προσφατα

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Οι σκοτεινές όψεις της διαπραγμάτευσης.

Του Δημήτρη Μπελαντή


Η ηθική της Αριστεράς και η σχέση ειλικρίνειας με το λαό


Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν είναι απολύτως βέβαιη η τελική έκβαση της διαπραγμάτευσης για την προσωρινή χρηματοδοτική συμφωνία ανάμεσα στην Αθήνα και τις Βρυξέλλες. Έχει, όμως, αχνοφανεί με πολύ σημαντική πιθανότητα επιβεβαίωσης η δυνατότητα της προσέγγισης και της προσεχούς σύναψης αυτής της συμφωνίας, η ήδη σμίκρυνση της απόστασης ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα.

Η Αριστερά είναι μια δύναμη ή τουλάχιστον έχει υπάρξει ώς τώρα μια δύναμη, η οποία επένδυσε επί δεκαετίες στο ηθικό της κεφάλαιο και σε μια σχέση ειλικρίνειας με την κοινωνική της βάση, με τους εργαζόμενους και με το λαό, με το στρατόπεδο των λαϊκών τάξεων. Παρά τα σημαντικά σοσιαλδημοκρατικά και σταλινικά ιστορικά ιντερμέντζα, όταν κάποιες πτέρυγες της Αριστεράς επένδυσαν στη χειραγώγηση και στο να κάνουν την «νύχτα μέρα», να πλαστογραφήσουν την Ιστορία, «να θάψουν βαθιά τα πτώματα των πολιτικών τους» και να συγκαλύψουν την πραγματικότητα χάριν των ιδιοτελών τους πολιτικών συμφερόντων, μια βασική δεξαμενή της υγιούς Αριστεράς προσπάθησε να εφαρμόσει την διδαχή του κορυφαίου Ιταλού μαρξιστή, Αντόνιο Γκράμσι, για την τεράστια δύναμη της αλήθειας κατά την άσκηση της αριστερής πολιτικής. Σε αυτήν την παράδοση υπάχθηκε για πολλά χρόνια και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτική δύναμη στην Ελλάδα.

Φαίνεται ότι μέσα σε λίγα δύσκολα χρόνια και βοηθούσης και της κρίσης κύλησε πολύ νερό στο αριστερό ηθικό ποτάμι. Σήμερα, οι υπουργοί μιας Αριστεράς που έχει νωπή λαϊκή εντολή και εξουσιοδότηση δεν θεωρούν ιδιαίτερα προβληματικό να χαρακτηρίζουν την -έστω ηπιότερη- συνέχιση του μνημονιακού προγράμματος ως συνέχιση της δανειακής σύμβασης. Είναι ηλίου φαεινότερο, όμως, ότι δεν υπάρχει καμία συνέχιση της δανειακής σύμβασης χωρίς συνέχιση του μνημονιακού προγράμματος. Στα κείμενα των δανειακών συμβάσεων (βλ. ενδεικτικά την 2η δανειακή σύμβαση του 3.2012, νόμος 4060/2012, ΦΕΚ 65 Α’ /2012, σελ. 1790) αναφέρεται ρητώς ότι η σύμβαση χρηματοδοτικής διευκόλυνσης δεν εφαρμόζεται εφόσον η κυβέρνηση του δανειζόμενου κράτους δεν συμμορφώνεται στα ισχύοντα Μνημόνια Κατανόησης (MOU) ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές. Αυτό, παρεμπιπτόντως, για λόγους prestige το τόνισε και ο Σόιμπλε: Όμως, και οι ιμπεριαλιστές εχθροί μας λένε πότε-πότε και καμία αλήθεια. Συνεπώς, τα μνημόνια αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των δανειακών συμβάσεων και επιφέρουν τις συνέπειές τους, εκτός αν υπάρξει κάποια ειδικότερη ρύθμιση.

Επιστολή και… σκιές


Όμως, και η ίδια η επιστολή του κ. Βαρουφάκη της 19/2/2015 εξαφανίζει πολλές σημαντικές σκιές ως προς το «πρόγραμμα»: α) Αποδέχεται πλήρως το ελληνικό δημόσιο χρέος, β) αποδέχεται τις κοινές και συμφωνημένες ρυθμίσεις και αποκηρύσσει κάθε μονομερή (unilateral) ενέργεια, δηλαδή, θέτει υπό την έγκριση των δανειστών την ολοκληρωμένη υλοποίηση του προγράμματος της ΔΕΘ, γ) εστιάζει κυρίως ή και αποκλειστικά στην ανθρωπιστική κρίση, δ) αποδέχεται μια κοινή με τους δανειστές αντίληψη για τον εξορθολογισμό της διοίκησης, της φορολογίας και της Δικαιοσύνης, μη καθιστώντας σαφές τι ταξικό πρόσημο θα έχουν αυτές οι «μεταρρυθμίσεις» (ξέρουμε πολύ καλά τι εννοούν οι αντιδραστικοί όλου του κόσμου, καθώς και ο ΟΟΣΑ, με την έννοια «μεταρρύθμιση») και ε) όπως προκύπτει και από το έγγραφο του κ. Βαρουφάκη της 16/2/2015, το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων και της δημόσιας περιουσίας λογίζεται πλέον ως θέμα τιμήματος και «φτηνού ξεπουλήματος» και όχι ως θέμα αρχής για την προστασία του δημοσίου πλούτου. Τα παραπάνω συνεπάγονται σαφέστατα -για όποιον δεν θέλει να μιλάει απολογητικά-ένα ηπιότερο μνημόνιο, βάσει της εκτίμησης ότι έτσι και θα πάρουμε και κάτι λίγο αλλά και θα αποφύγουμε την καταστροφή της ρήξης με την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τίθεται εδώ το μεγάλο πολιτικό ερώτημα: Υπήρχε όντως ή υπάρχει ακόμη άλλη εναλλακτική από την προσωρινή συμφωνία προκειμένου να αποφύγουμε την χρεωκοπία της χώρας και την κοινωνική καταστροφή; Πιστεύω ότι υπάρχει και ότι σήμερα επιβεβαιώνεται/ δικαιώνεται η για χρόνια θέση ορισμένων τάσεων εντός του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως αλλά όχι μόνο της Αριστερής Πλατφόρμας) ότι στο πλαίσιο της Ευρωζώνης δεν μπορεί να ασκηθεί ούτε καν ένα αριστερό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα κεϊνσιανού τύπου και ότι αυτή η ένωση είναι, όπως θα έλεγε τον 19ο αιώνα ο Μαρξ για την τσαρική Ρωσία, η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη «φυλακή των λαών». Η μόνη εφικτή εναλλακτική είναι η ρήξη με την Ευρωζώνη. Όμως, πώς να αποφύγεις έναν έντονα χρωματισμένο με αρνητικά χρώματα για τους εργαζόμενους συμβιβασμό, όταν ως κόμμα επί χρόνια καταργείς το εναλλακτικό σχέδιο, δεν πολεμάς αποτελεσματικά τον φόβο στον λαό αλλά τον θεριεύεις και, τελικά, καις τις γέφυρες που βγάζουν έξω από την ευρωζώνη; Πώς να πεις με παρρησία ότι αυτό που παρουσίασες ως καταστροφή με σειρά πρωτοβουλιών και αποφάσεών σου, θα μπορούσε -έστω και με πολλές δυσκολίες- να σε βγάλει τώρα από το αδιέξοδο;

Συνεπώς, αυτό που θα δούμε να εξελίσσεται μπρος στα μάτια μας δεν θα είναι απλώς ένας αναβλητικός συμβιβασμός -μέχρι να αλλάξει η Ευρώπη, μέχρι να νικήσουν οι Podemos κ.λπ.- αλλά θα κινδυνεύσει σοβαρά να οδηγήσει σε μια παγίωση ενός έστω τροποποιούμενου μνημονιακού πλαισίου και προγράμματος υπό την καθοδήγηση μιας αριστερής ή έστω αντιμνημονιακής κυβέρνησης. Αυτό θα είναι κάτι σαν αυτό που ορίζουμε στην επιστήμη της Λογικής ως «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Το κακό που θα λυνόταν με τρόπο και μέθοδο που διαψεύσθηκε κατηγορηματικά (διεθνής διάσκεψη ή μονομερής διαγραφή χρέους, κατάργηση μνημονίων) ελλείψει εναλλακτικών λύσεων, θα το δούμε να θεριεύει ξανά έξω από την πόρτα του σπιτιού μας ή και μέσα σε αυτό. Μην πιστεύοντας βαθιά στην υπέρβασή του, του επιτρέπουμε να ξαναζωντανέψει.

Λαός και αλήθεια


Όμως, υπάρχουν δύο θετικά πράγματα ακόμη ζωντανά. Το πρώτο είναι η λαϊκή κινητοποίηση, ενθουσιασμός και περηφάνια, οι καρποί των πρόσφατων εκλογών. Αυτό το πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο, παρά την υπαρκτή μείωση των πολιτικών προσδοκιών μετά από τρία χρόνια κινηματικών ηττών, γιατί να μην το στρέψουμε προς μια πιο θεμελιακή και αξιακά ισχυρή διαπραγμάτευση με ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας λυτρωτικής ρήξης με την ευρωζώνη, γιατί να το σπαταλήσουμε ; Και ακόμη και το ζήτημα του δημοψηφίσματος για το αν θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμα της ΔΕΘ στο σύνολό του και για το αν είναι θεμιτές σε μια αιμάσσουσα κοινωνία οι λεγόμενες «μονομερείς ενέργειες», γιατί να μην του δώσουμε μια άμεση προώθηση και εφαρμογή;

Ακόμη, όμως, κι αν επικρατήσει ο πιο ψυχρός συμβιβαστικός ρεαλισμός -πιο ψυχρός και από τον ίδιο τον ρωσικό χειμώνα- και επικυρωθεί η προσωρινή ή και η μόνιμη συμφωνία-συνθήκη με την ευρωζώνη, υπάρχει ακόμη μια θεμελιακή υπoχρέωση της Αριστεράς ή μάλλον των αριστερών εκείνων που εξακολουθούν να σέβονται τον εαυτό τους: να λέμε τα σύκα-σύκα, τις σκάφες- σκάφες, τα μνημόνια-μνημόνια, τις αλυσίδες-αλυσίδες και να μην υποκύψουμε στην εθελοδουλία. Αν δεν μπορούμε να βελτιώσουμε το βίο μας, ας μην τον εξευτελίσουμε, ας μην υποκύψουμε στο οργουελιανό Newspeak. Η αλήθεια γεννά πάντοτε μια υποθήκη αλλαγής για το μέλλον, η απόσβεση της μνήμης και της ευθυκρισίας μας μάς γυρνάει πάντοτε στο πιο φριχτό και αξεπέραστο παρελθόν. Ας κάνουμε αυτήν τη χάρη όχι μόνο στους ζωντανούς αλλά και σε αυτούς που πρόκειται να έλθουν.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς


Διαβάστε Περισσότερα »

Συγκυρία, αδυναμίες και αντιφάσεις. Σκέψεις με αφορμή την εκλογή του Π. Παυλόπουλου

Του Ρούντι Ρινάλντι


Η επιλογή του Π. Παυλόπουλου δεν είναι πολιτική κίνηση δευτερεύουσας σημασίας ή απλά επικοινωνιακής φύσης, όπως αρκετές άλλες της πρόσφατης περιόδου. Αποτελεί πολιτική επιλογή που ανιχνεύει στοιχεία πραγματικού συσχετισμού και στρατηγικών επιλογών.

Η συγκυρία είναι πυκνή και φέρνει στην επιφάνεια με ορμητικό τρόπο αδυναμίες και αντιφάσεις που δεν εντάσσονται εύκολα σε έναν σχεδιασμό – αν υποτεθεί ότι υπάρχει ακριβώς τέτοιος σε επιτελικό επίπεδο. Κάποιες επιλογές, όμως, μοιάζουν να είχαν δρομολογηθεί σαν σχέδια και σενάρια κινήσεων από την προηγούμενη περίοδο που οι σημερινοί συσχετισμοί τα επιβάλλουν ή τα αναπροσαρμόζουν.

Πριν από λίγα χρόνια, το να υπάρχει μια κυβέρνηση κυρίως της Αριστεράς, θα ήταν όνειρο θερινής νύχτας αλλά και η συνεργασία με ένα κόμμα του δεξιού χώρου, θα ήταν ανεπίτρεπτο εγχείρημα. Κι όμως, η μνημονιακή πραγματικότητα και το σάπισμα του παλιού πολιτικού κόσμου δημιούργησαν αυτήν τη δυνατότητα. Η γρήγορη επιλογή του Αλ. Τσίπρα να σχηματίσει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, χαρακτηρίστηκε θετική κίνηση και έδωσε ώθηση σε πρωτοβουλίες για κινήσεις που ήταν άμεσα αναγκαίες.

Η συγκατοίκηση


Από την άλλη μεριά, η επιλογή «πρωθυπουργός από την Αριστερά – Πρόεδρος από τον κεντροδεξιό χώρο», δεν επιβλήθηκε από τις περιστάσεις, δεν αφορά έθιμα και «σαβουάρ βιβρ» του πολιτικού κόσμου, ούτε και δημιούργησε κάποια ανάταση. Ορισμένοι σύνδεσαν την επιλογή αυτή με την πορεία της διαπραγμάτευσης, αλλά ούτε εκεί βρίσκεται όλη η αλήθεια, παρόλο που εμπεριείχε μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση.

Στις συνθήκες που έχει βρεθεί η χώρα, δεν μπορείς να κυβερνήσεις απλά με ένα 35%, ούτε ως μονοκομματική κυβέρνηση. Ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και πάλι δεν θα μπορούσε εύκολα να σταθεί σε τέτοια κατάσταση και έχοντας ανοιχτό ένα διπλό μέτωπο, εσωτερικά το τρίγωνο της διαπλοκής και εξωτερικά τους «δανειστές».

Η συγκυρία βγάζει, λοιπόν, στην επιφάνεια, αντιφατικά και ορμητικά, την ανάγκη να συμπτυχθεί ένα ευρύτατο εθνικό και κοινωνικό μπλοκ δυνάμεων που θα ενώνονταν στη βάση στόχων που απαιτεί η πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδος της χώρας. Το αίτημα για «μέτωπο» που πλανήθηκε αλλά δεν υπηρετήθηκε από κανέναν ουσιαστικά στη διετία 2010-2012, μια τέτοια ανάγκη έφερνε στο προσκήνιο, αλλά οι πολιτικές ηγεσίες δεν φάνηκαν έτοιμες μπροστά στο καθήκον αυτό.

Σήμερα, γίνεται όλο και πιο φανερό πως δεν είναι εύκολη η αναμέτρηση με ό,τι εκφράζει ο Σόιμπλε και η ευρωκρατία, είτε από μια κυβέρνηση της Αριστεράς, είτε από μια συγκυβέρνηση, στο βαθμό που δεν υπάρχει ανταπόκριση στην ανάγκη εθνικής πολιτικής. Με την έννοια της δυνατότητας να στηριχθεί ένα σχέδιο προοδευτικής ανασυγκρότησης και ανόρθωσης της χώρας, τέτοιο που να υπερβαίνει το καθεστώς δανεισμού.

Η εκλογή Παυλόπουλου επιχειρείται, λοιπόν, να συνδεθεί με το γεγονός της ανάγκης σύγκλισης ευρύτερων δυνάμεων για να ασκηθεί μια τουλάχιστον αξιοπρεπής ανορθωτική πολιτική για την χώρα.

Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν, βέβαια, λίγο πιο βεβαρημένος: Κεντροδεξιό μεν πρόσωπο αλλά όχι απαλλαγμένο από σχέσεις με τη διαπλοκή και με ειδικές σχέσεις με τον υπερατλαντικό παράγοντα. Η επιλογή Αβραμόπουλου σχεδιάστηκε ως επιλογή για ένα δυσμενέστερο συσχετισμό για τον ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα για την περίπτωση συγκυβέρνησης με το Ποτάμι και όχι με 149 βουλευτές και τους ΑΝΕΛ. Οι αντιδράσεις που υπήρξαν προς το πρόσωπο του Αβραμόπουλου βάρυναν ώστε να γίνει αυτόματα η επιλογή Παυλόπουλου, χωρίς να τροποποιηθεί ο σχεδιασμός για κεντροδεξιό Πρόεδρο.

«Προωθητικός συμβιβασμός»


Αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές, μπήκε σε εφαρμογή η πολιτική του «προωθητικού συμβιβασμού» σαν εξάρτημα της «τεχνοπολιτικής» και όχι σαν στοιχείο δυναμικής ανάγνωσης του συσχετισμού δυνάμεων. Εσωτερικά, όλες οι προσπάθειες συγκεντρώθηκαν στην μη εκλογή Προέδρου και την άμεση πρόκληση εκλογών. Ελάχιστη σημασία δόθηκε στην ανάγκη να οικοδομηθεί ένα πολιτικό ρεύμα διεξόδου, να προβληθούν μεγάλες αλλαγές ανόρθωσης και διεξόδου της χώρας, στην οικονομία, το πολιτικό επίπεδο, την κοινωνική συνείδηση.

Η ορμή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης δημιούργησε προσδοκίες και η φθορά των Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, μαζί με τα αλλεπάλληλα λάθη τους, έκαναν την υπόλοιπη δουλειά. Βεβαίως, δεν πάρθηκε όσο θα έπρεπε υπ’ όψιν η παγίδευση που μεθόδευσαν οι ευρωκράτες, σε συνεργασία με το εδώ πειθήνιο πολιτικό προσωπικό τους, και κακώς εκτιμήθηκε πως μια συμφωνία με τους Ευρωπαίους θα ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση.

Οι οπισθοχωρήσεις που έχουν γίνει μέσα σε 25 μέρες επιβεβαιώνουν ότι άλλα λογαριάζονταν ως εφικτά κι άλλα δρομολογήθηκαν. Οι ευρωκράτες προχωρούσαν με την πολιτική των κανονιοφόρων, ενώ εδώ επικρατούσε η ζάλη της ιστορικής νίκης. Ωστόσο, ήταν αρκετά δυο τρία «όχι» για να δημιουργηθεί μια ανάταση στους Έλληνες, ανεξάρτητα από το τι είχαν ψηφίσει, να ξανάρθει το χαμόγελο και να γεμίσουν ξανά οι πλατείες όταν φάνηκε να υπάρχει σοβαρός λόγος και όροι ακηδεμόνευτης έκφρασης.

Η δυνατότητα εφαρμογής ενός ρεαλιστικού άμεσου σχεδίου φιλολαϊκής πολιτικής που θα δυνάμωνε ένα, εφικτό να οικοδομηθεί, εθνικό-λαϊκό μπλοκ, ήρθε αντιμέτωπη με την παγίδευση της ευρωκρατίας και την έλλειψη σοβαρών όρων για την προώθησή του. Αυτό, όμως, έπρεπε να είχε προβλεφθεί και να είχε σχεδιαστεί μια αντιμετώπισή του.

Εθνική σύγκλιση;


Η κίνηση προς τον κεντροδεξιό χώρο, επομένως, εμφανίζεται σαν αναγκαστική μόνο επειδή εξακολουθεί να μη διαβάζεται σωστά η δυναμική του συσχετισμού και το πού θέλει να οδηγήσει η ευρωκρατία: Αν όχι στην πτώση της κυβέρνησης, στον εγκλωβισμό της σε μια μορφή μνημονιακής πολιτικής και συνδιαχείρισης της πολιτικής εξουσίας με τις μνημονιακές δυνάμεις.

Αν αυτό, όπως και η δυναμική και ορμή που είχαν δημιουργήσει τα πρώτα «όχι», εκτιμούνταν καθαρά, θα γίνονταν η επιλογή αντιμνημονιακού Προέδρου, ώστε να έμενε ανοικτός ο δίαυλος «συνομιλίας» με το λαό και τις πλατείες, ώστε ακόμα κι αν χρειάζονταν υποχωρήσεις, να μην βρισκόταν κανείς περικυκλωμένος από αχρείαστους «σύμμαχους».

Με άλλα λόγια: Αν θεωρήσουμε αναγκαία μια εθνική σύγκλιση για να αντιμετωπιστεί ο στραγγαλισμός που μεθόδευαν οι ευρωκράτες, αυτή έπρεπε να γίνει με όρους που να μην παγώνει ο λαϊκός παράγοντας. Οι κινήσεις των τελευταίων ημερών (συμπεριλαμβανομένης της προεδρίας) δείχνουν ότι ενώ βοούσε αυτή η ανάγκη, έγιναν όλα τα βήματα προς το πάγωμα του κόσμου, με μοναδικό όφελος το κέρδισμα (αν επιτευχθεί) λίγου χρόνου.

Είναι τέτοιοι, όμως, οι όροι που κερδίζεται ο χρόνος που τείνει να ακυρωθεί το πρόγραμμα. Και να αρχίσει να ανασυντάσσεται το μνημονιακό στρατόπεδο, μόλις του δοθούν οι πρώτες ευκαιρίες πολιτικής παρέμβασης. Επομένως, το δεύτερο βήμα του εγκλωβισμού θα είναι η «εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης», η «εθνική συνεννόηση», το «συμβούλιο αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο» και, γιατί όχι, μία κυβέρνηση πολυκομματικής συνεννόησης.

Αν δεν προκύπτει καθαρά από τα παραπάνω η θέση, ας ανακεφαλαιώσουμε: Η επιλογή Προέδρου δεν βασίζεται σε σωστή ανάγνωση του πραγματικού συσχετισμού και των δυναμικών που αυτός εμπεριέχει. Η εθνική ενότητα είναι αναγκαία αλλά σε πλήρη σύμπνοια με την απαίτηση απαλλαγής από τον παλιό μνημονιακό πολιτικό κόσμο. Η κοινωνία όχι μόνο είναι ώριμη να αποδεχθεί τον αποκλεισμό των υπαίτιων της καταστροφής, αλλά και η δυναμική της θα ωθούνταν ακόμα περισσότερο από μια τέτοια επιλογή. Αντίθετα, το στοιχείο της «εθνικής ενότητας» και συναίνεσης δρομολογείται με περιεχόμενο που δίνει σανίδα σωτηρίας στο παλιό πολιτικό σύστημα και δημιουργεί όρους, τόσο για την παλινόρθωσή του, όσο και για την περαιτέρω παγίδευση μιας πολιτικής διεξόδου.

Υπάρχει διέξοδος; Βεβαίως. Σε άλλες ράγες από την υποχωρητικότητα και την επιστροφή στην «κανονικότητα». Στη χάραξη μιας ανορθωτικής πολιτικής με σαφή πρωταγωνιστικό ρόλο του λαϊκού παράγοντα. Αυτό, όμως, επιβάλλει όλη την αλήθεια στο λαό, τολμηρό πατριωτικό και κοινωνικό κάλεσμά για να μείνει όρθια και περήφανη η χώρα, βγάζοντας τις θηλιές της κυνικής ευρωκρατίας.

Κοινώς, εδώ που φτάνουμε δεν υπάρχει «αμοιβαία επωφελής συμφωνία» με τους δανειστές. Υπάρχει αποτίναξη του ζυγού, αποφυγή του στραγγαλισμού, αλλαγή άμεσα της πολιτικής. Αλλιώτικα διατυπωμένο: Να μπει άμεσα η πολιτική στο τιμόνι: Η χώρα και ο λαός δεν υποτάσσονται στους ευρωκράτες. Φωνή και έκφραση στον λαό. Προσφυγή σε αυτόν και προετοιμασία για περήφανη εθνική ανορθωτική πολιτική.

* Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ www.rudirinaldi.gr

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Η διαδικασία, ο Προκόπης και ο λεκές

Του Χρήστου Πραμαντιώτη
Είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε (και να καταδικάζουμε) τις πρακτικές που εφάρμοζαν οι πρωθυπουργοί και οι οποίες αφορούσαν τον εκβιασμό των Κοινοβουλευτικών τους Ομάδων. Είναι αλήθεια ότι είχαν βρει πολλά κόλπα: Την κομματική πειθαρχία με την απειλή διαγραφής των απείθαρχων που θα τολμούσαν να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Την ψήφιση νομοσχεδίων σε ένα άρθρο για να μην μπορεί κάποιος βουλευτής να διαλέξει σε τι λέει «ναι» και σε τι λέει «όχι». Είχαμε δει και το… πιο δημοκρατικό «πολιτικό μασάζ» στους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας, πριν από κάθε κρίσιμη ψηφοφορία. Είχαμε δει κι άλλες πρακτικές – όλες αποκρουστικές, μηδεμιάς εξαιρουμένης.

Εξαιτίας αυτών ακριβώς των λόγων, γίνεται δύσκολα κατανοητή η πρακτική που υιοθέτησε το πρωθυπουργικό επιτελείο κατά την ανακοίνωση του ονόματος του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν ο «έμεινα Παυλόπουλος» νέος Πρόεδρος είναι καλή ή κακή επιλογή. Είναι σίγουρο ότι υπήρχαν και ακόμη χειρότερες…

Εκτός από το πρόσωπο, θεμελιώδες ερώτημα παραμένει και η διαδικασία. «Προτείνω για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο» ανακοίνωσε μπροστά στις κάμερες ο πρωθυπουργός, διαψεύδοντας και τις τελευταίες ελπίδες ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει για Πρόεδρο έναν άνθρωπο που θα σηματοδοτούσε τη νέα εποχή στην οποία προσπαθεί να μπει η χώρα από τις 25 Ιανουαρίου και μετά. Ταυτόχρονα, και με τον πιο επίσημο τρόπο, ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε εμμέσως στους βουλευτές του ότι όποιος διαφωνεί, ας πάρει ο ίδιος το κόστος να δημιουργήσει πολιτική κρίση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη της κιόλας ψηφοφορία στη νέα Βουλή.

Στην περίπτωσή μας δεν επελέγη καν μια κλειστή (χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας) διαδικασία συζήτησης στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, όπου να προταθούν ονόματα υποψηφίων και να αποφασίσει η Κ.Ο. ωραία και δημοκρατικά. Επελέγη το αντίθετο: ο ωμός εκβιασμός.

Με τον τρόπο αυτό, το «Προτείνω τον Προκόπη Παυλόπουλο» αποκτά αναγκαστικά μία και μόνο μετάφραση: «Αποφασίζω και επιβάλλω τον Προκόπη Παυλόπουλο». Υπό την ίδια έννοια, δεν έχει καμία σημασία εάν τέθηκε με τον κλασικό τρόπο ζήτημα κομματικής πειθαρχίας. Μπαίνει από το παράθυρο. Ίπταται, ούτως ή άλλως, πάνω από τα κεφάλια των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω και εμμέσως. Διότι ποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να δώσει λαβή για να κάνουν πάρτι την επόμενη μέρα τα συστημικά ΜΜΕ γύρω από έναν πρωθυπουργό που τον «αδειάζει» η Κοινοβουλευτική του Ομάδα; Για τους ίδιους λόγους δεν ετίθετο καν ζήτημα ψηφοφορίας και απόφασης στη συνεδρίαση της Κ.Ο.

Το σκεπτικό ότι κανείς βουλευτής δεν θα τολμήσει να δημιουργήσει κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω της σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, δημιουργεί τους όρους του εκβιασμού και επαναφέρει τις κακές παραδόσεις του κοινοβουλευτικού «παιχνιδιού», όπου ο εκάστοτε πρωθυπουργός μετέρχεται κάθε μέσου προκειμένου να κρατάει υποτακτική την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Κινείται στα όρια (αν δεν τα ξεπερνάει κιόλας) του δεσποτισμού. Η μεθόδευση «ανακοινώνω δημόσια και σας πετάω το μπαλάκι να με αδειάσετε, αν τολμάτε», ως πρώτο (κοινοβουλευτικό) δείγμα γραφής του πρωθυπουργικού επιτελείου, δημιουργεί, όπως και να το κάνεις, έναν λεκέ. Η νέα εποχή που (υποτίθεται πως) άνοιξε από τις 25 Ιανουαρίου οφείλει να αποδείξει σε όλα τα επίπεδα ότι είναι νέα κι όχι αντιγραφή της παλιάς, με το ύφος και ήθος της οποίας η Αριστερά (υποτίθεται επίσης ότι) δεν έχει καμία σχέση. Ή μήπως όχι;

Και επειδή είδαμε το… λεκέ στο σακάκι του προέδρου, όπως είπε και ο Μανώλης Γλέζος, οφείλουμε να του το πούμε.

Σκίτσο: Παναγιώτης Μητσομπόνος mitsobosatira.blogspot.com

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Η επανάσταση της ανάθεσης

Πολύφημος


Πολύς λόγος γίνεται για το αν η συμφωνία των δανειστών με τον Γιάννη Βαρουφάκη συνιστά κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ και νέο μνημόνιο, το οποίο δεν διαφέρει και σε πολλά από το μνημόνιο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που μέσα σε τέσσερα χρόνια ισοπέδωσε την ελληνική οικονομία για τις επόμενες δεκαετίες.

Το νόμισμα αυτό δεν έχει δύο όψεις, αλλά μία και μοναδική. Εφόσον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πήρε εντολή να κρατήσει την Ελλάδα στην ΕΕ και την ευρωζώνη, τότε τα μνημόνια και ο διεθνής έλεγχος θα είναι εδώ. Για πάντα.

Οι Έλληνες πιάνουν πανευρωπαϊκή κορυφή σε όλες τις δημοσκοπήσεις με το ερώτημα τού αν προτιμούν το ευρώ. Κορυφή. Μάλιστα ξεπερνάμε πολλές από τις ευρωπαϊκές οικονομίες οι οποίες είναι πολύ ισχυρότερες από την ελληνική.

Επιπλέον, οι Έλληνες θεωρούν κατά συντριπτική πλειοψηφία ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ. Και πάλι, σε αυτήν την κούρσα “φιλοευρωπαϊκότητας” ξεπερνάμε ισχυρότερες από εμάς οικονομίες.

Παρόλα αυτά, πολλοί δηλώνουν απογοητευμένοι από την απόφαση του Γιάννη Βαρουφάκη να ζητήσει μια ακόμη παράταση του μνημονίου της τρόικας.

Η ιστορία εδώ είναι εντελώς αντιφατική. Μέσα στον πρώτο μήνα της νέας κυβέρνησης, ένα τεράστιο ποσοστό της κοινής γνώμης εκφράζει θετική άποψη για τις κινήσεις του ΥΠΟΙΚ στη διαπραγμάτευση. Ένα τσαβικού επιπέδου ποσοστό θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα ως τον καταλληλότερο πρωθυπουργό των τελευταίων δεκαετιών. Κι όμως. Χιλιάδες νοικοκυραίοι έσπευσαν να τραβήξουν τα λιγοστά λεφτά τους από τις τράπεζες για να μην τα χάσουν.

Τόση είναι η εμπιστοσύνη που έδειξε ο κυρίαρχος λαός στην κυβέρνηση που δηλώνει ότι στηρίζει. “Ναι” στον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Ας κρύψουμε το ρευστό στα μπαούλα, είπαν, κι αν τελικά μας βγάλουν απ’το ευρώ τότε θα βγούμε με ένα διχίλιαρο και θα το παίξουμε Ωνάσηδες.

Φυσικά, όλα αυτά έφεραν μεγάλη γκρίνια στον ώριμο και συνειδοποιημένο λαό, που με το παραμικρό τρέμει μην τυχόν και μείνει χωρίς ευρώ στην τσέπη. Έναν λαό εντελώς υποκριτικό, που ναι μεν θέλει να πάμε στο Βερολίνο και να τρίψουμε στη μούρη της Μέρκελ το χρέος, όμως δυσανασχετεί από την επιλογή της κυβέρνησης να κάνει πίσω σε όλες σχεδόν τις επαναστατικές προεκλογικές διακυρήξεις.

Αν ο λαός αναζητά επανάσταση, μπορεί πολύ ευχαρίστως να βγει στους δρόμους κατά εκατομμύρια και να απαιτήσει την έξοδο της χώρας από τα σύμφωνα σταθερότητας και την εξάρτηση από το ιερατείο της Φρανκφούρτης.

Με πέντε εκατομμύρια κόσμου στους δρόμους ολόκληρης της Ελλάδας, η διαγραφή του χρέους και η απαλλαγή από την εξευτελιστική εποπτεία δεν θα ερχόταν από κανένα e-mail Βαρουφάκη.

Όταν όμως ο νοικοκυραίος αναθέτει την επανάσταση του σε κάποιον άλλο, καλύτερα να μην γκρινιάζει. Χορτάσαμε από γκρίνια.

Πολύφημος

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια σημείωση για τον ΣΥΡΙΖΑ: χρεωμένοι ναι, αλλά όχι ένοχοι!

Slavoj Zizek


Η εντύπωση που έχει κανείς από από τα δικά μας ΜΜΕ είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα αποτελείται από  ένα τσούρμο λαϊκιστών εξτρεμιστών που υποστηρίζουν «παράλογα» και «ανεύθυνα» λαϊκιστικά μέτρα. Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Είναι, αντιθέτως, η πολιτική της ΕΕ που έχει υπάρξει και συνεχίζει να είναι, καταφανώς παράλογη. Από το 2008, η Ελλάδα έχει αναγκαστεί να πάρει σκληρά μέτρα λιτότητας για να βάλει τα οικονομικά της σε τάξη. Ωστόσο σήμερα, επτά χρόνια αργότερα, αφού η χώρα υπέστη μια τρομακτική οπισθοδρόμηση, τα οικονομικά της Ελλάδας είναι σε ακόμα μεγαλύτερη αναταραχή. Πράγματι, το χρέος της χώρας αυξήθηκε από λίγο πιο πάνω από το 100% του ΑΕΠ στο 175%, και αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 320 δις ευρώ. Αν αυτό δεν είναι παράλογο, τότε αυτή η λέξη δεν έχει πλέον κανένα νόημα. Γιατί, λοιπόν, η ΕΕ κάνει αυτό το πράγμα στην Ελλάδα;

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η πολιτική της ΕΕ προς τις υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα ακολουθεί την τακτική «παράταση και υποκρισία” – παρατείνουμε την περιόδο αποπληρωμής, αλλά προσποιούμαστε ότι όλα τα χρέη τελικά θα αποπληρωθούν. Γιατί, λοιπόν, η μυθοπλασία της αποπληρωμής είναι τόσο επίμονη; Δεν είναι μόνο ότι αυτή η φαντασίωση κάνει την παράταση αποπληρωμής του χρέους πιο εύκολα αποδεκτή στους Γερμανούς ψηφοφόρους. Ούτε ότι ενδεχόμενη διαγραφή του ελληνικού χρέους μπορεί να δώσει αφορμή για παρόμοια αιτήματα εκ μέρους των Πορτογάλων, των Ιρλανδών και των Ισπανών. Ο πραγματικός λόγος είναι απλά ότι αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία δεν θέλουν πραγματικά το χρέος να αποπληρωθεί. Ο πραγματικός στόχος εκείνου που δανείζει χρήματα στον οφειλέτη δεν είναι να πάρει πίσω τα χρωστούμενα με τόκο, αλλά η επ ‘αόριστον διαιώνιση του χρέους που διατηρεί τον οφειλέτη σε θέση μόνιμης εξάρτησης και υποταγής. Μια δεκαετία πριν, η Αργεντινή αποφάσισε να αποπληρώσει το χρέος της προς το ΔΝΤ πριν από την ώρα του (με οικονομική βοήθεια από τη Βενεζουέλα). Η αντίδραση του ΔΝΤ ήταν απρόσμενη: αντί να είναι ευτυχείς που πήραν πίσω τα χρήματά τους, οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι η Αργεντινή θα χρησιμοποιήσει τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία και οικονομική ανεξαρτησία από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για να εγκαταλείψει τη συντηρητική δημοσιονομική πολιτική και να επιδοθεί σε αλόγιστες σπατάλες… Το χρέος είναι ένα μέσο ελέγχου του οφειλέτη, και ως εκ τούτου, αγωνίζεται να διευρυνθεί και να αναπαραχθεί.

Η συνεχιζόμενη πίεση της ΕΕ προς την Ελλάδα να εφαρμόσει μέτραλιτότητας ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που η ψυχανάλυση ονομάζει υπερεγώ. Το υπερεγώ δεν είναι ένας καθαρά ηθικός παράγων, αλλά ένας σαδιστικός παράγων, ο οποίος βομβαρδίζει το θέμα με αδύνατα αιτήματα, αντλώντας αισχρή απόλαυση απο την αποτυχία του υποκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά. Το παράδοξο με το υπερεγώ είναι ότι, όπως ο Φρόιντ είδε ξεκάθαρα, όσο περισσότερο υπακούμε στις απαιτήσεις του, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε ένοχοι. Φανταστείτε ένα φαύλο δάσκαλο ο οποίος αναθέτει στους μαθητές του αδύνατες εργασίες, και στη συνέχεια αποδοκιμάζει σαδιστικά όταν βλέπει το άγχος και τον πανικό τους. Αυτό είναι και το στοιχείο που είναι τόσο τρομερά λάθος με τις απαιτήσεις/εντολές της ΕΕ: δεν δίνει στην Ελλάδα καν μια ευκαιρία – η Ελληνική αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού.

Σαν να μην έχουν υποφέρει ήδη αρκετά, οι Έλληνες είναι θύματα μιας εκστρατείας που κινητοποιεί τα χαμηλότερα εγωιστικά ένστικτα. Όποτε μιλάνε για διαγραφή μέρους του χρέους, τα δικά μας ΜΜΕ το παρουσιάζουν ως ένα μέτρο που θα πλήξει τους απλούς φορολογούμενους, βάζοντας τους τεμπέληδες και διεφθαρμένους Έλληνες απέναντι στους σκληρά εργαζόμενους απλούς ανθρώπους σε άλλες χώρες. Στη Σλοβενία, τη δική μου χώρα, όσοι εκφράζουν συμπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούνταν ακόμη και για εθνική προδοσία … Έτσι, όταν, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κατάρρευσης του 2008, οι μεγάλες τράπεζες κατέστησαν αφερέγγυες, ήταν εντάξει για το κράτος να καλύψει τις απώλειές τους ξοδεύοντας τρισεκατομμύρια (από τα χρήματα των φορολογουμένων φυσικά), αλλά όταν ένας ολόκληρος λαός δυστυχεί, θα πρέπει να καταβάλει το χρέος.

Πώς μπορούμε να βγούμε από αυτό το κολασμένο κύκλο του χρέους και την ενοχής; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το πέτυχε. Οι δανειστές κατηγορούν ουσιαστικά την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν αισθάνεται τόσες ενοχές όσο θα έπρεπε. Την κατηγορούν για το ότι αισθάνεται αθώα. Αυτό είναι που το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκει τόσο ενοχλητικό σχετικά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: παραδέχεται το χρέος, αλλά χωρίς ενοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφορτώθηκε την πίεση του υπερεγώ. Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης προσωποποιεί τη στάση αυτή στις συναλλαγές του με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο: ο ίδιος αναγνωρίζει πλήρως το βάρος του χρέους, και υποστηρίζει αρκετά ορθολογικά ότι, δεδομένου ότι η πολιτική της ΕΕ προφανώς δεν λειτούργησε, θα πρέπει να βρεθεί μια άλλη επιλογή. Παραδόξως, αυτό που επανειλημμένα ισχυρίζονται Βαρουφάκης και Τσίπρας είναι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη ευκαιρία για τους δανειστές να πάρουν τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων τους πίσω. Ο ίδιος ο Βαρουφάκης αναρωτιέται γιατί οι τράπεζες έριχναν λεφτά στην Ελλάδα και συνεργάζονταν με ένα πελατειακό κράτος, ενώ την ίδια στιγμή όλοι γνώριζαν πολύ καλά πώς είχαν τα πράγματα. Η Ελλάδα δεν θα είχε ποτέ αποκτήσει τόσο μεγάλο χρέος χωρίς τη συνενοχή του Δυτικού κατεστημένου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κύρια απειλή δεν προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Αντιθέτως, κατοικοεδρεύει στην ίδια την Ελλάδα – ένα πελατειακό, διεφθαρμένο Κράτος. Αυτό για το οποίο η Ευρώπη (η γραφειοκρατία της ΕΕ) θα πρέπει να κατηγορηθεί είναι για το ότι, ενώ επικρίνει την Ελλάδα για διαφθορά και αναποτελεσματικότητα του, υποστήριξε την πολιτική δύναμη (Νέα Δημοκρατία) που ενσάρκωνε αυτή τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητα.

Για το λόγο αυτό, το κύριο καθήκον όλων των πραγματικών αριστερών σήμερα να είναι να επιδείξουν πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όχι μόνο επειδή η μοίρα της Ελλάδας είναι στα χέρια της Ευρώπης. Εμείς οι Δυτικοευρωπαίοι θέλουμε να βλέπουμε την Ελλάδα ως αποστασιοποιημένοι παρατηρητές που παρακολουθούν τη δεινή κατάσταση της φτωχής χώρας με συμπόνια και συμπάθεια. Ωστόσο, μια τέτοια ‘χαλαρή’ οπτική στηρίζεται σε μια μοιραία ψευδαίσθηση. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις τελευταίες εβδομάδες αφορά όλους μας – διακυβεύεται το μέλλον της Ευρώπης. Έτσι, όταν διαβάζουμε για την Ελλάδα αυτές τις μέρες, θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι, όπως λέει το παλαιό ρητό, de te fabula narrator.

Αριστεροί σε όλη την Ευρώπη διαμαρτύρονται πως σήμερα κανείς δεν τολμά να διαταράξει πραγματικά το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Το πρόβλημα είναι πραγματικό, φυσικά: τη στιγμή που κάποιος παραβιάζει αυτό το δόγμα, ή μάλλον, τη στιγμή που κάποιος θεωρείται ως πιθανός παράγων που μπορεί να προκαλέσει αυτή τη διαταραχή, τεράστιες δυνάμεις εξαπολύονται εναντίον του. Παρά το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτές εμφανίζονται ως αντικειμενικοί οικονομικοί παράγοντες, στην πραγματικότητα είναι δυνάμεις ψευδαισθήσεων και ιδεολογίας. Αλλά η υλική δύναμή τους είναι ωστόσο εντελώς καταστροφική. Σήμερα είμαστε κάτω από την τεράστια πίεση αυτού που τι θα πρέπει να ονομάσουμε ‘εχθρική προπαγάνδα’. Επιτρέψτε μου να παραθέσω τον Alain Badiou : “Ο στόχος κάθε εχθρικής προπαγάνδας δεν είναι να εξολοθρεύει μια υπάρχουσα δύναμη (η λειτουργία αυτή συνήθως επαφίεται στις αστυνομικές δυνάμεις), αλλά να εξολοθρεύει μια απαρατήρητη δυνατότητα της κατάστασης “. Με άλλα λόγια, η εχθρική προπαγάνδα προσπαθεί να σκοτώσει την ελπίδα: το μήνυμα αυτής της προπαγάνδας είναι η παραιτημένη πεποίθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε, ακόμα και αν δεν είναι ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους, είναι ο λιγότερο κακός, κατά συνέπεια οποιαδήποτε ριζική αλλαγή θα μπορούσε μόνο να κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Κάποιος πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση και να κόψει τον γόρδιο δεσμό του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Πράγματι, ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί που κηρύττουν αυτό το δόγμα – από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία – το παραβιάζουν ελεύθερα όποτε τους βολεύει. Ο αγώνας του ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει πολύ πιο πέρα ​​από έναν απλό αγώνα για ευημερία. Είναι αγώνας για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, η αντίσταση ενός κόσμου που απειλείται από ταχεία παγκοσμιοποίηση ή μάλλον ενός πολιτισμού με καθημερινές τελετουργίες και τους τρόπους που απειλούνται από μετα-ιστορική εμπορευματοποίηση. Είναι αυτή η αντίσταση συντηρητική; Σήμερα οι mainstream αυτοαποκαλούμενοι  πολιτικά και πολιτισμικά συντηρητικοί δεν είναι πραγματικά συντηρητικοί. Υιοθετώντας πλήρως τη συνεχή αυτο-επανάσταση του καπιταλισμού, θέλουν απλά να την κάνουν πιο αποτελεσματική συμπληρώνοντάς την με κάποιους παραδοσιακούς θεσμούς (θρησκεία, κλπ) ώστε να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειές της για την κοινωνική ζωή και να διατηρήσουν την κοινωνική συνοχή. Αληθινός συντηρητικός σήμερα είναι αυτός που παραδέχεται πλήρως τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτός που απορρίπτει τον απλό προοδευτισμό, και είναι προσεκτικός απέναντι στη σκοτεινή πλευρά της προόδου.

Αυτός είναι ο λόγος που τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να υφίσταται, μάς καθιστά όλους ελεύθερους: όλοι γνωρίζουμε ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει, υπάρχει μια ευκαιρία και για όλους εμάς.

Μετάφραση Νικήτας Φεσσάς nostimonimar

Διαβάστε Περισσότερα »

Απ’ τις σάλπιγγες στις κατσαρόλες...

Στάθης


Καλημέρα σας, πρέπει να παραδεχθώ ότι είμαι θύμα της εκπαίδευσής μου -ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον- τσίγκλαγε ο Δάσκαλος τους πιτσιρικάδες και τις πιτσιρίκες στο σχολείο μου και μας πέταγε όλους στα βαθειά, για να μάθουμε εξ απαλών ονύχων ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται.

Σκληρό ραβδί ο Δάσκαλος, δεν κώλωνε μπροστά στον πολυθρύλητο εύθραυστο ψυχισμό των παιδιών, αλλά από νωρίς τα μάθαινε πώς να αντιμετωπίσουν αυτά που αργότερα πολύ θα ήθελε να τα μάθει να κάνουν ή να είναι ο χωροφύλακας κι ο λοχίας, ο κύριος προϊστάμενος και ο θεός Κόνανος. Κι έτσι έμαθα να επιμένω ακόμα κι αν ξεχωρίζω, και αν ξεχωρίζω να ξεχωρίζω ταπεινά, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Υστερα μ’ έκανε και το ΚΚΕ σταχανοβίτη κι έτσι, αντί να απολαμβάνω σήμερα τα δεκατάκια μου, είπα να συνεχίσουμε την κουβέντα, διότι οι μέρες είναι και φορτωμένες και φορτισμένες. Μια γνώμη λοιπόν παραπάνω, εν προκειμένω της αφεντιάς μου, δεν θα βλάψει.

Η κυβέρνηση κάνει τα πρώτα της βήματα. Ούτε μαρς πάει, ούτε τσάμικο χορεύει, μάλιστα πλαγιοδρομεί, κάνει μπρος, κάνει και πίσω. Ο κόσμος, οι πολίτες παρακολουθούν και περιμένουν, οι εξ αυτών αριστεροί, εμείς - πολλοί ανυπομονούν, ερμηνεύουν, προδικάζουν και κάποιοι ήδη ανησυχούν. Θεμιτά όλα αυτά. Αλλωστε και εις ό,τι αφορά την κοινωνία και εις ό,τι αφορά ιδιαιτέρως την Αριστερά οι ανησυχίες, η κριτική, ο προβληματισμός είναι εκ των ων ουκ άνευ και τα σα εκ των σων! αλλέως πώς, στα οστεοφυλάκια.

Κάθε μέρα, αυτό το πυκνό σε τεκταινόμενα διάστημα, συμβαίνουν γεγονότα που πάνω απ’ το κεφάλι τους οι αητοί πετούν δεξιά κι άλλα γεγονότα που από πάνω τους οι αητοί πετούν ζερβά. Οταν, ας πούμε, ο κ. Βαρουφάκης ομιλεί για «δημιουργική αμφισημία» οι αητοί τρελαίνονται και γίνεται ο ουρανός τσίρκο. Δεν είναι το ίδιο όμως όταν η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου ομιλεί για αναζήτηση των ενόχων περί το Μνημόνιο. Ή όταν αναγγέλλει ότι θα εξετασθεί η νομιμότης του χρέους. Ή ότι θα προωθηθεί η διεκδίκηση των Γερμανικών Πολεμικών Επανορθώσεων. Καμμιά «δημιουργική αμφισημία», καμμιά «ασάφεια». Θα μου πείτε, οι «ασάφειες» που επικαλείται ο κ. Βαρουφάκης είναι από χέρι προς θάνατον; Οχι απαραιτήτως. Αν, λόγου χάριν, η ασάφεια για το αφορολόγητο ως τις 12.000 ευρώ καθίσει απ’ τη δική μας πλευρά της πλάστιγγας κι όχι απ’ την πλευρά των «τριών θεσμών», τότε έχει καλώς. Αν όχι, τότε έχει πολύ κακώς.

Και αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που τίθεται πλέον. Τι θα μπορέσει και πώς θα το καταφέρει η κυβέρνηση να εξασφαλίσει για τους Ελληνες στο δίμηνο 1 και στο δίμηνο 2 που μας μένουν έως την καταληκτική συμφωνία με τους Εταίρους. Και ακόμα περισσότερο: με αυτήν την καταληκτική συμφωνία, θα ανακτά η χώρα το Αυτεξούσιόν της και την Ασυλία της;

Το μόνον όπλο που διαθέτει η κυβέρνηση για να πετύχει αυτόν τον σκοπό είναι ο λαός. Η δύναμη του λαού. Ο οποίος δείχνει να εμπιστεύεται τις προθέσεις της και να αγωνιά για τις ικανότητές της.

Συνεπώς, η κυβέρνηση πρέπει να βγει απ’ την επικοινωνιακή πεπατημένη. Πρέπει να απευθύνονται οι υπουργοί κατευθείαν στον λαό. Να τον ενημερώνουν οι ίδιοι για τους στόχους, τους τρόπους, τα μέσα, τις δυσκολίες και τις επιτυχίες. Οι άλλοι προσπαθούσαν να κάνουν τον λαό συνένοχο, η κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας πρέπει να τον κάνει συμμέτοχο. Συνεπώς, υπεκφυγές κι ευφημισμοί του στυλ «ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης» δεν έχουν θέση στο γλωσσάρι του ΣΥΡΙΖΑ, τη σκέψη και το ήθος του. Οπως και να ’χει, ο κόκορας δεν έχει ακόμα καλά-καλά λαλήσει, ούτε καν τα πρώτα νομοσχέδια δεν έχουν έρθει στη Βουλή, όμως Κυριακή κοντή γιορτή. Η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, η διακυβέρνηση πρέπει να αρχίσει.

Αν μη τι άλλο, για τον φόβο του ΚΚΕ! Το οποίον, προς δόξαν της επαναστατικής εγρήγορσης, πριν αλέκτορα φωνήσαι κατεβάζει τον λαό στο Σύνταγμα για να δείξει στους Γερμαναράδες ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει, δεν μας τρομάζει εμάς η επιστροφή της ακροδεξιάς Δεξιάς. Εξάλλου, υπό μιαν έννοια η Δεξιά δεν έφυγε ποτέ, μιας κι αυτή η Αριστερά δεξιά είναι. Των μονοπωλίων, της διαπλοκής και της υποτέλειας.

Μεγάλο το δίκιο σας, σύντροφοι, και τώρα που έχω δέκατα σάς το αναγνωρίζω. Μόνον κρατηθείτε λίγο, μην εκτιθέμεθα! Μην κακαρίζετε χαιρέκακα, αφήστε πρώτα να παλουκώνουν τους δεξιούς Συριζαίους οι Γερμαναραίοι στις γειτονιές και τα περάσματα κι ύστερα χτυπήστε επινίκιες τις κατσαρόλες της πικρής σας δικαίωσης. Ξέρατε εσείς, που δεν βάλατε πλάτη στην προσπάθεια να είναι τώρα όλα αλλιώς, ότι τίποτα σ’ αυτήν τη ζωή, πάρεξ τα βάσανα του καπιταλισμού, δεν οδηγούν στην έλευση του σοσιαλισμού. Και έτσι ήρθε ο καιρός. Μετά τις χιλιάδες τίμιες διαδηλώσεις των κομμουνιστών στο Σύνταγμα, να κάνουν οι επίγονοί τους και την πρώτη διαδήλωση κατσαρόλας. Αλίμονο...

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί

Γελωτοποιός


Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί γεννήθηκε μια νύχτα με βροχή. Είχε μεγάλα μάτια, διάφανα, και μακριά μαλλιά. Ο γιατρός είπε στη λεχώνα ότι είχε γεννήσει ένα ξωτικό. Εκείνη το ‘ξερε.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί κοιμόταν μ’ ανοιχτά μάτια τη μέρα και ξυπνούσε τα βράδια, για να κλάψει. Ο γάτος της οικογένειας, ένας αργόσχολος σιαμέζος, καθόταν στο προσκεφάλι του, για να διώχνει τ’ άσχημα όνειρα και τ’ ανόσια πνεύματα.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί άργησε να μιλήσει και δυσκολεύτηκε να μάθει να περπατά. Προτιμούσε να κοιμάται, αγκαλιά με τον γάτο. Κι όταν ξυπνούσε περνούσε ώρες πολλές κοιτώντας τις σκιές στο ταβάνι ή έφτιαχνε αλλόκοτα πλάσματα από πλαστελίνη. Τους έδινε κι ονόματα, λέξεις μπερδεμένες που ακούγονταν σαν Κουένυα και Σίνταριν και Φαλάνια και Σύρινθαλ.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί πήγε σχολείο, αλλά έγραφε τα γράμματα ανάποδα. Την ώρα του μαθήματος ζωγράφιζε αγγέλους στο τετράδιο του και στο διάλειμμα έμενε να παρατηρεί πώς οι σφήκες έτρωγαν τ’ αχλάδια που πέφταν απ’ το δέντρο. Οι δάσκαλοι δεν τον μάλωναν, γιατί ήταν ήσυχος κι είχε μεγάλα μάτια. Τ’ άλλα παιδιά τον άφηναν στην ησυχία του, γιατί καταλάβαιναν ότι δεν είναι εκεί.

~~{}~~

Ένα βράδυ οι γονείς του τον έχασαν. Τον έψαξαν, ξεσήκωσαν τη γειτονιά, φώναξαν την αστυνομία. Τελικά τον βρήκαν στο πανηγύρι, δίπλα στον πάγκο ενός πλανόδιου καλλιτέχνη.

Ο πλανόδιος έφτιαχνε λέξεις από σύρμα, ονόματα ανθρώπων και ζώων και ονείρων. Δεν χρησιμοποιούσε εργαλεία. Έπιανε το σύρμα και το ‘στριβε, το γυρνούσε, το ίσιωνε, το στίλβωνε, μέχρι που κρατούσε το όνομα κάποιου ή -μερικές φορές- έναν στίχο.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί είχε ξεχαστεί να κοιτάει τα επιδέξια χέρια του καλλιτέχνη, όλη νύχτα.

Οι γονείς του τον μάλωσαν, αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί. Μόλις έφτασαν σπίτι ξεκίνησε να φτιάχνει τις δικές του λέξεις από σύρμα.

~~{}~~

Τα χρόνια κυλούσαν κι ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί περνούσε όλο και περισσότερο καιρό με τα μικρά του καλλιτεχνήματα. Όσοι τον συναντούσαν νόμιζαν ότι ήταν εκεί. Έτσι φαινόταν. Και συχνά ήταν. Όμως όσοι τον γνώριζαν καλύτερα ήξεραν ότι δεν ήταν εκεί.

~~{}~~

Όταν μεγάλωσε ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί γνώρισε ένα κορίτσι που του έμοιαζε. Είχε μεγάλα διάφανα μάτια και μακριά μαλλιά. Ζωγράφιζε θλιμμένα πρόσωπα και περπατούσε σαν γάτα. Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί γοητεύτηκε απ’ το κορίτσι.

Μια θερινή νύχτα, σ’ ένα παγκάκι πάνω απ’ το Αιγαίο, τη ρώτησε αν θα τον παντρευόταν κάποτε. Εκείνη δέχτηκε. Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί της φόρεσε στο δάχτυλο ένα κρίκο από αναψυκτικό.

Έκαναν ένα παιδί με μεγάλα διάφανα μάτια.

~~{}~~

Τα χρόνια συνέχισαν να περνάνε, έτσι όπως συνηθίζουν να κάνουν απ’ την αρχή του κόσμου.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί είχε στήσει έναν πάγκο με τις λέξεις του, πλανόδιος κι εκείνος όπως ο δάσκαλος του. Σπάνια όμως πουλούσε κάποια λέξη από σύρμα. Τις περισσότερες τις χάριζε και χαιρόταν όταν έβλεπε τους ανθρώπους να τις φοράνε στο στήθος, πάνω στην καρδιά.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί αγαπούσε τις νύχτες και τις βροχές. Αγαπούσε το γέλιο των παιδιών και τα μπαλόνια με ήλιο που το ‘σκαγαν και ‘φτάναν ως τον ήλιο.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί είχε και κάποιους φίλους, ελάχιστους, μετρημένους στα δάκτυλα του χεριού ενός πάντα. Όταν βρισκόταν με τους φίλους του κανείς δεν ήταν εκεί. Κι ένιωθαν ωραία να μην είναι εκεί παρέα.

~~{}~~

Κάποιες μέρες ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί ζήλευε τους ανθρώπους που μπορούσαν να είναι εκεί, τους ανθρώπους που τα κατάφερναν τόσο καλά εκεί.

Κάποιες νύχτες ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί ευχόταν να ήταν κι αυτός εκεί, κι ας μην είχε φτιάξει ούτε μια λέξη από σύρμα.

Δεν το είχε επιλέξει να μην είναι εκεί. Είχε συμβεί, έτσι όπως γεννήθηκε με μεγάλα διάφανα μάτια, ίσως επειδή κι η μητέρα του δεν ήταν εκεί.

~~{}~~

Το κορίτσι με το δακτυλίδι από κρίκο αναψυκτικού προσπάθησε να τον βοηθήσει, να είναι εκεί. Κι εκείνος το ήθελε, όταν όμως βρισκόταν εκεί ξεθώριαζε, γινόταν διάφανος, τόσο που μπορούσες να δεις από μέσα του.

Και κάθε μέρα που περνούσε εκεί, ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί ένιωθε να χάνει ένα ακόμα κομμάτι του.

Μόνο οι λέξεις από σύρμα τον βοηθούσαν να ενώνει τα κομμάτια του.

~~{}~~

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί κάποτε κατάλαβε ότι υπήρχαν πολλοί ακόμα άνθρωποι που δεν ήταν εκεί. Κι αν κάτι έφταιγε γι’ αυτό δεν ήταν οι άνθρωποι, ήταν το εκεί.

Οι άνθρωποι που δεν ήταν εκεί δεν ήταν ηλίθιοι, δεν ήταν δειλοί, δεν ήταν ανίκανοι. Είχαν γεννηθεί με κάποια αποστροφή για το εκεί ή μπορεί να ήταν μόνο αλλεργία, αλλεργία σε όλα όσα τους δίνονταν έτοιμα, σε όλα όσα δεν ήταν δικά τους.

Οι άνθρωποι που δεν ήταν εκεί ήθελαν να δημιουργούν το εκεί τους.

~~{}~~

Έφτιαχναν λέξεις, μουσικές, χορούς, πίνακες, σπίτια, φαγητά, ιδέες, εφευρέσεις, εξισώσεις, φάρμακα, σχολεία, επιστήμες.

Οι άνθρωποι που δεν ήταν εκεί έφτιαχναν τον κόσμο απ’ την αρχή, έτσι όπως θα ήθελαν να είναι.

~~{}~~

Δεν γνωρίζω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία. Μου τη διηγήθηκε ένας καλλιτέχνης του δρόμου με μεγάλα μάτια. Είχε ινδιάνικο αίμα και τ’ όνομα του ήταν Πλανόδιο Βουνό.

Κάποια στιγμή χαμογέλασε και σταμάτησε να είναι εκεί. Το χαμόγελο του άργησε να σβήσει, σαν να ήταν ο γάτος του Τσέσαϊρ.

Μου άφησε μόνο αυτές τις λέξεις, καμωμένες από σύρμα.

Έτσι δεν γνωρίζω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία.

Ίσως και να μην τελειώνει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η εικόνα είναι λεπτομέρεια από πίνακα της Nelli Bloom

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

"Ούτ' εμόν ούτ' εσόν το την πόλιν σοι δούναι".

Του Λευτέρη ΚΑΠΩΝΗ


Εγώ τη βλέπω τη δουλειά. Ένας απλός ταξιτζής είμαι. Ρωτάω, όμως, για να πετύχουμε ως κυβέρνηση, πρέπει να μας το επιτρέψει η Ευρώπη; Και, για να μας το επιτρέψει, μήπως πρέπει να αλλάξει, διότι αυτή που βλέπω εγώ δεν έχει σκοπό να μας βοηθήσει. Λέγαμε "αλλάζουμε την Ελλάδα, αλλάζουμε την Ευρώπη". Μήπως εν τω μεταξύ αλλάξουμε εμείς για να γίνουμε Ευρωπαίοι; Καταλαβαίνω "πως τα πράγματα είναι ζόρικα κι εμείς ασθενικοί", όμως, αν καταλήξουμε σαν την κυβερνώσα Αριστερά των ισοδύναμων, θα ηττηθούμε σ' αυτόν τον αιώνα και διά παντός.

Τι θέλω να πω, σύντροφοι της κυβέρνησης, χωρίς να κάνω τον ξύπνιο: Επειδή αναλάβατε το πλοίο και δεν θέλετε να το στουκάρετε στα βράχια, αν φτάσει η στιγμή που η Κίρκη μεταβάλλει τους ανθρώπους σε γουρούνια, τότε μη διστάσετε. Μιλήστε στον λαό και πείτε του την αλήθεια, να πάρει εκείνος την υπόθεση στα χέρια του. Και μη φοβάστε πως μπορεί να δειλιάσει και να κάνει πίσω. Θα σας στηρίξει. Αν, όμως, χάσετε την εμπιστοσύνη του, θα χαθούν όλα.

Οι φωνές που ακούγονται δημόσια ίσως δεν κάνουν κακό. Ίσως είναι κι ένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης. Όμως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θέλουν να σας αφήσουν να κυβερνήσετε ή έκαναν μισό βήμα πίσω για να σας φθείρουν με την καθημερινή μιζέρια των ατέλειωτων διαπραγματεύσεων, την απόρριψη σχεδίων, νομοθετημάτων και να δημιουργήσουν στην κοινή γνώμη την εικόνα μιας κυβέρνησης που εκλιπαρεί για να πάρει τα μέτρα που υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό; Μήπως, εν τέλει, η λαϊκή κυριαρχία χαθεί μέσα σε μαιάνδρους τεχνοκρατών και δανειστών; Αντιλαμβάνομαι πως αναλάβατε με τη θηλιά στον λαιμό. Το αντιλαμβάνομαι. Όμως η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία θα είναι η ματαίωση. Δεν ξέρω τι να σας συμβουλεύσω ως απλός πολίτης. Όμως δεν πρέπει να χαθεί η περηφάνια που μας δώσατε. Η Ελλάδα επέζησε από τη μικρασιατική καταστροφή.

Ο Μίλοβαν Τζίλας, στο "Χώρα χωρίς δικαιοσύνη", περιγράφει τη διάλυση της κοινωνίας του Μαυροβουνίου όταν κατέρρευσε, ύστερα από μια ήττα του στρατού, η βασική ιδέα που συνείχε την κοινωνία. Τα εκατομμύρια των Ελλήνων που σας στηρίζουν ζητούν πίσω την αξιοπρέπειά τους και την περηφάνια τους. Το ψωμί ξέρουν πως δεν θα έρθει αύριο. Οι κίνδυνοι είναι μπροστά. Τους βλέπουμε όμως. Ειλικρινά, αυτός ο λάκκος με τα λιοντάρια μήπως είναι ένας ιδεολογικός ψυχαναγκασμός;... Γιατί οι Πάρθοι πρέπει να μένουν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και να ομνύουν στο νόμισμα και το μεγαλείο της όταν η Ρώμη τους φέρεται ως σκουπίδια. Γιατί όλες οι μεγάλες δημόσιες εταιρείες των Πάρθων πρέπει να πουληθούν σε ρωμαϊκούς κολοσσούς; Ξέρω πως είμαστε μικρή χώρα κι αν το όνειρό μας να αλλάξουμε την Ευρώπη αποδειχτεί τραγική ψευδαίσθηση, μήπως πρέπει να συγκεντρωθούμε στα δικά μας, να αλλάξουμε τη χώρα μας;

Σύντροφε πρόεδρε, εσείς έχετε περισσότερες πληροφορίες. Ξέρετε πράγματα που εγώ δεν τα ξέρω. Όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο. Είναι προτιμότερο να νικηθούμε σ' έναν πόλεμο με τους ισχυρούς, παρά να παραδοθούμε. "Ούτ' εμόν ούτ' εσόν το την πόλιν σοι δούναι". Αυτή πρέπει να είναι η απάντησή σας, με την αγάπη του ελληνικού λαού, αν τα πράγματα ζορίσουν.

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ασυγχώρητα νωρίς...

Του Θανάση Καρτερού


Ας πάρουμε μια απόσταση ψυχραιμίας από όσα διαδραματίζονται μεταξύ Ελλάδας και δανειστών. Ή, αν θέλετε, μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Ποια είναι η γενική εικόνα; Μετά τις πρώτες δύσκολες διαπραγματεύσεις, την πρώτη μάχη, μας έχουν ακόμα στο χέρι. Ελέγχουν ακόμα τη ροή του χρήματος. Μπορούν ακόμα να πιέζουν και να εκβιάζουν. Έχουν ακόμα το μαχαίρι στον λαιμό μας. Αυτή είναι αναμφισβήτητα η μισή αλήθεια.

Σ' αυτή τη μισή αλήθεια στρογγυλοκάθισε το μελανιασμένο από τις εκλογές κωλαράκι της η σοφία της υποταγής: Η κυβέρνηση ηττήθηκε, άφησε τα μεγάλα λόγια, προσγειώθηκε ανώμαλα, ζήτω ο ρεαλισμός. Από αυτή τη μισή αλήθεια τσιμπολογάει χαμόγελα ο αετός του Σόιμπλε, κομπάζοντας ότι μας έχει ακόμα στα νύχια του. Και διηγώντας τα κλαιν ή οργίζονται πολλοί στην από δω μεριά, που κινούνται από τη λαχτάρα μιας νέας ελευθερίας.

Υπάρχει ωστόσο και η άλλη μισή αλήθεια. Αδιαμφισβήτητη κι αυτή: Η κυβέρνηση έδωσε σκληρή μάχη. Δεν παραδόθηκε όπως όλες οι προηγούμενες. Έβαλε στο τραπέζι την ανατροπή της λιτότητας. Κέρδισε κάποια όχι ασήμαντα πράγματα στο Eurogroup. Γεφύρωσε κάπως το σήμερα με το αύριο. Ματαίωσε τα τρισχειρότερα. Και, ίσως το πιο σημαντικό: Έβαλε τέλος στη διπλωματία της υποταγής. Στην Ελλάδα που φιλάει το χέρι που την καταστρέφει.

Μπορείς μ' αυτά να δεις το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Μπορείς να επικρίνεις γιατί δεν έκαναν περισσότερα - ακόμα καλύτερα αν αποδείξεις ότι μπορούσαν περισσότερα. Μπορείς να απαιτείς περισσότερα. Αλλά, στον Θεό σας, μπορείς να προεξοφλείς την ήττα στον πόλεμο που μόλις άρχισε; Να μηδενίζεις με "καλή πρόθεση" τις καλές προθέσεις όσων σηκώνουν αυτό το βάρος; Να σπεύδεις σε συγγνώμες, υπονοώντας ότι εξαπάτησαν τον λαό;

Πρέπει δηλαδή να διεκδικούν όχι μόνο μια ανάσα για τη χώρα, αλλά και μια ανάσα από τον χώρο, έτσι; Καλώς. Τη χρειάζονται λοιπόν αυτή την ανάσα. Ανάσα, όχι τυφλή στήριξη. Γιατί αν τους αρνηθούμε εμείς πίστωση χρόνου και εμπιστοσύνης, τότε θα πληρώσουμε όλοι -και η χώρα- μετρητοίς. Αφού καμιά ελευθερία δεν κατακτήθηκε ποτέ και πουθενά χωρίς μάχες αλλά και ελιγμούς, νίκες αλλά και υποχωρήσεις, αποφασιστικότητα αλλά και συμβιβασμούς. Χωρίς δηλαδή αυτή ακριβώς την πίστωση.

Είναι νωρίς για θριάμβους. Ακόμα πιο νωρίς για οργή. Και ασυγχώρητα νωρίς για να πενθήσουμε την ελπίδα...

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Δυόμισι δισ. στο τραπέζι του Σόιμπλε

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΝΔΡΑΝΙΣΤΑΚΗ 


Η δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσίευσε η "Αυγή" της Κυριακής είναι άκρως εντυπωσιακή. Η δημοφιλία της κυβέρνησης φτάνει στο 81%, του Τσίπρα στο 87%, του Βαρουφάκη στο 75% - επιδόσεις πρωτοφανείς για τα δεδομένα του πολιτικού συστήματος. Για να αντιληφθούμε, ωστόσο, ποιες ακριβώς είναι οι διαθέσεις των πολιτών, πρέπει να εξετάσουμε και κάποια άλλα ευρήματα: Το 81% έχει αρνητική γνώμη για τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, το 78% για τη Γερμανία, το 83% είναι κατά του Μνημονίου. Την ίδια ώρα, όμως, το 61% έχει θετική γνώμη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το 76% έχει θετική γνώμη για το ευρώ και το 73% θα ψήφιζε υπέρ της παραμονής στο ευρώ εφόσον γινόταν σχετικό δημοψήφισμα. Υπέρ της εξόδου θα ψήφιζε το 20%.

Οι πολίτες ζητούν κατάργηση του Μνημονίου εντός της Ευρωζώνης, αυτό δηλαδή που είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Για κατάργηση του Μνημονίου εντός Ευρωζώνης έχει δεσμευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό προβλέπουν και τα συνεδριακά κείμενα, τα οποία έχουν ψηφιστεί με μεγάλη πλειοψηφία. Στόχος εξαιρετικά δύσκολος, αλλά, τι να κάνουμε, αυτός είναι ο στόχος. Υπάρχει και η εύκολη οδός, η κατάργηση του Μνημονίου με ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη - δεν δίνουμε λογαριασμό, δεν παίρνουμε λογαριασμό. Ωραίο, και κομμάτι ηρωικό, να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Αν το κάνεις, πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις πολύ μεγάλες δυσκολίες των πρώτων μηνών κι εκεί να δούμε αν όσοι υποστηρίζουν την κυβέρνηση θα παραμείνουν στα ποσοστά του 80%. Άσε που δεν μπορείς να πάρεις τέτοιου δομικού χαρακτήρα αποφάσεις χωρίς να ρωτήσεις τον λαό κι αν τον ρωτήσεις, η απάντηση μπορεί να οδηγήσει σε πανωλεθρία. Στο 73%-20% υπέρ του ευρώ είναι το σκορ που δίνει η Public Ιssue.

Ο άλλος δρόμος είναι ο δύσκολος, ο περίπλοκος, ο αντιφατικός, που, για να τον περπατήσεις μέχρι το τέλος, χρειάζεσαι χρόνο. Είναι αδύνατον να τον πας τρέχοντας, πρέπει να τον διασχίσεις βήμα - βήμα, να πέφτεις, να σηκώνεσαι να ξαναπέφτεις. Χρόνο κέρδισε, μεταξύ πολλών άλλων, με τη συμφωνία της Παρασκευής (την ώρα που γράφεται το κείμενο, δεν γνωρίζουμε αν έχει εγκριθεί από το Eurogroup) η ελληνική κυβέρνηση. Κέρδισε χρόνο για να γίνει κυβέρνηση, να οργανώσει τα υπουργεία, τον κρατικό μηχανισμό, το τραπεζικό σύστημα. Κέρδισε χρόνο για να αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει, ότι μπορεί να πιάσει τους φοροφυγάδες και τους λαθρέμπορους, ότι μπορεί να πατάξει το σύστημα της διαπλοκής, ότι μπορεί να αναδιοργανώσει το Δημόσιο ώστε να είναι φιλολαϊκό και αποδοτικό. Είναι αλλιώς να λες ότι μπορείς να βρεις δυόμισι δισ. από τη φοροδιαφυγή και αλλιώς να τα έχεις βρει πραγματικά και να τα βάλεις πάνω στο τραπέζι του Σόιμπλε στο τέλος Ιουνίου.

Και στο κάτω - κάτω, αν είναι να την κάνεις τη ρημάδα τη ρήξη, επειδή θα σε εξωθήσουν οι άλλοι, καλύτερα να την κάνεις με τους δικούς σου όρους και όχι με τους δικούς τους.

ΑΥΓΗ
Διαβάστε Περισσότερα »

Μέιλ Βαρούβελη

Λάκης Μπέλλος



♦ Για να μην μπερδευόμαστε με το μέιλ Βαρουφάκη και το μέιλ Χαρδούβελη, να βγάλουμε ένα κοινό όνομα: «μέιλ Βαρούβελη».

♦ Παραμένει το ΤΑΙΠΕΔ! Και φοβόμασταν μην το χάσουμε. Ολο γι' αυτό δεν μιλούσαμε προεκλογικά;

♦ Ε, ρε τον ΕΝΦΙΑ! Αυτό κι αν το συζητούσαμε. Θα φτάσουμε να κάνουμε κίνημα «Πληρώνω ΕΝΦΙΑ». Τρέχουμε!

♦ Αντεγκλήσεις διάφορες στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Ευτυχώς δεν έχει γίνει ακόμα εκεί Σούπερ Λιγκ. Ούτε νερά πετάξανε ο ένας στον άλλο, ούτε πλακώσανε τα μπουνίδια. Να τα λέμε όλα.

♦ Τι Γιούρογκρουπ; Η πιο δύσκολη απόφαση για τον πρωθυπουργό είναι τα μέτρα κατά της βίας που θα πάρει ο Κοντονής. Η διασημότητα των 15 λεπτών ή ημερών. Αυτή τη στιγμή ο Κοντονής είναι πιο διάσημος και από τον Βαρουφάκη. Χθες μιλούσε στους δημοσιογράφους με τα χέρια στην τσέπη.

♦ Ημουνα νιος και γέρασα με τα «μέτρα κατά της βίας στα γήπεδα». Αν και αυτή τη στιγμή έπρεπε να παίρναμε μέτρα κατά της καταπολέμησης της βίας του Γιούρογκρουπ.

♦ Θέλουν πάλι οι γνωστές επιθεωρήσεις της τρόικας, συγγνώμην, των θεσμών, να γίνονται στην Αθήνα. Να τους στείλουμε να συζητήσουν κατώτερα στελέχη. Οπως τον Προκόπη Παυλόπουλο.

♦ Να ησυχάσουμε. Ο Σαμαράς δημοσιοποίησε 15 μέτρα κόντρα σε αυτά της συγκυβέρνησης! Κι άλλα 18 παλιότερα, 33! Ο άνθρωπος είναι αριθμολάγνος, πάει, τελείωσε.

♦ Βέβαια αυτός έκανε τα Ζάππεια 1, 2, 3, 4. Να κάνει και ο Τσίπρας τη Θεσσαλονίκη 1, 2, 3, 4.

♦ Ο Λαζαρίδης λέγεται ότι έγραψε το γνωστό κείμενο του Λαϊκού Κόμματος που τόσο συζητήσαμε. Δεν θα μου 'κανε εντύπωση αν μου 'λεγαν ότι έγραψε και το κείμενο του Γιούρογκρουπ.

♦ Για τον ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι εφαρμόζει τη «δημιουργική ασάφεια». Αντίθετα, η Νέα Δημοκρατία ήταν δημιουργικά σαφής. Σαφέστατη. Μας έλεγε κόψτε το κεφάλι και πληρώστε.

♦ Αυτό δεν το φανταζόμασταν. Οτι η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν θα μπορούσε να κάνει ψηφοφορία στη Βουλή χωρίς τα χρυσαύγουλα. Διαφώνησε με τον εισαγγελέα. Θα τη ζητήσει μάλλον η Χ.Α. εισαγγελέα για τη δίκη.

♦ Ο Βαρουφάκης έστειλε πάντως στο Γιούρογκρουπ αυτά που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ για τα ΜΜΕ. Ιδιαιτέρως εκεί θέλαμε νούμερα.

♦ Αυτό δεν είναι Γιούρογκρουπ, αλλά Γιουροβίζιον. Εξι χώρες ζήτησαν να περάσει από ψηφοφορία στα Κοινοβούλιά τους η λίστα που στείλαμε. Τις ξέρουμε από τη Γιουροβίζιον πώς ψηφίζουν και θα πάρουμε τους εξής πόιντς:

Φινλανδία 4
Εσθονία 5
Μάλτα 8
Σλοβενία 6
Σλοβακία 2
Γερμανία 0

♦ Νομοσχέδιο για κατάργηση των μνημονίων καταθέτει το ΚΚΕ. Αυτό, μάλλον, θα το κάνει δεκτό το Γιούρογκρουπ.

♦ Αρα αφού είναι για την κατάργηση του Μνημονίου θα πάνε και όσοι πήγαιναν στα πρόσφατα συλλαλητήρια. Τι λάθος, μου λέτε.

♦ Θέλουμε να δούμε τον Κουτσούμπα να μη δίνει το χέρι στον Ντάισελμπλουμ. Και το αντίθετο.

♦ Ο Βαρουφάκης στο επόμενο τεύχος του «Σαρλί Εμπντό». Στο Γιούρογκρουπ το θεωρούν πρόκληση μεγαλύτερη του Μωάμεθ.

♦ Είναι βέβαιο, ο Γιάνης θα πουλήσει πολύ περισσότερα από το προηγούμενο τεύχος που είχε κάνει θραύση.

ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

«Είμαστε κι εμείς εδώ»

Πολιτική


Η στοιχειωδώς σοβαρή στάση απέναντι στους δανειστές τροφοδοτεί ένα αντιστασιακό φρόνημα

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει στα σοβαρά το πώς θα κινηθεί ο κόσμος. Τι αντίκτυπο θα έχει η πορεία των διαπραγματεύσεων, το προχώρημα του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, οι εξελίξεις στην Ευρώπη. Αυτό μας προφυλάσσει από διάφορες ευκολίες, σχήματα και απολυτότητες. Από το «έχουμε τον κόσμο μαζί μας» μέχρι το ότι «ο λαός θα σπρώξει τη νέα κυβέρνηση σε σύγκρουση». Ακόμα όμως κι αν θεωρήσουμε αυτό τον παράγοντα σχετικά απροσδιόριστο, μπορούμε να ορίσουμε μια στάση που να «βοηθά» τις εξελίξεις. Κι εδώ υπάρχουν κάποια δεδομένα.

Το κλίμα στον κόσμο έχει αλλάξει. Υπάρχει μια συγκρατημένη ελπίδα. Η νέα κυβέρνηση αναγνωρίζεται ως κάτι διαφορετικό από το παλιό πολιτικό σύστημα. Είναι η στοιχειώδης σοβαρή στάση απέναντι στους Ευρωπαίους που τροφοδοτεί ένα αντιστασιακό φρόνημα. Μια ανάταση και μια περηφάνια. Αλλά και η εξαγγελία κάποιων πρώτων μέτρων σε διάφορους τομείς, που στηρίζει την ελπίδα ότι ο κατήφορος μπορεί να σταματήσει. Ακόμα και το ξεκαθάρισμα του τοπίου από τις απωθητικές φυσιογνωμίες του μνημονιακού πολιτικού προσωπικού είναι αιτία χαράς. Υπάρχουν μετά από χρόνια, κάποιοι «εκπρόσωποι», μια πολιτική ηγεσία που τουλάχιστον δεν στέκεται απέναντι στον λαό και δεν προσκυνά τους ισχυρούς.

Ενεργό «παρών»


Η υποστήριξη δηλώνεται με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων στις παλλαϊκές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα. Δεν περιορίζεται δηλαδή σε μια βουβή στήριξη, αλλά σε ένα ενεργό «παρών». Η εικόνα της περασμένης Πέμπτης στο Σύνταγμα ήταν ενδεικτική. «Είμαστε κι εμείς εδώ». Χωρίς φόβο και παγωμάρα. Αλλά και χωρίς οργή. Λείπει το βροντερό «πίσω και σας φάγαμε». Είναι περισσότερο μια αναζήτηση συνθημάτων που να εκφράζουν τη νέα φάση. Μια δημιουργική κατάσταση ανοιχτή σε επιδράσεις, αλλά με πίστη ότι αυτή την ώρα ο «καναπές» δεν βοηθά.

Δεν χρειάζεται να στριμώξουμε αυτές τις λαϊκές στιγμές σε «πολιτικά πλαίσια». Σίγουρα πάντως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και πολύ πιο ριζοσπαστικό από «συγκεντρώσεις ενάντια στη λιτότητα». Και σίγουρα πολύ φτωχό αν παραμείνουν υποστηρικτικές κινήσεις μιας νέας συμφωνίας με τους εταίρους. Δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτή η λαϊκή διαθεσιμότητα να αποτελέσει απλά διαπραγματευτικό ατού της νέας κυβέρνησης. Γιατί ακόμα κι αν η εκδήλωσή της σχετίζεται με την κυβερνητική αλλαγή, οι αιτίες της είναι βαθύτερες. Το πραγματικό ερώτημα είναι το εάν αυτά τα «δείγματα» μπορούν ν’ αποτελέσουν αφετηρία για μια μεγάλη στροφή στην ελληνική κοινωνία.

Κι εδώ η προϊστορία βοηθά. Κατά τη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου, ήταν ο ριζοσπαστισμός του ελληνικού λαού που έσπρωχνε προς τα μπρος τα πράγματα. Στις 5 Μάη του 2010, στις Πλατείες του 2011, στις παρελάσεις, στην εντυπωσιακή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ το 2012, για να θυμηθούμε μόνο τις πιο μαζικές. Όλη αυτή η εμπειρία δείχνει ότι ο λαός δεν βρέθηκε μονάχα σε ρόλο «υποστήριξης» ή «καταδίκης», αλλά υπήρξε φορέας προταγμάτων και στόχων.

Ο ρόλος του λαού σε μια πορεία μετάβασης


Υπάρχει μια μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα σε προσφορά και ζήτηση. Δεν ωφελεί να παραγνωρίσει κανείς ότι είναι λίγα αυτά που προτείνονται και προσφέρονται στον κόσμο από την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για τη συμμετοχή. Για το ρόλο του λαού σε μια πορεία μετάβασης. Γιατί ισχύει ότι δεν αρκεί μια κυβέρνηση για ν’ αλλάξει η χώρα. Χειραφέτηση μέσα από την πραγματική συμμετοχή στον αγώνα. Αυτό φαίνεται σήμερα εξαιρετικά ρεαλιστικό. Όσες είναι οι αφετηρίες από τις οποίες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ελπίζουν και στηρίζουν, άλλοι τόσοι είναι οι τρόποι ένταξης σ’ έναν αγώνα. Μα πρέπει να τους ανακαλύψουμε. Η «συμφωνία» και η «διαφωνία» με επιλογές και μέτρα είναι ένα πράγμα. Το να μιλήσει ο λαός είναι αρκετά πιο πλούσιο. Και αυτό χρειάζεται. Να του δοθεί, με κάθε τρόπο, λόγος και ρόλος.

Είναι σημαντικό να εντοπιστούν τα πολλαπλά ρήγματα που η νέα περίοδος επιτρέπει. Πρέπει να υπερβεί η αξιολόγηση και η πολιτική μας το μέτρο της στιγμής, της συγκυρίας, του επιφαινόμενου, του επικοινωνιακού. Πρέπει να συναντήσει τις υπόκωφες μα δυναμικές τάσεις πέρα από τις «συμπεριφορές» και τα «δημοσκοπικά ευρήματα». Όταν πολύς κόσμος δηλώνει ότι θα πληρώσει την τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ, όταν αρκετοί επικρότησαν την προτροπή για «λιτό βίο», όταν ηλικιωμένοι παίρνουν τα λεφτά τους από το μαξιλάρι για να τα καταθέσουν ξανά στην τράπεζα, όταν χιλιάδες νέοι που έχουν φύγει στο εξωτερικό συγκινούνται για την πατρίδα, όλα αυτά –ακόμα και σε μικροκλίμακες– είναι πολύ σπουδαία πράγματα για μια κοινωνία. Είμαστε στη φάση που ένα νέο «φαντασιακό» ξεμυτά. Ένα νέο υπόδειγμα μπορεί να αντικαταστήσει το παλιό. Νέα αξιακά και ηθικά στοιχεία. Δοτικότητα και υπευθυνοποίηση. Η ίδια η Αριστερά πρέπει να τολμήσει και να ανταποκριθεί.

Τ.Β.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Δε θέλει μόνο αρετή και τόλμη η ελευθερία...

Του Alexandros Raskolnick


Δεν πιστεύω να περίμενε κανείς σοβαρός άνθρωπος να βγάλει κανένα συμπέρασμα από την έκθεση ιδεών, που πριν λίγες ώρες πέρασε στην πολιτική μας ιστορία ως e-mail Βαρουφάκη.

Οι προθέσεις της κυβέρνησης, εφόσον είναι αγαθές, είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί μέσα στις επόμενες δεκαέξι εβδομάδες κι όχι στις επόμενες λίγες ώρες –κι αυτό θα πρέπει να γίνει κατανοητό, ανεξάρτητα από την αποτελεσματικότητα του πολιτικού μασάζ που επιχειρούν οι λογής-λογής πρόθυμοι θεράποντες της κυβέρνησης από τη μια ή την αυστηρότητα που επιδεικνύουν οι αξιοσέβαστοι κήνσορές της από την άλλη.

Επομένως, αν η κυβέρνηση έχει, όντως, έντιμες προθέσεις και σκοπό να προχωρήσει στις ούτως ή άλλως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που ανέκαθεν εξαγγέλλονται και ποτέ δεν δρομολογούνται, οφείλει σε πρώτη φάση και κατά απόλυτη προτεραιότητα, να ελέγξει το πόθεν έσχες όλων των μανδαρίνων που παρεπιδημούν εντός, εκτός και επί τα αυτά των υπουργείων, των δημόσιων οργανισμών και του κρατικού μηχανισμού, εν γένει, οι οποίοι τις επόμενες κρίσιμες μέρες και εβδομάδες θα βάζουν προσκόμματα και τρικλοποδιές στο κυβερνητικό έργο.

Καιρός να ελεγχθούν με κατεπείγουσες διαδικασίες οι ύποπτοι και να καρατομηθούν συννόμως οι ένοχοι αρεστοί, για ν' ανοίξει ο δρόμος για τους άριστους που με προσμονή περιμένουν να κληθούν για να βάλουν πλάτη στη διακηρυγμένη προσπάθεια της εθνικής ανασυγκρότησης...

Ισοδύναμα μέτρα με δημοσιονομικό όφελος θα είναι τέτοιες τολμηρές πράξεις, εφόσον ελεγχθούν, κριθούν, απολυθούν και αποστερηθούν από τον παράνομα αποκτημένο πλούτο τους όλοι οι μυστικοσύμβουλοι και οι επίορκοι πορτιέρηδες και εραστές του "γρηγορόσημου", που ανέκαθεν λυμαίνονται καταχρηστικά την τυπικά ή άτυπα εκχωρημένη εξουσία.

Το κυριότερο, πέρα από τις μεμψιμοιρίες, τις γκρίνιες και την αφελή προσήλωση στο αριστερόμετρο, ας μην ξεχνάμε ότι η εθνική ανεξαρτησία, δεν περνάει μόνο μέσα από την επιτακτική ανάγκη της αποκατάστασης της συνταγματικής νομιμότητας ή την πολυαναμενόμενη απόδοση της στοιχειώδους δικαιοσύνης που τόσο έχει στερηθεί ετούτος ο τόπος, αλλά, πρωτίστως, από την ενίσχυση του ελλειμματικού, προς το παρόν, σχεδιασμού και της απρόσκοπτης υλοποίησης της παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Που είναι το σχέδιο Β απέναντι στα γερμανικά πάντσερ, ρωτάνε οι επαναστάτες των κοινωνικών δικτύων και οι ρέμπελοι του καναπέ, που επιμένουν με απίστευτη αφέλεια, αγνοώντας πεισματικά την κοινωνική πραγματικότητα, να ονειρεύονται ένα νέο Κούγκι, ένα νέο Αρκάδι και γενικότερα οτιδήποτε νέο, αρκεί να είναι επαρκώς αιματηρό, αρκούντως ηρωικό, αφελώς ρηξικέλευθο, και δεόντως αποτελεσματικό, ώστε να μας οδηγήσει εκτός ευρωπαϊκού νυμφώνος.

Καταφανώς, όμως, δεν υπάρχει σχέδιο Β∙ καταφανέστερα, δεν συμφέρει κανέναν η «ηρωική» έξοδος.

Εμάς δεν μας συμφέρει η σύγκρουση, γιατί έχομε μείνει ξυπόλυτοι στα αγκάθια μετά από πολλά χρόνια ενδοτισμού, κατασπατάλησης και καταλήστευσης των δημόσιων πόρων, μαζί και της καταρράκωσης της παραγωγικής βάσης της χώρας

Τους εταίρους (sic) δεν τους συμφέρει η σύγκρουση, γιατί οι υαινίδες περιμένουν τα στήσουν ένα απίστευτο πάρτι γύρω από τη φερεγγυότητα και την ευστάθεια του ευρωπαϊκού νομίσματος, στην περίπτωση της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Καλώς ή κακώς, ο συλλογικός μας ραγιαδισμός, έθεσε τα όρια και τους διαπραγματευτικούς βαθμούς ελευθερίας της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου κι επειδή ακριβώς δεν υπάρχει σχέδιο Β που να μπορεί να εφαρμοστεί αύριο ή μεθαύριο, ας αφήσομε κατά μέρος τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και την επαναστατική γυμναστική, κατανοώντας ότι η εθνική μας ανεξαρτησία περνάει μέσα από την, με βήμα σημειωτόν, αποκατάσταση της νομιμότητας, την πάταξη της μεγάλης διαφθοράς και την παραγωγική ανασυγκρότηση.

Οι δηλώσεις των διαφόρων μελών της ελληνικής κυβέρνησης θέλομε όλοι να ελπίζομε πως υποδηλώνουν, ότι αυτές οι αδήριτες ανάγκες είναι απολύτως κατανοητές κι εμπεδωμένες στο κυβερνητικό επιτελείο.

Όσο λοιπόν θα γίνονται οι συναντήσεις και οι συζητήσεις στα ευρωπαϊκά σαλόνια και οι μάχες στα διεθνή μαρμαρένια αλώνια, εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να σηκώσομε τα μανίκια και να πιάσουμε δουλειά, δουλειά, δουλειά… Δε θέλει μόνο αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει και ιδρώτα...

Καιρός είναι να συνέλθομε από την εθνική μας ονείρωξη που έχει κρατήσει τουλάχιστον δύο δεκαετίας και, τώρα που το πάρτι έχει οριστικά τελειώσει, ας μάθομε σιγά-σιγά και να ψαρεύομε.

Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ My Pillow Book

Διαβάστε Περισσότερα »

Το δαχτυλίδι της ειρήνης

Διεθνή


Μια ομάδα Nορβηγών μουσουλμάνων σχημάτισε ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τη Συναγωγή του Όσλο μετά τον εορτασμό του Σαμπάτ αυτό το Σάββατο, σε μια χειρονομία αλληλεγγύης με την ονομασία «το δαχτυλίδι της ειρήνης».

«Αν οι τζιχαντιστές θέλουν να χρησιμοποιήσουν βία στο όνομα του Ισλάμ, θα πρέπει να περάσουν πρώτα πάνω από εμάς τους μουσουλμάνους», δήλωσε ένας από τους διοργανωτές της εκδήλωσης.

«Το Ισλάμ είναι για να προστατεύει τους αδελφούς και τις αδελφές μας, ανεξαρτήτως σε ποια θρησκεία ανήκουν.

Το Ισλάμ είναι για να υψώνεται ενάντια στο μίσος και όχι για να βυθίζεται σ’ αυτό. Το Ισλάμ είναι το να υπερασπίζεται ο ένας τον άλλον.

Οι Μουσουλμάνοι θέλουν να δείξουν ότι περιφρονούν βαθύτατα το μίσος για τους Εβραίους, και ότι θα είμαστε εκεί για να τους υποστηρίξουμε.

Ως εκ τούτου, θα σχηματίσουμε μια ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από την συναγωγή το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου», είναι το μήνυμα των διοργανωτών.

Μετά την επίθεση στη συναγωγή της Κοπεγχάγης, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, αντι-Μουσουλμάνοι ακτιβιστές έχουν προσπαθήσει να διεγείρουν τα αντι-μουσουλμανικά συναισθήματα, με πιο πρόσφατη την Hege Storhaug του αντι-μουσουλμανικού think tank Human Rights Service που με ένα πύρινο άρθρο της χτύπησε τα τύμπανα του πολέμου.

Εν τω μεταξύ, οι διάφορες προσπάθειες να σχηματιστεί ένα νορβηγικό Pediga φαίνεται ότι έχουν αποτύχει. Με ολοένα και λιγότερους συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις του Pediga στο Όσλο, η διαδήλωση της Δευτέρας ακυρώθηκε, επειδή οι διοργανωτές ξέχασαν να ζητήσουν την άδεια να χρησιμοποιήσουν τον χώρο έξω από το Δημαρχείο του Όσλο.

Μια διαδήλωση στο Φρέντρικσταντ ματαιώθηκε, χωρίς αυτό να αποτελέσει έκπληξη αφού αποκαλύφθηκε ότι ο άνθρωπος πίσω από αυτό είχε καταδικαστεί για δέκα διαφορετικές απειλές για βόμβα σε μέσα μαζικής μεταφοράς και απειλές εναντίον άλλων ομοϊδεατών του. Η αναγγελθείσα πορεία της Δευτέρας στο Tønsberg επίσης ματαιώθηκε, λόγω οργανωτικών προβλημάτων.

Εν τω μεταξύ, μια ομάδα νεαρών μουσουλμάνων, μην αντέχοντας άλλο να κατηγορείται για τρομοκρατία και αντισημιτισμό, αποφάσισε να οργανώσει μια δράση αλληλεγγύης στους Εβραίους της χώρας. Προερχόμενοι από διαφορετικές κοινότητες και τζαμιά, έφτιαξαν μια εκδήλωση στο Facebook που τώρα διακινείται μέσω κοινωνικών δικτύων, με αρκετές εκατοντάδες συμμετέχοντες.

Η πρωτοβουλία έτυχε θερμής υποδοχής από τον επικεφαλής της Εβραϊκής Κοινότητας του Όσλο, Ervin Kohn και η δράση θα λάβει χώρα μετά την γιορτή του Σαμπάτ, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν επίσης και τα μέλη της εβραϊκής συναγωγής.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Hope not Hate

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Ζουράρις: Το κύριο είναι η αντίσταση

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Μιχάλη Σιάχο


Ο καθηγητής και βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κώστας Ζουράρις μιλά στον Δρόμο της Αριστεράς για την ελληνική σημασία του  αγώνα, για το πραγματικό διακύβευμα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και για το πραγματικό χρέος της πολιτείας απέναντι στις νέες γενιές. Σχολιάζει τον αντίκτυπο που είχε η εναρκτήρια τοποθέτησή του στη Βουλή και προτείνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ποια είναι τα μηνύματα που επιχειρήσατε να στείλετε μέσα από την ομιλία σας, στις Προγραμματικές Δηλώσεις; Ακούσαμε Ελύτη, Θουκυδίδη, Ρίτσο…

Ήταν ο Θουκυδίδης από τη Δευτερολογία του Περικλέους, ήταν από την Υμνογραφία της Μ. Εβδομάδας, κουστωδία των δυσεβών Βρυξελλών, μετά ήταν ο Σεφέρης με το «τη υπερμάχω στρατηγώ που ’χει στα μάτια της ψηφιδωτό τον καημόν της ρωμιοσύνης», μετά ένα μόνο δικό μου το «έρις και έρως» και τελείωνα με τον Ρίτσο, «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει». Ήταν ένας έπαινος για την Ελλάδα, για τα πέντε χιλιάδες χρόνια Ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού, που είναι πάντοτε ο αγώνας και η επιδίωξη της ελευθερίας.

Κατά γενική ομολογία, τις τελευταίες μέρες έχει ανέβει πολύ το φρόνημα του λαού, κυριαρχεί ένα αίσθημα υπερηφάνειας. Τι δείχνει αυτό το κλίμα που διαμορφώνεται;

Δείχνει αυτό του λόγου μου στη Βουλή. Την περηφάνια έδειξε, ότι αυτός ο λαός ήταν ο λαός των αγωνιστών και των μυροφόρων ανταρτών της κλεφτουριάς. Θέλεις να δεις τη διαφορά με τον δυτικό πολιτισμό; Οι Δυτικοί τους Ολυμπιακούς Αγώνες τους λένε Olympic Games, έτσι δεν είναι; Αν το μεταφράσεις στα ελληνικά, βγαίνει μια τερατώδης ηλιθιότητα: Ολυμπιακά Παιχνίδια. Το καταλαβαίνεις; Ημέρα με τη νύχτα είναι. Όταν εμείς λέμε Ολυμπιακοί Αγώνες, αγώνας σημαίνει αγωνία, σημαίνει ασκητική, όπου ο άνθρωπος παλεύει με τον εαυτό του για να γίνει πρόσωπο, για να γίνει ελεύθερος. Αυτό σημαίνει αγώνας – όχι παιχνίδι. Αυτή είναι η διαφορά του ελληνικού πολιτισμού από το δυτικό, από τις Βρυξέλλες δηλαδή και τους Γερμαναράδες.

Η χώρα αυτήν τη στιγμή δίνει το δικό της αγώνα…

Βέβαια… Και τον δίνει με αυτήν την ανάταση που βγήκε μέσα από τις εκλογές. Εδώ βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις και δείχνουν ότι το 74% των οπαδών της Ν.Δ. είναι τώρα υπέρ της κυβερνήσεως για να αντισταθούμε. Αυτό είναι η επιτυχία, αντίσταση. Μου είπαν ότι το βίντεο της τετράλεπτης ομιλίας μου στη Βουλή μέσα σε 24 ώρες έφτασε τα 350.000 χτυπήματα. Με πήραν τηλέφωνο από την Ινδία, από την Αυστραλία… Είναι μορφή λαϊκού κινήματος όλο αυτό το πράγμα. Τι να πω, εγώ σε όλη μου τη ζωή, στα 50 χρόνια που διδάσκω, σε περίπου 25 εθνικότητες φοιτητών, ας πούμε έχω διδάξει συνολικά δεκαεφτά – δεκαοκτώ χιλιάδες φοιτητές. Τώρα σε λιγότερο από 24 ώρες με άκουσαν 350.000 άνθρωποι.

Ο κόσμος βγήκε στις πλατείες, πάλι, μαζικά. Βγήκε για να στηρίξει μια κυβέρνηση ή για να στηρίξει συνολικά τη χώρα η οποία βρίσκεται σε μια καθοριστική στιγμή;

Για να στηρίξει συνολικά τη χώρα, η οποία εκφράζεται θεσμικά και τεχνικά από μια συγκεκριμένη κυβέρνηση. Τη σημερινή. Μπορεί να ήταν και η επόμενη. Η κυβέρνηση είναι δευτερεύον στοιχείο. Το κύριο είναι η αντίσταση. Και αυτή η κυβέρνηση δείχνει ότι προσπαθεί ν’ αντισταθεί.

Πώς εκτιμάτε ότι θα προχωρήσει η διαπραγμάτευση;

Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω. Θα γίνονται συνεχώς διαπραγματεύσεις και συνεχή παζάρια, όπως πάντοτε, διότι η Ευρώπη, με την Αμερική μπροστά, δεν διανοείται ότι αυτή η αδιαλλαξία των Γερμανών θα οδηγήσει την Ελλάδα σε πτώχευση. Έτσι καταρρέει, όχι μόνον η Ευρωζώνη, όχι μόνο το ευρώ, καταρρέει ίσως και το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Γιατί, ουσιαστικά, θα φανεί ότι μια ευρωπαϊκή χώρα, η Γερμανία, κήρυξε πόλεμο εναντίον μιας άλλης για να την καταστρέψει. Θα έχουμε ένα φαινόμενο πάλι της ναζιστικής εισβολής και κατοχής. Άρα, αυτό δεν το θέλουν και θα αναγκαστούν φυσικά με διάφορα τερτίπια, σταδιακά, να προβούν σε υποχωρήσεις. Είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει περίπτωση η ελληνική κυβέρνηση να υποχωρήσει και να πει ότι θα πάρουμε τα 7,2 δισ. που μας επιβάλλουν, ουσιαστικά για να τα δώσουμε αμέσως στους τοκογλύφους, και αυτομάτως να κόψουμε κατά 30% τις κατώτατες συντάξεις και κατά 30% τα επικουρικά ταμεία. Μπορεί να πέσουμε, αλλά δεν πρόκειται να το κάνουμε.

Προεκλογικά, αλλά ακόμα και τώρα, υπάρχει μια κουβέντα η οποία περιορίζεται κυρίως στα οικονομικά. Η κουβέντα αυτή μήπως λειτουργεί λίγο αποπροσανατολιστικά; Μήπως μιλάμε για μια καθολική κρίση και πρέπει να το δούμε συνολικά και κυρίως πολιτικά το ζήτημα;

Και πιο πολιτικά και πιο παιδευτικά… Αλλά τώρα, επειδή αυτήν τη στιγμή και για τις επόμενες μέρες υπάρχει κρίση στα οικονομικά, φυσιολογικό είναι να επικεντρωνόμαστε σ’ αυτά. Αν αυτή η κυβέρνηση και αυτή η Βουλή αντέξει και προχωρήσει προς μια τετραετία, τότε βεβαίως θα θέσουμε και το θέμα της Παιδείας. Γιατί οι εκσυγχρονιστές και οι άλλοι εθνομηδενιστές έχουν κάνει τεράστια ζημιά στα σχολικά βιβλία. Είναι δυνατόν οι εκσυγχρονιστές και οι δήθεν προοδευτικοί να καταργούν 35 δημοτικά τραγούδια, που είναι όχι μόνο η έκρηξη της ομορφιάς της ελληνικής γλώσσας, αλλά το ύφος, η αρετή που γεννιέται μέσα από αυτά τα προ επτά αιώνων δημοτικά τραγούδια; Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τα Ελληνόπουλα να καταλάβουν τι σημαίνει ελευθερία, τι σημαίνει αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός. Ο οποίος περνάει και ορίζεται βεβαίως μέσα από τα κλέφτικα τραγούδια, μέσα από το δημοτικό τραγούδι.

Στο όνομα μιας «επιστημοσύνης» κατήργησαν 35 δημοτικά τραγούδια με τη μεταρρύθμιση του 2006 και στη θέση τους βάλανε συνταγές μαγειρικής. Αφαιρέσανε και έναν μύθο του Αισώπου που δίδασκε την προστακτική για τα παιδάκια των 11 ετών και βάλανε -θα φρίξετε όσοι ανοίξετε το βιβλίο- συνταγές μαγειρικής και οδηγίες χρήσεως μιας ηλεκτρικής καφετιέρας. Σε μια σελίδα υπάρχει η καφετιέρα φωτογραφημένη από ένα διαφημιστικό και αριστερά υπάρχουν οι οδηγίες χρήσης. Στρίβουμε, κατεβάζουμε, βάζουμε τον καφέ, βράζουμε το νερό. Τερατώδη πράγματα και βροντώδους βλακείας. Λοιπόν, πρέπει να επανέλθουν τα δημοτικά τραγούδια, πρέπει να επανέλθει η διδασκαλία της Ελληνικής. Δεν είναι δυνατόν τα σχολικά μας βιβλία να μην αναφέρουν τις 82 επίσημες γενοκτονίες που έχουν αναγνωριστεί από την Παγκόσμια Επιτροπή Γενοκτονιών, ό,τι υπέστη η Ελλάδα από τη γερμανική κατοχή. Του Χορτιάτη, των Καλαβρύτων… Είναι δυνατόν να μη διδάσκονται αυτά τα πράγματα στα παιδιά μας;

Είναι μόνο θέμα Παιδείας ή είναι πιο συνολικό ζήτημα;

Βεβαίως, διότι η αποσιώπηση αυτών των παραπάνω σήμαινε φυσικά τον πολιτικό ετεροκαθορισμό της Ελλάδας, γιατί είναι δυτική, αμερικανική και δυτικοευρωπαϊκή.

Τα τελευταία χρόνια, αυτό που αναδεικνύεται ως σοβαρό πρόβλημα είναι η διάλυση της κοινωνίας, του κοινωνικού ιστού. Πρέπει η κοινωνία να συγκροτηθεί ξανά σε σώμα;

Βεβαίως. Πρέπει τα επιμελητήρια, οι επαγγελματικές ενώσεις να συμμετέχουν και στη διαμόρφωση της πολιτικής. Οποιοδήποτε σχέδιο νόμου έρχεται στη Βουλή, πρέπει να γίνεται σε συνεννόηση, με συμπαραγωγή των νομοσχεδίων από τα επιμελητήρια, από τη ΓΣΕΕ, από τα συμβούλια των πανεπιστημίων, από τους αγρότες, από τους ναυτιλιακούς, από τους ναύτες μας. Δηλαδή, όχι απλώς να λένε τη γνώμη τους και μετά να διαμορφώνουμε εμείς ένα σχέδιο νόμου. Να συνδιαμορφώνουν, να συμμετέχουν στη διατύπωση του νομοσχεδίου. Αυτό είναι ένα βήμα διευρύνσεως προς την άμεση δημοκρατία, που δεν μπορεί να γίνει αμέσως, αλλά έτσι, με μικρά βήματα πρέπει να προχωρήσουμε σε αυτήν την εμπέδωση της δημοκρατικής αρχής. Δηλαδή, ουσιαστικά της λαοκρατικής αρχής.

Ενάντια στη λογική της ανάθεσης…

Ναι, γιατί αυτό το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι ουσιαστικά ολιγαρχικό. Δεν είναι δημοκρατία, είναι ολιγαρχία, ας την πούμε χαλαρού τύπου, αλλά είναι ολιγαρχία.

Με βάση το ότι ο κόσμος κόντρα στην τρομοκρατία και στο φόβο γύρισε την πλάτη του στο σάπιο πολιτικό σύστημα, ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που θα προταθεί από την κυβέρνηση τι χαρακτηριστικά πρέπει κατά τη γνώμη σας να έχει;

Πρώτα-πρώτα, πρέπει να είναι γυναίκα. Είναι καιρός τώρα, γιατί ξέρεις ακόμα και οι σύντροφοί μας στην Ευρώπη είπαν ότι παρά το ότι είναι μια αριστερή κυβέρνηση έχει εξαιρετικά μικρό αριθμό γυναικών. Ευτυχώς που εξελέγη η υπέροχη Ζωή, η ζωοφόρος Ζωή, όπως την αναφέρω εγώ, αλλά χρειάζεται να είναι γυναίκα που να μην προέρχεται από τον πολιτικό σωλήνα -είτε από εδώ, είτε από εκεί. Εγώ πρότεινα ήδη δύο μεγάλες Ελληνίδες. Η μία είναι παγκοσμίως διάσημη, η Βούλα Πατουλίδου, η οποία και με την πράξη της ως ολυμπιονίκης και με τη λέξη της, με το περίφημο σύνθημά της, διαμόρφωσε τις συνθήκες της νεοτέρας ελληνικής υπερηφάνειάς μας. Και η άλλη είναι, βεβαίως, η Αγγελική Κοτταρίδη, η έφορος Αρχαιοτήτων στις Αιγές, η οποία έχει ανασκάψει και έχει βρει πόλεις του Μεγάλου Αλέξανδρου και των επιγόνων του στη Σαουδική Αραβία, στη Βαβυλωνία, στη Μεσοποταμία και επί 25 χρόνια είναι μια πραγματική φωνή της Ελλάδας, μέσα από την Αρχαιολογία. Λοιπόν ή η Κοτταρίδη ή η Πατουλίδου.

Για τον Αβραμόπουλο τι θα λέγατε;

Εγώ είπα, δημοσίως, ότι δεν θα ψηφίσω Αβραμόπουλο γιατί δεν θέλω να ψηφίσω ωό του σωλήνα. Να τελειώσει αυτή η ιστορία. Άσε που κυκλοφορεί τώρα στο Διαδίκτυο ότι προτείνουν εμένα για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εγώ πρότεινα την Κοτταρίδη ή την Πατουλίδου. Αλλά εάν ξαναγυρίσουμε στη μούχλα του κομματικού σωλήνα, ε, έχω την εντύπωση ότι δεν θα είμαι πολύ χειρότερος από τον Αβραμόπουλο, άρα μπορώ και εγώ να γίνω Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου