Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Από το Brexit στο δημοψήφισμα της Σκωτίας. Μια χαμένη αριστερά δρόμος

Άρης Χατζηστεφάνου


«Οι αυτονομιστές παίζουν την καλύτερη μουσική μέχρι τη στιγμή που τα όπλα του ρεαλισμού κάνουν τα όργανά τους να σιγήσουν», έγραφε στον Γκάρντιαν ο πάντα ψύχραιμος αρθρογράφος Σάιμον Τζένκινς, για να συμπληρώσει αμέσως μετά με ισχυρές δόσεις αγγλικού φλέγματος: Αν η ηγεσία τους θέλει ένα ακόμη δημοψήφισμα «ας τους το δώσουμε και ας τους αφήσουμε να βράσουν στο ζουμί τους».

Ο Τζένκινς αποτελούσε μάλλον την εξαίρεση στον βρετανικό Τύπο, που αντιμετώπισε με υστερικές τσιρίδες το αίτημα της πρωθυπουργού της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζιον, για τη διεξαγωγή δεύτερου δημοψηφίσματος για ανεξαρτητοποίηση. Καθώς το αγγλικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι προσπαθούσαν να καθορίσουν τους όρους της διαδικασίας εξόδου από την ΕΕ, η επιστροφή του δημοψηφίσματος φάνταζε σαν μια νέα απειλή για τη σταθερότητα που ζητούσαν οι χρηματιστές στο Σίτι του Λονδίνου. Τελικά, σαν μια κακοστημένη αρχαία ελληνική τραγωδία, ο απομηχανής θεός που έφερε την αποκλιμάκωση της κρίσης ήταν η τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο, εξαιτίας της οποίας αναβλήθηκε για την επόμενη Τετάρτη η σχετική ψηφοφορία που βρισκόταν σε εξέλιξη στο σκωτσέζικο κοινοβούλιο…

Το πρόβλημα που συνδέει τις παράλληλες πλέον διεργασίες για το Brexit και το αίτημα δεύτερου δημοψηφίσματος στη Σκωτία, είναι ότι η βρετανική Αριστερά άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στους πολιτικούς εκπροσώπους των αστικών τάξεων των δυο περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην Αγγλία δίνεται η μάχη ώστε να διατηρηθεί η πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά και να κερδηθεί η συνεργασία με τις οικονομίες Ασίας και ΗΠΑ, χωρίς τις διαμεσολαβήσεις των Βρυξελλών και τον έλεγχο του Βερολίνου. Αντίστοιχα, η οικονομική ελίτ της Σκωτίας αναζητά τρόπους για να παραμείνει στην ΕΕ στη μετά Brexit εποχή. Αν και η ΕΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι οι Σκωτσέζοι θα πρέπει να περιμένουν στην ουρά, ξεκινώντας σχεδόν από το μηδέν νέες ενταξιακές διαπραγματεύσεις, αρκετοί στο Δουβλίνο πιστεύουν ότι η ανεξαρτητοποίηση, πριν την ολοκλήρωση του Brexit στο τέλος της δεκαετίας, θα βοηθήσει τα σχέδιά τους.

Καμία από αυτές τις μάχες, βέβαια, δεν αφορά τα εργατικά στρώματα της Αγγλίας και της Σκωτίας, τα οποία και στις δυο περιπτώσεις βλέπουν στα δημοψηφίσματα μια ευκαιρία να εκφράσουν την οργή τους στις πολιτικές λιτότητας και την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρά το γεγονός ότι στο σκωτσέζικο δημοψήφισμα του 2014 το 55.3% ψήφισε «Όχι», τα μεγαλύτερα ποσοστά του «Ναι» καταγράφηκαν στις φτωχότερες περιοχές, που μαστίζονται από την ανεργία. Σήμερα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα ποσοστά υπέρ και κατά της ανεξαρτησίας βρίσκονται στο 50-50.

Το πρόβλημα για τη σκωτσέζικη Αριστερά, δηλαδή κόμματα όπως το Σοσιαλιστικό Εργατικό και το Σκωτικό Σοσιαλιστικό, είναι πώς θα στηρίξουν το αίτημα της ανεξαρτητοποίησης χωρίς να ταυτιστούν με τον εθνικιστικό λόγο της Στέρτζιον. Ακόμη και έτσι, βέβαια, δίνουν ένα πολύ πιο καθαρό και ριζοσπαστικό αγώνα σε σχέση με τις κυρίαρχες δυνάμεις της βρετανικής Αριστεράς, που είδαν την ΕΕ σαν σωτηρία στην άνοδο της Ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα, ο Τζέρεμι Κόρμπιν των Εργατικών να σέρνεται πίσω από τις αποφάσεις των αντιπάλων του. Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του επικρίνοντας την ΕΕ, τελικά στήριξε στο δημοψήφισμα την παραμονή της Βρετανίας σε αυτήν και τώρα ζητά από τους συντηρητικούς (δια)κοσμητικές βελτιώσεις.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25/3/2017

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόσεχε το δάχτυλο όχι το φεγγάρι

Του Αθανάσιου Μπόϊκου 


Η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη είναι ένα προσωπείο για να γελιέται η κοινωνία


«Ενημερωτική ημερίδα για ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο πραγματοποιείται στο δημοτικό θέατρο “Αστέρια”, στα πλαίσια της κοινωνικής εταιρικής ευθύνης της κοινοπραξίας Bonatti – J & P ΑΒΑΞ, που έχει αναλάβει τις εργασίες του TAP και στην περιοχή των Σερρών. Εισηγητές στις παραπάνω παρουσιάσεις θα είναι οι: Εμμανουήλ Σφακιανάκης, αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας ε.α. και η Μαρίσα Βουλγαράκη, εγκληματολόγος.» (Από είδηση στα τοπικά ΜΜΕ)

Πολυπαιγμένη στα τοπικά ΜΜΕ η είδηση αυτές τις μέρες. Ειδικά το όνομα του κ. Σφακιανάκη, τον οποίο κάποιο ειδησεογραφικό σερραϊκό μέσο αποκαλεί «θρύλο της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος». Δε χρειάζεται να μείνουμε στο εμφανές περιεχόμενο της διημερίδας, που απευθυνόταν σε πολίτες και μαθητές γυμνασίου. Κανείς δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα ενημέρωσης όλων μας για ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο. Θα μείνω στο αφανές, υποδόριο και, κατά τη γνώμη μου, πραγματικό περιεχόμενο της διήμερης εκδήλωσης. Και αυτό δεν είναι άλλο παρά η ικανοποίηση της πιεστικής ανάγκης για τον ΤΑΡ, να εξασφαλίσει μια ακόμη ψηφίδα για το ψηφιδωτό που λέγεται Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ).

Τι είναι αυτό; Με πολύ απλά λόγια, είναι το σύνολο πράξεων, ενεργειών και δράσεων με τις οποίες μια εταιρεία αναδεικνύει το κοινωνικό της προφίλ και δείχνει ότι «ακούει» και σέβεται τις τοπικές κοινωνίες, ότι ανταποκρίνεται στην κάλυψη κάποιων κοινωνικών αναγκών και διαχέει στην κοινωνία τα αποτελέσματα της κοινωνικής της προσφοράς. «Καλές» ή «βέλτιστες πρακτικές», στη γλώσσα των μανδαρίνων της Ε.Ε.

Στο μεταμοντέρνο και εν πολλοίς άκρως υποκριτικό κόσμο της παγκοσμιοποημένης αγοράς είθισται να οικοδομείται για τους επιχειρηματικούς κολοσσούς ένα πρόσωπο εξιδανικευμένο – προσωπείο για την ακρίβεια – που συνήθως δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα πραγματικά δεδομένα.

Η περίπτωση του αγωγού


Στην περίπτωση του ΤΑΡ η ανάγκη για το «φτιασίδωμα» αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την ωραιοποιημένη εικόνα καθαυτή, αλλά με κάτι πολύ πιο υλικό και ανταποδοτικό. Μόλις ο φάκελος ΕΚΕ γεμίσει με πράξεις ευαισθησίας, συμπόνιας και καλοσύνης προς τους «τοπικούς πληθυσμούς» (γηγενείς αυτόχθονες), θα διαβιβαστεί σε κάποια μεγάλη ευρωπαϊκή τράπεζα, σαν απαραίτητο παραστατικό για την εκταμίευση χρηματοδότησης 1,5 δισ. ευρώ. Βλέπετε, οι κανόνες του ορθώς σκέπτεσθαι και ενεργείν έχουν γίνει κάτι σαν μαγικό κλειδί, που ανοίγει τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών, κάτι σαν την εντολή «άνοιξε σουσάμι» του Αλή Μπαμπά.

Αν τώρα οι καλές αυτές πράξεις που περιγράφονται στο φάκελο ΕΚΕ αντισταθμίζονται αρνητικά από την πραγματική συμπεριφορά της εταιρείας προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτό ποσώς φαίνεται να ενδιαφέρει τους αξιωματούχους της τράπεζας που θα τον εξετάσουν. Αν μάλιστα έχει βάλει την υπογραφή του και ένας ολόκληρος υπουργός (Σταθάκης) του κράτους(;) που λέγεται Ελλάς, βεβαιώνοντας ότι η εταιρεία σεβάστηκε τις τοπικές κοινωνίες και διαβουλεύτηκε με αυτές πριν ξεκινήσει το έργο της -«εθνικής σημασίας» ασφαλώς- ε, τότε η χρηματοδότηση πρέπει πάραυτα να εγκριθεί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να καθυστερεί άλλο.

Σε παλαιότερο σκίτσο ένας μελλοθάνατος, δεμένος στην ηλεκτρική καρέκλα και καλωδιωμένος κανονικά, ζητά από το δήμιο, σαν τελευταία επιθυμία, να καπνίσει ένα τσιγάρο. Έντρομος ο δήμιος του απαντά: μα τι λέτε κύριε, το κάπνισμα κάνει κακό στην υγεία και, εκτός αυτού, απαγορεύεται σε δημόσιο χώρο!

Έτσι, λοιπόν, υπαγορεύουν τα νέα επιχειρηματικά ήθη. Μπορεί να σας οδηγούμε σε σφαγή, αλλά προς Θεού, τα εργαλεία θανάτωσης, εκδοράς και τεμαχισμού είναι απολυμασμένα και αποστειρωμένα, σύμφωνα με τα υψηλότερα στάνταρ και ISO υγειονομικής σφαγής.

Επιστρέφοντας στον κ. Σφακιανάκη, η συνεισφορά του στη οργάνωση της υπηρεσίας δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος είναι αδιαμφισβήτητη και ευρέως αναγνωρισμένη. Αδιαμφισβήτητο είναι όμως και το γεγονός ότι η πραγματική (υποδόρια) υπηρεσία που προσφέρει στους εργολάβους του ΤΑΡ – έναντι κάποιας σημαντικής, υποθέτω, αμοιβής για την κάλυψη των οδοιπορικών του – είναι πολύ μεγαλύτερη και σημαντικότερη (για τον ΤΑΡ) από την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Αν η κοινοπραξία ενδιαφερόταν πραγματικά για την ασφάλεια των πολιτών, μάλιστα δε όχι μόνο τη διαδικτυακή αλλά τη φυσική-κοινωνική πρωτίστως, όφειλε να αλλάξει την όδευση του αγωγού και να εγκαταστήσει το σταθμό συμπίεσης μακράν των κατοικημένων περιοχών. Αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει μια αντιστροφή των όρων του διαφημιστικού σποτ της εταιρείας. Ο μεν αγωγός και οι κίνδυνοι που εγκυμονεί είναι απολύτως ορατοί, τα δε (προσδοκώμενα) από αυτόν οφέλη ομιχλώδη έως αόρατα.

Μεγάλη η «ανταποδοτικότητα»


Μερικές φορές είναι πολύ πιο χρήσιμο να προσέχουμε όχι τόσο αν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι ή ένα ζευγάρι ερωτευμένων υπό το σεληνόφως, αλλά το ίδιο το δάχτυλο και αυτόν που το κινεί. Υπάρχουν, για παράδειγμα, πολλοί και αξιόλογοι ως προς την κατάρτισή τους «πληροφορικάριοι», οι οποίοι θα μπορούσαν να ενημερώσουν τους πολίτες πώς να προστατεύονται από τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο διαδίκτυο. Και γίνονται συχνά τέτοιες ενημερώσεις. Πιστεύω δε ότι και το κοστολόγιό τους θα είναι από μικρό έως πολύ μικρό ή και μηδαμινό. Ο ΤΑΡ ωστόσο ξοδεύτηκε «κατιτίς παραπάνω» για να εξασφαλίσει το «θρύλο» του είδους. Κανένα απολύτως πρόβλημα για την κοινοπραξία, αφού πρώτον, τα λεφτά που αναμένει είναι πολλαπλάσια στη χιλιοστή -1,5 δισ. ευρώ, είπαμε- και δεύτερο, όσο πιο εκτυφλωτική είναι η λάμψη της φίρμας που μιλάει, τόσο πιο εύκολα θαμπώνεται το κοινό και, ζαλισμένο από τα φώτα της ράμπας, ξεχνά ποιος και για ποιο (βαθύτερο) λόγο «ναύλωσε» τη φίρμα να μιλήσει.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ουκρανία αποθρασύνεται και ρέπει διαρκώς προς τον φασισμό και την τρομοκρατία. Η Δύση κάνει απλώς «τα στραβά μάτια»

Του Βασίλη Μακρίδη


►Τρεις ειδήσεις που σχετίζονται με τη Ρωσία, το Ντονμπάς και την Ουκρανία πέρασαν σχεδόν «στα ψιλά» των συστημικών ΜΜΕ σε Ελλάδα και Δύση, ως είθισται βέβαια, αφού η ειδησεογραφία από τις συγκεκριμένες περιοχές δεν εξυπηρετεί το κυρίαρχο «αφήγημα» του συστήματος γύρω από τα γεγονότα στην συγκεκριμένη περιοχή και, το κυριότερο, είναι αδύνατο το «αφήγημα» αυτό να τεκμηριωθεί με στοιχεία.

►Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επιχειρείται από τα συστημικά ΜΜΕ στη Δύση, αλλά και στην ίδια την Ουκρανία, ένας απόλυτος έλεγχος της ροής των πληροφοριών και το «καναλιζάρισμά» τους, ώστε να μην ξεφεύγουν έξω από τα όρια του «αφηγήματος». Διόλου τυχαία, άλλωστε, στην Ουκρανία από τις 25 Φεβρουαρίου του παρόντος έτους, με «Προεδρικό Διάταγμα» του Ποροσένκο και μετά από απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας (SNBO), δηλαδή των Μυστικών Υπηρεσιών της χώρας, ισχύει και επίσημα σύστημα λογοκρισίας και παρακολούθησης στα ΜΜΕ, τοπικά και ξένα, αλλά και στο Ίντερνετ, ώστε να μη μεταδίδουν προς τον έξω κόσμο «πληροφορίες απαγορευμένες στην Ουκρανία».

►Προσέξτε: όχι ψεύτικες, όχι με σκοπό να βλάψουν την Ουκρανία, αλλά απλώς… απαγορευμένες!!! Που σημαίνει ότι μπορεί κάποιος/-α να γράφει πράγματα απολύτως αληθή για την κατάσταση στην Ουκρανία και στο Ντονμπάς, αλλά επειδή το επίσημο κράτος τα θεωρεί «απαγορευμένα», το άτομο αυτό πρόκειται να υποστεί, βάσει του νέου νόμου, ποινικές και διοικητικές κυρώσεις, κοινώς, φυλάκιση και βαρύ πρόστιμο!!!

►Ας τα πάρουμε όμως όλα με τη σειρά: η πρώτη είδηση (για την οποία ο γράφων έκανε πριν από λίγες μέρες ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) αφορά στο άνοιγμα στην Ελλάδα και, συγκεκριμένα, στο κέντρο της Αθήνας (Θεμιστοκλέους 52) επίσημης Αντιπροσωπείας της ΛΔ του Ντονιέτσκ, γνωστής και με τα (ρωσικά) αρχικά της – DNR. Αυτή ήταν η τρίτη στη σειρά επίσημη Αντιπροσωπεία της αυτονακηρυγμένης Λαϊκής Δημοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο, μετά από αυτές της Πράγας (Τσεχία) και της Βενετίας (Ιταλία). Το άνοιγμα της αντιπροσωπείας της DNR συνδυάστηκε μάλιστα και με τον ερχομό στην Ελλάδα τριών επιφανών Ρώσων διανοούμενων, των Zakhar Prilepin – δημοσιογράφου και συγγραφέα, αλλά και μαχητή στο Ντονμπάς, Sergey Shargunov – δημοσιογράφου, συγγραφέα και βουλευτή συνεργαζόμενου με το ΚΚ Ρωσικής Ομοσπονδίας και Alexandr F. Skliar, ροκ μουσικού, τραγουδιστή και συνθέτη. Ο τελευταίος μάλιστα τίμησε και με την παρουσία του την τελετή των εγκαινίων της επίσημης Αντιπροσωπείας, όπως αναλόγως έπραξε και ο Γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑ.Ε Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο μόνος επικεφαλής ελληνικού κόμματος που έχει εκφράσει ανοιχτά την αμέριστη συμπαράστασή του στον αγώνα του λαού του Ντονμπάς, παράλληλα με την ανοιχτή καταδίκη του νεοναζιστικού-νεοφιλελεύθερου καθεστώτος του Κιέβου.


►Η δεύτερη είδηση, λοιπόν, αφορά στην αντίδραση που υπήρξε από την πρεσβεία της Ουκρανίας στην Ελλάδα στο άνοιγμα της επίσημης Αντιπροσωπείας της ΛΔ του Ντονιέτσκ στην Αθήνα. Αν συμπυκνώσουμε σε τρεις φράσεις το περιεχόμενό της, θα λέγαμε ότι κατά πρώτον, αποκαλεί την DNR ως «τρομοκρατική οργάνωση», που δρα «με την διοίκηση, την πλήρη υποστήριξη και χρηματοδότηση από την πλευρά της Ρωσικής Ομοσπονδίας», ενώ στη συνέχεια αποκαλεί την Ρωσική Ομοσπονδία ως «κράτος-εισβολέα», παρόλο που από τις προαναφερόμενες κατηγορίες της επίσημης Ουκρανίας εναντίον της δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο!!! Κατά δεύτερον, απειλεί, ουσιαστικά, όσους και όσες εμπλέκονται στην Ελλάδα στο κίνημα υποστήριξης του λαού του Ντονμπάς με ποινικές διώξεις (!!!) με βάση την ουκρανική, αλλά και την ελληνική (!!!) νομοθεσία!... Και, κατά τρίτον και τελευταίο, εκφράζει την ευγνωμοσύνη του καθεστώτος του Κιέβου προς την ελληνική κυβέρνηση, για τη στάση της απέναντι στο ζήτημα του Ντονμπάς και την υποστήριξή της προς αυτό, τόσο μέσω του ίδιου του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην Ουκρανία στις 8 και 9 Φεβρουαρίου, όσο και μέσω των δηλώσεων του εκπροσώπου Τύπου του ελληνικού Υπ.Εξ. Στράτου Ευθυμίου, σε ερώτηση δημοσιογράφου στις 21/03/2017.

(Η ανακοίνωση της ουκρανικής Πρεσβείας βρίσκεται εδώ. Η δήλωση του Στρ.Ευθυμίου βρίσκεται εδώ).

►Συνεπώς (και αυτό είναι το κύριο συμπέρασμα από τα παραπάνω), η ελληνική κυβέρνηση όχι απλώς δεν αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ απέναντι στη Ρωσία, όχι απλώς δεν προσφέρει την παραμικρή στήριξη στον λαό του Ντονμπάς, μεταξύ του οποίου βρίσκονται και περίπου 100 χιλιάδες γηγενείς Έλληνες της Μαριούπολης και των παραλίων της Αζοφικής, αλλά και στηρίζει με κάθε τρόπο, όπως άλλωστε κάνουν και οι Δυτικοί, δήθεν, «εταίροι» μας το πιο ματοβαμμένο και εγκληματικό καθεστώς της Ευρώπης τα τελευταία, τουλάχιστον, 25 χρόνια...

►Η τρίτη είδηση των ημερών ήταν η τρομοκρατική επίθεση σε στρατόπεδο της ρωσικής Εθνοφρουράς στο Γκρόζνυ της Τσετσενίας, από την οποία σκοτώθηκαν 6 Ρώσοι εθνοφρουροί, αλλά και οι 6, συνολικά, τρομοκράτες που προσπάθησαν, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών, να εισέλθουν στον χώρο του στρατοπέδου με σκοπό την κλοπή οπλισμού. Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε εξαρχής το γνωστό μας ISIS, το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο θεωρείται απ’ όλον τον καθ’ ημάς «πολιτισμένο» κόσμο ως τρομοκρατική οργάνωση και εναντίον του οποίου, υποτίθεται, αυτός ο κόσμος μάχεται.

►Ακούσατε, αγαπητοί αναγνώστες, από καμία δυτική κυβέρνηση να καταδικάζει την τρομοκρατική αυτή επίθεση;;; Σιγήν ιχθύος τήρησαν όλες, ανεξαιρέτως, οι κυβερνήσεις των χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι ίδιες που γίνονται με χαρακτηριστική ευκολία «Je suis… κάτι», όταν οι τρομοκρατικές ενέργειες και τα θύματα από αυτές αφορούν στις ίδιες… Πώς, άλλωστε, θα διατηρηθεί ζωντανό το «αφήγημα» περί «κακών Ρώσων», εάν αποδειχθεί ότι και οι Ρώσοι πέφτουν θύματα των αναγνωρισμένων απ’ όλες, ουσιαστικά, τις πλευρές ως τρομοκρατών;

►Πέραν αυτού, όμως, είχαμε και άλλου είδους αντιδράσεις, ακόμη χειρότερες από την απλή αδιαφορία. Κι εδώ επανερχόμαστε στην Ουκρανία και μάλιστα σε επίπεδο ανώτατης κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Ο βουλευτής της ουκρανικής Ανώτατης Ράντας (Βουλής) Ίγκορ Μοσιιτσούκ, από του βήματος του Κοινοβουλίου αποκάλεσε τους 6 τρομοκράτες του ISIS «ήρωες» και εκστόμισε, μεταξύ άλλων και την παρακάτω φράση: «Ως βουλευτής του λαού της Ουκρανίας, καλώ την ουκρανική κυβέρνηση να προσφέρει πολιτική, πληροφοριακή και στρατιωτική βοήθεια στους Τσετσένους παράνομους, γιατί στην ενότητα της πάλης μας εναντίον του Κρεμλίνου βρίσκεται η εγγύηση της επιτυχίας μας»!!! (οι υπογραμμίσεις δικές μας).

►Έτσι λοιπόν!!! Οι αναγνωρισμένοι από παντού ως τρομοκράτες του ISIS είναι, για τον Ουκρανό βουλευτή, «ήρωες» και η ενότητα της πάλης μαζί τους εγγυάται την επιτυχή έκβαση της πάλης εναντίον του Κρεμλίνου!!! Πόσο πολλά μπορεί να ειπωθούν και ακόμη περισσότερα να εννοηθούν, μέσα σε τόσο λίγες λέξεις, όταν αυτόν που τις προφέρει τον καταλαμβάνει… κρίση ειλικρίνειας ή, απλώς, δεν γνωρίζει καλά να μασκαρεύει τις πραγματικές του προθέσεις…

►(Στγ: Η δήλωση του Ουκρανού βουλευτή βρίσκεται εδώ. Βεβαίως το βιντεάκι είναι στα Ουκρανικά και μάλλον δύσκολα θα την κατανοήσουν οι περισσότεροι από τους αναγνώστες, ωστόσο αποτελεί το στοιχείο που πιστοποιεί του λόγου μας το αληθές και το παραθέτουμε όπως το βρήκαμε στο Διαδίκτυο).

►Αν μάλιστα κρίνει κανείς από την αντίδραση των υπόλοιπων παρευρισκόμενων στην αίθουσα Ουκρανών βουλευτών, όχι μόνο δεν υπήρξε ουδεμία αντίρρηση στα λεχθέντα του κυρίου Μοσιιτσούκ, αλλά μάλλον ανοιχτή επιδοκιμασία… Εάν λοιπόν η θέση του Μοσιιτσούκ είναι κοινή θέση της Ανώτατης Ράντας της Ουκρανίας και, πολύ περισσότερο, της ουκρανικής κυβέρνησης, τότε αυτονόητα βγαίνει το συμπερασμα ότι δεν μιλάμε, πλέον, μόνο για μια κυβέρνηση – μείγμα νεοφιλελεύθερων και νεοναζί, αλλά και για μια κυβέρνηση που στηρίζει ολόψυχα την παγκόσμια τρομοκρατία και προτίθεται μάλιστα να την ενισχύσει, ακόμη και στρατιωτικά, αρκεί «να ηττηθεί το Κρεμλίνο»!...

►Και πάλι, όμως, οι κυβερνήσεις των δυτικών κρατών όχι μόνο δεν «τράβηξαν το αυτί» στην Ουκρανία για την ανοιχτή στήριξη που προσφέρει στους τρομοκράτες του ISIS, αλλά εξακολουθούν να της προσφέρουν πολιτική και στρατιωτική κάλυψη, κατηγορώντας ταυτόχρονα τη Ρωσία για όλα όσα κανονικά θα έπρεπε να κατηγορούν την…Ουκρανία!... Και, φυσικά, διατηρούν σε βάρος της Ρωσίας μια σειρά από πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν την οικονομία της, ώστε να μειωθούν οι πολιτικές αντιστάσεις της και, κυρίως, να υποχρεώσουν τη Ρωσία να αυτοπεριοριστεί σε έναν ρόλο περιφερειακής δύναμης, αντί υπερδύναμης με παγκόσμια απήχηση.

►Η Δύση κάνει απλώς τα «στραβά μάτια» μπροστά στα εγκλήματα της επίσημης ουκρανικής ηγεσίας στο Ντονμπάς και τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων άμαχων πολιτών που έχει πραγματοποιήσει μέσω του επίσημου στρατού της, αλλά και των παραστρατιωτικών νεοναζιστικών μονάδων, που δρουν στην περιοχή. Ή, για να ακριβολογήσουμε κιόλας, θα πρέπει να πούμε ότι η Δύση ανοιχτά χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και εκπαιδεύει με «ινστρούκτορες» σταλμένους από το ΝΑΤΟ τόσο τις μονάδες του «επίσημου» ουκρανικού στρατού, όσο και τις νεοναζιστικές «παραφυάδες». Και στο όνομα της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας», της «αντιμετώπισης των (Ρώσων) κατακτητών» και πάει λέγοντας, στηρίζουν ένα αιμοσταγές καθεστώς που καταπατά κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας (ο γράφων έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων γύρω από αυτά τα ζητήματα τα τελευταία 3 χρόνια) και δηλώνει πρόθεση να ενισχύσει με κάθε τρόπο τρομοκρατικές ομάδες που μπορούν, πιθανόν, να δημιουργήσουν εσωτερικά προβλήματα στη Ρωσική Ομοσπονδία!...

►Αν, όμως, για τις μεγάλες Δυτικές χώρες τα όσα περιγράψαμε πιο πάνω αποτελούν μια συνηθισμένη εικόνα, προκαλεί τουλάχιστον λύπηση, αλλά και οργή, το θέαμα της ελληνικής κυβέρνησης, που συμπεριφέρεται σαν «σμπίρος» του δυτικού ιμπεριαλισμού και προσφέρει απλόχερα στήριξη πολιτική, επικοινωνιακή, αλλά και στρατιωτική (ας θυμηθούμε τις πρόσφατες κοινές ναυτικές ασκήσεις Ουκρανίας – ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, με τη συμμετοχή και της χώρας μας) σε ένα αιμοσταγές καθεστώς, στη μοναδική, τυπικά και ουσιαστικά, δικτατορία στην Ευρώπη.

►Και γίνεται προφανές, ότι η αλλαγή πορείας που προσδοκεί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού και συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την κατάργηση των μνημονίων και της λιτότητας, την αποδέσμευση από τους οργανισμούς – «καρμανιόλες» της ευρωζώνης και της ΕΕ, την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του συνόλου ή του μεγαλύτερου μέρους του λεγόμενου «δημόσιου χρέους» και την εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού, φιλολαϊκού μεταβατικού πολιτικού και οικονομικού προγράμματος, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσει και να αφήσει στην άκρη μία ακόμη σημαντική παράμετρο. Και αυτή δεν είναι άλλη,από την εφαρμογή μιας πραγματικά ανεξάρτητης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, που θα έχει δύο βασικούς γνώμονες: αφενός την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων από τη σκοπιά των λαϊκών στρωμάτων, αφετέρου τον σεβασμό σε βασικές έννοιες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία και τα κοινωνικά, συλλογικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών τόσο της χώρας μας, όσο και των άλλων κρατών.

Πηγή: iskra.gr




Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

"Η μελαγχολία είναι σαν ένας πόνος στο μυαλό"

Ειρήνη Παραδεισανού


Από παιδί είχα μιαν αγάπη στα κείμενα που με δοκίμαζαν. Κι έγραφα κι εκθέσεις που δοκίμαζαν τις δασκάλες μου και τους καθηγητές μου αργότερα. " Μην είσαι τόσο σκληρή " μου γράφανε από κάτω.

Σκέφτομαι λοιπόν πως την παρηγοριά αλλιώς την εννοώ εγώ κι αλλιώς οι άλλοι. Για μένα παρηγοριά είναι να κοιτάς κατάματα τη γύμνια σου και να μην αποστρέφεις το βλέμμα, να βλέπεις το συκώτι σου στα νύχια του αετού και να λες. "Δεν πειράζει. Αυτά είναι τα παράσημά μου." Να αγαπάς τις πληγές σου και συμφιλιωμένος μ' αυτές να πορεύεσαι.

Αυτή η παρηγοριά δεν έχει καμία σχέση με τη θετική σκέψη των χαζοχαρούμενων. Πιο πολύ μοιάζει με χαστούκι στο μυαλό. Το παραδέχομαι.

Δημοτικό πήγαινε ακόμη ο γιος μου , όταν μου είπε μια φράση σπάνιας ενόρασης, από αυτές που μόνο τα παιδιά με τη γνήσια σοφία τους μπορούν να συλλάβουν.

" Η μελαγχολία είναι σαν ένας πόνος στο μυαλό."

Αυτήν τη μελαγχολία που κάνει το μυαλό να πονάει ψάχνω στα βιβλία που διαβάζω. Αυτήν βρήκα στον Γιώργο Χειμωνά, στον Ντοστογιέφσκι, στον Καρυωτάκη, στην Αχμάτοβα, στον Αλπέρ Καμύ, στον Φερνάντο Πεσσόα.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πουτάνες όλου του Νότου, ενωθείτε

Στάθης


Αν ο κ. Ντάισελμπλουμ εκφράσθηκε σε άθλιο επίπεδο, εμείς που είμαστε καλύτεροι, μπορούμε να εκφρασθούμε σε ένα αθλιότερο. Το έργο ανέλαβε η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία με έναν αριμάνειο ελιγμό πέρασε μέσα από τις «διεμφυλικές ταυτότητες»(;!) και αναβάθμισε την εθνική Ελλάδος, Μπουμπουλίνα και Μαυρογέννους, σε ένα πουταναριό που δεν χαρίζει κάστανα. Ορθώθηκε ως άλλη Μελίνα Μερκούρη η κυρία Αναγνωστοπούλου, ως άλλη Αθηνά Πρόμαχος, κι έβαλε τους σεξιστές στη θέση τους - δηλαδή στην Κομαντατούρ που θα αρμέγει την Ελλάδα τα επόμενα 99 χρόνια.

Στιγμές δόξας με μεγάλο ποσοστό (τηλεθέασης Survivor) να χειροκροτεί την κυρία Σία για ευκλεείς δηλώσεις που θα ζήλευαν ο Καβάφης κι ο Σολωμός, ο Ρήγας Φεραίος και ο Σεφέρης - τέτοιοι πολίτες είμαστε εμείς και τέτοιους το Γένος μας βγάζει, όπως τη Σία, που σε κρίσιμες στιγμές τοξεύει από τη φαρέτρα της Αντιγόνης και πετυχαίνει με το υγρόν πυρ του Επιτάφιου όλους τους αχρείους του Βορρά που έχουν συνυπογράψει μαζί της το Συμβόλαιο Θανάτου της Ελλάδας- ε ρε γλέντια, που έλεγε και ο Καραγκιόζης.

Oμως, η κυρία Αναγνωστοπούλου είναι η συνέχεια ενός θαύματος. Του θαύματος που έχουν πετύχει οι χρήσιμοι ηλίθιοι σε αυτήν τη χώρα εδώ και τριάντα χρόνια. Έτσι, για μιαν ακόμα φορά ο δημόσιος διάλογος για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 εξαντλήθηκε στο αν πρέπει να γίνονται ή όχι οι παρελάσεις, στο αν υπήρξε ή όχι κρυφό σχολειό, αν σφάξανε οι Έλληνες τους Τούρκους στην Τριπολιτσά, αν πέταξαν οι Σουλιώτες τις γυναίκες τους (παλιοπουτάνες) στον Ζάλογγο με τα ίδια τους τα χέρια για να το σκάσουν πιο εύκολα, αν ο Μπάυρον είχε «διεμφυλική ταυτότητα», αν όσοι τα έκαναν όλα αυτά ήξεραν ότι είναι Έλληνες ή αν τους το δίδαξαν μετά οι Ουρσουλίνες και άλλα τέτοια ωραία, επιπέδου κομπλεξικών του Νότου. Δεν πρέπει να μεθάμε από το «Αθάνατο Κρασί του ΄21» - το αλκοόλ κάνει κακό στην υγεία. Και μην ακούμε από Γκάτσο, Παλαμά, Σεφέρη, Ρίτσο και Ελύτη, θα κουφαθούμε.

Αυτός είναι ο Θρίαμβος των Ηλιθίων: Αν ένας τοκογλύφος έχασε τα λεφτά του στην Επανάσταση («Βήμα» της προπερασμένης Κυριακής) ή αν τα ανέκτησε! Αυτός είναι ο Θρίαμβος των Ηλιθίων: η αναγωγή του ήσσονος σε μείζον. Στο καφενείο των αμνημόνων. Σε αυτήν τη γλίτσα που για να εκφρασθεί εν παραβολαίς μπορεί να συνθέσει μόνο το μανιφέστο της Πουτάνας του Νότου. Με το Survivor να κορυβαντιά και να χειροκροτεί, με τη διαπραγμάτευση της Αλαμάνας να στέλνει περήφανο χαιρετισμό στις κατασχέσεις.

Ήθελα μόνον να ρωτήσω, αν στις Πουτάνες του Νότου συμπεριλαμβάνονται τα κορίτσια που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία, οι γιοί μας και οι κόρες μας, η μάνα μας και ο πατέρας μας, αν στις Πουτάνες του Νότου συμπεριλαμβάνονται η σύζυγος του Πρωθυπουργού και ο Πρωθυπουργός, οι γυναίκες βουλευτές και Υπουργοί, οι καθαρίστριες, οι γιατρίνες και οι άνεργες - σε ποιους και σε ποιες απευθύνεται η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, όταν μας καλεί να συνυπογράψουμε ως Πουτάνες του Νότου αυτό το θριαμβικό μανιφέστο του Πτωχοπροδρομισμού και της κλάψας του;

«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα» τώρα βρωμάει θανατίλα, λεονταρισμούς της δεκάρας κι άγριο προσκύνημα μπροστά ωμοφάγους.

Εκεί που κρέμαγε ο Καραϊσκάκης τον «μπούτζον του» (πράγμα κάργα σεξιστικό), εκεί που ο Καραϊσκάκης έλεγε «άμα ζήσω, θα σας γαμήσω» (πράγμα πολύ κάργα σεξιστικό), εμείς σήμερα λέμε «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλοιώς» και όταν μας πηδάτε να βάζετε και έναν αστερίσκο…

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πανευτυχείς για την... τερατογέννεση!

Της Κατερίνας Τραγάλου


Όταν οι δικτάτορες του 4ου Ράιχ της ΕΕ αισθάνονται περήφανοι για τα επιτεύγματά τους, τα θύματά τους, οι λαοί της Ευρώπης, πρέπει όχι μόνο να ανησυχούν, αλλά να τρομοκρατούνται.

Γιατί οι λαοί της Ευρώπης, των οποίων οι ηγεσίες αποφάσισαν να τους δώσουν βορά στην Ένωση των Ευρώ-Τραπεζιτών τοκογλύφων, έχουν ζήσει «στο πετσί τους» τα... επιτεύγματα αυτά και είναι ακριβώς εκείνα από τα οποία υποδουλώθηκαν, φυλακίστηκαν, φιμώθηκαν, αδικήθηκαν, εξαθλιώθηκαν μέχρι θανάτου, χωρίς καμία κοινωνική προστασία και πρόνοια.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα επιτεύγματα της ΕΕ με τα κοινά… θεσμικά της όργανα και τις ισχυρές… αξίες. Είναι επίσης και οι περιφερειακές συρράξεις, η τρομοκρατία, οι αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, ο προστατευτισμός, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, όλα αυτά που η Ε.Ε. σε αγαστή συνεργασία με τη Δύση δημιούργησε και διόγκωσε, ώστε να έχει μετά μια καλή δικαιολογία για να τα… αντιμετωπίσει!

Είναι όλα αυτά που χρησιμοποιεί και θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί -εντατικοποιώντας την μέγγενη του τρόμου και της ανασφάλειας- ώστε, στο όνομα της «ασφάλειας», να μπορέσει να υποδουλώσει ακόμη περισσότερο τους λαούς της Ευρώπης αλλά και όλης της υφηλίου, ώστε να έχει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, ακόμη μεγαλύτερη ισχύ, ακόμη περισσότερο και περισσότερα χειραγωγήσιμα θύματα.

Αυτό που αναρωτιόμαστε είναι μέχρι πού θα φτάσει η Ένωση του 4ου Ράιχ ώστε να αποδείξει ότι «το κάθε κράτος μόνο του, θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική» όπως τονίζει στη διακήρυξη της Ρώμης… Μήπως θα οδηγήσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με συμφωνίες «κάτω απ’ το τραπέζι» ή δήθεν διαφωνίες «πάνω… απ’ το τραπέζι», σε περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες, σε συρράξεις ή θερμά επεισόδια ώστε να καταδείξει την αναγκαιότητα της… ενωμένης, δήθεν ασφαλούς Ευρώπης;

Και διαβάζοντας στη διακήρυξη για την «ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπη και την Ένωση που θα δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης· μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη ενιαία αγορά που θα ενσωματώνει τις τεχνολογικές μετεξελίξεις κ.λ.π.»  δεν έχουμε παρά να συμπεράνουμε πως η εξαθλίωση πληθυσμών σ' όλη την υφήλιο θα συνεχιστεί και θα εντατικοποιηθεί ώστε η «εισαγωγή» εργατικών χεριών από άλλες χώρες και η απάνθρωπη μεταχείριση ανθρώπων να πολλαπλασιαστεί και να καταστούν και φθηνά εκτός από πολλά αυτά τα εργατικά χέρια…

Όσο για «τα φύκια» που μας πουλούν για «μεταξωτές κορδέλες» περί διαρκούς και βιώσιμης ανάπτυξης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων μέσα από το ισχυρό και ενιαίο ευρώ, ένα έχουμε να πούμε: «Όχι άλλο κάρβουνο»! Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις τα είδαν τα καλά του ενιαίου σκληρού σας νομίσματος και τα βίωσαν με λουκέτα, οι εργαζόμενοι με απολύσεις και πλήρη εξαθλίωση, που σε χιλιάδες περιπτώσεις οδήγησε σε αυτοκτονία!

Επιπλέον, αυτά τα περί «κοινωνικής Ευρώπης» τ’ ακούμε βερεσέ και ο καλύτερος σχολιασμός αυτών θα ήταν οι χιλιάδες φωτογραφίες, άστεγων, άνεργων, συσσιτίων, ράντζων, αυτοκτονημένων γονιών, λιποθυμισμένων απ’ την πείνα παιδιών, κλουβιών-ανθρωποφυλακών μεταναστών και προσφύγων και τόσων άλλων που ο σχολιασμός από κείμενο θα γίνει φωτογραφικό άλμπουμ.

Έτσι, περιοριζόμαστε να φωνάξουμε σε όλους τους τόνους, πως η «κοινωνική» Ευρώπη που ευαγγελίζεστε δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ, τίποτα περισσότερο από ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Κι όσο εσείς θα προσπαθείτε για την ενότητα των θεσμικών οργάνων σας, τόσο εμείς θα προσπαθούμε για την ενότητα των λαών και την κοινωνική συνοχή τους!

Όσο εσείς θα προσπαθείτε για την ισχυροποίηση της τραπεζικής σας ένωσης σε βάρος των πατρίδων μας, τόσο εμείς θα προσπαθούμε να τις απελευθερώσουμε!

Όσο εσείς και οι διορισμένοι ηγέτες-δικτατορίσκοι σας θα προσπαθείτε να χειραγωγήσετε τους λαούς στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας σας, τόσο εμείς και κάθε λαός θα ορθώνουμε ανάστημα και θα αντιστεκόμαστε μέχρι της πλήρης απελευθέρωσης των πατρίδων μας και της πλήρης αυτοδιάθεσης των λαών τους!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Γεννιόμαστε ελεύθεροι, πεθαίνουμε στο τσίρκο

Γελωτοποιός


Αν υπάρχει κάτι πιο απρόβλεπτο απ’ τον άνθρωπο, αυτό είναι η ζωή. Κι αν κάτι βρίσκεται πιο βαθιά ριζωμένο στα κύτταρα απ’ το θάνατο, αυτό είναι το ορμέμφυτο της επιβίωσης.

Ο αυτόχειρας αναιρεί εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης όταν τερματίζει τη ζωή του. H κοντοφθαλμία του ανθρώπινου γένους το οδηγεί στον αφανισμό.

Όμως ο ναυαγός, όσο αναπνέει, κρατιέται απ’ όπου μπορεί για να μη βουλιάξει. Kι αν δεν υπάρχει σανίδα σωτηρίας την εφεύρει.

Ο Αδάμ είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια (δες παλιότερο κείμενο «Η αγανάκτηση είναι προνόμιο των χορτάτων»), αλλά τα χέρια του, υπακούοντας στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, τινάζονταν απεγνωσμένα και γύρευαν να γραπωθούν σ’ έναν άνθρωπο, σε μια λέξη ή σ’ ένα ιδανικό.

Η τύχη το αποφάσισε να τον σώσει ένα πτώμα.

~~

Εκείνη την νύχτα έψαχνε τον τρόπο και το θάρρος για να ζητήσει απ’ τον πατέρα του χαρτζιλίκι. Η υπέρμετρη ευθιξία που τον χαρακτήριζε από παιδί δεν είχε μετριαστεί από τα αλλεπάλληλα παθήματα. Προτιμούσε να είναι άφραγκος, παρά να ακούει το κήρυγμα που συνόδευε κάθε πατρική παροχή.

Αισθανόταν επαίτης και ανίκανος όταν τολμούσε να ζητήσει ένα πεντακοσάρικο [δραχμές] κι ο πατέρας του ενέτεινε αυτήν την εντύπωση με προσβλητικά αστεία. Όμως απεχθανόταν να είναι ο αιώνιος τρακαδόρος της παρέας και να στηρίζεται στη γενναιοδωρία των φίλων για να καπνίσει ένα τσιγάρο.

Ντυμένος κι έτοιμος να βγει για να γυρίσει το ξημέρωμα, πάλευε με τον εαυτό του και την αυτοαναιρούμενη περηφάνια του και έκανε πρόβες για το πώς θα ζητούσε τα λεφτά.

~~

Ο πατέρας του ήταν ξαπλωμένος μπροστά στην οθόνη. Ο Αδάμ έκατσε στον καναπέ πίσω του για να προετοιμάσει τον έρανο.

Η τηλεόραση είχε τη συνέντευξη ενός «πολύ γέρου», κοντά στα ενενήντα, που άνοιγε το στόμα του με δυσκολία. Αλλά η φωνή του δεν έμοιαζε μ’ εκείνη των πολιτικάντηδων που αερολογούν και ξεχειλίζουν υποσχέσεις, αυτάρεσκο λαϊκισμό και κτηνώδη αυτοπεποίθηση.

Ούτε με τους αεροβάτες διανοούμενους που διυλίζουν τον κώνωπα, ενώ τους έχουν χώσει μια καμήλα από πίσω.

Οι απαντήσεις του λακωνικές και εύστοχες. Η εκφορά του λόγου διόλου θεατρική. Τα μάτια του σχεδόν ακίνητα, χωρίς βλεφαρίσματα και υπεκφυγές. Όλα σ’ έπειθαν για την ειλικρίνεια του και παρουσίαζαν ως αυτονόητα πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν ποτέ σκεφτεί.

«Ποιος είναι αυτός που μιλάει;» ρώτησε ο Αδάμ.

«Ο Μιχάλης Ράπτης», είπε ο πατέρας, «ο εγκέφαλος της δεκαεφτά Νοέμβρη.»

Έμεινε να παρακολουθήσει, γιατί του φάνηκε περίεργο να μιλάει στην τηλεόραση ο αρχηγός μιας τρομοκρατικής οργάνωσης.

~~

Η εκπομπή ήταν ο «Νυχτερινός Επισκέπτης», του Άρη Σκιαδόπουλου.

«Ποιος Έλληνας πολιτικός σας εμπνέει;» ρώτησε ο Σκιαδόπουλος.

Ο Ράπτης δεν ξεκίνησε να κακολογεί τους πολιτικούς.

«Δεν έχει καμία απολύτως σημασία», είπε, «ποιος θα είναι πρωθυπουργός. Την εξωτερική πολιτική της χώρας μας την υπαγορεύει το ΝΑΤΟ. Την οικονομική πολιτική την επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα είναι απλώς προσχήματα δημοκρατίας.»

Αυτό ήταν κάτι που ποτέ ως τότε δεν είχε σκεφτεί ο Αδάμ. Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε γιατί ψηφίζουμε; Μόνο για να σώσουμε τα προσχήματα;

«Από τους πολιτικούς που έχετε γνωρίσει», συνέχισε ο Σκιαδόπουλος, «και έχετε γνωρίσει πάρα πολλούς», (διάβασε μια λίστα που ξεκινούσε από τον Τρότσκι και έφτανε μέχρι τον Μιτεράν), «ποιοι πιστεύετε ότι ήταν αληθινά χαρισματικοί;»

«Κανείς», είπε ο Ράπτης. «Κανείς δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Απλοί άνθρωποι που οι συγκυρίες και οι εξωτερικές πιέσεις τους τοποθέτησαν σε θέσεις εξουσίας. Υπερεκτιμηθήκαν, θεοποιήθηκαν, αλλά ήταν απλοί άνθρωποι και δεν έκαναν τίποτα παραπάνω απ’ τα αναμενόμενα.»

«Εκτός», είπε μετά από μια μικρή παύση, όπου κοίταξε κάπου ψηλά σαν να προσπαθούσε να δει κάτι, «εκτός από τον Γκεβάρα… Αλλά αυτός δεν ήταν πολιτικός.»

Καθώς ο Ράπτης συνέχισε να μιλάει, η συγκλονιστική ζωή του «Πάμπλο» -αυτό ήταν το επαναστατικό του ψευδώνυμο, εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια του Αδάμ.

~~

Ήταν δεκαεφτάχρονος φοιτητής του Πολυτεχνείου όταν εκτοπίστηκε από το καθεστώς του Μεταξά στη Φολέγανδρο. Κατόπιν εξορίστηκε –εκών άκων- στη Γαλλία, όπου ανέπτυξε σημαντική αντιστασιακή δράση. Βασικός ενεργητικός υποστηρικτής του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Αλγερίου και γενικά της αποικιακής επανάστασης.

Φυλακίστηκε για δεκαπέντε μήνες στην Ολλανδία, μετά από μια δίκη που συσπείρωσε τους προοδευτικούς ανθρώπους των γραμμάτων και της δράσης.

Έπειτα ο Μάης του ’68 και η Άνοιξη της Πράγας, μετά Κούβα. Και συνέχισε στη Λίμα, στη Χιλή του Αλιέντε, στην Παλαιστίνη.

Ύστερα στη Λισσαβόνα και στην επανάσταση των γαρύφαλλων, μια ακούραστη διαδρομή επαναστάσεων, αγώνων και διώξεων.

~~

Ο Αδάμ δεν μπορούσε να το πιστέψει.

«Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στ’ αλήθεια;» σκεφτόταν. «Ζούνε γύρω μας λιοντάρια κι εμείς έχουμε ως πρότυπα τα παγώνια και τα ποντίκια; Γιατί δεν άκουσα ποτέ για τον Μιχάλη Ράπτη; Μας τους κρύβουνε; Ή μήπως δεν αρέσει σε κανέναν να του βροντάνε στα μούτρα τη δειλία και την ηλιθιότητα του;»

Η εκπομπή πλησίαζε στο τέλος της. Ήταν επετειακή επανάληψη. Η συνέντευξη είχε δοθεί ένα μήνα πριν το θάνατο του Μιχάλη Ράπτη.

Κάποια στιγμή ο Πάμπλο άρχισε να βήχει. Με δυσκολία κατάφερε να επανέλθει. Ο τελευταίος διάλογος ήταν –τραγικά- μεγαλειώδης.

«Με συγχωρείτε γι’ αυτό», είπε ο Πάμπλο.

«Μην ενοχλείστε, κύριε Ράπτη. Κάποιο περαστικό κρυολόγημα υποθέτω», έκανε ο Σκιαδόπουλος.

Ο δημοσιογράφος σοβαρός. Ο Πάμπλο χαμογελαστός. Αντικρίζοντας το θάνατο.

«Δεν νομίζω να είναι περαστικό, όμως δεν πειράζει. Το ταξίδι ήταν αρκετά μακρύ.»

~~

Ο Αδάμ σηκώθηκε και βγήκε στο μπαλκόνι, συγκινημένος και εξοργισμένος. Δεν ήξερε τι τον πονούσε περισσότερο: Η ανακάλυψη ότι όλοι γεννιούνται λιοντάρια, αλλά το διαρκές μπόλιασμα κακομοιριάς, δειλίας και ανευθυνότητας τους καταντάει ποντίκια; Ή μήπως ήταν η αξιοπρέπεια αυτού του ανθρώπου, ακόμα και στην τελευταία μάχη, μπροστά στον ανίκητο δυνάστη;

Ή μήπως το είδωλο του Αδάμ στα μάτια του ετοιμοθάνατου; Μήπως ήταν αυτό; Μήπως το κάτοπτρο, το τηλεοπτικό κάτοπτρο, είχε φανερώσει για μια φορά την αλήθεια;

Το σαράκι της απογοήτευσης είχε σκάψει χιλιόμετρα από κατακόμβες στη Ρώμη του χαρακτήρα του κι η αναπάντεχη συνάντηση σηματοδότησε την παρακμή και πτώση.

Κοίταξε το δρόμο.

Όλοι έτρεχαν, με τα καινούρια τους αυτοκίνητα, προς ένα ακόμα Σαββατόβραδο απώλειας. Είχαν κερδίσει όλον τον κόσμο και είχαν χάσει τους εαυτούς τους.

Μετρούσαν την ευτυχία τους με τραπεζικούς λογαριασμούς και προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν τους γνωστούς –να βαυκαλίσουν τους φόβους τους- αγοράζοντας αντικείμενα, επενδύοντας στην εικόνα, ενώ περιφρονούσαν τα βάθη τους ψυχισμού τους.

Η τηλεόραση ακουγόταν να αναμεταδίδει εικόνες φρίκης από κάποιον άλλον πλανήτη. Ή μήπως όλα αυτά συνέβαιναν στο δικό τους παράδεισο;

~~

Οι πρωτόπλαστοι είχαν οθόνες αντί για μάτια.

Μεγάλωσαν μαθαίνοντας να βλέπουν μόνο ό,τι τους δείχνουν, ν’ ακούνε μόνο ό,τι τους επιτρέπουν να ακούν, να γνωρίζουν μόνο ό,τι είναι ωφέλιμο για την ευαίσθητη ψυχική τους ισορροπία.

Εθιστήκανε στην πλασματική πραγματικότητα κι αντάλλαξαν τη σοφία με τη γνώση. Έπειτα η γνώση θυσιάστηκε στο βωμό της πληροφορίας.

Εκατομμύρια μεγαμπάιτ πληροφοριών καθημερινά, απ’ την τηλεόραση το διαδίκτυο τα περιοδικά τις εφημερίδες το ραδιόφωνο.

Ο νους αδυνατεί να επεξεργαστεί, να στοχαστεί, να εμβαθύνει, να διαλογιστεί και να ρεμβάσει.

Οι τηλεοπτικοί πρωτόπλαστοι απέρριψαν την προσφορά του Εωσφόρου/Προμηθέα κι έμειναν στο σκοτάδι της βολικής άγνοιας. Προτίμησαν ν’ απέχουν και ν’ ανέχονται, για να μην επωμισθούν το βάρος των ευθυνών τους, το άγχος της επιλογής, το ρίσκο της προσπάθειας.

Αποδέχτηκαν το ρόλο τους χωρίς να φέρουν αντίρρηση κι ανταμείφθηκαν με κεχρί, νερό και κάγκελα για την πειθήνια αφοσίωση τους.

«Ω, είναι ωραία στο τσίρκο, κύριε Ράπτη. Γιατί μας ενοχλείτε;»

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Επιστροφή στο εθνικό νόμισμα: Μια απαγορευμένη συζήτηση

Μαρία Νεγρεπόντη - Δεληβάνη


Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων εκθέσεων του ΔΝΤ, δηλαδή αυτής που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής [1], αποκλείει οποιασδήποτε μορφής αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα οδυνηρά και χωρίς περιστροφές συμπεράσματά τους προειδοποιούν ότι «η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση», και ακόμη ότι «έστω και ΑΝ η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο». Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων.

Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης, που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.

Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ).

  • Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται.
  • Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000.
  • Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται σε καθημερινή βάση κατά δεκάδες.
  • Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη.

Η ανεργία που εξακολουθεί να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας.

  • πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό,
  • και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως «απασχολούμενοι», με μηνιαία αμοιβή 100-300Ε.

ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για το πως θα «εξακολουθήσουν να σώζουν την Ελλάδα», με αποτέλεσμα να επινοούν μέτρα άγνωστης θεωρητικής πατρότητας, όπως λ.χ. «προληπτικά μέτρα λιτότητας», όπως «μειώσεις φόρων με παράλληλη μείωση του αφορολόγητου ορίου», όπως «διαχρονικά περιφερόμενος κόφτης» και πολλά ανάλογα.

Οι Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επιδεικνύουν αισιοδοξία προς τα έξω. Μεταξύ άλλων, αναμένουν ρυθμούς ανάπτυξης, για την ετοιμοθάνατη Ελλάδα, τόσο φαντασμαγορικούς, ώστε να ξεπερνούν και τα 2.5% (φροντίζοντας, βέβαια, να τονίσουν ότι αυτά τα «θαύματα» απαιτούν κάποιες προϋποθέσεις). Ακόμη, οι Βρυξέλλες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν το χαρακτηρισμό του ΔΝΤ, για το ελληνικό χρέος, ως «εξαιρετικά μη βιώσιμου», διότι απλώς η Ευρώπη το «θέλει» και το «επιβάλλει» ως βιώσιμο!

Αυτήν την αδιέξοδη, από καιρό, κατάσταση που ωστόσο επιδεινώνεται σημαντικά μετά το πέρας της κάθε «αξιολόγησης», αρνείται πεισματικά, θα πρόσθετα και εθελοτυφλικά, να την αποδεχθεί ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου μας. Αντιθέτως, αναμένει επί 7 χρόνια με υπομονή και εμμονή βελτιώσεις από το πουθενά (αφού όλες μα όλες οι βασικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις φέρουν τις υπογραφές Ελλήνων πολιτικών). Η εκάστοτε κυβέρνηση, λοιπόν, αποθέτει τις ελπίδες της στην έλευση θαυμάτων, καθώς επιδίδεται στις ατελεύτητες και χωρίς προοπτική διαπραγματεύσεις. Η μοναδική συμβολή αυτών των αξιολογήσεων είναι ίσως η εκχώρηση κάποιων ελευθεριών, προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, ώστε να μπορούν να επιλέγουν τον τρόπο της ευθανασίας των διαδοχικών κοινωνικό-επαγγελματικών κατηγοριών, όταν έρχεται η σειρά τους.

Σε ότι αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η αισιοδοξία της στηρίζεται σε δύο πυλώνες.

  • Ο πρώτος είναι, φυσικά, ο ενθουσιασμός της αναμονής για την εξουσία, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα με λαμπερή χρυσόσκονη.
  • Και ο δεύτερος αναφέρεται στην εφευρετική επινόηση μέτρων, υφεσιακών πάντοτε, των οποίων η εφαρμογή δεν έχει εξαντληθεί, και συνεπώς διαθέτουν ακόμη περιθώρια εντατικοποίησης.

Τα σωτήρια, λοιπόν, μέτρα που προτείνονται είναι ο περιορισμός του φορολογικού βάρους (που χωρίς αμφιβολία είναι, όχι απλά υπερβολικός, αλλά και αναποτελεσματικός) σε συνδυασμό με τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να υποκαταστήσει τα, έτσι, απολεσθέντα δημόσια έσοδα.

Πρόκειται, δηλαδή, για μετωπική επίθεση εναντίον της τελευταίας κοινωνικό-επαγγελματικής κατηγορίας, αυτής των δημοσίων υπαλλήλων, της οποίας τα μέχρι τώρα χτυπήματα απλώς την ακρωτηρίασαν, χωρίς και να την αποτελειώσουν.

Τα αποτελέσματα αυτής της «σωτηρίας» θα είναι η επιπλέον αναρρίχηση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, οι ελλείψεις σε νοσοκομεία, (που θα ολοκληρώσουν τις ήδη υπάρχουσες) σε γάζες, βασικά φάρμακα, κρεβάτια εντατικής θεραπείας και ιατρικό προσωπικό, καθώς και η εντατικοποίηση των ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων, σε ερευνητικά κονδύλια (είμαστε ήδη στον πάτο), κ.ο.κ. Αλλά, βέβαια, σε ότι αφορά το μέτρο μείωσης των φόρων, όταν η ΝΔ θα έρθει στην εξουσία, θα έχει ήδη αποφασιστεί και βεβαιότατα θα παραμείνει σε ισχύ το άθλιο μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου ορίου στα 5.000-6.000Ε εισόδημα το χρόνο. Για τι είδους λοιπόν μείωση φόρων θα πρόκειται;

Η πιο τραγική, ωστόσο, πλευρά της ελληνικής πορείας προς την εξαθλίωση είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος που εν γνώσει όλων μας είναι αδιέξοδο και φονικό.

Η αδιανόητη και η, παντελώς, εξευτελιστική μας κατάσταση έγκειται στο αναμφισβήτητο πια γεγονός ότι το πρόγραμμα που μας δόθηκε είναι παντελώς εσφαλμένο, κατά γενική πια ομολογία και αναγνώριση [2]. Αλλά, ωστόσο, αυτοί που διοικούν αυτόν τον άμοιρο τόπο, πέρα από κάθε λογική, συνεχίζουν να εφαρμόζουν το ένα μετά το άλλο τα υφεσιακά αυτά μέτρα, ΑΝ και αποκλείεται να μη γνωρίζουν, ότι έτσι καταδικάζουν την Ελλάδα σε εξαφάνιση για πολλές-πολλές δεκαετίες.

Ομιλούν με άνεση για τη δήθεν ανάγκη εφαρμογής αυτών των άθλιων «μεταρρυθμίσεων», που έχουν μετατρέψει μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα σε τριτοκοσμική. Συστήνονται χωρίς δισταγμό ως «οικονομολόγοι», αγνοώντας ωστόσο, (ηθελημένα;;;) όλα τα πρόσφατα και πολυάριθμα βιβλία και άρθρα που γράφονται για την Ελλάδα, από νομπελίστες και σοβαρούς Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, και που αναλύουν με απολύτως πειστικά μέσα το ανίερο αυτό ελληνικό πρόγραμμα. Αρνούνται να κατανοήσουν ακόμη και το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ (και όχι μόνο), που έμμεσα φωνάζει ¨ «σταματήστε λοιπόν», SOS, γιατί οδηγείτε τη χώρα σας στην άβυσσο.

Πως εξηγείται αυτή η τόσο θλιβερή αυτή συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτικών;

Εμπιστεύονται, άραγε, βελτιώσεις, που όμως κινούνται μονίμως στο χώρο της φαντασίας ή που είναι τόσο οριακές ώστε να είναι ανίκανες να επηρεάσουν την, σε βάθος, κατεστραμμένη οικονομία μας; Έχουν, άραγε, πειστεί ότι η καταστροφή της χώρας είναι μονόδρομος, που τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει; Ή, απλώς, φοβούνται να διερευνήσουν και να συζητήσουν ακόμη, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής, επειδή έχουν πειστεί ότι «δεν υπάρχει ζωή εκτός του ευρώ»; Οπωσδήποτε, για όλους αυτούς τους λόγους, και ίσως και για κάποιους άλλους, δέχονται να εφαρμόζουν, και μάλιστα χωρίς ημερομηνία λήξης, αυτό το αδιέξοδο πρόγραμμα συμφοράς των δανειστών.

Η άλλη λύση, που με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν σχετικά, χρειάζεται θάρρος για να εκφωνηθεί, είναι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα.

Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο μονοπάτι, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες εφαρμογής, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας που να ήταν μέλος της Ευρωζώνης και να εξήλθε από αυτήν. Πρόκειται, ωστόσο, ταυτόχρονα, για λύση που υπόσχεται τη σωτηρία της Ελλάδας, ασφαλώς, κάτω από προϋποθέσεις. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν το τι μπορεί να προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα, σε όρους δυνατότητας επιλογής της κατάλληλης μακροοικονομικής πολιτικής, ταχείας ανάπτυξης, δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος, εξασφάλισης απρόσκοπτης ρευστότητας και σε βάθος χρόνου απόκτησης μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν ακόμη, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, το πόσο ανόητη είναι η φράση, που ωστόσο ακούγεται πολύ συχνά: «τι δραχμή, τι ευρώ-τι μας φταίει το ευρώ, και τι θα μας προσφέρει η δραχμή»!!!.

Το περίεργο και το ανεξήγητο, ωστόσο είναι, ότι ενώ βρισκόμαστε αναμφίβολα στο χείλος του γκρεμού [3], αρνούμαστε κατηγορηματικά να εξετάσουμε, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτεί η απελπιστική κατάστασή μας, τη λύση της δραχμής ή όπως θα ονομάσουμε το εθνικό μας νόμισμα. Με περισσή επιπολαιότητα, και χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη, από ειδικούς οικονομολόγους - νομισματολόγους - μακροοικονομολόγους, που:

  • να συγκρίνουν το που οδεύουμε με τα μνημόνια, τις αξιολογήσεις, τις «μεταρρυθμίσεις» και τα συμπαρομαρτούντα της καταστροφής, και τι μπορούμε να περιμένουμε από το εθνικό μας νόμισμα,
  • να εξετάσουν με ποιους τρόπους θα είναι δυνατόν να περιοριστούν οι δυσμενείς συνέπειες του αρχικού σταδίου της μετάβασης,
  • να ερευνήσουν με ποια διαδικασία, με τι όρους και τι συμφωνίες θα είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη,
  • να καθορίσουν ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, για την ανάπτυξη, την ελάφρυνση των αρνητικών συνεπειών, για την φροντίδα των ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών κ.ο.κ. [4]Αυτή η υπεύθυνη, η ολοκληρωμένη, η εθνική μελέτη μετάβασης, από όσο γνωρίζω δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως, η αντιμετώπιση αυτής της λύσης, που είναι η μόνη, εκτός της ολοσχερούς μας καταστροφής, έχει αφεθεί στην ιλαροτραγωδία δηλώσεων, όπως: «θα πεθάνουμε από την πείνα, το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων», «ο πληθωρισμός θα φθάσει στα 500% στα 600%», «πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβετε», «θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό» κ.ο.κ.

ΑΝ εξαιρεθούν οι ολίγοι (όπως θα ήθελα να πιστεύω) που επιλέγουν αυτής της μορφής τα φαιδρά επιχειρήματα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, επειδή έχουν ίσως κάποια συμφέροντα, οι υπόλοιποι πολλοί που ενστερνίζονται ανάλογες κραυγές χωρίς περιεχόμενο, έχουν μάλλον πειστεί ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας και να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας με νύχια και δόντια. Και αν είναι έτσι, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.

Και να ληφθεί υπόψη ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία ευνοεί αποφασιστικά μια αλλαγή οικονομικής πορείας της Ελλάδας. Γιατί έχει προηγηθεί το BREXIT, η ιταλική οικονομία είναι σε κρίσιμη καμπή, οι σωρευμένες δυσλειτουργίες της ΕΕ-Ευρωζώνης προβάλλουν έντονες, οι εκλογές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες απειλούν να αναδείξουν στην εξουσία τα λεγόμενα «λαϊκίστικα κόμματα», που είναι αντιευρωπαϊκά, και πάνω από όλα η εκλογή του νέου πλανητάρχη, που εκτός από την εξαγγελία του περιορισμού της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, είναι και δηλωμένος εχθρός της Γερμανίας και του ευρώ.

Σε πείσμα των πολύ σημαντικών αυτών διεξόδων, εμείς αγωνιούμε για το πότε θα υπογραφεί η προς το παρόν τελευταία «αξιολόγηση», που θα μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια και τη δυστυχία. Και από την πλευρά τους τα ΜΜΕ, (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) τρέμουν να ανοίξουν μια σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση για τη δραχμή, αλλά αρκούνται στην υπόθαλψη των ανούσιων κραυγών που βλέπουν να έρχεται ο Αρμαγεδδών με τη δραχμή, αλλά όχι με τη συνέχιση της γενοκτονικής αυτής κατάστασης.

[1] Του Lexander Mercouris, Duran http://www. FREEPEN.gr/2017/01/blog-post_5480.html (συντάχθηκε από το προσωπικό του ΔΝΤ).

[2] Ακόμη και του ίδιου του Olivier Blanchard, πρ. επικεφαλής του ΔΝΤ και, προφανώς, εμπνευστή του αυτοκτονικού αυτού προγράμματος.

[3] Ας εντρυφήσουμε στο περιεχόμενο των τελευταίων εκθέσεων για την Ελλάδα.

[4] Να προλάβω αντιδράσεις συναδέλφων, λέγοντας ότι υπάρχουν ήδη σχετικές μελέτες για τη μετάβαση, που όμως δεν προβλήθηκαν αρκετά, δεν είναι ολοκληρωμένες, δεν έχουν υιοθετηθεί ως εθνική προσπάθεια, και θα ήταν σκόπιμο να συμπεριληφθούν οι καλές τους ιδέες σε μια πιο επίσημη μελέτη.

ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ - ΔΕΛΙΒΑΝΗ

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Γυναίκες στην Ελλάδα της κρίσης

Της Έλλης Σιαπκίδου*


Στοιχεία και μαρτυρίες φανερώνουν ανισότητα και διακρίσεις στον εργασιακό χώρο


Την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μέσω του λογαριασμού του στο Twitter, ευχήθηκε στις γυναίκες όλου του κόσμου που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους «δύναμη και τύχη». Αναφέρθηκε στις ηλικιωμένες της Λέσβου που τάισαν τα μωρά των προσφύγων και στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, την ιστορικό από τη Βουλγαρία, η οποία τυφλώθηκε από το ένα μάτι μετά από δολοφονική επίθεση εναντίον της το 2008 με θειικό οξύ, για τη συνδικαλιστική της δράση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναγνωρίζει ότι πρέπει να γίνουν πολλά στο θέμα της ισότητας των δύο φύλων και σε σύγκριση με προηγούμενες κυβερνήσεις φαίνεται διατεθειμένη να πάρει πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση. Για παράδειγμα, πρόσφατα εκπόνησε έναν «Οδηγό Χρήσης μη σεξιστικής γλώσσας» για την άρση του σεξιστικού λόγου στα δημόσια έγγραφα.

Όμως, η πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες στον χώρο εργασίας είναι άθλια. ;Eχουν περισσότερες πιθανότητες από τους άντρες να καταλήξουν άνεργες, να αμειφθούν λιγότερο για την ίδια δουλειά και να απολυθούν, ειδικά αφού γίνουν μητέρες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, τον Νοέμβρη του 2016, το ποσοστό των γυναικών που είναι άνεργες ανέρχεται σε 27,5% σε σύγκριση με το 19,4% των ανδρών. Στην κατηγορία των μακροχρόνια ανέργων, δηλαδή εκείνων που αναζητούν εργασία για περισσότερο από 12 μήνες, το 62,35% είναι γυναίκες. Αυτό ισοδυναμεί αριθμητικά με περισσότερο από μισό εκατομμύριο γυναικών. Ωστόσο, εκτιμάται ότι τα ανεπίσημα ποσοστά της ανεργίας των γυναικών είναι πολύ υψηλότερα.

Οι γυναίκες είναι αυτές οι οποίες απασχολούνται σε θέσεις ανεπίσημες και μη καταγεγραμμένες, στη σκιώδη οικονομία. Οι γυναίκες είναι εκείνες που αναλαμβάνουν τη φροντίδα άλλων (ανηλίκων ή ηλικιωμένων), τα οικιακά, όπως επίσης εργάζονται σε χαμηλά αμειβόμενες θέσεις, όπου δεν απαιτείται υψηλό επίπεδο δεξιοτήτων και δεν συνοδεύονται από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ένσημα.

Για παράδειγμα, η Νίτσα Π., μια γυναίκα 70 ετών που ζει στην Αθήνα, συντηρείται από τον σύζυγό της. Τα πρωινά φροντίζει τον εγγονό της, 4 ετών, ενώ η κόρη της είναι στη δουλειά. Στη συνέχεια, επιστρέφει και αναλαμβάνει τις δουλειές του δικού της σπιτιού και το βράδυ πηγαίνει φαγητό και κάνει παρέα σε μια γειτόνισσα 85 ετών.

Η Λίντα Κ., 64 ετών, πρώην κεραμοποιός και ζωγράφος, ζει στην Κρήτη και τα τελευταία 5 χρόνια, έχει αναλάβει τη φροντίδα μιας ηλικιωμένης 90 ετών. Παίρνει 450 ευρώ το μήνα για 20 ώρες την εβδομάδα. Δεν είναι ασφαλισμένη και δεν της κολλάνε ένσημα.

Είναι αναμενόμενο λοιπόν, οι ηλικιωμένες γυναίκες να έχουν περισσότερες πιθανότητες να πέσουν κάτω από το όριο φτώχειας από τους άντρες. Το 15,2% των γυναικών άνω των 65 ετών κινδυνεύουν να πέσουν κάτω από το όριο φτώχειας, σε σύγκριση με το 11,9% των ανδρών. Για τις γυναίκες άνω των 75 ετών, το ποσοστό αυξάνεται στο 18,1% σε σχέση με 11,2% των ανδρών της ίδιας ηλικιακής ομάδας.

Το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην Ελλάδα έχει υπολογιστεί στο 15%, δηλαδή οι γυναίκες πληρώνονται 15% λιγότερο από τους άντρες για την ίδια εργασία. Το ποσοστό αυτό είναι χαμηλότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο (23%), αλλά σε ορισμένους τομείς η διαφορά είναι διπλάσια. Η επαγγελματική κατηγορία με τη μεγαλύτερη μισθολογική διαφορά μεταξύ των δύο φύλων είναι οι επαγγελματίες υγείας (γιατροί κ.λπ.), όπου φτάνει το 44%, καθώς και οι θέσεις οικονομικού και εμπορικού διευθυντή/διευθύντριας (42%).

Νόμοι και πραγματικότητα


Οι μητέρες με μικρά παιδιά είναι άλλη μια κοινωνική ομάδα η οποία πλήττεται από κακή μεταχείριση και ρατσισμό στον χώρο εργασίας, στον ιδιωτικό τομέα. Ο νόμος προβλέπει άδεια μητρότητας και ενθαρρύνει την επιστροφή της μητέρας στη δουλειά μετά τη γέννα, αλλά η κακή μεταχείριση κάνει την παραμονή των μητέρων στον χώρο εργασίας πολύ δύσκολη.

Οι έγκυες γυναίκες στην Ελλάδα στον ιδιωτικό τομέα, δικαιούνται έως και 4 μήνες της άδειας μητρότητας, το κόστος των οποίων καλύπτεται από τον εργοδότη (2 μήνες πριν τον τοκετό και 2 μήνες μετά). Επίσης μπορούν να λάβουν άδεια από τον ΟΑΕΔ για άλλους 6 μήνες, με επίδομα 500 ευρώ το μήνα. Οι περισσότερες έγκυες προσπαθούν να εργαστούν όσο πιο κοντά στην ημερομηνία του τοκετού τους, προκειμένου να πάρουν όλη την άδεια μετά τη γέννα. Καταλήγουν λοιπόν καταπονημένες και εξαντλημένες κατά τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης τους. Αυτό συνέβη στην Μαρία Π., η οποία κατέληξε στο νοσοκομείο με υπερκόπωση στον έβδομο μήνα κύησης.

Η Μαρία εργαζόταν για 10 χρόνια ως προϊσταμένη λογιστηρίου σε μια μεγάλη πολυεθνική διαφημιστική εταιρεία, όταν έμεινε έγκυος. Πήρε τη νόμιμη άδεια μητρότητας (4 μήνες συν 6 από το κράτος). Λίγα χρόνια αργότερα, όταν έμεινε έγκυος στο δεύτερο παιδί της, ο προϊστάμενός της, της είπε ότι «δεν συμφωνεί με την απόφασή της να κάνει οικογένεια». Στη συνέχεια, τη μετακίνησε σε μια θέση χαμηλότερη της εμπειρίας και των ικανοτήτων της. Όταν το δεύτερο παιδί της έγινε ενός έτους, η Μαρία απολύθηκε, όπως επιτρέπει ο νόμος. Από τότε δεν εργάζεται.

Λέγεται συχνά ότι η Ελλάδα έχει καλούς νόμους, αλλά δεν εφαρμόζονται. Το νομικό πλαίσιο θα έπρεπε να προστατεύει τις γυναίκες και τις μητέρες στον χώρο εργασίας. Αλλά η ανισότητα και οι διακρίσεις είναι βαθιά ριζωμένες στους τρόπους συμπεριφοράς και στις αντιλήψεις ανδρών (και δυστυχώς γυναικών). Η κοινωνία εξακολουθεί να υιοθετεί συγκεκριμένους ρόλους για τα δύο φύλα, των «αρσενικών που πληρώνουν» και φέρνουν το εισόδημα και των «θηλυκών που φροντίζουν» τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και το σπίτι.

Οι εργοδότες δεν υποστηρίζουν τις νόμιμες ευέλικτες μορφές εργασίας και η μερική απασχόληση ισοδυναμεί με εργασία χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Παράλληλα, η φροντίδα ανηλίκων και ηλικιωμένων εξακολουθεί να θεωρείται ελαφριά εργασία («Πώς κουράστηκες; Αφού ήσουν με τα παιδιά στο σπίτι όλη μέρα»).

Η παγκόσμια κοινότητα αναγνωρίζει όλο και περισσότερο ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν ισότιμη θέση με τους άντρες στον χώρο εργασίας, όχι μόνο γιατί είναι ηθικά και κοινωνικά σωστό, αλλά και γιατί είναι οικονομική επιταγή.

Σύμφωνα με έρευνα της Ομάδας Γυναικών για τον ετήσιο προϋπολογισμό της Αγγλίας για τη Διεθνή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (1), οι δημόσιες επενδύσεις στην παιδική φροντίδα και τις υπηρεσίες φροντίδας ηλικιωμένων, είναι αποτελεσματικές για τη μείωση τους χρέους και των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού. Τέτοιου είδους επενδύσεις οδηγούν, σύμφωνα με την έρευνα, στη μείωση της ανεργίας, την αύξηση του εισοδήματος, την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης και προωθούν την ισότητα των δύο φύλων.

Τέτοιες πολιτικές θα ήταν οι πλέον απαραίτητες στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά υπό το καθεστώς επιτροπείας και δημοσιονομικής προσαρμογής που επιβάλλουν τα Μνημόνια, είναι και οι πλέον απίθανες να εφαρμοστούν.

(1) UK Women’s Budget Group for the International Trade Union Confederation (ITUC)

*Η Δρ. Έλλη Σιαπκίδου είναι ανεξάρτητη ερευνήτρια, με έδρα το Λονδίνο

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η παραχάραξη της ιστορίας... μέρες που είναι!

Χρήστος Κάτσικας


Είναι γενικά αποδεκτό ότι όταν οι άνθρωποι δεν υπακούουν στην ανάγκη ή στη συνήθεια, το σύνολο των ενεργειών τους είναι συνάρτηση της γνώσης ή «γνώσης» που μεταφέρουν.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε πράξη-παρέμβαση στην κοινωνική πραγματικότητα καθορίζεται σ' ένα μεγάλο βαθμό από τις πληροφορίες που έχουν δεχτεί από το άμεσο κι έμμεσο περιβάλλον, από την οικογένεια, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το σχολείο ­ ειδικά το τελευταίο έχει αποφασιστικό ρόλο στη μετάδοση πληροφοριών λόγω του συνεχούς και οργανωμένου τρόπου μετάδοσης.

Oι πληροφορίες σχηματίζουν κρίσεις και πεποιθήσεις που αποτελούν μέρος του μηχανισμού που κατευθύνει τις ενέργειές μας.

Στο σχολείο ο μαθητής διαμορφώνει τρόπο σκέψης και δράσης ανάλογα με τις πληροφορίες που έχει δεχτεί. Όταν η κοινωνική πραγματικότητα του μακρινού ή του κοντινότερου παρελθόντος παρουσιάζεται σωστά -όπως πραγματικά είναι- τότε το μάθημα συμβάλλει στη διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης ικανής να «βλέπει», να κατανοεί, να παρεμβαίνει θετικά. Όταν όμως κυριαρχεί η ιστορική ανακρίβεια, τότε διαμορφώνεται κοινωνική συνείδηση πλανημένη, ανίκανη να σχηματίζει σωστή αντίληψη και κρίση και συνεπακόλουθα σωστή πράξη.

Η Ιστορία αφηγείται ανθρώπινες ενέργειες που σαφώς συνεπάγονται τιμές ή ενοχές για όσους έχουν σχέση μ' αυτές. Με βάση όσα μαθαίνει ο νέος άνθρωπος στο σχολείο, σχηματίζει αξιολογικές κρίσεις για άλλους ανθρώπους, για κοινωνικές ομάδες, στρώματα, τάξεις, σεβασμό και εμπιστοσύνη ή αποστροφή και έχθρα.

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι σοβαρά και επικίνδυνα. Για ποιους; Μα για όσους (κοινωνικά στρώματα, ομάδες, τάξεις) ήταν απόντες από μεγάλα έργα ή έπαιξαν ρόλο αρνητικό ή θεωρούν ότι η αφήγηση κάποιων γεγονότων δεν ευνοεί τις δικές τους θέσεις, την ιδεολογία τους, τους σκοπούς τους.

Αυτοί, λοιπόν, χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους απόκρυψης της ιστορικής αλήθειας, όπως την αποσιώπηση, παραποίηση, παρερμηνεία κ.λπ. Όλ' αυτά, μ' έναν σκοπό: τη δημιουργία πλανημένων κοινωνικών συνειδήσεων που σκέφτονται και ενεργούν σε βάρος των ίδιων τους των συμφερόντων.

Οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Ακόμη και όταν η κυρίαρχη τάση συγγραφής της επίσημης Ιστορίας είναι μια νέα σύνθεση εθνοκεντρικού και ευρωκεντρικού προσανατολισμού, ακόμη και όταν στα πλαίσια αυτής της «γραμμής» φαίνεται να στέκεται κριτικά στη μυθολογία, ακόμη και τότε, «ξεχνάει» ότι η επανάσταση του 1821 είχε εχθρούς και φίλους.

Η Τουρκοκρατία εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα. Η οθωμανική κυβέρνηση, δημιούργησε μια ελληνική αριστοκρατία διοικητικών οργάνων και φοροεισπρακτόρων. (...) Η ηθική και πολιτική θέση τούτης της τάξης αποδόθηκε άριστα με την ονομασία τους σαν είδος «χριστιανών Τούρκων».

Για να έρθουμε, όμως, το θέμα μας πολύ - πολύ συγκεκριμένα με μια μελέτη περίπτωσης.

Το 1870/71, στον εορτασμό για τα 50 χρόνια από την κήρυξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821, με μια επίσημη τελετή γίνεται η ανακομιδή των οστών του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Γρηγορίου του Ε΄ από την Οδησσό στην Αθήνα και η πανηγυρική ένταξή του στους ήρωες και πρωτεργάτες της ελληνικής επανάστασης.

Ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στον απαγχονισμό του Πατριάρχη από τους Οθωμανούς το Μάρτιο του 1821, στο χλευασμό του σκηνώματος από τους μουσουλμάνους και τους Εβραίους και απέδωσε την ανεύρεση του σώματος μετά τον ποντισμό του στη Θεία Πρόνοια, που εμφανιζόταν να αποτελεί κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

Επρόκειτο για μια ακόμη επινοημένη «κατασκευή» της Ιστορίας, διανθισμένη με το γραμμένο το 1872 -κατά παραγγελία του Πανεπιστημίου Αθηνών- ποίημα «Στον αδριάντα Γρηγορίου του Ε'» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, μέσω της οποίας ο Γρηγόριος Ε' ανάγονταν σε σύμβολο του έθνους και σε νεομάρτυρα.

Την ίδια χρονιά στήθηκαν οι δύο πρώτοι ανδριάντες προς τιμή του Γρηγορίου. Ο ένας κατασκευάστηκε με δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ και τοποθετήθηκε στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ο άλλος κατασκευάστηκε με δαπάνη του δημάρχου Οδησσού Γρηγορίου Μαρασλή και τοποθετήθηκε στο προαύλιο του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Κυριακής, της γενέτειράς του Δημητσάνας.

Ωστόσο, ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν υποστήριξε την Ελληνική επανάσταση αλλά αντίθετα ήταν, μαζί με την πλειονότητα του ανώτερου κλήρου -σε αντίθεση με την πλειονότητα του λαϊκού κλήρου- ορκισμένος αντίπαλος της.

Ήταν αυτός που στην Εγκύκλιο του Μαρτίου 1821 ισχυρίστηκε ότι η κυριαρχία των Οθωμανών ήταν θεόπεμπτη και όποιος οργανώνει ανταρσία εναντίον τους, όπως ο Υψηλάντης και ο Σούτσος, κινείται εναντίον τού Θεού και γι' αυτό η Εκκλησία τον αφορίζει και τον καταδικάζει σε αιώνια τιμωρία.

Ας δούμε ένα τμήμα του κειμένου του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσου που υπεγράφη από τον ελέω Θεού Oικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' και τους άλλους "αγίους" ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ώστε να προκαλεί πραγματική φρίκη:



...Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ' αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε...

Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης...

Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία καθότι η μετ' ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν...

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.

  • Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται.
  • Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.
  • Ο καισαρίας Ιωαννίκιος.
  • Ο Νικομηδείας Αθανάσιος.
  • Ο Δέρκων Γρηγόριος.
  • Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος.
  • Ο Βιζύης Ιερεμίας.
  • Ο Σίφνου Καλλίνικος.
  • Ο Ηρακλείας Μελέτιος.
  • Ο Νικαίας Μακάριος.
  • Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.
  • Ο Βερροίας Ζαχαρίας.
  • Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος.
  • Ο Βάρνης Φιλόθεος.
  • Ο Ρέοντος Διονύσιος.
  • Ο Κυζίκου Κωνστάντιος.
  • Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.
  • Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος.
  • Ο Πισειδίας Αθανάσιος.
  • Ο Δρύστας Άνθιμος.
  • Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.
  • Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός.
  • Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.



Η εχθρική αυτή στάση του Γρηγορίου του Ε΄ στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί από ορισμένους κύκλους με τον ισχυρισμό ότι η Εγκύκλιος του Μαρτίου του 1821 ήταν προϊόν εξαναγκασμού από την Οθωμανική εξουσία και μιας μέριμνας του ίδιου του Γρηγορίου να προφυλάξει από τις σφαγές τους χριστιανούς. Ωστόσο μια ματιά να ρίξει κανείς στη στάση του Γρηγορίου στη διάρκεια της θητείας του στον Πατριαρχικό θρόνο μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης του κιόλας θητείας (1797-1798) ο Γρηγόριος, όταν ο Ρήγας Φεραίος κυκλοφόρησε την «Νέαν Πολιτικήν Διοίκησιν των κατοίκων της Ρούμελης, της Μ. Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας», στρέφεται εναντίον του ενώ την ίδια περίοδο κατακεραυνώνει τους κατοίκους των Ιονίων νήσων όταν έφταναν στα νησιά οι Γάλλοι του Nαπολέοντα. «O πονηρός και αρχέκακος όφις έχυσε στις ψυχές τους το φάρμακο της αποστασίας του Θεού. Tους έριξε στην αθεΐα και ασέβεια» (εννοώντας τη διάδοση του ορθολογισμού και του διαφωτισμού).

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ



Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων, του ανώτερου κλήρου και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούν από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στο άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της αγίας πόλης της Ιερουσαλήμ κυρ- Ανθίμου- ή πιο σωστά του Γρηγορίου του Ε'» όπως αναφέρει ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης.

Εδώ μερικά αποσπάσματα από την «Πατρική διδασκαλία: «Εδώ αγαπητοί μοι χριστιανοί πρέπει να ιδώμεν και να θαυμάσωμεν την άπειρον του Θεού προς ημάς αγάπην. Ιδέτε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο άπειρος εν ελέει και πάνσοφος ημών Κύριος, δια να φυλάγη και αύθις αλώβητον την αγίαν και ορθόδοξον πάντων ημών των ευσεβών και να σώση τους πάντας. Ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλείαν των Οθωμανών αντί της των Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά να χωλαίνη εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα και ύψωσε βασιλείαν αυτήν των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην δια να αποδείξη αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλεύματι και ουχί με δύναμιν των ανθρώπων και να πιστοποιήση πάντας τους πιστούς ότι με αυτόν τον τρόπον ηυδόκησε να οικονομήση μέγα μυστήριον, την σωτηρίαν δηλαδή εις τους εκλεκτούς λαούς...Ο αποστάτης διάβολος, δια να εκτραχηλίση και αύθις και φέρη εις απώλειαν τους εγκαταλειφθέντες εκλεκτούς πιστούς μεθοδεύθη εις τον τρέχοντα αιώνα μίαν άλλην πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλλούμενον σύστημα της ελευθερίας (εννοεί τα δόγματα της Γαλλικής Επανάστασης) το οποίον κατ' επιφάνειαν φαίνεται τάχα καλόν, όσον διά να απατήση, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς, υπάρχει όμως ένα δέλεαρ του διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον δια να κατακρημνίση τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν...».

Ο συντάχτης της «Πατρικής διδασκαλίας» συνεχίζει τους καλογερικούς του αφορισμούς για κάθε ιδέα πολιτικής ελευθερίας και προτρέπει τους χριστιανούς: «να αποκείσωσι τα ώτα εις τα της αθέου ταύτης ελευθερίας τα παραγγέλματα: α. διότι αύτη αντιβαίνει προς τα ρητά της Αγίας Γραφής, ήτις κελεύει υποτασσώμεθα εις τας υπερεχούσας αρχάς β. διότι ουδέν η ελευθερία προξενεί πρόσκαιρον καλόν της παρούσης ζωής...η ελευθερία τα πάντα άρδην και διέφθερε...Πανταχού το φαντασιώδες τούτο της ελευθερίας σύστημα εγένετο παραίτιον πτωχείας, αρπαγών, φόνων, τελείας ασεβείας, ψυχικής απωλείας...απατηλαί είναι πάσαι αι των Φιλελευθέρων διδασκαλίαι. Προσέχετε χριστιανοί, φυλάξετε στερεάν την πατροπαράδοτον πίστιν και ως οπαδοί του Ιησού Χριστού απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν ήτις χαρίζει ημίν όσα αναγκαία μόνον εις παρούσαν ζωήν...οι περί ελευθερίας καιναί διδασκαλίαι ως απάδουσαι εις την θείαν γραφήν και την αποστολικήν διδασκαλίαν είνε άρα αξιομίσητοι...».

O ίδιος ο Kοραής, με το έργο του «Αδελφική Διδασκαλία» (1798) επικρίνοντας τον φιλοτουρκισμό του Πατριαρχείου έτσι όπως αυτός εκφράζεται από φυλλάδιό του («Πατρική διδασκαλία», Έκδοση του Πατριαρχείου) αναφέρει ότι «υπερασπίζει και δικαιολογεί την τυραννίαν των Tούρκων ο συγγραφέας του βιβλίου».

Από την άλλη ποιος Έλληνας, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, δεν γνωρίζει να πει δυο λόγια για το «Κρυφό Σχολειό» ή για το «ξεκίνημα της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 25 Μάρτη»; Μπορεί να μη γνωρίζουμε για την τύχη των πρωτεργατών τής Επανάστασης, για την εξάρτηση και τους ξένους προστάτες, για την κατάληξη του Αγώνα, όμως όλοι μπορούμε εύκολα να αναφερθούμε στα «δύο πιο σημαντικά γεγονότα της Νεότερης Ιστορίας μας, στο κρυφό σχολειό και στην ευλογία των όπλων στην Αγία Λαύρα από τον Π.Π. Γερμανό, που αποτέλεσε και αφετηρία της Ελληνικής Επανάστασης», όπως χρόνια πολλά τώρα αναφέρουν τα βιβλία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εορταστικοί λόγοι στα σχολεία.

Κι αν μας διαφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες των βιβλίων, αν έχουμε ξεχάσει τους αναρίθμητους επετειακούς λόγους, σίγουρα έχουμε αποτυπώσει τα πρόσωπα, τις εικόνες, από τους γοητευτικούς πίνακες του Γύζη και του Βρυζάκη, που μαζί με το «Φεγγαράκι μου λαμπρό» του Ιωάννη Πολέμη έμειναν ανέπαφοι – χαραγμένοι βαθιά στη μνήμη. Γιατί η εικόνα λειτουργεί σαν πληροφορία που δεν δέχεται αμφισβήτηση, καθώς βοηθάει να γίνει παρόν το περιεχόμενό της, λειτουργώντας σαν αυτόπτης μάρτυρας.

Ο Γύζης (1824-1901), o ζωγράφος του πίνακα που «αναπαριστά» το κρυφό σχολειό (1886), έκανε ανώτερες σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου με υποτροφία του ευαγούς Ιδρύματος Τήνου. Με τη φροντίδα, δηλαδή, και την καθοδήγηση της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης διακατεχόταν από βαθιές θρησκευτικές τάσεις και η ζωγραφική του παρέμεινε ερμητικά κλειστή στις μεγάλες αναταραχές που είχαν επηρεάσει το σύνολο των καλλιτεχνών σε Γαλλία και Γερμανία.

Ο Βρυζάκης (1814-1878), αφού φιλοτέχνησε τη λεγόμενη προσωπογραφία του Όθωνα (1837), έκανε ανώτερες σπουδές στο Μόναχο, αφού πήρε μια μεγάλη υποτροφία (για 10 χρόνια) από τη Βαυαρική κυβέρνηση.

Ο πίνακας του Βρυζάκη «Ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ελευθερίας» (1851) και ο πίνακας του Γύζη «Το Κρυφό Σχολειό» (1886) έγιναν σε μια συγκεκριμένη εποχή που βρισκόταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη η σκύλευση πάνω στο πτώμα της Επανάστασης του '21 και η Εκκλησία σε πλήρη σύμπνοια με την Πολιτεία μετέδιδε τη δική της εκδοχή για το παρελθόν.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Καλημέρα, παιδιά! Ξέρετε τι γιορτάζουμε σήμερα;»

Της Ιωάννας Κουρή


«Τι γιορτάζουμε στην επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1821»;

Πρόκειται για την αγαπημένη ερώτηση όλων των τηλεοπτικών σταθμών κάθε χρόνο το τριήμερο 23 – 25 Μαρτίου. Και -ω του θαύματος!- το συμπέρασμα που διατυμπανίζουν κάθε χρονιά οι δημοσιογράφοι που στήνουν «ενέδρα» σε ανύποπτο νέο κόσμο που, με την τσίμπλα στο μάτι, έχει βγει για τον πρωινό καφέ, είναι -ποιο άλλο- ότι «η νεολαία είναι ανίδεη και ανιστόρητη». Λες και αυτοί οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι διαθέτουν, στοιχειώδη έστω, παιδεία, ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσουν τον οποιονδήποτε σχετικά με τις γνώσεις του. Το αντιπαρερχόμαστε όμως αυτό…

«Μα καλά, τι τους μαθαίνουν στα σχολεία πια;», απορούν και εξίστανται οι φανατικοί τηλεορασάκηδες γονείς και παππούδες, δηλώνοντας αυτάρεσκα το πόσο ανώτερη στο πνεύμα ήταν η δική τους γενιά. Έτσι, έχοντας μετά από περίσκεψη καταλήξει ότι «τα κομπιούτερ φταίνε για όλα» επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους, για να ανασύρουν το θέμα στην επόμενη εθνική επέτειο. Μέχρι τότε, θα εξακολουθούν να σπρώχνουν επιμελώς τα παιδιά τους ακόμη βαθύτερα στην αδράνεια και την παθητικότητα, μην τυχόν και  «βρουν τον μπελά τους»…

Αφού λοιπόν καταχεριαστούν -ως είθισται- από τα ΜΜΕ και τη… σοφή γερουσία, οι «νεολαίοι» μπορούν κι αυτοί να συνεχίσουν τη ζωή τους…

Όμως, τι θα μπορούσε να πει ένας άνθρωπος της νέας γενιάς για τις προσλαμβάνουσες που είχε από τους εορτασμούς των εθνικών επετείων στη διάρκεια της ζωής του; Τι είναι αυτό που του έχει εντυπωθεί από τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες του λαού του;

Η απάντηση είναι τόσο απλή και οδυνηρή: ανία, πλήξη, άγχος και κατάθλιψη. Δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης, γεμάτα από άκαμπτα, μουσειακά πορτραίτα διαφόρων ηρώων, που κανείς ποτέ δεν έκανε τον κόπο να εξηγήσει στα παιδιά την ουσία των κατορθωμάτων τους, ζοφερά μοιρολόγια που τραγουδά μια μουδιασμένη χορωδία του Δημοτικού, πρακτικά παπαγαλίζοντας τους στίχους και φυσικά εκείνα τα ποιήματα για τα γενναία Ελληνόπουλα, τις σκληροτράχηλες μάνες και τα «φλάμπουρα της λευτεριάς». Ναι, εκείνα τα γνωστά, που κάνουν το άτυχο παιδάκι να φυσάει και να ξεφυσάει, να ιδρώνει και να ξεϊδρώνει, να φωνάζει από το μικρόφωνο αράδες που δεν πολυκαταλαβαίνει, ενώ το στομάχι του έχει δεθεί κόμπος μέχρι να ολοκληρώσει τη βαρυσήμαντη απαγγελία.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, είναι απολύτως λογικό για τα παιδιά, σε μια ακούσια προσπάθεια να «ξορκίσουν» την πλήξη της σχολικής ζωής και τα πένθιμα συναισθήματα που δημιουργούν τέτοιοι -δίκην μνημόσυνου- εορτασμοί, να διαγράφουν όλες τις ακατάληπτες και ασύνδετες πληροφορίες από τα μυαλά τους και να εστιάζουν σε απτά, πρακτικής φύσης ζητήματα: Την 28η Οκτωβρίου, την 17η Νοέμβρη και την 25η Μαρτίου δεν έχουν σχολείο.

Κι έτσι, λίγα χρόνια αργότερα, όταν οι μαθητές γίνονται ακαδημαϊκοί πολίτες και μπαίνουν στο χώρο του πανεπιστημίου, δεν δυσκολεύονται να συνδυάσουν την ιστορία του ελληνικού λαού και των αγώνων του, θολή, μουντή και συγκεχυμένη όπως (δεν) την έχουν διδαχθεί στα σχολεία τους, με τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό, τον οποίο ενστικτωδώς αποστρέφονται. Εάν μάλιστα σκεφτεί κανείς και την προσηλυτιστική στάση όλων των πολιτικών νεολαιών που θα μπορούσαν να σταθούν ως αντίπαλο δέος στις ολοκληρωτικές λογικές, δεν φαίνεται τελικά παράλογο το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ανθρώπων αποφασίζει να μείνει μακριά από οτιδήποτε σχετίζεται με την πολιτική ζωή.

Φτάνουμε λοιπόν στο επίμαχο ερώτημα: ποιο είναι το πραγματικό μήνυμα της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου; Και γιατί οι νέοι το αγνοούν;

Η απάντηση βρίσκεται στη μελέτη της ιστορίας, της ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας.
(Και αφού η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων και των δασκάλων δεν φροντίζει να διδάξει τα παιδιά να μελετούν -όχι μόνο ιστορία, αλλά εν γένει ό,τι ένα παιδί θα μπορούσε να μελετήσει- και δεδομένου ότι τα σχολικά εγχειρίδια μόνο ως ανακυκλώσιμο υλικό χρησιμεύουν, δεν μπορεί κανείς να περιμένει από ένα παιδί να δεχτεί έξαφνα τη φώτιση και να ριχτεί με τα μούτρα στην ιστορική έρευνα!)
Ρίχνοντας λοιπόν μια ματιά στην ιστορία του τέλους του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι επρόκειτο για μία περίοδο εδαφικών ανακατατάξεων, που συνεπάγονταν τον θάνατο ορισμένων κρατών και τη γέννηση κάποιων νέων. Το σημαντικότερο ίσως γερασμένο υπερ-κράτος που έφτανε στη δύση του εκείνα τα χρόνια ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία περιλάμβανε ένα ετερόκλητο πλήθος εθνοτήτων. Μία από αυτές τις εθνότητες ήταν και οι Έλληνες. Καθώς λοιπόν είχαν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες για την αυτονόμηση των επί μέρους πληθυσμών μιας αυτοκρατορίας που πέθαινε, έτσι ευοδώθηκε και για τους Έλληνες η πραγμάτωση της ανάγκης τους να υπάρξουν ως ανεξάρτητο κράτος.

Και είναι -ακριβώς- το θάρρος, το αίσθημα αυτοθυσίας και η αυταπάρνηση που έδειξαν οι έλληνες επαναστάτες του 1821, που εμπνέουν το δέος και τον θαυμασμό. Απαλλαγμένοι από τον μεταφυσικό μανδύα με τον οποίο τους τυλίγουν οι διάφοροι… σκληροπυρηνικοί (δήθεν) πατριώτες, αυτοί οι αγωνιστές, με όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια που αντιμετώπισαν, αγωνίστηκαν εν τέλει για έναν και μόνο σκοπό: για να υπερασπιστούν το αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε λαού στην αυτονομία και την αυτοδιάθεση. Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη αξία κάθε γενιά να διδάσκεται για τη δράση και τον αγώνα τους και να τιμά την προσφορά τους. Όχι μόνο αυτών, αλλά και όλων των άλλων αγωνιστών, κάθε χρώματος και εθνικότητας, σε κάθε γωνιά του κόσμου, που έδωσαν μάχη για ανώτερα ιδανικά.

Και ιδού ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά και οι νέοι δεν αντιλαμβάνονται στο πραγματικό του μέγεθος το περιεχόμενο των εθνικών επετείων… Διότι, για να είναι σε θέση να αφομοιώσουν ένα ιδανικό, θα πρέπει να μπορούν, με κάποιον τρόπο, να έρθουν σε επαφή μ’ αυτό. Πώς όμως; Όταν όλοι όσοι τους περιστοιχίζουν απαξιώνουν τις ιδέες και τα ιδανικά, ως «ρομαντισμούς» και «αμπελοφιλοσοφίες». Όταν τους σπρώχνουν να εγκαταλείψουν τα όνειρά τους για να βολευτούν σε μια θεσούλα και μόνη τους έγνοια είναι να επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους μέσω της ζωής των παιδιών τους.

Και κοντά σ’ αυτούς, υπάρχουν και οι δάσκαλοί τους, που πολλοί απ' αυτούς είναι απαθείς και αδιάφοροι, ενώ τα βιβλία δεν βγάζουν νόημα και τα βοθροκάναλα ουρλιάζουν νυχθημερόν μέσα στο κεφάλι τους για το πώς πρέπει να είναι και τι πρέπει να σκέφτονται.

Και, ως δικλείδα ασφαλείας, στην περίπτωση που κάποιο παιδί δεν πτοηθεί απ' όλα αυτά, εμφανίζεται και ο κομπλεξικός σαραπεντάρης -σχεδόν αναλφάβητος- γείτονας που ζει ακόμη με τη μάνα του και του φταίνε όλοι και τα πάντα εκτός από τον εαυτό του. Σημαιοστολίζει λοιπόν ο κύριος αυτός το μπαλκόνι του, για να δείξει πόσο πατριώτης είναι, ρίχνει και πέντε κατάρες στους αλλοδαπούς, τους Εβραίους και τους μασόνους, για να αφεθεί μετά με την ησυχία του να σαπίσει μπροστά από την τηλεόραση και να κάνει πειθήνια ό,τι τον προστάζουν.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, πώς είναι τελικά δυνατόν ένας νέος άνθρωπος να συνδεθεί με τις ρίζες και το παρελθόν του και να βρει τον εαυτό του, με ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται; Ίσως τελικά ο δρόμος για την πνευματική χειραφέτηση και την αυτογνωσία περνά μέσα από την αμφισβήτηση: ανθρώπων, ιδεών, νοοτροπιών ή και συστημάτων. Αρκεί η αμφισβήτηση αυτή να είναι παραγωγική ͘ γιατί εάν δεν σκοπεύεις να οικοδομήσεις κάτι νέο στο σημείο που γκρεμίζεις το παλιό, μόνο φαύλους κύκλους θα έχεις διαγράψει, χωρίς τελικά να ξεφεύγεις απ' αυτό που αποστρέφεσαι.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το απόλυτο ταμπού

Tης Φλώρας Τζημάκα (ELLE)


Στον απόηχο των δηλώσεων Σόιμπλε περί Grexit, ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Μπογδάνος κάλεσε προ ημερών στην εκπομπή του στον ΣΚΑΪ τον οικονομολόγο και καθηγητή του Α.Π.Θ. Διονύση Χιόνη. Παρών ήταν και ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε. Κάθε φορά που ο καθηγητής προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί η χώρα πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ και να υιοθετήσει εθνικό νόμισμα, ο κ. Πορτοσάλτε τον διέκοπτε. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Πέντε φορές αποπειράθηκε ο κ. Χιόνης να ολοκληρώσει μια πρόταση. Δεν τα κατάφερε. Ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ -σοκαριστικά αγενής- έκανε αυτό που ξέρει καλά: έπαυε προκλητικά το λόγο του συνομιλητή του. «Γιατί με καλέσατε; Να μην πω την άποψή μου;», ρώτησε ο φιλοξενούμενος. Ώσπου στο τέλος απηύδησε ο ευγενής κ. Χιόνης: «Είναι απρεπές αυτό που κάνετε… Αγνοείτε βασικά πράγματα. Δεν μπορώ να συνομιλήσω μαζί σας οικονομικά. Ζείτε σε οικονομικό σκοταδισμό!». Έπειτα από αυτό τον έκοψαν μία και καλή. Τι ντροπή! Ακόμα μεγαλύτερη ντροπή το «ξέσκισμα» στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του Σύριζα Νίκο Ξυδάκη, όταν τόλμησε να πει το αυτονόητο: Να ξεκινήσει στη Βουλή η συζήτηση για τη χρησιμότητα του ευρώ και τη δυνατότητα επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Ήταν τόσο λυσσαλέα η επίθεση, από τον Σύριζα, την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, ώστε ο κ. Ξυδάκης κράτησε από τη δήλωσή του μόνο τα περί συζήτησης στη Βουλή: «Ποτέ δεν υποστήριξα επιστροφή στη δραχμή», προσπάθησε να διευκρινίσει.

Με αφορμή αυτό το «κυνήγι μαγισσών», να τι γράφει ο δημοσιογράφος Άκης Κοσώνας σε άρθρο του με τίτλο Εκσυγχρονιστική Ποινικοποίηση των Σκέψεων: «Έχουμε δύο ζητήματα. Το ένα είναι το μείζον θέμα της επιβίωσης εντός ή εκτός του ευρώ. Αν πρέπει να μελετηθεί και να σχηματιστεί μια εθνική στρατηγική εναλλακτικής λύσης, αυτό που εν συντομία αποκαλείται plan B. Η αυτονόητη αυτή συζήτηση (σε οποιαδήποτε κανονική χώρα) έχει απαγορευτεί ως εχθρική προς την Ευρώπη και την πρόοδο (…). Το άλλο, το έλασσον, άπτεται μιας ιδιότυπης χούντας που έχει συγκροτηθεί στο όνομα του εκσυγχρονισμού και καταδυναστεύει τη χώρα καταδικάζοντας ως οπισθοδρομικό και καταστροφικό ό,τι κινείται εκτός πλαισίου του γερμανοκρατούμενου διευθυντηρίου των Βρυξελλών (…). Η τάση αυτή εκφράστηκε από τα καθ’ έξιν κυβερνητικά κόμματα, το καλοβολεμένο κομμάτι της κοινωνίας που περιλαμβάνει λογής – λογής υψηλόβαθμα στελέχη, ανάμεσα στα οποία και opinion makers, με αποτέλεσμα να ισχυροποιηθεί και στη συνέχεια να ελέγξει την πλειοψηφία των ΜΜΕ».

Ήταν τέτοια η προπαγάνδα εφτά χρόνια τώρα ότι εκτός ευρώ θα καταστραφούμε, ώστε φτάσαμε να θεωρούμε το ευρώ παράγοντα σταθερότητας της χώρας, ακόμα και ψυχολογικής, όπως λέει ο δημοσιογράφος. «Κάπως έτσι ο Ξυδάκης παρουσιάζεται κατηγορούμενος και ένοχος για τις σκέψεις του», λέει ο κ. Κοσώνας. Η ενοχοποίηση -και όπως αυτή διεκπεραιώνεται μέσα από την επίκριση- είναι το πιο κρίσιμο κλειδί ελέγχου και υποταγής της νεοελληνικής κοινωνίας, γράφει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης στο βιβλίο του Το Ελληνικό τραύμα. Η παραμόρφωση, η αλλοίωση και η διαστρέβλωση είναι πάντα χαρακτηριστικά στοιχεία της όλης διαδικασίας… Η ενοχή, ως τεχνική κοινωνικού ελέγχου, επιχειρεί να οικοδομήσει μια αρνητική υποτίμηση των ανθρώπων τόσο ώστε να αυξηθεί ο φόβος και να εξασφαλιστεί η υποταγή. Μόνο που, όπως υπογραμμίζει ο Άκης Κοσώνας, «η ιδιότυπη αυτή χούντα (που χρησιμοποιεί την ενοχοποίηση ως τεχνική κοινωνικού ελέγχου), «δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ “στα πράγματα”. Θα πάψει να υφίσταται μόλις η οικονομική κατάσταση των πολιτών θα απειλήσει τις ίδιες τις ζωές και την καθημερινότητά τους. Εντός ευρώ. Κάτι που ήδη συμβαίνει. Αστείο θα είναι τότε, να δούμε πόσοι και ποιοι θα συνωστίζονται στη γραμμή της νέας… ωριμότητας μιλώντας για ολοκλήρωση της πορείας και του ρόλου του ευρώ (!)».

Πάντως ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας άρχισε τα πρώτα νάζια, ο δημοσιογράφος Γιώργος Χαρβαλιάς έγραφε στο άρθρο του Ατελείωτο καψώνι: «Με αυτήν όμως την πορεία των πραγμάτων η ελληνική οικονομία δεν θα βγει ποτέ από τη μέγκενη. Και η Ελλάδα δεν θα βγει ποτέ στις αγορές να δανειστεί με λογικά επιτόκια χωρίς αυτοί που της δανείζουν να θέτουν όρους ασφυκτικής παρακολούθησης ή και επέμβασης στα εσωτερικά της. Ήρθε η ώρα, επομένως, να μπει στο τραπέζι με σοβαρότητα, χωρίς κορόνες και ψευτομαγκιές, το σενάριο μιας συντεταγμένης εξόδου από την ευρωζώνη. Με τους δικούς μας όρους και όχι με αυτούς που θα επιχειρήσει και πιθανότατα θα πετύχει να επιβάλει ο Σόιμπλε όταν αυτός αποφασίσει να μας πετάξει έξω. Ας πάψει επιτέλους να αποτελεί πολιτικό ταμπού η συζήτηση μιας εναλλακτικής πορείας, αφού αυτή που ακολουθούμε τα τελευταία έξι χρόνια όχι μόνο δεν βγαίνει, αλλά στην κυριολεξία μας σκοτώνει».

Και στο καπάκι, σήμερα 16 Φεβρουαρίου, ο Economist ανεβάζει στο 60% τις πιθανότητες του Grexit σε βάθος πενταετίας. Συγγνώμη, πρέπει να μας γυρίσει ο Σόιμπλε στη δραχμή για να ανακαλύψουμε τι σημαίνει αυτό;

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »