προσφατα

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Η ΕΡΤ επιστρέφει (και πάει κόντρα στην DIGEA των καναλαρχών)

Πολιτική


Δύο μέρες έμειναν για την ψηφοφορία στη Βουλή αναφορικά με το νομοσχέδιο που προβλέπει την επιστροφή της ΕΡΤ στους τηλεοπτικούς δέκτες μας – αν και η νέα ΕΡΤ θα έχει αρκετές διαφορές από την «παλιά» ΕΡΤ.

Σημαντικό είναι ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει ήδη τον «αντίπαλο» της DIGEA των καναλαρχών, μία ψηφιακή πλατφόρμα δηλαδή ανταγωνιστική προς την DIGEA, η οποία θα αποτελέσει ένα εναλλακτικό (και πιθανότατα λιγότερο ακριβό) «σπίτι» για τους περιφερειακούς τηλεοπτικούς σταθμούς που σήμερα δεν έχουν άλλη επιλογή από την DIGEA, αν θέλουν να μεταδίδεται το πρόγραμμά τους ψηφιακά.

Εξάλλου, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς έχει διαμηνύσει πως η νέα ΕΡΤ θα μεταδίδει ειδήσεις, και όχι προπαγάνδα, θα είναι δηλαδή ένα δημόσιο κανάλι, και όχι ένα κυβερνητικό κανάλι, ενώ θα διατηρήσει τον κοινωνικό και πολιτιστικό της ρόλο, διαθέτοντας το 1,5% του ετήσιου κύκλου εργασιών της για στήριξη εκδόσεων βιβλίων και παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών.

Στη νέα ΕΡΤ μπορούν να επιστρέψουν συνολικά 1.559 εργαζόμενοι, με το μισθολογικό κόστος να κυμαίνεται στα 50-60 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, τη στιγμή που τα έσοδα από το ανταποδοτικό τέλος εκτιμώνται στα 190 εκατομμύρια ευρώ.

Εντύπωση προκαλεί πάντως η αρνητικότατη αντίδραση της ΠΟΣΠΕΡΤ, που έχει ζητήσει την απόσυρση του νομοσχεδίου που επαναλειτουργεί την ΕΡΤ! Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Αυγής», η ΠΟΣΠΕΡΤ επικαλείται το ότι οι υπάλληλοι της ΕΡΤ θα υπάγονται στο ενιαίο μισθολόγιο (ενώ οι δημοσιογράφοι στη σχετική υπουργική απόφαση), όμως το βασικό πρόβλημα που δεν λέγεται είναι ότι σταματά το πελατειακό σύστημα και η συνδιοίκηση της ΕΡΤ από την ΠΟΣΠΕΡΤ. Με τον νέο νόμο δεν μπορεί εκλεγμένος συνδικαλιστής να διορίζεται από την ΠΟΣΠΕΡΤ στο Δ.Σ. της ΕΡΤ, αλλά θα γίνεται απευθείας εκλογή από τους εργαζόμενους

Κουτί Πανδώρας

Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι και πέμπτη φάλαγγα!

Του Θανάση Καρτερού


Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ξέρει ότι η αλήθεια είναι πάντοτε επαναστατική. Δεν πρόκειται λοιπόν να ενοχληθεί αν πούμε την αλήθεια: Ο Ανδρέας Λοβέρδος ορθώς οργίστηκε όταν τον χαρακτήρισε στη Βουλή εκπρόσωπο κάποιας πέμπτης φάλαγγας. Διότι τι είναι πέμπτη φάλαγγα; Εκείνοι που, ενώ οι τέσσερις φάλαγγες πολιορκούν φανερά τη χώρα, δρουν μυστικά πίσω από τις γραμμές των πολιορκημένων. Αναπαράγουν την εχθρική προπαγάνδα, υπονομεύουν το ηθικό, αποδιοργανώνουν την αντίσταση.

Ανήκει σε αυτή την κατηγορία ο Λοβέρδος; Ακόμα χειρότερα: Υπάρχει τέτοια -πολιτική- φάλαγγα στη σημερινή Ελλάδα; Να τους πεις δεύτερη φάλαγγα, εντάξει. Να τους πεις τρίτη, ή τέταρτη, πάει στα κομμάτια. Αλλά από πού κι ως πού πέμπτη; Αφού οι άνθρωποι ό,τι κάνουν το κάνουν φανερά. Φάτσα φόρα. Με θάρρος, ου μην και με θράσος, θα λέγαμε. Μπροστά ο Σόιμπλε, λίγο παραπίσω ο Ντράγκι, παραπλεύρως ο Ντάισελμπλουμ, και παρά τω Ντάισελμπλουμ ο Λοβέρδος. Και ο Βενιζέλος. Και ο Σαμαράς. Και ο Σταύρος βεβαίως, βεβαίως.

Φάλαγγα μαχητική, φανατισμένη, αδίστακτη; Μάλιστα. Που διαθέτει βαρύ προπαγανδιστικό οπλισμό, κανάλια μεγάλου βεληνεκούς, έντυπα μεγάλης κυοφορίας -ναι, ναι, κυοφορούν κάθε μέρα κι ένα πιο τρομερό alien. Και έμψυχο δυναμικό με πτυχία από τα καλύτερα πανεπιστήμια, ξένα κατά προτίμηση. Αλλά οι άνθρωποι δεν δρουν καθόλου κρυφά. Μπορεί να έχουν κρυφούς καημούς και κρυφότερες επιθυμίες, αλλά στα φανερά κάνουν ό, τι κάνουν. Με δημοσιότητα, προβολείς, σκηνοθέτες, μονταζιέρες.

Επ' αυτού ποιος έχει αμφιβολίες; Εκβιάζουν οι δανειστές; Αναπαράγει τον εκβιασμό η φάλαγγα. Στραγγαλίζουν οι δανειστές; Καλά μας κάνουν, διακηρύσσει η φάλαγγα. Κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν έχει σχέδιο; Από κοντά και η φάλαγγα. Επιτίθενται στον Βαρουφάκη ότι δεν είναι σοβαρός; Υπερθεματίζει ο Λοβέρδος ότι είναι κλόουν. Την πέφτουν στον Λαφαζάνη για τη συμφωνία με τους Ρώσους; Τσουπ και ο Λοβέρδος με επίκαιρη ερώτηση για την ενεργειακή πολιτική. Με ολίγο από ρήξη και δραχμή.

Τούτων δοθέντων, συγγνώμη, αλλά ο Λοβέρδος έχει τα δίκια του. Φάλαγγα, ναι. Αλλά με τις μνημονιακές στολές, με τους σταθμούς -τηλεοπτικούς κατά προτίμηση- ανεφοδιασμού, με τα ιδρύματα -τραπεζικά κατά προτίμηση- χρηματοδότησης, με τα κέντρα -διεθνών προδιαγραφών κατά προτίμηση- εκπαίδευσης, πέμπτη δεν τους λες. Εμπρός η δόξα η παλιά μας, να ξαναζήσει είναι καιρός, τραγουδούν όπως οι παλιοί φαλαγγίτες. Ανοιχτά όμως. Να φύγει από τη μέση ο ΣΥΡΙΖΑ κι ας εγκατασταθεί στο Μαξίμου ο Σόιμπλε, που λέει ο λόγος.

Συνεπώς δεν θα ήταν κακό να ζητήσει συγγνώμη ο Λαφαζάνης από τον Λοβέρδο και τους λοιπούς της φάλαγγας. Δείξε μια μεγαλοψυχία, υπουργέ. Μίλα τουλάχιστον για τεσσεράμισι φάλαγγα. Αλλά όχι και για πέμπτη...

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιάννης Μηλιός: Nα μην αρκεστούμε στο φτιασίδωμα της κατάστασης που παραλάβαμε

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Μιχάλη Σιάχο


«Θα έρθουμε σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας που με τα Μνημόνια συγκέντρωσε πλούτο, εισόδημα και εξουσία σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, θα επιδιώξουμε μια αντίστροφη αναδιανομή προς το συμφέρον των πολλών;» Με αυτή την ξεκάθαρη αποστροφή σχολιάζει την πορεία των διαπραγματεύσεων ο Γιάννης Μηλιός, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο ΕΜΠ και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας στον Μιχάλη Σιάχο και το Δρόμο της Αριστεράς.

Αναφερόμενος στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη σημειώνει ότι «είχε αρκετά χρήσιμα επικοινωνιακά στοιχεία, αλλά υστερούσε σε ουσία», ενώ σε άλλο σημείο υπογραμμίζει ότι απαιτείται «άμεσα μια νέα ορμητικότητα αλλαγών στο εσωτερικό της χώρας». Σε ό,τι αφορά το «τρίγωνο» κυβέρνηση-κόμμα-κοινωνία επισημαίνει ότι «το κόμμα πρέπει να είναι ο δίαυλος αλληλεπίδρασης κοινωνίας και κυβέρνησης. Που σημαίνει σχέσεις εμπιστοσύνης συνεργασίας και συντροφικότητας». Τέλος, για το μείζον θέμα του χρέους τονίζει ότι «η διαγραφή σημαντικού μέρους του ήταν από τις βασικές μας αρχές» και επικαλείται τις θέσεις πολλών σημαντικών προσωπικοτήτων, μεταξύ των οποίων και ο Νόαμ Τσόμσκι.

Με βάση την πορεία των διαπραγματεύσεων, φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι ακολουθείται μια μεθοδική τακτική στραγγαλισμού της χώρας. Ποιος εκτιμάτε ότι είναι, τελικά, ο στόχος των «εταίρων» μας; Πού προσπαθούν να οδηγήσουν τα πράγματα;

Οι εταίροι στη σημερινή Ευρώπη εκπροσωπούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, που σημαίνει ότι θεωρούν αυτονόητο να συνεχιστεί η πολιτική που είχε συμφωνηθεί με την προηγούμενη κυβέρνηση: Οι εργαζόμενοι και οι μεσαίες τάξεις οφείλουν να αναλάβουν όλα τα βάρη της κρίσης, ώστε κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής να υποταχθεί στις προτεραιότητες των αγορών, στη λογική του κέρδους. Πρόκειται για καταστροφική πολιτική σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι προφανές ότι κάθε διαπραγματευόμενη πλευρά θέλει να πετύχει τους δικούς της στόχους. Αυτό επομένως που έχει σημασία είναι τι θέλουμε εμείς και πόσο είμαστε αποφασισμένοι να επιμείνουμε στην πολιτική μας, με βάση την οποία κερδίσαμε τις εκλογές. Θα έρθουμε σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα της ολιγαρχίας που με τα Μνημόνια συγκέντρωσε πλούτο, εισόδημα και εξουσία σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, θα επιδιώξουμε μια αντίστροφη αναδιανομή προς το συμφέρον των πολλών; Οφείλουμε όλοι να παλέψουμε για να ανοίξει ένας τέτοιος δρόμος, να μην αρκεστούμε απλώς στο να φτιασιδώσουμε την κατάσταση που παραλάβαμε. Με δεδομένο ότι κανέναν δεν συμφέρει η διάλυση της Eυρωζώνης, από την ελληνική κυβέρνηση, την αποφασιστικότητα και τη σοβαρότητά της, εξαρτάται το πού θα οδηγηθούν τα πράγματα. Αυτό που είναι δεδομένο και μας έχει διδάξει η ιστορία, είναι πως για να πετύχουμε την ανατροπή, πρέπει να τολμήσουμε την ευθεία αντιπαράθεση με τις κοινωνικές δυνάμεις που στηρίζουν τις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές και λογικές στη χώρα μας.

Όλοι πλέον μιλούν για συμφωνία στις 30 Ιουνίου. Τις προηγούμενες μέρες είχαμε την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), με τον αρμόδιο υπουργό να προσπαθεί να καλύψει με κάθε τρόπο τις οικονομικές υποχρεώσεις. Πώς κρίνετε κατ” αρχάς την ΠΝΠ και τι θα σημάνει το ενδεχόμενο να έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα ταμειακά διαθέσιμα μέχρι τον Ιούνιο; Γίνεται εξ ορισμού δυσχερέστερη η θέση της κυβέρνησης και της χώρας συνολικά;

Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου είναι έτσι κι αλλιώς δυσάρεστη και προβληματική για μας, σύμφωνα και με όσα έχουμε πει στο παρελθόν. Το θέμα είναι πόσο σύντομα θα επικυρωθεί εντός της Βουλής και σε ποιο σχέδιο εντάσσεται γενικότερα. Είναι μια λύση ανάγκης για τη διαχείριση αυτής της μεταβατικής περιόδου. Ωστόσο, είναι σημαντικό οι ΠΝΠ να αποφεύγονται για να είμαστε συνεπείς με τις προεκλογικές μας θέσεις. Το μείζον ζήτημα είναι το πολιτικό μας σχέδιο, η βούληση για άντληση πόρων από τους έχοντες, αυτό που έχω ονομάσει ένα «μνημόνιο για το κεφάλαιο», δηλαδή το σχέδιο που είχαμε εκπονήσει για αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων, πάταξη της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, του λαθρεμπορίου.

Από την κυβέρνηση χαρακτηρίστηκε επιτυχία η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη. Η μέχρι τώρα πορεία επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση; Ακόμα κι αν δεχτεί κανείς ότι κερδήθηκε κάποιος χρόνος, αξιοποιήθηκε αυτός ο χρόνος προς τη σωστή κατεύθυνση;

Η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη είχε αρκετά χρήσιμα επικοινωνιακά στοιχεία, αλλά υστερούσε σε ουσία. Ας αναλογιστούμε το εξής απλό δεδομένο: Η κυβέρνηση αυτή δεν προήλθε επειδή υποστήριξε το 70% του Μνημονίου -αν μάλιστα το είχε υποστηρίξει, ίσως να μην περιλαμβανόταν καν στον κοινοβουλευτικό χάρτη σήμερα. Η επιχείρηση επανεγγραφής της εντολής της, ώστε να περιλαμβάνει το 70% του Μνημονίου, αποτελεί εγχείρημα αλλαγής των σχέσεων εκπροσώπησης και των κοινωνικών συμμαχιών στις οποίες στηρίζεται. Άλλωστε, με ποιο κριτήριο προσδιορίζεται αυτό το 70%; Αφορά τις σελίδες ενός κειμένου, τα υποκεφάλαια ή τα μέτρα;

Ξέρετε, η διαπραγμάτευση έχει συγκεκριμένους κανόνες. Θέλει λίγα λόγια, σοβαρότητα, επεξεργασμένες και τεκμηριωμένες θέσεις, επίγνωση της δύναμης αλλά και των αδυναμιών σου, αλλά και αυτών του αντιπάλου σου, εκτίμηση των μελλοντικών κινήσεων του αντιπάλου και σχεδιασμό από σήμερα των μελλοντικών δικών σου κινήσεων. Ο βασικότερος βέβαια κανόνας είναι ότι αντιλαμβάνεσαι τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπεί ο αντίπαλός σου, συμφέροντα εσωτερικά και διεθνή. Γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν πετυχαίνεις το 100% των αιτημάτων σου, ξεκινάς τουλάχιστον από αυτά.

Θεωρώ ότι πρέπει να επιμείνουμε στο πρόγραμμά μας, σταθερά, αταλάντευτα και τεκμηριωμένα, μέχρι τέλους, με πλήρη ενημέρωση του λαού, ώστε να έχουμε δίπλα μας την κοινωνική πλειοψηφία μέχρι τέλους. Έτσι θα μπορέσουμε να πούμε στους συμπολίτες μας ότι παλέψαμε για όλα όσα δεσμευθήκαμε, και αν χρειαστεί να αφήσουμε στην κρίση και έγκρισή τους όσα θα πετύχουμε. Γνωρίζετε ότι αυτά που λέω δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τις συνεδριακές και κομματικές μας θέσεις!

Μπροστά μας βρίσκονται δύσκολοι στόχοι, ένα τιτάνιο έργο θα έλεγα, για να αποκτήσουν φωνή και δύναμη οι δυνάμεις της εργασίας, για την ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, για δημοκρατία και συμμετοχή. Η εξυγίανση της αγοράς εργασίας, με την επαναφορά των εργασιακών δικαιωμάτων και του κατώτατου μισθού όπως σχεδιάζεται, αλλά και τη διασφάλιση της νομιμότητας, με την εξάλειψη της μαύρης εργασίας, αποτελεί τη μια κρίσιμη προτεραιότητα. Η άλλη άμεση προτεραιότητα είναι η ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε επιτέλους το κεφάλαιο να επωμιστεί τα βάρη που του αναλογούν, παράλληλα με την εξυγίανση της δημόσιας ζωής από τις έκνομες πρακτικές στις οποίες επιδίδεται μερίδα της ελληνικής ολιγαρχίας: Λαθρεμπορία πετρελαιοειδών και προϊόντων καπνού, ενδοομιλικές συναλλαγές, φοροδιαφυγή, καταχρηστική δανειοδότηση κ.λπ.

Απαιτείται, δηλαδή, άμεσα μια νέα ορμητικότητα αλλαγών στο εσωτερικό της χώρας, έτσι ώστε να οικοδομηθούν σε νέες βάσεις οι συμμαχίες με τις κατώτερες τάξεις. Ο στόχος «να πληρώσει η ολιγαρχία» δεν ήταν ποτέ περισσότερο επίκαιρος.

Για να παραμείνει η κυβερνητική πολιτική ηγεμονική, θα πρέπει να ταχθεί καθαρά με τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να αμφισβητήσει τη στρατηγική νεοφιλελευθερισμού. Σε μια κοινωνία που η απώλεια του 25% του ΑΕΠ και η φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού δεν είναι παρά η ορατή όψη της ραγδαίας όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μια κοινωνία που η τεράστια ανεργία είναι το συμπλήρωμα ενός εκτεταμένου εργασιακού μεσαίωνα, σε μια κοινωνία πολλαπλών αντιθέσεων αλλά και υψηλών προσδοκιών, η επιτάχυνση των ριζικών τομών που επαγγέλλεται το πρόγραμμά μας αποτελεί ύψιστη αναγκαιότητα. Ας θυμηθούμε έναν κεντρώο πολιτικό, τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ, που σε μια ανάλογη ιστορική συγκυρία δεν δίστασε να συγκρουστεί με οργανωμένα συμφέροντα, παρόμοια με αυτά που καταδυναστεύουν σήμερα τον κόσμο της εργασίας στην Ελλάδα. Στην ομιλία του στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης στις 31/10/1936, είπε: «Έπρεπε να παλέψουμε με τους παλιούς εχθρούς της ειρήνης, το επιχειρηματικό και οικονομικό μονοπώλιο, την κερδοσκοπία, την απερίσκεπτη τραπεζική δραστηριότητα, τον ταξικό ανταγωνισμό, τον τοπικισμό, την πολεμική κερδοσκοπία. Είχαν αρχίσει να θεωρούν την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ως απλό προσάρτημα στα δικά τους συμφέροντα. [...] Ομοφωνούν στο μίσος τους για μένα, και εγώ χαιρετίζω το μίσος τους».

Σε κεντρικά ζητήματα, όπως ιδιωτικοποιήσεις, ΤΑΙΠΕΔ κ.λπ., εκπέμπονται -από την κυβέρνηση τουλάχιστον- αντιφατικά μηνύματα. Αυτό οφείλεται σε έλλειμμα απλά συντονισμού ή σε έλλειμμα στρατηγικής και ξεκάθαρων στόχων;

Η δημόσια περιουσία πρέπει να χρησιμοποιείται προς όφελος της κοινωνίας. Χρειάζεται μια διαφορετική πορεία. Κοινωνικός έλεγχος, διαφάνεια και λογοδοσία, δηλαδή «άνοιγμα των βιβλίων» των επιχειρήσεων, το κοινωνικό συμφέρον και οι κοινωνικές ανάγκες να μπουν πάνω από τα κέρδη σε κάθε επιχείρηση δημόσιας σημασίας, είτε λειτουργεί υπό ιδιωτική είτε υπό κρατική νομική μορφή. Βεβαίως, αυτό είναι πολύ ευκολότερο αν η νομική μορφή είναι δημόσια, γι’ αυτό είμαστε κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Οι θέσεις μας ως κόμμα είναι ξεκάθαρες και καθόλου αντιφατικές για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά και για την επανεξέταση των συμβάσεων που εκκρεμούν.

Τελικά, βρισκόμαστε σε πορεία οριστικού απεγκλωβισμού από την ασφυκτική εποπτεία και τα μνημόνια; Ποια είναι η εκτίμησή σας με τα μέχρι τώρα δεδομένα;

Οι μέχρι τώρα πολιτικές των μνημονίων έχουν φτάσει στο όριό τους. Απέτυχαν σε όλους τους διακηρυγμένους στόχους, όπως η απομείωση του χρέους, η απασχόληση, η ανάπτυξη, και δημιούργησαν δυσεπίλυτα προβλήματα, όπως εκτίναξη της ανεργίας και των κοινωνικών ανισοτήτων. Αποκαλύπτεται ότι ο πραγματικός στόχος ήταν η ενίσχυση των θέσεων και των συμφερόντων της ολιγαρχίας. Τίποτα, όμως, δεν επιλύεται με αυτοματισμούς. Είμαστε στην κρίσιμη στιγμή, λοιπόν, ώστε να αντιστρέψουμε αυτήν την καταστροφική για την κοινωνική πλειοψηφία πορεία.

Η σχέση κυβέρνησης – κόμματος και κατ’ επέκταση κοινωνίας πώς διαμορφώνεται; Το κόμμα συνδέεται με την κυβέρνηση και χτίζει διαύλους προς και με την κοινωνία ή πρόκειται για παράλληλες, αν όχι αντιθετικές, πορείες;

Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί οι σχέσεις κόμματος και κυβέρνησης να είναι αντιθετικές. Ούτε, όμως, το κόμμα να εκφυλιστεί σε απλό προπαγανδιστή των κυβερνητικών αποφάσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση μέσα από τον αγώνα και την πολύχρονη δουλειά των μελών του κόμματος, με εργαλεία τις επεξεργασμένες προτάσεις και θέσεις του κόμματος. Το κόμμα πρέπει να είναι ο δίαυλος αλληλεπίδρασης κοινωνίας και κυβέρνησης. Που σημαίνει σχέσεις εμπιστοσύνης συνεργασίας και συντροφικότητας. Δεν λέω κάτι πρωτότυπο, είναι τα υλικά και οι αξίες της Αριστεράς, που δρα μέσα στον λαό και ταυτίζεται με τους λαϊκούς αγώνες, είναι η ίδια η ζωή τόσων ανθρώπων που μας έφτασαν μέχρι εδώ.

Χωρίς διαγραφή του χρέους μπορεί η χώρα να μπει σε μια άλλη πορεία; Η πλήρης αποδοχή των υποχρεώσεων προς τους δανειστές μπορεί να ανοίξει τελικά ένα δρόμο πραγματικής διεξόδου;

Στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνεται η θέση: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012». Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση υιοθετεί το «πρόγραμμα βιωσιμότητας» που στηρίζεται στην πληρωμή του «κεφαλαίου του χρέους» μέσω πρωτογενών πλεονασμάτων. Χρειάζεται πολλή προσοχή, γι’ αυτό πιστεύω ότι η συμφωνία σηκώνει συζήτηση. Η διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους ήταν από τις βασικές μας αρχές, αλλά και μέχρι σήμερα υποστηρίζεται και από πολλές σημαίνουσες προσωπικότητες, όπως τελευταία ο Νόαμ Τσόμσκι, αντιγράφω τα λόγια του: «Ακριβώς όπως έγινε με τους Γερμανούς το 1953. Τότε η Ευρώπη διέγραψε το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού χρέους. Το ίδιο να γίνει και τώρα. Έτσι η Γερμανία κατάφερε να ανακτήσει το χαμένο έδαφος μετά τις μεγάλες καταστροφές του πολέμου». Και να σκεφτείτε ότι από τεχνική άποψη υπάρχουν πολλές λύσεις γι’ αυτόν το σκοπό. Θυμίζω απλά ότι τον Δεκέμβριο 2014 δημοσιεύσαμε σχετική μελέτη με τους συναδέλφους και συντρόφους Σπύρο Λαπατσιώρα και Δημήτρη Σωτηρόπουλο, η οποία εξακολουθεί να συζητείται σε αρκετές χώρες της Ευρώπης.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Η αρχή του τέλους…

Δημήτρης Μηλάκας


Η επισφράγιση μιας «πολιτικής συμφωνίας» είναι η προφανής διέξοδος από το λαβύρινθο των αξιολογήσεων ενός αποτυχημένου προγράμματος διάσωσης. Ενός προγράμματος που την αποτυχία του έχουν παραδεχτεί οι δανειστές (το ΔΝΤ μίλησε για λάθος συντελεστή), την αποδεικνύουν οι αριθμοί (το χρέος ολοένα και μεγαλώνει παρά την αιμορραγία της οικονομίας για να το εξυπηρετήσει) και την έχουν πληρώσει πανάκριβα οι πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ- ΔΗΜΑΡ) που προσπάθησαν να το εφαρμόσουν.

Με απλά λόγια και μετά από 5 χρόνια σκληρής λιτότητας όλοι κατανοούν ότι το πρόγραμμα «διάσωσης» ολοκλήρωσε τον κύκλο του, ωστόσο ο πειρασμός διατήρησης της καταστροφικής του συνταγής είναι μεγάλος, γιατί μέσα από ένα τέτοιο πρόγραμμα εξασφαλίζεται

- η συνέχιση αφαίμαξης της ελληνικής οικονομίας προς όφελος των δανειστών

- η αναπαραγωγή του εγχώριου οικονομικού κατεστημένου

- η διαιώνιση του ασφυκτικού ελέγχου της όποιας κυβέρνησης του τόπου και κατ επέκταση της βαθιάς νόθευσης της βούλησης του ελληνικού λαού

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι παρά τη διαπιστωμένη αποτυχία η οποία αποτυπώνεται με οδυνηρό τρόπο στην κοινωνία (ανεργία, περικοπές, διάλυση κοινωνικού κράτους) εγχώριες πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ) πιέζουν την κυβέρνηση να ολοκληρώσει την αξιολόγηση του προγράμματος και με τον τρόπο αυτό όχι απλώς να αποδεχτεί τα τετελεσμένα αλλά επιπρόσθετα να αναλάβει να υλοποιήσει μέχρι τέλους τη συνταγή της αποτυχίας. Με τον τρόπο οι εγχώριοι υπηρέτες των πολιτικών του μνημονίου θεωρούν ότι «δικαιώνονται» καθώς θα επιβεβαιωθεί ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Το επόμενο διάστημα και μέχρι τις αρχές Ιουνίου θα φανεί τελικά αν υπάρχει άλλος δρόμος που να προσφέρει στη χώρα – εντός της ευρωζώνης-- ευκαιρίες ανάκαμψης. Αυτός ο άλλος δρόμος μπορεί να χαραχτεί μόνο με μια πολιτική συμφωνία που διεκδίκησε και ίσως πετύχει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Στην περίπτωση που οι δανειστές (Γερμανοί) επιμείνουν στον έναν και μοναδικό δρόμο που από την αρχή της κρίσης οδηγήθηκε η χώρα, τότε θ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την εξόντωση μιας ακόμη ελληνικής κυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση, από τώρα και μέχρι τον Ιούνιο, βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους. Είτε του προγράμματος, είτε των ψευδαισθήσεων…

Το Ποντίκι

Διαβάστε Περισσότερα »

Καλύβα με καλύβα, σπίτι με σπίτι!

Του Νίκου Μπογιόπουλου


Ήταν 27 Απρίλη 1941, σαν σήμερα, όταν τα γερμανικά  στρατιωτικά τμήματα μπαίνουν στην Αθήνα. Ο λαός «υποδέχεται» τους ναζί κατακτητές παραμένοντας  ερμητικά κλεισμένος στα σπίτια του. Η πρωτεύουσα είναι μια έρημη πόλη.

Τρεις μέρες πριν πέσει η Αθήνα στα χέρια των Γερμανών και επιβληθεί στη χώρα η στυγνή τριπλή (γερμανική, ιταλική, βουλγάρικη) κατοχή, ο Τσολάκογλου είχε υπογράψει στη Θεσσαλονίκη το οριστικό πρωτόκολλο της συνθηκολόγησης. Οι Γερμανοί εκτιμώντας τον «πατριωτισμό» του τον διόρισαν πρώτο «πρωθυπουργό» της κατεχόμενης Ελλάδας.

Μια μέρα νωρίτερα από την συνθηκολόγηση Τσολάκογλου οι «κεφαλές του έθνους» είχαν φροντίσει να… λακίσουν. Ο βασιλιάς και η κυβέρνηση έφυγαν αρχικά για την Κρήτη, αφήνοντας οπισθοφυλακή τον υφυπουργό Ασφαλείας του μεταξικού καθεστώτος και κατοπινό βουλευτή της ΕΡΕ, τον διαβόητο Κ. Μανιαδάκη.

Βασική φροντίδα του Μανιαδάκη ήταν να παραδοθούν δέσμιοι στους Γερμανούς οι 2.000 περίπου φυλακισμένοι και εξόριστοι αγωνιστές, κυρίως κομμουνιστές, που από τα κάτεργα της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου περνούσαν (από… τα ελληνικά χέρια) στα χέρια της Γκεστάπο.

Η είσοδος των Γερμανών συνοδεύεται από τον απόλυτο εξευτελισμό του προπολεμικού αστικού πολιτικού κόσμου. Ένα μέρος του επέλεξε την ανοιχτή συνεργασία με τους κατακτητές. Ένα δεύτερο παρέμεινε στην Ελλάδα απέχοντας από τον αγώνα προσβλέποντας σε μελλοντικές εξελίξεις. Ένα άλλο, συμμαχικό της Βρετανίας, που ανέλαβε να διεξάγει αντικατοχική δράση δεν παρέλειψε να έχει στην πλειοψηφία του σχέσεις και με τους κατακτητές. Ο κύριος, δε, όγκος, μαζί με το Παλάτι, διέφυγε στο εξωτερικό αρπάζοντας μαζί του και τις τεράστιες ποσότητες των κρατικών αποθεμάτων σε χρυσό…  

Η φυγή τους αποτελεί εκδήλωση παροιμιώδους… λεβεντιάς και «εθνικού φρονήματος»: Ανήμερα της συνθηκολόγησης ο Βασιλιάς Γεώργιος με τον πρωθυπουργό Εμμ. Τσουδερό, τον πρίγκιπα Πέτρο και τον Άγγλο πρεσβευτή σερ Μάικλ Πάλαιρετ εγκατέλειψαν την Ελλάδα μ' ένα υδροπλάνο «Σάντερλαντ». Προηγήθηκε το ζεύγος των διαδόχων Παύλος και Φρειδερίκη, ενώ τη νύχτα 22 προς 23 Απριλίου με τα αντιτορπιλικά «Β. Ολγα», «Πάνθηρ» και «Ιέραξ» αναχώρησαν… άπαντες:

Ο ναύαρχος Σακελλαρίου γράφει χαρακτηριστικά:

«(…)άπαντες οι υπουργοί, ο Διοικητής και ο Υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και μερικοί κρατικοί επίσημοι και μη λειτουργοί, οι πλείστοι με τας οικογενείας των- γυναίκες, τέκνα, πενθερές, κουβερνάντες- και τας αποσκευάς των- μπαούλα, βαλίτσες και τουαλέτες, τσάντες με ρουχισμό, μερικοί με παιχνίδια των παιδιών των και κάποιοι με τα χρυσαφικά των. Ο Βασιλεύς και ο κ. Τσουδερός ανεχώρησαν αεροπορικώς περί τα ξημερώματα της 23ης Απριλίου, αφού αφήκαν και από μίαν προκήρυξιν προς τον Λαόν διά να του εξηγήσουν την προς την Κρήτην απομάκρυσίν των. Φαίνεται όμως ότι η θέα τοσούτον ασυνηθίστου διά πολεμικά πλοία φορτίου, και δη εν καιρώ πολέμου, εξηρέθισε τα πληρώματα εις τοιούτον βαθμόν, ώστε εις την Σούδαν εξεδηλώθη μικρά στάσις επί του "Βασίλισσα Ολγα", του προσωπικού απαιτήσαντος να μην επιβή κανείς πλέον. Αντιλαμβάνεται ο καθείς την ψυχολογία όλων αυτών των αξιωματικών, υπαξιωματικών και ναυτών που κανένας τους δεν εγνώριζε πού και πώς άφηναν τα σπίτια τους, όταν έβλεπαν ότι υπήρχαν προνομιούχοι Έλληνες και Ελληνίδες ή Ελληνόπουλα που μπορούσαν ανέτως να μεταφέρονται με τα πολύτιμα των υπαρχόντων των προς άλλας ασφαλείς κατευθύνσεις μέχρις ότου παρέλθει η συμφορά ή όταν έβλεπαν ότι η οικογένεια του Πρωθυπουργού της Ελλάδος συνωδεύετο και από το απαραίτητο σκυλάκι της, χωρίς τη συντροφιά του οποίου φαίνεται ότι δεν ήτο δυνατόν να σωθεί η Ελλάς»…

Ανάλογη εικόνα με τον Σακελλαρίου δίνει και ο έφεδρος πλοίαρχος Ν. Δ. Πετρόπουλος, ο οποίος γράφει:

«Μου έκανε εντύπωσι και ένα άλλο θέαμα, που με επηρέασε κατά κάποιο ποσοστό για να μη φύγω από την Ελλάδα: Μεταξύ των Ελλήνων ιδιωτών επιβατών ήταν κι ένα ζευγάρι - όχι πρώτης νεότητος- που το συνόδευε η μητέρα της συζύγου. Η ηλικιωμένη πεθερά κρατούσε ένα βαλιτσάκι που, όπως επρόδιδαν οι μεταξύ των τριών τους κουβέντες, περιείχε τα τιμαλφή της οικογενείας. Χωρίς να θέλω με κατέλαβε αηδία από το γεγονός, ότι δε διαθέταμε τα πλοία για να σώσουμε έστω και λίγους στρατιώτες μας από τις χιτλερικές ορδές, αλλά καταλαμβανόταν η πολύτιμη χωρητικότης για να δοθεί ευκαιρία στα μπιζού και στα εξαντλημένα σαρκία της ευπόρου οικογενείας... να... συνεχίσουν και εκτός της Ελλάδος τον αγώνα κατά του κατακτητού!».

Ταυτόχρονα με την κατοχή της χώρας και την φυγή των «προυχόντων» ξεκίνησε και η προπαγάνδα της υποταγής. Το μήνυμα του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου προς τον λαό ήταν να… κάτσει ήσυχος.

Στις 29 Απρίλη 1941, δύο μέρες μετά την κατάληψη της Αθήνας η εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ», έγραφε στο κύριο θέμα της :

«Εντός εικοσιτετραώρων η κατάληψις της χώρας μας θα έχει συμπληρωθή. Έτσι η Ελλάς βγαίνει από τον πόλεμο - και βγαίνει οριστικώς από τον πόλεμον, καθ' ον τρόπον εβγήκαν όλαι σχεδόν αι χώραι της ηπειρωτικής Ευρώπης (…). Αυτό δεν το λέγομεν προς παρηγορίαν μας. Τα λέγομεν διά να τονίσωμεν τη βασικήν κατά τη γνώμην μας αλήθειαν που δεν πρέπει ποτέ να φεύγη από τα μάτια μας, ότι δηλαδή τα ελληνικά προβλήματα που εδημιουργήθησαν από της 27ης Απριλίου δεν ημπορούν να αντιμετωπισθούν παρά εις το πλαίσιο της Νέας Ευρωπαϊκής πραγματικότητος. Πρέπει να καταλάβουμε ότι εφεξής αποτελούμεν μέρος ενός εκτεταμένου ηπειρωτικού συνόλου του οποίου όλα τα τμήματα θα έχουν αναποφεύκτως κοινότητα κατευθύνσεων και προπαντός κοινότητα συμφερόντων, οικονομικών και άλλων. Αυτή η ηπειρωτική σύλληψις της υποστάσεώς μας πρέπει να αποτελέση το πλαίσιον μέσα εις το οποίον θα κινηθούμε. Η τύχη μας είναι εφεξής αρρήκτως συνδεδεμένη προς την τύχη της γηραιάς Ηπείρου της οποίας αποτελούμεν τη νοτιοανατολικήν εσχατιάν».

Αντίστοιχο και το μήνυμα της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»:

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».

Κόντρα στα κηρύγματα της υποταγής, στην προπαγάνδα της συνθηκολόγησης που διατεινόταν ότι η κατοχή σήμαινε το… τέλος του πολέμου και ότι οι Γερμανοί κατακτητές εμφορούντο από «τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού», ο λαός μας ακολούθησε τον άλλο δρόμο.

Ο λαός ακολούθησε το δικό του μεγαλειώδη δρόμο, τον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως τον είχε περιγράψει ήδη από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου – μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας– ο Νίκος Ζαχαριάδης στο ιστορικό του πρώτο γράμμα της 31 Οκτώβρη 1940:

«Προς το λαό της Ελλάδας Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…)»

Και το γράμμα του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κατέληγε:

«Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».

Ο λαός μας, αρνούμενος την καταχνιά της κατοχής που πλάκωσε τη χώρα τον Απρίλη του ’41, πιάνοντας το νήμα του ‘21, απειθαρχώντας στα κελεύσματα της συνθηκολόγησης, χωρίς να διαπραγματευτεί τίποτα από την τιμή και την Ιστορία του, τράβηξε το δρόμο του μεγαλείου και της θυσίας, όπως ακριβώς περιγραφόταν σε εκείνο το πανό του ΕΑΜ:

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ικετεύοντας… δόλωμα!

Του Γιώργου Δελαστίκ*


Μπουρδέλο η Βουλή την Παρασκευή! Μπουρδέλο και η Ευρωομάδα, το Γιούρογκρουπ! Άσχετο διακοσμητικό στοιχείο το κοινοβούλιο. Τίποτα δεν μπορεί να αποφασίσει πλέον, αν προηγουμένως δεν το έχουν εγκρίνει οι ευρωπαίοι επικυρίαρχοι, με επικεφαλής φυσικά το Δ΄ Ράιχ της Γερμανίας.

Συμμορία εκβιαστών δανειστών και η Ευρωομάδα, με μοναδικό μέλημα πώς θα εξοντώσουν μέσω της λιτότητας τον ελληνικό πληθυσμό, θα τον φτωχύνουν για να έρθουν οι «Ούννοι» της Γερμανίας και των άλλων να του αρπάξουν τα σπίτια, τα οικόπεδα, τα χωράφια και ό,τι έχει και δεν έχει. Βάρβαροι άρπαγες είναι οι Ευρωπαίοι, τίποτα λιγότερο.

Το μάτι γουρλωμένο είχε ο κάποτε υπουργός και τώρα… βουλευτής εν αποδρομή Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος επιτέθηκε φραστικά μαινόμενος κατά του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μη ξέροντας φυσικά τι έλεγε.

Ωραία τον συγύρισε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος του είπε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που διαπερνά τα όσα λέει ο Ανδρέας Λοβέρδος: Η Πέμπτη Φάλαγγα! Υπάρχει μια Πέμπτη Φάλαγγα, η οποία δεν θέλει να ακούσει την παραμικρή κριτική προς το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Λειτουργεί ως υπαλληλία των πιστωτών. Υπάρχει μια Πέμπτη Φάλαγγα ολιγαρχών, διαπλεκόμενων μίντια και πολιτικών υπαλλήλων, η οποία αν ακούσει κάτι να λέγεται για “γερμανική Ευρώπη”, θεωρεί ότι είναι βολή κατά της… χώρας!» υπογράμμισε ο υπουργός Λαφαζάνης προς τον βουλευτή Λοβέρδο.

«Απάντησε αυτός ο οποίος υπερασπίζεται τη ρήξη!» είπε ο Λοβέρδος, νομίζοντας ο καημένος ότι… μειώνει (!) τον Π. Λαφαζάνη, αποκαλώντας τον οπαδό της ρήξης με τους τοκογλύφους του Δ΄ Ράιχ και της ΕΕ. Απολαυστικός ήταν ο Λαφαζάνης στην ανταπάντησή του προς τον Λοβέρδο: «Έχουμε ένα παραλήρημα ενοχής» είπε και πρόσθεσε: «Στο πρόσωπό του βλέπουμε την Ελλάδα των Μνημονίων. Την Ελλάδα, την οποία αυτή έφεραν σε αυτά τα χάλια!»

Εννοείται, φυσικά, ότι οι Γερμαναράδες ηγούνται κάθε επίθεσης εναντίον της χώρας μας. Αυτή τη φορά ήταν ο γερμανός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της Ευρωδεξιάς, ονόματι Μάνφρεντ Βέμπερ, που αποτέλεσε την πέτρα του σκανδάλου. Σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα Ντερ Στάνταρντ, όταν ρωτήθηκε από το δημοσιογράφο σχετικά με το γεγονός ότι πολλοί στην Ευρωζώνη θεωρούν πως με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι καλύτερα να διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ, συναίνεσε: Είναι σωστό ότι πολλοί θεωρούν σήμερα το Grexit ρεαλιστική επιλογή, ήταν η «στημένη» ερώτηση στον Βέμπερ. «

Θα έλεγα ότι αυτή η εκτίμηση δυστυχώς είναι ορθή. Σήμερα υπάρχουν περισσότερες σοβαρές συζητήσεις για μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη» είπε ο δεξιός Γερμανός και συμπλήρωσε: «Σήμερα αυτό που ισχύει είναι ότι ολόκληρη η Ευρωζώνη έχει στραφεί κατά της Ελλάδας. Δεν είναι η Γερμανία απομονωμένη. Η Ελλάδα είναι απομονωμένη»! Δεν παρέλειψε φυσικά, όπως κάνουν συχνά οι Γερμανοί όταν αναφέρονται στην κυβέρνηση Τσίπρα, να επικρίνει τον πρωθυπουργό που πήρε στην κυβέρνηση τους ΑΝΕΛ. Ευνόητο είναι ότι το Βερολίνο θα προτιμούσε να έχει ο Τσίπρας προσλάβει για κυβερνητικούς εταίρους τους σύγχρονους «γερμανοτσολιάδες» του Ποταμιού.

Η ΝΔ, όπως αναμενόταν φυσικά, τάχθηκε αναφανδόν υπέρ του Βέμπερ. «Η αλήθεια που θα πρέπει να τους απασχολεί (σ.σ. εννοεί την κυβέρνηση Τσίπρα) είναι ότι οι δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων από όλο το πολιτικό φάσμα της ΕΕ δείχνουν το πολύ κακό για την Ελλάδα κλίμα που επικρατεί στην Ευρώπη – [οι δηλώσεις] και του κ. Σουλτς και του Βέμπερ και του Μοσκοβισί και του Ντάισελμπλουμ» διακήρυξε ο εκπρόσωπος της ΝΔ. Μόνο που ξέχασε να πει ότι τα κόμματα του Σουλτς και του Βέμπερ συγκυβερνούν στη Γερμανία, επαναλαμβάνοντας την τόσο «πετυχημένη» συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, την οποία έδιωξε κλοτσηδόν ο ελληνικός λαός από την εξουσία!

Οι ανελέητοι ευρωπαίοι δανειστές, τώρα που έχουν πάρει τον αέρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με ευθύνη πρώτα απ’ όλα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται πλέον να δώσουν ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα, αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν υποταχθεί πλήρως στις απαιτήσεις τους, πράγμα που αν κάνει θα μεθοδεύσουν στη συνέχεια τη σύντομη ανατροπή του οι Γερμανοί, αφού πρώτα θα τον έχουν καταξεφτιλίσει σε όλη την Ευρώπη!

Η «πολιτική εκτέλεση» του Τσίπρα εν μέσω καταισχύνης θέλει το Βερολίνο να λειτουργήσει παραδειγματικά για όλη τη Γηραιά Ήπειρο, ώστε να μην τολμάει κανένας πολιτικός ηγέτης χώρας του ευρώ να παρουσιάζει ένα αστικό πρόγραμμα διαφοροποιημένο έστω και κατ’ ελάχιστο από τη γερμανική γραμμή. Ακόμη κι αν πρόκειται για το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του Αλέξη Τσίπρα, όπου δεν του έχουν επιτρέψει οι Γερμανοί να υλοποιήσει καμιά από τις φιλολαϊκές υποσχέσεις του, η καγκελαρία είναι άτεγκτη.

Δεν επιτρέπει καμιά παρέκκλιση από την πολιτική της λιτότητας που έχει χαράξει ο Σόιμπλε, ως εκπρόσωπος του γερμανικού κεφαλαίου. Τα ίδια συμφέροντα άλλωστε έχουν και οι κορυφαίοι όμιλοι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, οι οποίοι αφενός μεταφέρουν ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της δραστηριότητάς τους εκτός Ευρώπης και αφετέρου θα ήταν πανευτυχείς, αν πλήρωναν τους εργαζόμενους που τους έχουν απομείνει στην Ευρώπη με μισθούς… Βιετνάμ, Ινδίας ή Κίνας!

«Νέου τύπου πραξικόπημα, όχι με τανκς όπως το 1967 αλλά μέσω των τραπεζών» χαρακτήρισε –πολύ σωστά– τις διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαίους δανειστές. Οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ πολλά σωστά λένε, αλλά δυστυχώς τίποτα από όσα λένε δεν το κάνουν πράξη, όταν πρόκειται για φιλολαϊκό μέτρο…

Δημοσιεύθηκε στο "ΠΡΙΝ" 25/4/2015 από αριστερη αντεπιθεση

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαζί με τα ξηρά καίγονται και τα χλωρά (Αλλά μαζί με το ξηρό, καίγεται και η ΓΚΑΖΠΡΟΜ;)

(Ενός πολιτικού – και αθλητικού – στροβιλιστή)


Τι τους έπιασε ξαφνικά τους Αμερικάνους (τη διοίκηση Ομπάμα δηλαδή) και θυμήθηκαν το Σάββα από τους αδελφούς Ντάλτον; Και γιατί δεν είχαν πει τίποτα, όταν είχε αποδράσει ο Χριστόδουλος; Μήπως επειδή ήταν μεταμφιεσμένος σε Μέριλιν Μονρόε με μούσι; Η γελοιοποίηση ενός χολιγουντιανού μύθου, της διαχρονικής εθνικής σταρ των ΗΠΑ, δεν ήταν «μη φιλική ενέργεια προς τις ΗΠΑ», ενώ είναι («μη φιλική ενέργεια προς τις ΗΠΑ») ο κατ’ οίκον περιορισμός (με βραχιολάκι παρακαλώ) ενός 98% ανάπηρου;

Τίποτα δεν τους έπιασε τους αμερικάνους με το Σάββα. Στα από τέτοια τους (στα παλιά τους υποδήματα δηλαδή) γράφουνε και τον ξηρό, και τον χλωρό, και τον υγρό. Η συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με την ΓΚΑΖΠΡΟΜ τους πείραξε, και θέλανε, να βρούνε κάτι, για να την πουν στον Τσίπρα. Και επειδή δεν είχαν πρόχειρο τίποτε άλλο, θυμήθηκαν τον ξηρό…

Θα μπορούσαν, βέβαια, να βγουν και ως εξής: «Ρε συ ALEX, γιατί ξηγιέσαι έτσι, ρε φιλαράκο; Εμείς δε σε στηρίξαμε στην Μέρκελ; Εμείς δε λέμε, όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, καλά λόγια για σένα; Αλλού τρως, αλλού πίνεις, αλλού πας και τον δίνεις (τον αγωγό), ALEX;»

Θα απαντούσε, όμως, ο ALEX: «Ούτε τρώω, ούτε πίνω (από σας), όπου θέλω, τον εδίνω (τον αγωγό)» Ή: « Όλο υποσχέσεις είστε, από έργα; Χορτάσαμε απ’ τα καλά λόγια, κοκό δεν έχει; Σας ευχαριστούμε, λοιπόν, για τα καλά σας λόγια, αλλά χρειαζόμαστε το παραδάκι του ξανθού γένους (των Ρώσων δηλαδή)» Έτσι θα τους απαντούσε ο Αλέξης, οπότε οι Αμερικάνοι δε θα είχαν και τίποτα να πούνε – πέρα από μπούρδες: «Ναι, αλλά εσείς γιατί απελευθερώνετε τον χλωρό (σόρυ, τον ξηρό); Και γιατί δεν υλοποιείτε τις μεταρρυθμίσεις, που σας ζητάνε οι θεσμοί (και σ’ αυτό σκλήρυναν τη στάση τους οι Αμερικάνοι μετά τη συμφωνία με τη ΓΚΑΖΠΡΟΜ, κάνοντας στροφή 180 μοιρών – από εκεί που υποστήριζαν – λεκτικά έστω – τις ελληνικές θέσεις). Και γιατί κάνετε πορεία στην Αμερικάνικη πρεσβεία; Και γιατί δεν έχετε πρωτάθλημα μπέιζμπολ και Αμέρικαν Φούτμπολ;» και πάει λέγοντας …


Μ’ άλλα λόγια: από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα. Αν, από την άλλη, η κυβέρνηση έσπαγε τη συμφωνία της με τη ΓΚΑΖΠΡΟΜ ή έκανε μια άλλη οικονομική συμφωνία (και) με τους αμερικάνους, ο κατ’ οίκον περιορισμός του ξηρού θα ξεχνιόταν στο πιτς – φιτίλι. Και ο Ομπάμα θα ξανατηλεφωνούσε στην Μέρκελ, ζητώντας της, να μην επιβληθεί κι άλλη λιτότητα στην Ελλάδα.

Γεωπολιτική σκακιέρα, σου λένε μετά…. Ολοκληρώνουμε την ενασχόληση μας με την τραγελαφική αυτή ιστορία με δυο ερωτήματα: 1) Πως είναι δυνατόν, να ξεμπλέξει η χώρα μας απ’ αυτό το γεωπολιτικό τρελλοκομείο; Με κατ’ οίκον περιορισμό; 2) Γιατί οι Αμερικάνοι δεν κατήγγειλαν και τη συμφωνία της παράγκας του Πλατινί (της ΟΥΕΦΑ – της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας δηλαδή) με τη ΓΚΑΖΠΡΟΜ; Το να τα παίρνει (τα ρούβλια της ΓΚΑΖΠΡΟΜ) ο Πλατινί είναι καλό, ενώ να τα παίρνει ο Τσίπρας είναι κακό; Δύο μέτρα και δύο σταθμά;


Μισέλ Πλατινί: «Ήταν πολλά τα λεφτά, Μπάρακ»

Στρόβιλος

Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΙΔΩΣ ΑΧΡΕΙΟΙ!!!

Νίκος Τσιουλάκης
Διαβάζοντας από πολύ καιρό τώρα τα πρωτοσέλιδα των φύλλων (φυλλάδων θα έλεγα). Ακούγοντας από πολύ καιρό τώρα τα "ειδησεογραφικά" τσοντοκάναλα. Καταλαβαίνεις αμέσως -αν θέλεις να καταλάβεις βέβαια- ότι μαίνεται ένας αδυσσώπητος πόλεμος κατά της Κυβέρνησης.

Γιατί άραγε?

Γιατί πολεμάνε τον Βαρουφάκη? για προσωπικούς-ενδυματολογικούς λόγους? Μήπως τελικά δεν τα έχει "ξεπουλήσει" όλα? όπως ισχυρίζονται δεξιά και "αριστερά"? Γιατί πολεμάνε μέχρι τελικής εξόντωσης την Ζωή? Γιατί ζήτησε αγενώς και ετσιθελικά να της αλλάξουν λάστιχο στο σούπερ μάρκετ?

Μήπως επειδή για πρώτη φορά ΜΙΑ πρόεδρος δείχνει...ότι φοράει παντελόνια? (για να το πω κι εγώ αντρίκια και μάγκικα, έστω και μεταφορικά).

Γιατί πολεμάνε τον Κατρούγκαλο, τον Λαφαζάνη, τον Στρατούλη, την Βαλαβάνη? Γιατί προσπαθούν να κάνουν την βουλή πεδίο μάχης? Μήπως για να την απαξιώσουν στα μάτια του κόσμου"

Μήπως για να επιθυμήσουμε "σωτήρες" παλιών εποχών?

Λες και δεν προσπάθησαν να την απαξιώσουν οι προηγούμενοι και χωρίς τα σημερινά γαμωσταυρίδια που πέφτουν καθημερινά βάσει σχεδίου από τους γνωστούς τσιρίδες και τσεκουράτους!!!

Τα μοντέρνα πραξικοπήματα δεν χρειάζονται πια τανκς, αλλά τον τύπο και "εντεταλμένους τύπους" και έναν καλά συντονισμένο και οργανωμένο "σύστημα" με μυστικές υπηρεσίες, μιντιάρχες, μονταζιέρες, κατσαρόλες, κλπ.

Και εδώ να εκφράσω και την απορία μου.

Να καταλάβω τους μνημονιακούς που βλέπουν να χάνουν το παιχνίδι, να καταλάβω και τους "αριστερούς" που ξέρουν ότι ΠΟΤΕ δεν θα κερδίσουν το παιχνίδι (σε αυτή την ζωή τουλάχιστον). Να καταλάβω και αυτούς που θέλουν πάντα να νοιώθουν ασφάλεια ταξιδεύοντας σε "εθνικούς" δρόμους με διόδια.

Πως όμως να καταλάβω κάτι "φίλιες" δυνάμεις που έχουν μία "τάση" (έστω και μετρημένη στα δάχτυλα του ενός χεριού) να τα μηδενίζουν όλα, νομίζοντας ότι η "επανάσταση" έρχεται και μόλις στρίβει από την γωνία?

Λοιπόν τελειώνοντας, πολλά δεν καταλαβαίνω, αλλά και περισσότερα καταλαβαίνω. Γι αυτό θα βλέπω, θα αφουγκράζομαι, θα δέχομαι, θα αμφισβητώ αλλά πάντα θα είμαι ΟΡΘΙΟΣ δίπλα σε αυτούς που αγωνίζονται -έστω και με αδυναμίες και λάθη- αλλά αγωνίζονται ειλικρινά, και κάνουν "δύο βήματα μπρός και καμιά φορά ένα πίσω"

Ίσως για να πάρουν φόρα!!!

Διαβάστε Περισσότερα »

Οξός

Στάθης


Οι διαπραγματεύσεις με τους τροϊκανικούς «θεσμούς» βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο. Λεονταρισμοί έγιναν, μπλόφες επίσης, αλλά τώρα πια οι δύο πλευρές κοιτάζονται στα μάτια με τον κ. Τσίπρα και την κυρία Μέρκελ να βρίσκονται μαζί και απέναντι στην κορυφή των δύο στρατοπέδων.

Ο τρόπος που η ελληνική πλευρά έφθασε ως εδώ θα συζητηθεί και θα αναλυθεί, όταν οι συνθήκες θα το επιτρέψουν. Και θα το επιτρέψουν αν οι διαπραγματεύσεις μας οδηγήσουν σε έναν έντιμο συμβιβασμό. Αλλιώς, άλλα θα μας απασχολήσουν...

Ετσι όπως ήρθαν τα πράγματα, το δίλημμα που βρέθηκε να είναι σε θέση να μας θέτει η άλλη πλευρά είναι: ξαφνικός θάνατος (ρήξη) ή αργός θάνατος (υποταγή).

Είναι άλλο ένα Grexit να γίνει με δική μας πρωτοβουλία και δικούς μας όρους κι άλλο να μας επιβληθεί δια της χρεοκοπίας (μέσα ή έξω απ’ την ευρωζώνη). Και είναι άλλο ο έντιμος συμβιβασμός να αποτρέπει τη μετάλλαξη της Ελλάδας σε ειδική οικονομική ζώνη κι άλλο να την αποδέχεται (καθιστάμενος άτιμος ή e-mail Χαρδούβελη).

Συνεπώς, ο αγώνας που δίνει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, είναι αγώνας ολοκληρωτικός, σχεδόν ζωής ή θανάτου για τη χώρα, αλλά παρ’ ότι ένας, δεν είναι μονομέτωπος, είναι διμέτωπος. Το ένα μέτωπο αντιμετωπίζει τους δανειστές στο εξωτερικό και το άλλο μέτωπο τους υποτελείς στο εσωτερικό.

Και τα δύο εχθρικά μέτωπα χτυπούν και τον τρόπο που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και τον τρόπο που κυβερνά. Κατά τη γνώμη μου οι δυνατότητές του τρόπου που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση, θα ήταν ισχυρότερες ή ασθενέστερες αναλόγως του τρόπου που κυβερνά. Και ως προς αυτό η κυβέρνηση έχει εμφανίσει δύο εαυτούς, έναν αδύναμο κι έναν αποτελεσματικό. Ο αδύναμος έχει να κάνει με τσαπατσουλιές, ανετοιμότητα, ανεπάρκεια, ιδεοληψίες και χαρακτηρίζει τομείς όπως το (κρίσιμο) μεταναστευτικό και τις αστειότητες (δραματικές και ελαφρόμυαλες) όπως με τα βραχιολάκια του κ. Ξηρού και τους μπαχαλάκηδες.

Αντιθέτως, στα εργασιακά, στα ασφαλιστικά, στην εξωτερική πολιτική, στα ενεργειακά, στη ρύθμιση των χρεών, η κυβέρνηση έχει δώσει στέρεα και φιλολαϊκά δείγματα γραφής, ενώ περιμένουμε να δούμε τι μέλλει γενέσθαι με τα αναπτυξιακά, την αναμόρφωση της διοίκησης και τα υπόλοιπα – το καθένα με τον τρόπο του κρίσιμο, όπως η πάταξη της φοροδιαφυγής και η διάλυση της διαπλοκής.

Η πληρωμή από πλευράς του κ. Λεωνίδα Μπόμπολα (και άλλων) των οφειλών τους στην εφορία, η παραπομπή του κ. Αλεξ Ρόντος για κακούργημα, η εντολή να πληρώσουν τα κανάλια τα τέλη συχνοτήτων, η εξέταση των χρεών τους, η υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών και αρκετά άλλα, έχουν προκαλέσει μεγάλη ταραχή στον μεγάλο βάλτο.

Κι έτσι, ενώ η κυβέρνηση μάχεται στο εξωτερικό, υπονομεύεται στο εσωτερικό από μια πεμπτοφαλλαγγίτικη ορδή χρυσοκανθάρων. Η οποία διαθέτει στη δημοσιογραφία έναν στρατό πασίγνωστο. Παρ’ ότι νωθρόν, ετοιμοπόλεμον. Παρ’ ότι μαριονέτες και υπομείονες οι εν λόγω επίστρατοι πολεμούν λυσσαλέα με όλην την απελπισία εκείνων που σιχαίνονται τον εαυτό τους, επειδή συστηματικώς βλάπτουν τους άλλους. Δεν μπορούν να το αποφύγουν, όχι επειδή το έχουν στη φύση τους (υπάρχουν και τέτοιοι) αλλά κυρίως διότι είναι οι δεσμεύσεις τους, είναι οι επιλογές τους, είναι ο τρόπος ζωής τους.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν «βάψει τα χέρια τους με αίμα» - των ανέργων, των αυτοχείρων, των ξενιτεμένων. Υποστήριξαν την ψευδή Σημιτοευμάρια, υποστήριξαν το μνημόνιο, υποστηρίζουν τώρα τους δανειστές. Μισάνθρωποι με τον...λαϊκιστή λαό, ζουν οι ίδιοι περίκλειστοι σε έναν μικρόκοσμο αλληλοκολακευόμενοι και εξασφαλισμένοι απ’ την κρίση (που οι ίδιοι βοήθησαν να λυσσομανάει γύρω τους).

Πρόκειται για την κόπρο της ελληνικής κοινωνίας, για το σήμα κατατεθέν της παρακμής της. Δεν έχουν καμιά ιδεολογία – απλώς για επαγγελματικούς λόγους συνωστίζονται όλοι σε ένα χυλό απ’ τις παρυφές της Αριστεράς, ως τις παρυφές της Δεξιάς, ολίγον ΔΗΜΑΡ, κάργα ΠΑΣΟΚ, βαθύ Ποτάμι και πάνω απ’ όλα χρήσιμοι γενίτσαροι των αφεντικών – και ημεδαπών και αλλοδαπών.

Οι τύποι αυτοί, ό,τι ακουμπάνε το λερώνουν, έχουν βγάλει το λαό τεμπέλη, διεφθαρμένο, λαϊκιστή, εθνικιστή, ρατσιστή, εθνολαϊκιστή, αλλά εις ότι αφορά τα αφεντικά, λέξη! – στάζει η σιωπή τους μέλι, είναι για αυτούς ο πιο απαίσιος Δυνατός, η «Κυρία με τας Καμελίας»! Αν η Ελλάδα αναγεννηθεί, θα τους πάρει ο διάολος, αν χαντακωθεί, πάλι ο διάολος θα τους πάρει. Διότι ήδη έχουν χάσει τη χαρά της ζωής, ζουν με χάπια και ποτά, βγάζοντας πλούτο απ’ τα δεινά των άλλων.

Ενας απ’ τους κυριότερους λόγους για να τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι για να ξεβρομίσει ο τόπος. Οχι από πολιτική πρωτοβουλία της Αριστεράς (αυτό θα ήταν λάθος, θα ήταν σταλινισμός) αλλά από την ίδια την οικονομία των πραγμάτων. Ας ξαναπάρει ο λαός τη ζωή του πίσω κι αυτοί (που τον εμποδίζουν να κάνει ακριβώς αυτό)

Ας κράζουν τότε επί ματαίω μέσα στην ερημία του πλήθους των ανομημάτων τους....

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

«Κύριε, Πρόεδρε! Κύριε Διαμαντόπουλε!»

Γιώργος Ανανδρανιστάκης


Τι ωραία εικόνα, θεούλη μου! Να την απαθανατίσω, να την κορνιζάρω και να τη βλέπω κάθε φορά που θα χαλάει η διάθεσή μου. Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος να προεδρεύει από πάνω στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής και η Ντόρα Μπακογιάννη να φωνάζει από κάτω «δώστε μου τον λόγο, κύριε πρόεδρε!». Ο ταπεινός Διαμαντόπουλος από πάνω, η Μεγάλη Ντόρα από κάτω, ο Διαμαντόπουλος «κύριος πρόεδρος», η Ντόρα, η εκπρόσωπος της Αγίας Οικογένειας των Προέδρων, να ζητάει άδεια από τον «κύριο πρόεδρο» για να μιλήσει.

Τα ύστερα του κόσμου. Και δεν ήταν μόνο η Ντόρα. Ήταν και ο ωραίος Λοβέρδος, ήταν και ο Άδωνης Άδωνις, ήταν και ο Βορίδης του Γεωργίου Παπαδόπουλου, μέχρι και ο λησμονημένος Κουτσούκος του λησμονημένου ΠΑΣΟΚ ούρλιαζε στον Διαμαντόπουλο. Δεν είναι ο Διαμαντόπουλος που τους πείραξε. Είναι που ανεβήκανε τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι, είναι που συνέβη το αδιανόητο: η Αριστερά, που την είχανε μια ζωή του κλώτσου και του μπάτσου -κυρίως του μπάτσου- έγινε κυβέρνηση. Oh mon die, που θα έλεγε και ο γαλλομαθής Βενιζέλος.

Δεν νιώθουν απλώς ηττημένοι, νιώθουν ντροπιασμένοι. Έχασαν από την κατώτερη τάξη, από το υπηρετικό προσωπικό, από αυτούς που δεν τους είχαν άξιους ούτε τα παπούτσια να τους γυαλίσουν. Βλέποντας τον Διαμαντόπουλο στο προεδρείο, η Ντόρα νιώθει όπως ένοιωσε ο κόμης του Ντάουντον όταν έμαθε ότι ο σοφέρ θα παντρευτεί την κόρη του. Ακόμη χειρότερα. Ο κόμης, άνθρωπος σχετικά προοδευτικός για την εποχή του, αποδέχθηκε τελικά τον σοφέρ, τον έκανε μέλος της οικογένειάς του. Η Ντόρα θα προτιμούσε να καταπιεί ένα μαγκάλι κάρβουνα, δεν γνωρίζω ωστόσο αν τα κάρβουνα θα δέχονταν να καταπωθούν από την Ντόρα. Έχουν κι αυτά τα όριά τους.

Το καθεστώς υποτίμησε την Αριστερά: αυτοί δεν πρόκειται να πάρουν ποτέ την εξουσία, το ζήτημα λύθηκε άπαξ διά παντός με τον Εμφύλιο. Υποτίμησαν την Αριστερά και το πλήρωσαν ακριβά. Έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο, δέχθηκαν να εφαρμόσουν το πιο σκληρό και απάνθρωπο Μνημόνιο στην Ευρώπη επειδή πίστευαν ότι παίζουν χωρίς αντίπαλο. Ακόμη και τον Μάιο του 2012, όταν ήταν προφανές ότι όλα γύρω καταρρέουν, οι δημοσκόποι τους έβγαιναν στον Πρετεντέρη και προέβλεπαν ότι την τελευταία στιγμή ο λαός θα κάνει το καθήκον του, ο δικομματισμός θα πάρει 60% και θα συνεχίσει να κυβερνά.

Τελικά ο δικομματισμός πήρε 30%, ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε δεύτερος με 17%, μετά ξανάγιναν εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 27%, οι δημοσκόποι, όμως, επέμεναν ότι αυτό είναι το ταβάνι του, οπότε οι παρακατιανοί θα παραμείνουν εκτός εξουσίας διά παντός. Πάνω από 25% δεν πρόκειται να πάρουν, έλεγαν ο Βενιζέλος και ο Σταύρος, υπάρχει «υγειονομικό τείχος προστασίας γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ» έγραφε ο Πρετεντέρης, λες και μιλούσε για τη χολέρα και την πανούκλα.

Τελικά το τείχος έσπασε και τότε η περιφρόνηση έγινε μίσος, κακία, λύσσα και φόβος. Προπαντός φόβος.


ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Στη φωλιά του κούκου

Του Θανάση Καρτερού


Θα μπορούσε να είναι και μια συζήτηση σε πολύ ειδική πτέρυγα ψυχιατρείου. Ευρωπαϊκού μάλιστα και με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές. Γιατί το λέμε αυτό; Δώστε βάση: Βιαστείτε να κλείσετε συμφωνία με μας τους δανειστές, λένε οι δανειστές. Ωραία. Και γιατί να βιαστούμε; Γιατί ξεμένετε από λεφτά. Ξανά ωραία. Και γιατί ξεμένουμε από λεφτά; Γιατί δεν σας δίνουμε εμείς τα λεφτά που ήμασταν υποχρεωμένοι να σας δώσουμε εδώ και καιρό.

Ε, άντε πες εσύ ο ψύχραιμος αν όλα αυτά δεν είναι σκηνές από τη φωλιά του κούκου. Σας στραγγαλίζουμε, ενώ σας προειδοποιούμε ότι επέρχεται οσονούπω ο θάνατος από ασφυξία. Σας κρατάμε το κεφάλι κάτω από το νερό, ενώ σας προειδοποιούμε για τον επικείμενο πνιγμό σας. Σας σφυροκοπούμε, ενώ σας προειδοποιούμε ότι οσονούπω θα τεζάρετε. Αν δεν βιαστείτε. Πάντα αν δεν βιαστείτε. Να συμφωνήσετε μαζί μας!!!!!!!

Αυτή είναι η γενική εικόνα. Και το ωραίο είναι πως οι δικοί μας εδώ, οι προηγούμενοι, οι ποτάμιοι, οι Λεωνίδες των μεταρρυθμίσεων, όλοι το ίδιο επαναλαμβάνουν. Εν χορώ, εν χορδαίς, εν οργάνοις, εν κραυγαίς, εν ψιθύροις. Βιαστείτε να κλείσετε συμφωνία. Και κανείς τους δεν δείχνει να ανησυχεί για το γεγονός ότι πριν κλείσουμε συμφωνία μας κρατούν κλεισμένους στο ψυχιατρείο τους. Πράγμα που ενισχύει τις υποψίες ότι λέγοντας συμφωνία εννοούν ζουρλομανδύα.

Ναι, αλλά τον ζουρλομανδύα τους τον δοκιμάσαμε. Και τα ηλεκτροσόκ τους, και τα παγωμένα μπάνια, και όλες τις βάρβαρες μεθόδους τους. Και το "λογικό" που βγήκε όλοι το ζήσαμε και το ζούμε. Γιατί διάολο επιμένουν οι ψυχίατροι, οι φύλακες, και φυσικά η σκληρή νοσοκόμα Μίλντρεντ στα ίδια και στα ίδια; Μα γιατί, προφανώς, όπως και στη σχετική ταινία, το θέμα δεν είναι η θεραπεία. Είναι να καμφθεί ο ασθενής. Να δηλώσει υποταγή. Να υπογράψει ό,τι του βάλουν μπροστά του.

Μπορεί να δώσει κανείς κάποια άλλη λογική ερμηνεία σε όσα διαδραματίζονται τελευταία σε θεσμούς και εσμούς; Αν ναι ευπρόσδεκτη. Αλλιώς δύο τινά μας απομένουν. Ή θα σπάσουμε το τζάμι να δραπετεύσουμε από τις λογικές του φρενοκομείου. Πολιτική συμφωνία, λέγεται αυτό. Ή θα καταλήξουμε όλοι σε μια ωραία - ωραία λοβοτομή. Να βαφτίζουμε τις περικοπές μεταρρύθμιση, τη ζούγκλα απορρύθμιση, και τη φωλιά του κούκου λογική ρύθμιση. Και γρήγορη μάλιστα...

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα στο φεστιβάλ Resistance!

Αριστερά


Ο Δρόμος της Αριστεράς, βασικός υποστηρικτής του φεστιβάλ Resistance, ανακοινώνει σήμερα το πρώτο σημαντικό καλό νέο της φετινής διοργάνωσης: Θα έχουμε τη χαρά και την τιμή να υποδεχτούμε, μεταξύ άλλων, μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης πολιτικής σκέψης και πράξης. Αναφερόμαστε στον Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, αντιπρόεδρο του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας, που πριν λίγες μέρες επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στο φεστιβάλ Resistance!

Tο φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί, για όγδοη συνεχή χρονιά, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας στις 19, 20 και 21 Ιουνίου.

Ποιος είναι ο Λινέρα


Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα γεννήθηκε το 1962 στην Κοτσαμπάμπα. Σπούδασε μαθηματικά στο Μεξικό, όπου ήρθε σε επαφή με τα λατινοαμερικάνικα επαναστατικά κινήματα. Αμέσως μετά την επιστροφή του στη Βολιβία, το 1985, προσανατολίστηκε στην πολιτική δουλειά με τους ιθαγενείς. Όπως έχει γράψει ο ίδιος, «μέχρι σήμερα είμαι ένας μαρξιστής που γοητεύτηκε από την ιθαγενική εξέγερση». Εκείνη την εποχή πρωτογνωρίστηκε και με τον Έβο Μοράλες.

Ήταν συνιδρυτής του Αντάρτικου Στρατού Tupaj Katari (EGTK). Το 1992 συνελήφθη και βασανίστηκε, μαζί με πολλά ακόμη ηγετικά στελέχη του αντάρτικου. Παρέμεινε φυλακισμένος, χωρίς δίκη, επί πέντε χρόνια. Εκμεταλλεύθηκε αυτό το διάστημα για να μελετήσει ακόμη βαθύτερα τη μαρξιστική θεωρία και κοινωνιολογία. Μέσα από το κελί του αναδείχτηκε σε σφοδρό πολέμιο του νεοφιλελευθερισμού.

Απελευθερώθηκε το 1997, εποχή που αναπτύσσονται και πάλι οι λαϊκοί αγώνες, στους οποίους συμβάλλει σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο από τη θέση του πανεπιστημιακού καθηγητή. Το 2005, λίγο πριν την τεράστια εκλογική ανατροπή που έφερε για πρώτη φορά τον ιθαγενή Έβο Μοράλες στη θέση του προέδρου της χώρας, ο Λινέρα δημοσίευσε το πιο γνωστό ίσως βιβλίο του, την Κοινωνιολογία των Κοινωνικών Κινημάτων στη Βολιβία.

Έκτοτε η Αντιπροεδρία του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας έχει μετατραπεί σε ένα πολιτικό και ιδεολογικό εργαστήρι της λαϊκής εξουσίας, της διαδικασίας μετάβασης προς μια νέα συλλογική κοινωνική οργάνωση. Τον Οκτώβριο του 2014 ο Μοράλες και ο Λινέρα επανεκλέχθηκαν για μια τρίτη θητεία ως πρόεδρος και αντιπρόεδρος, αντίστοιχα. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί, από τις εκδόσεις Α/συνεχεια, η συλλογή κειμένων του Λινέρα Κράτος, Επανάσταση και Ηγεμονία.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Βρυξέλλες ενέκριναν την εισαγωγή και κυκλοφορία στην αγορά 19 γενετικά τροποποιημένων οργανισμών

Οικολογία


Η ΕΕ ενέκρινε την Παρασκευή την εισαγωγή και την κυκλοφορία στην αγορά 19 γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, δύο ημέρες μετά την πρότασή της προς τα κράτη μέλη για μια μεταρρύθμιση που θα τους επιτρέπει να απαγορεύουν την χρήση τους στο έδαφός τους.

Έντεκα προϊόντα της αμερικανικής πολυεθνικής Monsanto - πολλές ποικιλίες σόγιας, αραβοσίτου, ελαιοκράμβης και βαμβακιού - βρίσκονται μεταξύ των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών που εγκρίθηκαν, διευκρινίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ανακοίνωσή της.

Οι υπόλοιπα οκτώ είναι προϊόντα της αμερικανικής εταιρείας Dupont και των γερμανικών ομίλων Bayer και BASF.
Δεκαεπτά από αυτούς τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς προορίζονται για την ανθρώπινη και την ζωική διατροφή, ενώ δύο είναι δρεπτά άνθη.

Η έγκριση αυτών των οργανισμών «τελούσε υπό αναστολή», καθώς τα κράτη μέλη δεν είχαν επιτύχει να συμπήξουν μια πλειοψηφία υπέρ ή κατά της κυκλοφορίας τους στην αγορά. Η έγκρισή τους ισχύει άμεσα και για δέκα χρόνια.

Αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εγκρίνουν την μεταρρύθμιση που παρουσιάστηκε την Τετάρτη, θα μπορούν να απαγορεύουν την χρήση των γενετικά τροποποιημένων αυτών οργανισμών στο έδαφός τους.

Στην αντίθετη περίπτωση, οι κανόνες που θα εφαρμόζονται θα είναι αυτοί που οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκρίνει την κυκλοφορία στο σύνολο της ΕΕ των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών που έχει διαπιστώσει ότι δεν παρουσιάζουν κανέναν κίνδυνο για την υγεία των ζώων και των ανθρώπων-- πρόκειται για τη λύση που ζητούσαν οι μεγάλοι όμιλοι.

Η Greenpeace κατηγόρησε τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ότι «δεν έχει την πρόθεση να προσεγγίσει την Ευρώπη των πολιτών, όπως έχει δεσμευτεί, και δρα υπέρ των συμφερόντων των ΗΠΑ και της Monsanto».

Τα Νέα

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Ή θα περάσουμε απέναντι μαζί ή θα βουλιάξουμε

Πολιτική


Αγωνιστική Παρέμβαση Γονέων Αττικής για το ΠΝΠ


Στις 25 Γενάρη, η ελληνική κοινωνία επέλεξε να ανατρέψει τις πολιτικές της βαρβαρότητας των Μνημονίων. Η κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας που σχηματίστηκε, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, διαπραγματεύεται. Διεξάγει πόλεμο. Με όλα τα μέσα που διαθέτει.

Η πολιτική έκφραση των μνημονιακών δυνάμεων έχει υιοθετήσει την πρακτική της 5ης φάλαγγας. Αντιτίθεται, σαμποτάρει, καταγγέλλει. Πρόθυμος συμπαραστάτης τους, η «εγχώρια πρωτοπορία της εργατικής τάξης». Που τώρα κόπτεται και για τα αποθεματικά των δήμων.

Στην Ομοσπονδία Ενώσεων Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Μαθητών της Περιφέρειας Αττικής -όπως και στην ανώτατη συνομοσπονδία, την ΑΣΓΜΕ- η παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ -και έχει την απόλυτη πλειοψηφία- πρότεινε και πέρασε καταγγελία της πράξης νομοθετικού περιεχομένου με την οποία υποχρεώνονται οι φορείς του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να καταθέσουν τα ταμιακά τους υπόλοιπα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Για να καλυφθούν οι δόσεις προς τους δανειστές, λένε. Και με το σύνθημα:

Κάτω τα χέρια από τα χρήματα του λαού!

...Η ΑΣΓΜΕ καλεί τις ομοσπονδίες, τις ενώσεις και τους συλλόγους γονέων σε όλη τη χώρα σε ξεσηκωμό και συναγερμό, να συνεδριάσουν άμεσα για να συζητήσουν το θέμα, να πάρουν πρωτοβουλίες για κοινή δράση με εργατικά σωματεία και άλλους μαζικούς φορείς για να σταματήσουμε την εφαρμογή της απόφασης στην πράξη. Με μαζικές παραστάσεις, διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις, να απαιτήσουν από τους ΟΤΑ και τις διοικήσεις των δημοσίων οργανισμών να μην καταθέσουν ούτε ευρώ στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Μας χρωστάνε δεν τους χρωστάμε τίποτα

Και αυτά από τους παντελώς και επιδεικτικά απόντες απ' όλες τις προσπάθειες αντίστασης των τελευταίων πέντε χρόνων. Απ' αυτούς που, όταν τα πληττόμενα στρώματα της κοινωνίας έστηναν δομές αλληλεγγύης -για να επανακτήσουν αξιοπρέπεια και ν' αντισταθούν συλλογικά-, κατακεραύνωναν και λοιδορούσαν, προτάσσοντας «ταξική καθαρότητα» και φληναφήματα περί «λαϊκής οικογένειας». Που απαντούσαν στις μεγαλειώδεις αυθόρμητες λαϊκές εκδηλώσεις των πλατειών του 2011 με τις περιβόητες «λαϊκές επιτροπές», σχήματα ενότητας με τον εαυτό τους. Γι' αυτό άλλωστε κι η κοινωνία τούς απαξιώνει μέρα τη μέρα.

Εμείς, όσοι και όσες δραστηριοποιούμαστε στο γονεϊκό κίνημα μέσα από τα σχήματα της Αγωνιστικής Παρέμβασης, συμμετείχαμε ολόψυχα σ' όλες αυτές τις προσπάθειες. Παράλληλα με τις αντιστάσεις μας στις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων. Παράλληλα με τη έμπρακτη συμπαράστασή μας στους αγώνες των εκπαιδευτικών. Ενάντια στην αξιολόγηση, στο νέο λύκειο, την εμπορευματοποίηση. Πάντα με γνώμονα την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του κοινωνικού αγαθού της Παιδείας.

Προφανώς και δεν μας ενθουσιάζει η υιοθέτηση της πρακτικής των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Υπογραμμίζουμε, πάντως, τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον καταιγισμό Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου της προηγούμενης κυβέρνησης και της λελογισμένης χρήσης αυτής της συνταγματικής δυνατότητας από την παρούσα. Δηλαδή ότι τώρα αυτές κατατίθενται άμεσα στη Βουλή για κύρωση. Χωρίς να παρακάμπτεται η δημοκρατική επιταγή.

Προσυπογράφουμε την εξαιρετική ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης -και μείζονος πλειοψηφίας στον Δήμο της Αθήνας- Ανοιχτής Πόλης:

«...Σε κάθε περίπτωση αν κάποιοι θέλουν να γίνεται διαπραγμάτευση χωρίς να χρησιμοποιηθεί κάθε δυνατότητα να το πουν ξεκάθαρα, γνωρίζοντας πολύ καλά τι σημαίνει αυτό... Να ασκούμε κριτική, αλλά όχι με υστερία. Ας περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει, αλλιώς να ειπωθεί ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμούν πραγματικά να γίνει διαπραγμάτευση, αλλά να πάμε σε νέο Μνημόνιο, να γίνουν απολύσεις, μειώσεις μισθών και ό,τι γινόταν τόσα χρόνια. Το ενδιαφέρον για την αυτοτέλεια των δήμων είναι προσχηματικό. Όταν για πέντε χρόνια δέχτηκαν απολύσεις, μειώσεις μισθών, περικοπές στους πόρους, το Παρατηρητήριο του κ. Φούχτελ...».

Η απόφαση της κυβέρνησης για τη μεταφορά των ταμιακών διαθέσιμων στην Τράπεζα της Ελλάδος σκοπεύει, με έναν προσωρινό χειρισμό, να διευκολύνει την βραχυπρόθεσμη ταμιακή ρευστότητα ώστε να ξεφύγει η χώρα από το ασφυκτικό πλαίσιο που έχουν δημιουργήσει σκόπιμα οι δανειστές μας. Κατά τρόπο μάλιστα που συμφέρει και οικονομικά τους ΟΤΑ (με μεγαλύτερο επιτόκιο) και είναι και ασφαλέστερος (τοποθέτηση στην Τράπεζα της Ελλάδος).

Η συγκεκριμένη επιλογή δεν σημαίνει ούτε μπορεί να αποτελέσει προηγούμενο για αμφισβήτηση της αυτοτέλειας των ΟΤΑ και της ανάγκης για διαρκή δημοκρατική διαβούλευση της κυβέρνησης με τους αιρετούς των δήμων και των Περιφερειών και τα συλλογικά τους όργανα.

Ιδιαίτερα όταν αυτή η ενέργεια της μεταφοράς των ταμιακών διαθεσίμων εντάσσεται στο πλαίσιο της μη υποχώρησης απέναντι στις πιέσεις που ασκούνται από τους «δανειστές» και τους «θεσμούς», όπου με εργαλείο την πιστωτική ασφυξία προσπαθούν να σύρουν τη χώρα μας σε άνευ όρων υποχωρήσεις και στην υπογραφή νέου Μνημονίου.

Όλοι, και οι φορείς της Αυτοδιοίκησης, όπως και οι πολίτες, γνωρίζουν πολύ καλά ότι είμαστε στην ίδια βάρκα. Ή μαζί θα περάσουμε απέναντι, ή μαζί θα βουλιάξουμε.

Στο πλαίσιο αυτό, χωρίς πανικό, κατανοούμε και υποστηρίζουμε κάθε ενέργεια που θα επιτρέπει στο κράτος να ανταποκρίνεται στις οικονομικές υποχρεώσεις του και θα σταθούμε στο πλευρό της κυβέρνησης όσο διαρκεί η διαπραγμάτευση.

Συμμετέχουμε στον πολύπλευρο και πολύμορφο αγώνα για την αξιοπρέπεια.

Για να σταθεί η κοινωνία μας πάλι όρθια. Για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Τώρα. Και όχι σε κάποια «σοσιαλιστική Δευτέρα παρουσία».

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Αλντεμπαράν στη σκήτη του θεού

Γελωτοποιός


«Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω;
Μιαν ανάσα, γυρεύω για να γιάνω.»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μια νυχιά, έτσι είναι το φεγγάρι απόψε. Απ” την άκρη του κρέμεται ένα αστέρι, ένα από κεινα που μείναν μόνα τους να κλαίν” τον χαμένο αγώνα του τροβαδούρου.

Και δίπλα απ” τη νυχιά είδα τον Θεό ν” απλώνεται.

~~{}~~

Πριν πολλά χρόνια, τότε που ο ήλιος έβγαινε απ” την ανατολή και το γρασίδι φύτρωνε στο χώμα, είχα βρεθεί στο Άγιο Όρος.

Θυμόμουν τον Καζαντζάκη και τον Σικελιανό που τριγυρνούσαν στον Άθω προς αναζήτηση θεού. Τον βρήκαν κι οι δυο, καθένας με τον τρόπο του.

Πήγα να ψάξω κι εγώ. Ίσως θα έπρεπε να κάνω πιο σημαντικά πράγματα, νέο παιδί, παλικάρι, που έπιανα τις πέτρες και τις έστιβα. Να σπουδάζω, να δουλεύω, να ψάχνω τρόπους για να βγάλω λεφτά. Δεν το είχα τότε, δεν το έχω τώρα, κι έτσι άφραγκος κι αλλοπαρμένος γυρεύω τον θεό, μακριά απ” τον Άθω.

Για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου, μωρέ.

~~{}~~

Άφησα πίσω μου τις Αγορές και τα παζάρια, πήρα μια διαλυμένη Βίβλο και παρείσφρυσα στο άβατο.

Με φιλοξένησε στο κελί του ο Χρυσόστομος. Και θυμάμαι ένα ένδοξο πρωινό, με τον ήλιο να επαργυρώνει τη θάλασσα, που με βρήκε χωμένο στη Βίβλο.

«Τι κάνεις εκεί;» με ρώτησε.
«Προσπαθώ να καταλάβω».
«Τι να καταλάβεις;», είπε γελώντας. «Κοίτα μπροστά σου. Τι άλλο θες;»

Σήκωσα το κεφάλι κι είδα τον Κόσμο. Χωρίς πολυκατοικίες, λεωφόρους κι αυτοκίνητα. Δεν υπήρχαν ψευδαισθήσεις κι υποκατάστατα, όλα εκείνα που κατασκευάζουν οι άνθρωποι για να επενδύσουν την αποτυχία τους. Ήταν ο Κόσμος γυμνός. Αληθινός.

Δεν κατάλαβα, αλλά ανατρίχιασα.

~~{}~~

Ήμουν μικρός τότε, λίγο παραπάνω απ” τα είκοσι. Έπρεπε να γυρίσω πίσω. Ένιωθα πως κάπου με περίμενε ένα κορίτσι μ” ανθισμένα στήθη. Κι όλος ο κόσμος ωχριά μπρος στο άρωμα της γυναίκας. Αλλιώς μπορεί να “μενα εκεί.

~~{}~~

Γύρισα, αγάπησα κι αγαπήθηκα, κι έπειτα προσπάθησα να παρεισφρύσω στο άβατο των ανθρώπων.

Ακόμα δεν το “χω καταφέρει. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς λειτουργεί.

Κάποια βράδια, σαν το αποψινό, ρωτάω τον θεό, μήπως ξέρει αυτός, μήπως αυτός έχει καταλάβει.

Τον ρωτάω γιατί πρέπει να πονάμε.
Δεν απαντάει.
Τον ρωτάω γιατί πρέπει να πεθαίνουμε.
Δεν απαντάει.
Τον ρωτάω γιατί πνίγονται άνθρωποι.
Δεν απαντάει.

Αν μπορούσε να μιλήσει ξέρω τι θα μου “λεγε.

«Αυτός ο κόσμος είναι ο κόσμος των ανθρώπων.

Όταν όλοι ήσασταν κοντά μου σας ρώτησα τι προτιμάτε; Αθανασία ή ελευθερία;

Οι άγγελοι προτίμησαν την αθανασία. Οι άνθρωποι την ελευθερία.

Οι άγγελοι δεν μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στο Κακό και στο Καλό. Γι” αυτό είναι αθάνατοι.

Οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν. Γι” αυτό πεθαίνουν.»

«Γι αυτό σκοτώνουν», του είπα.
Δεν απάντησε.

~~{}~~

Περπατούσαμε στο δάσος με τον Χρυσόστομο και μου “δειχνε τα ίχνη απ” τα αγριογούρουνα. Κάπου είδαμε μια τρύπα στο βουνό.

«Σκήτη», μου είπε. «Εμενε ένας γέροντας εδώ.»

«Τι έκανε;» τον ρώτησα.

«Πέθανε», μου είπε.

~~

Το τελευταίο βράδυ, πριν φύγω απ” τον Άθω, θυμήθηκα εκείνη τη βουδιστική ιστορία.

Ένας νεαρός είναι δόκιμος μοναχός. Περνάει όλες τις δοκιμασίες, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσει το κορίτσι στο χωριό.

Πηγαίνει στον δάσκαλο και τον ρωτάει: «Δάσκαλε, τι να κάνω; Να γίνω μοναχός ή να γυρίσω στο χωριό να παντρευτώ;»

Ο δάσκαλος μασουλούσε κολοκυθόσπορους, με τα λίγα δόντια που του “χαν μείνει. Έφτυσε τα τσόφλια κι είπε:

«Ό,τι και να κάνεις, στο τέλος θα το μετανιώσεις.»

~~{}~~

Το φεγγάρι μοιάζει με τσόφλι από πασατέμπο κι ο Αλντεμπαράν κρέμεται στην άκρη του.

Η Πέρλα, ο σκύλος, μασουλάει σαν σοφός ένα ξύλο.

Κάπου πνίγονται άνθρωποι, κάπου άνθρωποι πλουτίζουν, κάπου ένα παιδί ονειρεύεται την ειρήνη.

Ο ήλιος συνεχίζει να βγαίνει απ” την ανατολή στον κόσμο των ανθρώπων.

Κι ο θεός ξαπλώνει στη σκήτη του, χωρίς ποτέ να απαντάει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Νόστιμον Ημαρ & Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου