προσφατα

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη Γάζα (Δήλωση Αλέξη Τσίπρα και φωτ.)

Πολιτική

Από το Σύνταγμα ξεκίνησε η μαζική διαδήλωση ενάντια στη σφαγή στη Γάζα, με κατεύθυνση τα γραφεία της ΕΕ

21:25 Στιγμιότυπο έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία (@MakisSinodinos)

Media preview
21:22:  Η πορεία διαλύεται έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία

21.05:  Έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία

21.00: Δυναμικά στο Μέγαρο Μουσικής και συνεχίζει

20.22:  Η πορεία συνεχίζεται προς την αμερικάνικη πρεσβεία

Δήλωση Αλέξη Τσίπρα

"Αυτό που είναι επιτακτική ανάγκη, είναι να σταματήσει άμεσα η θηριωδία στην Παλαιστίνη. Νομίζω ότι πρέπει, όπου βρισκόμαστε, να ενώνουμε την φωνή μας με τη φωνή κινημάτων, αγωνιστών, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο, που απαιτούν να σταματήσει η θηριωδία. Η Παλαιστίνη είναι σε διαρκή πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Η θηριωδία αυτή δεν μπορεί να είναι ανεκτή, όταν σκοτώνονται άμαχοι, παιδιά, σε παραλίες που τις βρέχει η ίδια θάλασσα που βρέχει την ευρωπαϊκή ήπειρο. Δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς. Διότι, αν αυτό σήμερα συμβαίνει στην άλλη πλευρά της Μεσογείου, αύριο μπορεί να συμβεί και στη δική μας πλευρά.

 Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως η φωνή των κινημάτων αλληλεγγύης  ακούγεται και μέσα στο Ισραήλ. Ένα μεγάλο  και σημαντικό κομμάτι του ισραηλινού λαού εναντιώνεται στη θηριωδία και στον πόλεμο, και  ζητά βιώσιμη, δίκαιη και ειρηνική  λύση, με τη δημιουργία  ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους, στα όρια του 1967, όπως  προβλέπουν και οι αποφάσεις του ΟΗΕ."


20.10:  Η πορεία φτάνει στα γραφεία της ΕΕ

Λίγο πριν τις 20.00 η πορεία ξεκίνησε για τα γραφεία της ΕΕ και ενδέχεται να συνεχίσει ως την αμερικάνικη πρεσβεία. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κινητοποίηση για την Πλαιστίνη των τελευταίων ημερών. Το παρών έχει δώσει και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν: Eurokinissi



 



Να τερματιστεί τώρα η πολιορκία της Γάζας και η φονική επιδρομή κατά αμάχων! -Νίκη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση - Νίκη στην Ιντιφάντα

Από τo Left

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Νάντια Βαλαβάνη: Στόχος ο μετασχηματισμός της εκλογικής δύναμης σε πολιτικό κίνημα


Στη νέα σφαγή που συντελείται στη Γάζα, στην κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ουκρανία, αλλά και στο Κυπριακό και την εξωτερική πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς αναφέρεται μιλώντας στον Δρόμο η βουλευτής Β” Αθήνας και υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Νάντια Βαλαβάνη.

Επίσης, αναπτύσσει αναλυτικά την εκτίμησή της για το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών, επισημαίνει τα καθήκοντα του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη περίοδο και στέκεται στα εξαιρετικά σημαντικά ζητήματα του ξεπουλήματος των αιγιαλών και της διευθέτησης του δημόσιου χρέους.

Η αιματοχυσία στη Γάζα συνεχίζεται με την ελληνική κυβέρνηση να βρίσκεται κυριολεκτικά σε αφωνία…

Όπως επισημαίνουμε και στην προχθεσινή έκκληση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για άμεσο τερματισμό της αιματοχυσίας και του αποκλεισμού στη Γάζα, δεν μπορεί ένα «κράτος δικαίου» ν’ απαντά στην αποτροπιαστική δολοφονία των 3 εφήβων παιδιών του με την εγκληματική συλλογική «τιμωρία» ενός ολόκληρου πληθυσμού, εγκλωβισμένου σε μια στενή λωρίδα γης, αποκλεισμένη από στεριά, αέρα και θάλασσα. Πολύ περισσότερο, με στρατηγική τη μαζική εξόντωση άμαχου πληθυσμού, γυναικών και πολλών παιδιών, και την καταστροφή για μια ακόμα φορά έργων υποδομής απαραίτητων για τη ζωή των ανθρώπων. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε, με σημαία τις αποφάσεις του ΟΗΕ, να αγωνίζεται διπλωματικά τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στα διεθνή fora. Ξεκινώντας από την Ε.Ε., που έχει πληρώσει και για νοσοκομεία, σχολεία και υδραγωγεία που βομβαρδίζονται. Να πιέσει για εγκατάλειψη της πολιτικής των ίσων αποστάσεων, πολύ περισσότερο της μονομερούς στήριξης του Ισραήλ από το «γαλλογερμανικό άξονα». Πρωτεύει να τερματιστεί η πολεμική επέμβαση, αλλά και ο εποικισμός και ο αποκλεισμός της Γάζας. Αποτελεί ζωτική ανάγκη να υπάρξουν ουσιαστικές συνομιλίες των δύο πλευρών για τη δημιουργία κυρίαρχου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, μαζί με εγγυήσεις για την ασφάλεια και εδαφική ακεραιότητα του ίδιου όσο και του κράτους του Ισραήλ. Μια τέτοια εξέλιξη θα λειτουργούσε αποτρεπτικά για την επέκταση και κρατική μορφοποίηση του τζιχαντισμού, όσο και για τις επαπειλούμενες αλλαγές συνόρων, που πρωτοδρομολόγησε η εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ – «ανακουφίζοντας» επίσης Ελλάδα και Κύπρο από άμεσες συνέπειες σε κάθε άλλη περίπτωση.

Σε ό,τι αφορά την πολύπαθη Ουκρανία πολλοί κάνουν λόγο για επιστροφή στον «ψυχρό πόλεμο». Η δική σας εκτίμηση ποια είναι;

Προς όφελος των συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών, η Ουκρανία θα έπρεπε να γίνει γέφυρα συνεργασίας και ασφάλειας. Στα διάφορα διεθνή fora, ωστόσο, σήμερα κυριαρχεί μια γλώσσα μίσους και η πολιτική των αντιποίνων. Είναι σαν ν’ αλυχτούν τα σκυλιά του πολέμου. Στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο έζησα τρεις τέτοιες συνεδριάσεις για το Ουκρανικό, και προπαντός τη συνεδρίαση, με την οποία ουσιαστικά εκδιώχθηκαν οι Ρώσοι βουλευτές μέχρι το Γενάρη 2015 από το ένα από τα δύο, όλα-όλα, σώματα, στα οποία συνυπήρχαμε μέχρι σήμερα. Κυριαρχούν και πάλι λογικές συλλογικής ευρωπαϊκής ασφάλειας κόντρα στη Ρωσία.

Η ουκρανική κρίση κατέδειξε τη θεμελιώδη αδυναμία της Ε.Ε. και ως προς τις εξωτερικές της σχέσεις να λειτουργήσει ως δύναμη ειρήνης και δημοκρατίας. Η «ουκρανική πολιτική» είναι, όμως, αδιέξοδη, καθώς τα οικονομικά αντίποινα στρέφονται επίσης σε βάρος των χωρών που τα επιβάλλουν. Ελλάδα και Κύπρος έχουν μόνο να χάσουν απ’ αυτά, ξεκινώντας από τον τουρισμό.

Χρειάζεται να επιχειρηθεί αναστροφή του κλίματος, με προτεραιότητα την άρση των αντιποίνων. Η υποστήριξη, από την Ελλάδα, της επέκτασής τους στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής μετά το τηλεφώνημα Μπάιντεν-Σαμαρά, λειτουργεί ολοφάνερα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και οι τύχες του λαού της είναι κλειδί για την προοπτική της Ευρώπης. Συνυφασμένος με αυτό είναι ο τερματισμός των πολιτικών λιτότητας, που γεννούν ύφεση και ανεργία στα σημερινά ιστορικά υψηλά επίπεδα και αποξενώνουν τους λαούς από τις δημοκρατικές διαδικασίες. Στα βαλτονέρια αυτών των πολιτικών αναβιώνουν σήμερα νεοναζιστικές και ξενοφοβικές απόψεις και κόμματα σε όλη την ήπειρο, όπως καταγράφηκαν στις πρόσφατες Ευρωεκλογές, αλλά και στις εξελίξεις στην Ουκρανία.

Οι διαδικασίες επίλυσης του Κυπριακού φαίνεται να βαλτώνουν, ενώ οι ΗΠΑ, επίσης, φαίνεται να διαφοροποιούν τη στάση τους, με αποκορύφωμα τις πρόσφατες δηλώσεις Μπάιντεν. Τι έχει αλλάξει σε επίπεδο συνομιλιών, αλλά και σε ό,τι αφορά τον αμερικανικό παράγοντα – πού οφείλεται η διαφορετική στάση;

Οι μεγάλες αποκλίσεις θέσεων, όπως εμφανίζονται στο έγγραφο της Κυπριακής Προεδρίας που διέρρευσε πρόσφατα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι συνομιλίες οδεύουν σε «βάλτωμα» ή και αδιέξοδο.

Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν επίσης διαφοροποίηση της στάσης των Αμερικανών. Σε αντίθεση με την περίοδο του Σχεδίου Ανάν, δεν φαίνεται να «καίγονται» τόσο για επίτευξη συμφωνίας, όσο για αλλαγή του προσανατολισμού μιας χώρας με μακριά παράδοση στο Κίνημα των Αδεσμεύτων – για «διάλυση» των σχέσεων με τη Ρωσία και για «νατοποίηση». Έτσι, ίσως, εξηγούνται και οι αναφορές Μπάιντεν περί συγκρατημένης αισιοδοξίας, με την επεξήγηση ότι η Κύπρος υπό τη νέα ηγεσία έχει καταστεί «γνήσιος στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ», ενώ οι κυπριακοί υδρογονάνθρακες μπορούν «να συμβάλουν στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να υποστηρίζει κάθε προσπάθεια δίκαιης και σταθερής λύσης του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων της Γ.Σ. και του Σ.Α. του ΟΗΕ. Μέσα από ουσιαστική διεθνοποίηση του Κυπριακού αντί τον εγκλωβισμό του σε διμερή ή τετραμερή πλαίσια. Για μια Κυπριακή Δημοκρατία αυθεντικά ομόσπονδη, διζωνική-δικοινοτική και αποστρατικοποιημένη, με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια -και βέβαια σύμφωνη με την ελεύθερα εκφρασμένη βούληση του Κυπριακού λαού-, στην οποία θα ζουν ειρηνικά και με ίσα δικαιώματα Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Μαρωνίτες και Λατίνοι.

Στη διαμορφωμένη εικόνα και με δεδομένους τους συσχετισμούς ποιοι πρέπει να είναι οι κεντρικοί άξονες της εξωτερικής πολιτικής μιας κυβέρνησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς;

Σ’ έναν πολυπολικό κόσμο, μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας ΣΥΡΙΖΑ/Αριστεράς θα χρειαστεί ν’ αξιοποιήσει τη θέση της χώρας ως μέλος της Ε.Ε. για την ανάπτυξη μιας ουσιαστικά πολυπολικής πολιτικής χτίζοντας συμμαχίες με λαούς και χώρες. Προκειμένου να στηρίξει αποφασιστικά το εγχείρημά της να ξανασταθεί στα πόδια της μια λεηλατημένη χώρα, ώστε οι εργαζόμενοι να μπορέσουν τελικά να χειραφετηθούν απ’ το ζυγό του πολιτικού και οικονομικού εξαναγκασμού.

Μετά και τις πρόσφατες εκλογές ακούγεται ότι το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σε μεγάλο βαθμό εκλογικό. Ποια είναι η δική σας εκτίμηση;

Πολλά ακούστηκαν μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές. Μέχρι κι ότι δεν ηττήθηκε η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ! Στην πραγματικότητα, βέβαια, κανένας δεν αμφισβητεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρώτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με την επιβεβαίωση της δυναμικής των εκλογών του 2012, εκφράζει τις βαθιές και ουσιαστικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην ελληνική κοινωνία στη διάρκεια των χρόνων της κρίσης. Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτυπώνει μόνο την οργή, την αγανάκτηση και την αποδοκιμασία για το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που οδήγησε το λαό στην εξαθλίωση και τη χώρα στην καταστροφή. Εκφράζει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Την ελπίδα, τις προσδοκίες και τη θέληση για μια μεγάλη αλλαγή στον τόπο. Σημαντικό μέρος του κόσμου αναγνωρίζει στον ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική δύναμη που μπορεί να ηγηθεί σε μια αναγεννητική πορεία. Κι’ αυτό δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνενώνει και εκφράζει πολιτικά και προγραμματικά τόσο τα κινήματα που αναπτύχθηκαν στην περίοδο της κρίσης, όσο και τους μεγάλους αγώνες της Αριστεράς για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική αλλαγή. Μ’ αυτή την έννοια η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ταυτόχρονα ψήφος πολιτική και συνειδητή. Συνειδητή ψήφος, βέβαια, δεν σημαίνει και υιοθέτηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το σοσιαλισμό. Μια τέτοια αξίωση σήμερα θα ήταν τουλάχιστον ανιστόρητη.

Πιστεύετε, λοιπόν, ότι ξεκινώντας απ’ την εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να οικοδομηθεί ένα πολιτικό ρεύμα; Μέσα από ποιες διαδικασίες θα μπορούσε να γίνει αυτό;

Είναι φανερό ότι είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται σήμερα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ο μετασχηματισμός της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα, ικανό να οδηγήσει στην ήττα των μνημονιακών πολιτικών και σε κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με τη δράση μας για κάθε πρόβλημα -απ’ τη στήριξη του αγώνα των καθαριστριών μέχρι τα χημικά της Συρίας- και τις πρωτοβουλίες που παίρνουμε κεντρικά -ΔΕΗ, παραλίες κ.λπ.-, σήμερα προσπαθούμε να συνενώσουμε σ’ ένα ενιαίο ρεύμα σοβαρούς μεμονωμένους κοινωνικούς αγώνες και να εμπνεύσουμε την αναγκαία πολιτική διάσταση και δυναμική. Αυτό χρειάζεται να συνεχιστεί και να ενταθεί. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Αφορά στις προγραμματικές μας επεξεργασίες, που είναι σε εξέλιξη. Τι πρέπει να προσέξουμε εδώ; Αυτό που χρειαζόμαστε, αυτό που χρειάζεται ο κόσμος που αγωνίζεται και μας στηρίζει, είναι ένα συνεκτικό, σαφές και περιεκτικό, μαχητικό πρόγραμμα, που να δίνει απαντήσεις στα βασικά προβλήματα που απασχολούν τον εργαζόμενο λαό και τη χώρα. Που δεν θα είναι απλά «μεροληπτικό» υπέρ των εργαζομένων, αλλά θα είναι το πολιτικό πρόγραμμα του εργαζόμενου λαού. Θα διατυπώνει την εναλλακτική πρόταση για το λαό και τη χώρα. Ένα τέτοιο πρόγραμμα, που θα συνοψίζει τη βασική κοινή προεκλογική και μετεκλογική μας δέσμευση, πιστεύω ότι μπορεί να συνενώσει, να συνεγείρει και να κινητοποιήσει το λαό.

Γίνεται μεγάλη συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για τις συνεργασίες και τις διευρύνσεις, ενώ εντείνονται οι διεργασίες για την ανασύσταση της Κεντροαριστεράς. Σε ό,τι αφορά το πρώτο σκέλος, με ποιους όρους και προϋποθέσεις θα βλέπατε ένα τέτοιο «άνοιγμα», ενώ σε ό,τι αφορά την Κεντροαριστερά, πόσο αφορά και πόσο μπορεί να συμπεριλαμβάνει τον ΣΥΡΙΖΑ;

Σχετικά με το ζήτημα των συνεργασιών, νομίζω ότι έχει γίνει πολλή συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το Συνέδριο, υπάρχει ένα κεκτημένο: συνεργασία με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, και πριν απ” όλα με τις δυνάμεις της Αριστεράς, που έχουμε κοινή επιδίωξη την απαλλαγή απ” τα μνημόνια και τις εφαρμοστικές πολιτικές μαζικής εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού των εργαζόμενων ανθρώπων. Από το ΚΚΕ και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά μέχρι τις δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας. Χωρίς αποκλεισμούς και ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές. Όσον αφορά την Κεντροαριστερά και τα υπόλοιπα, νομίζω ότι η απαντητική επιστολή του Αλέξη Τσίπρα προχθές στον Φώτη Κουβέλη δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.

Οι εξελίξεις δείχνουν ότι κυβέρνηση και δανειστές σχεδιάζουν μια νέα ρύθμιση για το δημόσιο χρέος, προωθώντας την επιμήκυνση των λήξεων και τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού ως την ενδεδειγμένη λύση για την αντιμετώπιση της βιωσιμότητάς του. Ποια είναι η θέση σας σχετικά με αυτό το κρίσιμο θέμα;

Το ζήτημα της αντιμετώπισης του χρέους αποτελεί κομβικό σημείο όχι μόνο της χώρας, αλλά και της Ευρώπης. Το δυσθεώρητο ύψος του δημόσιου χρέους αποτέλεσε την αφορμή για την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων, της αποεπένδυσης και απορρύθμισης κρίσιμων παραγωγικών τομέων της εγχώριας οικονομίας. Σύμφωνα με το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας, η μείωση του δημόσιου χρέους αποτελεί τη βασική προτεραιότητα της δημοσιονομικής πολιτικής πανευρωπαϊκά. Όσο για τις ανάγκες των ανθρώπων, αυτές μπαίνουν σε πολύ δεύτερη μοίρα ασυζητητί.

Αν δεν αλλάξει αυτή η λογική σε διεθνές επίπεδο, η ενίσχυση των ακροδεξιών και νεοφασιστικών πολιτικών σχηματισμών θα αποκτήσει τερατώδη έκταση και μορφή. Στο εσωτερικό πρέπει να αντιμετωπιστούν οι γενεσιουργές αιτίες που έθρεψαν το χρέος. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος κάνει λόγο για μείωση της ονομαστικής του αξίας με κούρεμα του μεγαλύτερού του μέρους και αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης. Αυτή η θεμελιώδης θέση διαγράφει ουσιαστικά με καθαρότητα τη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ να προσανατολίσει τους πόρους που έτσι θα εξοικονομηθούν προς αναπτυξιακές δράσεις και στη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης. Ταυτόχρονα κάνουμε λόγο για αύξηση του δημοσιονομικού χώρου. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί η πολιτική της αφαίμαξης των εργαζόμενων και της ελληνικής οικονομίας μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων, που θα στοιχίσουν συνολικά 75 δισ. ευρώ έως το 2022.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ πρωταρχικός στόχος είναι η βιωσιμότητα της κοινωνίας, γι’ αυτό κι εκτός απ’ το δημόσιο χρέος, στο επίκεντρο της προσοχής μας είναι επίσης το ζήτημα του ιδιωτικού χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει την ίδρυση ενός ενδιάμεσου φορέα για τη ρύθμιση των «κόκκινων» δανείων με αντικειμενικά κοινωνικά κριτήρια, που θα προσφέρουν προστασία σε εκείνους που έχουν πληγεί από την κρίση, φθάνοντας έως τη διαγραφή των χρεών για τις περιπτώσεις συνανθρώπων μας που έχουν αντικειμενική μόνιμη αδυναμία αποπληρωμής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη με επανειλημμένες πρωτοβουλίες εναντιωθεί απέναντι στο επερχόμενο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό και την αναμενόμενη εμπορευματοποίηση, ιδιωτικοποίηση και τσιμεντοποίηση των εκτεταμένων παράκτιων περιοχών της χώρας. Πόσο ψηλά στην ατζέντα του κόμματος μπαίνει το θέμα; Και πόσες ελπίδες έχει να βάλει φρένο;

Η κυβέρνηση, όπως ξέρουμε, ισχυρίζεται ότι οι παραλίες δεν πουλιούνται – κι αυτό είναι σωστό. Από το ΤΑΙΠΕΔ, όμως, ξεπουλιούνται οι δημόσιες παραθαλάσσιες εκτάσεις. Και ξεπουλιούνται στην κυριολεξία, με κορυφαίο παράδειγμα τη «Σαχάρα» στη Χαλκιδική – 420 στρέμματα με αμμοθίνες, που σήμερα «ισιώνουν» μπουλντόζες κόντρα στους κατοίκους της περιοχής, που αγωνίζονται να τις σταματήσουν. Η «Σαχάρα» πουλήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη προς 2 εκατ. ευρώ, δηλαδή στην απίστευτη τιμή των 4,7 ευρώ το τ.μ…

Και είναι πολλές αυτές οι εκτάσεις: Με τα τελευταία ΦΕΚ πέρασαν στο ΤΑΙΠΕΔ 168 παραθαλάσσια «οικόπεδα» έκτασης 77.000 στρεμμάτων, τα 43.000 απ’ αυτά στα νησιά. Η Ρόδος «διαλύεται» με 11 τεράστιες παραλιακές εκτάσεις, από την Αφάντου μέχρι την Τσαμπίκα. Στο Ηράκλειο πουλιέται η πρώην αμερικάνικη βάση των Γουρνών, 1.000 στρέμματα: το «Ελληνικό» της Κρήτης. Κως, Μήλος, Νάξος, Ηρακλειά, Άνδρος, Τήνος, Πάρος, Σάμος, Λέσβος, Κέρκυρα -η Ισσός με το κεδρόδασος μετά τον Ερημίτη-, Κεφαλονιά, Λευκάδα, Ζάκυνθος, η Χρυσή Αμμουδιά στη Θάσο, οι Κουκουναριές στη Σκιάθο. Η «Ρόδος» της ηπειρωτικής Ελλάδας είναι η Πελοπόννησος: 40 γιγάντιες παραθαλάσσιες εκτάσεις σε όλους τους νομούς, ανάμεσά τους ο κόλπος του Καραθώνα, Γαλατάς, Κυλλήνη, Ζαχάρω, Γιάλοβα Πύλου – κι η Ελαφόνησος, που την κατατάσσουν στις 10 ομορφότερες παραλίες του κόσμου…

Είναι γνωστό ότι η πλειοψηφία της Βουλής έχει ήδη ρυθμίσει τα πάντα προκειμένου να γίνουν «ελκυστικές» στους «επενδυτές» οι δημόσιες εκτάσεις: Ιδιωτική χωροταξία και πολεοδόμηση υπεράνω οποιουδήποτε ρυθμιστικού σχεδίου, ΕΣΧΑΔΑ, ένταξη στις προς πώληση εκτάσεις των περιοχών NATURA, δρυμών, αρχαίων μνημείων, ποταμών και λιμνών που περικλείουν. Τι λείπει; Στα παραθαλάσσια «οικόπεδα», αν και νομοθετήθηκε από πέρυσι μπάζωμα ακτών κι αλλαγή της ακτογραμμής, ακόμα δεν μπορούν να χτίσουν νόμιμα πλάι στο κύμα και στα μπαζωμένα. Και –μάλλον θεωρητικά– ένα ξενοδοχείο δεν μπορεί να αποκλείσει από την ακτή «του» όσους θέλουν να κολυμπήσουν.

Για να πουληθούν τ’ ακίνητα πάνω στο κύμα –τωρινά και μελλούμενα– η κυβέρνηση κυοφορεί το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό. «Προαπαιτούμενα», η μετατροπή άλλων παραλιών αλά Ισπανία -κουφάρια «παραθεριστικών χωριών»- κι άλλων σε περίκλειστα «γκέτο πλουσίων». Το θέμα είναι, θα καταφέρουμε να το αποτρέψουμε;

Πιστεύω ότι όλες οι μεγάλες μάχες, όπως είναι αυτή ενάντια στη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, έχουν κάποια εμβληματικά θέματα που μπορούν να γίνουν σημαίες, που μπορούν να συγκινήσουν και να κινητοποιήσουν περισσότερο τον κόσμο. Τέτοια σημαία υπήρξε, όχι τυχαία, η υπόθεση της ιδιωτικοποίησης του νερού. Κι όχι τυχαία, εδώ έχουμε και την πρώτη νίκη. Οι παραλίες μπορούν επίσης να γίνουν τέτοιες σημαίες. Αυτές τις καλοκαιριάτικες μέρες και νύχτες, με αποκορύφωμα τον Αύγουστο, μπορούν να γίνουν αφορμή για συσπειρώσεις πρωτόγνωρες – και νικηφόρες!

Τη συνέντευξη πήρε ο Μιχάλης Σιάχος

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ για Γάζα – Σήμερα Τρίτη 22 Ιουλίου, 7 μμ, Σύνταγμα

Να τερματιστεί τώρα η πολιορκία της Γάζας και η φονική επιδρομή κατά αμάχων! - Νίκη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση - Νίκη στην Ιντιφάντα!

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ

Τρίτη 22 Ιουλίου, 7 μμ, Σύνταγμα

Πάνω από 350 είναι οι νεκροί και περισσότεροι από 2.500 οι τραυματίες από τους έως τώρα συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς για δέκατη τρίτη μέρα κατά αμάχων στη λωρίδα της Γάζας. Ήδη από την Πέμπτη, το τρομοκρατικό κράτος του Ισραήλ ανακοίνωσε την έναρξη χερσαίων επιχειρήσεων στη Γάζα. Η θαρραλέα και ακλόνητη αντίσταση που συναντούν οι ισραηλινοί στρατιώτες εμποδίζει την προέλαση του ισραηλινού στρατού. Αδυνατώντας να προκαλέσουν οποιαδήποτε σημαντική φθορά στις δυνάμεις και τις υποδομές της αντίστασης, το ισραηλινό πυροβολικό και πολεμικό ναυτικό και τα παρατεταγμένα στα σύνορα ισραηλινά τανκ, προκαλούν τεράστιες καταστροφές σε νοσοκομεία και υποδομές κοινής ωφέλειας, αφήνοντας τη λωρίδα της Γάζας χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς νερό, δολοφονώντας άμαχο πληθυσμό, παιδιά και ηλικιωμένους.

Παράλληλα, συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί της ισραηλινής αεροπορίας. Οι πιλότοι και τα αεροσκάφη που αρκετές φορές έχουν έρθει στην Ελλάδα για ασκήσεις τα τελευταία χρόνια, αυτές τις μέρες βομβαρδίζουν σπίτια και ξεκληρίζουν οικογένειες στη Γάζα.

Η πλήρης στήριξη από ΗΠΑ και ΕΕ που δηλώνουν ότι υπερασπίζονται την «αυτοάμυνα» των σιωνιστών εναντίον «των τρομοκρατών της Χαμάς»ενθαρρύνει τους εγκληματίες πολέμου του κράτους του Ισραήλ να συνεχίζουν τη σφαγή. Στο πλευρό τους τάσσονται καθεστώτα όπως αυτό της Αιγύπτου, που κρατάει το πέρασμα της Ράφα κλειστό συμβάλλοντας στην ενίσχυση του αποκλεισμού της Γάζας. Η ελληνική κυβέρνηση είναι συνυπεύθυνη έχοντας αναδείξει το κράτος τρομοκράτη σε «στρατηγικό εταίρο» και διατηρώντας άριστη συνεργασία με το κράτος τρομοκράτη σε όλα τα επίπεδα.
Όμως, οι λαοί, από την Αθήνα και το Λονδίνο μέχρι το Παρίσι, τη Ν. Υόρκη και το Κάιρο, αισθάνονται διαφορετικά, στέκονται με αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους Παλαιστίνιους και ανταποκρίνονται στις εκκλήσεις τους να συνεχίσουν να αγωνίζονται μαζί τους με κάθε τρόπο.

Ενώνουμε τις φωνές μας με τους διαδηλωτές από όλο τον κόσμο ενάντια στο κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.

Καλούμε αλληλέγγυους, συνδικάτα, συλλόγους και συλλογικότητες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 22 Ιουλίου στις 7μμ στην πλατεία Συντάγματος και πορεία προς τα γραφεία της ΕΕ, για να διαδηλώσουμε την αντίθεση μας στη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα και να απαιτήσουμε από την ελληνική κυβέρνηση να διακόψει κάθε σχέση με το σιωνιστικό απαρτχάιντ.

Καμιά συνεργασία με το ισραηλινό απαρτχάιντ!

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Μέχρις στιγμής συνυπογράφουν:


Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα
Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο
Σύλλογος Ιντιφάντα
Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση
Ένωση Παλαιστίνιων Εργαζόμενων
Σύλλογος Al Awda για το Δικαίωμα της Επιστροφής
Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας
Γενική Ένωση Παλαιστίνιων Φοιτητών Ελλάδας
Γενική Ένωση Παλαιστινίων Εργατών Ελλάδας
Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδας
Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ)
Ένωση Μεταναστών Εργατών
Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό
Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας
Αιγυπτιακή Κοινότητα Ελλάδας
Κοινότητα Σενεγαλέζων

Από το ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΥΡΙΖΑ: Σοσιαλδημοκρατικός ή επαναστατικός;

Του Στέλιου Ελληνιάδη


Eάν κάθε μέρα περνώντας από ένα περίπτερο ρίχνεις μια ματιά στο πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη, όλες οι μέρες θα σου φαίνονται ίδιες. Τη μια μέρα νικάει η εργατική τάξη, την άλλη επιτίθεται ο καπιταλισμός, την παράλλη νικάει ο λαός και πάλι επιτίθεται το κεφάλαιο κ.ο.κ. Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει το ίδιο σύνθημα επαναλαμβάνεται με μικρές παραλλαγές ανελλιπώς και αποκλειστικώς, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ό,τι κι αν συμβαίνει στην κοινωνία. Ο λαός, αλλά ποιος λαός; Το 3%, το 5%, το 10%; Δεν έχει σημασία. Ο λαός. Ακόμα κι αν σε μια διαδήλωση ή απεργία σε ένα κλάδο χιλιάδων εργαζομένων συμμετέχουν μερικές εκατοντάδες. Ο λαός μίλησε, ο λαός ξεσηκώθηκε, ο λαός απέρριψε, ο λαός καταδίκασε, ο λαός… κι ας ψηφίζει στις εκλογές –σύμφωνα με το ΚΚΕ– σε ποσοστό 93% αντιδραστικά και ρεφορμιστικά κόμματα πάσης φύσεως, από Χρυσή Αυγή μέχρι ΣΥΡΙΖΑ.

Στην αντικαπιταλιστική Αριστερά μερικοί πιστεύουν ότι βρισκόμαστε σε καταστάσεις παρόμοιες με τις παραμονές της επανάστασης του 1917 και ουκ ολίγοι προσεύχονται για το θαύμα, που η ηγεσία του ΚΚΕ θα δει το «φως», από Σαούλ θα γίνει Παύλος με ένα φλας, και θα συνεργαστεί με ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση!

Και στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου υπάρχουν μύρια όσα προβλήματα, όπως βαθύτερης κατανόησης του χαρακτήρα της κρίσης, σύνδεσης με την κοινωνία, εσωτερικής συνοχής, δημοκρατικής λειτουργίας και στοιχειώδους οργάνωσης, διαμόρφωσης προγράμματος και ιεράρχησης θέσεων, διεύρυνσης συμμαχιών, επικοινωνιακής πολιτικής κ.λπ., συνεχίζονται οι κονταρομαχίες γύρω από τους διαχρονικούς μικρομεγαλισμούς της Αριστεράς. Όσο πιο μακριά από την πραγματικότητα είναι κανείς τόσο περισσότερο τρώγεται με τα ρούχα του. Πολλοί αριστεροί δεν ασχολούνται με πραγματικούς ανθρώπους, αλλά με προσομοιώσεις τους.

Στη ριζοσπαστική Αριστερά ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ ή στο δημοκρατικό σοσιαλισμό; Γύρω απ’ αυτές τις εξίσου αόριστες έννοιες, μπορεί να κονταροχτυπιούνται οι Συριζαίοι προύχοντες και οι εξωσχολικοί από την κερκίδα χωρίς οίκτο και αναπαμό. Και η κοινωνία με τα προβλήματά της να ξεγλιστράει ανάμεσα από τις άγονες αντιπαραθέσεις των αριστερών αναζητώντας κάπου να πιαστεί, κάπως στέρεα, καταλήγοντας μερικές φορές σε φύκια που μοιάζουν με μεταξωτές κορδέλες.

Back to the roots, σύντροφοι και συντρόφισσες. Όχι στα τσιτάτα και τα θέσφατα, αλλά στις ρίζες των προβλημάτων, στα ενδότερα της κοινωνίας, στα υπόγεια των κοινωνικών συγκρούσεων και στα δώματα του μέλλοντος. Αντί για λόγια, δουλειά στα μελίσσια, χωρίς γάντια και προστατευτικές κουκούλες. Στους μαζικούς χώρους, στα εργοστάσια, τα πολυκαταστήματα, τα σχολεία, τα εργοτάξια, τις γειτονιές και τα πανεπιστήμια όπου η παρουσία μας είναι καχεκτική. Εκεί που ο κόσμος ματώνει, τσιμπιέται και καίγεται. Σε 100 δήμους από τους 300 δεν μπορέσαμε ούτε ψηφοδέλτια να συγκροτήσουμε. Πού είναι όλοι αυτοί οι αριστεροί που γκρινιάζουνε; Δεν μας φτάνουν κοντά δυο εκατομμύρια άνθρωποι που μας ψηφίζουνε, για να έχουμε παρουσία στους δήμους; Πού πάμε εάν στην κορύφωση της πυρκαγιάς διυλίζουμε τον κώνωπα;

Ο Μαρξισμός προσφέρει εκπληκτικό πεδίο επιμόρφωσης και αποτελεί αναντικατάστατο πολυεργαλείο κατανόησης της κοινωνικής δυναμικής και δράσης. Δεν είναι, όμως, ούτε γκλίτσα που την κουνάς στους άλλους ούτε ασπιρίνη για πάσα μαλακία της Αριστεράς.

Κίνδυνος αλλοίωσης


Και βέβαια, κινδυνεύουμε από αλλοίωση. Πρώτα-πρώτα, απ’ αυτή που έχουμε υποστεί μέσα στα χρόνια. Από το ξέκομμά μας από τον κόσμο, από το βράσιμο στο ζουμί μας, από τη γραφειοκρατία μας, από τις καθυστερήσεις μας, από τις ιδιοτέλειές μας, από όλα τα κουσούρια μας. Κινδυνεύουμε κι από τους άλλους, τους νιόφερτους, που είναι περισσότεροι από μας τους παλιούς, τους ορίτζιναλ. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι είναι αυτοί οι νιόφερτοι που μας εκτίναξαν στα ύψη, μας έβγαλαν από τα καβούκια μας, μας έσπρωξαν στο προσκήνιο της ιστορίας, αλλά και της πραγματικής ζωής. Κινδυνεύουμε επειδή δεν ξέρουμε τι να τους κάνουμε, πώς να σμίξουμε, πώς να συζητήσουμε, πώς να τους πείσουμε, πώς να τους καταλάβουμε, πώς να συστρατευθούμε, πώς να μην χαθούμε ανάμεσά τους, πώς να μην καταπλακωθούμε από τον όγκο τους, αλλά και πώς να μην τους απογοητεύσουμε. Πιο εύκολα ήταν στο 3%. Μιλώντας συνεχώς εξ ονόματος του λαού, ακόμα κι όταν παλεύαμε να μπούμε στη Βουλή, δεν είχαμε ποτέ σκεφτεί τι θα κάναμε εάν μια μέρα όλος αυτός ο «λαός», ας πούμε το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας, ερχόταν από μόνος του σε μας!

Τώρα, λοιπόν, που ήρθε, με όλες τις επιφυλάξεις του, εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να τον προσαρμόσουμε στα μέτρα μας, να φτιάξουμε το καινούργιο από κοινού ή να τον περιορίσουμε στο να μας ψηφίζει, χωρίς να έχει κι άποψη; Τελευταία, τίθεται ξανά ότι εμείς είμαστε ριζοσπάστες αριστεροί. Τι ακριβώς, όμως, σημαίνει αυτό; Ότι είμαστε κομμουνιστές και επαναστάτες κάτω από την ετικέτα «ριζοσπάστες αριστεροί» σε αντίθεση με τους «δημοκράτες σοσιαλιστές», τους παλαιοπασόκους; Εντάξει, αλλά σε τι βοηθάει αυτή η διάκριση τη στροφή της κοινωνίας στον ΣΥΡΙΖΑ;

Μήπως για άλλη μια φορά κατασπαταλούμε τη φαιά μας ουσία; Την οποία χρειαζόμαστε όλη για να μπορέσουμε να αδράξουμε την ευκαιρία του αιώνα;(!) Για να μπορέσουμε να διασυνδεθούμε με όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας, του λαού κι όχι μόνο του 0,5%, του 3% ή του 6%.

Όσο για τους κινδύνους, από το άνοιγμα και τη μεγέθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε κατά περίπτωση, μαν-του-μαν. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει εμείς να γινόμαστε όλο και πιο διαφανείς και πιο δημοκρατικοί. Δεν μπορεί να κλείνουμε τα μάτια και τα αφτιά μας στους μηχανισμούς που μας υποκαθιστούν, που αλλοιώνουν τη θέλησή μας, που περιορίζουν τους ορίζοντές μας, που μας ξεκόβουν από την κοινωνία και, ταυτόχρονα, να ωρυόμαστε για καθαρότητα, ριζοσπαστικότητα και επαναστατικότητα. Με διαφάνεια και δημοκρατία αφενός θα αναβαθμιστούμε εμείς και αφετέρου θα φιλτράρουμε τους καριερίστες, τους επαγγελματίες της προσκολλήσεως, τους σαλτιμπάγκους και τους περιφερόμενους. Εάν δεν έχουμε ανοιχτοσύνη με δημοκρατία και διαφάνεια, θα αφήνουμε απ’ έξω το «λαό» φοβικά και θα προσελκύουμε ακριβώς αυτούς που θέλουμε να αποφύγουμε, τις βδέλες και τους χαμαιλέοντες. Το κάναμε κιόλας, κόντρα όχι μόνο στην αριστεροσύνη μας, αλλά και στην κοινή λογική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κομμουνιστικό κόμμα κλασικού λενινιστικού τύπου. Ούτε είναι αστικό κόμμα κλασικού δυτικού τύπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ χτίζεται από όλο αυτό το ετερόκλητο μείγμα που είμαστε εμείς, που είναι το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που έχει αποθέματα αντίδρασης στην καταστροφή.

Γι’ αυτό, κάθε κριτική που ξεκινάει από το τι νομίζουμε ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ή τι θα έπρεπε να είναι κατά τας γραφάς, είναι συνήθως εκτός θέματος. Αντικαπιταλιστικό κόμμα που θα ήθελε να είναι το καλό ΚΚΕ, έχουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί πια να μπει σ’ αυτή τη λογική. Ποσοτικά και ποιοτικά είναι ήδη αλλού και δεν χωράει μέσα σ’ αυτό το μπουκάλι. Ούτε καθορίζεται πια ο χαρακτήρας του από κάποια ομάδα, τάση ή συνιστώσα. Και κάθε απόπειρα να τον περιορίσει κανείς στα στενά όρια μιας ομάδας τού προκαλεί πνιγμό.

Οι ομάδες, οι τάσεις και οι συνιστώσες δεν κατάφεραν ακόμα να βρούνε νέους ρόλους μέσα στον νέο μεγάλο και ανοιχτό ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν πολύ χρήσιμες εάν συμφωνούσαν στο λαϊκό χαρακτήρα που απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε μια κοινωνική δυναμική που τον έσπρωξε στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής και εάν μπορούσαν να τον εμπλουτίζουν με ρεύματα σκέψης, να τον βοηθούν να οργανωθεί καλύτερα, να τον συγκρατούν από εκφυλιστικά φαινόμενα, να τον ανυψώνουν καθώς μεγαλώνει κ.λπ. Αλλά αυτό απαιτεί μεγαλύτερη ωριμότητα απ’ αυτή που διαθέτουμε. Και προϋποθέτει συνεχή εξέλιξη των ίδιων των ομάδων, τάσεων και συνιστωσών που τον συναποτελούν. Όταν αυτές εμμένουν στα δεδομένα του παρελθόντος, πώς θα εξελιχθούν; Όταν κινούνται σε χώρους αφώτιστους πώς θα το πετύχουν; Οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι εκφράζουν η ΑΝΑΣΑ, η ΑΡΑΝ, η «Πλατφόρμα 2010», η «Ρόζα», το «Κόκκινο», η ΑΚΟΑ, η ΔΕΑ, η Σοσιαλιστική Τάση και η ΚΟΕ. Ακόμα και την «τάση του Λαφαζάνη», όπως την αντιλαμβάνεται ο κόσμος, εννοώντας το «Αριστερό Ρεύμα», που ξεχωρίζει κάπως με τη δημόσια εκφρασμένη θέση σχετικά με το ευρώ, πόσοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και πόσοι στο σύνολο Έλληνες πολίτες γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται; Ελάχιστοι. Κι όμως, αυτές οι τάσεις, συνιστώσες κ.λπ. συνωστίζονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ερήμην όχι μόνο της κοινωνίας, αλλά και της μεγάλης πλειονότητας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλουν έναν πολυσυλλεκτικό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με καθαρή ενιαία γραμμή πλεύσης.

Επιμένουν, λοιπόν, οι παράγοντες, οι οποίοι, χωρίς να θίξουν αυτή τη μυστικότητα και αυτή την ανισορροπία και ασυμβατότητα μεταξύ κοινωνίας και μελών από τη μια και μηχανισμών από την άλλη, χωρίς να βγάλουμε τα εσώψυχά μας στη φόρα, χωρίς να εκσυγχρονίσουμε και να εκδημοκρατίσουμε τη μεγάλη συλλογικότητά μας, θέλουν να υπαγορεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ τις επαναστατικές τους ιδέες και την ιδεολογική τους καθαρότητα. Με τον ίδιο τρόπο που έμαθαν να υπάρχουν και να λειτουργούν μέχρι σήμερα. Αλλά μ’ αυτή τη μηχανιστική λογική, οδηγούμαστε σε αδιέξοδο, γιατί όσο επικίνδυνη είναι η κατόπιν εορτής σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, άλλο τόσο επικίνδυνη είναι και η τοποθέτησή του στα σιδερένια παπούτσια που συνήθισαν να φορούν οι κλειστές ομάδες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας πρωτόγνωρος μαζικός κοινωνικοπολιτικός φορέας αριστερών προδιαγραφών που προχωράει πλέον σαν παγοθραυστικό μέσα στο παγερό τοπίο που διαμορφώνουν οι δυνάμεις του σύγχρονου επιθετικού καπιταλισμού. Το πόσο ριζοσπαστικός και πόσο επαναστατικός είναι δεν καθορίζεται ούτε με δηλώσεις ούτε με επιθυμίες. Το ορίζει το βαρόμετρο της κοινωνικής πίεσης και το δείχνει το θερμόμετρο της δυναμικής του. Μέχρι στιγμής προχωράει εντυπωσιακά, ωθούμενος από ένα σημαντικότατο κομμάτι της κοινωνίας. Όσοι κάνουν τους καπετάνιους, από τα ανώτερα μέχρι τα κατώτερα κλιμάκια, να μην ξεχνούν ποτέ ποιος είναι από πίσω και μας σπρώχνει. Γιατί εάν το λησμονήσουμε, και μας εγκαταλείψει ο προωθητής, θα μείνουμε καταμεσής στους πάγους, με τις τάσεις μας και τις άγονες αντιπαραθέσεις μας, μέχρι να ξαναπαγώσουμε όπως περίπου, ίσως και χειρότερα, ήμασταν μέχρι το 2009.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι καινούργιο, που πλάθεται και διαμορφώνεται μέρα με τη μέρα. Που η ιστορική αναγκαιότητα τον καλεί να ηγηθεί μιας μεγάλης ανατροπής, που δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη συσπείρωση του μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας. Γι’ αυτό κάθε ανάχωμα σ’ αυτή την κατεύθυνση πρέπει να υπερπηδηθεί. Έτσι κι αλλιώς, τις τρικλοποδιές μόνοι μας τις βάζουμε στον εαυτό μας.

Διελκυστίνδα στην Αζοφική Θάλασσα… (φωτό Στ. Ελληνιάδη)

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

«Αγαπητέ Φώτη», πού το πας το γράμμα;

Πολιτική του Δρόμου  


Η πρόσκληση Κουβέλη για διάλογο, η απάντηση Τσίπρα και η απόπειρα επανασταθεροποίησης του πολιτικού σκηνικού

Απαντητική επιστολή στην πρόσκληση για διάλογο που του είχε απευθύνει πριν από δέκα περίπου μέρες ο Φώτης Κουβέλης, έστειλε την Πέμπτη ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Θυμίζουμε ότι η επιστολή Κουβέλη καλούσε σε διάλογο για «διαμόρφωση μίας προοδευτικής κυβέρνησης της χώρας με εναλλακτικό προς τη Δεξιά σχέδιο» και «συνεργασία των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς για τη μετακίνηση του άξονα της πολιτικής από τη συντηρητική στην προοδευτική κατεύθυνση».

«Δεν μας αφορά…»


Στην απάντησή του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει τις πολιτικές που ασκήθηκαν τα τελευταία χρόνια και αναφερόμενος στις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη υπενθυμίζει ότι αυτές «ανέχτηκαν, αποδέχτηκαν ή ακόμα και στήριξαν τη μνημονιακή πολιτική» και από αυτή την άποψη δηλώνει ανοιχτός σε διάλογο μόνο για μια «πλατιά συσπείρωση που θα αντιμάχεται τον νεοφιλελευθερισμό, τη λιτότητα και τη μνημονιακή πολιτική σε Ελλάδα και Ευρώπη» για να κάνει σαφές ότι «δεν μας αφορά ο σχετικός διάλογος που αναπτύσσεται για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς».

Αναφερόμενος στα 9 σημεία που το κόμμα της Αριστεράς θεωρεί βασικά για ένα πρόγραμμα αριστερής διεξόδου, ο Αλ. Τσίπρας διευκρινίζει:

«Το θέμα δεν είναι, για τον ΣΥΡΙΖΑ, η απλή μετατόπιση του άξονα, ώστε να υλοποιηθεί ένα μνημόνιο με ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά η ριζική αλλαγή πορείας της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας για την υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

»Απαιτείται, λοιπόν, να ανταποκριθούμε στο αίτημα των καιρών για τη συγκρότηση ενός πλατιού δημοκρατικού, προοδευτικού, ριζοσπαστικού κινήματος ανατροπής, που όχι μόνο θα κερδίσει τις επερχόμενες εθνικές εκλογές, αλλά θα αποτελέσει τη νέα μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που θα αναλάβει το ιστορικό έργο της κοινωνικής σωτηρίας και της ανασυγκρότησης της πατρίδας μας.

»Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί ότι θα πρωτοστατήσει και θα αφιερώσει δυνάμεις για τη δημιουργία μια πρωτότυπης προοδευτικής, αντιμνημονιακής, κοινωνικής συσπείρωσης. Μιας συσπείρωσης δυνάμεων, κινήσεων, συλλογικοτήτων και κοινωνικών φορέων που θα τροφοδοτήσει, με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, με διαδικασίες συμμετοχής και εθελοντικής δράσης, ένα υπαρκτό, πλειοψηφικό και διάχυτο δυναμικό που ασφυκτιά από την αδυναμία έκφρασης και εκπροσώπησης. Αυτή η πρωτότυπη αντιμνημονιακή κοινωνική συσπείρωση θα συνδέεται με το εγχείρημα μιας νέας ριζοσπαστικής μεταπολίτευσης, με στόχους τη σωτηρία και την ανόρθωση της κοινωνίας και της χώρας».

Δύο απευθύνσεις…


Οι επισημάνσεις αυτές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, βασισμένες σε μεγάλο βαθμό στο σκεπτικό της απόφασης της Κ.Ε. του κόμματος κατά την τελευταία συνεδρίασή της, οριοθετούν τον ΣΥΡΙΖΑ από τη διαδικασία κεντροαριστερής ανασύνθεσης, η οποία το τελευταίο διάστημα τροφοδοτείται από μια σειρά συστημικούς παράγοντες.

Θυμίζουμε ότι η επιστολή Κουβέλη προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν η μόνη που συνέταξε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ στις 8 Ιουλίου. Την ίδια μέρα, με άλλη επιστολή του που απευθυνόταν στο ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και άλλα μικρότερα κόμματα και κινήσεις, ο Φ. Κουβέλης καλούσε σε συσπείρωση της Κεντροαριστεράς.

Αυτό σηματοδότησε και μια μικρή μετατόπιση από την προηγούμενη τακτική της ΔΗΜΑΡ, καθώς την περίοδο πριν από τις Ευρωεκλογές είχε αρνηθεί το διάλογο με το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, εξαιρώντας το κυβερνητικό κόμμα από την προτεινόμενη συνεργασία. Κάτω, όμως, από το βάρος της πρόσφατης εκλογικής συντριβής αλλά και τις εσωκομματικής αντιπαράθεσης, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αποφάσισε να προχωρήσει σε ευρύτερα ανοίγματα, εισπράττοντας θετική απάντηση από τον Ευ. Βενιζέλο, αλλά και την άρνηση του Στ. Θεοδωράκη από το Ποτάμι.

Ο Φώτης Κουβέλης, λοιπόν, από τη μια μεριά απευθύνεται για κυβερνητική συνεργασία στον ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη καλεί το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου να στήσουν μαζί τον κεντροαριστερό πόλο.

Μετά το φιάσκο της συμμετοχής στη μνημονιακή –υπό τον Σαμαρά– κυβέρνηση, φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την προσπάθεια για ένα υποτιθέμενο «αντιδεξιό» μέτωπο, αυτό που στην επιστολή προς τον ΣΥΡΙΖΑ ονομάζεται «εναλλακτικό προς τη Δεξιά σχέδιο» (διατύπωση βέβαια που, μάλλον από… τακτ, απουσιάζει από την έτερη επιστολή που απευθύνεται στο σημερινό κυβερνητικό σύμμαχο της Ν.Δ.).

… Μία στόχευση


Δεν πρόκειται, όμως, μόνο για μια επιλογή πολιτικής διάσωσης της ΔΗΜΑΡ. Όπως προαναφέρθηκε, μια σειρά παράγοντες προετοιμάζονται για διάφορα ενδεχόμενα. Κανείς δεν θα μπορούσε να κοιμάται ήσυχος, βασιζόμενος για τη συνέχιση των σημερινών πολιτικών αποκλειστικά στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ με βάση τη σημερινή τους εικόνα. Η προετοιμασία για λύσεις διαχείρισης, έπειτα από μια πιθανή πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο κοινοβουλευτικών εκλογών, είναι σε εξέλιξη.

Από αυτή την άποψη, οι κινήσεις Κουβέλη προσπαθούν να στρώσουν το έδαφος σε μια αυριανή διαχείριση με «κεντροαριστερό» πρόσημο και στο σύρσιμο του ΣΥΡΙΖΑ προς μια τέτοια λύση, αφού καθένας καταλαβαίνει ότι ειδικά στην περίπτωση που από τις επόμενες εκλογές δεν προκύψει κάποιου είδους αυτοδυναμία, οι πιέσεις σε μια τέτοια κατεύθυνση θα είναι μεγάλες.

Ποιο θα ήταν, όμως, το κυβερνητικό πρόγραμμα μιας τέτοιου τύπου λύσης; Σε αυτό τον τομέα, ΔΗΜΑΡ και Φ. Κουβέλης έχουν πλούσια προϋπηρεσία… Η τρικομματική κυβέρνηση βασίστηκε σε μια προγραμματική δέσμευση για σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα και ευαίσθητη κοινωνική πολιτική που πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων, την επόμενη κιόλας μέρα της ορκωμοσίας Σαμαρά. Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, μια τέτοια «ρεαλιστική προσαρμογή» σίγουρα θα ήταν πιο δύσκολη αλλά στη (μετα)μνημονιακή Ελλάδα όλα τα σενάρια είναι υπό δοκιμή.

Αυτό, λοιπόν, που επιδιώκεται δεν είναι παρά η επανασταθεροποίηση του ταραγμένου πολιτικού σκηνικού. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να επανέλθουν οι διαχωρισμοί που ίσχυαν στην προ Μνημονίου περίοδο. Η μεταμνημονιακή φαντασμαγορία δεν αφορά μόνο το χώρο της οικονομίας αλλά και αυτόν της πολιτικής. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ προστίθεται στις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, μιας και ο άξονας (για του οποίου τη μετατόπιση κάνει λόγο ο Φ. Κουβέλης) δεν είναι ο… λαϊκιστικός «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» αλλά ο πιο… πολιτικά ορθός «προοδευτικοί-δεξιοί» (άσχετα αν αυτοί κατά καιρούς συναντιούνται στις ίδιες κυβερνήσεις…).

Η απάντηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, διαχωρίζεται από αυτές τις διεργασίες και ακόμα και οι λεκτικές οριοθετήσεις έχουν σήμερα τη σημασία τους. Το ερώτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, 40 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, είναι κατά πόσο θα αμφισβητήσει συνολικά το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, προκειμένου να ανοίξει δρόμους σε διεργασίες που να έχουν περισσότερο ανάγκη την αριθμητική του «πλήθους» παρά αυτή των βουλευτών.

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυρίες και κύριοι, ιδού ο Χαλίφης!

Του Πέπε Εσκομπάρ*


Τα πραγματικά όρια και δυνατότητες του ηγέτη των τζιχαντιστών στο Ιρακ


Ο Χαλίφης είναι πια ένας σταρ. Από τότε που ο δρ Ιμπραήμ αλ Μπάντρι από τη Σαμάρα, ένας κατώτερος Σουνίτης κληρικός που νομίζει ότι είναι ο μεσαιωνικός Χαλίφης Αμπού αλ Μπαγκντάτι, εμφανίστηκε στον άμβωνα ενός τζαμιού στη Μοσούλη, έχει την τύχη με το μέρος του.

Διαφήμισε με το παραπάνω το διεθνές real estate που εκτείνεται από τα προάστια του Χαλεπιού μέχρι τη Μοσούλη. Γύρισε το δικό του βίντεο. Εξόντωσε τους ανταγωνιστές του (σκοτώνοντάς τους). Ενθουσίασε τους μουτζαχεντίν καλώντας τους σε τζιχάντ, στο όνομα του Αλλάχ. Καταδίκασε τους διεφθαρμένους και τους υποκριτές κηρύσσοντας τη «νίκη των Μουσουλμάνων από την Ανατολή μέχρι τη Δύση».

Φορώντας ένα ρολόι 7.000 δολαρίων, ο Χαλίφης δήλωσε ότι το Ισλαμικό Χαλιφάτο του (πρώην Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ) δεν αφορά μόνο το Λεβάντε.

«Κάτι μεταξύ μουλά, Ομάρ και Οσάμα»


Ο Χαλίφης φαίνεται έτοιμος να κατακτήσει τη Ρώμη (οι Σαρακηνοί τη λεηλάτησαν το 846). «Θα κατακτήσετε τη Ρώμη και θα κυριαρχήσετε σε όλο τον κόσμο». Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί πριν την Κυριακή, οπότε ο πάπας μπορεί να παρακολουθήσει το παιχνίδι Αργεντινής-Γερμανίας ανενόχλητος (σ.τ.μ.: το άρθρο γράφτηκε πριν από τη διεξαγωγή του τελικού του Μουντιάλ).

Ο Χαλίφης φαίνεται επίσης έτοιμος να προελάσει αρχικά προς τη Βαγδάτη και μετά προς τη Μέκκα, φωνάζοντας «Αλαχού Άκμπαρ!». Στο κάτω-κάτω ο ίδιος δήλωσε ότι η Συνθήκη Sykes-Picot του 1916, ανάμεσα στη Βρετανία και τη Γαλλία, είναι άκυρη. Η Σαουδική Αραβία έχει ήδη συγκεντρώσει 30.000 μισθοφόρους, συγγνώμη στρατιώτες, στα σύνορα με το Ιράκ (μέχρι πριν από 6 μήνες οι Σαουδάραβες υποστήριζαν μια τζιχάντ από τη Συρία μέχρι το Ιράκ. Τώρα τρέμουν μήπως αποδειχτεί μπούμερανγκ).

Ο διαβόητος Γάλλος αναλυτής Ολιβιέ Ρόι στιγματίζει τον Χαλίφη ως «…χαμηλών τόνων και παρασκηνιακό όπως ο μουλάς Ομάρ, φιλόδοξο και μεγαλομανή όπως ο Οσάμα Μπιν Λάντεν». Οπότε προκύπτει, αβίαστα, το ερώτημα: Πώς και δεν βρίσκεται στη λίστα στόχων του Ομπάμα;

Ο Χαλίφης παρέμεινε σιωπηλός σχετικά με την επιχείρηση Protective Edge, την τελευταία ισραηλινή υπερπαραγωγή εθνοκάθαρσης / συλλογικής τιμωρίας που εξελίσσεται στη Γάζα και περιλαμβάνει πάνω από 400 στόχους. Διπλή διπλωματική γκάφα για τον Χαλίφη που έτσι προκαλεί τη γελοιοποίησή του στους Άραβες, τόσο για τα αμφίβολα θρησκευτικά του εύσημα όσο και για την απόλυτη αδιαφορία του για το παλαιστινιακό δράμα.

Τέρμα οι καλοί τζιχαντιστές


Ο Χαλίφης βρίσκεται σε σύγχυση. Η σκληροπυρηνική, τζιχαντιστική Διακήρυξη δηλώνει την ανεξαρτησία του –όχι μόνο από την ιστορική Αλ Κάιντα αλλά κυρίως από τις διεφθαρμένες Αραβικές Μοναρχίες και τις Δυτικές Μυστικές Υπηρεσίες που επί δεκαετίες υποδαύλιζαν διεθνώς τη τζιχάντ– και είναι πράγματι πρωτοποριακή. Πράγμα που εξηγεί γιατί οι ΗΠΑ έχουν μπερδευτεί. Η παλιά καλή στρατηγική της άσκησης πίεσης μέσω αντιπροσώπων –δηλαδή μέσω ενοικιαζόμενων τζιχαντιστών– έχει καταρρεύσει. Ο Χαλίφης είναι ο απόλυτος Φρανκενστάιν της τζιχάντ.

Η Διοίκηση Ομπάμα σκέφτεται να εφαρμόσει, τουλάχιστον στη Συρία, το συνηθισμένο σχέδιο Α, δηλαδή να εξοπλίσει και τα δύο μέρη (βάλε τους Άραβες να σκοτώνουν Άραβες). Στο Ιράκ εξετάζεται ο βομβαρδισμός των φαλάγγων του Χαλιφάτου από μη επανδρωμένα σκάφη. Κάτι τέτοιο δεν θα είναι, βέβαια, περίπατος γιατί η στρατιωτική ηγεσία του Χαλιφάτου αποτελείται από εμπειροπόλεμους Ιρακινούς πρώην αντάρτες που δεν πρόκειται να κάνουν παρέλαση σαν ηλίθιοι με τα αστραφτερά άσπρα Toyota στην έρημο – ειδικά τώρα που έχουν γίνει φίρμες.

Ο Χαλίφης πρέπει να οργανωθεί. Πολλές ομάδες τζιχαντιστών στη Συρία έχουν ήδη στραφεί εναντίον του. Το ίδιο και στο Ιράκ. Οι σουνιτικές ένοπλες ομάδες της Επαρχίας Νινευί είναι επίσης εναντίον του.

Εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι και οι Σουνίτες φύλαρχοι. Ο Χαλίφης διαθέτει αρκετούς έμπιστους πληροφοριοδότες που θα τον έχουν ενημερώσει ότι μόλις το Χαλιφάτο δεν θα τους είναι πια χρήσιμο ως εργαλείο αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Αλ Μαλίκι στη Βαγδάτη, οι φύλαρχοι θα στραφούν εναντίον του και θα επιχειρήσουν να το συντρίψουν. Εδώ υπάρχει μια εντελώς συγκυριακή σύμπτωση συμφερόντων – κάτι σαν επανάληψη της διάλυσης του προηγούμενου Ισλαμικού Εμιράτου στο Ιράκ μέσω της υποκινούμενης με δολάρια «αφύπνισης» του Άνμπαρ (που έστρεψε τους Σουνίτες κατά της Αλ Κάιντα).

Ο Χαλίφης θα πρέπει, επίσης, να αντιμετωπίσει τον Αθέλ αλ Νουζαΐφι, κυβερνήτη της επαρχίας Νινευί, που θέλει ένα διαφορετικό Σουνιστάν με μεγάλη αυτονομία (και πολύ ανεκμετάλλευτο πετρέλαιο), αλλά εντός του Ιράκ. Ο Αλ Νουζαΐφι είναι ο ισχυρότερος Σουνίτης πολιτικός του Ιράκ και ηγέτης του μεγαλύτερου Σουνιτικού κόμματος.

Άρα, τι μπορεί να κάνει η διοίκηση Ομπάμα; Πιθανότατα τα ίδια με τον Μπους. Θα πνίξει τους φύλαρχους σεΐχηδες στο δολάριο για να στραφούν ενάντια στον Χαλίφη. Η Τεχεράνη στο μεταξύ δραστηριοποιείται μέσω μικρών στρατιωτικών ομάδων ειδικών δυνάμεων, επιχειρώντας να επαναλάβει ό,τι έκανε και στη Συρία: τη δημιουργία ενός παράλληλου ιρακινού στρατού από παραστρατιωτικές μονάδες.

Η αντίληψη ότι ο Χαλίφης θα επιτεθεί στη «Δύση» ή τις ΗΠΑ είναι απλά ανοησία. Η δύναμή του δεν φθάνει μέχρι εκεί. Ακόμα και μια επίθεση στη Βαγδάτη αποτελεί για το Χαλιφάτο τεράστια πρόκληση. Δεν είναι ικανοί ούτε καν να επιτεθούν στην πρεσβεία των ΗΠΑ που έχει το μέγεθος του Βατικανού. Για να μην πούμε ότι οι παραστρατιωτικές ομάδες των Σιιτών του Σαντρ θα τους συνέτριβαν.

Το Χαλιφάτο, βέβαια, θα μπορούσε να εξελιχθεί στο ιδανικό όπλο των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας ενάντια στον άξονα Ιράν-Χεζμπολάχ-Συρία-Ιράκ.

Η υποτιθέμενη επίθεση του Χαλίφη στη Ρώμη είναι επίσης ανέκδοτο. Το Χαλιφάτο περιβάλλεται από εχθρικές δυνάμεις, από το Ιράκ μέχρι την Τουρκία και την Αίγυπτο. Αν οι άντρες με τα μαύρα αποφάσιζαν να διασχίσουν 300 χιλιόμετρα ερήμου για να επιτεθούν στην Ιορδανία, θα εξοντώνονταν από τα μη επανδρωμένα βομβαρδιστικά.

Τώρα που ο Χαλίφης αυτοαναγορεύτηκε νέος Οσάμα καλά θα κάνει να προσέχει τα νώτα του. Αυτό που σίγουρα θα καταλάβει είναι ότι ο στρατός του Άσαντ μπορεί να του κάνει σοβαρή ζημιά. Από τη μεριά του Ιράκ υπάρχουν ακόμα περισσότεροι εν δυνάμει εχθροί.

Παρά τις φήμες για πραξικόπημα, ο Αλ Μαλίκι πιθανότατα θα παραμείνει στην εξουσία, στη Βαγδάτη. Η Τεχεράνη και η Μόσχα θα συνεχίσουν να τον εξοπλίζουν. Οι Φρουροί της Επανάστασης στο Ιράν ήδη τον βοηθάνε να οργανώσει την Εθνοφρουρά. Μια συνδυασμένη επίθεση από τη Συρία και το Ιράκ θα μπορούσε να καταστρέψει το Χαλιφάτο μέσα σε έξι μήνες.

Ο Χαλίφης μπορεί να έχει αρκετά όπλα και να κερδίζει χρήματα από το πετρέλαιο, αλλά το Χαλιφάτο του είναι μια μαγική εικόνα. Ένα μόνο είναι βέβαιο. Πριν χαθεί στη λήθη του χρόνου, θα χυθεί αίμα. Πολύ αίμα.

* Αναδημοσίευση από άρθρο του στους Asian Times

Μετάφραση: Νίκος Μαγνήσαλης

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Video Ακατάλληλο για (ευαίσθητους) σε εικόνες φρίκης

Κοινωνία


60 xρόνια τώρα, ο λαός της Παλαιστινής υποφέρει την Ισραηλινή κατοχή, τους βομβαρδισμούς, τη γενοκτονία, τη σφαγή, τη λιμοκτονία, τις δολοφονίες των μαχητών και των παιδιών του. Αυτουργός η φονική Ισραηλινή στρατιωτική μηχανή. Συναυτουργοί: ΗΠΑ, Ε.Ε. και τα αραβικά απολυταρχικά καθεστώτα.

Και όμως, ο λαός της Παλαιστίνηςσυνεχίζει να ζει και να αντιστέκεται.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Ανέβηκε στο You Tube στις 21 Ιαν 2009

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κλιμακώνει την κτηνώδη καταστροφή ο Nετανιάχου

Του Γιώργου Τσίπρα


Το νέο έγκλημα δεν θα αποτρέψει τις νέες δυναμικές. Αγωνιστική ενότητα των Παλαιστινίων σε Δυτική Όχθη, Ιερουσαλήμ, Ισραήλ και Γάζα

Πλησιάζουν τους τριακόσιους οι νεκροί, πάνω από δυο χιλιάδες οι τραυματίες, εκατοντάδες τα κατεστραμμένα σπίτια, καταστροφή υποδομών. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 80% των νεκρών είναι άμαχοι.

Ο βομβαρδισμός της Γάζας έρχεται σε μια στιγμή που, τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της απειλητικής για το Ισραήλ αραβικής Άνοιξης, το τελευταίο έχει περικυκλωθεί από νέες «απειλές». Η πρόσφατη εγκαθίδρυση της παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας ακυρώνει τη μακροχρόνια ισραηλινή πολιτική πολυδιάσπασης του παλαιστινιακού αγώνα. Η αποτυχία των τελευταίων συνομιλιών υπό την αιγίδα των ΗΠΑ για το παλαιστινιακό βαραίνει περισσότερο από κάθε άλλη φορά το Ισραήλ, που επιπλέον εντείνει τον εποικισμό.

Σε μια ευρύτερη εικόνα, ενδεχόμενη προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν υπονομεύει σημαντικές στρατηγικές στοχεύσεις του Ισραήλ, ενώ η περσινή ανατροπή Μόρσι έφερε μεν στην εξουσία μια κυβέρνηση που δείχνει πιο φιλοϊσραηλινή και από αυτή του Μουμπάρακ, ματαίωσε όμως σχεδιασμούς που ευνοούσαν μια φαστ-τρακ «επίλυση» του παλαιστινιακού με προσκόλληση της Γάζας, ίσως και μέρους του Σινά στην Αίγυπτο και παράλληλη προσάρτηση μέρους ή όλης της Δυτικής Όχθης (εννοείται και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ) στο Ισραήλ.

Η Νούρα Ερακάτ, καθηγήτρια σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, σημειώνει ότι ο Νετανιάχου «εξαπολύοντας μια επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας, εμφανίζεται ισχυρός στο ισραηλινό κοινό, αποπροσανατολίζει τη διεθνή προσοχή από την ευθύνη του Ισραήλ για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων και ασκεί τεράστια πίεση στην πρόσφατα σχηματισμένη κυβέρνηση εθνικής ενότητας της Παλαιστινιακής Αρχής, την οποία το Ισραήλ θέλει να υπονομεύσει».

Από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε ο «υπολογισμένος» ρεβανσισμός του Ισραήλ για τη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων, ο Αμπάς κινήθηκε με ξεκάθαρο στόχο να αποτραπεί ένας ευρύτερος ξεσηκωμός των Παλαιστινίων στα κατεχόμενα, αλλά δεν είχε τρόπο να το αποτρέψει αυτό ανάμεσα στους άραβες του Ισραήλ. Λίγο η φρικιαστική δολοφονία του Παλαιστινίου που έκαψαν ζωντανό εβραίοι φασίστες, λίγο το γενικότερο εκδικητικό μένος εποίκων και Ισραηλινού κράτους που τροφοδότησε τον όχλο των εποίκων με το σύνθημα «θάνατος στους Άραβες», λίγο η απόπειρα ενότητας Φατάχ και Χαμάς που είχε προηγηθεί, συνέβαλαν να εκδηλωθεί περισσότερο από κάθε άλλη φορά εδώ και πολλά χρόνια μια αγωνιστική ενότητα των Παλαιστινίων της Παλαιστίνης σε Δυτική Όχθη, Ιερουσαλήμ, Ισραήλ και Γάζα.

Μια τρίτη Ιντιφάντα όπως και οι εξελίξεις που μπορεί να προκαλέσουν οι υπόγειες διεργασίες στο εσωτερικό του παλαιστινιακού λαού, είναι ικανές να απονομιμοποιήσουν πλήρως την Παλαιστινιακή Αρχή του Αμπάς. Ο τελευταίος παραμένει στη θέση του –αν και απομεινάρι μιας περιόδου που έχει μάλλον εξαντληθεί– γιατί Ισραήλ και ΗΠΑ δεν έχουν καλύτερη επιλογή.

Ο Νετανιάχου επιδιώκει μέσα από την κτηνώδη καταστροφή και καταστολή, μεταξύ άλλων, να ξαναφέρει σε σύγκρουση Φατάχ και Χαμάς, αλλά ακόμη και αν το καταφέρει είναι αμφίβολο πως δεν απελευθερώνει έτσι ισχυρότερες δυναμικές όχι τόσο ευνοϊκές για το Τελ Αβίβ.

Η Αίγυπτος, αφού συμβουλεύτηκε μόνο το Τελ Αβίβ για να συντάξει τους προτεινόμενους όρους ανακωχής, πρότεινε ένα σχέδιο που ικανοποιούσε μόνον το Ισραήλ, άρα με δεδομένη –και κατά πάσα πιθανότητα υπολογισμένη– την απαίτηση της Χαμάς για επιπλέον (λογικότατους) όρους, ώστε αυτό να εμφανισθεί ως απόρριψη της ανακωχής από τη Χαμάς και συνεπώς ως αιτία για το Ισραήλ να συνεχίσει κλιμακώνοντας τη θηριωδία του.

Το σχέδιο που πρότεινε το Κάιρο αποτελεί ουσιαστικά υποχώρηση και από τους όρους της κατάπαυσης πυρός του 2012 που είχε επίσης προτείνει το Κάιρο (αλλά επί Μόρσι), κατάπαυση που ενώ όπως παραδέχεται το ίδιο το Ισραήλ η Χαμάς τήρησε σχολαστικά μέχρι πρόσφατα, το Ισραήλ από την πλευρά του παραβίαζε συστηματικά. Ακόμη κι έτσι, η Χαμάς δεν «απέρριψε» όπως διαδόθηκε από τα ΜΜΕ, αλλά προσέθεσε τον όρο της άρσης του αποκλεισμού της Γάζας (όρος που υπήρχε στη συμφωνία του 2012) και βέβαια της απελευθέρωσης των πρόσφατα συλληφθέντων, που περιλαμβάνονται στη συμφωνία με βάση την οποία το Ισραήλ απελευθέρωσε μαζικά κρατούμενους το 2011.

Ο Κέρι κάλεσε το Ισραήλ να αποφύγει τις παράπλευρες απώλειες και «να είναι ακριβές στη χερσαία επιχείρηση», καλύπτοντας πλήρως το νέο ισραηλινό έγκλημα, αλλά οι στρατηγικές αποκλίσεις που έχουν κάνει την εμφάνισή τους ανάμεσα σε Ισραήλ και ΗΠΑ δεν αναιρούνται. Όπως δεν αναιρείται και η μακροπρόθεσμα αρνητική για το Ισραήλ αποσταθεροποίηση που γέννησε η Αραβική Άνοιξη, ανεξάρτητα αν βραχυπρόθεσμα το Τελ Αβίβ δείχνει να έχει «συμμαζέψει» τα πράγματα…

Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, κυρίως Γερμανία και Γαλλία, συνεχίζουν την πορεία μεγαλύτερης γεωπολιτικής επένδυσης στο Ισραήλ, που χάραξαν μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ παραπληροφορούν για τα εγκλήματα του Ισραήλ στην Παλαιστίνη περισσότερο παρά ποτέ. Όπως και για την Ουκρανία…

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΚΚΕ και η ευρωομάδα της Αριστεράς

Πολιτική


Σε χυδαίους χαρακτηρισμούς εις βάρος του Δημήτρη Παπαδημούλη κατέφυγε, δυστυχώς, ο «Ριζοσπάστης», στο φύλλο της Παρασκευής. Προφανώς γιατί ενοχλήθηκε από όσα εκείνος είχε πει, δύο ημέρες πριν, στο Ρ/Σ «Στο Κόκκινο» με αφορμή το συμβάν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με πρωταγωνιστή τον ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Κώστα Παπαδάκη.

Τι είχε πει ο αντιπρόεδρος του Ευρ. Κοινοβουλίου; Ότι το ΚΚΕ, που συμμετείχε στην ευρωομάδα της Αριστεράς από την ώρα ίδρυσής της και στην οποία μετέχουν όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, τώρα επέλεξε να αποχωρήσει, προσχωρώντας στην ομάδα των μη εγγεγραμμένων, στην οποία όμως κυριαρχούν, αριθμητικά και πολιτικά, οι φασίστες. Η πολιτική αυτή επιλογή αυτοαπομόνωσης είναι «αρνητική εξέλιξη και προκαλεί θλίψη», είχε τονίσει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο «Ρ» επέλεξε να απαντήσει με ένα σημείωμα, υπό τον δηλωτικό τίτλο «ψέματα και αντικομμουνισμός», ακόμη όμως και μέσα από τις γραμμές αποκαλύπτεται ο πυρήνας της υπόθεσης. Ο συντάκτης του διατείνεται ότι «οι μη εγγεγραμμένοι ευρωβουλευτές δεν συνιστούν πολιτική ομάδα», πράγμα που δεν ισχύει κατ' ουσίαν, αφού έχουν δομή και λειτουργία ομάδας, ενώ στις συζητήσεις εκπροσωπούνται από έναν ευρωβουλευτή, όπως φάνηκε και από το «καπέλο» της Μαρίν Λεπέν στο επίμαχο περιστατικό.

Αλλά και κάτι ακόμη: στην προσπάθειά του ο «Ρ» να αποδείξει ότι το ΚΚΕ δεν έχει απομονωθεί, επικαλείται την κοινή ανακοίνωση 50 κομμουνιστικών κομμάτων κατά της ισραηλινής επιθετικότητας. Αυτό και μόνο δείχνει στο ΚΚΕ σε ποια ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πρέπει να ανήκει...

Ν.ΠΑΠ.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ιστορική απόφαση: Δεν απελαύνεται Κενυάτισσα για να μην υποστεί κλειτοριδεκτομή

Κοινωνία


Στην χορήγηση διεθνούς προστασίας σε Κενυάτισσα μητέρα και τα τρία της παιδιά, προχώρησε το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, προκειμένου η γυναίκα να μην υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων (κλειτοριδεκτομή), αλλά και βασανισμό τα παιδιά της.

Πρόκειται για μια ιστορική απόφαση, αφού είναι η πρώτη που εφαρμογή του μέτρου της χορήγησης διεθνούς προστασίας (σύμφωνα με την Σύμβαση της Γενεύης του 1951) που αφορά ton ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων των γυναικών (Female genital multilation – FGM).

Η Kενυάτισσα μητέρα ήρθε στην Ελλάδα το 2002 και υπέβαλε αίτημα διεθνούς προστασίας για τον εαυτό της και τα τρία ανήλικα παιδιά της ηλικίας 13, 5 και 3 ετών (το τελευταίο μάλιστα ήταν νόμιμο παιδί αμερικανού πολίτη).

Στο αίτημά της ανέφερε ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα της γιατί ανήκει στη φυλή Kikuyu που υποβάλλει σύμφωνα με τις παραδόσεις τις γυναίκες στην πρακτική FGM.

Παράλληλα, ανέφερε ότι ο ίδιος κίνδυνος ελλοχεύει από την οργάνωση Mungiki που δραστηριοποιείται σε πολλές περιοχές της Κένυας.

Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι η Κενυάτισσα μητέρα είχε στο παρελθόν απευθυνθεί δύο φορές στο περιφερειακό γραφείο ασύλου Αττικής και την αρμόδια επιτροπή του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για να βρει προστασία, ωστόσο το αίτημά της απορρίφθηκε και τις δύο φορές, με την αιτιολογία ότι δεν προσκόμισε «αδιάσειστα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο επικαλούμενος φόβος της λόγω του κινδύνου υποβολής στην πρακτική του FGM από την οργάνωση Mungiki μπορεί να θεωρηθεί εύλογος και θεμελιωμένος σε αντικειμενικά δεδομένα, ώστε να συνάγεται ότι υπάρχει άμεσος και αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή ή τη σωματική της ακεραιότητα σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής της».

Η Κενυάτισσα προσέφυγε στην Δικαιοσύνη επικαλούμενη «ανεπανόρθωτη βλάβη που συνίσταται για την ίδια στην υποβολή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση και για καθένα από τα παιδιά της στην υποχρεωτική στρατολόγηση από εγκληματική οργάνωση (για το πρώτο), σε πιθανή αρπαγή από τις εγκληματικές οργανώσεις (για το δεύτερο) και σε κίνδυνο δίωξής του (για το τρίτο), γιατί είναι νόμιμο τέκνο αμερικανού πολίτη». Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών με πρόεδρο την πρόεδρο Εφετών Σταυρούλα Λιάγκου και εισηγήτρια την Εφέτη Σταυρούλα Μπρούστα, έκανε δεκτή προσωρινά την αίτησή της και την ανέστειλε

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Εύβοια: Οργή κατοίκων-φιλοζωικών οργανώσεων για τη Μάγκυ (Video)

Κοινωνία

Κάτοικοι, τουρίστες, και μέλη φιλοζωικών ομοσπονδιών συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν, στα Νέα Στύρα Ευβοίας, έξω από το κατάστημα του ιδιοκτήτη ταβέρνας, που σκότωσε ένα αδέσποτο κουτάβι, χτυπώντας το στο κεφάλι με μια καρέκλα.


Οι συγκεντρωθέντες καταδίκασαν το αποτρόπαιο και βάρβαρο περιστατικό και ζήτησαν την παραδειγματική τιμωρία του δράστη.

Η είδηση αυτή έχει γίνει γνωστή και εκτός συνόρων, καθώς η φιλοζωική ομοσπονδία της Γερμανίας, επικοινώνησε με την Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία και ζήτησε τον φάκελο της υπόθεσης, προκειμένου να τον προωθήσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων.


Από το Left

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Νορβηγός δημοσιογράφος άφησε το ρεπορτάζ για να σώσει νεαρό Παλαιστίνιο (βίντεο)

Διεθνή

Νορβηγός δημοσιογράφος του VGTV, έσπευσε να σώσει ένα νεαρό Παλαιστίνιο που τραυματίστηκε από Ισραηλινά πυρά στη Λωρίδα της Γάζας.


Όλα συνέβησαν, ενώ ήταν σε ζωντανή σύνδεσή και περιέγραφε στους ακροατές του τηλεοπτικού σταθμού τι συμβαίνει στην περιοχή.

Ξαφνικά, μια βόμβα έπληξε ένα σπίτι πολύ κοντά από το σημείο που βρισκόταν. Αμέσως, παράτησε το μικρόφωνο και έσπευσε να βοηθήσει.

Συνολικά 410 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν στη Γάζα αφότου ξεκίνησε η ισραηλινή στρατιωτική επίθεση στις 8 Ιουλίου. Στην πλειονότητά τους, είναι άμαχοι


Από το Left.gr

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστολή του ήρωα Νορβηγού γιατρού που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη Γάζα, Dr. Mads Gilbert MD PhD

Διεθνή

Ο Mads Gilbert είναι Καθηγητής και Επικεφαλής Κλινικής, στην Κλινική Επείγουσας Ιατρικής, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βόρειας Νορβηγίας, στο Τρόμσο, στη Νορβηγία. Είναι εθελοντής στη Γάζα.


Αγαπητοί φίλοι,

Η χθεσινή νύχτα ήταν ακραία. Η «χερσαία εισβολή» στη Γάζα είχε αποτέλεσμα δεκάδες θύματα και αυτοκίνητα γεμάτα με ακρωτηριασμένους, σπαρασσόμενους, αιμορραγούντες, με ρίγη, ετοιμοθάνατους – κάθε είδους τραυματισμένους Παλαιστινίους, όλων των ηλικιών, όλοι άμαχοι, όλοι αθώοι.

Οι ήρωες στα ασθενοφόρα και σε όλα τα νοσοκομεία της Γάζας εργάζονται 12-24ωρες βάρδιες, χλωμοί από την κούραση και τον απάνθρωπο φόρτο εργασίας (χωρίς πληρωμή όλων στη Shifa τους τελευταίους 4 μήνες), νοιάζονται, συζητούν, προσπαθούν να κατανοήσουν το ακατάληπτο χάος των πτωμάτων, των μεγεθών, των άκρων, όσων περπατούν, όσων δεν περπατούν, όσων αναπνέουν, όσων δεν αναπνέουν, όσων αιμορραγούν, όσων δεν αιμορραγούν, ανθρώπων. ΑΝΘΡΩΠΩΝ!

 
 
Τώρα, για μία ακόμη φορά αντιμετωπίζονται σαν ζώα από «τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο» (sic!).

Ο σεβασμός μου για τους τραυματίες είναι απέραντος, στη συγκρατημένη αποφασιστικότητά τους μέσα στον πόνο, την αγωνία και το σοκ, ο θαυμασμός μου για το προσωπικό και τους εθελοντές είναι ατέρμονος, η εγγύτητά μου στο παλαιστινιακό “sumud” μου δίνει δύναμη, αν και είναι στιγμές που θέλω απλώς να ουρλιάξω, να κρατήσω κάποιον σφιχτά, να κλάψω, να μυρίσω το δέρμα και τα μαλλιά του ζεστού παιδιού, που είναι καλυμμένο με αίμα, να προστατευτούμε μέσα σε μια αιώνια αγκαλιά – αλλά δεν έχουμε τέτοια πολυτέλεια, ούτε εκείνοι έχουν.



Σταχτιά πρόσωπα – Ω ΟΧΙ! όχι ένα ακόμη φορτίο με δεκάδες ακρωτηριασμένους και αιμορραγούντες, έχουμε ακόμη λίμνες αίματος στο πάτωμα της Εντατικής, σωρούς από ποτισμένες στο αίμα γάζες που στάζουν να καθαρίσουμε –ω- οι καθαριστές/στριες, παντού, γρήγορα φτυαρίζουν το αίμα και τους ιστούς που απορρίπτονται, τα μαλλιά, τα ρούχα, τους ορούς –τα απομεινάρια του θανάτου- όλα απομακρύνονται… για να προετοιμαστούν ξανά, για να επαναληφθούν πάλι από την αρχή. Πάνω από 100 περιστατικά εισήλθαν στη Shifa τις τελευταίες 24 ώρες. Αρκετά για ένα μεγάλο καλά εξοπλισμένο με τα πάντα νοσοκομείο, αλλά εδώ – σχεδόν τίποτα: ηλεκτρικό, νερό, αναλώσιμα, φάρμακα, πίνακες πορείας ασθενών, όργανα, οθόνες – όλα σκουριασμένα και σαν να προήλθαν από μουσεία νοσοκομείων του χθες. Αλλά δεν παραπονιούνται, αυτοί οι ήρωες.

Συνεχίζουν, όπως οι μαχητές, προχωρούν, με ασύληπτη αποφασιστικότητα.

Και καθώς σας γράφω αυτά τα λόγια, μόνος, σ’ ένα κρεβάτι, τα δάκρυά μου κυλούν, τα ζεστά αλλά άχρηστα δάκρυα της οδύνης και της θλίψης, της οργής και του φόβου. Δεν συμβαίνει αυτό!

Και μετά, τώρα μόλις, η ορχήστρα της ισραηλινής πολεμικής μηχανής ξεκινά ξανά τη μακάβρια συμφωνία της, τώρα δα: ριπές πυροβολικού από τα πλοία του ναυτικού ακριβώς κάτω στις ακτές, η βοή των F16, των αποκρουστικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών (αραβικά «Zennanis», αυτά που μουρμουρίζουν), και σωρηδόν τα Απάτσι. Τόσα πολλά κατασκευασμένα και πληρωμένα στις και από τις ΗΠΑ.

Κύριε Ομπάμα – έχετε καρδιά;

Σας προσκαλώ – περάστε μια νύχτα – μια μόνο νύχτα – μαζί μας στη Σίφα.

Ίσως μεταμφιεσμένος σαν καθαριστής. Είμαι 100% σίγουρος, ότι θα άλλαζε η Ιστορία.

Κανένας άνθρωπος με καρδιά ΚΑΙ ισχύ δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει μια νύχτα στη Σίφα χωρίς να φύγει αποφασισμένος να τερματίσει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού.

Αλλά οι άκαρδοι και οι ανηλεείς έχουν κάνει τους υπολογισμούς τους και έχουν προγραμματίσει μία ακόμη “dahyia” σφαγή στη Γάζα.

Τα ποτάμια του αίματος θα συνεχίσουν να ρέουν την υπόλοιπη νύχτα.

Μπορώ να τους ακούω που έχουν κουρδίσει τα όργανα του θανάτου.

Παρακαλώ. Κάντε ό,τι μπορείτε. Αυτό, ΑΥΤΟ δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Μαντς
Γάζα, Κατεχόμενη Παλαιστίνη
Πηγή φωτογραφιών: Maan

Απο το Left.gr

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

“Τελειώνουν” τα ψάρια στη Μεσόγειο

Οικολογία

Την ώρα που η επιβολή ποσόστωσης στην Ευρώπη, τον Ατλαντικό Ωκεανό, τη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα οδηγεί σε αύξηση του αριθμού των ψαριών, η κατάσταση στη Μεσόγειο έχει γίνει ακόμη δραματικότερη.

Νεαρά ψάρια στα δίχτυα των ψαράδων

Μία έρευνα που δημοσιεύει το περιοδικό Current Biology δείχνει ότι κατά το διάστημα 1990-2010 αυξανόταν βαθμιαία ο αριθμός των νεαρών ψαριών που πιάνονταν στα δίχτυα των ψαράδων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ελάττωση του ρυθμού αναπαραγωγής τους και κατ’ επέκταση τον αποδεκατισμό τους.

Bildergalerie Europäischer Tag der Meere Hochseefischerei Trawler Frankreich
Εννέα είδη στο μικροσκόπιο

Ο έλληνας ωκεανολόγος Παρασκευάς Βασιλακόπουλος επικεντρώθηκε στην παρατήρηση εννέα ειδών ψαριού για χρονικό διάστημα άνω των 20 ετών, διαπιστώνοντας το δραστικό περιορισμό του αριθμού τους. Μεγαλύτερο πλήγμα υπέστησαν τα είδη εκείνα που βρίσκονται στο στόχαστρο της παράνομης αλιείας.

Fischerei Trafler
Ανεξέλεγκτη αλιεία

Την ώρα που τα μέτρα της ΕΕ για τον περιορισμό της δράσης των μεγάλων αλιευτικών εταιρειών έχουν αποτέλεσμα στη Βόρεια Θάλασσα και στον Ατλαντικό Ωκεανό, τη Μεσόγειο εξακολουθούν να λυμαίνονται μικρότερα αλιευτικά πλοία. Αυτά δεν είναι ιδιαίτερα ορατά από τις ακτές και ως εκ τούτου η δράση τους είναι δύσκολο να ελεγχθεί.

Fischerboote in China
Αγώνας δρόμου για την ψαριά

Ερευνητές εκτιμούν ότι η κατάσταση στη Μεσόγειο παρουσιάζει ομοιότητες με εκείνη που επικρατεί στη θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά της Κίνας, στην υποσαχάρια Αφρική και σε άλλες τροπικές περιοχές. Τα κινέζικα αλιευτικά σκάφη (φωτογρ.) επιδίδονται κυριολεκτικά σε αγώνα δρόμου προκειμένου να εξασφαλίσουν μια καλή ψαριά.

Senkung der Herings-Fangquote
Ποσόστωση για την προστασία των ειδών

Τα κράτη-μέλη της ΕΕ διαπραγματεύονται κάθε χρόνο σταθερές ποσοστώσεις που ρυθμίζουν την αλίευση στα ευρωπαϊκά ύδατα. Περιορισμοί υπάρχουν ακόμη και για είδη που δεν κινδυνεύουν άμεσα με εξαφάνιση.

Spanien Protest von Fischern in Gibraltar
Διασυνοριακές εντάσεις για τα αλιευτικά δικαιώματα

Εντάσεις προκύπτουν ορισμένες φορές ακόμη και μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ. Ισπανοί ψαράδες διαμαρτύρονται για την απόφαση των βρετανικών αρχών να τοποθετήσουν έναν τεχνητό τσιμεντένιο ύφαλο στη θαλάσσια περιοχή του Γιβραλτάρ. Όπως λένε οι ψαράδες, ο ύφαλος καταστρέφει τα δίχτυα τους.

Treibnetze
Περιορισμοί για τα δίχτυα

Τα αποθέματα ψαριών μπορούν να διαφυλαχθούν επιλέγοντας δίχτυα που επιτρέπουν σε νεαρά ψάρια να διαφύγουν από τις τρύπες τους. Ως εκ τούτου πολλά κράτη απαγορεύουν δίχτυα με πολύ πυκνή πλέξη. Σε κάθε περίπτωση το 75% των παγκόσμιων αλιευτικών αποθεμάτων έχει αφανιστεί.

Deutschland Fischhandel Symbolbild
“Πολυταξιδεμένα” ψάρια

Ο όρος φρέσκο ψάρι έπαψε πια να σημαίνει ότι τα ψάρια καταναλώνονται σε σημείο αλίευσής τους. Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας ψύξης, ψάρια από την Ασία, την Αφρική ή τον Ειρηνικό Ωκεανό καταλήγουν στα πιάτα των ευρωπαίων καταναλωτών. 90 εκατομμύρια τόνοι διατροφικών προϊόντων ετησίως προέρχονται από τις θάλασσες.

Lachs-Farm in Russland
Πόσο υγιεινός είναι ο σολομός;

Τα ιχθυοτροφεία, ακόμη και σε φυσικό περιβάλλον, όπως εδώ στη Ρωσία, δεν είναι υπεράνω υποψίας. Ο σολομός, για παράδειγμα, ταΐζεται με ψαράλευρα. Ένα πρόσθετο πρόβλημα είναι η μόλυνση του νερού με τροφές και αντιβιοτικές ουσίες.

Fischverkäufer in Nouadhibou, Mauretanien
Φρέσκο ψάρι στο τραπέζι

Αυτό το είδος, αν και σπανίζει, εξακολουθεί να υπάρχει. Μικροψαράδες πιάνουν τα ψάρια τους και τα πωλούν λίγες ώρες μετά σε τοπικές αγορές, όπως σε αυτήν την ψαραγορά στη Μαυριτανία. Ωστόσο, οι μεγάλες αλιευτικές εταιρείες απειλούν με τη δραστηριότητά τους αυτό το είδος ψαράδων με εξαφάνιση.

Από το Left.gr

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και ο ΣΥΡΙΖΑ

Του Βασίλη Χριστόπουλου


Η αποπομπή της Σαμπιχά Σουλεϊμάν από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και η συζήτηση που ακολούθησε ανέδειξε στο ζήτημα της Θράκης πολλά ελλείμματα. Τώρα που πέρασαν οι εκλογές, ας δούμε με ψυχραιμία το ζήτημα που ανέκυψε. Κατά τη γνώμη μας στο θέμα αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ (αλλά όχι μόνον αυτός) άγεται από ιδεοληψίες και εκφράζεται από ιδεοληπτικούς επιστήμονες.

Εκτός της «εθνικής πατριωτικής» προσέγγισης διατυπώθηκε και μια «μη-εθνική αριστερή προσέγγιση». Αυτή η δεύτερη υποστηρίζει πως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη μουσουλμανική μειονότητα ως «συμπαγή τουρκική κοινότητα». Αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της άποψης είναι το άρθρο του Α. Νταβανέλλου (Αυγή, 30/4/2014).

Ας δούμε μερικά επιμέρους ζητήματα. Η Συνθήκη της Λωζάννης αναφέρει:

Άρθρον 1: Από της 1ης Μαΐου 1923, θέλει διενεργηθή η υποχρεωτική ανταλλαγή των Τούρκων υπηκόων, ελληνικού ορθοδόξου θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των τουρκικών εδαφών, και των Ελλήνων υπηκόων, μουσουλμανικού θρησκεύματος, των εγκατεστημένων επί των ελληνικών εδαφών. Άρθρον 2: Δεν θα περιληφθώσιν εις την εν τω πρώτω άρθρω προβλεπομένην ανταλλαγήν: α) οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως· β) οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης.

Προ-εθνική κατάσταση


Γιατί η μειονότητα της Θράκης χαρακτηρίστηκε μουσουλμανική; Αλλά και γιατί οι Έλληνες υπήκοοι, οι εγκατεστημένοι επί των ελληνικών εδαφών που πρόκειται να μετακινηθούν προς την Τουρκία, αναφέρονται ως μουσουλμανικού θρησκεύματος και όχι τουρκικού μουσουλμανικού θρησκεύματος, κατ’ αντιστοιχία με τους ελληνικού ορθοδόξου θρησκεύματος;

Οι Νεότουρκοι σίγουρα είχαν πλήρη συνείδηση του νεοτουρκικού κράτους που οικοδομούσαν από το 1909, άλλωστε στο όνομα αυτού έγιναν οι γενοκτονίες εκκαθάρισης Αρμενίων και Ποντίων. Οι αγροτικοί πληθυσμοί, όμως, της Θράκης (που θα παραμείνουν στον τόπο τους) αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας (που θα μετακινηθούν υποχρεωτικά προς την Τουρκία) είναι κατά βάση αγροτικοί πληθυσμοί, γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Η «εθνοτική» τους ταυτότητα βρίσκεται σε μια προ-εθνική κατάσταση και προσδιορίζεται από τη θρησκεία (μουσουλμάνοι) και την ισχυρή τοπικότητα (Γκιουλμουτζίνα, Γκατζολία κ.λπ.). Σίγουρα δεν έχουν διαμορφώσει τουρκική εθνική συνείδηση. Το ίδιο ισχύει και για τους κατοίκους των μικρών ελληνικών αστικών κέντρων, καθώς με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη, βρίσκονταν έξω από τις διεργασίες του νεοτουρκικού εθνικισμού. Ακόμη και η γλώσσα αποτελούσε δευτερεύον στοιχείο προσδιορισμού. Ας θυμηθούμε ότι με την ανταλλαγή εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία και αλλού χριστιανικοί πληθυσμοί τουρκόφωνοι που δεν μιλούσαν καθόλου ελληνικά.

Στο μυθιστόρημά μου Κι εσύ Έλληνας ρε; (Εκδόσεις Κέδρος, 2005) προσπαθώ να αποδώσω μυθιστορηματικά πώς πάνω στην κυρίαρχη προ-εθνική τοπική συνείδηση αρχίζει σιγά-σιγά να επιβάλλεται και να διαμορφώνεται η νέα εθνική ταυτότητα. Οι ντόπιοι πληθυσμοί υποχρεώνονται από τους επίτροπους (των κάθε φορά κομιτάτων) να πάρουν θέση με ποιους είναι και να αποδεχτούν την υπεροχή της τάδε ή της δείνα εθνικής ταυτότητας, ακόμη και έναντι της θρησκείας. «Ο Θεός πρώτα έφτιαξε τα έθνη και μετά τις θρησκείες», λέει κάποιος επίτροπος.

Το 1923, λοιπόν, η μειονότητα της Θράκης ήταν θρησκευτική (μουσουλμανική) χωρίς επιπλέον εθνοτικό προσδιορισμό, με μια γλωσσική ποικιλία. Στην περιοχή δεν ομιλούνται μόνο οι τρεις γλώσσες που ονοματίζουμε σήμερα, αλλά πολύ περισσότερες. Άλλωστε, οι ομιλούμενες γλώσσες είχαν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους και ο κάθε ντόπιος στην καθημερινή του ομιλία χρησιμοποιούσε εκτός της μητρικής και ένα μείγμα δυο-τριών άλλων γλωσσών, σύμφωνα με την εκ των υστέρων ταξινόμηση-γραμματολογία.

Σε αντίθεση με τη Θράκη, ο αστικός πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης είχε ήδη διαμορφώσει εθνική συνείδηση, γι’ αυτό και προσδιορίζεται με ρητό τρόπο: Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως.

Η Συνθήκη, λοιπόν, τη Λωζάννης μπορούμε να πούμε πως αποτυπώνει μάλλον σωστά την υφιστάμενη το 1923 κατάσταση στη Θράκη.

Οι μηχανισμοί της ελπίδας


Η εθνική ταυτότητα δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια ιστορική διαδικασία που διαμορφώνεται σιγά-σιγά και η διαμόρφωσή της εξαρτάται άμεσα από το οικονομικό πλαίσιο και τις πολιτικές συγκυρίες.

Έτσι, είναι φυσικό οι αδύναμοι κοινωνικά πληθυσμοί (νέοι, άνεργοι, κοινωνικά ανασφαλείς) να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους μηχανισμούς που τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον τους. Και από το 1923 μέχρι το 1991 οι μηχανισμοί της ελπίδας ήταν οι τουρκικοί και όχι οι ελληνικοί.

Η πολιτική που ασκήθηκε από το ελληνικό κράτος όλα αυτά τα χρόνια ήταν του αποκλεισμού και των «διοικητικών ενοχλήσεων», με σκοπό τη μείωση διά της υποχρεωτικής μετανάστευσης.

Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία συστηματικά επιχείρησε να διαμορφώσει μια «τουρκική συμπαγή κατάσταση». Στην προσπάθειά της αυτή βρήκε πρόθυμους συμμάχους τους εκπροσώπους του ελληνικού εθνικισμού της εποχής (μοναρχία, χούντα, μεταπολιτευτική Δεξιά) που μιλούσαν για τουρκική και όχι για μουσουλμανική μειονότητα.

Άλλωστε, στις συνθήκες του Ψυχρού Πολέμου η κύρια μέριμνα των ελληνικών (και των ΝΑΤΟϊκών) Αρχών δεν ήταν τα ελληνοτουρκικά, αλλά το λεγόμενο «ανατολικό μπλοκ».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο (πίεση, αποκλεισμός, διοικητικές ενοχλήσεις) διευρύνθηκε η σχέση του τουρκικού κράτους με τη μειονότητα. Π.χ. για δεκαετίες η μοναδική δυνατότητα για εκπαίδευση είναι στην αντίπερα πλευρά. Ταυτόχρονα η μουσουλμανική μειονότητα επηρεάζεται πολλαπλά από το προξενείο και από την τουρκογενή ελίτ. Μην ξεχνάμε πως οι μουσουλμάνοι συγκεντρώνονται στα ίδια τζαμιά και ακούν τους ίδιους Τούρκους ιμάμηδες, πάνε σε μειονοτικά σχολεία και μαθαίνουν τούρκικα, δανειοδοτούνται από την ίδια τουρκική τράπεζα (Ziraat Βank) και την ώρα της αποπληρωμής του δανείου βρίσκονται στο έλεός της.

Η αδιέξοδη αυτή πολιτική άλλαξε το 1991, με απόφαση των τριών πολιτικών αρχηγών, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη και καθιερώθηκε η νέα πολιτική της «ισονομίας και ισοπολιτείας».

Μαζί με τη νέα πολιτική έφτασαν και τα προγράμματα Δραγώνα-Φραγκουδάκη. Και τα δυο μέτρα έγιναν αποδεκτά από το τουρκικό προξενείο.

Το Πρόγραμμα Δραγώνα-Φραγκουδάκη αποσκοπούσε να βελτιώσει την εκπαίδευση των παιδιών της μειονότητας. Ήταν στα τουρκικά και απευθυνόταν στη «συμπαγή τουρκική κοινότητα», προκειμένου να διδαχτεί και ελληνικά, αντιμετωπίζοντας όλους τους μουσουλμάνους ως Τούρκους.

Ταυτόχρονα με την επίσημη πολιτική, άρχισε και μια κίνηση ανάδειξης των μειονοτήτων Πομάκων και Ρομά. Οι οπαδοί της συμπαγούς κοινότητας μιλούν για προσπάθεια διάσπασης της μειονότητας σε Ρομά, Πομάκους και τουρκογενείς.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως οι δυο πολιτικές (Πρόγραμμα Δραγώνα-Φραγκουδάκη και καλλιέργεια Πομάκικων-Ρομανί) είναι μεταξύ τους αντιφατικές. Γι’ αυτό δεν είναι σίγουρο αν η αφύπνιση ξεκίνησε από τα κάτω (από Ρομά και Πομάκους και στη συνέχεια υιοθετήθηκε) ή από τα πάνω (ΥΠΕΞ).

Οι μουσουλμάνοι Ρομά της Θράκης


Επειδή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι σχεδίασε το ΥΠΕΞ και το βαθύ κράτος και πώς συνδυάζεται αυτό το σχέδιο της «αφύπνισης ή διάσπασης» με το Πρόγραμμα Δραγώνα-Φραγκουδάκη, αφήνουμε τους γρίφους και θέτουμε το κύριο ερώτημα:

Είναι υπαρκτή η κοινότητα των μουσουλμάνων Ρομά στη Θράκη ή αποτελεί εφεύρημα προκειμένου να διασπαστεί η «συμπαγής κοινότητα»;

Η απάντηση είναι προφανής: Οι μουσουλμάνοι Ρομά της Θράκης με τη γλώσσα τους και τον τρόπο ζωής τους, ήταν και είναι διακριτοί και ξεχωριστοί και οποτεδήποτε μπορούν εύκολα να καταμετρηθούν. Μια ομάδα Ρομά από τη Θεσσαλονίκη ή την Κάτω Αχαγιά θα μπορούσε εύκολα και με ακρίβεια να τους εντοπίσει, να μιλήσει μαζί τους στην κοινή τους Ρομανί, ανεξάρτητα αν οι πρώτοι πιστεύουν στον Αλλάχ και οι δεύτεροι στον Χριστό.

Αν, λοιπόν, είναι υπαρκτή η κοινότητα των μουσουλμάνων Ρομά, δεν είναι φυσικό να αναδείξει μία και περισσότερες Σαμπιχά Σουλεϊμάν;

Για τη Σαμπιχά ακούστηκαν οι πιο ακραίες απόψεις. Για τον Ιό της Εφημερίδας των Συντακτών (26-27/4), «η δραστηριότητα της κ. Σαμπιχά έχει χρηματοδοτηθεί από την Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων του υπουργείου Εξωτερικών, από τον Όμιλο Εμφιετζόγλου, από το Ίδρυμα Σταύρου Νιάρχου. Στην Αυγή (23/4/2014) σε κύριο άρθρο που απηχεί τις επίσημες θέσεις της εφημερίδες γράφτηκαν πολύ βαριά λόγια: «… ποιος είχε τη φαεινή ιδέα να συμπεριφερθεί με την αραχνιασμένη νοοτροπία της ΕΥΠ και να υποβάλει στον ΣΥΡΙΖΑ …. την υποψηφιότητα μιας μουσουλμάνας-Ρομά, που έχει υιοθετηθεί εδώ και χρόνια από την ελληνική Ακροδεξιά;»

Για το επίδικο, ούτε κουβέντα: Είναι υπαρκτή η κοινότητα των Ρομά;

Το ίδιο ερώτημα μπορούμε να θέσουμε και για τους Πομάκους: Είναι υπαρκτή η κοινότητα των Πομάκων;

Η απάντηση που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να είναι πως δεν υπάρχουν τέτοιες μειονότητες, αλλά μόνον η «συμπαγής κοινότητα». Αλλιώς δεν δικαιολογείται το πάθος του υποψήφιου ευρωβουλευτή Δ. Χριστόπουλου με το οποίο την υποστήριζε στα ΜΜΕ.

Μένουν πολλά ακόμη να σχολιάσουμε και θα επανέλθουμε, αν οι φιλόξενες σελίδες του Δρόμου το επιτρέπουν.

* Ο Βασίλης Χριστόπουλος είναι συγγραφέας

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου