατηγορούν ανωνύμως τα ονόματά τους.

Ένα Μνημόνιο λιγότερο, ένα Μνημόνιο περισσότερο, σιγά το κακό. Μέσα στο άδειο τους κεφάλι. Τελευταία ανταλλάγματα δίνουν και κανείς δεν τα δέχεται. Η εντολή έλεγε να καταστρέψουν τα σπαρτά για να φυτέψουν άλλα τ’ αφεντικά τους. Κι αυτοί από το μέγα πάθος της δουλοπρέπειας έκαψαν γη κι εργάτες. Να δείξουν πόσο πιστά σκυλιά είναι. Μα ποιος να τη θέλει τώρα αυτή την καταστροφή με τους απελπισμένους;

Η πρώτη βομβαρδισμένη χώρα χωρίς βομβαρδισμούς. Νεκροί στους δρόμους δίχως πόλεμο. Ανθρωπιστική κρίση λόγω βλακείας. Τι να θαυμάσεις πρώτα επάνω τους; Την απουσία πολιτικής σκέψης; Της σκέψης γενικώς; Την απουσία τους από την πραγματικότητα; Για ποιο περισσότερο να τους τιμωρήσεις; Για το πρώτο ψέμα ή τη χιλιοστή εξαπάτηση; Ποια ποινή να δώσεις σε τέτοια εγκλήματα δίχως να φωνάξει η ποινή «μικρή είμαι».

Ζέχνουν από τον ξινό ιδρώτα του τέλους τους. Απαρηγόρητοι για εκείνο το «λίγο ακόμη» που δεν τους χαρίζουν. Με κόλπα κλεφτοκοτάδων προσπαθούν να εξασφαλίσουν 180 δάχτυλα και μια παράταση. Ε και; Ούτε αυτό δεν καταλαβαίνουν. Ότι όσο αργότερα φύγουν, τόσο χειρότερος θα είναι ο τρόπος του φευγιού τους.

Ήδη είναι πολύ αργά…

Από τον Καρτέσιο
Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τι θα διαβάσετε στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί το Σάββατο 25 Οκτωβρίου

Μεταξύ πολλών άλλων διαβάστε στον Δρόμο


Κεντρικό θέμα:

Ζητείται αφύπνιση σε Ελλάδα και Κύπρο
Κλιμακώνεται η γεωπολιτική κρίση και καθορίζει αποφασιστικά τις εξελίξεις

Διαβάστε στο θέμα της εβδομάδας:

Η Άγκυρα αναζητά αντάλλαγμα στο τόξο Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη
Ο ρόλος Αμερικανών και Ευρωπαίων και το σχέδιο τύπου Ανάν που περιμένει στη γωνία
Του Σταύρου Λυγερού
H επίσκεψη στο Πεντάγωνο και η εθνική συνεννόηση
Με τα εθνικά θέματα ίσως δεν κερδίζεις εκλογές αλλά μπορεί να τις χάσεις
Του Απόστολου Αποστολόπουλου
Επιδιώξεις και ψευδαισθήσεις γύρω από την Κύπρο
Κλιμακώνεται η γεωπολιτική κρίση και καθορίζει αποφασιστικά τις εξελίξεις
Η τακτική της Τουρκίας και ο ρόλος των μεγάλων παιχτών σε μια επικίνδυνη σκακιέρα
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
 .
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Λάζαρος Απέκης, πρώην πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ:
«Να τελειώνουμε με τους φορτσάκηδες»
Μόνη «κανονικότητα» η διαρκής «ανωμαλία»
Μνημόσυνο με… δικά μας κόλλυβα υπόσχονται οι δανειστές με την «προληπτική γραμμή» τους και ασκούν απροκάλυπτο εκβιασμό σε οποιαδήποτε μέλλουσα κυβέρνηση
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Το δίχτυ της αράχνης
Η δύναμη των περιβόητων αγορών και η αναζήτηση μιας κόντρα πολιτικής
Του Κώστα Μελά
Τα ερωτήματα που θέτει το έργο του Γιάννη Χοντζέα
20 χρόνια από το θάνατο μιας σημαντικής προσωπικότητας του κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδας
Του Τάσου Βαρούνη
Τα δύσκολα είναι προ των πυλών
Το κρίσιμο διακύβευμα για τον ΣΥΡΙΖΑ
Του Λουκά Αξελού
«Στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα χαμογελάμε ακόμα»!
Μια αισιόδοξη πρωτοβουλία σχολείων της περιοχής
Των Δημήτρη Ροζολή, Μαρίας Χατζησταυράκη
Ο κρατικός Προϋπολογισμός και η επικυρίαρχη ελίτ
Τα προσχήματα της συγκυβέρνησης και η αλήθεια για τις Συνθήκες
Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη
Στη στήλη Οικονομικά Ερανίσματα:
H Kίνα επωφελείται από την ευρωπαϊκή κρίση…
Του Γιώργου Τοζίδη
Στην Εισαγγελία… «δι” υπόθεσίν σας»!
Για απείθεια και παράβαση καθήκοντος εγκαλούνται 5 νεοεκλεγέντες δήμαρχοι
Του Ζαχαρία Ρουστάνη
Στα σκουπίδια το πτυχίο του αρχαιολόγου
Συρρίκνωση του Πολιτισμού και του αρχαιολογικού έργου πίσω από τους πανηγυρισμούς για την Αμφίπολη
Του Μάριου Διονέλλη
Ελληνικά μεταλλεία: Η κάθοδος στην κόλαση
Θάβεται το παραγωγικό δυναμικό της χώρας, μαζί με τα εργασιακά δικαιώματα των μεταλλωρύχων
Του Ηλία Σταθάτου
Σήμα κινδύνου και από τους ερευνητές
Διάλυση του δημόσιου ερευνητικού ιστού της χώρας επιχειρεί κυβερνητικό νομοσχέδιο
Του Ζαχαρία Ρουστάνη
Λιγότερο και επιτελικό κράτος
Πώς και για ποιον, άραγε;
Του Αθανάσιου Χειμώνα
Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί
Με την είσοδο, πριν 70 χρόνια, των ανταρτών του ΕΛΑΣ στην πόλη, παρά τις εντολές της ηγεσίας με βάση τη συμφωνία της Καζέρτας
Πάντα επίκαιρα τα μηνύματα εκείνης της λαμπρής επετείου
Του Σπύρου Κουζινόπουλου

Στα διεθνή μεταξύ άλλων, διαβάστε:

Η βαθιά διχασμένη Βραζιλία και οι αυριανές εκλογές
Το Κόμμα των Εργατών απέναντι στην… ηνωμένη αντιπολίτευση
Του Στράτου Γεωργούλα
Η επόμενη κρίση πλησιάζει…
Το ερώτημα δεν είναι το αν, αλλά το πότε
Του James Meadway
Το χρονικό μιας πολύ καλά προετοιμασμένης ταινίας καταστροφής
Το σενάριο της «Παγκόσμιας Υγείας», οι ασκήσεις προσομοίωσης και τα τεράστια κερδοσκοπικά προγράμματα της «ιογενούς επιτήρησης ιών»
Η κρίση Έμπολα είναι το προϊόν δύο δεκαετιών πολιτικών επιλογών και δράσεων
Του Guillame Lachenal
Συνέντευξη της Αllyson Pollock στον Tariq Ali:
Oι αιτίες της κρίσης του Έμπολα

Στον πολιτισμό -μεταξύ άλλων- διαβάστε:


To ανήσυχο βλέμμα του Δημήτρη Σεβαστάκη
Για τον πολιτισμό του… ΣΥΡΙΖΑ
Το σχέδιο προγράμματος και η παρακαταθήκη της μεταπολίτευσης
Του Σταμάτη Μαυροειδή
Κοινόβια, τέλος!
Για το 27ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
Της Ιφιγένειας Καλαντζή
.
Στο Περίπτερο Ιδεών: Ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει: Νίκος Ζαχαριάδης: «Επιστροφή» από τη Σιβηρία!
5′ διάλειμμα με τον Σωκράτη Μαντζουράνη: «Θα γίνει της παλαβής»
.
Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις αποκαλυπτικές σελίδες της εργασίας, τον Ηρόστρατο, δείτε τα σκίτσα των Πέτρου Ζερβού, Γιάννη Αντωνόπουλου, Παναγιώτη Μητσομπόνου και το ξεχωριστό κάθε φορά social design του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη.

Εφημερίδα Δρόμος

Αναζητήστε την κάθε Σάββατο στα περίπτερα


Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

«Λένε ότι δεν παραχώρησα τη θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη… είχα κουραστεί να υποχωρώ.

Σαν σήμερα


Η Ρόζα Παρκς πέθανε σε ηλικία 92 ετών, στις 24 Οκτωβρίου του 2005

Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 4 Φεβρουαρίου 1913-24 Οκτωβρίου 2005) ήταν μια έγχρωμη μοδίστρα, που έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, στις 1 Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς.

Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να ξεκινήσει μια διαδρομή που θα οδηγούσε στην ανάδειξή του σε κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Για τους λόγους αυτούς, η Ρόζα Παρκς σήμερα αναφέρεται ως «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

Η ακτιβίστρια κοινωνικών δικαιωμάτων και γραμματέας του παραρτήματος NAACP, της Εθνικής Ενώσεως για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων, σημειώνει για το συμβάν στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Η ιστορία μου», «Ο κόσμος λέει ότι δεν παραχώρησα τη θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ούτε περισσότερο κουρασμένη απ’ όσο ήμουν συνήθως στο τέλος μιας ημέρας στη δουλειά. Όχι, η μόνη κούραση που είχα, ήταν αυτή του να υποχωρώ».

Το 1996 της απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Το 1999 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Είναι η πρώτη γυναίκα της οποίας η σορός εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Ροτόντα του Καπιτωλίου.




Από την κιν. απελάστε τον ρατσισμό

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Το πείραμα του Wörgl – Μια ιστορία σαν παραμύθι

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932.

Οικονομία



Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932.

Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.


Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. 


Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.


Τα χρήματα του Wörgl 


Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί.


 Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα: Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού.

Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».


Η επιτυχία του Wörgl


Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο.

Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»


Το τέλος 


Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

Από το Αντικλείδι

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ουκρανία όπως την αγάπησα δεν υπάρχει πια!

Του Στέλιου Ελληνιάδη


Το έβλεπα από χρόνο σε χρόνο να χτίζεται με φορτηγά, εργάτες και γερανούς. Ξαφνικά, σε ένα από τα περασμένα ταξίδια μου, είδα το λεωφορείο, που μας παρέλαβε από το αεροπλάνο, να μας πηγαίνει προς ένα υπερφωτισμένο νέο κτήριο που ήταν εντυπωσιακό εξωτερικά και στο εσωτερικό του όλα γυάλιζαν, καινούργια. Ένα state-of-the art, που θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι, κτήριο που αντικαθιστούσε το παλιό σοβιετικού τύπου γκρι οικοδόμημα με τις κοφτές κλήσεις, τις ψηλοτάβανες αίθουσες που κατά κανόνα ήταν διακοσμημένες με μεγάλες ανάγλυφες αναπαραστάσεις και ψηφιδωτά και μερικά ακόμα έχουν τουαλέτες αλά-τούρκα. Τώρα, αυτοματισμοί παντού, πελώριες τζαμαρίες, μοντέρνα επίπλωση για ένα αεροδρόμιο που φέρει το όνομα του μεγάλου μουσουργού Σεργκέι Προκόφιεφ, που είναι γέννημα της περιοχής, και αποτελεί την πόρτα εισόδου όχι μόνο στην πόλη των πιο ισχυρών, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, ολιγαρχών της Ουκρανίας, αλλά και σε ολόκληρη την περιφέρεια του Ντονιέτσκ. Μια περιφέρεια από τις 27 της χώρας που είναι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά, με πάνω από τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους και συγκεντρώνει το βαρύ πυροβολικό της εθνικής βιομηχανίας, με επίκεντρο τον άνθρακα και το μέταλλο, έχοντας ταυτόχρονα μέρος του τεράστιου σιτοβολώνα που εκτείνεται στη στέπα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τώρα, αυτό το μεγαλοπρεπές νεόκτιστο κτήριο έχει γίνει ερείπια από τους από αέρος και ξηράς βομβαρδισμούς, καθώς το αεροδρόμιο διεκδικείται τόσο από το στρατό του Κιέβου που το έχει καταλάβει όσο και από τους αυτονομιστές που ελέγχουν την πόλη του ενός εκατομμυρίου κατοίκων, με το μεγάλο πανεπιστήμιο, τη μεγάλη όπερα, τη μεγάλη βιβλιοθήκη· όλα τα μέγαρα της πόλης είναι μεγάλα και ελληνορωμαϊκής αρχιτεκτονικής στην έδρα της Σαχτιόρ, της ποδοσφαιρικής ομάδας των ανθρακωρύχων.

Το μακελειό


Και ξαφνικά, το μπαμ έγινε στο Σαρτανά, το πιο μεγάλο ελληνικό «χωριό» του Ντονμπάς. Στο Σαρτανά κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα από πού ήρθε το πλήγμα που στην κυριολεξία διαμέλισε 7 ανθρώπους ελληνικής καταγωγής (έξι από το Σαρτανά και έναν από το Σταριι Κριμ) και τραυμάτισε άλλους 18. Το πιθανότερο είναι να προήλθε από τους αυτονομιστές που στόχευσαν λαθεμένα τις κοντινές σιταποθήκες που χρησιμοποιεί ο ουκρανικός στρατός. Κάτοικοι, όμως, μου είπαν ότι συχνά οι Ουκρανοί στρατιώτες που παίρνουν φύλλο πορείας για να φύγουν από την εμπόλεμη ζώνη ή αποστρατεύονται, πανηγυρίζουν πίνοντας βότκα και πυροβολώντας. Τις προάλλες έριξαν πυρά εναντίον δικών τους στην κοντινή Ταλακόβκα! Η αλήθεια είναι είδος σε ανεπάρκεια στη σημερινή Ουκρανία.

Η κατάσταση στα «χωριά των Ελλήνων», όπως είναι γνωστή η περιοχή, είναι τραγική. Τανκς, τεθωρακισμένα και πολυβολεία μέσα στα χωριά, μπλόκα στους δρόμους και συνεχείς ήχοι από ανταλλαγή πυροβολισμών. Και οι Έλληνες εμφανίζονται διασπασμένοι. Άλλοι με τους αυτονομιστές και άλλοι με τους κυβερνητικούς, με πλειοψηφούσα, απ’ ό,τι φαίνεται, την επιθυμία να μην διαμελιστεί η χώρα, μια επιθυμία, όμως, που από πολλούς θεωρείται πλέον ουτοπική.

Περί Σαρτανά


Οι Σαρτανιώτες, αγρότες και βιομηχανικοί εργάτες στην πλειονότητά τους, διατείνονται με περηφάνια ότι το χωριό τους είναι η ναυαρχίδα των ελληνικών χωριών της αζοφικής περιοχής, όχι μόνο λόγω των περίπου 7.000 Ρωμιών που το κατοικούν. Ανέκαθεν είχαν έναν ευγενή ανταγωνισμό με τα άλλα χωριά, ιδίως εκείνα που έχουν επίσης αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες, όπως το Στάριι Κριμ και το Μάλι Γιανισόλ. Σε όλες τις κοινές γιορτές των Ελλήνων, με κορυφαία τη Μέγα Γιορτή που διεξάγεται κάθε δύο χρόνια με τη συμμετοχή των καλύτερων καλλιτεχνικών συγκροτημάτων των ελληνικών κοινοτήτων, «Τα διαμάντια του Σαρτανά», που ιδρύθηκαν το 1935, ξεχωρίζουν για την πολυμελή ορχήστρα τους, το μεγάλο αριθμό των νεαρών μελών τους, για τα κοστούμια τους και για την ποιότητα των εμφανίσεών τους. Μόνο το συγκρότημα «Παναΐρ» από το Ντονιέτσκ, με δεκάδες παιδιά και νέους από 5 μέχρι 35 ετών, μπορεί να τους κοντράρει στο χορευτικό σκέλος με τις ευφάνταστες χορογραφίες του Κωνσταντίνου Χαϊτούλοφ που κατάγεται από το ελληνικό χωριό Γκρανίτναγιε-Καράν.

Από το 1997, που παραβρέθηκα στη θεμελίωση της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι τα θυρανοίξια που μαγνητοσκόπησα το 2005. Η Ομοσπονδία των Ελληνικών Συλλόγων της Ουκρανίας έκανε πολύ μεγάλο αγώνα, όλα αυτά τα χρόνια, για να μαζέψει φασούλι το φασούλι τα χρήματα που χρειάστηκαν για την ανέγερση της εκκλησίας.

Πολλοί είναι ακόμα, ιδίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, που ξέρουν την ελληνική διάλεκτο που μιλούσαν οι πρόγονοί τους από την Κριμαία όταν ίδρυσαν το χωριό στην Αζοφική Θάλασσα, το 1780. Τη γλώσσα την οποία μετέτρεψαν από προφορική σε γραπτή οι σπουδαίοι Ρωμιοί ποιητές μεταξύ των οποίων οι Σαρτανιώτες, όπως ο Λεόντι Κυριάκοφ, τον οποίο πρόλαβα να γνωρίσω και να καταγράψω τις πολύωρες συζητήσεις μας. Βέβαια, οι νεότεροι, μαθητές και φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Μαριούπολης, προτιμούν να μάθουν τα ελληνικά που μιλιούνται στην ιστορική τους πατρίδα, όπως αποκαλούν την Ελλάδα.

Προσπερνώντας την επιγραφή στην είσοδο της κωμόπολης, με το Σαρτανά γραμμένο στα κυριλλικά και τα ελληνικά, διαμέσου των όμορφων λευκών και γαλάζιων αγροτικών σπιτιών με τους λουλουδόκηπους, φτάνει κανείς εύκολα στο μεγάλο και περιποιημένο σχολείο που οι τάξεις και οι τοίχοι του είναι διακοσμημένα με θέματα από την ελληνική μυθολογία. Δίπλα είναι το πλούσιο σε υλικά μουσείο με εξαιρετικά ντοκουμέντα από την ιστορία των Ελλήνων και όχι πολύ μακριά το Ωδείο που βγάζει πολύ καλούς μουσικούς, το επιβλητικό μνημείο για τους πεσόντες στον αντιφασιστικό πόλεμο και το Πολιτιστικό Κέντρο «Ταμάρα Κατσή», προς τιμήν της σπουδαίας Ελληνίδας ακτιβίστριας και τραγουδίστριας που σκοτώθηκε άδοξα, λίγο μετά την εμφάνισή της στο Φεστιβάλ του Ελληνισμού της Διασποράς, που είχαμε οργανώσει το 1997, στο Ηρώδειο.

Η Ουκρανία σε συνεχή πτώση


Ο πρόεδρος Ποροσένκο πιέζεται από τους Αμερικάνους, τους Γερμανούς και τους Ρώσους, πιέζεται από τη νεοφασιστική-εθνικιστική άκρα δεξιά, πιέζεται και από την κοινωνία που βιώνει άσχημα τις συνέπειες της καταστροφής. Εργοστάσια που κλείνουν, αμέτρητα οικοδομικά συγκροτήματα υπό κατασκευή εγκαταλειμμένα, εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς μισθούς και συντάξεις, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, χιλιάδες νεκροί και τραυματίες. Και ήδη η Ουκρανία έχασε το «μπριγιάν» της, την Κριμαία, έχει μισοχάσει άλλο ένα σημαντικό κομμάτι στη βιομηχανική Ανατολική Ουκρανία και, πάνω απ’ όλα, πέρα από τις αλαζονικές κραυγές και την τρομοκρατία των εθνικιστών, έχασε κάθε αίσθημα αξιοπρέπειας και ασφάλειας, με ένα πολιτικό σύστημα διαλυμένο, τους ολιγάρχες να διαμοιράζουν τη χώρα, τους ξένους να φέρονται σαν αφεντικά και ένα στρατό σε αποσύνθεση με χαμηλό ηθικό και έκδηλη ηττοπάθεια.

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι φέτος η ουκρανική οικονομία θα μειωθεί κατά 8%, ενώ η Κεντρική Τράπεζα της Ουκρανίας εκτιμά ότι η πτώση θα είναι 10%. Οι τιμές όλων των προϊόντων έχουν αυξηθεί δραματικά, αφού το εθνικό νόμισμα της χώρας, μέσα σε λίγους μήνες, έχει χάσει πάνω από το 50% της αξίας του. Σε πολλές περιοχές της χώρας, οι συναλλαγές γίνονται με δολάρια και ευρώ, θεωρώντας ότι το εθνικό νόμισμα, που βρίσκεται σε ακανόνιστη πτώση, έχει αμφίβολη ανταλλακτική αξία. Το ευρώ πλέον εξαργυρώνεται με 17,5 γρίβνες αντί για 11 που ήταν η ισοτιμία πέρσι τέτοια εποχή, που κάναμε γυρίσματα για ένα νέο ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες. Οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι, χρησιμοποιώντας μια μερίδα ντόπιων ολιγαρχών και τις ακροδεξιές ομάδες που καιροφυλακτούσαν, κατέστρεψαν την Ουκρανία. Ποτέ ξανά η Ουκρανία δεν θα είναι αυτό που ήταν. Ήταν μεν προβληματική στο πολιτικό πεδίο, αλλά ακέραια στο εθνικό και ειρηνική στο κοινωνικό πεδίο. Τώρα, οι όποιοι δημοκρατικοί θεσμοί υπήρχαν καταλύθηκαν και το δηλητήριο του εθνικισμού διαπέρασε βιαίως όλη την κοινωνία απ’ άκρη σ’ άκρη διαταράσσοντας σοβαρά, και ίσως αμετάκλητα, τις θαυμαστές ισορροπίες ανάμεσα στις 130 εθνικές μειονότητες και ομάδες που αποτελούν το λαό αυτής της μεγάλης, πλούσιας και όμορφης χώρας.

Την περασμένη Δευτέρα, ο φασιστικός Δεξιός Τομέας και το Τάγμα Αζόφ, διαδήλωσαν ανενόχλητα στο Κίεβο με νεοφασιστικές σημαίες και λάβαρα, εν όψει των βουλευτικών εκλογών που έχουν προκηρυχτεί για τις 26 Οκτωβρίου και θα διεξαχθούν, όπου διεξαχθούν, κάτω από ένα καθεστώς φόβου, απαγορεύσεων και περιορισμών στη συμμετοχή των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων της Ανατολικής Ουκρανίας, αλλά και του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Η Ουκρανία όπως την αγάπησα δεν υπάρχει πια!

Η ελληνική κυβέρνηση


Τι δουλειά, άραγε, έχει ο πρόξενος της Ελλάδας να επισκέπτεται φυλάκια του ουκρανικού στρατού και να φωτογραφίζεται με Ουκρανούς στρατιώτες; Ποια σκοπιμότητα καθορίζει αυτή την επιλογή; Γιατί η ελληνική κυβέρνηση παίρνει θέση, και μάλιστα προκλητική, στην τοπική διένεξη, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά του διχασμού και της σύγκρουσης; Ποιον εξυπηρετεί αυτή η πολιτική; Τους Έλληνες ή τον Ομπάμα, τη Μέρκελ και το Δεξιό Τομέα;

Είναι κωμικοτραγική η συμπεριφορά των ελληνικών αρχών. Αφού μετέφεραν το προξενείο της Μαριούπολης σε άλλη πόλη ισχυριζόμενοι ότι κινδυνεύουν οι υπάλληλοί του, και ενώ το επανέφεραν χωρίς η κατάσταση να έχει αλλάξει, o πρόξενος, ο οποίος σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργού Εξωτερικών, ήταν αυτός που πρότεινε τη μεταφορά του προξενείου στο Ντνιπροπετρόφσκ, επισκέπτεται τώρα τις μονάδες του ουκρανικού στρατού και φωτογραφίζεται με στρατιώτες που για πολλούς εντόπιους, Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων, αποτελούν δυνάμεις κατοχής.

Τη μέρα της κηδείας των θυμάτων της έκρηξης, Έλληνες του Σαρτανά διαδήλωσαν στο κέντρο της κωμόπολης ζητώντας να αποσυρθούν μέσα από τις κατοικημένες περιοχές οι στρατιώτες που χρησιμοποιούν τα σπίτια και τα σχολεία σαν προκάλυψη, θέτοντας σε κίνδυνο με την παρουσία τους όλους τους κατοίκους που δεν έχουν αναμιχθεί στον πόλεμο.

Αντί, λοιπόν, να κρατήσουν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους τουλάχιστον στάση ουδετερότητας, υποθάλπουν το διχασμό που μπορεί να τινάξει την ελληνική ομογένεια στον αέρα. Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, αφού οι Έλληνες ζώντας με τους Ρώσους, τους Ουκρανούς και τους Τάταρους, έχουν μεταξύ τους διαφορετικές απόψεις για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Γιατί η μέχρι τώρα παντελώς αδιάφορη ελληνική κυβέρνηση παρεμβαίνει στη διχογνωμία με τόσο χοντροκομμένο τρόπο;

Η ελληνική κυβέρνηση εάν είχε πραγματικά την πρόθεση να παρέμβει, θα έπρεπε να πάρει θέση ανυποχώρητα υπέρ της ειρηνικής διευθέτησης της σύγκρουσης σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο, εκεί όπου παίρνονται οι αποφάσεις και όχι να αναμιγνύεται ευκαιριακά στις εσωτερικές υποθέσεις σε τοπικό επίπεδο θέτοντας σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο τους ομογενείς, ειδικά σε ένα περιβάλλον ρευστό και μεταβαλλόμενο, όπου δεν ξέρει κανείς ποιος θα είναι κυρίαρχος αύριο στην Αζοφική Θάλασσα.

Εδώ επιβεβαιώνεται άλλη μια διαχρονική αλήθεια, που παραπέμπει τηρουμένων των αναλογιών στις τύχες του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης και της Αλβανίας: οι Έλληνες κινδυνεύουν περισσότερο από τη βοήθεια που τους προσφέρει η εξουσία από την Ελλάδα!

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου