προσφατα

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Ελληνικός και Τουρκικός εθνικισμός η κρατικοί αποκλεισμοί?

Του Marx Factor

Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχοντας ασκήσει συγκεκριμένα επαγγέλματα έχει έρθει σε τακτική επαφή με τις πολλές μειονότητες της ελλάδας και όταν λέμε μειονότητες δεν εννοούμε την βολική για το ελληνικό κράτος μοναδοποίησή τους και περιορισμό τους στην λεγόμενη «θρησκευτική μειονότητα». Ηταν ιδεολογία κρατική και αστική ότι η μόνη μειονότητα είναι οι «ελληνες» μουσουλμάνοι όπως αντίστοιχα ήταν και η τουρκική ιδεολογία.

Για τα δύο κράτη τραμπούκους και αλήτες που ήταν τα πρώτα στην ιστορία της ανθρωπότητας που συνέλαβαν, όρισαν, οργάνωσαν και ζήτησαν απο τη Κοινωνία των Εθνών την πρώτη διεθνώς οργανωμένη ανταλλαγή πληθυσμών, αυτή την ύστατη πράξη ρατσισμού, εκτοπισμού που θα έκανε τον Χίτλερ να κλάψει απο συγκίνηση , η μόνη ανεκτή στα όρια εξουσίας τους διαφορετικότητα ήταν αυτή που απέρρεε από την κατάπτυστη συνθήκη της Λωζάννης και ηταν η θρησκευτική.

Ετσι Αλβανοί, Βλάχοι Μακεδόνες Σλάβοι η Βούλγαροι και Ρομά χριστιανοί μπήκαν μέσα σε ενα μπλέντερ ορθοδοξίας και τούρκοι, πομάκοι, αλβανοί και ρομά μουσουλμάνοι στο αντίπαλο μπλέντερ ισλαμισμού.

Για πολλές δεκαετίες , μέχρι την αρχή της δεκαετίας του 90 οι έλληνες μουσουλμάνοι δεν είχαν δικαίωμα αγοραπωλησίας γης και αντιπαροχής. Πάνω σε αυτή τη πολιτική αποκλεισμού είχε οικοδομηθεί ενα συγκεκριμένο κύκλωμα εκμετάλλευσης που το συγκροτούσαν έλληνες δικηγόροι, μουσουλμάνοι δικηγόροι, συμβολαιογράφοι , αρχιτέκτονες ,πολιτικοί μηχανικοί και εργολάβοι που λυμαινόταν τις περιουσίες της μειονότητας ροκανίζοντας κομμάτια της κάθε φορά που ένας πατέρας ήθελε να αφήσει κάτι στα παιδιά του, στις εντονα πατριαρχικές οικογένειες των μουσουλμάνων, και επιθυμούσε να το κάνει αυτό διεκδικώντας μια ισονομία που ήταν καθαρά θεωρητική. Με απλά λόγια αν ηθελε να δώσει αντιπαροχή για ναχουν τα παιδιά του απο ένα διαμέρισμα, θάπρεπε να αρκεστεί σε ενα μικρότερο ποσοστό και να δώσει την διαφορά σαν αντάλλαγμα στον ελληναρά που θα δεχόταν να τα κάνει αυτά στο όνομά του.

Ο ελληνας της συμφωνίας συνήθως έπαιρνε και κάποιο κομμάτι αγροτικής γης κατα προτίμηση σε τοποθεσία περιαστική.

Ετσι κτιστηκαν περιουσίες τόσο απο έλληνες οσο και απο «ελληνες» της μειονότητας και τα εισαγωγικά μπαίνουν επίτηδες γιατι για το κράτος τον νομοθέτη και την επικρατούσα αφήγηση μεσω της παιδείας δεν ηταν ελληνες, ηταν ελάχιστοι έλληνες και στη πράξη ήταν «αιχμάλωτοι πολέμου» . Ολοι μας και όλες μας πρέπει να θυμόμαστε ότι κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας δεν επιτρεπόταν να κουβαλάνε όπλο και τους ανέθεταν τις υπηρεσίες του εστιάτορα του μαγειρα και του Καψιμιτζή. Ετσι το ελληνικό κράτος είχε τους υπηκόους της μουσουλμανικής μειονότητας σαν τα γιουσουφάκια και υπηρέτες των καθαρόαιμων ελληνοχριστιανών. Οσον αφορά την Παιδεία τα δύο αλήτικα κράτη σε μια αγαστή συνεργασία αναλάμβαναν να δημιουργήσουν τα ελάχιστα σχολεία στα οποία τα παιδιά θα διδασκόταν στοιχειώδη ελληνικά , τούρκικα και αν θέλαν να διεκδικησουν μια αξιοπρεπη μορφωση και δουλιά θαπρεπε να παν να μορφωθούνε εξω απο το τόπο αιχμαλωσίας τους.

Για να δέσει η μαγιονέζα του εθνοθρησκευτικου ρατσισμού, μεχρι τα τέλη 80 χρειαζόταν κανείς ΒΙΖΑ για να περάσει στα συνοριακά χωριά Ξάνθης και Κομοτηνής και να επισκεφτεί τον ζωολογικό κηπο του Βενιζελισμού και Κεμαλισμου.

Οσοι/ες απο μας δουλέψαμε σαν εκπαιδευτικοί, γεωπονοι, τοπογράφοι, μηχανικοί κτηνίατροι η ενστολοι στις περιοχές των μειονοτήτων θα ξέρουμε τις διαφορές τους ο,τι παπαριά κι αν λέει το τουρκικό προξενείο η το ελληνικό κράτος. Ξέρουμε οτι οι Πομάκοι μιλάν μια βουλγάρικη διάλεκτο και οτι ειναι τελείως διαφορετική φυλή από τους τούρκους μουσουλμάνους. Ξέρουμε ότι οι Ρομά δεν έχουν καμμία σχέση με τους άλλους δύο επίσης. Το οτι διάλεξε το ελληνικό κράτος να τους θεωρήσει ένα πράγμα δεν αλλάζει την διαφορετικότητά τους. Οσοι/ες μάλιστα απο εμας έχουμε ζήσει καιρό κοντά τους ξέρουμε και ενα ακόμα πράγμα, οτι κανείς και καμμία μέσα στις εθνοθρησκευτικες αυτές ομάδες δεν ειναι και δεν θα μπορούσε να είναι ιδιος/ια με τον/την άλλη. Εχουμε γνωρίσει αθεους Πομάκους, τουρκους και ρομά, εχουμε γνωρίσει εθνικιστές και αδιάφορους και εχουμε γνωρίσει φανατικούς και απλά θρησκευόμενους.

Η διεκδίκηση του συνόλου των μουσουλμάνων από το τουρκικό προξενείο ειναι εθνικισμός και εξωτερικη πολιτική. Η αποδοχή και υποβοήθηση αυτής της τακτικής του τουρκικου κράτους από το ελληνικό ειναι επίσης εθνικισμός αλλα εσωτερική πολιτική. Το ελληνικό κράτος πρέπει να διαιωνίσει στη πράξη το χουντικό σύνθημα «ελλας ελληνων χριστιανων» και σε συνθηκες «δημοκρατίας» γιατι αλλιώς τριζουν τα θεμέλια στα οποία κτίστηκε. Τα θεμέλια αυτά ειναι ο «ελληνισμός» ο αποκλεισμός η χριστιανοσύνη και η δυσανεξία σε κάθε τι το διαφορετικό και ολα αυτά στην υπηρεσία της πανίσχυρης εγχώριας αστικής τάξης που λυμαίνεται το πλούτο αυτου του τόπου.

Οσοι/ες δουλέψαμε μαζι με τις μειονότητες ξέρουμε ότι για τους τουρκόφωνους αυτό το κράτος φυλαγέ τις κατώτερες δουλιες με κυρίαρχη αυτή του αγρότη. Για τους Πομάκους σχεδον το ιδιο ενω για τους Ρομά ακόμα χειρότερα, για χρόνια μεχρι ναρθουνε οι πρωτοι μετανάστες στα μεσα της δεκαετίας του 80 οι Ρομά αποτελούσαν τον κορμο των εργατών γης. Για αυτό τους ειχε ικανούς το ελληνικο κράτος και μεχρις εκει τους λογάριαζε.

Οποια κουβέντα γινεται στις μέρες μας για την υποψηφιότητα μιας Ρομά και για την μειονότητα ειναι στο πλαίσιο μιας μεταμοντέρνας «διεθνιστικής» και «ανθρωπιστικής» κολυμπηθρας του Σιλωαμ σε ενα κράτος και εναν πληθυσμό με ελάχιστη ανοχή στην διαφορετικότητα καθε ειδους. Ειναι μια κουβέντα που ξεχειλίζει απο υποκρισία και εφημερο χαρακτήρα. Οταν το Υπ.Παιδειας επι υπουργου Παπανδρέου κατέστρεφε τη γραμματικη συντακτικο και αλφαβητάριο των Πομάκων που με κοπο και ευθυνη ειχαν φτιάξει εξαιρετικοι εκπαιδευτικοι σαν απάντηση στο εθνικιστικά υποκινούμενο πονημα του επιχειρηματία Εμφιετζόγλου, μονο και μονο επειδή το ζήτησε το τουρκικο προξενείο δεν βρέθηκε κανένας Πρετεντέρης αλλα και κανένα κόμμα να πει οτι οι ανθρωποι μιλάν μια βουλγάρικη διάλεκτο με ιδιαιτεροτητες και εχουν προφορικούς μυθους και παραδόσεις που αξιζει να σωθουν....

Βλέπεις τοτε δεν ειχαμε προεκλογική περίοδο...

Από τον Marx Factor

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

ΠΟΙΟΝ ΣΥΡΙΖΑ;;;

Της Ελένης Ζάχαρη


Αν δημοκρατία σημαίνει ΚΑΙ ισηγορία μετά παρρησίας, ζούμε υψηλότατες στιγμές δημοκρατίας και....ανοησίας.... Με πλήρες το δικαίωμα του λόγου, την "ισότητα" αλλά και την ελευθερία δεν μπορείς παρά να μη θαυμάσεις τη δημοκρατική διάθεση του Νεοέλληνα να επιτρέπει την ελεύθερη έκφραση απόψεων κυρίως διαφορετικών από τις δικές του!

Το εκπληκτικότερο είναι πως κανείς δεν προτίθεται να κάνει διάλογο!

Αντίθετα, κυριαρχούν μονόλογοι με χειροκροτητές κι όταν εμφανιστεί η αντίθετη γνώμη τεκμηριωμένη αρχίζει η υπονόμευση και η ειρωνεία. Η Αθήνα των δημαγωγών και των δημοκολάκων. Δύσκολο κοινό οι Αθηναίοι, οι αυτόχθονες, δυσκολότερο οι επιμειχθέντες..... Μόνο που στη δημοκρατία ακούς και πράγματα επικίνδυνα!

Μα πως αλλιώς θα ήταν δημοκρατία αν δεν επέτρεπε ΚΑΙ στους εχθρούς της να ακούγονται και να την επιβουλεύονται;

Οι μέρες που διάγουμε είναι μέρες προεκλογικού αγώνα τόσο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση όσο και για την εκπροσώπηση της Χώρας στο Ευρωκοινοβούλιο. Ένα σημαντικό κομμάτι του Ελληνικού λαού είναι στραμμένο με αγωνία σ' ένα κατά βάση Αριστερό Κόμμα στο οποίο και από το οποίο όμως, περιμένει απαντήσεις και λύσεις άμεσες! Για την επόμενη ημέρα!

Χαρακτηριστικότατη αδυναμία όλων των Κομμάτων είναι αυτή....η επόμενη μέρα!

Ταυτίζουν μάλιστα τις επερχόμενες Εκλογές σχεδόν με την ανάδειξη Κυβέρνησης! Μέγα λάθος καθώς στην περιφέρεια τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά! Λάθος επιλογές, γκρίνιες στα Κόμματα, παρερμηνείες του λαού που ποδηγετείται από κάτι όψιμους αγωνιστές με ένα σημαντικό παρελθόν και παρόν.....ΦΒ......Καθισμένα στη γωνιά τους σαν τα γερόντια του Μάπετ Σόου κριτικάρουν τους πάντες!!!!!

Η ερώτηση που θεωρώ καίρια αυτό το διάστημα είναι η εξής: Ποιον ΣΥΡΙΖΑ θέλετε για να είστε απόλυτα ευχαριστημένοι;;;;

Με ποιους ψηφοφόρους, ποιους εκπροσώπους; Νομίζω πως αυτοί που διαμαρτύρονται επιθυμούν μια κλειστή κοινωνία ειδάλλως θα γνώριζαν πως η ανεκτικότητα του διαφορετικού αφορά και τον σύντροφο! Βέβαια κάποιοι εξαντλούν τον προοδευτισμό τους στο να πετούν λάσπες και να κάνουν αισχρούς υπαινιγμούς. Είναι κι αυτό παλαιόθεν αριστερό γνώρισμα. Κατηγορούν άλλους πως βλάπτουν αλλά τη δική τους ευθύνη την αγνοούν. Φαίνεται άρκεσαν κάποια χρόνια μαθητείας κοντά σε φυσιογνωμίες που τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα την Αριστερά και τελικά, έστω και πεθαμένοι, συνεχίζουν!!!

Τέλος, για να το πούμε κι αυτό, κάποιοι επιθυμούν έναν ΣΥΡΙΖΑ άνευρο σε ό,τι αφορά στα εθνικά ζητήματα.

Εθνικό ζήτημα είναι, κύριοι, η επιβίωση του λαού κάτω από συνθήκες οικονομικές τραγικές, είναι η διαφύλαξη της εθνικής υπόστασης και η γνώση της ιστορίας. Εάν κάποιοι από εγωκεντρισμό και μόνο σε μια ευαίσθητη περιοχή, όπως αυτή που ζούμε, μπορούν να μεταφέρουν το " δώστα όλα" και σε άλλο επίπεδο, έχουν θέμα σοβαρό! Όπως θέμα έχουν όσο κάθονται και παριστάνουν τους Πάπες από καθέδρας και τα θεωρούν όλα λάθος κινήσεις και χαμένες υποθέσεις! Θα φέρετε ευθύνη Κύριοι για τις πληγές που ανοίγετε με τη δημιουργία διαστάσεων και παρερμηνειών και με την προσπάθεια τορπιλισμού των πάντων!!! Δεν σας αρέσει η πολυσυλλεκτικότητα αλλά μόνο έτσι μπορούμε να πάμε μπροστά κι όχι με αποκλείσεις!

Δεν έχει βάλει συρματοπλέγματα ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν πρέπει να βάλει!

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Και οι βαρκούλες αρμενίζανε…

Του Νίκου Μπογιόπουλου


Σήμερα έχουμε... «επέτειο»! Ήταν 23 Απρίλη του 2010 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της χώρας, ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας στη δίνη των Μνημονίων. Το σκηνικό εκείνου του διαγγέλματος ήταν επιμελώς σκηνοθετημένο. Πίσω από τον ομιλούντα κάτι πράσινες βαρκούλες αρμενίζανε…

Συμπληρώθηκαν ακριβώς 4 χρόνια από την στιγμή που οι υπαίτιοι της καταστροφής και της χρεοκοπίας, αυτοί που κυβερνούν ανελλιπώς αυτόν τον τόπο από συστάσεως του ελληνικού κράτους,  αυτοί που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού από συστάσεως του ελληνικού κράτους, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Με ένα στόχο: Να μετακυλήσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, της δικής τους κρίσης, πάνω στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου. Για την αποστολή τους αυτή δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν στο πλευρό τους όλη τη διεθνή συμμορία των «λύκων»: Από την ΕΕ και το ΔΝΤ μέχρι τους «οίκους αξιολόγησης» και τις «αγορές» των απανταχού τοκογλύφων.

Τα τσιράκια του συστήματος, που έθεσε την Ελλάδα υπό το αγγλικό δίκαιο και υπό την δικαιοδοσία του δικαστηρίου του δουκάτου του Λουξεμβούργου, πήραν από εκείνη την ημέρα την τιμημένη λέξη «πατριώτης» και την έκαναν σκουπίδι. Έφτασαν να αποκαλούν «πατριωτισμό» να ζουν οι ίδιοι με παντεσπάνι όταν οι πολλοί δεν έχουν να φάνε. Μας είπαν πως η πολιτική των Μνημονίων ήταν η μόνη «πατριωτική» και ενδεδειγμένη για τη μείωση χρέους. Αλλά τότε το χρέος ήταν στο 128% του ΑΕΠ. Σήμερα μετά από τόσο «πατριωτισμό», το χρέος το έχουν εκτινάξει στο 175% του ΑΕΠ. Γιατί πανηγυρίζουν;…

Από τις 23 Απρίλη του 2010 ένας συρφετός από εκβιαστές και εκμαυλιστές της κοινής γνώμης, άλλοτε με προσποιητή ευαισθησία, άλλοτε με επιτηδευμένη μελαγχολία και πάντοτε με σοφολογιότατο διδακτισμό, πουλάνε «εθνοσωτήριο» παπατζηλίκι.  Ιδού η «σωτηρία», ιδού και το «εθνικό» τους ιδεώδες: Στο 1,5 εκατομμύριο οι άνεργοι. Στο 1 εκατομμύριο αυτοί που εργάζονται και παραμένουν απλήρωτοι για μήνες. Στα 700.000 τα παιδιά που υποσιτίζονται. Εκατοντάδες χιλιάδες τα «λουκέτα». Κάθε πλατεία και άστεγος. Κάθε γειτονιά και εξαθλιωμένος. Αλλά αυτοί πανηγυρίζουν…

Αυτοί που δεν άφησαν τίποτα όρθιο μας είπαν τότε ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Και στη συνέχεια έφαγαν κι ό,τι είχε απομείνει: Μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα, κατακρεούργησαν την ίδια την ελπίδα, γύρισαν το ρολόι στην εποχή που τα νιάτα της Ελλάδας έφευγαν μετανάστες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και πανηγυρίζουν…

Είπαν ότι «οι θυσίες είναι για όλους». Αλλά δεν εννοούσαν τους τραπεζίτες. Εννοούσαν μισθωτούς και μικροβιοπαλαιστές που είδαν τους φόρους τους να αυξάνονται κατά 7 και 9 φορές. Δεν εννοούσαν τις «εξωχώριες» εταιρείες. Οι δικοί τους φόροι μειώθηκαν κατά 16 φορές!

Έβαλαν χαράτσια, μας ξαναγύρισαν στα μαγκάλια, γέμισαν τις πόλεις με ουρές συσσιτίων και ταυτόχρονα υπόσχονταν «κοινωνική δικαιοσύνη». Να ποια είναι η «δικαιοσύνη» τους: Αυτά τα χρόνια – της «σωτηρίας» - η ψαλίδα της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες διευρύνθηκε κατά 7,5 φορές!

Οι κυβερνώντες και τα φερέφωνά τους ισχυρίστηκαν τότε ότι για τα μνημονιακά μαρτύρια του ελληνικού λαού έφταιγε ότι τα «σπρεντς» είχαν φτάσει τις 600 μονάδες. Αλλά σήμερα, μετά από τέτοιο αδιανόητο Γολγοθά, τα περίφημα «σπρεντς» πάλι στις 600 μονάδες είναι. Γιατί πανηγυρίζουν;…


Είπαν ότι η κρίση εκτός από δοκιμασία θα είναι και «ευκαιρία» για «ανάπτυξη». Πράγματι. Βρήκαν την «ευκαιρία» να πραγματοποιήσουν το μεγαλύτερο ριφιφί στην ελληνική Ιστορία. Να βουτήξουν μέσα σε τέσσερα χρόνια πάνω από 63 δισ. ευρώ από τις τσέπες του ελληνικού λαού!

Βρήκαν την «ευκαιρία» να προωθήσουν όλα τα αντιδραστικά μέτρα που είχαν προσχεδιάσει εδώ και χρόνια αλλά μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να εφαρμόσουν.

Βρήκαν την «ευκαιρία» να επιφέρουν τέτοια «ανάπτυξη» που ο τόπος είχε να τη δει από την περίοδο της Κατοχής: Πάνω από 50 δισ. ευρώ μειώθηκε το ΑΕΠ της χώρας από το 2009! Μέχρι τώρα ξέραμε ότι τέτοια καταστροφή συμβαίνει μόνο σε συνθήκες πολεμικής σύρραξης. Να που μάθαμε ότι συμβαίνει και σε συνθήκες αμείλικτου, αδίστακτου, μονομερούς ταξικού πολέμου. Του πολέμου των χορτάτων ενάντια στους πεινασμένους.

Όμως εκείνο το πρωινό της 23 Απρίλη του 2010 μας είπαν και μια αλήθεια: «Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό», ήταν τα λόγια του Παπανδρέου. Πράγματι. Αλλά με την εξής διαφορά: Για τον Οδυσσέα υπήρξε Ιθάκη. Για τον ελληνικό λαό υπάρχει μια αέναη «Οδύσσεια». Δεν υπάρχει Ιθάκη. Υπάρχουν μόνο Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Μαζί με κάτι ναζιστικά φίδια που τα κράταγε η Κίρκη φυλαγμένα στους υπονόμους για να τα χρησιμοποιήσει όταν θα της χρειάζονταν. Και τα χρησιμοποίησε…

Η «Οδύσσεια» του Οδυσσέα κράτησε 10 χρόνια. Η «Οδύσσεια» του ελληνικού λαού, κι αν όλα πάνε «πρίμα», σύμφωνα δηλαδή με το σχέδιο των «μούτσων της χρεοκοπίας» που παριστάνουν τους «καπεταναίους της σωτηρίας», θα κρατήσει για 50 – τουλάχιστον – χρόνια! Και μετά βλέπουμε…
   Αλλά οι κυβερνώντες, από τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο μέχρι τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, πανηγυρίζουν…  Και αφού με την πολιτική των Μνημονίων εξασφαλίστηκε κάθε λογής ραδιούργος, αεριτζής, τοκογλύφος, άπληστος, κατεργάρης προεξοφλητής χρεογράφων, τραπεζίτης, αφού επιβλήθηκε ό,τι δουλεμπορικο μέτρο είχε σκεφτεί και επεξεργαστεί ο ΣΕΒ τα τελευταία σαράντα χρόνια, η εγχώρια και ευρωπαϊκή μας ηγεσία στρέφει το βλέμμα στον ελληνικό λαό και συστήνει: «Κάντε υπομονή»! «Καλό κουράγιο»! Και εσχάτως: «Έρχεται η ανάκαμψη»! 


Η «υπομονή» τους, το «κουράγιο» τους και – κυρίως – η «ανάκαμψή τους», μεταφρασμένες από το συμβατικό πολιτικό και δημοσιογραφικό λεξιλόγιο και από τους αφηρημένους ηθικούς συλλογισμούς στη γλώσσα των πραγματικών ταξικών συμφερόντων, σημαίνει: Ζήστε χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς δουλειά, χωρίς θέρμανση, χωρίς προοπτική, και εκεί κατά το 2030, το χρέος, που αυτοί το δημιούργησαν (και που εμείς βάσει των δανειακών συμβάσεων και των αποφάσεων της ΕΕ θα το πληρώνουμε μέχρι το 2060!) θα ξαναπάει στο 128% του ΑΕΠ!

Προσέξτε, δηλαδή, τι μας λένε: Οτι ο ελληνικός λαός - αν και εφόσον «όλα πάνε καλά» - εκείνο που έχει να περιμένει κάτι δεκαετίες από το διάγγελμα του Παπανδρέου, είναι ότι οι «σωτήρες» θα τον έχουν ξαναγυρίσει στην ίδια θέση που ήταν το 2010! Στην ίδια κατάσταση!

Προσέξτε: Μετά από τόσα μνημόνια, τόσους εφαρμοστικούς, τόσα μεσοπρόθεσμα, τόσα πολυνομοσχέδια, τόσες περικοπές, τόσες κλοπές, τόσα λουκέτα, τόση ανεργία, τόση δυστυχία, εκείνο που μας «υπόσχονται» είναι ότι αφού θα μας έχουν λεηλατήσει μέχρι τέταρτης γενεάς, αφού θα μας έχουν εξαθλιώσει, αφού θα μας έχουν μετατρέψει σε κανονικούς είλωτες, εμάς τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, έτσι, λεηλατημένους, εξαθλιωμένους και είλωτες, οι «σωτήρες» μας, αν κάτσουμε... ήσυχα, κατά το 2030 (και σίγουρα μέχρι το... 2060) θα μας έχουν οδηγήσει στο ίδιο σημείο απ' όπου ξεκίνησαν τα μαρτύρια!

Για αυτή την «ανάκαμψη» είναι που μας προτρέπουν να έχουμε... «υπομονή». Που μας λένε ότι πρέπει να τους... δοξάζουμε για τα «πλεονάσματα». Να τους ανακηρύξουμε «ευεργέτες» για τα «κοινωνικά μερίσματα»: Επειδή εκείνο που μας υπόσχονται είναι ότι στις 23 Απρίλη του... 2030 (και σίγουρα μέχρι το κοντινό...2060), θα μας έχουν γυρίσει, πάλι, στο... Καστελόριζο!

Μόνο που αν τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν το «έργο» τους ένα είναι το βέβαιο – και τώρα πια απολύτως βέβαιο: Εκείνο το μελλοντικό τους διάγγελμα (κάπου μεταξύ του 2030 και του ...2060), δεν θα είμαστε εδώ για να το απολαύσουμε. Γιατί στο μεταξύ θα μας έχουν αφανίσει. Κι εμάς, και τα παιδιά μας, και την Ελλάδα ολόκληρη, με το Καστελόριζο μαζί.

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σαμπιχά Σουλεϊμάν: «Κάποιοι αριστεροί ας συγκρατήσουν τον ρατσισμό τους»

Κοινωνία


Ανακοίνωση για την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να την αποσύρει από το ευρωψηφοδέλτιό του, μετά από τις αντιδράσεις των τοπικών οργανώσεων, εξέδωσε η Σαμπιχά Σουλεϊμάν αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι δέχθηκε επιθέσεις και συκοφαντίες με αφορμή την υποψηφιότητά της.

Ολόκληρη η ανακοίνωση της κ. Σουλεϊμάν έχει ως εξής:

«Η επίθεση και οι συκοφαντίες που δέχθηκα με αφορμή την υπόδειξή μου ως υποψηφίας ευρωβουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ, δεν με ξαφνιάζουν. Από τη στιγμή που οι γυναίκες Ρομά του Δροσερού αποφασίσαμε να αγωνιστούμε για τη μόρφωση και τη βελτίωση της ζωής των παιδιών μας, πριν από οκτώ περίπου χρόνια, δεχτήκαμε τις πιο εξωφρενικές επιθέσεις από πολλές πλευρές του τύπου, τουρκικού και ελληνικού ,αλλά και των τοπικών αρχών της πόλης και του νομού.

Παρόλα αυτά δεν μετανιώνουμε που χάρη στο εκπαιδευτικό έργο που προσφέραμε υπερτριπλασιάστηκε ο αριθμός των Ρομά μαθητών και μειώθηκε δραστικά η σχολική διαρροή μεταξύ των μαθητών μας. Βοηθήσαμε έτσι στην δημιουργία και δεύτερου δημοτικού σχολείου καθώς και γυμνασίου.

Δεν μετανιώνουμε που, για πρώτη φορά στην ιστορία του οικισμού μας, τα παιδιά μας φοιτούν στο γυμνάσιο και στο Λύκειο. Ευχαριστούμε όσους ,από την κοινωνία της Ξάνθης αλλά και από όλη την Ελλάδα ,όλα αυτά τα χρόνια, μας στήριξαν στο όνειρό μας. Καθηγητές πανεπιστημίου, γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους, φοιτητές, ενεργούς πολίτες της κοινωνίας της Θράκης, ιδρύματα με σπουδαία προσφορά στον τόπο που μας αγκάλιασαν με αυταπάρνηση και αγάπη. Ευχαριστούμε και τους θρακιώτες δασκάλους, ψυχολόγους ,κοινωνικούς λειτουργούς, καθηγητές και άλλους που στάθηκαν κοντά στα παιδιά μας, παράλληλα με τους εκπαιδευτικούς των σχολείων μας που δουλεύουν με πραγματική αυταπάρνηση.

Οι επιθέσεις, που λόγω της υποψηφιότητας μου, αναζωπυρώθηκαν και πάλι, οφείλονται πάντα στους ίδιους λόγους: είμαστε κάτοικοι του πιο υποβαθμισμένου τόπου της χώρας μας. Δεν έχουμε δικαίωμα να είμαστε πολίτες. Στις ειλικρινείς τους εξομολογήσεις, πολλοί τοπικοί άρχοντες μιλούν για μπουλντόζες που θα πρέπει να μας ξεριζώσουν από το χωριό μας και να πάμε στο καλό. Οι μισοί κάτοικοι του χωριού μας, που ευρίσκεται στην Ξάνθη πριν από την προσάρτηση της Θράκης στην Ελλάδα, δουλεύουν εργάτες στα σπαράγγια, πωλούν λουλούδια και μπαλόνια σε όλη την χώρα, πεθαίνουν από τις κακουχίες πριν από τα 55 τους.

Δεν καταφέραμε δυστυχώς παρά τις προσπάθειές μας, να βάλουμε στο σχέδιο πόλεως τον οικισμό. Όλα τα σπίτια και τα υποτυπώδη καταστήματά μας είναι παράνομα. Είμαστε έτσι έρμαιο στους εκβιασμούς αυτοδιοικητικών παραγόντων και πολιτικών που μας θυμούνται πάντα πριν από τις εκλογές.

Δώσαμε στους συντοπίτες μας,το δικαίωμα να ονειρεύονται για τα παιδιά τους, τη δυνατότητα να νοιώθουν πολίτες αυτής της χώρας.

Δεν απαντώ στα περί ακροδεξιάς και δικτύων. Τα λέγουν όσοι δεν με γνωρίζουν. Με πληγώνει γιατί δεν είχα ποτέ μου σχέση με αυτόν τον πολιτικό χώρο, αλλά δεν θα απαντήσω. Οι συμπολίτες μου αντιλαμβάνονται τη γελοιότητα του χαρακτηρισμού μιας τσιγγάνας ως ακροδεξιάς. Καταλαβαίνουμε ότι με τη δράση μας φτιάξαμε τη δική μας κοινωνία πολιτών, βοηθήσαμε τους Δροσερίτες να καταλάβουν ότι έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Στον αγώνα μας αυτό βρεθήκαμε αντιμέτωποι όχι μόνο με τον απύθμενο ρατσισμό μερίδας του τοπικού τύπου, αλλά και με τα ενεργούμενα του τουρκικού προξενείου που μας πιέζουν ,με νύχια και δόντια, να ομολογήσουμε τουρκική καταγωγή, από φόβο μήπως χάσει τη συσπείρωση και τη συνοχή της η μειονότητα.

Δυστυχώς, με δηλώσεις τους, δήθεν αριστεροί καθηγητές πανεπιστημίου μας μαλώνουν που επιμένουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως τσιγγάνοι. Δεν έχουν βέβαια πατήσει το πόδι τους στο Δροσερό. Σιχαίνονται να πιούν ένα καφέ στα γραφεία του συλλόγου μας. Προτιμούν την ασφάλεια του Κολωνακίου. Μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμες μονάδες στα παιγνίδια εντυπώσεων που θέλουν να παίξουν. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πριν ένα χρόνο οι τοπικές αρχές με απροκάλυπτό ρατσιστικό μένος έκλειναν το μοναδικό κέντρο εκπαίδευσης και δημιουργικής απασχόλησης στον οικισμό που έδινε καθημερινά ένα πιάτο φαγητό, ζεστή αγκαλιά και φροντίδα για τα τσιγγανόπουλα του Δροσερού; Τότε είχαμε την ευκαιρία να μετρήσουμε αυτούς που αληθινά νοιάζονται για μας, που δεν διστάζουν να σταθούν απέναντι στους μηχανισμούς που καταδυναστεύουν τον τόπο.

Με ενοχλεί που οι ιδέες τους περνούν για αριστερές. Ελπίζω πάντως, μετά την αδέξια, αλλά όντως συγκινητική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει αντιληπτή στην αριστερά η φωνή των τσιγγάνων της Θράκης, εμάς που είμαστε η μειονότητα της μειονότητας, εμάς των ταπεινών, να κατάλαβαν ότι υπάρχουμε.

Να γίνει κατανοητή από την αριστερά η δυναμική που προέρχεται από τους απλούς ανθρώπους του χωριού μας και σκοπεύει να γιατρέψει βαθιές πληγές που, δεκαετίες ανήθικης πολιτικής και συναλλαγής με το προξενείο, μας κρατούν στο απόλυτο περιθώριο της κοινωνίας και ομήρους των γνωστών υπηρεσιών της Τουρκίας.

Εύχομαι επίσης ,κάποιοι «αριστεροί» που διέπρεψαν εναντίον μας τις τελευταίες ημέρες στα μέσα ενημέρωσης να προσπαθήσουν να συγκρατήσουν τον αβυσσαλέο τους ρατσισμό και την απέχθεια που νοιώθουν απέναντι σε αμόρφωτες τσιγγάνες, που τολμούν να κάνουν πολιτική για να βελτιώσουν τη ζωή των παιδιών τους και τις συνθήκες ύπαρξης των συγχωριανών τους. Ας αναρωτηθούν λοιπόν ποιους εξυπηρετούν με τους ψευδείς και συκοφαντικούς σε ορισμένες περιπτώσεις ισχυρισμούς τους σε βάρος μου όταν την ίδια επίθεση δέχτηκα από ακροδεξιές ομάδες στο διαδίκτυο.

Οι πανηγυρισμοί τους για την κατάληξη της υποψηφιότητάς μου μπορεί να προκαλούν προσωρινά θλίψη στους Ρομά της χώρας αλλά δεν μας απογοητεύουν. Νίκησαν μια γυναίκα τσιγγάνα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των Ρομά, αλλά δεν θα σταματήσουν τον αγώνα μας. Προτίμησαν να μην διαταράξουν τις σχέσεις τους με το τουρκικό προξενείο που είναι πιο σημαντικό από εμάς τους ασήμαντους τσιγγάνους της Θράκης.

Ρομ νάι κολάι του τε αβές
Τσιγγάνος δεν είναι εύκολο να είσαι»

Aκολουθεί το ντοκιμαντέρ του Caravan Project για τους Ρομά. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η Σαμπιχά Σουλεϊμάν.


Από το Ποντίκι

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ!!!!!


Η αγαπημένη Έφη Παπαθεοδώρου εξηγεί τι πραγματικά συμβαίνει με τα απορρίματα και γιατί πρέπει να βάλουμε ένα τέλος.

Δημιουργήθηκε απο τους Δημήτρη Νάκο, Μιχάλη Παπαντωνόπουλο και Βασίλη Μπεκροδημήτρη.

Ευχαριστούμε τον Ηλία Βαμβακούση για το τραγούδι "Έχω ένα σκύλο και μια γάτα". Κυκλοφορεί στο δίσκο "Κάποια μέρα" από την Antelma Music.


Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιοι (δούλεψαν) για την απόσυρση της Σαμπιχά?

Του Χρήστου Σιούλα


Κατά την διάρκεια της θητείας μου στον ακριτικό Έβρο, έμαθα πρώτη φορά για τους Πομάκους. Μια φυλή φιλειρηνική, φιλήσυχη και φοβισμένη. Ζούσε στα απομονωμένα πομακοχώρια του Έβρου που πολλά από αυτά φυλάσσονταν με στρατιωτικές μπάρες και χρειαζόσουν διαβατήριο να μπεις και να βγεις.

Το μετεμφυλιακό Ελληνοχριστιανικό κράτος και οι θερμοκέφαλοι κατά καιρούς υπεύθυνοι της Ελληνικής πολιτείας, μαζί με άλλα εθνικά εγκλήματα, Κύπρος κλπ Εκτούρκισε και τους Μουσουλμανικούς λαούς της Θράκης.

Πας μη χριστιανός Τούρκος κατά την γνώμη των φωστήρων μας.

Τσουβάλιασαν τους πάντες λοιπόν, Έλληνες, Τούρκους, Ρομά και Πομάκους Μουσουλμάνους και τους έστειλαν σε Τουρκικά σχολεία, να μάθουν την Τούρκικη γλώσσα και τα γράμματα.

Εκτούρκισαν έτσι έναν λαό σαν τους Πομάκους, με χιλιάδων χρόνων ιστορία στην περιοχή, κάνοντάς τους έτσι μέρος ενός λαού, που είναι φερτός και στην Θράκη, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

Χάρηκα λοιπόν όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα της Σαμπιχά Σουλεϊμάν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μιας ακτιβίστριας Μουσουλμάνας Ρομά από την Θράκη και πρόεδρο του συλλόγου Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «η Ελπίδα». Και αναδημοσίευσα (εδώ) και ένα άρθρο του Δημήτρη Μηλάκα Από το Ποντίκι.

Περισσότερο όμως χάρηκα, διαβάζοντας την ομιλία της Σαμπιχά στο 5ο συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες, στη Γενεύη (27 & 28 Νοεμβρίου 2012). Έλεγε αυτά που σαν Έλληνας Αριστερός ήθελα πάντα να ακούσω.

Σαμπιχά Σουλεϊμάν:



«Ονομάζομαι Σαμπιχά Σουλεϊμάν, είμαι Μουσουλμάνα Ρομά από την Ξάνθη στην Ελλάδα και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα».

Ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω απ’ ευθείας σε κάποια από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο συνέδριο αλλά δεν τις έμαθα ποτέ.

Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Πάρα ταύτα επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τούρκικα. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός της μειονότητας.

Το ίδιο συναίσθημα της μειονότητας μέσα στη μειονότητα το αισθανόμαστε σε κάθε βήμα μας μέσα στην κοινωνία. Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους.

Ξοδεύουν πολλά λεφτά για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία όχι τζαμιά που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά.

Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν «τουρκικά». Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να μας υποχρεώσουν κι εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι.

Πριν μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία. Οι τουρκικής καταγωγής Μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία.

Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά. Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία. Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους. Περιμένουμε την πραγματική βοήθεια από το ελληνικό κράτος.

Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για τις μειονότητες λέει ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η ιδιαίτερη ταυτότητα και ο πολιτισμός μας. Αυτό δεν ισχύει μόνον για το κράτος στο οποίο ζούμε αλλά και για τους μειονοτικούς συμπολίτες μας. Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν την τουρκική ταυτότητα αντί της δικής μας ταυτότητας των Ρομά. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη. Θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχους και να μην παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος μας».

Με μια ολιγόλογη ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ χθες την Σαμπιχά αντικατέστησε στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ο Μεστάν Οσμάν Ουμίζ».

Ολόκληρη η Ανακοίνωση:


«Σε κοινή συνεδρίαση των γραμματέων των Νομαρχιακών Επιτροπών και των βουλευτών της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, παρουσία του γραμματέα της Κ.Ε. Δ. Βίτσα, αποφασίστηκε η μη συμμετοχή ως υποψήφιας στο ψηφοδέλτιο για την ευρωβουλή της Σουλεϊμάν Σαμπιχά. Ως υποψήφιος για την ευρωβουλή από τον χώρο της μειονότητας θα συμμετέχει ο Μεστάν Οσμάν Ουμίζ».

Θα μπορούσα να καταλάβω τις πιέσεις και τα παιχνίδια των συμφερόντων που παίζονται στην περιοχή. Παιχνίδια ξένων κέντρων αλλά και ντόπιων. Απειλές των Μουσουλμάνων μεγαλοπαραγόντων ότι θα κατεβούν αυτόνομα στις εκλογές. κάτι που σίγουρα είναι σοβαρό.

Θα μπορούσα λέω γιατί η συλλογή ψηφαλακίων από όλα τα κόμματα στην περιοχή είναι πάνω από τα δικά μας τα Εθνικά συμφέροντα και θα περίμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ μια διαφορετική προσέγγιση και θεώρησης του όλου θέματος.

Αυτό που όχι μόνο δεν καταλαβαίνω αλλά και με εκνευρίζει, είναι δηλώσεις «Αριστερών» μελών του Συριζα, αλλά και συνυποψήφιων στο Ευρωψηφοδέλτιο που ΔΟΥΛΕΨΑΝ να αποσύρει ο ΣΥΡΙΖΑ την υποψηφιότητα της Σαμπιχα και το φωνάζουν με καμάρι.

Άνθρωποι που είναι και θα παραμείνουν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Που θα διεκδικήσουν την ψήφο μου στις ευρωεκλογές. Που δεν ανήκουν σε καμιά μειονότητα, αλλά είναι επιστήμονες περί μειονοτήτων. Άνθρωποι με τον βαρύγδουπο τίτλο «Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» όπως ο Δ. Χριστόπουλος.

Άνθρωποι που δεν θα μπορούσαν να είναι στο ίδιο ψηφοδέλτιο με μια Ρομά.

Αλλά μπορούσαν να δεχθούν κάποιον που αυτοπροσδιορίζεται "Τούρκος της Θράκης"

Άνθρωποι που διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους του κόκκινου και του αριστερού μακιγιάζ, ότι ένας μειονοτικός της Θράκης είναι είτε Αριστερός και άθεος είτε μουσουλμάνος και Τούρκος. Έλληνας μάλλον είναι μόνο ο Χριστιανός και μόνο ο Ορθόδοξος.

«“Στο επίδικο της υποψηφιότητας που ευτυχώς ανακλήθηκε και δηλώνω δημοσίως ότι δούλεψα για αυτό λέω πως ένα πράγμα είναι να λέει ένας αριστερός μειονοτικός της Θράκης ότι «δεν είμαι μουσουλμάνος διότι είμαι άθεος» και άλλο να λέει η κυρία να λέει ότι «με καταπιέζει ο τουρκικός εθνικισμός». Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καταλάβει την απλή αλλά κρίσιμη διαφορά που καθιστά κάποιους μειονοτικούς σύμβολα έκφρασης συντροφικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης και κάποιους άλλους (κάποιες εν προκειμένω) δούρειους ίππους του ενός εθνικισμού στον άλλον.»!!!!!!!!!!

Αν έφτανε μια πυξίδα για να προσδιορίσουμε την αριστερή από την Δεξιά πολιτική, τα πράγματα για την Αριστερά σήμερα θα ήταν καλύτερα!! Και στην περίπτωσή μας αυτό που χρειάζεται, είναι το προφανές και το αυτονόητο. Κοινός νους δηλαδή….

_____________________________________________________________________________________

Δ. Χριστόπουλος για την υπόθεση Σαμπιχά: Δύσκολα θα μπορούσα να είμαι στο ίδιο ψηφοδέλτιο !



Διαβάστε όλόκληρο το άρθρο στο Xanti press

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Έρευνα: Η λιτότητα προκάλεσε πάνω από 500 αυτοκτονίες στην Ελλάδα μεταξύ 2009 και 2010

Κοινωνία

Μελέτη του Πανεπιστημίου του Portsmouth εντοπίζει αιτιώδη σχέση μεταξύ περικοπών και αύξησης του αριθμού των ανδρών που αυτοκτόνησαν μεταξύ 2009 και 2010 στην Ελλάδα

(η φωτογραφία από το σχετικό ρεπορτάζ του rt.com)

Οι περικοπές των δαπανών στην Ελλάδα έχουν προκαλέσει περίπου 500 αυτοκτονίες ανδρών (male suicides) από τότε που ξεκίνησε η εφαρμογή τους η εφαρμογή τους, σύμφωνα με μια νέα μελέτη. Η έρευνα εντόπισε θετική συσχέτιση μεταξύ της λιτότητας και των ποσοστών των αυτοκτονιών.

Η έρευνα 30 σελίδων έχει τίτλο «ο αντίκτυπος της δημοσιονομικής λιτότητας στην αυτοκτονία: Εμπειρικά δεδομένα της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας» και δημοσιεύτηκε στην επιστημονική περιοδική έκδοση «Social Science and Medicine journal» από τους Νικόλαο Αντονακάκη και Alan Collins από το Πανεπιστήμιο του Portsmouth.

A man begs on a street in Athens during an anti-austerity demonstration

Κάθε 1% κρατικών περικοπών προκαλεί  αύξηση κατά 0,43% στις αυτοκτονίες μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού, σύμφωνα με την έρευνα. Μεταξύ 2009 και 2010, σημειώθηκαν 551 θάνατοι με αποκλειστική αιτία τη δημοσιονομική λιτότητα, ισχυρίζονται οι ερευνητές. Ακολουθούν οι δείκτες αυτοκτονιών στην Ελλάδα με βάση την ηλικία και το φύλο κατά την περίοδο 1968 - 2009.

 WHO 2012)

Οι μισές αυτοκτονίες του 2010 οφείλονται στη λιτότητα τονίζει στον Guardian ο Νικόλαος Αντονακάκης που αναζήτησε τη συσχέτιση μεταξύ των πολιτικών λιτότητας και της αύξησης των αυτοκτονιών μετά από περιστατικά γνωστών του ανθρώπων που έδωσαν τέλος στη ζωή τους.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι άνδρες μεταξύ 45 και 89 ετών είναι η κατηγορία με τον μεγαλύτερο κίνδυνο λόγω των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, ενώ δεν παρατηρήθηκε αξιοσημείωτη αύξηση των αυτοκτονιών στο γυναικείο πληθυσμό. «Η συγκεκριμενοποίηση αυτή μπορεί να βοηθήσει τις υπηρεσίες υγείας ώστε να κινηθούν στοχευμένα» επισημαίνει ο  Νικόλαος Αντονακάκης. 

Από το Left.gr

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Χρειαζόμαστε τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, και θα την έχουμε!

Της Ελένης Σωτηρίου. Υποψήφια ευρωβουλευτής, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Μας απομένει μόλις ένας μήνας για να δώσουμε μια κρίσιμη, τριπλή εκλογική μάχη. Ακούγεται τυποποιημένο, αλλά χρειαζόμαστε τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Τη χρειαζόμαστε όλες και όλοι: φυσικά τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος αλλά, ακόμη περισσότερο, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ασφυκτιά, θυμώνει ή απελπίζεται. Τη χρειαζόμαστε επειδή μόνο η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να φωτίσει την προοπτική μιας πραγματικής διεξόδου από τη σημερινή αβίωτη κατάσταση.

Και είναι εφικτή μια μεγάλη νίκη, ένα γερό χαστούκι στις δυνάμεις της διαρκούς καταστροφής, μια νίκη που θα ανοίξει το δρόμο προς μια βαθιά πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα. Μια τέτοια εξέλιξη θα δώσει με τη σειρά της κουράγιο στους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου (και όχι μόνο!), που θα μας το «ανταποδώσουν» προσφέροντας το απαραίτητο οξυγόνο στη δύσκολη προσπάθειά μας για τη σωτηρία της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας μέσα από την ανόρθωση της χώρας.

Αλλά για να γίνει πραγματικότητα το εφικτό, βασική προϋπόθεση είναι να κερδίσουμε ξανά την καρδιά και το νου του λαού μας, προβάλλοντας την αποφασιστικότητά μας να συγκρουστούμε και να υλοποιήσουμε τις βασικές δεσμεύσεις μας. Γι’ αυτό οφείλουμε να μιλήσουμε στο λαό με θάρρος, με ειλικρίνεια, χωρίς να κρύβουμε τις δυσκολίες αλλά και με την πίστη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και θέλει να τον υπηρετήσει, κι έτσι να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη του.

Ο αποπροσανατολισμός θα αποτύχει


Στο μεταξύ, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα παίζει τα ρέστα του. Αφού απέτυχε να ανασυστήσει την κεντροαριστερά μέσα από τις Ελιές με το ξοφλημένο πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ, δοκιμάζει και τα Ποτάμια και πολλά άλλα σχέδια – κι ακόμη είμαστε στην αρχή. Πρέπει λοιπόν, και μέσα στον πυρετό της εκλογικής μάχης, να έχουμε διαρκώς στο νου μας τον κίνδυνο που εκπροσωπεί η απόπειρα της κεντροαριστερής ανασύστασης, κεντρικός στόχος της οποίας είναι η άσκηση συνεχούς πίεσης προς το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μετατοπιστεί και ο ίδιος για να πάψει να τους απειλεί.

Όμως, με τον αγώνα όλων μας, και αυτή η επιχείρηση χτυπήματος του ΣΥΡΙΖΑ (της μοναδικής δηλαδή πραγματικής εναλλακτικής λύσης που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα!) θα αποτύχει. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να μπλεχτούμε σε ψευτοδιλημματικές καταστάσεις και να τους αφήσουμε να αλωνίζουν και να αποπροσανατολίζουν. Αντίθετα, με τις δεσμεύσεις και τα συγκεκριμένα μέτρα που επανέλαβε και ο Αλέξης Τσίπρας στις πρόσφατες περιοδείες του, επαναφέρουμε συνεχώς την ουσία στο επίκεντρο της εκλογικής μάχης: Τελειώνουμε με την υπόδουλη κυβέρνηση και ανοίγουμε το δρόμο για μια νέα Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

Η άλλη Ευρώπη είναι εφικτή


Αλλά εδώ ακριβώς πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο, αξιοποιώντας το λίγο χρόνο που μένει, ώστε να μιλήσουμε και να πείσουμε για το ευρωπαϊκό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς νοσταλγίες για ένα όραμα ευρωπαϊκής τάχα ολοκλήρωσης, που διαψεύστηκε με τον πιο παταγώδη και τραγικό τρόπο. Και χωρίς φαντασιώσεις για την επιστροφή σε μια προηγούμενη κατάσταση, που δεν παίρνουν υπόψη τα σημερινά δεδομένα και την ανάγκη αλλαγής των συσχετισμών και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Σήμερα είναι σαφές ότι η γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, η Ευρώπη των ολοένα και πιο αυτονομημένων και ανεξέλεγκτων «αγορών», η Ευρώπη των «θεσμών» που δεν έχουν εκλεγεί από κανέναν και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, έχει φτάσει στα όριά της. Με αυτήν την Ευρώπη θα συγκρουστούμε με κάθε τρόπο: Συμβάλλοντας στη δημιουργία του μετώπου των χωρών του Νότου ενάντια στη μετατροπή τους σε αποικίες χρέους υπό γερμανική επικυριαρχία. Προωθώντας τη συνεργασία των λαών όλης της Ευρώπης και την πολιτική συγκρότησή της πάνω σε νέες βάσεις, με ισοτιμία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Καταπολεμώντας τις εγκληματικές και τυχοδιωκτικές επεμβάσεις τύπου Ουκρανίας. Υποστηρίζοντας την κυριαρχία των εθνικών κοινοβουλίων και τη δημιουργία ενός πραγματικού και όχι διακοσμητικού κοινοβουλίου των λαών της Ευρώπης.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, επειδή μπορεί να εκφράσει την ανάγκη και τον πόθο της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας για μια νέα Ελλάδα. Επειδή συμβάλλει στη δημιουργία των πολιτικών προϋποθέσεων για μια άλλη Ευρώπη. Επειδή, τέλος (μα όχι τελευταίο σε σημασία), τον ΣΥΡΙΖΑ κοιτούν με ελπίδα και προσμονή δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι και έξω από την Ελλάδα!

Από το Ελένη Σωτηρίου

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Γρηγόρης Λαμπράκης: Η «άλλη» 21η Απριλίου

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Σήμερα συμπληρώνονται 51 χρόνια από την «άλλη» 21η Απρίλη. Την 21η Απριλίου του 1963, όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη πορεία Ειρήνης, με τον Γρηγόρη Λαμπράκη να ξεδιπλώνει το λάβαρο από τον Τύμβο του Μαραθώνα.


21 ΑΠΡΙΛΗ 1963, η ώρα είναι 8 το πρωί: Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο βουλευτής της Αριστεράς, ξεδιπλώνει το λάβαρο της ειρήνης και ξεκινά από τον Τύμβο του Μαραθώνα. Παντού η περιοχή είναι «σπαρμένη» με ασφαλίτες και χωροφύλακες για τη διαφύλαξη «του νόμου και της τάξης». Σύμφωνα με το «νόμο», όπως τον έχει υπαγορεύει η κυβέρνηση Καραμανλή, η μαραθώνια πορεία ειρήνης είναι «παράνομη» και η τέλεσή της έχει απαγορευτεί. Ρητά...

ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ και παρακρατικοί με πολιτικά έχουν φτάσει στη στροφή της Ραφήνας, για να προστεθούν στις τάξεις των χωροφυλάκων. Εκεί ακριβώς ο Λαμπράκης δέχεται το πρώτο χτύπημα. Τραμπούκοι και ένστολοι πέφτουν επάνω του με λύσσα. Ο Λαμπράκης συνεχίζει. Ξεδιπλώνει την αφίσα με το σύνθημα «42 χιλιόμετρα Μαραθώνας - Αθήνα». Και προχωρά...

ΣΤΟ ΠΙΚΕΡΜΙ, ο Λαμπράκης και οι μαραθωνοδρόμοι που τον συνοδεύουν, αποτίουν φόρο τιμής στον τάφο των πατριωτών που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς. Οι χωροφύλακες επιτίθενται στους δημοσιογράφους που καλύπτουν την πορεία. Ο Λαμπράκης συνεχίζει...

ΩΡΑ 10 π.μ.: Οι χωροφύλακες συλλαμβάνουν τους μαραθωνοδρόμους που πορεύονται μαζί με τον Λαμπράκη. Ο βουλευτής συνεχίζει μόνος του. Στο 14ο χιλιόμετρο, 30 χωροφύλακες ορμούν επάνω του. Ο εισαγγελέας αποφαίνεται: «Η πορεία ειρήνης συνιστά αδίκημα εις βαθμόν πλημμελήματος, διωκόμενον επ' αυτοφώρω»! Ο βουλευτής της ΕΔΑ, ο εκλεγμένος εκπρόσωπος του λαού, πέφτει θύμα απαγωγής από ασφαλίτες!

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΩΡΕΣ περιπλάνησης οι απαγωγείς του Λαμπράκη τον αφήνουν κάπου στη Ν. Ιωνία. Το τηλεγράφημα που αποστέλλει  ο βουλευτής προς τις εφημερίδες ξεκινά ως εξής: «Πόθος δημοκρατικού λαού μας διά πορείαν Ειρήνης "Μαραθών - Αθήναι" επραγματοποιήθη». Το τηλεγράφημα: «Δυστυχώς διεπίστωσα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει εις την Ελλάδα, όταν εκλεκτοί του λαού κυριολεκτικώς καταρρακώνονται».

Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ, μετά και από εκείνη την ημέρα,  είναι πια εξαιρετικά «ενοχλητικός» για το αμερικανόδουλο μετεμφυλιακό κράτος. Η συνέχεια θα δοθεί ένα μήνα αργότερα...


22 ΜΑΗ 1963: Η επιτροπή Θεσσαλονίκης για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη οργανώνει εκδήλωση στις 7.30 μ.μ. Ομιλητής ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Η τρομοκρατία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Τραμπούκοι και αστυνομία προσπαθούν να ματαιώσουν την εκδήλωση.

ΩΡΑ 8.20 μ.μ. Ο Λαμπράκης ξεκινά από το ξενοδοχείο που διαμένει για να φτάσει στο χώρο της εκδήλωσης. Στη διαδρομή, σε μια απόσταση μόλις 80 μέτρων, δέχεται επίθεση από παρακρατικούς. Οι χωροφύλακες παρακολουθούν...

Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης. Παρακρατικοί και τραμπούκοι λιθοβολούν το χώρο της συγκέντρωσης. Η αστυνομία παρακολουθεί...

Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ διακόπτει την ομιλία του. Καταγγέλλει «σχέδιο δολοφονικής απόπειρας» εναντίον του. Καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση και τις αρχές. Η Αστυνομία παρακολουθεί...

ΩΡΑ 10.15 μ.μ. Ο Λαμπράκης κατεβαίνει από την αίθουσα της συγκέντρωσης. Η κυκλοφορία στο δρόμο έχει απαγορευτεί. Παντού ασφαλίτες και χωροφύλακες. Κινείται προς το ξενοδοχείο. Απόσταση 80 μέτρα. Σε απόσταση 8 μέτρων από το βουλευτή ακούγεται το μαρσάρισμα μοτοσικλέτας. Ο οδηγός του τρίκυκλου με σκεπασμένο τον αριθμό, πέφτει πάνω στον Λαμπράκη. Ο συνεργός του στην καρότσα χτυπά το βουλευτή στο κεφάλι. Τον ρίχνουν στην άσφαλτο. Στο σημείο σχηματίζεται μια λίμνη αίματος…

27 ΜΑΗ 1963: Μετά από άνιση μάχη που κράτησε 5 μέρες στην εντατική, , στη 1.22 τα ξημερώματα, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο πρωταθλητής στους στίβους, ο μάρτυρας της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, αφήνει την τελευταία του πνοή.


Το κράτος που είχε δολοφονήσει τον Λαμπράκη, το κράτος που είχε στηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ, που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, που στις εκλογές του ψήφιζαν και τα «δέντρα», τέσσερα χρόνια αργότερα, ανήμερα της πρώτης πορείας Ειρήνης, θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων των προυχόντων του στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους και στους Μάλλιους..

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Χακί στολές και μαύρα κοστούμια!

Του Στέφανου Πρίντσιου


Ιστορικά, αν ανατρέξει κανείς, δεν θα ανακαλύψει ούτε ένα πολιτικό έγκλημα, ούτε μία δικτατορία, ούτε ένα πραξικόπημα που να διαπράχτηκε χωρίς φανατικούς υποστηρικτές, με περίσσεια μάλιστα σε δικαιολογίες, προσχήματα, αναγκαιότητες, υμνολογίες κ.λ.π.

Είναι γνωστό βέβαια σε όλους μας ότι από αρχαιοτάτων χρόνων το ένδοξο έθνος μας βρίθει από Εφιάλτες και μηδίσαντες, από Νενέκους και γενίτσαρους.

Επειδή αρέσει η εξύμνηση του ελληνικού φρονήματος, ανατρέχοντας στην ιστορία των κοντινών μας χρόνων, περήφανα μιλάμε για την καθολική κατοχική αντίσταση του ελληνικού λαού στη ναζιστική θηριωδία, παραβλέποντας όμως ότι ένα τμήμα αυτού του λαού συνεργάστηκε ή ανέχτηκε τον κατακτητή και συμμετέχοντας κατόπιν στην εμφύλια διαμάχη στο πλευρό των νικητών, κυριάρχησε πολιτικά επί δεκαετίες.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφτηκε και στη χουντική εφταετία.

Πάλι ξεχνιέται ότι ένα τμήμα του ελληνικού λαού, όχι μόνο αποδέχτηκε τη δικτατορία, αλλά και συνεργάστηκε στενά μαζί της. Μη νομίζετε οι νεώτεροι ότι τη μαύρη ημέρα της 21ης Απριλίου 1967 οι γνωστοί «εθνοκάπηλοι νοικοκυραίοι» ενήργησαν διαφορετικά από ότι σήμερα. Πάλι και τότε ανακάλυψαν ένα σωρό δικαιολογίες και υπεκφυγές, είτε για να λουφάξουν, είτε για να υπερασπισθούν το δίκαιο των γυψαδόρων! Ως διά μαγείας και τότε, μόλις ετέθει ο ασθενής στο γύψο, στο άψε σβήσε, βρέθηκαν οι πάντα καιροφυλακτούντες «πρόθυμοι», να στελεχώσουν και να υμνήσουν το χουντικό καθεστώς.

Και ήταν ως είθισται η γνωστή κάστα, απαρτιζόμενη από προβεβλημένους εισαγγελείς, δεσποτάδες, νομικούς, οικονομολόγους, δημοσιογράφους και λοιπούς ευυπόληπτους συμπολίτες μας!

Σήμερα ένα σημαντικό αριθμητικά μέρος της ελληνικής κοινωνίας συνεχίζει να είναι βαθιά συντηρητικό, έτοιμο να δεχτεί οποιαδήποτε οικονομική λύση, προερχόμενη από τον οποιοδήποτε, είτε πρόκειται για έλληνα δικτάτορα, είτε πρόκειται για γερμανό κατακτητή! Και οι πρώτοι και καλύτεροι που το διασπείρουν αυτό στη συνείδηση του λαού είναι οι παραθυράτοι των ΜΜΕ, προωθώντας συνειδητά, ακομμάτιστες δήθεν επιλογές.

«…Ποίοι είμεθα: Δεν ανήκομεν εις ουδέν πολιτικόν κόμμα, και ουδεμίαν πολιτικήν παράταξιν είμεθα διατεθειμένοι να ευνοήσωμεν εις βάρος της άλλης. Δεν ανήκομεν ούτε εις την οικονομικήν ολιγαρχίαν, την οποίαν ομοίως δεν είμεθα διατεθειμένοι να αφήσωμεν να προκαλή την πενίαν. Ανήκομεν εις την τάξιν του μόχθου. Και θα σταθώμεν εις το πλευρόν των πτωχών αδελφών μας Ελλήνων. Ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε. Να αποτρέψωμεν τον διχασμόν και την αλληλοσφαγήν προς την οποίαν μας κατηύθυναν κακοί Έλληνες και να δημιουργήσωμεν υγιείς βάσεις διά την ταχείαν επάνοδον της Χώρας εις τον αληθώς ορθόδοξον κοινοβουλευτικόν βίον. Κηρύσσομεν την συναδέλφωσιν. Από της στιγμής αυτής δεν υπάρχουν Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί. Υπάρχουν μόνον Έλληνες, οι οποίοι πιστεύουν εις την Ελλάδα, εις ένα ευγενές, ανώτερον, και πλήρες ιδεώδες της αληθούς Δημοκρατίας και όχι της Δημοκρατίας του πεζοδρομίου, της οχλοκρατίας και της αναρχίας. Όταν οι Έλληνες είναι ηνωμένοι, θαυματουργούν. Ο βασικός μας στόχος είναι δικαιοσύνη. Η δικαία κατανομή του εισοδήματος. Η ηθική και υλική εξύψωσις του κοινωνικού συνόλου και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών, και των πενεστέρων τάξεων. Η στοργή της Κυβερνήσεως θα στραφή αμέριστος προς την νεολαίαν και τα προβλήματά της…»

Και όμως ο λόγος αυτός σήμερα εκφερόμενος στη δημοτική εκφωνείτε στις προεκλογικές συγκεντρώσεις των εμφανιζόμενων ως προοδευτικών ακομμάτιστων σωτήρων μας! Λοιδορούν δήθεν τα κόμματα, στοχεύοντας όμως τη Δημοκρατία.

Στρώνοντας το χαλί σε κάποιους με χακί στολές ή μαύρα κοστούμια!

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Το Δίλημμα της Αριστεράς εμπρός στην κάλπη

Του Όττο


Εκλογές πλησιάζουνε και πάντα τέτοια εποχή η συζήτηση φουντώνει, η αντιπαράθεση οξύνεται. Είναι ωστόσο κάμποσο θλιβερή η σκέψη, ότι οι Έλληνες ακόμα περιμένουν να ‘ρθουν εκλογές για να σκεφτούν και να μιλήσουν πολιτικά, πριν λουφάξουν και πάλι στη μικροαστική τους νιρβάνα για να περιμένουν τις επόμενες. Δεν θέλω να θρέφω αυταπάτες για τούτο το στημένο παιχνίδι, όμως από την άλλη πλευρά, νιώθω πως είμαι υποχρεωμένος ως Δημοκρατικός Πολίτης να συμμετάσχω, αφού και στην αντίθετη περίπτωση πάλι θα έχω την ευθύνη για ό,τι προκύψει απ’ την ψήφο των υπόλοιπων.

Όταν έχεις δυο επιλογές, μια κακή και μια κάκιστη, λογικά προτιμάς την πρώτη.

Το αντίδοτο σε μια στημένη εκλογική διαδικασία δεν είναι η αποχή, αλλά η διεξαγωγή προεπαναστατικών ζυμώσεων, η αγκιτάτσια που λένε πως απαιτείται για να βρουν οι επαναστατικές διαδικασίες το δρόμο τους.

Όμως τούτη τη στιγμή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει. Απεναντίας, μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας δείχνουν να έχουν εναποθέσει σε μια κυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, τις τελευταίες τους ελπίδες αναίμακτης διεξόδου απ’ τον Λαβύρινθο του Πάνα στον οποίο μας έχουν σύρει η ΕΕ και οι μνημονιακές ξενόδουλες κυβερνήσεις της επαίσχυντης διακυβέρνησης.

Ας δεχτούμε λοιπόν να παίξουμε τούτο το παιχνίδι, υπό τούτη την οπτική γωνία…

Το πρώτο λοιπόν δίλημμα που έχει ν’ αντιμετωπίσει κάποιος που βρίσκεται σ’ αυτήν τη θέση, είναι το κλασικό Δίλημμα της Αριστεράς: ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ; (για την λεγόμενη κεντροαριστερά δεν θα μιλήσω, μιας και τη θεωρώ ότι ανήκει φύσει και θέσει στην απέναντι πλευρά του λόφου.) Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τούτο είναι ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα, αφού υπάρχει ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα μικρότερα αριστερά κόμματα, που διεκδικούν την ψήφο μας. Δυστυχώς όμως, το στημένο πολιτικό σκηνικό του καλπονοθευτικού ορίου του 3%, αποκλείει τούτη τη στιγμή τέτοιες επιλογές. Δυστυχώς δεν βρισκόμαστε στον Μάη του ’12 πλέον.

Άλλωστε ο πραγματικός σκοπός και η αληθινή θέση τέτοιων κομμάτων δεν είναι η κυνοβουλευτική ανέλιξη, αλλά η διενέργεια επαναστατικών διεργασιών σε επίπεδο βάσης. Εκεί θα πρέπει να επικεντρωθούν, αν θέλουνε να παίξουν σημαντικό ρόλο στις κοινωνικές διαδικασίες που θα πρέπει να συμβούν, προκειμένου να πετύχει ένα εγχείρημα τόσο περίπλοκα δύσκολο, όσο αυτό της Αριστερής Ανόρθωσης της χώρας.

Το επιχείρημα της «Χαμένης Ψήφου» δυστυχώς ισχύει, όμως κανένας δεν μπορεί να μιλήσει για «Χαμένη Φωνή» στους κοινωνικούς αγώνες κι από εκεί τούτα τα κινήματα αντλούν τη δύναμή τους.

Με δεδομένο ότι κανένα από τα υπάρχοντα σχήματα δεν αντιπροσωπεύει επαρκώς την ιδεολογική μου άποψη, ούτε εμπιστεύομαι κάποιον ιδιαίτερα, θα πρέπει να επιχειρήσω ν’ απαντήσω στο δίλημμα αυτό, με όρους ψυχρού πραγματισμού.

Ποιο θα είναι το κέρδος και ποιες οι ζημίες ή οι συνέπειες από μια τέτοια επιλογή; Ποια προοπτική μου ανοίγει;

Ένα πρώτο κριτήριο είναι η μέχρι τώρα συμμετοχή των δύο κομμάτων στις διεργασίες του επαναστατικού προτσές. Εδώ δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλά. Εάν βαθμολογούσαμε το ΚΚΕ με 0, λόγω της απραξίας του και της συστηματικής του άρνησης να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε μαζική διαδήλωση μαζί με τον απλό κόσμο, στον ΣΥΡΙΖΑ θα βάζαμε επιεικώς τγία (3) κι αυτό περισσότερο από την ενθύμηση της δράσης του πριν από τις εκλογές του ’12. Σήμερα, σχεδόν ένα μήνα πριν τις εκλογές, στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιοι θυμούνται να μιλήσουν για «πορεία προς τον λαό», παραδεχόμενοι έτσι ότι κάτι τέτοιο δεν έχει μέχρι σήμερα γίνει.

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την απλή λογική που λέει ότι το τρία είναι μεγαλύτερο απ’ το μηδέν και θα ξένοιαζα.

Όμως όταν μιλάμε για βαθμούς κάτω απ’ τη βάση, τέτοιες συγκρίσεις δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα. Θεωρώ ωστόσο πως στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν βρει καταφύγιο τμήματα του εκλογικού σώματος που θα έβλεπαν θετικά μια κινηματική δράση και θα συμμετείχαν πρόθυμα σ’ αυτήν, που συχνά δείχνουν να την επιδιώκουν κιόλας. Απεναντίας στο ΚΚΕ υπάρχουν οργανωμένοι υπάκουοι οπαδοί, που δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε τίποτε απολύτως, εάν το κόμμα δεν τους δώσει σήμα πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και ο ενιαυτός για τη Δευτέρα Παρουσία του Σοσιαλισμού, σύμφωνα με τις προφητείες του Αγίου Περισσού.

Έτσι, βραχεία κεφαλή ως προς αυτό το κριτήριο, υπερτερεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο κριτήριο είναι το κατά πόσον αξιόπιστα είναι τα δύο κόμματα σε όσα πρεσβεύουν κι όσα υπόσχονται. Σε μια πρώτη ανάγνωση, φαίνεται ότι σε αυτό το κριτήριο υπερισχύει ξεκάθαρα το ΚΚΕ. Οι θέσεις του φαίνονται σταθερές κι αναλλοίωτες, με μια συνέπεια που θυμίζει το ρολόι του Γκρήνουιτς. Απεναντίας έχει διαπιστωθεί πολυγλωσσία στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ορθώς έχει κατηγορηθεί πως δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις. Εάν ήθελα λοιπόν κάποιον για τον οποίο θα ήμουν απολύτως σίγουρος τι ακριβώς πρόκειται να κάνει, θα ψήφιζα δαγκωτό ΚΚΕ. Όμως απ’ την άλλη πλευρά, η επιμονή σε αναλλοίωτες απόψεις, ενώ οι καταστάσεις γύρω αλλάζουν με ταχύτητα, δεν αποτελεί οπωσδήποτε κάτι το θετικό.

Αντίθετα, τέτοιες απόψεις συνήθως καταλήγουν αναχρονιστικές κι ανεφάρμοστες.

Όμως είναι αλήθεια όλα αυτά ή μήπως πρόκειται απλά για την επιφάνεια των πραμάτων; Εάν το ΚΚΕ έχει αναλλοίωτες θέσεις, τότε πώς γίνεται ένα κομμουνιστικό επαναστατικό κόμμα να φτάσει να κηρύσσει την απραξία ως το απόλυτο επαναστατικό προτσές, δίκην μάστερ διδασκάλου του Ζεν; Στην πραγματικότητα πίσω απ’ τη βαριά ξύλινη γλώσσα των κομματικών τοποθετήσεων, κρύβεται μια διαρκής διολίσθηση προς μια μορφή κομμουνισμού με εθιμοτυπικό χαρακτήρα και μουσειακή αξία, μια μορφή ακίνδυνη κι ανώδυνη, αν όχι παραπλανητική.

Σε περίπτωση που το ΚΚΕ δήλωνε ξεκάθαρα ότι θα συμμετείχε σε μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και Αριστερής Ανόρθωσης της χώρας, θα το ψήφιζα και θα το υποστήριζα με κάθε τρόπο, μέσα απ' το μπλογκ μου ή αλλού. Δυστυχώς όμως έχει δηλώσει πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Εμείς πάλι ακριβώς αυτό πιστεύουμε πως έχει ανάγκη τούτη τη στιγμή η χώρα.

Το να επιτρέψουμε με οποιονδήποτε τρόπο (πχ ενισχύοντας ένα ΚΚΕ που θα παίξει τον ρόλο της Ψήφου του Απόντος από οποιαδήποτε προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης) να ξαναεκλεγούν τα ρεζίλια που μας "κυβερνούν" σήμερα, επιβραβεύοντας μ' αυτόν τον τρόπο τα εγκλήματα που έχουν κάνει εναντίον του λαού, της Δημοκρατίας και της χώρας, δεν χωράει στο μυαλό και τη συνείδησή μου.

Εάν το ΚΚΕ είχε τον Φλωράκη ηγέτη, τώρα θα ήταν στα πρόθυρα αυτοδυναμίας κι ο ΣΥΡΙΖΑ απλά δεν θα ήταν υπολογίσιμο μέγεθος και το λέω τούτο με το χέρι στην καρδιά.

Εάν το ΚΚΕ έκανε δουλειά μέσα στην κοινωνία, ώστε να ωθήσει πραγματικές επαναστατικές διαδικασίες, τότε θα ήταν πλήρως δικαιολογημένη η αποχή από κυβερνητικές φενάκες και θα το βλέπαμε με άλλο μάτι. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. "Άπραγο στη βουλή, άπραγο και στον λαό" τελικά θα γίνει το σύνθημα της νέας χιλιετίας για τον Περισσό, όπως στα έητις ήταν το "Δυνατό στη βουλή και στον λαό". Γιατί λοιπόν να υπερψηφίσω κάτι τέτοιο;

Σε τελική ανάλυση και για να δούμε την ουσία των πραγμάτων κατάματα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει ότι κάτι θα κάνει, έστω το μακρύ του ενός και το κοντό του αλλουνού, ενώ το ΚΚΕ έχει σαφώς δηλώσει πως δεν έχει σκοπό να κάνει απολύτως τίποτα.

Εντελώς πραγματιστικά λοιπόν, σε αυτό το κριτήριο τελικά υπερτερεί και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού είναι λογικό να ποντάρεις τα λεφτά σου στο κάτι παρά στο τίποτα.

Το τρίτο και κυριότερο κριτήριο, είναι η προοπτική που ανοίγει η κάθε επιλογή. 

Λοιπόν, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση, υπάρχουν τρία ενδεχόμενα:

  • Α) Να επιτύχει στο τιτάνιο έργο της αναστροφής της κατάστασης πλήρους καταστροφής της χώρας και του λαού. Ωραία, καλύτερα για όλους μας κι ας μη φανώ πεσιμιστής μέρες που ‘ναι.
  • Β) Να αποτύχει, αφού προσπαθήσει σκυλίσια και τελικά βρει μπροστά του ολάκερη την Αντίδραση του φασιστικού ευρωπαϊκού μορφώματος.
  • Γ) Να συνεχίσει την ίδια κι απαράλλακτη πορεία ευρωραγιαδισμού, επικαλούμενος το "καλό της χώρας", το "καλό της Ευρώπης των Λαών" και τέτοιες παπάρες.

Δεν θεωρώ πιθανό το ενδεχόμενο να κρατήσει μνημονιακή γραμμή, πετυχαίνοντας απλά κάποιες ελαφρύνσεις στα μέχρι σήμερα βάρη που έχουν φορτωθεί στις πλάτες των πολιτών, αφού οι δανειστές αποικιοκράτες δεν έχουν δείξει να έχουν διάθεση να κρατήσουν την όρεξή τους, αντίθετα πεινάνε διαρκώς για περισσότερα.

Τα ενδεχόμενα Β και Γ, αν κι απευκταία, θα δώσουν ώθηση σε βαθιές ζυμώσεις στην κοινωνία, η οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη με πλήρες αδιέξοδο και την οριστική καταστροφή της. Κάτι τέτοιο νομίζω πως εκ των πραγμάτων θ' αποτελέσει γόνιμο πεδίο επαναστατικών ζυμώσεων, είτε υπάρξει έστω κι ένας που θα έχει πρόθεση να τις πραγματοποιήσει, είτε και χωρίς να υπάρχει κανείς αγκιτάτορας (εδώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά θα έχει μάλλον τη μεγάλη της ευκαιρία). Σε κάποια τιμή της πίεσης, το καζάνι σκάζει εκ του φυσικού.

Όπως και να 'χει θα καεί η τελευταία εφεδρεία του συστήματος (εάν αποδειχτεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τελικά κάτι τέτοιο) κι αυτό αναπόφευκτα θα πυροδοτήσει εξελίξεις.

Αν πάλι ψηφίσω το ΚΚΕ, το μόνο που θα έχω να περιμένω είναι η αδυναμία σχηματισμού προοδευτικής κυβέρνησης χωρίς τον μαϊντανό της "κεντροαριστεράς" (δηλαδή τζίφος) ή η πλήρης αδυναμία κυβέρνησης και τελικά οι συνεχόμενες εκλογικές μάχες, μέχρι να καταστραφούν τα πάντα και να βγει και πάλι ο Σαμαράς ως σωτήρας, όπως κάποτε ο εφιάλτης Μητσοτάκης μετά από μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας.

Έτσι λοιπόν και με βάση την παραπάνω ανάλυση, η επιλογή μου στο Δίλημμα της Αριστεράς είναι ξεκάθαρη.

Πιστεύω ότι αντικειμενικά υπερτερεί ο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτόν έχω σκοπό να ψηφίσω στις ερχόμενες Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές, όπως και στις Ευρωεκλογές, με την ελπίδα της αναστροφής πορείας της χώρας και του ξεκαθαρίσματος της παρούσας σαπίλας. 

Λυπάμαι που τα γράφω αυτά. Θα ήθελα πολύ να ψηφίζω ΚΚΕ.

Οι παππούδες μου θα κοιμόνταν πιο ήσυχοι εκεί που βρίσκονται κι ο πατέρας μου θα με εκτιμούσε κομματάκι περισσότερο. Δυστυχώς όμως η απραξία και η περιχαράκωση δεν είναι το προφίλ που ψάχνω σ' ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα. Σε τέτοιες στιγμές οι συναισθηματικοί δεσμοί δεν είναι αρκετοί για να βαρύνουν την απόφαση. Ένας Δημοκρατικός Πολίτης πρέπει να επιλέγει με βάση τη δική του γνώμη κι όχι εκείνη των προγόνων του.  Ίσως να πουν πως είμαι βαλτός, πληρωμένος απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και μέγας οπορτουνιστής, αν και δεν έχουν κανέναν τρόπο να το στηρίξουν. Ας είναι κι έτσι. Ο Δημοκρατικός Πολίτης γνωρίζει πως η ελεύθερη σκέψη και ο λόγος μετά παρρησίας πάντοτε έχουν το βαρύ τους αντίτιμο, γι’ αυτό άλλωστε και είναι πράματα τόσο βαρύτιμα.

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, η επιλογή του ως η λιγότερο χειρότερη λύση και η μοναδική διέξοδος τούτη τη στιγμή, δεν θα πρέπει να τον εφησυχάζει, ούτε να τον ικανοποιεί. Κανείς μας δεν είναι κι ούτε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος. Όμως αυτά δεν είναι της παρούσης. Ας γίνει πρώτα με το καλό κυβέρνηση κι ύστερα θα κριθεί.

Και πιστέψτε με, θα κριθεί με τα πιο αυστηρά κριτήρια, μετά φυσικά από μια εύλογη πίστωση χρόνου...

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Η ΣΦΗΚΑ και ο Άνεμος Αντίστασης, σας εύχονται χρόνια πολλά, καλά, όμορφα και ευτυχισμένα για εσάς, τους δικούς σας και για όλο τον κόσμο.


Καλή Ανάσταση στον λαό μας και λευτεριά για την Ελλάδα μας

Ψηφίζουμε και Φεύγουν


25 Μαΐου, ψηφίζουμε για τη ζωή μας.

Ψηφίζουμε για μια νέα Ελλάδα, σε μια άλλη Ευρώπη.


Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Κρίτων σιγάν;

Του Θανάση Καρτερού

Ρήγμα, ρήξη, διαφωνία κορυφής. Οι λέξεις έχουν το δικό τους προπαγανδιστικό φορτίο όταν αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Όταν έρχονται και επανέρχονται για να καρικώσουν και να (μας) ξαναφορέσουν τη χιλιομπαλωμένη άποψη: Αυτοί τρώγονται συνεχώς μεταξύ τους! Έφτασε το ηλεκτρονικό "Βήμα" να ξεκινάει σχετικό ρεπορτάζ με την πληροφορία: "Συνέχεια στην εσωκομματική σύγκρουση... δόθηκε το απόγευμα της Μ. Πέμπτης στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος". Κι αυτό τη Μ. Πέμπτη το πρωί!!!

Παραδρομή, θα πείτε. Εντάξει, αλλά κάτι δείχνει η λανθάνουσα γλώσσα.

Στην προσπάθειά του ο Σέρλοκ των ρήξεων να εφαρμόσει τη "γραμμή" μετακινεί όχι μόνο ανθρώπους και βουνά, αλλά και τον χρόνο. Λέει βέβαια ο Λαφαζάνης ότι δεν υπάρχει κανένα ρήγμα -υπάρχει συζήτηση, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, και τελικώς αποφάσεις υποχρεωτικές για όλους. Είπε ο Τσίπρας τη Μεγάλη Τετάρτη στη Χαλκίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αρχηγικό κόμμα, δεν φιμώνει κανέναν, τις θέλει τις διαφορετικές απόψεις γιατί πρέπει ο λαός να ξέρει πώς σκέφτεται ο καθένας.

Ε, και; Ας λένε. Οι ρηξιλάγνοι θα συνεχίσουν το βιολί τους.

Ο κοινός τόπος -η ταύτιση στα κόμματα εξουσίας της διαφορετικής άποψης με τη ρήξη, τη διάσπαση, την υπονόμευση του αρχηγού- τους ευνοεί. Ο σπόρος τους δεν πάει ολότελα χαμένος, σε ένα έδαφος που λιπαίνουν δεκαετίες τώρα πτώματα διαφωνούντων και διαφωνιών. Κάνουν με τον νου τους μπαϊράμι, πως ό,τι ίσχυε για το ΠΑΣΟΚ και ισχύει για τη Ν.Δ. (πετάει ο Σαμαράς; πετάει!) δεν μπορεί παρά να ισχύει και για την Αριστερά. Και ένας κόσμος μαθημένος σ' αυτή τη μουσική και καχύποπτος σε υπέργειες αγάπες υπόγειων εχθρών χορεύει στον σκοπό τους.

Συνεπώς; Μιας και το τελευταίο επεισόδιο γράφτηκε ότι έχει να κάνει με τον Κρίτωνα Αρσένη, (Κρίτων σιγάν); Αυτό δεν γίνεται σε ένα κόμμα που, αν επέλεγε το σιγάν, θα πάθαινε ασφυξία. Κρίτων εξηγάν, και εξηγάν όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά σχέση με την αρτηριοσκλήρωση των άλλων. Είναι άλλο είδος. Η ζωηρή δημοκρατία είναι το οξυγόνο του, έστω κι αν ώρες-ώρες παρουσιάζει συμπτώματα παιδικής αρρώστιας -ιλαράς συνήθως. Και με λίγη προσπάθεια θα καταλάβουν, όσο θέλουν να καταλάβουν, την αλήθεια της διαλεκτικής:

η πάλη των αντιθέτων κι όχι η ομοφωνία των υποθέτων σπρώχνει τον κόσμο μπροστά...

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τοποθέτηση του Ρούντι Ρινάλντι στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, 13/04/2014

Ρούντι Ρινάλντι Μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ


Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Τυχαίνει να είμαι μέλος της επιτροπής για τη ευρωδιακήρυξη και της πενταμελούς επιτροπής για το ευρωψηφοδέλτιο. Η συζήτηση που γίνεται αυτήν την στιγμή εδώ αφορά τη διακήρυξη. Το λέω μεθοδολογικά, γιατί αν πω κι εγώ δύο τρία ονόματα ή πω κάποια κριτήρια για το ψηφοδέλτιο, υπονομεύω την συζήτηση και πάω αλλού το θέμα.

Έχω μια αγωνία και σας τη λέω καθαρά: Το κόμμα δεν είναι προσανατολισμένο για την μάχη των ευρωεκλογών.

Είναι απορροφημένο στις αυτοδιοικητικές εκλογές άντε και στις περιφερειακές. Αυτό είναι το πρώτο πολιτικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Δηλαδή, σαν καθοδηγητικό όργανο, που είναι η Κεντρική Επιτροπή, πρέπει να προσανατολίσουμε το κόμμα και να στοιχίσουμε σωστά τις δυνάμεις μας προς μια κατεύθυνση, έτσι ώστε να μπορέσει να έρθει η νίκη στις ευρωεκλογές στις 25 Μαΐου.

Αυτό δεν είναι δεδομένο, δεν υπάρχει κάποια σιγουριά. Εγώ αγωνιώ περισσότερο για αυτό, παρά, να το πω έτσι, για τις λεπτομέρειες που θα υπάρξουν στα κείμενα, ακόμα και στο ψηφοδέλτιο. Θα ήθελα να είχαμε ήδη, δέκα, είκοσι, είκοσι πέντε ονόματα υποψηφίων που θα συμφωνούσαμε όλοι εδώ. Και τον επόμενο ένα μήνα να δίναμε ολόψυχα τη μάχη. Αυτή τη στιγμή όμως είμαστε ακόμα στο «αλλά», αμφιταλαντευόμενοι. Μπαίνουν διάφοροι προβληματισμοί: πώς θα νικήσουμε, εάν μπορούμε να νικήσουμε με τέτοιο κόμμα, με τις κόντρες που υπάρχουν, κλπ. Δεν είναι καλή η κατάσταση στο κόμμα και το ξέρετε όλοι από καιρό. Δεν είναι καινούργιο θέμα αυτό. Για παραγοντισμούς, για σοσιαλδημοκρατικοποιήσεις κλπ.

Τις εκλογές θα τις νικήσουμε με μια θαρραλέα πορεία προς το λαό, αυτόν τον ενάμισι μήνα που έχει μείνει αυτήν την στιγμή. Εκεί είναι το κλειδί! Εκεί θα δοθεί η απάντηση ακόμα και στο ζήτημα του κόμματος, που μπορεί να χρειάζεται ακόμα και μετά από ένα χρόνο από το Συνέδριο μια πιο ουσιαστική επανίδρυση.

Θέλω να σας πω ότι η απόσταση από το 2009 και από το 2012 είναι πολύ μικρή. Μπορούμε να πάθουμε ότι πάθαμε το 2009, που περιμέναμε 2-3 ευρωβουλευτές και βγάλαμε μόνο έναν, δηλαδή να μην νικήσουμε στις επόμενες εκλογές. Όμως μπορεί και να έχουμε μια μεγάλη νίκη σαν το 2012. Από εμάς εξαρτάται και τις σχέσεις που αναπτύσσουμε με την ελληνική κοινωνία.

Αυτό προϋποθέτει μια πορεία προς το λαό, τώρα αλλά και σταθερά.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σκεφθεί ο καθένας τι κάνει για αυτή την πορεία προς το λαό, τι δυνατότητες έχουμε, ποια είναι τα ισχυρά μας χαρτιά σε αυτή την πορεία και ποια είναι τα χρήσιμα στοιχεία που έχουμε και μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να πάμε να μιλήσουμε και να συνδεθούμε με τον κόσμο.

Επομένως θέλω να πω, ότι ακόμα και με τα προβλήματα που έχει το κόμμα πρέπει να δώσουμε τη μάχη και να νικήσουμε. Και να μην προεξοφλούμε ότι δεν μπορούμε με ένα τέτοιο κόμμα να νικήσουμε, όπως ειπώθηκε πριν από κάποιους συντρόφους. Βοηθούν τέτοιες τοποθετήσεις; Και σε τι; Και εγώ έχω μεγάλο πρόβλημα με τους παραγοντισμούς και με έχετε ακούσει να μιλάω πολλές φορές σχετικά. Η στιγμή όμως αυτή είναι στιγμή που πάμε να δώσουμε τη μάχη. Και η σημαντική αυτή μάχη πρέπει να δοθεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους.

Δεύτερο σημείο, η διακήρυξη. Πιστεύω ότι λείπει ένα μεγάλο θέμα από τη διακήρυξη, το βασικό: Ποια είναι η άποψή μας για το πολιτικό οικοδόμημα της Ευρώπης. Υποστηρίζω ότι χρειαζόμαστε μια επανάσταση της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Που να σημαίνει: κύρος και δύναμη στα εθνικά κοινοβούλια, αλλαγή και αποφασιστικότητα στο ευρωκοινοβούλιο. Όλοι οι θεσμοί οι οποίοι δεν στηρίζονται πουθενά, σε καμία λαϊκή νομιμοποίηση (ούτε καν σε θεσμική πλέον), να αμφισβητηθούν.

Να τεθεί σε κίνηση μια διαδικασία ανατροπών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η φράση, «της επανάστασης της δημοκρατίας στην Ευρώπη», είναι μια πολύ καλή φράση που την έχει πει ο σύντροφος Νίκος Χουντής. Πρέπει να προστεθεί αυτός ο πολιτικός όρος στη σκέψη, την ορολογία και τη στρατηγική μας για να μπορούμε να μιλάμε για οποιαδήποτε αλλαγή. Διότι, το να αναφέρουμε γενικά τους πόθους μας για μια Ευρώπη οικολογική, φεμινιστική, ειρηνική κλπ., είναι μεν καλό αλλά παραμένει απλά μια έκθεση ιδεών και επιθυμιών. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν τίθενται οι πολιτικοί όροι που θα επιτρέψουν τέτοιες τεράστιες, όσο και αναγκαίες, αλλαγές.

Σχετικά με την πολιτική κατάσταση δύο είναι τα κεντρικά θέματα που έχουμε μπροστά μας.

Πρώτον, την υποστροφή της λαϊκής διαθεσιμότητας. Δεν πάμε με το κλίμα που υπήρχε το 2012 στις εκλογές. Ο κόσμος είναι πιο μουδιασμένος και δείχνει μια ορισμένη ανάθεση και απογοήτευση.

Το δεύτερο είναι η κεντροαριστερή ανασύσταση που επιχειρείται και θα μας κάνει ζημιά αν δεν την υπολογίσουμε σοβαρά. Εάν κάνουμε μέτωπο προς το Βενιζέλο και υπάρχει μόνο μια πόλωση απέναντι στο Βενιζέλο και στον Σαμαρά, ξεχνάμε ότι όλοι οι άλλοι δουλεύουνε για να καρπωθούν και να στήσουν ένα κεντροαριστερό «μαγαζί» στη χώρα και να μας πιέσουν να μετατοπιστούμε.

Τι λέει η ιστορία; Το 1958 η αριστερά παίρνει 24%, 79 βουλευτές και βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το 1961 συγκροτείται η Ένωση Κέντρου. Από κομματίδια, από το τίποτα, που ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους. Αυτή η σύσταση του Κέντρου και μια πολιτική της Αριστεράς προς το Κέντρο, που έλεγε ότι μόνο μέσω του Κέντρου μπορεί να πετύχει κάτι, μετέτρεψε την Αριστερά σε ουραγό του Κέντρου. Αυτήν την στιγμή τι γίνεται; Έχουμε το 27% του ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να το χαμηλώσουν, να το χτυπήσουν, να το εξαφανίσουν. Πάνε να δημιουργήσουν ξανά μια κεντροαριστερή δύναμη, από Ποτάμι, από Ελιά, από Γ.Α.Π., από ΔΗΜΑΡ αν θέλετε, και από άλλους, άσχετους από όλο αυτό το πράγμα που έχει βγει, και να μας πιέσουν να είμαστε σε συνεργασία με αυτή την κατάσταση και να μας βάλουν όρια.

Να μας ευνουχίσουν πολιτικά.

Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό ζήτημα που έχουμε σήμερα. Και για τα επόμενα ένα-δύο χρόνια αυτό θα είναι το κεντρικό θέμα: αν θα πρωταγωνιστήσει η Αριστερά ή αν η Αριστερά θα μετατραπεί, θα πιεστεί προς πιο κεντροαριστερές θέσεις.

Επομένως, απλά και μόνο πόλωση δεν βοηθάει. Γιατί όταν γίνεται πόλωση εμείς παλεύουμε με τον ένα πόλο, τον κυβερνητικό, και οι άλλοι δουλεύουν με διάφορους τρόπους και κερδίζουν έδαφος.

Αυτά λοιπόν είναι τα δύο βασικά σημεία που βλέπω. Δηλαδή το πώς να σηκωθεί ο κόσμος, να χαμογελάσει και να υπάρξει εμπιστοσύνη και όραμα. Αυτό στην τακτική μας σημαίνει να δεσμευτούμε άμεσα σε μερικές θέσεις που να δείχνουν το σχέδιό μας για τη διέξοδο της χώρας και την αξιοπιστία μας. Και δεύτερον, αναμέτρηση με τα σενάρια της κεντροαριστερής ανασύστασης, γιατί αυτή μπορεί να λειτουργήσει σαν δούρειος ίππος για την προσπάθεια της Αριστεράς και να αποδειχθεί πιο μεγάλος εχθρός από το σημερινό κυβερνητικό μπλοκ.

Σας ευχαριστώ

Από το Ρούντι Ρινάλντι

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

Διαβάστε στον Δρόμο


Μη χάσετε το Δρόμο της Αριστεράς 

εκτάκτως κυκλοφορεί την Μεγάλη Παρασκευή 18 Απριλίου

Τιτάνια η προσπάθεια του συστήματος για τη νεκρανάσταση της κυβέρνησης Σαμαρά.
Τι έδειξαν οι διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ για τη συγκρότηση ευρωψηφοδελτίου;

Άρθρα των υποψήφιων ευρωβουλευτών Γιώργου Αρχοντόπουλου και Ελένης Σωτηρίου

Επίσης διαβάστε

Το πολιτικό πλαίσιο του συνδυασμού Βόρειο Αιγαίο - Γόνιμη Γραμμή παρουσίασε η υποψήφια περιφερειάρχης Αγλαΐα Κυρίτση.

Δύο σελίδες με ρεπορτάζ και συνεντεύξεις για τις δημοτικές εκλογές στην Κρήτη.

Συνεντεύξεις με τους υποψήφιους δημάρχους Ελευσίνας, Κώστα Βαμβακά, Πέλλας, Γιάννη Σταυρίδη και Παύλου Μελά, Τάσου Σταμπουλή

Ακόμα διαβάστε

Στην Ανατολική Ουκρανία μετατοπίζεται το μπρα ντε φερ, με ανοιχτό το ενδεχόμενο της ανάφλεξης.

Μεσανατολικές διενέξεις: Πού θα βγάλει η έριδα Σαουδικής Αραβίας - Κατάρ;
Και μια ανάλυση για την επί 14 χρόνια αδιάκοπη ύφεση στις ΗΠΑ.


Εφημερίδα Δρόμος.
Αναζητήστε την εκτάκτως τη Μεγάλη Παρασκευή στα περίπτερα



Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου