Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Φιλία σκύλων και ανθρώπων: Είναι θέμα γονιδιακό

Κόσμος


Στη φύση των σκυλιών φαίνεται να είναι η συντροφικότητα και έτσι εξηγείται και ο ρόλος τους στις ζωές των ανθρώπων, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Advances.

Τα σκυλιά εξελίχθηκαν από τους λύκους πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιλέχθηκαν ορισμένα γονίδια που κάνουν τα σκυλιά ιδιαίτερα κοινωνικά και αυτά φαίνεται να διαμόρφωσαν τις προσωπικότητές τους όπως είναι σήμερα. «Η ανακάλυψή των γονιδιακών διαφορών ανάμεσα σε σκύλους και λύκους, μας δίνει μία πιο καθαρή εικόνα για την προσωπικότητα των ζώων και μπορεί ακόμη να φανερώνει ότι παρόμοια γονίδια μπορεί να παίζουν ρόλο και σε άλλα κατοικίδια, όπως η γάτα», δήλωσε ο Bridgett vonHoldt, καθηγητής του Πανεπιστημίου Princeton.

Οι ερευνητές μελέτησαν τη συμπεριφορά κατοικίδιων σκύλων και γκρίζων λύκων που ήταν αιχμάλωτοι και μετά από μία σειρά δοκιμών κατέληξαν ότι οι λύκοι ήταν εξίσου καλοί στην επίλυση προβλημάτων, όπως στο να πάρουν ένα κομμάτι λουκάνικο από ένα πλαστικό κουτί. Ωστόσο, παρατηρήθηκε ότι οι σκύλοι ήταν πολύ πιο φιλικοί με τους ανθρώπους που συναντούσαν στη διαδρομή τους από και προς το φαγητό, ενώ οι λύκοι ήταν πιο απομονωμένοι.

Ειδικότερα, οι εξετάσεις DNA βρήκαν μια σύνδεση μεταξύ ορισμένων γενετικών αλλαγών και συμπεριφορών, όπως η συντροφικότητα με τους αγνώστους και η ανταπόκριση στα κοινωνικά ερεθίσματα. Παράλληλα παρατηρήθηκε ότι παρόμοιες γενετικές αλλαγές στους ανθρώπους, συνδέονται με ένα σπάνιο γενετικό σύνδρομο, που κάνει τους ανθρώπους ιδιαίτερα κοινωνικούς.

Συνεπώς τα αποτελέσματα της έρευνας θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα στη μελέτη των ανθρώπινων νόσων, σύμφωνα με την Elaine Ostrander του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, η οποία ήταν συν-ερευνητής στη μελέτη.

Λίγα λόγια για την εξέλιξη των σκύλων


Τα σκυλιά πιθανότατα εξελίχθηκαν από τους λύκους περίπου 20.000 με 40.000 χρόνια πριν, σύμφωνα με αμερικάνικη μελέτη του Nature Communications. Οι ερευνητές μελέτησαν το DNA από τρία σκυλιά που βρέθηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους στη Γερμανία και την Ιρλανδία, ηλικίας μεταξύ 4.700 και 7.000 ετών και φαίνεται να έχουν την ίδια καταγωγή με σημερινά Ευρωπαϊκά σκυλιά. Μελετώντας τους ρυθμούς αλλαγής στο DNA από το παλαιότερο δείγμα, οι επιστήμονες κατάφεραν να τοποθετήσουν τον καιρό της εξημέρωσης των σκύλων 20.000 με 40.000 χρόνια πίσω.

Ειδικότερα, ο ερευνητής της μελέτης, Krishna Veeramah του Πανεπιστημίου Stony Brook της Νέας Υόρκης, παρατήρησε ότι η διαδικασία εξημέρωσης των σκύλων, ξεκίνησε όταν κάποιες αγέλες λύκων άφησαν το ρόλο του κυνηγού και επικεντρώθηκε στην αναζήτηση τροφής.

''Οι λύκοι που ήταν λιγότερο επιθετικοί φαίνεται ότι τα κατάφερναν καλύτερα σε αυτό τον τομέα. Ενώ οι άνθρωποι αρχικά δεν είχαν κανένα όφελος από αυτή τη διαδικασία, με την πάροδο του χρόνου ανέπτυξαν σχέσεις συμβίωσης με αυτά τα ζώα, που τελικά εξελίχθηκαν στα σκυλιά που βλέπουμε σήμερα», παρατήρησε ο Krishna Veeramah.

Στην πραγματικότητα η ιστορία για το πώς τα σκυλιά εξελίχθηκαν από τους λύκους είναι πολύπλοκη και πολυσυζητημένη. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι σκύλοι άρχισαν να συμβιώνουν με τους ανθρώπους σε διάφορα μέρη, περίπου 20.000 χρόνια πριν, ενώ πριν από 7.000 χρόνια, εξαπλώθηκαν παντού, χωρίς ωστόσο να είναι το είδος των σκύλων που θα χαρακτηρίζαμε ως κατοικίδια σήμερα. ''Θα έμοιαζαν περισσότερο με τσοπανόσκυλα, τα οποία είναι ελεύθερα, δε ζουν μαζί με τους ανθρώπους και έχουν παρόμοια εμφάνιση σε όλο τον κόσμο'', δήλωσε ο Veeramah.

Αργότερα τα σκυλιά αυτά εκτράφηκαν για τις δεξιότητές τους ως κυνηγοί ή φύλακες κοπαδιών άλλων ζώων, δημιουργώντας τελικά εκατοντάδες σύγχρονες φυλές. Αξίζει να σημειωθεί ότι παλαιότερες έρευνες έδειχναν ότι τα πρώτα κατοικίδια σκυλιά εμφανίστηκαν τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ασία πριν από 12.000 χρόνια. Αργότερα, τα σκυλιά από την Ανατολή μετακινήθηκαν μαζί με τους ανθρώπους στην Ευρώπη και εκτράφηκαν εκεί.

Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέντε καλοκαιρινές βιβλιο-αποδράσεις

Σπύρος Μανουσέλης


Η «Εφημερίδα των Συντακτών» προτείνει στους αναγνώστες πέντε βιβλία για τις καλοκαιρινές διακοπές: «Η Ελευθερία και άλλα κείμενα», «Μοναξιά. Το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης»,«Η γέννηση μιας νέας Φυσικής», «Η στρατηγική της προληπτικής ιατρικής», «Ναυάγιο με θεατή».

❑ Επίκτητος Η Ελευθερία και άλλα κείμενα


μτφρ. Θάνος Σαμαρτζής, επιμ. Μ. Καραμολέγκου και Θ. Σαμαρτζής, εκδ. «Δώμα», 104 σελίδες

Ποιος άνθρωπος είναι ελεύθερος και ποιος δούλος; Πώς μπορούμε να ζήσουμε μια καλή ζωή;

Πότε τα πράγματα κι οι καταστάσεις γίνονται αφέντες του εαυτού μας;

Το σώμα μας, η υγεία μας, το σπίτι κι η περιουσία μας δεν είναι δικά μας, υποστηρίζει ο Επίκτητος, μεγάλος φιλόσοφος των ελληνιστικών χρόνων.

Δεν βρίσκονται κάτω απ’ τον δικό μας έλεγχο και, επομένως, όταν επιθυμούμε κάποιο απ’ αυτά τα πράγματα, επιθυμούμε κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς. Κι ο άνθρωπος που επιθυμεί πράγματα που δεν εξαρτώνται από τον ίδιο δεν μπορεί παρά να είναι ένας δούλος.

«Καθάρισε τις ιδέες σου, ώστε να μη δεθεί πάνω σου κάτι που δεν είναι δικό σου, να μην αναπτυχθεί μαζί σου κάτι ξένο, και να μη λυπηθείς αν φύγει από σένα. Και λέγε εξασκούμενος καθημερινά, όπως εξασκείσαι στο γυμναστήριο, όχι ότι κάνεις φιλοσοφία, αλλά ότι προσπαθείς να κερδίσεις την ελευθερία σου. Γιατί αυτή είναι η πραγματική ελευθερία», διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Η «Ελευθερία» του Επίκτητου είναι το πρώτο βιβλίο του πρωτοεμφανιζόμενου εκδοτικού οίκου «Δώμα», μια άψογη από κάθε άποψη έκδοση, φτιαγμένη στο χέρι, κυριολεκτικά. Τα πρώτα αντίτυπα που μοιράστηκαν σε φίλους ήταν τυπωμένα σε έναν παλιό εκτυπωτή και είχαν χαρτονένιο εξώφυλλο δεμένο με σχοινί, ενώ τα πρώτα 1.000 αντίτυπα, που βγήκαν από το τυπογραφείο, είναι πραγματικά έργα τέχνης.

Στο εξώφυλλο υπάρχει ένα χαρακτικό του ζωγράφου Γιώργου Μακρή, το οποίο δείχνει έναν άντρα να προσκυνά μια γυναίκα. Ειδικότερα για το εξώφυλλο αισθητικά άψογο ο Θ. Σαμαρτζής και η Μ. Καραμολέγκου δήλωσαν:

«Θέλαμε τη λογική της ικεσίας. Το βιβλίο μιλάει για το ποιος είναι σκλάβος και το ποιος είναι ελεύθερος και λέει σε ένα σημείο: “Δούλο σ’ έκανε ένα κορίτσι φτηνό”.

»Ο Γιώργος έφτιαξε σε κολάζ έναν άντρα που έχει πέσει στα πόδια μιας γυναίκας. Μετά έφτιαξε τη μήτρα του χαρακτικού και μετά, ένα ένα, και τα 1.000 τυπώματα στο χέρι, με λευκό μελάνι. Επιλέξαμε το λευκό μελάνι γιατί είναι κάτι μοναδικό.

»Η συνήθης τυπογραφία -το όφσετ- δεν έχει λευκό μέσα, το άσπρο που βλέπεις είναι το άσπρο του χαρτιού. Είναι κενό. Στο εξώφυλλό μας είναι λευκή πάστα.

»Θέλαμε με κάποιον τρόπο να υπάρχει μια αφηρημένη αναφορά στην αρχαία αισθητική· κι αυτό που μας άρεσε, όταν μας έδειξε το σχέδιο, είναι ότι ο άντρας πέφτει στα πόδια της γυναίκας: αυτό, στην αρχαία τέχνη, έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει».

Ο καταξιωμένος μεταφραστής και, πιο πρόσφατα, εκδότης Θάνος Σαμαρτζής είναι ο άνθρωπος που από τη θέση του αναπληρωτή διευθυντή των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης ευθύνεται για την κυκλοφορία μερικών από τα πιο ενδιαφέροντα φιλοσοφικά βιβλία των τελευταίων χρόνων.

Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να παραιτηθεί από τις ΠΕΚ για να ασχοληθεί, αυτήν τη φορά ως εκδότης, με ορισμένα βιβλία, για την επιλογή των οποίων ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη ώστε τα βιβλία του νέου εκδοτικού οίκου να αντανακλούν τις ιδιαίτερες πνευματικές προτιμήσεις του.

Ετσι προέκυψε «Το Δώμα», ένας νέος και πολλά υποσχόμενος εκδοτικός οίκος. Μια εκδοτική προσπάθεια που, σε χαλεπούς καιρούς, απευθύνεται στο ευρύ κοινό, θέτοντας τον πήχη πολύ ψηλά ως προς το κομμάτι του περιεχομένου και της ποιότητας.

❑ Ευαγγελία Γαλάνη, Μοναξιά. Το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης


εκδ. «Gutenberg», σελ. 475

Η μοναξιά είναι μια πανανθρώπινη και πολύ συχνά αναπόφευκτη εμπειρία. Βρίσκεται στην καρδιά των πιο πολύπλοκων ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων, οι οποίες εκδηλώνονται ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο και φυλή.

Η εμπειρία της αποτελεί ισχυρή κινητήρια δύναμη για τις ανθρώπινες σχέσεις και συνδέεται τόσο με αισθήματα της οδύνης όσο και ηδονής.

Οπως πολύ εύστοχα επισημαίνει η συγγραφέας, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, μολονότι ανήκει στα καθημερινά ανθρώπινα βιώματα και αποτελεί ένα πανάρχαιο αντικείμενο των τεχνών, οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι άργησαν υπερβολικά να την κάνουν αντικείμενο συστηματικής μελέτης και έρευνας.

Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται η προσέγγιση της μοναξιάς κυρίως υπό το πρίσμα της αναπτυξιακής ψυχολογίας, δεδομένου ότι οι θεμελιώδεις αναπτυξιακές βιοψυχολογικές διαστάσεις αυτού του πανανθρώπινου φαινομένου δεν είχαν, μέχρι πολύ πρόσφατα, διερευνηθεί επαρκώς.

Ωστόσο, παρουσιάζονται συστηματικά και οι ποικίλες ψυχολογικές προσεγγίσεις της πολυδιάστατης φύσης της και των ποικίλων εκδηλώσεων της μοναξιάς στο ανθρώπινο είδος.

Παρουσιάζονται επομένως λεπτομερώς όχι μόνο η τυπολογία της μοναξιάς και η σχέση της με το άγχος αποχωρισμού, αλλά και οι ηθολογικές διαστάσεις του φαινομένου καθώς και η σχέση της μοναξιάς με τα βαθύτερα και πανανθρώπινα αρχαϊκά άγχη, π.χ. αν είμαστε μόνοι από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο.

Στο βιβλίο αυτό περιγράφονται αναλυτικά και αξιολογούνται οι διάφορες αναπτυξιακές ακολουθίες της μοναξιάς, και ο ρόλος τους στη σχέση μας με τους άλλους.

Αναλύονται, ωστόσο, επαρκώς και οι διάφορες παθολογικές όψεις της μοναξιάς, οι οποίες μπορεί να συνδέονται με κάποιο πρώιμο ψυχολογικό τραύμα, το οποίο ενδέχεται να εκδηλωθεί άλλοτε ως εγωτική ναρκισσιστική συμπεριφορά και άλλοτε με διάφορες καταστροφικές μορφές ψυχοπαθολογίας ή στην καταφυγή σε φαντασιακές εναλλακτικές πραγματικότητες.

Ολα τα παραπάνω συνδέονται συστηματικά με τα σύγχρονα ευρήματα από τη διεθνή έρευνα αλλά και την έρευνα στην Ελλάδα.

Πολλές και ποικίλες όψεις της διαχρονικής και οικουμενικής εμπειρίας της ανθρώπινης μοναξιάς αναλύονται επαρκώς στο βιβλίο αυτό.

Χωρίς να παραλείπονται από τη συγγραφέα και οι ποικίλες νευροεπιστημονικές, γονιδιακές, ανθρωπολογικές, γλωσσολογικές και μεταφυσικές διαστάσεις και λειτουργίες της μοναξιάς.

Πάντως, η οπτική που κυριαρχεί είναι αυτή της Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, με ιδιαίτερη έμφαση στα πρώτα χρόνια της ζωής. Τότε που τίθενται τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης, άρα και του ουσιώδους ανθρώπινου βιώματος, της μοναξιάς.

Και όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει στην εισαγωγή που έγραψε ο επίσης καθηγητής Ψυχολογίας Γ. Κουγιουμτζάκης: Στο βιβλιο αυτό ο επιστημονικός της λόγος «σμίγει, αντιπαρατίθεται, ενισχύεται, συγκλίνει, υστερεί ή ρέει παράλληλα με τον ρητό ή άρρητο λόγο της τέχνης».

❑ I. Bernard Cohen, Η γέννηση μιας νέας Φυσικής


μτφρ. Μανόλης Καρτσωνάκης, εκδ. «ΠΕΚ», 342 σελίδες

Ο Μπέρναρντ Κοέν θεωρείται ένας από τους μέγιστους ιστορικούς της επιστήμης του εικοστού αιώνα. Ειδικότερα οι μελέτες του για τη γέννηση της Φυσικής στη νεωτερική σκέψη και την αποφασιστική συμβολή της στη διαμόρφωση της Μεγάλης Επιστημονικής Επανάστασης κατά τον 16ο-17ο αιώνα αποτέλεσαν πρότυπο εργασίας για τη σύγχρονη ιστοριογραφία των επιστημονικών ιδεών.

Παρά την τεράστια σημασία και την παγκόσμια αναγνώριση του έργου του Κοέν, κανένα από τα βιβλία του δεν είχε, μέχρι σήμερα, μεταφραστεί στα ελληνικά.

Αυτό το σοβαρό βιβλιογραφικό κενό έρχεται να καλύψει η μετάφραση του «Η γέννηση μιας νέας Φυσικής», που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην εκλεκτή σειρά «Ιστορία της Επιστήμης» των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια γοητευτική και εξαιρετικά διαυγής σύνθεση των εννοιολογικών-μεθοδολογικών εξελίξεων που δρομολογήθηκαν από την εποχή που ο Γαλιλαίος διατύπωσε τις ανατρεπτικές φυσικές θεωρίες του μέχρι την εποχή της μεγάλης σύνθεσης του Νεύτωνα.

Στις σελίδες του ο αναγνώστης θα βρει μια πρωτότυπη ανάλυση των πιο ανατρεπτικών ιδεών και των μεθόδων που επινόησαν οι γίγαντες της νέας Φυσικής όχι απλώς για να περιγράψουν αλλά για να αποκαλύψουν τους θεμελιώδεις αλλά άγνωστους μέχρι τότε «νόμους» λειτουργίας του φυσικού κόσμου.

Από την ιστορική ανασυγκρότηση των επαναστατικών ιδεών που οδήγησαν στη γένεση της νέας Φυσικής, ο Κοέν απομονώνει και αναδεικνύει το δίπολο «ακινησία - κίνηση». Γιατί, όπως χαρακτηριστικά γράφει: «Οποιος δεν κατανοεί την κίνηση, δεν κατανοεί τη φύση».

Στη βάση αυτού του ερμηνευτικού κανόνα προχωρά σε μια εντυπωσική επανάγνωση της ριζικής πνευματικής ανατροπής που συντελέσθηκε στην ανθρώπινη κοσμοαντίληψη κατά την εποχή της Αναγέννησης.

Επί χιλιετίες, οι άνθρωποι ήταν πεπεισμένοι ότι κατοικούσαν σε έναν πλανήτη που βρισκόταν ακίνητος στο κέντρο του Κόσμου: μόνο ο Ηλιος και οι πλανήτες περιστρέφονταν μονότονα γύρω από την ακίνητη Γη.

Αυτή την ιδιαιτέρως καθησυχαστική γεωκεντρική κοσμοεικόνα ανέτρεψαν οριστικά και αμετάκλητα με το επαναστατικό τους έργο οι νέοι φυσικοί φιλόσοφοι, όπως ο Κοπέρνικος, ο Γαλιλαίος, ο Κέπλερ, ο Χόιχενς, ο Νεύτωνας κ.ά.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η ελληνική μετάφραση αυτού του σημαντικού βιβλίου βασίσθηκε στην τελευταία και αναθεωρημένη αγγλική έκδοσή του, η οποία κυκλοφόρησε 25 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση.

Η αναθεώρηση και η διεύρυνση του αρχικού κειμένου κρίθηκαν αναγκαίες από τον συγγραφέα ώστε να συμπεριλάβει τις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις και εξελίξεις στην ιστορία της κλασικής φυσικής.

Συγχαρητήρια στον μεταφραστή Μανόλη Καρτσωνάκη για την άψογη μεταφραστική εργασία του και στον Δημήτρη Πετάκο για το διαφωτιστικό επίμετρο που έγραψε για την ελληνική έκδοση από τις ΠΕΚ αυτού του σπουδαίου βιβλίου.

❑ Geoffrey Rose, Η στρατηγική της προληπτικής ιατρικής


μτφρ. Α. Κούτης και Α. Μπένος, εκδ. «ΜΙΕΤ», 301 σελίδες

Ο συγγραφέας αυτού του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, ο Τζέφρι Ρόουζ (1926-1993), ήταν ένας διάσημος Βρετανός γιατρός και κορυφαίος επιδημιολόγος, ο οποίος για το αξιόλογο ιατρικό έργο του έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE), επίσης υπήρξε ένας πολύ δημοφιλής καθηγητής Επιδημιολογίας στη Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και επίτιμος ιατρικός σύμβουλος στην Ιατρική Σχολή του Νοσοκομείου «St. Mary’s» του Λονδίνου.

Οπως, πολύ εύστοχα, επισημαίνουν στο εισαγωγικό τους σημείωμα οι Ελληνες μεταφραστές αυτού του βιβλίου:

«Δυστυχώς, το βιβλίο αυτό είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ. Η φτώχεια, η περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, οι κραυγαλέες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες (και στην υγεία), η ελαστικοποίηση της εργασίας και η ανεργία, ο ατομισμός και η καταναλωτική συνείδηση, η ανθυγιεινή και βιομηχανοποιημένη διατροφή, η καθιστική και αγχώδης ζωή, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η ανεξέλεγκτη κατάληψη των ελεύθερων χώρων με κατασκευές φαραωνικών διαστάσεων, η αποδιάρθρωση ακόμα και της έννοιας της κοινωνικής πρόνοιας αποτελούν άκρως επικίνδυνους παράγοντες για την υγεία του πληθυσμού.

»Η εξοικείωση με τις απόψεις του Τζέφρι Ρόουζ ευελπιστούμε ότι θα ανοίξει νέα μονοπάτια σκέψης και προβληματισμού για τους φοιτητές των επιστημών υγείας, τους επαγγελματίες υγείας και όλους τους ευαισθητοποιημένους ανθρώπους, που αναζητούν στέρεες και ριζοσπαστικές επιστημονικές θεωρήσεις για να αντισταθούν στην κυρίαρχη αντίληψη και πρακτική, η οποία αντιμετωπίζει την υγεία ως ζήτημα ατομικής ευθύνης και ως καταναλωτικό αγαθό και όχι, όπως θα έπρεπε, ως ζήτημα συλλογικής ευθύνης και κοινωνικό δικαίωμα».

Πράγματι, σήμερα, είναι εμφανές με τον πλέον επώδυνο τρόπο ότι η κυρίαρχη στις δυτικές κοινωνίες αντίληψη περί της δημόσιας υγείας ως ένα «ιδιωτικό πρόβλημα» και κυρίως οι πολιτικές επιλογές για την αντιμετώπισή του ως ένα ιδιωτικό «καταναλωτικό αγαθό» έχουν ήδη δημιουργήσει πολλά και δυσεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα.

Γεγονός που, με τη σειρά του, επιβεβαιώνει τη δυσοίωνη κοινωνικά διάγνωση του συγγραφέα αυτού του ιδιαίτερα αποκαλυπτικού βιβλίου σχετικά με την καταστροφική ιατρική πολιτική των σύγχρονων κοινωνιών: «Οι πρωταρχικοί παράγοντες των νόσων είναι κυρίως οικονομικοί και κοινωνικοί, επομένως και οι θεραπείες τους πρέπει και αυτές να είναι οικονομικές και κοινωνικές. Ιατρική και Πολιτική δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι διαχωρισμένες».

Ενα εξαιρετικά επίκαιρο επιστημονικό ανάγνωσμα σχετικά με τις καταστροφικές ανεπάρκειες της κυρίαρχης, σήμερα, ιατρικής βιοπολιτικής και την επιτακτική πλέον ανάγκη για μια εντελώς διαφορετική προληπτική Ιατρική, η οποία οφείλει να αντιμετωπίζει τα κοινωνικά αίτια και όχι απλώς τα ιατρικά συμπτώματα των ιατρικών παθήσεων.

Ενα άριστα μεταφρασμένο και εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικά όσο και επιστημονικά κείμενο που με πλήθος απτών παραδειγμάτων μάς αποκαλύπτει την ολέθρια κοινωνική στρατηγική της σύγχρονης βιοπολιτικής.

❑ Χανς Μπλούμενμπεργκ, Ναυάγιο με θεατή


μτφρ. Θοδωρής Δρίτσας, εκδ. «Αντίποδες», 165 σελίδες

Το θαλασσινό ταξίδι υπήρξε πάντοτε μια απόπειρα υπέρβασης του περιορισμένου και κλειστού βίου του ανθρώπου. Τη θάλασσα όμως την κυβερνούν απρόβλεπτες δυνάμεις και το ναυάγιο είναι ένα ενδεχόμενο που αντιμετωπίζει κάθε ταξιδιώτης.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Χανς Μπλούμενμπεργκ, σε μία από τις παραδειγματικές μελέτες του για τις θεμελιώδεις μεταφορές της ανθρώπινης σκέψης, μελετά την εικόνα του ναυαγίου όσο και του θεατή του ως μία κυρίαρχη μεταφορά για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ξεκινώντας από την ποίηση της αρχαιότητας και παρακολουθώντας τις μετέπειτα ιστορικές μεταμορφώσεις αυτής της μεταφοράς στον Μοντέν, τον Βολτέρο, τον Γκέτε, τον Σοπενχάουερ, τον Νίτσε και τον Μπούρκχαρτ, ο συγγραφέας διερευνά με μεγάλη ευαισθησία τη θέση του ναυαγού και την αισθητική και την ηθική του θεατή του ναυαγίου.

Ενώ, στο τελευταίο και σχετικά σύντομο δοκίμιο με τίτλο «Ενόψει μιας θεωρίας της μη εννοιακότητας», ο Μπλούμενμπεργκ αναλύει με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία τη λειτουργία των μεταφορών στη γλώσσα της φιλοσοφίας.

Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα σύντομο αλλά απίστευτα βαθύ φιλοσοφικό κείμενο, όπου ο συγγραφές παρουσιάζει ένα κεντρικό θέμα της σκέψης του – τη θάλασσα ως το σύμβολο ή ως η μεταφορά ενός εχθρικού για τον άνθρωπο κόσμου.

Αυτή η παραδειγματική εφαρμογή της ανθρώπινης μεταφορικής σκέψης σχετικά με τη θάλασσα συνοδεύεται, τέλος, από ένα πιο τεχνικό κείμενο –το «Ενόψει μιας θεωρίας της μη εννοιακότητας»– όπου αποτυπώνεται η ιδιαίτερα γόνιμη μεταφορά της θάλασσας στην ευρύτερη ιστορία της ανθρώπινης σκέψης.

Ετσι, μέσω αυτού του μικρού αλλά απίστευτα πυκνού κειμένου, ο αναγνώστης μπορεί να τοποθετήσει την προβληματική του Μπλούμενμπεργκ πλάι σε αυτήν του Τόμας Κουν και του Μισέλ Φουκό, αλλά και να δει την κριτική που ασκεί στη σκέψη του Χάιντεγκερ και την ουσιαστική σχέση του με την προβληματική του Βιτγκενστάιν.

Ομως, το κύριο σώμα του βιβλίου αποτελεί ένα ιδιαίτερα γοητευτικό κείμενο που μας επιβάλλει να κοιτάξουμε τον γνωστό μας κόσμο με άλλα μάτια.

Σε αυτό το κείμενο, οι συνήθεις ανθρώπινες μεταφορές για τη θάλασσα, το ναυάγιο και τον θεατή του ναυαγίου, από την αρχαία λυρική ποίηση μέχρι τον Γκέτε, αποκτούν μια διαφορετική βαρύτητα, αφού διαφωτίζουν τον αδιάλειπτο διάλογο των ανθρώπων με τη θάλασσα. Ενας διάλογος που κρατά, τουλάχιστον, από την εποχή της «Οδύσσειας».

Η επιλογή του συγκεκριμένου βιβλίου για την πρώτη παρουσίαση στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό της σκέψης του Χανς Μπλούμενμπεργκ αποτελεί την καλύτερη «συστατική επιστολή» για τη γνωριμία ενός από τους πλέον σημαντικούς στοχαστές της μεταπολεμικής Γερμανίας.

Και η θαυμάσια μετάφραση από τον Θοδωρή Δρίτσα αυτού του εντυπωσικού βιβλίου αποτελεί μια λαμπρή ευκαιρία για να γνωρίσουμε τη σκέψη αυτού του βαθυστόχαστου μεταπολεμικού φιλοσόφου. Ο οποίος αναγνωρίζεται πλέον καθολικά ως ένας από τους βαθύτερους και εντυπωσιακά επίκαιρους Ευρωπαίους στοχαστές.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο κύριος Μαλακάσης

Γεωργία Τριγάζη


Την είχαν πάρει στο σπίτι να βοηθάει τη μητέρα της στις δουλειές. Δάσκαλοι οι γονείς στη μικρή επαρχιακή πόλη, σχολειό πρωί κι απόγευμα, παιδιά μικρά, ένα δεύτερο χέρι ήταν απαραίτητο.

Συνηθιζόταν τότε η «παρακόρη», κορίτσι φερμένο από χωριό, θεόφτωχο, να μπει εσώκλειστο σε σπίτι, να «φάει ψωμί». Όταν ο πατέρας της τους έφερε την Αμαλίτσα, ένα μαυριδερό αγριμάκι γύρω στα δεκαπέντε, δεκάξι, που δε σήκωνε τα μάτια από τη γη, και απαντούσε σχεδόν πάντα με νεύματα του κεφαλιού, «ναι», κάτω κεφάλι, «όχι», πάνω κεφάλι, αυτό που την εντυπωσίασε περισσότερο, ήταν ότι η Αμαλίτσα -που αυτή χαϊδευτικά την έλεγε Τσίτσα-, ως και να φάει μπροστά σε κόσμο το είχε ντροπή. Η μαμά της ποτέ δεν την ξεχώρισε απ’ το τραπέζι. Ίσα-ίσα, φαγητό στρωνόταν για όλους, τις Κυριακές συνήθως. Όμως η Τσίτσα, ήσυχα- ήσυχα και υποταχτικά έπαιρνε το πιάτο της και κρυβόταν στο πλησταριό. Κι εκεί μονάχη έτρωγε το μερτικό της. Η μαμά της -ψυχαναγκαστική κατά τα άλλα-, στην περίπτωση αυτή δεν επέμενε. Όχι, για άλλο λόγο, αλλά γιατί όπως έλεγε: «όλοι μπορεί να έχουμε κάποια ιδιοτροπία!»

Στο χρόνο επάνω, πολλά είχαν αλλάξει. Και μαζί μ’ αυτά και η Αμαλίτσα. Θες η καλή συμπεριφορά της μητέρας της που σχεδόν δεν την ξεχώριζε από παιδί της, θες το καλό φαγητό, και το προσεγμένο ντύσιμο, ήρθε κι έγινε ένα όμορφο κορίτσι. Τώρα πια μιλούσε κιόλας, μερικές φορές ίσως και να το παράκανε! Μόνο το φαΐ της συνέχιζε να τρώει μοναχή της. Αυτό ποτέ δεν άλλαξε. Κάποιους καιρούς αργότερα που οι δρόμοι τους είχανε χωρίσει, σαν τη συνάντησε και είπανε πολλά, η Τσίτσα της τής έδωσε και γι’ αυτό την εξήγηση: «Είχα εντολή από τον πατέρα και τη μάνα μου. Ποτέ να μη θαρρέψω πως είμαι ίσια κι όμοια με τους αφέντες του σπιτιού!».

Χαρές και γέλια λοιπόν η Αμαλίτσα, σαν τίναζε το σίδερο πέρα-δώθε, για να πυρώσει η φωτιά, τραγούδια σαν κουβαλούσε την μπουγάδα για άπλωμα, χοροπηδητά, όταν την έβγαζε βόλτα, ή όταν κουνάριζε τον αδερφό της με νανουρίσματα… Σταματημό δεν είχε! Και όλοι στο σπίτι την καμάρωναν και την αγαπούσαν για την προθυμία και τον «καλό της ανάρραχο!», όπως έλεγε και η γιαγιά της η Σοφιά.

Ένα ανοιξιάτικο γλυκόβραδο, από κείνα που η ζωή ακόμη κι αν σμίξει με το θάνατο, δεν την’ε μέλει, γιατί είναι πολύ σίγουρη για τη δύναμή της, η Αμαλία γύρισε σπίτι με τις δυο γιδούλες που είχε αναλάβει να βοσκάει τ’ απογέματα πιο πέρα, αλλαγμένη. Ολόφλογα τα μάτια, τα χείλη γλυστερά, μισάνοιχτα, μπουμπούκι στην πρώτη του άνθιση! Και σαν την είδε, τη βούτηξε και την έφερε φούρλες, αγνοώντας τις τρομαγμένες απ’ τη δύναμή της τσιρίδες! «Μ’ αγαπάει μωρή! Μ’ αγαπάει!» Και η εφτάχρονη αποδέκτρια της πρωτόγονης εκείνης ορμής της νιότης, κατάλαβε ότι έρωτας σημαίνει σίφουνας, που όλα τα παρασύρει στο διάβα του!

Στη συνέχεια βέβαια, κατάλαβε πως ο έρωτας ήταν κι άλλα πράγματα πολλά κι αντιφατικά. Αφηρημάδα, ονειροπόληση, ως και κλάμα, θυμός απογοήτευση, ανυπομονησία… όλα τα είχε ο ρημάδης. Και κοντά στην Τσίτσα της, μαθήτευε κι αυτή με σχολαστικότητα και περισυλλογή.

Όταν ήρθε σπίτι τους ο κύριος «Μαλακάσης», κατάλαβε από τις κουβέντες των γονιών, και τις ετοιμασίες πως ήταν ένα πολύ σημαντικό για την πόλη τους πρόσωπο. Την εποχή εκείνη, ο πατέρας της, απορροφημένος με τις διαδικασίες επέκτασης και αναμόρφωσης του σχολείου, κουβαλούσε σπίτι τους κάμποσους «επίσημους», παράγοντες και παραγοντίσκους, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ’ αυτό. Θυμάται τη μάνα της συνέχεια ανασκουμπωμένη για τα τραπεζώματα, με την Αμαλίτσα δίπλα της υπ’ ατμόν, να τρέχει πρόθυμη δεξιά κι αριστερά!

Ήταν πολύ μικρή, κοντά στα εννιά, και η μεγάλη της αδερφή -γιατί έτσι την ένοιωθε τότε-. η Τσίτσα, κοπελλάρα στα δεκαοχτώ, της παντρειάς σαν που λένε, όμως το μάτι της «έκοβε» ξουράφι, γιατί και τα βιβλία τα είχε πάντα παραμάσχαλα. Τον κύριο Μαλακάση, δεν τον συμπάθησε με τη μια. Μεσόκοπος, τσιτωμένος λες μεσ’ στο ακριβό κοστούμι του, σαν τους σφιχτοδεμένους κεφτέδες που η Τσίτσα, έπλαθε τις Κυριακές με τα λευκά χεράκια της και μετά τους καλόδενε με αμπελόφυλλο, για να κάμει τα γιουβαρλάκια! Αλλά αυτό που την απώθησε αμέσως πάνω του, ήταν το πονηρό, μυωπικό του βλέμμα, που πίσω από τους χοντρούς φακούς, σπίθιζε μια υπεροψία, δυσανάλογη με το κοντό του ανάστημα. Κι ακόμη περισσότερο κάτι, που η μικρή της ηλικία, δεν είχε προλάβει μέσα από τα βιβλία της να ορίσει ακόμη. Χυδαιότητα. Ίσως το πλατάγιασμα των χειλιών, καθώς περιαυτολογούσε, έχαφτε λαίμαργα τα φαγητά της μαμάς της, κι αμολούσε υποσχέσεις στ’ αυτιά του πατέρα της, να συνηγορούσαν σ’ αυτό ακόμη περισσότερο. Ίσως πάλι… Ο ανάρμοστος τρόπος που κοιτούσε την Αμαλίτσα τους! Δεν ήταν λαγνεία, δεν ήταν λαιμαργία, δεν ήταν ξετσιπωσιά! Ήταν όλα αυτά μαζί, αντάμα με το τσιριχτό, σχεδόν ευνουχοειδές του γέλιο…

Το βράδυ εκείνο, την ξύπνησε ο καυγάς των γονιών της. Πολύ σπάνια γινόταν αυτό, μα τώρα έμοιαζε σοβαρό. «Ούτε να τολμήσεις! -φώναζε η μαμά της-. Να πάει να βρει αλλού υπηρέτρια! Το κορίτσι εγώ δεν το δανείζω, δεν είναι για τα μούτρα του. Στο είπα από την αρχή! Να μην τον φέρεις σπίτι! Σκοτίστηκα για το σχολείο, ποτέ να μη φτιαχτεί».

Με βαριά καρδιά η Αμαλίτσα, κάμποσες μέρες μετά, επιβιβάστηκε με μια μικρή βαλιτσούλα στην κούρσα της κυρίας Μαλακάση, για το αρχοντικό τους. Την είχαν ζητήσει για κάποιους μήνες, μια και η δική τους παραδουλεύτρα, είχε αρρωστήσει, και η κυρία Μαλακάση, είχε δει «ιδίοις όμμασι», τι στολίδι ήταν η Αμαλία. Βέβαια η επιθυμία του κυρίου σαφώς και μετρούσε περισσότερο από τα μάτια της κυρίας του,-ούτε λόγος!-.

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδε την παλιά καλή Αμαλία που αγάπησε σαν αδερφή της. Τα υπόλοιπα δεν ήθελε καθόλου να τα θυμάται. Ίσως και για τον επιπλέον λόγο ότι οι γονείς της έφτασαν να μαλώνουν –και η μαμά της να κλαίει με λυγμούς-, σχεδόν κάθε βράδυ και για καιρό. Και ο μπαμπάς της φαινόταν πραγματικά μετανοιωμένος για την απερισκεψία του.

Εκείνα που θυμάται, σαν λέξεις-φαλτσέτες, ήταν κουβέντες όπως βιασμός, γκαστριά, μούλικο, έκτρωση, δικαστήριο. Ανάμεικτες με αίσχος, ντροπή, μέσον, αδικία!

Η Αμαλία, δεν ξαναγύρισε σπίτι τους. Όχι γιατί δεν την ήθελαν μετά απ’ όλα όσα έγιναν, το αντίθετο. Αλλά γιατί δεν ήθελε αυτή. Ούτε και στο χωριό της ξαναπήγε για να μείνει.

Χρόνια μετά την βρήκε, τραγουδιάρα, σε κάτι συγκροτήματα περιοδεύοντα για τα πανηγύρια. Εκεί τής συγκέντρωσε σε λίγες κουβέντες αυτά που δεν ήθελε να ξέρει. «Αυτός που με δώκατε τότε,-ούτε τ’ όνομά του δεν ανέφερε-, με γκάστρωσε το άλλο βράδυ. Με το Νίκο, το παιδί που ξέρεις ότι αγάπησα, δεν είχα καμωμένο την πράξη. Ο τρισκατάρατος κάθε βράδυ πάνω μου. Και η γυναίκα του, να ξέρει, να με βρίζει και να με σουρομαδάει το άλλο πρωί. Σαν έμεινα έγκυος την κοπάνησα ένα βράδυ, έφτακα στο χωριό μου. Άλλο ξύλο εκεί! Μας ξεφτίλισες, ατίμασες και τους ανθρώπους που σε μαζέψανε. Να το ρίξω το παιδί, ούτε λόγος, ήμουνα σε προχωρημένη. Μια και δυο ο πατέρας μου, βρίσκει τον δικό σου και τραβάνε κατά το σπίτι του. Όλα κι’ όλα, έδειξε μετάνοια πολλή ο δικός σου, όλο μουτζωνότανε που με έδωσε! Δεν καταφέρανε τίποτε όμως, εκείνος είχε όλα τα μέσα με το μέρος του, νομαρχαίους, δικαστάδες, βουλευτάδε ς, απειλήσανε και τον πατέρα σου με μετάθεση άκρη κόσμου! Ο καϋμένος ο μπαμπάς σου μέχρι τελευταία στιγμή το πάλεψε. Και να με πάρει πίσω σπίτι σας ακόμη κι’ έτσι! Εγώ όμως δεν ήθελα να σας φορτώσω προβλήματα άλλα. Καταλάβαινα πως άμα μάθαινε το τέρας ότι με περιμαζέψατε, θα ξεσπούσε στην οικογένειά σας. Άσε που δεν είχα μούτρα ν’ αντικρύσω και το Νίκο! Πρώτος μου έρωτας βλέπεις!»

Τον χυδαίο άντρα που έφερε τα πάνω-κάτω στη ζωή της παιδικής της ηλικίας, τον συνάντησε κάποια μέρα στη «Μικρή Συμφωνία Εις Α Μείζων» του Καρυωτάκη. Και τον ονόμασε «κύριον Μαλακάση».

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αποικίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)


«Υπάρχουν πράγματα που θα στενoχωρήσουν, όχι πρωτίστως τη διαπραγματευτική ομάδα, αλλά θα στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» – Ευκλείδης Τσακαλώτος

Στις «πολιτισμένες» δημοκρατίες δυτικού τύπου, η χρήση βίας για τον έλεγχο και την μετάβαση στους «επενδυτές» των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των κοινωνικών υπηρεσιών, θα αποτελέσει μόνο την έσχατη λύση. Το ΔΝΤ και οι διάφορες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν στην διάθεση τους πολύ λιγότερο δαπανηρά όπλα, από ότι τα τάνκς και τα πραξικοπήματα, που μπορούν να κάνουν την δουλειά υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Το ΔΝΤ από δημιουργίας του, μισθωμένο από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες, είχε τον ρόλο του μισθοφόρου κακοποιού για την προστασία του καπιταλισμού και την κάλυψη των αναγκών των «επενδυτών».

Η ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία μιας ειδικής οικονομικής θεώρησης, τον λεγόμενο φιλελευθερισμό, που χρησιμοποιεί ιδρύματα όπως το ΔΝΤ προς ενίσχυση των ιδιωτικοπολιτικών οικονομικών αρχών και προς υπονόμευση των κοινωνικοπολιτικών αρχών, δημιούργησε απλώς θύματα. Οι παραληρηματικοί copy paste κανόνες του ΔΝΤ και οι παράμετροι που υπαγορεύουν στις δημόσιες αρχές διάφοροι «οίκοι αξιολόγησης», αποσκοπούν στην ακύρωση των βαθύτερων αιτιών του κρατικού παρεμβατισμού και των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων. Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία προτάσσει την υποταγή όλων των πτυχών των κοινωνικών θεσμών, σε χρησιμοθηρικές σταθμίσεις και χρηματιστηριακούς υπολογισμούς!

Οργανισμοί, όμως, όπως το ΔΝΤ γνωρίζουν πολύ καλά πώς να κρύβουν κάτω από το χαλί το έγκλημα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και πίσω από τα κέρδη τους, που προσδοκούν να αποκομίσουν από τις πλέον πεινασμένες χώρες της Γης.

Όπως έγινε στην Μπουρκίνα Φάσο:

Χρηματοπιστωτικοί κύκλοι όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, στραγγάλιζαν χωρίς ανάπαυλα με όπλο το «χρέος» μια μακρινή χώρα που ονομάζεται Μπουρκίνα Φάσο. Εάν εξαιρέσουμε μια μερίδα εγχώριων οικονομικών συμφερόντων που ζούσαν σε περίφραχτες συνοικίες απολαμβάνοντας μεγάλο πλούτο, ο λαός ζούσε σε μια έρημο αθλιότητας, φτώχιας και βασάνων. Όμως, ένα «ατύχημα» έφερε στο τιμόνι αυτής της χώρας έναν Προμηθέα: Το όνομα του ήταν Τομά Σανκαρά.


O Τομάς Σανκαρά έλεγε:«Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μάς αρνούνται πόρους για να βρούμε νερό στα εκατό μέτρα, αλλά διατίθενται να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για την εξαγωγή πετρελαίου».

Από το 1983 μέχρι τη δολοφονία του το 1987, ο Σανκαρά εθνικοποίησε όλη τη γη, το νερό και τον ορυκτό πλούτο της χώρας και έδιωξε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και τις γαλλικές και πολυεθνικές εταιρείες. Οι πολιτικές του επικεντρώθηκαν στην πρόληψη και την καταπολέμηση της πείνας με προγράμματα αγροτικής αυτάρκειας, στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και στην ίδρυση σε κάθε χωριό ενός ιατρείου. Ο Τομά Σανκαρά σε ομιλία στην Αντίς Αμπέμπα, στις 29 Ιουλίου τού 1987 προφήτευσε: «Το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, διότι είναι κατ’ αρχάς προφανές ότι η μη πληρωμή του δεν συνεπάγεται τον θάνατο των δανειστών μας. Ισχύει, μάλιστα, το αντίθετο: η εξόφλησή του θα μας καταδικάσει σε βέβαιο θάνατο. […] Μας είναι αδύνατο να αποδεχθούμε την ηθική τους. Δεν δεχόμαστε να μας μιλάνε για αξιοπρέπεια. Δεν δεχόμαστε να μας μιλάνε για το ήθος και την εντιμότητα όσων εξοφλούν και για την απώλεια εμπιστοσύνης έναντι των κακοπληρωτών. Αντιθέτως, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι φυσιολογικό να δηλώνει κανείς σήμερα ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι όσοι κατέχουν τον μεγαλύτερο πλούτο. […] η άρνηση τής πληρωμής τού χρέους θα μας επιτρέψει να αφιερώσουμε στην ανάπτυξη τους πενιχρούς πόρους που διαθέτουμε. […] Αν μόνο η Μπουρκίνα Φάσο αρνηθεί να πληρώσει το χρέος, είναι βέβαιο ότι θα αδυνατώ να παρευρεθώ στην επόμενη διάσκεψη». Tunisie, Haïti... des dictateurs trop peu inquiétés

Πράγματι, ο Σανκαρά δεν πρόλαβε να παρευρεθεί σε άλλη διάσκεψη. Η δολοφονία του σχεδιάστηκε από τη Γαλλία του 21ου Πρόεδρου της Δημοκρατίας και σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν, και εκτελέστηκε από το τσιράκι των αγορών Μπλεζ Κομπαορέ, ο οποίος επανασύνδεσε αμέσως την Μπουρκίνα Φάσο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. (Διαβάστε και: «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ)

Επειδή, όμως, η Ιστορία είναι ένα κουβάρι από κλωστές που ποτέ δεν γνωρίζουμε πού θα διασταυρωθούν για να δώσουν μορφή στην μοίρα διαφορετικών χωρών, ας αλλάξουμε ήπειρο και να μεταφερθούμε στην Αμερική,και συγκεκριμένα στο Πουέρτο Ρίκο.

Το Πουέρτο Ρίκο, είναι υπεράκτια κτήση των ΗΠΑ, παράδεισος των ελεύθερων αγορών, των διαρθρωτικών προγραμμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Αποτελεί, επίσης, και όαση για επιχειρήσεις λόγω των φοροαπαλλαγών που απολαμβάνουν, αν έχουν έδρα το νησί της Κεντρικής Αμερικής. Το πλέγμα των ανωτέρω ως ουσιώδη οικονομική –φιλελεύθερη δομή στο Πουέρτο Ρίκο, δεν ήταν γραφτό να επικυρώσει τις δυνατότητες πλούτου που προσφέρουν οι «ελεύθερες» αγορές. Στις 29 Ιουνίου του 2015 το Πουέρτο Ρίκο κήρυξε πτώχευση.

Ακολούθησε κύμα μετανάστευσης των πλουσίων μα και απελπισμένων που έτρεξαν να ξεφύγουν από την φτώχια, την κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσίων και την χρηματοδότηση για τις βασικές παροχές στην υγεία και την παιδεία. Hedge funds tell Puerto Rico: lay off teachers and close schools to pay us back

Ωστόσο, από την κατάρρευση του νησιωτικού αυτού παραδείσου του νεοφιλελευθερισμού, στα ΜΜΕ δεν θα δούμε καμιά εικόνα, ίσως γιατί η πορεία αυτής της χώρας προς τον όλεθρο, έχει τραγικές ομοιότητες με τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Ελλάδα!

Οι πολίτες στο Πουέρτο Ρίκο για να πληρωθούν τα hedge funds, έχασαν όλα τους τα κοινωνικά δικαιώματα και μετατράπηκαν σε παρίες των ελεύθερων αγορών! Η μάχη της επιβίωσής τους είναι τόσο ενστικτώδης, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να φτάσουν με τον καλύτερο τρόπο ως την επόμενη ημέρα!


Στο Πουέρτο Ρίκο οι πιστωτές της χώρας επέβαλαν και διόρισαν την «Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου» (Junta de Control Fiscal) η οποία, έκτος του ότι ελέγχει όλες τις αποφάσεις της κυβέρνησης, διασφαλίζει ότι θα πληρωθούν οι τόκοι και τα δάνεια της χώρας. Το διευθυντήριο αυτό διορίστηκε από την κυβέρνηση του Ομπάμα μετά από απαίτηση των hedge funds και ενός νόμου που ψήφησε το Κογκρέσο των ΗΠΑ! Διευθυντής στην «Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου» του Πουέρτο Ρίκο διορίστηκε η Νατάλια Γιαρέσκο (διάβασε την εφημερίδα «ο Δρόμος της Αριστεράς» «Γιάνκηδες και Πορτορικανοί»,Ντέμπορα Σαντάνα).

Από δω και κάτω μείνετε, σας παρακαλώ, σιωπηλοί και δώστε μας όλη την προσοχή σας!

Η Νατάλια Γιαρέσκο, από το 2014 ως το 2016, διέπρεψε ως υπουργός οικονομικών της Ουκρανίας καθώς ιδιωτικοποίησε το μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων υποδομών της χώρας! Η αθλιότητα, όμως, της κυρίας αυτής των αγορών δεν σταματά εδώ! Η ιδιωτικοποίηση της Ουκρανίας έγινε μέσω της ιδιωτικής τής εταιρείας Horizon Capital! Επιπρόσθετα, η Νατάλια Γιαρέσκο κατέχει διάφορες, οικονομικές κυρίως θέσεις Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον, ενώ έχει δουλέψει για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη.

Σήμερα, προκειμένου η κυρία αυτή να σώσει το χρεοκοπημένο Πουέρτο Ρίκο, λαμβάνει από το δημόσιο ταμείο της χώρας 625.000 δολάρια το χρόνο με όλα τα έξοδά της πληρωμένα!

Παρενθετικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η περίπτωση της Νατάλια Γιαρέσκο ομοιάζει με αυτή της Μιράντα Ξαφά! Η Ξαφά, φιλοξενούμενη συνήθως του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ , ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ, με συνέπεια, σύμφωνα με το βιογραφικό της, «ασχολήθηκε με το σχεδιασμό και την παρακολούθηση σταθεροποιητικών προγραμμάτων του οργανισμού κυρίως στη Λατινική Αμερική». Ήταν σύμβουλος επενδύσεων στην IJ Partners και της επενδυτικής τράπεζας του Λονδίνου Solomon Brothers, μα και μέλος του φιλελεύθερου κόμματος του Στέφανου Μάνου «Δράσης».

Ας την απολαύσουμε:


Οι «δανειστές» ,λοιπόν, που θα «στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» σύμφωνα με το ανδρείκελο Ευκλείδη Τσακαλώτο, αποτελούν μια μαφιόζικη συμμορία πολλαπλών υπηρεσιών και παγκόσμιας προστασίας, που εξασφαλίζει την απρόσκοπτη ροή των κερδών του διεθνούς τραπεζικού και επιχειρηματικού κατεστημένου.

Όμως, δεν είμαστε θεατές σε ένα πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι με πειραγμένα ζάρια, που καθόμαστε και το κοιτάμε παθητικά και με αδράνεια, χωρίς ούτε καν να ρωτάμε έστω για να τους δυσκολέψουμε την ζωή. Πιστεύουμε, πως οι άνθρωποι διδάσκονται από την Ιστορία και την πείρα τους και θα δραστηριοποιηθούν, πέρα από κάθε προσδοκία, στον δρόμο του αγώνα. Θα αντιδράσουν στην πίεση που συνεχώς αυξάνεται. Ο καπιταλισμός δεν διαθέτει απεριόριστη δύναμη εξαναγκασμού των ανθρώπων!

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

H Εθνική Νέων Ανδρών στο μπάσκετ, στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος!!!

Βασίλης Μακρίδης


► Εδώ και μέρες ήθελα να γράψω κάτι για την Εθνική Νέων Ανδρών (κάτω των 20 ετών) στο μπάσκετ, αλλά η πολιτική επικαιρότητα δεν με άφηνε... Με δεδομένη όμως την επιτυχία τους να περάσουν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της ηλικιακής τους κατηγορίας που γίνεται αυτές τις μέρες στην Κρήτη, θα ήθελα να γράψω δυο κουβέντες, θυμούμενος βεβαίως και τις δημοσιογραφικές μου καταβολές (από το αθλητικό ρεπορτάζ και μάλιστα για το μπάσκετ ξεκίνησα, το μακρινό ( ; ) 1986)...

► Ελπίζω αυτή η επιτυχία τους (εξασφαλισμένο το ασημένιο μετάλλιο, παίζουν για το χρυσό και τον τίτλο των Πρωταθλητών Ευρώπης την Κυριακή 23/7 με αντίπαλο το Ισραήλ) θα τους βοηθήσει στην περαιτέρω μπασκετική καριέρα τους και θα αυξήσει την εμπιστοσύνη των προπονητών των ελληνικών ομάδων στα πρόσωπά τους, αφού σήμερα, δυστυχώς, η κατάσταση μόνο «ρόδινη» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

► Υπάρχουν ομάδες που, στον βωμό του πρόσκαιρου αποτελέσματος, δεν δίνουν αγωνιστικές ευκαιρίες σε «δικά τους» παιδιά και την ίδια ώρα αναζητούν λύσεις σε -πολλές φορές- αμφίβολης αξίας ξένους και κοινοτικούς παίκτες, που μπορούν ανά πάσα στιγμή να φύγουν, χωρίς να έχουν αφήσει πίσω τους τίποτε θετικό.

► Έχει ενδιαφέρον να δούμε, ποια ήταν η αγωνιστική πορεία αυτών των παιδιών στις ομάδες τους την αγωνιστική χρονιά που μας έληξε (2016-2017).


► Ο μόνος, ουσιαστικά. από την 12άδα αυτής της Εθνικής που έπαιξε κανονικά στην Basket League (Α1) και είχε ρόλο στην ομάδα του, ήταν ο Κόνιαρης στον ΠΑΟΚ, που ήταν αναπληρωματικός ενός έμπειρου πλέι μέικερ (Τσόχλα), αλλά είχε την εμπιστοσύνη του προπονητή του και έπαιρνε από αυτόν αρκετά αγωνιστικά λεπτά σε κάθε αγώνα. Τα υπόλοιπα παιδιά της 12άδας είτε δεν έπαιξαν πολύ στις ομάδες τους στην Basket League - Α1 (πχ Σκουλίδας στην ΑΕΚ, Χαραλαμπόπουλος και Λούντζης στον ΠΑΟ, Φλιώνης και Χρηστίδης στον Άρη Θεσ.), είτε για να βρουν αρκετό αγωνιστικό χρόνο και με ουσιαστικό ρόλο στο ροτέισον μιας ομάδας, έπαιξαν δανεικοί σε ομάδες της Α2 (πχ Μουράτος, Δίπλαρος). Ο Μουράτος μετά από μια πολύ καλή χρονιά στο Ψυχικό, αντί να κληθεί πίσω στον Ολυμπιακό έστω για μια θέση στην 15άδα των επαγγελματιών, αφέθηκε ελεύθερος. Άλλα παιδιά έφυγαν από πιο νωρίς από μεγάλες ομάδες (πχ Τάταρης από πέρυσι στη Δόξα Μαχητών στην Α2), ενώ κάποια ταλαντούχα παιδιά που θα μπορούσαν πέρυσι να έχουν ρόλο στις ομάδες τους, σχεδόν αγνοήθηκαν (πχ Καρράς και Αγραβάνης-τζούνιορ στον Δούκα στην Α2 - ο Μιλεντίγεβιτς έπαιξε λίγο περισσότερο, αλλά και πάλι ήταν «ρεζέρβα»).

► Θα επαναλάβω, ότι η προσωπική μου ελπίδα είναι, αυτή τους η επιτυχία να βοηθήσει αυτά τα νέα παιδιά να βρουν ομάδες και ουσιαστικές αρμοδιότητες σε αυτές και να εξελιχθούν όλοι σε παίκτες επιπέδου τουλάχιστον Basket League - Α1 και κάποιοι από αυτούς να στελεχώσουν τα επόμενα χρόνια και την Εθνική Ανδρών.


► ΥΓ: Ο «μεγάλος απών» αυτής της ομάδας, είναι αυτός που είχε, κατά τεκμήριο, την καλύτερη τύχη απ' όλους. Ο Γιώργος Παπαγιάννης (περί ου ο λόγος), αγνοημένος, ουσιαστικά, στην Ελλάδα από Ολυμπιακό (όσο ήταν ακόμη στο Παιδικό) και Παναθηναϊκό (ως Έφηβος), έφυγε στις ΗΠΑ, κυνήγησε το όνειρό του, βρέθηκε στο NBA (στους Sacramento Kings), όπου προς το τέλος της περυσινής σεζόν κέρδισε με το σπαθί του την εμπιστοσύνη του προπονητή του, ενώ φέτος θεωρείται ότι θα έχει ραγδαία αγωνιστική άνοδο και η ομάδα του θα στηρίζεται κατά μεγάλο μέρος σε αυτόν. Και κέρδισε, τέλος, την κλήση του στη «μεγάλη» Εθνική, αυτή των Ανδρών.



Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Ξύπνησα με ένα τσαρούχι στο στόμα*

Αλέξανδρος Αρδαβάνης


Δεν ξύπνησα δηλαδή, με ξύπνησε.

Ο ίδιος απειλητικός ήχος που τυραννάει καιρό τις νύχτες μου.

Μπαίνει και ανακατεύει τα σεντόνια μου, ύστερα τραντάζει το κρεβάτι και με γυρίζει στους εφιάλτες του ’78. Θεσσαλονίκη, καλοκαίρι, κοιμηθήκαμε τις πρώτες τρεις νύχτες μετά τον μεγάλο σεισμό έξω, πάνω σε πρόχειρα στρωσίδια.

Η γη έτρεμε κάθε πέντε λεπτά, το νιώθαμε το βουητό καθώς είμαστε γερμένοι σαν Ιεροφάντες στη γη.

Ήμαστε παιδιά και τέτοιο φόβο δεν είχαμε νιώσει ξανά.

Άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στην πολυκατοικία της Ιπποδρομίου, άλλοι χωρίς σπίτια· ο θάνατος, μαύρη σκιά πλάκωνε την πόλη. Εμείς όμως κάναμε τους δικούς μας λογαριασμούς· να μη χάσουμε τη χρονιά, τι θ’ απογίνουν οι σπουδές μας;

Ανάμεσα στους μικροσεισμούς, πετάγονταν από τον βυθό του τρόμου οι ιδιοτελείς σκέψεις, όπως φίδι ξαφνιασμένο από τον ίσκιο του περαστικού.

Ήμαστε παιδιά, αλλά η επιβίωση και τα αδυσώπητα ένστικτά της ήδη παρόντα.

Έτσι πάντα, έτσι και τώρα.

Ύστερα ήρθε ο πατέρας και μας μάζεψε με το Datsun. Έβλεπε πλησιάζοντας, είπε, το κομβόι των φορτωμένων αυτοκινήτων να φεύγει από την πόλη, στο βάθος έναν καφετί κουρνιαχτό και πλακώθηκε η καρδιά του. Όπως κι εμένα, που για μήνες ξάπλωνα να κοιμηθώ στο πατρικό και νόμιζα πως τρέμει η γη.

Έτσι και τώρα, με την τεκτονική μετατόπιση των θεμελιώσεων των βίων μας σε τούτη τη γεωπολιτική γωνιά, τον τόπο που φοράει ακόμα τσαρούχια· σύμβολα ενός ιδιαίτερου τρόπου Ζωής, δολίως συκοφαντημένου από τους πλανητικούς Υπαγορεύοντες.

Ο ίδιος ήχος μού στοιχειώνει ξανά τα όνειρα.

Όχι δεν είναι βουητό, γρύλισμα είναι· θηρίου που διαισθάνεται τον ερχομό της βαρυχειμωνιάς και πρέπει να μαζέψει λίπος για τους μήνες της ασιτίας.

Γρυλίζουν όσοι λησμονούν ή ποτέ δεν ένιωσαν ότι στις θεομηνίες δεν έχουμε παρά ο ένας τον άλλον. Πως οι άνθρωποι ξεχώρισαν από τα ζώα χάρη στον εγκέφαλο που διδάσκεται και διδάσκει την αλληλεγγύη ως μηχανισμό επιβίωσης της ομάδας, όταν επελαύνει ο κοινός εχθρός.

Το γρύλισμα είναι η το σήμα της πείνας, αυτής που θα διαλύσει την αγέλη σε δυνατούς και αδύνατους.

Αγέλες, όχι κοινωνίες, ανθρώπων· αγέλες σκληρότερες από των λύκων. Γιατί οι λύκοι, ας πούμε, δεν τρώνε ο ένας τον άλλον αν και έχω δει σε ντοκυμαντέρ τη λύκαινα να τρώει το νεκρό μωρό της.

Ενώ οι άνθρωποι γίνονται κανίβαλοι, αν πιεστούν από την ανάγκη.

Και βρισκόμαστε από καιρό σε πίεση.

  • Να απολυθούν οι ανίκανοι και η τεμπέληδες του Δημοσίου, αυτοί φταίνε! …φωνάζει η νεαρή γυναίκα με σπουδές βιολογίας, εργαζόμενη στον ανελέητο ιδιωτικό τομέα· γνωρίζοντας, λέει, πόσο εύκολα μπορεί να βρεθεί στο δρόμο αν κάποια στιγμή το μεγάλο αφεντικό της κρίνει πως δεν του αποδίδει πια.
  • Άιντε, όλοι ιδιώτες και δημόσιοι να δουλεύουμε αδιάκοπα, χωρίς ανάπαυλα.
  • Κι αν γίνεται, όλοι να γίνουμε ιδιωτικοί υπάλληλοι, τι χρειαζόμαστε το δημόσιο;
  • Άιντε, κανένα αποκούμπι για τον άρρωστο και τον αδύναμο, καμμιά στέγη για τον ήλιο και τη βροχή, κανένας τοίχος για το κρύο…
  • Άιντε, πίσω στις σπηλιές, Κρο-Μανιόν, πιο πίσω Νεαντερτάλιοι.
  • Άιντε αιώνες πίσω «βίοι ανεόρταστοι μακρές οδοί απανδόκευτες»…προς δόξαν ποιου, με ποιο στόχο;

Παράγειν, παράγειν, παράγειν· και αζώτως ζειν…

Βρέθηκα από τύχη στην «καλή μεριά», έμεινα σ’ αυτήν από τύχη πάντα, όχι κατ’ επιδίωξη. Δεν κατάφερα ποτέ να αρπάξω, δε δάγκωσα αδύναμο -τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, ίσως κάποτε πέρασε από το νου μου, ίσως και κάποιου κάποιο κομματάκι να ξεκόλλησα με τα συνωστισμένα και ασθενικά δόντια μου…

Κανίβαλος πάντως δεν έγινα.

Όμως με τούτα τα απρονόητα θύματα, τα έτοιμα κανιβαλάκια μπορεί και να χαιρεκακήσω αν τα δω δαγκωμένα.

Λέω μα δεν το εννοώ· εμένα μ’ έχει στοιχειώσει η ενσυναίσθηση.

Αλλά η Ζωή δε συγχωρεί.

*Γραμμένο πριν τέσσερα χρόνια -ισχύει;

Πηγή: presspublica.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Διακοπές στο αρχιπέλαγος Γκουλάγκ

Γελωτοποιός


Πηγαίναμε προς το Sani Hotel στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής (για δουλειά, δυστυχώς, όχι για διακοπές). Κάπου εκεί υπάρχει ένας δρόμος και μια ταμπέλα: «Προς Αγροτικές Φυλακές Κασσάνδρας».

Ο Τηλέμαχος είδε την ταμπέλα, αλλά δεν είπε τίποτα. Το απόγευμα, όταν πλέον είχαμε γυρίσει σπίτι, παρατηρήσαμε ότι ήταν σκεφτικός.

«Σ’ αυτή τη φυλακή βάζουν τους αγρότες;» ρώτησε τελικά.

~~

Αγροτικές φυλακές για τους αγρότες, στρατιωτικές φυλακές για τους στρατιωτικούς, εμπορικές για τους εμπόρους, δημόσιες φυλακές για τους δημόσιους υπαλλήλους, θρησκευτικές φυλακές για τους θρήσκους, φτωχικές φυλακές για τους φτωχούς, ελευθεριακές φυλακές για τους ελεύθερους, φαντασιακές φυλακές για τους φαντασιόπληκτους.

~~

Του εξήγησα τι είναι οι αγροτικές φυλακές, όσο γνωρίζω κι εγώ.

«Καλά θα περνάνε εκεί», είπε ο Τηλέμαχος.

Η περιοχή Σάνη είναι ένα παραδείσιο μέρος. Θάλασσα και δάσος, ησυχία και απέραντα χωράφια με ηλιοτρόπια που θα έκαναν τον Βαν Γκογκ να πάθει κρίση μανίας.

«Κανείς δεν περνάει καλά στη φυλακή», του είπα.

«Καλύτερα εκεί, απ’ το να είναι στην πόλη», απάντησε.

~~

Οι πόλεις είναι φυλακές από μόνες τους, ειδικά το καλοκαίρι. Όσο κι αν προσπαθείς να εξωραΐσεις την κατάσταση στο μυαλό σου (γνωστική ασυμφωνία λέγεται), βρίσκεσαι σ’ ένα κλουβί που βράζει, ανάμεσα σε τόσους άλλους που βλαστημάνε όταν έχει καύσωνα και βρίζουν όταν βρέχει.

Το καλοκαίρι όλοι θα ήθελαν να είναι κάπου αλλού. Αλλά μάλλον δεν είμαστε τόσο ελεύθεροι όσο θέλουμε να πιστεύουμε -έτσι ώστε να μπορούμε να πηγαίνουμε όπου θα θέλαμε.

~~

Μέσα στη φυλακή μου κι εγώ, βρίσκω τρόπους για ν’ αντέξω. Ακριβώς όπως είπε ο Μαντέλα, αγαπάω το κελί μου, τρώω το φαΐ μου και διαβάζω πολύ.

Η αγορά βιβλίων είναι πολυτέλεια για μένα (εφόσον μπορώ να δανείζομαι απ’ τη δημοτική βιβλιοθήκη, αλλιώς θα ήταν ανάγκη σαν το ψωμί). Όμως κάθε φορά που δέχομαι μια δωρεά (στο donate που έχω στο μπλογκ) σκέφτομαι: «Ωραία! Θ’ αγοράσω εκείνο το βιβλίο που…»

Μ’ αυτό τον τρόπο, χάρη σε μια δωρεά, αγόρασα σήμερα ένα βιβλίο που με ψάχνει πολύ καιρό (τα βιβλία επιλέγουν πότε θα τα διαβάσεις, λες και ξέρουν πότε είσαι έτοιμος γι’ αυτά).

Αλλά ίσως έπρεπε να συμπέσει με την κακοδικία της Ηριάννας -και του Περικλή, λίγο μετά την αθώωση του Θεοφίλου (και τα πέντε χαμένα χρόνια στις αναρχικές φυλακές).

Το βιβλίο είναι το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ» του Σολζενίτσιν.

~~

Φυλακές πάντα υπήρχαν, όσο υπάρχουν άνθρωποι. Και τόσα βιβλία έχουν γραφτεί για τις φυλακές.

  • «Το νούμερο 31328» του Βενέζη αναφέρεται στα Τάγματα Εργασίας (αμελέ ταμπουρού, πώς να το ξεχάσεις;) όπου έστειλαν οι νεότουρκοι τους μικρασιάτες έλληνες.
  • Ο Λουντέμης στο «Οδός Αβύσσου αριθμός 0», γράφει για τη φρίκη της Μακρόνησου.
  • Ο Χρόνης Μίσσιος, στο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», για όλες τις φυλακές που είδε.
  • Ο Καμπανέλλης για το Στρατόπεδο Εξόντωσης Μαουτχάουζεν.
  • Ο Κοροβέσης στο «Ανθρωποφύλακες» για τις φυλακές της χούντας.
  • Κι ο Τζορτζ Όργουελ για τις φυλακές που θα ‘ρθουν (προβλέποντας και τα ψυχολογικά βασανιστήρια στο Γκουαντάναμο).

~~

Στο πρώτο κεφάλαιο ο Σολζενίτσιν αναφέρεται στις συλλήψεις, έτσι όπως συνέβαιναν ακατάπαυστα στη Σοβιετική ένωση από το 1919 ως το 1956.

«Η σύλληψη! Χρειάζεται να πούμε πως είναι ανατροπή ολόκληρη της ζωής σας; Πως είναι αστροπελέκι που σε χτυπάει κατακέφαλα; Πως είναι μια αδιανόητη ψυχική αναστάτωση, που δεν μπορεί ο καθένας να τη συνηθίσει και γλιστράει συχνά στην παραφροσύνη;

Ο κόσμος έχει τόσα κέντρα όσα και ζωντανά πλάσματα. Ο καθένας μας είναι το κέντρο του κόσμου κι ο κόσμος θρυμματίζεται όταν κάποιος σας σφυρίξει: Συλλαμβάνεστε!»

Η Γκεπεού, η σοβιετική μυστική αστυνομία, είχε μάθει πολλά απ’ την τσαρική αστυνομία. Το πιο σημαντικό ήταν να αιφνιδιάσει τον ένοχο (γιατί όποιος ήταν ύποπτος, ήταν αυτομάτως και ένοχος).

Συλληψολογία: Οι συλλήψεις χωρίζονται σε κατηγορίες, σύμφωνα με διάφορα κριτήρια. Νυχτερινές και ημερήσιες, κατ’ οίκον, στον τόπο εργασίας και στο δρόμο ή στο ταξίδι, για πρώτη ή δεύτερη φορά, ατομικές ή ομαδικές

Χωρίζονται επίσης με τον βαθμό του απαιτούμενου αιφνιδιασμού και από τη σημαντικότητα της έρευνας που δόθηκε εντολή να γίνει, αν πρέπει να σφραγιστούν δωμάτια ή ολόκληρο το σπίτι. Επαινούν εκείνους που στη διάρκεια μιας έρευνας δεν βαρέθηκαν να σκαλίσουν δυο τόνους κοπριά, έξι κυβικά μέτρα ξυλείας, άδειασαν τον βόθρο, έψαξαν σε σπίτια σκύλων και σε κοτέτσια, έβγαλαν έμπλαστρα και μεταλλικά δόντια.

Είτε τον συλλάμβανε μέρα είτε νύχτα, είτε στο σπίτι του είτε στη δουλειά ή στον δρόμο, ο ένοχος έπρεπε τόσο να ξαφνιαστεί ώστε η μόνη αντίδραση του να είναι οι λέξεις: «Εμένα; Γιατί;»

Η αστυνομία ποτέ δεν του έλεγε περισσότερα για τις κατηγορίες (ακριβώς όπως οι δύο αστυνομικοί στη Δίκη του Κάφκα). Έτσι κάθε Γιόζεφ Κ, κάθε ΖΕΚ (κρατούμενος) ακολουθούσε πειθήνια τους φύλακες, βέβαιος για την αθωότητα του, βέβαιος πως η αλήθεια θα λάμψει.

Ελάχιστοι, λέει ο Σολζενίτσιν, αντέδρασαν. Κι εκείνοι χλιαρά.

Όλοι οι άλλοι, του συγγραφέα συμπεριλαμβανομένου, ακολούθησαν τους αστυνομικούς, βέβαιοι ότι είχε γίνει κάποιο λάθος. Κι όταν βρίσκονταν πλέον στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στα Γκουλάγκ, ήταν αργά για να αντιδράσουν.

Βασικό γνώρισμα των πολιτικών συλλήψεων στον τόπο μας ήταν το γεγονός ότι πιάνονταν άνθρωποι εντελώς αθώοι, που γι’ αυτό ακριβώς ήταν απροετοίμαστοι και για την παραμικρή αντίσταση.

Αυτό δημιουργούσε ένα γενικό αίσθημα υποταγής στη μοίρα, και την εντύπωση πως είναι αδύνατον να ξεφύγεις απ’ την Γκεπεού ή τη Νι-Κα-Βε-Ντε.

Οι άνθρωποι, φεύγοντας κάθε μέρα για τη δουλειά τους, αποχαιρετούσαν την οικογένεια τους, γιατί δεν ήταν σίγουροι ότι θα γυρίσουν το βράδυ. Ακόμα και τότε δεν προσπαθούσαν σχεδόν ποτέ να το σκάσουν ή να αντιδράσουν. Κι αυτό ακριβώς χρειαζόταν: Το ήσυχο αρνί είναι ό,τι πρέπει για τον λύκο.

~~

Ο Σολζενίτσιν πήρε το βραβείο Νόμπελ επειδή η Σουηδική Ακαδημία τον βρήκε αρκετά αντικομμουνιστή (τι άλλο θα μπορούσε να ήταν, μ’ αυτά που είχε δει και ζήσει;)

Όμως δεν πρέπει να μπερδευόμαστε, όταν διαβάζουμε τις εκκαθαρίσεις που έκαναν οι Σοβιετικοί. Τις φυλακές, δεν τις δημιουργούν τα πολιτικά συστήματα.

Είτε πρόκειται για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, είτε για τα Γκουλάγκ των Σοβιετικών, είτε για τα κολαστήρια των απανταχού δικτατοριών, είτε για τα Γκουαντάναμο του «ελεύθερου κόσμου», είτε για τα στρατόπεδα «φιλοξενίας» προσφύγων στο πίσω μέρος της αυλής μας.

Οι φυλακές, όπως και τα πολιτικά συστήματα, είναι ανθρώπινες κατασκευές. Εμείς είμαστε τα Γκουλάγκ.

Καθώς ακολουθούσαμε τον μακρύ, λοξό δρόμο της ζωής μας, τρέχαμε ευτυχισμένοι ή σερνόμαστε δυστυχισμένοι μπροστά από φράχτες, φράχτες, φράχτες. Και δεν κάναμε ποτέ τη σκέψη: Τι να βρίσκεται από πίσω τους;

Δεν επιχειρήσαμε ούτε με τα μάτια, ούτε με τη σκέψη να κοιτάξουμε πίσω απ’ αυτούς τους φράχτες -κι όμως εκεί ακριβώς αρχίζει η χώρα Γκουλάγκ, δίπλα μας, εντελώς δίπλα μας, δυο μέτρα από μας.

Ούτε προσέξαμε ποτέ, σ’ αυτούς τους φράχτες, τον αμέτρητο αριθμό από τις κλειδαμπαρωμένες, καλά καμουφλαρισμένες πόρτες και αυλόπορτες. Όλες, όλες αυτές οι αυλόπορτες ήταν ετοιμασμένες για μας.

~~

Κάποιος μπορεί να πει ότι δεν ζούμε την τρομοκρατία, έτσι όπως την έζησαν οι συγκαιρινοί του Σολζενίτσιν. Όχι τουλάχιστον εμείς, οι δυτικοί.

Θα έχει δίκιο: Η νεοφιλελεύθερη τρομοκρατία είναι διαφορετική απ’ τη σοβιετική.

Οι φυλακές, κι οι φυλακισμένοι, κοστίζουν (στις ΗΠΑ έχουν κάνει τις φυλακές ιδιωτικές επιχειρήσεις). Άλλωστε είναι προτιμότερο να είσαι έξω, «ελεύθερος», και να παράγεις, να δουλεύεις, να καταναλώνεις, παρά να σε τρέφει το κράτος.

Πλέον συλλαμβάνονται λίγοι πολιτικοί κρατούμενοι, παραδειγματικά, και τα media φροντίζουν να συμπληρώσουν το έργο της αντιτρομοκρατικής, προκειμένου κανείς να μην αντιδράσει.

Όσοι μένουμε έξω τρομοκρατούμαστε οικονομικά. Επιβιώνουμε δια της βίας και μαθαίνουμε (πάντα απ’ τα media) ότι η επόμενη χρονιά θα είναι ακόμα χειρότερη για μας. Αν δεν μείνουμε άστεγοι, αν δεν μείνουμε άνεργοι, αν δεν μείνουμε ανασφάλιστοι, θα πρέπει να ευχαριστούμε τον θεό και την τύχη.

Στρατιές από υποαπασχολούμενους δυτικούς, με μισθό κάτω απ’ τα όρια της φτώχειας, παρακολουθούν reality και αγώνες πανηγυρίζοντας. Βλέπουν τους «ηγέτες», τους τραπεζίτες και τους μαφιόζους να συσσωρεύουν πλούτη, βλαστημούν το γυαλί και συνεχίζουν να εργάζονται για 490 ευρώ (αν έχουν δουλειά). Το ήσυχο αρνί είναι ό,τι πρέπει για τον λύκο.

Στριμώχνονται για ένα μπάνιο στην εθνική οδό, χαίρονται για δέκα αυγουστιάτικες μέρες στην καλύτερη περίπτωση, κι έπειτα επιστρέφουν στα αστικά γκουλάγκ της ζωής τους.

~~

Ο Κόσμος άλλαξε, αυτό είναι αλήθεια. Όμως όλοι -και καθένας χωριστά, προπάντων αυτό, πάντα χωριστά- συνεχίζουμε να είμαστε το κέντρο του κόσμου. Κανείς δεν θέλει να ξέρει τι υπάρχει πίσω απ’ τους φράχτες.

Κι όταν έρθει η ώρα της σύλληψης, της εκμετάλλευσης, της απόλυσης, της φτώχειας, της κατάσχεσης, ρωτάμε: «Εμένα; Γιατί;»

Αλλά, φυσικά, κανείς δεν θα σου απαντήσει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τα αποσπάσματα είναι από το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, εκδόσεις Πάπυρος, μετάφραση Κίρα Σίνου (πιο γνωστή για τα παιδικά της βιβλία. Το «Στη χώρα των μαμούθ» θυμάμαι ότι το διάβασα όταν ήμουν 10 χρονών, άρρωστος με ανεμοβλογιά.)

Ευχαριστώ πολύ τους φίλους που με βοήθησαν (μέσω donate) να αποκτήσω αυτό το σπουδαίο βιβλίο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

BONUS FEATURE: Ένα κομμάτι ελληνικής πανκ απ’ τα νιάτα μας


Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δημηγορίες

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Βαστούσε από γενιά. Έτσι τουλάχιστον ισχυριζόταν. Στην άκρη όπως στεκότανε. Στητός. Και ρητόρευε.

Για την Κωνσταντινούπολη, την Τεργέστη, την Αλεξάνδρεια και την Αθήνα. Την καθ’ ημάς ανατολή με την Κάτω Ιταλία. Τις πέντε θάλασσες που βρέχουν τρεις Ηπείρους. Την Αλμυρά Έρημο με την τοξωτή γέφυρα του Γοργοποτάμου. Και τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Γεώργιο Πλήθωνα τον Γεμιστό, τον Πατροκοσμά με τα θρησκευτικά διδάγματά του, τους Φαναριώτας του Πατριαρχείου και των Παραδουνάβιων, τον Κωστή Παλαμά, τον Περικλή Γιαννόπουλο και τον Στέλιο Καζαντζίδη με τα ωραία άσματά του.

Τέτοια και άλλα τινά διακήρυσσε. Με ένταση φωνής. Γκριμάτσες. Συσπάσεις των μυών. Θεατρικές χειρονομίες. Του σώματος και των χεριών. Αλλά ήταν αργά το απόγευμα. Έσφιγγαν οι γονείς την παλάμη των παιδιών και προσπερνούσαν βιαστικοί. Πού και πού στεκόταν κάνας περίεργος τουρίστας έριχνε το κέρμα του και συνέχιζε την βόλτα στον παραλιακό.

Ωραία σουρουπώνει στα μέσα του Ιούλη. Δροσίζει ο ελαφρύς νοτιάς την κάψα της ημέρας. Ο θαλασσινός φλοίσβος αφρίζει στον ίδιο βράχο αιώνες τώρα. Το πρώτο μπαρ της νύχτας ανοίγει σιγά σιγά τις πόρτες του. Μια παρέα κοριτσιών τρέχει να πιάσει θέση.

Πηγή: artinews.gr




Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η μεταμνημονιακή εποχή

Του Γιώργου Παπαϊωάννου


«Έξοδος στις αγορές» και «αριστερή υπογραφή» – Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Γ. Δραγασάκη

Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών του περασμένου Σαββάτου με τίτλο «Να σχεδιάσουμε από τώρα τη μεταμνημονιακή εποχή», ο Γ. Δραγασάκης έδωσε το πλήρες περίγραμμα της κυβερνητικής αφήγησης σε αυτή τη νέα πολιτική φάση.

Το άρθρο του κυβερνητικού στελέχους είναι πολύ χρήσιμο, αφού φανερώνει πλήρως την επικοινωνιακή τακτική του Μαξίμου, μαζί με την πληθώρα αντιφάσεων, αποκρύψεων και επιδιώξεων που αυτή εμπεριέχει.

Ο Γ. Δραγασάκης ξεκινά από την πρόσφατη «διαπραγμάτευση», ξεχνά όλους τους στόχους που η ίδια η κυβέρνηση είχε θέσει και βλέπει το αποτέλεσμά της θετικό και με «δυνατότητες προς αξιοποίηση».

Υπερθεματίζει για «επιτυχίες» όπως η «ρήτρα ανάπτυξης» και τα («αιματοβαμμένα» επί Σαμαρά…) πρωτογενή πλεονάσματα ή το γεγονός ότι η Ελλάδα ίσως καταφέρει να πληρώνει κάθε χρόνο μέχρι 15% του ΑΕΠ (περίπου 30 δισ. ευρώ δηλαδή) και όχι παραπάνω, για χρέος και τοκοχρεολύσια.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επιδίδεται σε μια συνειδητή διαστρέβλωση σύμφωνα με την οποία το γεγονός ότι η χώρα «θα βγει στις αγορές», την απαλλάσσει αυτομάτως από το μνημονιακό καθεστώς και την επιτροπεία.

Θα αρκούσε να θυμηθεί κανείς τι έλεγαν τα σημερινά κυβερνητικά στελέχη τον Απρίλιο του 2014, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά είχε επιλέξει την ίδια τακτική και ο σημερινός πρωθυπουργός την κατηγορούσε ότι «πυροβολεί τα πόδια της».

Το σχήμα όμως που παρουσιάζει τις αγορές σαν έναν χώρο ελευθερίας για να καταλήξει ότι η έξοδος σε αυτές σημαίνει λήξη των μνημονίων, είναι απολύτως παραπλανητικό και ο Γ. Δραγασάκης το γνωρίζει καλά.

Πρώτον, τα μνημόνια είναι ένα καθεστώς που έχει οικοδομηθεί με εκατοντάδες νόμους, συμβάσεις για 40, 50 και 100 χρόνια, εφαρμοστικές διατάξεις και νέους θεσμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ τα παρέλαβε, τα διατήρησε όλα και έφερε άλλα τόσα πάνω στα υπάρχοντα, βαθαίνοντας αυτό το καθεστώς.

Δεύτερον, οι αγορές είναι και οι ίδιες ένας άκαμπτος μηχανισμός επιβολής μέσα από τους –κατά τα άλλα– αντικειμενικούς νόμους τους. Αποτελούν πεδίο καθόλου ανταγωνιστικό αλλά συμπληρωματικό με τους πολιτικούς θεσμούς αποικιοποίησης και επιτροπείας.

Ο αρθρογράφος διευκρινίζει βέβαια ότι δεν θα είναι απαραιτήτως όλα ρόδινα. Πού βλέπει όμως τους μελλοντικούς κινδύνους; Στο γεγονός ότι υπάρχουν ακραίες δυνάμεις που υποχώρησαν αλλά μπορεί να επανέλθουν σε συμμαχία με εγχώρια συμφέροντα «με στόχο μια δεξιά, αντιδραστική παλινόρθωση».

Ο Γ. Δραγασάκης αφαιρεί μπροστά από τα μάτια μας την πραγματικότητα και τοποθετεί στη θέση της το γνωστό σχήμα σύμφωνα με το οποίο ελάχιστοι μόνο «κακοί» Ευρωπαίοι μαζί με την ελληνική Δεξιά απεργάζονται την «παλινόρθωση».

Παλινόρθωση βέβαια σημαίνει επαναφορά ενός καθεστώτος που είχε πέσει. Όταν απουσιάζει το πότε, πώς και τι ακριβώς «έπεσε», τότε τι άλλο μένει από το ποιος θα κάθεται στις υπουργικές καρέκλες;

Πίσω από την «αντιδεξιά» αφήγηση, μπορούμε να διακρίνουμε την πρόσκληση στον πασοκικό χώρο για μελλοντικές συνεργασίες, σε αντιστοίχιση με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές που αντιμάχονται τον νεοφιλελευθερισμό και τη λιτότητα.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αναφέρεται σε μια σειρά ενδεικτικές προτεραιότητες. Μαζί με στόχους όπως η προσέλκυση επενδύσεων, η «τρίτη αξιολόγηση» και η οργάνωση της πρόσβασης στις αγορές, εξαγγέλλεται και η προστασία των μικρομεσαίων, των τοπικών οικονομιών, της ενδογενούς ανάπτυξης, καθώς και μια «νέα γενιά (δίκαιων αυτή τη φορά) μεταρρυθμίσεων».

Έτσι, φτάνουμε σιγά-σιγά στον πυρήνα της κεντροαριστερής απάτης, αφού την ίδια στιγμή που στην πραγματική ζωή, μέσα από διαρκή νομοθέτηση, εξοντώνονται κοινωνικά στρώματα και δυνατότητες, λανσάρεται μια παράλληλη ρητορική προστασίας και ενίσχυσής τους που φυσικά δεν βασίζεται πουθενά.

Το «αφήγημα» συνεχίζεται με κάλεσμα στην κοινωνία να συμμετέχει μέσα από εναλλακτικούς θεσμούς και συλλογικές ομάδες. Στο σημείο αυτό, διακρίνει κανείς μια ακόμα σημαντική στόχευση της κυβερνητικής προπαγάνδας, την προσπάθεια να συγκρατήσει ένα αριστερό κοινό μέσα από μια ρητορική ανέξοδη και φιλική προς τα κινήματα και τις συλλογικότητες, τη στιγμή που η πολιτική της καθορίζεται κατά γράμμα από το πλαίσιο το οποίο έχει αποδεχτεί.

Τέλος, ο Γ. Δραγασάκης φτάνει στην περιγραφή του κεντρικού στόχου που είναι το τέλος των μνημονίων και η μεταμνημονιακή εποχή να έρθουν «με αριστερή υπογραφή».

Στην πραγματικότητα, η μεταμνημονιακή Ελλάδα που σήμερα την προαναγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ και χτες η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, είναι η Ελλάδα της ολοκλήρωσης και διαιώνισης των μνημονίων. Είναι η Ελλάδα που έχει εσωτερικεύσει την υποτέλεια και βαδίζει πλέον με τον αυτόματο πιλότο, έχοντας υπογράψει την καταδίκη της για δεκαετίες.

Όσοι προαναγγέλλουν μια τέτοιου είδους «μεταμνημονιακή εποχή», πίσω από τις λέξεις ζητούν απλώς λίγη περισσότερη αυτονομία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Να μπορεί κάπως να «κυβερνά», όντας στο τιμόνι μιας θεσμοποιημένης αποικίας.

Η «αριστερή υπογραφή» τη στιγμή που το δεξί χέρι υπογράφει και ψηφίζει την εμβάθυνση του ειδικού καθεστώτος, είναι σκέτη απάτη. Δεν μπορούν να βγάλουν τη χώρα από τον βούρκο όσοι τη βούλιαξαν μέσα σε αυτόν.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Κως, η «κανονικότητα» και το «λάδι» που σκοτώνει

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Η «κανονικότητα». Η Κως έχει περάσει στην «κανονικότητα», λένε ομοθυμαδόν και από κοινού οι υπουργοί επικρατείας και Προ.Πο.. Λέξεις πασπαρτού, δια πάσαν νόσον και πάσαν πολιτική δυσλεξία. Το ίδιο και το «αφήγημα». Πρέπει να έχεις, λέει ένα «αφήγημα». Λες «κανονικότητα» και «αφήγημα» και έγινες ειδικός, όπως ακριβώς παλιότερα ομιλούσαν τους «ποδοσφαιριστάς» και αυτολογίζονταν ως μορφωμένοι.

Οι Κώες είναι μια χαρά λέει ο υπουργός, απλώς σκοτώθηκαν δύο, ένας χαροπαλεύει, ακρωτηριάσθηκε άλλος ένας και καμιά εκατοστή τραυματίστηκαν. Κατά τα άλλα όλα καλά. Οι δημόσιες υπηρεσίες και οι εφορίες δουλεύουν. Ακόμη και οι δημοτικές, αυτές που έδωσαν άδεια λειτουργίας σ’ αυτό το παλαιό πέτρινο κτίριο σε σχήμα γωνιακής σφήνας, το οποίο κατέρρευσε στέλνοντας δύο ανθρώπους στον άλλο κόσμο, δουλεύουν κι αυτές.

Ε, λοιπόν, όχι. Οι δύο άνθρωποι που σκοτώθηκαν, δεν χάθηκαν εξαιτίας του σεισμού, αλλά εξαιτίας κάποιων αχρείων, «λαδιάρηδων», ενεργητικών και παθητικών, της «τοπικής μαφιοδιοίκησης» κι αυτών που διαχειρίζονται κανονικότητες. Και ένα ερώτημα είναι στα χείλη όλων: Ποιος επιτέλους θα αποδώσει ευθύνες για τους άδικους θανάτους δύο νέων ανθρώπων;

Αλλά όπως επισημαίνει φίλη μηχανικός: «Το λάδωμα πάει σύννεφο, όλοι οι επίορκοι της τοπικής μαφιοδιοίκησης μεγαλουργούν. Οι τοπικές κοινωνίες σιωπούν και συγκαλύπτουν (...) και είναι απόλυτα συνυπεύθυνες. Οι έλεγχοι του Ρακιντζή που κοροϊδεύαμε, αλλά ήταν ο μόνος μηχανισμός που κάτι πήγε να διορθώσει , είναι στα συρτάρια, ή άκυροι λόγω παραγραφής και απαλλαγής των καλόπαιδων. Οι συνδικαλισταράδες συνάδελφοί τους υποστηρικτές, οι ντόπιοι μηχανικοί τη δουλειά τους και την τσέπη τους, δεν ξέρουν δεν άκουσαν.
Αυτό σήμερα ήταν προαναγγελία για τα επερχόμενα στους παραδοσιακούς οικισμούς.»

Ναι, η «κανονικότητα» καλά κρατεί. Αλλά πρόκειται για την κανονικότητα του «λαδώματος».

Μαθαίνω δε πως και η «κανονικότητα» του ξεπλύματος «μαύρου χρήματος» παραμένει αδιατάρακτη, και δεν την κουνάει ούτε σεισμός 10 Ρίχτερ, κι ας νομίζουν οι κυβερνώντες ότι νίκησαν νίκη μεγάλη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Πως «ξεπλένουν σήμερα το μαύρο χρήμα;» ρώτησα κάποιους που θεώρησα ότι ενδεχομένως να γνωρίζουν. Με κοίταξαν με οίκτο και μου έδειξαν βαριεστημένα κατά το Σύνταγμα και τον Πειραιά…

Η ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ είναι απολύτως βέβαιο ότι επανήλθε…

Πηγή: artinews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αριστερή αφασία

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Σε μια στιγμή που η χώρα ετοιμάζεται να προχωρήσει στον νέο «εθνικό στόχο», αυτόν της εξόδου στις αγορές και της «κανονικότητας», ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος μοιάζει ευχαριστημένος. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επειδή συνεχίζουν να κυβερνούν, η Ν.Δ. γιατί «έρχεται η ώρα της», το ΠΑΣΟΚ γιατί συγκρατεί κάποιες δυνάμεις, το ΚΚΕ γιατί ελπίζει να επιβραβευτεί κάπως για την «συνεπή» στάση του, η Χ.Α. γιατί λανσάρεται σαν η μόνη «αντιμνημονιακή δύναμη».

Η Αριστερά ως ιδέα και ελπίδα, ως κάτι διαφορετικό, απαντοχή των καταπιεσμένων και δύναμη μετασχηματισμού, δεν υπάρχει, είναι χρεοκοπημένη στην συνείδηση του κόσμου. Αποτελεί κι αυτή έκφραση του συστήματος, τμήμα του παλιού κόσμου, ανίκανη για οποιαδήποτε αναγεννητική πορεία.

Ένα τμήμα της (που πολλοί βάζουν σε εισαγωγικά, αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα), η κυβερνώσα πτέρυγα, είναι βουτηγμένη στην βρωμιά της εξουσίας και της συναλλαγής, έχοντας ψηφίσει ήδη δύο μνημόνια (ακόμα και τρία ή τέσσερα ορισμένοι βουλευτές της…). Αρκετοί πολύ ριζοσπάστες αριστεροί έχουν βουτήξει στο μέλι της εξουσίας, χάνοντας κάθε μέτρο («Φρουρά, φρουρά!»).

Το πρόβλημα δεν είναι η κυβερνώσα αριστερά, αλλά η ανοχή που δείχνουν πολλοί απέναντί της. Το κτίσιμο του συριζικού κράτους συνοδεύεται με μεγάλο αλληθώρισμα ορισμένων αριστερών «μην τυχόν και έρθει ο Κούλης»…

Το άλλο τμήμα της Αριστεράς –ας το πούμε «καταγγελτικό»- αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της λαϊκής υποστροφής και τον ρόλο που έχει παίξει σε αυτή τη διαδικασία η χρεοκοπία της Αριστεράς. Η χρεοκοπία που είναι φανερή στα μάτια του περισσότερου κόσμου, οδηγεί τους φορείς της «καταγγελτικής Αριστεράς» σε μια οργανική κρίση με ορισμένα χαρακτηριστικά:

Αδυναμία να στοχαστεί τον εαυτό της. Αδυναμία να χαράξει μια πολιτική που να ενδιαφέρει τον λαό και όχι μικρές ομάδες μελών της. Αδυναμία να διαβάσει στοιχειωδώς την πραγματικότητα, να κατανοήσει κάθε φορά την αλλαγή της φάσης που συντελείται. Πλήρης αδυναμία να εκφέρει έναν λόγο που να απευθύνεται σε μεγάλα «ακροατήρια», προωθώντας ενδιαφέροντα εγχειρήματα.

Αντιθέτως, η πολιτική της πρακτική χαρακτηρίζεται από την παραμονή στο έδαφος μιας γενικής καταγγελιολογίας και την έλλειψη οποιασδήποτε αυτοκριτικής, ενώ ένα τμήμα της αδυνατεί καν να «αποσυριζοποιηθεί».

Η απώλεια του μέτρου και ο εγκλωβισμός σε μικρόκοσμους, είναι μερικά ακόμα χαρακτηριστικά της, μαζί με τις λογικές των χωριστών συγκεντρώσεων και του ενδοαριστερού εμφυλίου («όλοι εναντίον όλων»). Το πρόβλημα οξύνεται αν προστεθεί η αδιαφορία για τα γεωπολιτικά ζητήματα και η αποπροσανατολιστική εμμονή στον δήθεν «ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα» της χώρας.

Και για αυτήν την Αριστερά, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μετά βλέπουμε, αφού θα έχουμε ξαναμετρηθεί…

Ας καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Η αριστερή αφασία δεν μπορεί να αυτοϊαθεί. Η γιατρειά βρίσκεται (πάντα εκεί ήταν) στην απάντηση των ζητημάτων και προϋποθέσεων που θέτει η ανάγκη διεξόδου της χώρας και ενός υποκειμένου που θα πασχίζει για αυτήν.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στον Δρόμο που κυκλοφορεί

Στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί Μεταξύ άλλων διαβάστε


Κεντρικό θέμα:

Τα νταούλια της κοροϊδίας και το κόλπο της εξόδου
Κεντροαριστεροί διθύραμβοι Μαξίμου με νέο… δωράκι στις αγορές
και διαιώνιση του μνημονιακού καθεστώτος και της επιτροπείας

Στο θέμα της εβδομάδας, διαβάστε:

Πολιτικά συμφραζόμενα της «υπόθεσης Ηριάννα»
Παιχνίδια συμφερόντων με φόντο την έκπτωση της δημοκρατίας
του Γιώργου Πατέλη

EDITORIAL:

Αριστερή αφασία

Ένα χάδι και… έξι πετριές από το ΔΝΤ
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Μια δοκιμασμένη συστημική επιλογή
Του Σπύρου Παναγιώτου

Παροξυσμός ψευδολογίας και εξαπάτησης
Του Μιχάλη Σιάχου

Εφημερίδα των Συντακτών: Στηρίζουμε την κυβέρνηση

Κυπριακό: Συμφωνία πλήρους ελέγχου ο στόχος της Τουρκίας
της Κώστα Βενιζέλου

Δύο αδύναμες κοινότητες στην Κύπρο
του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όταν το ΑΠΘ θυσίασε την Ελληνικότητα
του Παναγιώτη Δόικου

Το μεγάλο «κόλπο» της εξόδου στις αγορές
του Παύλου Δερμενάκη

Να μην ανατραπούν τα άρθρα 100 και 24
Πρωτοβουλία κινήσεων πολιτών και κινημάτων ενάντια στην αναθεώρηση του Συντάγματος

Νέα φλερτ Βενιζέλου…
του Γιώργου Παπαϊωάννου

Στη στήλη Παρεκκλίσεις

Κανένα νέο από το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων
της Μαρίας Θ. Μάρκου

Στη Στήλη: Χωρίς αλπούτζαα

Φοβάμαι…
του Σωκράτη Ματζουράνη

Στη στήλη Εν Τέλει

Χανιά: Αγώνας για τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης
της Ελένης Πορτάλιου

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ
Το διαρκές έγκλημα στη διαχείριση της ηλεκτρικής ενέργειας της Ελλάδας είχε συναυτουργούς
των Σπύρου Κοντομάρη και Κωστή Χριστοδουλόπουλου

Τα προσωπικά δεδομένα στο σφυρί
του Γιώργου Χάμψα

Η γοητεία των θερινών σινεμά
της Μυρσίνης Αθανασιάδου

Σε κίνδυνο δύο μεγάλα έργα στην Πιερία
του Γιώργου Θεοδωρόπουλου

Στα διεθνή, μεταξύ άλλων:

Ολομέτωπη σύγκρουση
Τι δείχνει το νέο κύμα έντασης στη Βενεζουέλα
του Ερρίκου Φινάλη

Το δημοκρατικό αυτονόητο της Ευρώπης
Ανταπόκριση από τη δίκη για την απαγόρευση του Κ.Κ. Ουκρανίας
του Γιάννη Χατζηαντωνίου

Υπάρχει χρέος και χρέος
Πόσο καιρό ακόμη θα αποδέχεται η υφήλιος να τυπώνουν δολάρια οι ΗΠΑ;

Ιστορία

Όταν το όνομα του Σωτήρη Πέτρουλα έγινε τραγούδι και σύνθημα
του Σπύρου Κουζινόπουλου

Στις σελίδες του Πολιτισμού, μεταξύ άλλων:

Η Αλίκη στον κόσμο των μεγάλων
Για την ταινία Η Αλίκη στις πόλεις, του Βιμ Βέντερς
της Ιφιγένειας Καλαντζή

Στο Περίπτερο Ιδεών

ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει:
Κάτω τα χέρια από τον Σαββόπουλό μας!

Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις σελίδες του Ηρόστρατου, δείτε τα σκίτσα των Γιάννη Αντωνόπουλου, Βαγγέλη Παπαβασιλείου, Παναγιώτη Μητσομπόνου και το ξεχωριστό κάθε φορά social design του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη

Εφημερίδα Δρόμος

Αναζητήστε την κάθε Σάββατο και μέχρι την Τρίτη στα περίπτερα


Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »