προσφατα

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Η σεξουαλικότητα του Αλέξανδρου

Του Γιάννη Σιατούφη


Ήταν μέσα του χειμώνα του 325 π. Χ. και ο Αλέξανδρος, φτάνοντας στην Καρμανία, έκανε θυσίες στους θεούς, τόσο για τη νίκη του στην Ινδία, αλλά και για την ασφαλή διέλευση του στρατού του μέσω της ερήμου της Γεδρωσίας. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν καλλιτεχνικοί και αθλητικοί αγώνες . Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, ο Βαγώας κέρδισε κάποιο είδος βραβείου. Μετά ο νικητής ήρθε πάνω στο θέατρο και κάθισε δίπλα στον Αλέξανδρο. Οι Έλληνες και οι Μακεδόνες στο θέατρο άρχισαν να χειροκροτούν και στη συνέχεια φώναξαν τον Αλέξανδρο να φιλήσει τον νικητή. Ο Αλέξανδρος στράφηκε προς τον Βαγώα, τον αγκάλιασε και τον φίλησε . Μερικοί ιστορικοί έχουν αρνηθεί ότι αυτό το επεισόδιο συνέβη. Αλλά το τι σημαίνει αυτό το φιλί για τη σχέση τους είναι λίγο λιγότερο σαφής.

Η ελληνική λέξη που χρησιμοποιεί ο Πλούταρχος στο σχετικό απόσπασμα της βιογραφίας του Αλέξανδρου για να περιγράψει τον Βαγώα είναι «ερωμένος». Είναι αυτή που χρησιμοποιήθηκε από τους Αθηναίους συγγραφείς του 5ου και 4ου αιώνα π. Χ. για να περιγράψει τη σχέση μεταξύ ενός νεαρού άνδρα και ενός μεγαλύτερου που ονομάζονταν εραστές. Οι σχέσεις αυτές φαίνεται να έχουν κυρίως εκπαιδευτικό και πολιτιστικό χαρακτήρα, αν και συνήθως υπήρχε και μια ερωτική διάσταση. Οι σχέσεις αυτές φαίνεται να είναι δημοφιλείς στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του 5ου και 4ου αιώνα π. Χ. . Αν ο Πλούταρχος χρησιμοποίησε τη λέξη «ερωμένος», για να περιγράψει τον Βαγώα με τον ίδιο τρόπο που ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τους Αθηναίους συγγραφείς του 5ου και 4ου αιώνα , τότε πρέπει να συμφωνήσουμε με τον Πλούταρχο ότι υπήρχε κάποια ερωτική σχέση μεταξύ του Αλέξανδρου και του Βαγώα. Άλλωστε και ο Curtius Rufus πίστευε ότι υπήρχε μια σεξουαλική σχέση μεταξύ των δύο ανδρών.

   

 Ο Αλέξανδρος Γ” ο Μακεδών ή Αλέξανδρος ο Μέγας, Βασιλεύς Μακεδόνων

Πολλοί ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Αλέξανδρος ήταν ομοφυλόφιλος. Άλλοι ιστορικοί, επικαλούμενοι το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε τρεις γυναίκες, γέννησε δύο παιδιά, αλλά και από το γεγονός ότι είχε στη διάθεσή του το χαρέμι ​​του Δαρείου, που αποτελούνταν από 365 παλλακίδες, υποστήριξαν ότι ο Αλέξανδρος ήταν ουσιαστικά ένα ετεροφυλόφιλο άτομο. Αλλά η σύγχρονες σεξουαλικές κατηγορίες των ομοφυλόφιλων ή ετεροφυλόφιλων δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ακρίβεια για να περιγράψουν τη σεξουαλικότητα του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος έζησε σε μία ιστορική περίοδο στην οποία, αν κάποιος ενεργούσε στον ερωτικό τομέα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν τον τοποθετούσε απαραίτητα στο ένα ή στο άλλο σεξουαλικό στρατόπεδο. Το γεγονός ότι οι θεατές στο στάδιο ζητούσαν από τον Αλέξανδρο να φιλήσει τον φίλο του και, όταν τον φίλησε, δεν αντέδρασαν δείχνει ότι δεν ήταν αυτό κάτι περίεργο.

Ο Αλέξανδρος

 Ας κοιτάξουμε την ερωτική ιστορία του Αλεξάνδρου κατά χρονολογική σειρά . Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, όσο πιο μακριά πήγαινε από τη Μακεδονία, τόσο πιο πλούσια και πιο δυνατή είναι η άσκηση των ερεθισμάτων που ενεργούσαν πάνω του. Ο Αλέξανδρος είχε μια φυσική ομορφιά και, όταν ήταν νεαρός, ο ίδιος δεν φαίνεται να ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το σεξ σε σύγκριση με τον πατέρα του. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Αθήναιο, ο Φίλιππος και η μητέρα του, η Ολυμπιάδα, προσέλαβαν μια όμορφη εταίρα που ονομάζονταν Καλλιξένη να τον ξελογιάσει. Ο Αιλιανός έγραψε ότι η πρώτη γυναίκα με την οποία ο Αλέξανδρος έκανε σεξ ονομαζόταν Πανκάστη.

Όμως το πρώτο άτομο με το οποίο ο Αλέξανδρος φαίνεται να είχε πραγματικά μια οικεία σχέση, ήταν ο ψηλός και όμορφος Ηφαιστίωνας. Όταν στα Εκβάτανα ο φίλος του πέθανε, η θλίψη του Αλέξανδρου δεν γνώρισε όρια. Ο Ηφαιστίωνας ήταν ο πιο κοντινός αρσενικός φίλος του, κατά πάσα πιθανότητα «ο ερωμένος» του. Σύμφωνα με τα λόγια του Αλέξανδρου, μετά τη μάχη της Ισσού, ο Ηφαιστίωνας ήταν ένας άλλος Αλέξανδρος. Δείγμα της ανείπωτης θλίψης του για το θάνατο του συντρόφου του ήταν τα παρακάτω μέτρα που πήρε: Ο Αλέξανδρος διέταξε τις χαίτες και τις ουρές όλων των μουλαριών και των αλόγων να κουρευτούν, καθώς επίσης και οι επάλξεις σε όλες τις γύρω πόλεις να κατεδαφιστούν. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές και ο ίδιος ο γιατρός που εξέτασε τον Ηφαιστίωνα σταυρώθηκε. Στη συνέχεια απαγόρευσε την αναπαραγωγή μουσικής, έως ότου φτάσει η απάντηση από το ιερό του Άμμωνα Δία, που του επέτρεπε να τιμήσει τον Ηφαιστίωνα ως ήρωα. Ο Αλέξανδρος σχεδίασε επίσης τη νεκρική πυρά που έπρεπε να γίνει για τον Ηφαιστίωνα στη Βαβυλώνα και διέταξε μια περίοδο πένθους σε όλη την ανατολή.

Ο Ηφαιστίωνας

 Μετά τη νίκη του στην Ισσό, ο Αλέξανδρος πήρε ως ερωμένη του την όμορφη πρώην σύζυγο του Μέμνονα του Ρόδιου, ​​Βαρσίνη. Και γνωρίζουμε ότι ο Αλέξανδρος και η Βαρσίνη είχαν ένα παιδί μαζί, που τον ονόμασαν Ηρακλή. Επιπλέον μετά τα Γαυγάμηλα, ο Αλέξανδρος κληρονόμησε το χαρέμι ​​του Δαρείου που αποτελούνταν από 365 παλλακίδες. Αυτές οι παλλακίδες είχαν επιλεγεί από όλη την Ασία, με κριτήριο την ομορφιά τους.

Πρώτη σύζυγος, όμως, του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν η Ρωξάνη, θυγατέρα του Οξυάρτη, που μάλιστα την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Σύμφωνα με τον Αρριανό υπήρχε αναμφισβήτητο κίνητρο ο έρωτας. Ήταν επιπλέον και μια συμβολική κίνηση με πολιτική σημασία, που απέβλεπε στη συμφιλίωση με τον ιρανικό λαό. Οι πηγές λένε ότι ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στην Ασία. Ο γάμος έγινε το 327 π. Χ. κατά τα ιρανικά έθιμα, δηλαδή έτρωγαν όλοι μαζί ένα καρβέλι ψωμί, ακριβώς όπως το συνηθίζουν ακόμη και σήμερα στο Τουρκεστάν.

Όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε από την Ινδία πίσω στην Περσία, παντρεύτηκε δύο κόρες Περσών βασιλιάδων, και τυχαίνει να γνωρίζουμε ότι είχε την πρόθεση να κάνει απογόνους με αυτές τις δύο γυναίκες. Η μία ήταν η Στάτειρα, μια κόρη του Δαρείου του Γ΄ και η άλλη ήταν η Παρύσατη, η νεότερη κόρη του Αρταξέρξη του Γ΄ του Ώχου. Οι γάμοι του αυτοί έγιναν μαζί με τους ομαδικούς γάμους που πραγματοποιήθηκαν στα Σούσα μεταξύ πολλών Μακεδόνων με Περσίδες γυναίκες. Ογδόντα από τους πιο διακεκριμένους συμπολεμιστές του μαζί με 10.000 άνδρες του μακεδονικού στρατού συζεύχθηκαν Περσίδες σε μια ακόμη συμβολική κίνηση για την πραγματοποίηση του σχεδίου του για φυλετική συγχώνευση των δύο λαών.

Σε αντίθεση με την τελευταίους Οθωμανούς Σουλτάνους, των οποίων τα χαρέμια μεγάλωναν όσο ο αριθμός των επαρχιών τους μίκραινε, για τον Αλέξανδρο το σεξ δεν ήταν ένα υποκατάστατο για τις στρατιωτικές αποτυχίες. Όσο περισσότερο ο Αλέξανδρος κατακτούσε εδάφη, τόσο πιο πολύ «κατακτήθηκε», από άνδρες και γυναίκες που είχαν φυσική ομορφιά.

Ο Αλέξανδρος φέρεται να είπε κάποια στιγμή ειρωνικά ότι οι γυναίκες της Περσίας ήταν ένα βασανιστήριο για τα μάτια. Επίσης όπως είπε ο ίδιος ο ύπνος και το σεξ τον έκαναν να έχει επίγνωση της θνησιμότητάς του. Αυτή η αίσθηση της θνησιμότητας αυξήθηκε δραματικά καθώς έκανε την πορεία από τον Αλιάκμονα μέχρι τον Ινδό ποταμό.

Ο τεράστιος τάφος που ανακαλύφθηκε στην Αμφίπολη και υποθέτουν ότι μπορεί να είναι της
 Ρωξάνης


Από τον Ερανιστή

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

Της Παναγιώτας Μπλέτα


Τί είναι οι γερμανικές αποζημιώσεις;


Οι γερμανικές αποζημιώσεις, είναι οι επανορθώσεις, που οφείλει να κάνει η Γερμανία, απέναντι στον Ελληνικό λαό, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, για τις δολοφονίες των Ναζί, κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την ολοσχερή καταστροφή των υποδομών, την αρπαγή του εθνικού και πολιτιστικού μας πλούτου και το Κατοχικό Δάνειο, που μας ανάγκασε να συνάψουμε.

Τι είναι το Κατοχικό Δάνειο ;


Το 1942, σύμφωνα με το νόμο 1586/1942 της κατοχικής κυβέρ­νησης Τσολάκογλου, η Ελλάδα έπρεπε να αποζημιώσει τους Γερµανούς υπήκοους, για τις «ζημιές» που προκλήθηκαν στις πολεµικές τους επιχειρήσεις, επί του ελληνικού εδάφους!!! Ενώ δηλαδή, ο Ελληνικός λαός λιμοκτονούσε εξαιτίας της Γερμανικής Κατοχής, η κατοχική Κυβέρνηση πλήρωνε τους δήμιους του...

Για να αποπληρωθούν αυτές οι παρανοικές απαιτήσεις, η Ελλάδα σύναψε δάνειο με τη Διεθνή Τράπεζα, το οποίο θα έπρεπε να αποπληρωθεί όχι σε δραχμές, που πλέον λόγω του τερατώδους πληθωρισμού, είχαν χάσει την αξία τους, αλλά σε σταθερό νόμισμα ( τον Νοέµβριο του 1944 µια νέα δραχµή ισοδυναµούσε µε 50 δισ. παλαιών δραχµών).

Από το 1824 µέχρι το 1932, η Ελλάδα είχε δανειστεί από το εξωτερικό 2,2 δισ. Χρυσά φράγκα. Μέχρι τότε είχαµε καταβάλει, µόνο για τόκους και χρεωλύσια, 2,383 δισ. Φράγκα. Μετά το 1932 σταµατήσαμε τον εξωτερικό δανεισµό. Η κατοχή όμως, µας οδήγησε και πάλι στη Διεθνή Τράπεζα, η οποία έθεσε όρο τον διακανονισµό των προηγούμενων προπολεµικών µας χρεών. Δηλαδή, θα µας έδινε δάνειο για να ξεπληρώσουµε και πάλι τις τοκοχρεωλυτικές δόσεις των προπολεµικών µας δανείων, που ήδη είχαµε ξεπληρώσει και µε το παραπάνω.

Το 1962, υπό την πίεση των «Μεγάλων Δυνάμεων», η Ελλάδα αναγνώρισε τα ύψος των προπολεµικών της δανείων, σε 232 εκατ. δολάρια, ενώ αντίστοιχα το Κατοχικό Δάνειο, που μας χρωστούσε η Γερμανία, ανερχόταν μαζί με τους τόκους σε 398 εκατ. δολάρια.

Στην ίδια μοίρα πάλι σήμερα, παρατηρούμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται, τα διεθνή ταμεία απλά να αλλάζουν όνομα και να μεταμορφώνονται από Διεθνή Τράπεζα σε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), τις «μεγάλες δυνάμεις» να παίζουν άνισα παιχνίδια σε βάρος των λαών και τους λαούς να συνεχίζουν να παραμένουν έρμαια της ίδιας ουσιαστικά οικονομικής λαίλαπας, που μαστίζει τον πλανήτη.

Το 1946 ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Κ. Τσαλδάρης διατύπωνε «την βαθυτάτην απογοήτευσιν και αηδίαν του ελ­ληνικού λαού δια την κακοµεταχείρισιν της Ελλά­δος υπό των συµµάχων της»…

Οι Γερμανικές αποζημιώσεις συνολικά, συμπεριλαμβανομένου και του Κατοχικού Δανείου, σύμφωνα με οικονομική εκτίμηση των στελεχών της Τράπεζας της Ελλάδας, σε δολάρια και έχοντας αφαιρέσει την πληθωριστική αξία της δραχμής, φτάνουν τα 258 εκατομμύρια δολάρια, σε τιμές Νοεμβρίου του 1941.

Η «Επανενωμένη Δημοκρατική Γερμανία», πλην του αριστερού κόμματος «Die Linke», που θεωρεί ότι η Γερμανία οφείλει να καταβάλει τις παλιές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο στην Ελλάδα, όπως έκανε στην Βουλγαρία και την Ιταλία, δεν αναγνωρίζει τις αποζημιώσεις. Η συλλογιστική είναι, ότι τι η ναζιστική Γερμανία, που λεηλάτησε και καταδίκασε την Ελλάδα στην υποανάπτυξη, έχει απολειστικά την ευθύνη.

Το 1991 όμως, μετά τον πόλεμο του Κόλπου, η ίδια Γερμανία η «Δημοκρατική» , πρωτοστάτησε στον ΟΗΕ, για να υποχρεώσει το Ιράκ να καταβάλει αποζημιώσεις σε κράτη, ιδιώτες και εταιρίες, εκ των οποίων αρκετές Γερμανικές. Ίσως γιατί εκεί διακυβεύεται η μοίρα του πετρελαίου…

Από Ελληνικής πλευράς τώρα, σύμφωνα με τον πρέσβη επί τιμή, Ιωάννη Μπουρλογιάννη - Τσαγγαρίδη, που κλήθηκε να καταθέσει πρόσφατα, στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, λόγω της θητείας του επί 14 χρόνια στην πρεσβεία της Βόννης, πολλές καθυστερήσεις και αδράνειες παρατηρήθηκαν από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις μέχρι το 1990, οι οποίες έπρεπε να είχαν διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις, μέχρι την εποχή της επανένωσης της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία, εποχή που οι Γερμανοί ακόμη δεν αμφισβητούσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Ελλάδα.

Σύμφωνα πάλι με τον κ Τσαγγαρίδη, η ελληνική πλευρά έπρεπε να ήταν έτοιμη, με συγκεκριμένα ποσά και με την επίκληση της ρηματικής διακοίνωσης της γερμανικής κυβέρνησης, το 1967, που έλεγε ότι ουδέποτε αμφισβήτησε τις υποχρεώσεις της.

Κατόπιν, που η «Δημοκρατική» Γερμανία αξιοποίησε τα χρήματα, για την δική της ανασυγκρότηση, κατά την περίοδο της επανανένωσης Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, ξεχάστηκαν και οι αποζημιώσεις και οι κάθε είδους υποχρεώσεις προς την Ελλάδα.

Τα ακούσια ή εκούσια λάθη του παρελθόντος, για την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, εγείρουν ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη, στο να πράξουμε σήμερα τα δέοντα, προκειμένου να αξιώσουμε τις αποζημιώσεις αυτές, οι οποίες συνδέονται με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που δεν έχουν παραγραφεί και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, δεν έχουν παραγραφεί και οι αντίστοιχες αστικές αξιώσεις, επί αυτών.

Και αν αυτός, που πρωτοστατεί στην διεκδίκηση των Γερμανικών Αποζημιώσεων, λέγεται Μανώλης Γλέζος, θα έπρεπε να αποτελεί ξεχωριστή τιμή για το Ελληνικό κράτος, ανεξάρτητα με τον κομματικό χώρο στον οποίο ανήκει, που της προσπάθειας αυτής, η οποία ήταν εθνική υποχρέωση όλων των Ελληνικών Κυβερνήσεων μέχρι σήμερα, ηγείται ένας ήρωας…

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τι είν” η πατρίδα μου;

Του Πιτσιρίκου


Τι είν” η πατρίδα μου; Μην είναι η Αμφίπολη και οι εκπρόσωποι Τάφων ενδόξων νεκρών παρελθόντων; Μην είναι ελληνικά πόδια να πληκτρολογούν ολημερίς και να κλωτσάνε τους μαυριδερούς που ήρθαν να μολύνουν τα πεντακάθαρα νερά του έθνους;

Μην είναι στη Βουλή οι αόρατοι πρωθυπουργοί και ο θεσμικός εξαίσιος θίασος και οι ΠΝΠ και η αέναη κατάστασις εκτάκτου ανάγκης;

Μην είναι που στο κρατικό κανάλι καθαρίστριες επιτίθενται στα ηρωικά ΜΑΤ και απεργοί της Κυριακής αρνούνται να δουν την πρόοδο που επιτάσσει το «τι κάνουν στην Ευρώπη», όπως το παραμύθι αυτό διηγείται ο προφανώς αρμόδιος και ειλικρινής πανελίστας;

Μην είναι το κομμουνιστικό τέρας και ο αντεξουσιαστής τρομοκράτης που μας απειλούν απ” τις οθόνες και από τα βήματα καλοχτενισμένων εκπροσώπων και τα ευφάνταστα ελληνοπρεπή στατιστικά, όπου πχ το 43 είναι μεγαλύτερο από το 57, αν έτσι επιτάσσει το εθνικό συμφέρον;

Μην είναι, λες, αγκυλωτοί σταυροί και Φοίνικες κρυμμένοι κάτω από κράνη και εξαρτύσεις και μυαλά των που λένε πως μας κρατάνε ασφαλείς;

Μην είναι δικαστές σοφοί και δικαιοπλάστες και πατριώτες, που για δικαιώματα αναγνωρίζουν πια μόνο τα των δικών τους – μην τυχόν και κινδυνέψει η πατρίς;

Μην είναι δουλοκτήτες και φασίστες στα φραουλοχώραφα και στα καφενεία να διατείνονται πως «οι Έλληνες δεν είναι ναζί και ρατσιστές» κι ας κάνουν τρισάγιο στο Μελιγαλά, κι ας τους βρωμάνε οι περίεργες μυρωδιές από τη διπλανή κουζίνα, ας ψηφίζουν Βορίδη κι ας ψιθυρίζουν στους αστυνομικούς «παιδιά είμαι δικός σας»;

Μην είν” η πατρίδα μου εθνικοί εργολάβοι με κρατικά λεφτά και ευεργέτες εφοπλιστές που το Έθνος απαλλάσσει από τους φόρου λόγω ευδοκίμου υπηρεσίας και υπάρξεώς τους και ρασοφόροι με βλέμματα σκληρά να στριγκλίζουν σε άψογη χουντική καθαρεύουσα με μίσος, οι κήρυκες της αγάπης, εναντίον «σακάτηδων», επιστημόνων, ομοφυλόφιλων, και με πάθος υπέρ πατρίδος και των φυλάκων της;

Κυρίως, μην είν” η πατρίδα μου τα ΜΑΤ; Αυτά τα ΜΑΤ, που “ναι παντού; Στους δρόμους, σε γωνίες, σε φούρνους, έξω από κανάλια και υπουργεία, δικαστήρια, σχολεία και γήπεδα και στρατόπεδα συγκέντρωσης δίπλα σε σπίτια αδιάφορων γειτόνων. ΜΑΤ σε πόλεις, χωριά, σε δάση, σε βουνά, σε ακτές και σε λιμάνια.

Εσχάτως πια, ΜΑΤ και ζωσμένοι αλεξίσφαιρα μπράβοι να κάνουν πόρτα στα Πανεπιστήμια μην τυχόν και περάσει καμιά γνώμη απρεπής, εκτός γραμμής και ακαταλλήλως ενδεδυμένη, κάποιο χαμόγελο μη εγκεκριμένο, σε πρόσωπο ρυπαρό, με γένια και μαλλιά – μη επαρκώς ελληνοπρεπές- κάποια ιδέα που δε φέρει την αλυσίδα να τη συνδέει με τη σιδηρά μπάλα της αγοράς.

Πορτιέρηδες συνοφρυωμένοι, μην τυχόν πατήσει μαυριδερό μη ελληνικό πόδι το σεπτόν ιερόν της Σχολής και σκανδαλιστούν οι διδάσκαλοι του Νόμου, κι ας μην εσκανδαλίσθησαν που ο Νόμος που διδάσκουν βιάζεται τέσσερα χρόνια τώρα, άγρια και κατ” εξακολούθηση.

Ίσως, οι σεβάσμιοι αυτοί ακαδημαϊκοί να μην άκουσαν κάτι για την κοινωνία εκτός των πυλών του ιδρύματος, χωμένοι στις μελέτες τους – μα για τον Νόμο; Κάτι θα πήρε το αυτί τους. Μα προέχει ο πορτιέρης που είναι η πατρίδα μου, να επιβλέπει μην τυχόν αναρτηθεί αφίσα που δεν θα καλεί για PARTY!! (με τα όλα προβλεπόμενα θαυμαστικά, τα αγγλοπρεπή κλισέ και όλους τους προβλεπόμενους εικονιζόμενους κώλους) αλλά σε συζήτηση και σκέψη και ίσως πορεία αντιφρονούσα.

Είν” η πατρίδα μου τα ΜΑΤ και οι κλούβες που λιγότερο πριν από δέκα χρόνια μας φαινόταν περίεργο να είναι σταθμευμένες σε κάθε γωνιά, πλην των ημερών επαναστατικής γυμναστικής.

Κι όμως, συνηθίσαμε την εικόνα τη σιδερόφρακτη, με μπάτσους και φύλακες ζωσμένους φισεκλίκια και κραδαίνοντες αυτόματα και γκλομπ, παντού μπροστά μας.

Όλα αυτά είναι η πατρίδα μου, και ακόμα κι άλλα τόσα, ένα μεγάλο παρανοϊκό στρατόπεδο, με Αλφαμίτες και καραβανάδες, γεμάτο φαντάρους ιδιόμορφους που μπορεί να γκρινιάζουν στην σκοπιά, μα ούτε που διανοούνται να κάνουν μαντραπήδα.

Κι ας είναι η πύλη ξεκλείδωτη. Κι ας τη φυλάνε οι ίδιοι. Οι πιο γκρινιάρηδες και ονειροπόλοι από δαύτους μπορεί να διαμαρτύρονται για το συσσίτιο πού και πού, να τραγουδούν με μια κιθάρα τα ηλιοβασιλέματα που πέφτουν πίσω από τα σύρματα.

Αλλά κι αυτοί, μαζί με όλους, έχουν ξεχάσει πως υπήρχε κάποτε ζωή κι έξω από το συρματόπλεγμα, κι έφτασαν να θεωρούν ελευθερία το να κράζουν τους καραβανάδες και να εκλέγουν κάθε τόσο από δαύτους εκείνους που θα κάνουν τους δεκανείς αλλαγής στην επόμενη υπηρεσία.

Όλα αυτά είναι η πατρίδα μου.

Γι” αυτό και σε αποχαιρετάει στην πύλη εξόδου της με προβλεπόμενο, ταιριαστά χουντικό, στολισμό στρατοπέδου (ή μήπως νηπιαγωγείου σε εθνική εορτή; ), με μια αρμαθιά απ” όλα τα όχι που κανείς από τους έγκλειστους δεν είπε αυτά τα χρόνια, κρεμασμένα σε ένα τσιγκέλι, αποχαιρετισμό και υπόμνηση και απειλή μαζί:

«Αυτή είμαι η πατρίδα σου.
Φύγε τώρα!»

(Η φωτογραφία είναι σημερινή, από την αίθουσα αναχωρήσεων του Αεροδρομίου της Μίκρας. Την έστειλε φίλος που φεύγει κι αυτός. Απαλλοτρίωσα κι εγώ μια γωνίτσα της, με τα σφαγμένα όχι να κρέμονται απ” τα τσιγκέλια, και σου τη στέλνω. Με φιλιά από κάπου μακριά, όπου έπιασε να βρέχει, κι έναν ανόητο που αναπολεί το στρατόπεδο.)

Φώτης (Αγαπητέ Φώτη, απίστευτη η φωτογραφία. Σχολική εορτή την δεκαετία του ’50. Η Ελλάδα ποτέ δεν αλλάζει. Περίεργο, γιατί τα πτώματα αλλάζουν. Να είσαι καλά.)

Από το Πιτσιρίκος

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Ντογιάκος καίει τον Σαμαρά

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη 


"Εγκληματικές πράξεις που χρονολογούνται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, εντάθηκαν το 2008 κι έγιναν ανεξέλεγκτες λίγο πριν και μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2012» καταλογίζει στη Χρυσή Αυγή το πόρισμα του εισαγγελέα εφετών Ισίδωρου Ντογιάκου που είδε το φως της δημοσιότητας. Βαριά η καμπάνα του εισαγγελέα, πέφτει με πάταγο επί των κεφαλών -όχι της Χρυσής Αυγής, αυτή τη "δουλειά" της έκανε- εκείνων που όφειλαν να σταματήσουν εγκαίρως τους εγκληματίες. Δεν το έπραξαν κι έτσι θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές που, αν δεν ήταν στα πράγματα οι Σαμαράδες και οι Μπαλτάκοι, θα είχαν σωθεί.

Τα χρόνια από το 1980 μέχρι το 2008 τα αφήνουμε κατά μέρος για να μην πελαγοδρομήσουμε. Ήταν λιγότεροι τότε οι χρυσαυγίτες, δρούσαν και στο ημίφως, πού να τους δει το κράτος, το οποίο άλλωστε είναι επιλεκτικά στραβό από γεννησιμιού του. Από το 2008 και μετά όμως δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Από το 2008 τα τάγματα εφόδου ξεχύθηκαν στους δρόμους και άρχισαν να προπηλακίζουν, να δέρνουν, να μαχαιρώνουν. Ήταν πολλοί πλέον, ήταν φανεροί, ήταν αδύνατο να μην τους δει το κράτος, όσο επιλεκτικά στραβό κι αν ήταν. Όντως, τους είδε το κράτος και αντέδρασε αστραπιαία: έστειλε το Αστυνομικό Τμήμα Αγίου Παντελεήμονα να τους βοηθήσει να καθαρίσουν το κέντρο της Αθήνας από τους μετανάστες.

Εκκαθάριζαν από το 2008 μέχρι το 2010 οι χρυσαυγίτες και μετά ανταμείφθηκαν από τον περήφανο λαό της Αθήνας που έστειλε στο δημοτικό συμβούλιο τον Μιχαλολιάκο με 5%. Μπήκε ο φύρερ στον δήμο μαζί με τους ένοπλους μπράβους του, χαιρέτισε ναζιστικά, το αυτί του κράτους όμως ουδόλως ίδρωσε, είχαν άλλες δουλειές τότε, Καστελόριζα Μνημόνια και άλλα φανταχτερά. Η Χρυσή Αυγή συνέχισε ανενόχλητη την προεκλογική εκστρατεία του αίματος κι έτσι βρέθηκε τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 στη Βουλή με 21 βουλευτές.

Οι ναζιστές έγιναν ισχυρό κοινοβουλευτικό κόμμα κι όμως το κράτος παρέμεινε ατάραχο. Διότι το κράτος το είχε πλέον στα χέρια του ο ακροδεξιός Σαμαράς και οι ακροδεξιότατοι σύμβουλοί του, οι όποιοι αντιμετώπισαν τη Χ.Α. ως συγγενές κόμμα, που θα μπορούσε να κάνει τις βρομοδουλειές του καθεστώτος. Τα μάτια έκλεισαν τελείως, οι χρυσαυγίτες έδερναν, έσπαγαν, χαράκωναν κι αυτοί έβαζαν τον Φαήλο να λέει ότι κάνουν αντιποίηση αρχής και ότι τις σφαίρες του τις φυλάει για τους αριστερούς. Έβαζαν τον Μπαλτάκο να χαριεντίζεται με τον Κασιδιάρη και να του υπαγορεύει τα άρθρα και τις τροπολογίες που θα έπρεπε να ψηφίσουν για να σωθεί η πατρίς.

Το πόρισμα του Ντογιάκου πέφτει επί της κεφαλής του Σαμαρά. Τα εγκλήματα των ναζιστών έγιναν επί των ημερών του, έγιναν επειδή άργησε να αντιδράσει, έγιναν επειδή έδωσε ασυλία στα τέρατα.

Από την Αυγή 

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον του Richard Bach

Του Χρήστου Κακουλίδη


Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Το έχω ήδη τοποθετήσει στη βιβλιοθήκη. Δεν είναι σαφές αν το βιβλίο αναφέρεται σε μικρούς ή μεγάλους. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι διδάσκει πολλά.

Η επιμονή στο όνειρο, οδήγησε τον γλάρο Ιωνάθαν στην εσωτερική πληρότητα. Δε συμβιβάστηκε ποτέ με την ιδέα ότι ο λόγος για να μάθει να πετά είναι απλά για να βρίσκει φαγητό, όπως τον προέτρεπαν οι υπόλοιποι γλάροι του σμήνους.

Ο γλάρος Ιωνάθαν πετούσε για τη χαρά του πετάγματος. Και το όνειρό του είχε όριο. Δεν το μετρούσε με τη ζυγαριά. Απλά το ένοιωθε. Και η ανώτερη δύναμη που τον καθοδηγούσε ποτέ δεν τον άφησε να χάσει την επαφή με το βαθύτερό του είναι. Ακόμη κι όταν λόγω της επιμονής του έγινε απόβλητος από το υπόλοιπο σμήνος, ακόμη κι όταν ο συλλογικός τρόπος σκέψης τον έκανε να αισθάνεται προβληματικός, ούτε τότε δεν τα παράτησε. Τελειοποίησε το πέταγμά του και εκείνοι που τον χλέυαζαν.. εκείνοι που τον έδιωξαν από το σμήνος απλά επειδή είχε βάλει το όνειρό του πάνω από την κοινωνική επιταγή, κάποια στιγμή τον ζήλεψαν για ότι είχε καταφέρει.

Και ο Ιωνάθαν επέστρεψε.

Όχι με διάθεση εκδίκησης, αλλά με τη βαθύτερη επιθυμία να δείξει το δρόμο. Να κάνει και τους άλλους γλάρους να καταλάβουν -όσους το επιθυμούσαν- ότι το θέμα δεν είναι να πετάς για το φαγητό. Το θέμα είναι να πετάς για τη χαρά του πετάγματος. Το θέμα είναι να κρατήσεις το όνειρό σου και να παλεύεις γι αυτό, αδιαφορώντας για τις κατευθύνσεις που σου δίνουν γλάροι που έμαθαν να κάθονται στα βράχια μαλλώνοντας μεταξύ τους για το φαγητό.

Ο γλάρος Ιωνάθαν ποτέ δεν έχασε την επαφή με το όνειρο. Ή αν το θέλετε, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το συναίσθημά του. Ή και πάλι αν το θέλετε, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το αληθινό του Είναι.

Όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε εν δυνάμει σαν το γλάρο Ιωνάθαν. Αρκεί να πιστέψουμε στο καλό που υπάρχει μέσα μας και να αναζητούμε την αλήθεια με βάση αυτό. Στο δρόμο θα βρεθούν πολλοί γλάροι κάτω εκεί στο έδαφος που θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για το αντίθετο. Πως δηλαδή το όνειρο δεν έχει σημασία. Πως αρκεί να εξασφαλίζεις την τροφή και τα υπόλοιπα δε μετράνε. Και είναι πολλοί αυτοί οι γλάροι. Τεράστια η πίεση που ασκούν. Αλλά καμμιά πίεση δε μπορεί να συγκριθεί με την βαθύτερη αίσθηση πως έχω χάσει το δρόμο μου. Πως ακολουθώ τυφλά και κάνω απλά αυτό που μου λένε.

Σε όλους μας υπάρχει ένας γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον..

Από το psychiatrosonline
 
Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Το χείρον βέλτιστον

Του Θανάση Καρτερού 


Προφανώς δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με το πινγκ πονγκ -έτσι το χαρακτηρίζει η έγκυρη "εφημερίδα της κυβερνήσεως"- μεταξύ Κυριάκου και ΠΑΣΟΚ για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Το έχουμε δει πολλές φορές το έργο. Μετά από μερικές θεαματικές μπαλιές (αν είσαι άντρας, βγες έξω, ρε) και τα δέοντα καρφιά (ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;), το ματς θα καταλήξει υπέρ και των δύο παικτών. Και μόνο θύμα θα είναι πάλι το μπαλάκι του παιχνιδιού - στη συγκεκριμένη περίπτωση οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Αξίζει όμως τον κόπο να σταθεί κανείς στο βασικό επιχείρημα που επικαλείται ο Μητσοτάκης για να δικαιολογήσει την περικοπή του βασικού μισθού στο Δημόσιο. Αποτελεί, λέει, διαρθρωτικό πρόβλημα, να είναι ο κατώτερος μισθός εκεί μεγαλύτερος από τον κατώτερο μισθό στον ιδιωτικό τομέα. Όπερ έδει δείξαι. Πρέπει να μειωθεί ο μισθός στο Δημόσιο. Εννοείται πως ούτε κατά διάνοια το συζητούν να αυξηθεί ο μισθός στον ιδιωτικό τομέα, οπότε πάλι θα λυνόταν το διαρθρωτικό τους πρόβλημα.

Αναρωτιέται κανείς: Καλά, δεν ντρέπεται ο Κυριάκος να τα λέει; Δεν ντρέπεται κανείς τους να θεωρεί διαρθρωτικά μέτρα τους ακρωτηριασμούς, τα κοψίματα, τα ψαλιδίσματα, τα μαχαιρώματα, τα τσεκουρώματα, τα όσα εν γένει προκύπτουν από τη χρήση αιχμηρών οργάνων; Αλλά πιστεύουν αλήθεια ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή άνθρωπος στη χώρα να το χάψει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μέτρο διαρθρωτικό, δηλαδή, μεταρρυθμιστικό, δηλαδή ριζοσπαστικό; Και ο δράστης του είναι πλέον πιστοποιημένος μεταρρυθμιστής;

Ε, άι στο διάλογο, που γκρινιάζει και το ΠΑΣΟΚ. Αυτή η λογική μπορεί να μην τρώγεται με τίποτε, αλλά μπορεί να φάει κόσμο και κοσμάκη. Ορίστε εκ του προχείρου μερικά διαρθρωτικά προβλήματα προς λύση. Υπάρχουν συντάξεις ανώτερες από άλλες. Υπάρχουν εργαζόμενοι, αλλά υπάρχουν και άνεργοι. Υπάρχουν δύο μισθοί παραπάνω στον ιδιωτικό τομέα από το Δημόσιο. Υπάρχει μονιμότητα εδώ και ανασφάλεια εκεί. Υπάρχει δουλοκτησία εδώ και δουλοπαροικία εκεί. Το λοιπόν, διαρθρώστε τους όλους!

Το πώς είναι απλό: εξίσωση προς τα κάτω. Το χείρον βέλτιστον! Έτσι βέβαια κατεδαφίζονται δικαιώματα, εισοδήματα, άνθρωποι, ζωές, οικογένειες. Δεν έχει και τόση σημασία, γιατί θα μείνει καθαρό το οικόπεδο. Διαρθρωμένο άψογα. Ισοπεδωμένο με όλους τους κανόνες. Και θα χτίσουμε με σκληρή δουλειά τη νέα Ελλάδα. Χωρίς Κυριακές, αλλά με Κυριάκους...

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αλ. Τσίπρας: Απαράδεκτη η παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας

Πολιτική 


Εις βάθος ενημέρωση είχε, σε μια κρίσιμη συγκυρία για την ευρύτερη περιοχή, ο Αλέξης Τσίπρας από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλο –είχαν και 45' κατ' ιδίαν συνάντηση-, και την υπόλοιπη πολιτική αλλά και τη στρατιωτική ηγεσία του Πενταγώνου.

Τρεισήμιση ώρες διήρκεσε συνολικά η ενημέρωση του Αλέξη Τσίπρα, γεγονός που καταδεικνύει , αν μη τι άλλο, τον ουσιαστικό χαρακτήρα της επίσκεψης όσο και ενημέρωσης, σε αντιδιαστολή σημειωτέον με άλλα Υπουργεία (π.χ. Εξωτερικών) που δεν ανταποκρίνονται στις θεσμικές τους υποχρεώσεις έναντι της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Το κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσαν και οι: Γιώργος Βαρεμένος, βουλευτής και τομεάρχης Άμυνας, Κώστας Ήσυχος, αρμόδιος για θέματα Εξωτερικών και Άμυνας στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Παππάς, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλ. Τσίπρα και Τάσος Βλάχος, συντονιστής επιτροπής Άμυνας του αρμόδιου τμήματος.

Αναλυτικά, στις δηλώσεις του αμέσως μετά, ο Αλ. Τσίπρας υπογράμμισε ότι «ζούμε περίοδο έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων και ρευστότητας», καθώς η απόφαση της Τουρκίας να αρχίσει έρευνες, και με την παράλληλη συμμετοχή δύο πολεμικών σκαφών, στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα της Κύπρου συνιστά «απαράδεκτη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».

«Αυτή η πρόκληση στόχο έχει», εξήγησε, «να τορπιλίσει τις διαδικασίες διαλόγου για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό, όπως και ρίχνει λάδι στη φωτιά της ευρύτερης περιοχής». Η επίσκεψη έγινε στο πλαίσιο της απαραίτητης θεσμικής ενημέρωσης που πρέπει να έχει, όπως τόνισε, η αξιωματική αντιπολίτευση πάνω στα κρίσιμα θέματα της δημόσιας ασφάλειας, της εθνικής άμυνας, της εξωτερικής πολιτικής.

Εξάλλου, παρά την οικονομική κρίση και την εγκληματική διαχείριση αυτής, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαβεβαίωσε ότι η γεωπολιτική δυναμική της χώρας και η αποτρεπτική της ικανότητα παραμένουν ισχυρές. «Να το έχουν όλοι υπόψη τους», διεμήνυσε, επισημαίνοντας ότι αυτό οφείλεται στην αυταπάρνηση και το φιλότιμο του έμψυχου δυναμικού.

«Επιτελούν το καθήκον τους σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες», αναγνώρισε για το προσωπικό των Ε.Δ., και παρά τις μεγάλες αδικίες που έχουν υποστεί και οι οποίες πρέπει να αποκατασταθούν: «Θεωρούμε εκ των ων ουκ άνευ ότι όλες οι αποφάσεις των δικαστηρίων πρέπει να υλοποιούνται», σημείωσε σχολιάζοντας έτσι τις δικαστικές αποφάσεις για τη μισθολογική αποκατάσταση των ενστόλων, που παραμένουν ανεκτέλεστες.

Η ηγεσία των Ε.Δ. «περιβάλλεται από εμπιστοσύνη, το κράτος έχει συνέχεια και η ασφάλεια της χώρας πρώτη προτεραιότητα», δήλωσε με έμφαση ο Αλ. Τσίπρας, αποσυνδέοντας ωστόσο την αποτρεπτική ικανότητα από το πάρτι των εξοπλισμών όλα τα προηγούμενα έτη. Η αποτρεπτική ικανότητα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τη δυσχερή οικονομική πραγματικότητα, ήταν το μήνυμά του.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σακοράφα: Εχει χώρο η Ευρώπη για την αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας, ενόψει του χειμώνα;

Διεθνή

Αφού η Ελληνική κυβέρνηση δεν δίνει ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα, αλλά και εφόσον η Ευρώπη ανέχεται την παραθεσμική λειτουργία της Τρόικας που το δημιουργεί, η Σοφία Σακοράφα φέρνει την Κομισιόν προ των ευθυνών της. Με ερώτηση που κατέθεσε προς τον προτεινόμενο Επίτροπο Ανάπτυξης Μάρος Σέφκοβιτς, ζητά να πληροφορηθεί τα μέτρα που σκοπεύει να αναλάβει η Κομισιόν για όσους δεν έχουν θέρμανση και ηλεκτρικό λόγω της κρίσης, ενόψει του χειμώνα. "Η περιβόητη ενεργειακή ένωση που φιλοδοξείτε να επιτύχετε με την ιδιότητα του Αντιπροέδρου, έχει χώρο για την κοινωνική τάξη ενεργειακής φτώχειας" ρωτάει η ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά. Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον την απάντηση.

Ματ. Τσ.

Ολόκληρη η ερώτηση έχει ως εξής:

κ. υποψήφιε Αντιπρόεδρε,

Μια ακόμα επίπτωση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σας είναι η δημιουργία μίας νέας κοινωνικής κατηγορίας, αυτής των ευάλωτων καταναλωτών στον τομέα της ενέργειας, οι οποίοι πλήττονται από μία νέα και πρωτόγνωρη μορφή φτώχειας, την ενεργειακή φτώχεια.

Γνωρίζετε την έννοια της ενεργειακής φτώχειας:

Αδυναμία στοιχειώδους πρόσβασης στις απαραίτητες μορφές ενέργειας που εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.

Και μιλώ για το αυτονόητο:

Πρόσβαση στο φωτισμό, στη θέρμανση, στην ψύξη, δηλαδή στις ελάχιστες παροχές που θα έπρεπε να παρέχονται σε όλους, αδιακρίτως, αλλά εσείς τις αντιμετωπίζετε σαν εμπορεύματα.

Ερωτώ λοιπόν, η περιβόητη ενεργειακή ένωση που φιλοδοξείτε να επιτύχετε με την ιδιότητα του Αντιπροέδρου, έχει τελικά χώρο για αυτή τη κοινωνική τάξη ενεργειακής φτώχειας? Και αν ναι, πώς σκοπεύετε να κάνετε πράξη την κοινοτική αλληλεγγύη;

Συγκεκριμένα, με ποιον ακριβώς τρόπο, ποια χρηματοδοτικά εργαλεία, τι ύψος πόρων και πόσο άμεσα, σκοπεύετε να υιοθετήσετε και να διαθέσετε για να προστατεύσετε τους ευάλωτους καταναλωτές από την άνοδο των τιμών και τη συρρίκνωση των εισοδημάτων τους που τους οδηγεί στην ενεργειακή φτωχοποίηση;

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρώες από κερί…

Του Στάθη


Κέρινος Μεγαλέξανδρος στα Σκόπια - μοιάζουν οι προσπάθειές τους συφοριασμένες, σαν των Τρώων.

Κέρινη ταυτότητα, αντί της αληθινής, της ντόμπρας και της υπερήφανης. Ψοφοδεής, λιγούρικος εθνικισμός, πόσον ακόμα καιρό θ’ αντέξει; Κέρινος Μεγαλέξανδρος, αλλά η φλογίτσα στο κερί που λειώνει καίει πολύ κοντά σε μια μπαρουταποθήκη που έχει εκραγεί πολλές φορές...

 Αλλά κι εδώ, κέρινο success story. Κέρινη έξοδος στις αγορές. Πρώτα τα ταρατατζούμ των λεονταρισμών και στον πρώτο βρυχηθμό των αγορών, αμηχανία και αναμονή. Στα ίδια και επί τα αυτά: Πάλι «πακέτα», πάλι «προληπτική γράμμη πίστωσης», πάλι τα ίδια ιερογλυφικά: «Μηχανισμός προστασίας με πιστωτική γραμμή» ή «Πιστωτική γραμμή ενισχυμένων προϋποθέσεων»; Τι σημαίνουν όλα αυτά; Φωνάξτε τους μεγάλους ιεροεξεταστές των λέξεων να τις εξετάσουν και να σας εξηγήσουν.

Η τρόικα ξανάρχεται. Πάλι αγριάδες, πάλι προαπαιτούμενα, πάλι τι θα της δώσουμε, πάλι τι θα μας πάρει, πάνε περίπατο τα ταρατατζούμ της αμπάριζας στις αγορές, να ’τοι πάλι οι ψευτοπαλληκαρισμοί για κόκκινες γραμμές, όμως σε πιο χαμηλούς τόνους, να μας πάρουνε μόνον με τις φουσκιές όχι και με τις κλωτσιές. Γύρω - γύρω ο «τρόμος και η αθλιότητα» της αποικίας του Δ’ Ράιχ και μέσα στο Πραιτώριο η αμηχανία και η αναμονή των ανδρεικέλων.

Ξανά η ίδια συζήτηση, ξανά το ίδιο αποτέλεσμα, φεύγει η ζωή μας βερεσέ. Ξημερώνει η μέρα κι ως το βράδυ μιλάμε για φόρους, για ρυθμίσεις, για απώλειες, για τη θλίψη των φίλων και τη δική μας. Νυχτώνει και αύριο -μετά από έναν ανήσυχο ύπνο- τα ίδια. Ερχεται 20 του μηνός, έχουν τελειώσει τα λεφτά σε όσα νοικoκυριά έχουν ακόμα κάποιοι, κάποια δουλειά. Δανεικά, έχει ο ένας μήνες να πληρωθεί, δουλεύει βερεσέ, το πρόσωπό του πια σαν κέρινο ομοίωμα άλλων εποχών, δεν υπάρχουν δανεικά, καλά, θα δω αλλού, σ’ ευχαριστώ, μακάρι να μπορούσα.

Τρόμος και αθλιότητα, τρόμος να δουλεύεις για 300 ευρώ τον μήνα, αθλιότητα να μην τρώει καλά το παιδί και να σου βγαίνει η κυρία Βούλτεψη από άμβωνος ασφαλής, ο κ. Γεωργιάδης από υπονόμου μελανοχίτων, και να σου βρίζουν τη ζωή - «όλοι οι Ελληνες είχαν έναν μικρό Τσοχατζόπουλο μέσα τους», καθώς η πανανήθικη κυρία Κούρκουλα δήλωσε, διότι πρέπει να ’σαι τουλάχιστον πανανήθικος για να κατηγορείς για Ακηδες τα θύματά του.

Η κυρία Κούρκουλα, όλο αυτό το είδος, Πάγκαλοι και Γεωργιάδηδες, Βενιζέλοι και Μπαλτάκοι, κυβέρνησαν. Κι έσφαξαν εκατομμύρια Ελλήνων στο γόνατο. Και τους βρίζουν κι από πάνω! Η μάνα μου έλεγε για κάτι τέτοιους ότι «απ’ τον Θεό θα το ’βρουν». Πλην όμως, επειδή ο Θεός δεν ασχολείται, λείπει στο υπερπέραν για δουλειές, το είδος αυτό των λαφυραγωγών τη βγάζει ζωή και κότα - όχι στον βερεσέ. Ετσι τη βγάζουν οι λαϊκιστές, που μελαγχολούν με τις αυτοκτονίες, με το άδειο πιάτο στο τραπέζι, με το κέρινο ομοίωμα της ζωής τους.

Κύρια Βούλτεψη, ξέρετε πόσοι άνθρωποι έκλαψαν σήμερα;

Κύριε Σαμαρά, ξέρετε πόσοι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να κάνουν την ημέρα τους αύριο;

Μπορεί η ΕΛΣΤΑΤ να υπολογίσει πόσοι ακόμα θα αυτοκτονήσουν τους προσεχείς τρεις μήνες;

Ποιος να σας ρωτήσει τι, και να μην του απαντήσουν οι δαίμονές σας; Τι να σου πει ο κ. Βενιζέλος; ότι φταις εσύ που γεννήθηκες; Δεν έχει πρόβλημα! Και η όποια αμηχανία κι αναμονή μέσα στο Πραιτώριο το τέλος ή την αρχή κάποιας συνωμοσίας σηματοδοτεί. Πάλι την επόμενη στιγμή τα ταμπούρλα θα ηχήσουν, πάλι οι σάλπιγγες θα ανακοινώσουν τα καλά λόγια του κ. Σόιμπλε, την εύνοια της κυρίας Μέρκελ, πάλι μια βδομάδα προέλαση έως την επόμενη φουσκιά, πάλι οι θυσίες μας δεν θα πάνε χαμένες έως το επόμενο Μνημόνιο, που δεν θα λέγεται Μνημόνιο αλλά Τζαμτζής ο Δ’ ο Μεγαλοπρεπής.

Για δες, Ελλάδα μου, τον Ιερό σου Λόχο: Σαμαράς, Μπαλτάκος, Βενιζέλος, Χρύσανθος, Γεωργιάδης, Βούλτεψη και Γιακουμάτος, Τζαμτζής, Ρήγας και Ταμήλος, Βορίδης, Αλ Σάλεχ και Πρωτόπαπας, Χαρδούβελης, Στουρνάρας και Κουβέλης, Γιωργάκης, Κασσής, Λοβέρδος και Ράιχενμπαχ, Φούχτελ, Χριστοφοράκος και Σημίτης, Παπασταύρου, Παπαμιμίκος και Ν. Ανδρουλάκης, Κυρ. Μητσοτάκης, Ντόρα Μπακογιάννη και Ντόυτσε Μπανκ - εθνική Ελλάδος, γεια σου!...

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αποστολή στον Άρη: 68 μέρες θα ζήσουν οι πρώτοι άποικοι

Επιστήμη

Το 2024 η ολλανδική εταιρεία Mars One θα στείλει 4 εθελοντές στον Άρη. Δεν προβλέπεται όμως να επιστρέψουν ποτέ στη Γη.


Θα κάνουν ένα ταξίδι διάρκειας 7 μηνών και θα πεθάνουν εκεί, χωρίς καμία ελπίδα να επιστρέψουν στην Γη. Αυτή θα είναι η μοίρα των τεσσάρων πρώτων ανθρώπων που θα δεχθούν να πάρουν μέρος στο ιστορικό πρώτο ταξίδι στον κόκκινο πλανήτη, σύμφωνα με έρευνα φοιτητών του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης. Οι πέντε φοιτητές αεροναυπηγικής του ΜΙΤ ανέλυσαν τα δεδομένα της αποστολής που οργανώνει η η ολλανδική εταιρεία Mars One και ελπίζει να πραγματοποιήσει το 2024.

Σε 68 μέρες ο πρώτος θάνατος

Ο πρώτος θάνατος αναμένεται περίπου 68 μέρες μέτα την προσεδάφιση και ο λόγος θα είναι η ασφυξία, αναφέρουν στη μελέτη τους οι φοιτητές, στην οποία λαμβάνονται υπόψη οι διαθέσιμες ποσότητες οξυγόνου και τροφίμων αλλά και τα τεχνολογικά μέσα που θα διαθέτει η αποστολή. Στην μελέτη αναφέρεται ότι τα φυτά που θα πάρουν μαζί τους οι πρώτοι άποικοι, θα παράγουν υπερβολικά πολύ οξυγόνο, καθώς δεν έχει αναπτυχθεί η τεχνολογία που θα επιτρέπει την «εξισορρόπηση» της ατμόσφαιρας.

Πανάκριβο εγχείρημα

Οι φοιτητές εκτιμούν ότι το αρχικό κόστος της αποστολής, που εκτιμάται ότι θα φτάσει στα 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια, θα αυξάνεται διαρκώς καθώς οι πρώτοι άποικοι θα εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τις αποστολές ανταλλακτικών. Τα συμπεράσματα της μελέτης αμφισβητεί έντονα ο διευθυντής της Mars One, λέγοντας ότι τα δεδομένα των φοιτητών δεν ήταν επαρκή για μια ολοκληρωμένη έρευνα. Ωστόσο παραδέχεται ότι θα υπάρξει πρόβλημα με τον εφοδιασμό της αποικίας με ανταλλακτικά.

Από το THE TOC

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Εικόνες από το νέο πανεπιστήμιο του όχλου και του ολοκληρωτισμού και οι προοπτικές για ένα νέο δημιουργικό κίνημα

Κοινωνία


Τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες εβδομάδες στα πανεπιστήμια των Αθηνών αλλά και ευρύτερα, και ειδικότερα στη Φιλοσοφική Σχολή το πρωινό της Πέμπτης 16/10 είναι κατά τη γνώμη μας ενδεικτικά μιας νέας κατάστασης, η οποία δημιουργείται κι εδραιώνεται στα πανεπιστήμια. Είναι πολύ δύσκολο να διατυπωθεί μια ψύχραιμη και συνεκτική αποτίμηση των γεγονότων σε τόσο μικρή χρονική απόσταση μετά από αυτά, ειδικά όταν είναι τόσο πρωτόγνωρα. Κρίνουμε, όμως, ότι μία αποτίμηση είναι απαραίτητη, καθώς αντιλαμβανόμαστε τις νέες εξελίξεις ως συμπύκνωση μιας διαδικασίας που επεκτείνεται πολύ πέρα από το στενό ορίζοντα των ίδιων των συμβάντων. Με αυτό μας το κείμενο επιχειρούμε, λοιπόν, μια πρώτη ψηλάφηση του νέου καθεστώτος, στο οποίο περιέρχονται τα πανεπιστήμια και (ακόμη πιο σημαντικό κι επιτακτικό) την ανταγωνιστική πολιτική πρακτική που απορρέει από αυτό.

Αυτή τη στιγμή μέσα στα πανεπιστήμια τα αποτελέσματα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Οι διαγραφές των φοιτητών, η επιβολή του ν+2, η κατάργηση του ασύλου, οι αστυνομικές επεμβάσεις, η αύξηση του κόστους φοίτησης, οι απολύσεις εργαζομένων, οι εργολαβίες, τα συμβούλια διοίκησης, η εντατικοποίηση των σπουδών και μαζί ο γενικευμένος αυτοματισμός και εκφασισμός δίνουν τον τόνο μιας νέας κατάστασης στα ιδρύματα της χώρας.


ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ


Την Τετάρτη 15/10 η γενική συνέλευση της φιλοσοφικής αποφάσισε μονοήμερη κατάληψη της σχολής. Αυτό αποφασίστηκε ως απάντηση στα νέα μέτρα που προωθούνται από το υπουργείο καθώς και στις κατασταλτικές κινήσεις εις βάρος φοιτητών/τριων.

Το ρυθμό των γεγονότων που θα επακολουθούσαν, τον έδωσε η κοσμητεία της σχολής, η οποία αρνήθηκε να επικυρώσει την απόφαση της γενικής συνέλευσης, με αποτέλεσμα οι πόρτες της φιλοσοφικής να μείνουν ανοιχτές το πρωί. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να μαζεύονται περίπου 200 φοιτητές με απαίτηση να λήξει η κατάληψη και να κάνουν μάθημα. Ο μικροαστικός αυτός όχλος υπό την καθοδήγηση καθηγητάδων όπως το χουντικό απολίθωμα ονόματι Γεωργαντζόγλου και ο σουλουπωμένος πίθηκας Διονύσιος Μπενέτος, επιτέθηκαν στην περιφρούρηση της κατάληψης με τραμπουκισμούς, σπρωξιές, ύβρεις και σωματικές επιθέσεις (μάλιστα ο γραβατοφορεμένος γίδαρχος Μπεενέτος προκάλεσε και τον τραυματισμό μιας φοιτήτριας). Μετά από αρκετό σπρωξίδι ο όχλος κατάφερε τελικά να σπάσει την κατάληψη και να επαναφέρει την «ομαλότητα» στη σχολή. Λίγες ώρες μετά από αυτά τα γεγονότα τα ματ διέλυσαν, με ξύλο και χημικά, συγκέντρωση φοιτητών/τριων έξω από την πρυτανεία του εκπα.

Αυτό που συνέβη ήταν κάτι πρωτόγνωρο και καταδεικνύει σε πόσο μεγάλο βαθμό έχει προχωρήσει ο αυτοματισμός,ο εκφασισμός, η ιδιώτευση και ο μικροαστικός κομφορμισμός του φοιτητικού σώματος. Το να βλέπεις φοιτητές να εκλιπαρούνε για λίγα παραπάνω μαθήματα και λίγη ακόμα εντατικοποίηση και μέσα σε αυτή τους τη λαχτάρα να είναι έτοιμοι να γίνουν πρόβατα γύρω από τον κάθε αυτόκλητο γιδοβοσκό και να κινούνται ενάντια στην απόφαση της ίδιας της γενικής συνέλευσης είναι φυσικά αποκρουστικό και τρομακτικό, αλλά δεν είναι και κάτι τόσο ξαφνικό και αναπάντεχο, αφού πολύ πριν εκφραστεί σε πρακτικό επίπεδο, η αντίληψη αυτή είχε επικρατήσει ως πλειοψηφούν ρεύμα μέσα στις σχολές. Για να μην υποτιμούμε, λοιπόν, τη νοημοσύνη μας πρέπει να δούμε τα γεγονότα πέρα από τις εύκολες καταδίκες και τις στρογγυλοποιήσεις, και να κατανοήσουμε χωρίς παραμορφώσεις την κατάσταση όπως αποτυπώνεται μπροστά μας, ούτως ώστε να κατανοήσουμε ποια είναι η ιστορική συγκυρία που δημιούργησε τα συγκεκριμένα φαινόμενα.


Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ


Μια τέτοια προσπάθεια οφείλει εκ των πραγμάτων να εξετάσει από την αρχή τι είναι ο φοιτητικός σύλλογος, τι ήταν και τι είναι οι γενικές συνελεύσεις, καθώς και το κοινωνικό συμβόλαιο μέσα στο οποίο εντάσσονταν και εντάσσονται, ώστε να αναδειχθεί με σαφήνεια η νέα κατάσταση μέσα στα πανεπιστήμια, η οποία υποβόσκει εδώ και καιρό και της οποίας συμβολική συμπύκνωση και σύμπτωμα ήταν τα παραπάνω γεγονότα.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, του μεταπολιτευτικού status quo, όπου κυριάρχησε το χαζοχαρούμενο life-style, και η προοπτική της κοινωνικής ανόδου έκρυψε σταδιακά τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς κάτω από το πέπλο της καταναλωτικής ραστώνης, το πανεπιστήμιο αναδείχθηκε ως ο κατεξοχήν φορέας μέσα από τον οποίο πραγματώνονταν η πολυπόθητη πρόσβαση στον κόσμο της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και της καριέρας, ενώ ταυτόχρονα εμπεδώθηκε σαν μαζικός κοινωνικός χώρος, αφού σε αντίθεση με το παρελθόν η συντριπτική πλειοψηφία των νέων απέκτησαν πρόσβαση σε αυτό. Παράλληλα οι κατακτήσεις του αντιδικτατορικού και μεταδικτατορικού φοιτητικού κινήματος σχετικά με τη συνδικαλιστική και πολιτική δράση εντός των ιδρυμάτων, εμπεδώθηκε σαν θεσμικός τους πυλώνας. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη λογική δημιουργούνται και οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι διάφορες θεσμικές τους διακλαδώσεις, με τον τρόπο που τους αντιλαμβανόμαστε σήμερα.

Με όλα αυτά, φυσικά, δεν θέλουμε να υποβαθμίσουμε τους αγώνες και τις διάφορες αγωνιστικές εκφράσεις που έλαβαν κατά καιρούς οι φοιτητικοί σύλλογοι… Απλώς θέλουμε να αποτυπώσουμε με ειλικρίνεια τον τρόπο με τον οποίο οι φοιτητικοί σύλλογοι εγκαθιδρύθηκαν και σταθεροποιήθηκαν ως κεντρικοί μοχλοί μέσα από τους οποίους το φοιτητικό σώμα εκφράζεται πολιτικά και θεσμικά.

Επειδή, όμως, αντιλαμβανόμαστε ότι οι θεσμικές νόρμες δεν ανταποκρίνονται πάντα στους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων και δυναμικών, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι οι θεσμοθετήσεις αυτές, από ένα σημείο και μετά έχασαν τον χαρακτήρα ομαλής εκπροσώπησης του φοιτητικού συνόλου. Οι διαδικασίες και οι θεσμοί των φοιτητικών συλλόγων απογυμνώθηκαν από την κοινωνική δυναμική του φοιτητικού σώματος και έμειναν απλές γυμνές διαδικασίες, έρμαια του κάθε κομματικού πάστορα και των παραταξιακών γραφειοκρατιών, οι οποίες εξαντλούσαν τη θεσμική αναγνώριση των φοιτητικών συλλόγων χαράσσοντας «στρατηγικές» που οι ίδιες σχεδίαζαν και εφάρμοζαν, σχεδόν χωρίς ακροατήριο.

Φυσικά δε σκοπεύουμε να μπούμε στα χωράφια της τελεολογίας. Αυτή η κατάσταση δεν είναι ούτε γραμμική, ούτε αρμονική. Σε αυτήν τη γενικευμένη κατάσταση υπήρξαν πολλές εξαιρέσεις και σημεία ρήξης (για παράδειγμα οι φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2006-7 κ.α.) και πολύ πιθανό είναι να ξαναϋπάρξουν στο μέλλον. Για αυτό και προκρίνουμε ως πολύ σημαντική την παρέμβαση στις γενικές συνελεύσεις και την υπεράσπισή τους από τις σύγχρονες αντιπολιτικές τάσεις. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω δεν είναι τα σημεία ρήξης, τα οποία ακολουθούν συνήθως τη δική τους απρόβλεπτη λογική και κίνηση, αλλά η καθημερινή πολιτική πρακτική εντός των σχολών.

Τα τελευταία χρόνια μέσα στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης και του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης το κράτος προχωράει σε έναν βαθύ μετασχηματισμό των δομών του διαρρηγνύοντας μονομερώς τους συσχετισμούς του μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου. Οι νέες πρυτανικές αρχές, η εγκατάσταση των security μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις και η γενικότερη καταστολή που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό δείχνει ότι το κράτος αποφάσισε να κόψει τα σκοινιά που κρατούσαν όρθιο το καθεστώς διαμεσολάβησης και να ξεμπερδεύει μια και καλή με τους φοιτητικούς συλλόγους. Ταυτόχρονα λόγω της γενικευμένης απονομιμοποίησης των φοιτητικών συλλόγων δεν έχει μείνει και κανείς να υπερασπιστεί τις όποιες χειραφετητικές και απελευθερωτικές τους πλευρές.

Δεν είναι μόνο τα διοικητικά συμβούλια και οι λοιπές διαδικασίες ανάθεσης, που συγκροτούν τους φοιτητικούς συλλόγους, αυτά τα στοιχεία που πέφτουν στο κενό. Και οι γενικές συνελεύσεις, το κατεξοχήν αντι-ιεραρχικό και οριζόντιο όργανο του φοιτητικού κινήματος (όταν δεν το εξαχρειώνουν οι διάφορες «πρωτοπορίες» και ο γραφικός τους θίασος) εκπίπτουν σήμερα σε μια πρωτοφανή απονοηματοδότηση.


ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ


Θα ήταν πάρα πολύ εύκολο να αγνοήσουμε την κατάσταση, να αφεθούμε στις σιγουριές μας θεωρώντας ότι ανακαλύψαμε την αιώνια πλατφόρμα και να συνεχίσουμε να τρέχουμε σαν καρτούν που μετά τον γκρεμό συνεχίζει να προχωρά στον αέρα. Αλλά επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην πτώση είμαστε αποφασισμένες και αποφασισμένοι να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι και να οικοδομήσουμε πάνω σ’ αυτήν, πέρα από τις διαδικαστικές κομψολογίες.

Το κράτος και οι πανεπιστημιακές αρχές προσπαθούν σήμερα με κάθε μέσο να μονοπωλήσουν τον δημόσιο χώρο και να τον ορίσουν μονομερώς μέσα σε ένα κλίμα αστυνομικοποίησης, ελέγχου και πειθάρχησης. Και όλο αυτό παράπλευρα και παραπληρωματικά με μία εντεινόμενη εντατικοποίηση των σπουδών (διαγραφές, ν+2 κ.τ.λ.) μέσα στα πλαίσια μιας αυταρχικής προώθησης της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ένα νέο πανεπιστήμιο, στο οποίο η γνώση θα είναι αυτοματοποιημένη, οι χώροι περιφραγμένοι και περιφρουρημένοι και τα φοιτητικά υποκείμενα αντιδημιουργικά, ανέμπνευστα και προβλέψιμα, θα έχουν ως απώτατο ορίζοντά τους το μάθημα, την ανοιχτή σχολή, τις καθαρές τουαλέτες και το σαββατιάτικο ξενύχτι.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση είναι επιτακτικό να επανεφεύρουμε εκείνους τους συλλογικούς δεσμούς, να αρνηθούμε κι εμείς μονομερώς την οριοθέτηση που θέτει η κυριαρχία και να επαν-οικειοποιηθούμε το χώρο και τον χρόνο μας. Κάτι τέτοιο δεν θα επιτευχθεί μέσα σε συγκυριακές συναντήσεις, σε αραχνιασμένες συνεδριάσεις των δ.σ. και σε ολοένα και πιο μονότονες και επαναλαμβανόμενες γενικές συνελεύσεις, αλλά με την καθημερινή μας άμεση και χειραφετητική δράση.

Η κατάληψη των απονεκρωμένων χώρων του πανεπιστημίου, το ξαναζωντάνεμά τους μέσα από την αυτοδιαχείριση και η πλαισίωσή τους με χειραφετητικά νοήματα, η έμπρακτη αντίσταση και η κοινωνική αντι-βία ενάντια στους διάφορους σεκιουριτάδες και σε οποιονδήποτε φορέα ελέγχου εντός των σχολών, η συνάντηση με τους εργαζόμενους στις σχολές και η διεκδίκηση μαζί τους των κοινών συμφερόντων μας, η καθιέρωση της αυτοθέσμισης και της οριζοντιότητας απέναντι στις λογικές του όχλου, του αυτοματισμού και της επεκτατικής βλακείας είναι ο κινητήριος μοχλός για να ξαναβρούμε τα θαμμένα νοήματα της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.

Δεν υποτιμούμε την ανάγκη για ένα μαζικό βήμα δημοσίου διαλόγου της φοιτητικής κοινότητας (όπως υποτίθεται ότι είναι οι γενικές συνελεύσεις), το οποίο θα λειτουργεί με όρους συμμετοχής και ισότητας κόντρα στην ανάθεση και την εκπροσώπηση. Πιστεύουμε όμως ότι μπροστά στη σήψη που έχει τυλίξει τα συλλογικά όργανα το πρώτο βήμα για μια ριζοσπαστική θεμελίωση νέων είναι η ανα-δημιουργία εκείνης της χαμένης συλλογικής φωνής μέσα κι έξω από τα αμφιθέατρα, η οποία θα ξαναπιάσει το κομμένο νήμα εκεί που μας το άφησαν οι προηγούμενοι…

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΟΧΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ

Πηγή: Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής

Από το Eagainst

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η «σκιώδης κυβέρνηση» του Ποταμιού

Πολιτική


Σχόλιο της Σφήκας: 
Είχαμε κάποτε κυβέρνηση του βουνού με άντρες που 'χαν "ούμπαλα"....
Καιρός να κάνουμε και μια του ποταμιού και της ραχούλας με άντρες καρ-ούμπαλα!!!!

Οι δημοσκοπήσεις αρχίζουν σταθερά πλέον να αναδεικνύουν τον Ποτάμι ως τρίτη δύναμη και ο Σταύρος Θεοδωράκης ετοιμάζεται να παρουσιάσει τη δική του σκιώδη κυβέρνηση. Σύμφωνα με δημοσίευμα της κυριακάτικης «Real news», στο Ποτάμι έχουν οριστεί οι υπεύθυνοι των Τομέων Πολιτικής, οι οποίοι θα προετοιμάσουν το κόμμα στην πορεία προς τις εκλογές. Πολλοί εξ αυτών συναντώνται ήδη κάθε Σάββατο στα γραφεία του «Ποταμιού», με τη συμμετοχή της Αντιγόνης Λυμπεράκη (που σηματοδοτεί τη φιλελεύθερη πτέρυγα του κόμματος), τον Σπύρο Δανέλλη (που ως πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ σηματοδοτεί την πτέρυγα της σοσιαλδημοκρατίας) και τον Πέτρο Τατσόπουλο (που αποτελεί τη γέφυρα με τον… ΣΥΡΙΖΑ) και υπό την προεδρία του Σταύρου Θεοδωράκη ιεραρχούν τις προτεραιότητες της επόμενης εβδομάδας.

ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ:


Υπεύθυνος Οικονομικών: Θανάσης Σκόκος, που παλαιότερα είχε περάσει από το ΚΚΕ.

Υπεύθυνος Ανάπτυξης: Στρατής Μούγερ, της γνωστής φίρμας υποδημάτων, κάποτε στέλεχος της Δράσης

Υπεύθυνος Ευρωπαϊκής Οικονομίας: Γιάννης Παπανικολάου, Οικονομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου τα πρώτα χρόνια

Υπεύθυνος για τις Εξαγωγές: Παντελής Αβραμίδης, Επιχειρηματίας στον τομέα της ελληνικής μπύρας

Υπεύθυνος για τις Τράπεζες: Ανδρέας Κούτρας, καθηγητής στο Λονδίνο

Υπεύθυνος για το Εμπόριο: Τρύφωνας Τριανταφυλλίδης, συντονιστής των εθελοντών στη Θεσσαλονίκη

Υπεύθυνος Καινοτομίας: Γιώργος Νικολετάκης, 25 ετών, ιδρυτής επιχείρησης start-up( "100mentors")

Υπεύθυνος για τον Τουρισμό: Στέφανος Ψημένος, o γνωστός χαρτογράφος που έχει γυρίσει με τη μηχανή του όλη την Ελλάδα

Υπεύθυνος Ναυτιλίας: Νικόλας Γιατρομανωλάκης, από το Harvard και τη Microsoft με εμπειρία στην επικοινωνία

Υπεύθυνος για τη Διαχείριση Απορριμάτων: Μαρία Βιτωράκη, δραστήρια " πράσινη"

Υπεύθυνος για την Ενέργεια: Κίμων Χατζιμπήρος, Καθηγητής Περιβάλλοντος, στέλεχος των "58"

Υπεύθυνος Γεωργίας: Σπύρος Καχριμάνης, Γεωργός

Υπεύθυνος Αλιείας: Αναστασία Μήλιου, Διευθύντρια έρευνας στο Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος»

Υπεύθυνος για τις Υποδομές: Χλόη Βλασσοπούλου, Καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στη Γαλλία

ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ:


Υπεύθυνος ΜΜΕ: Χριστίνα Ταχιάου, Δημοσιογράφος από Θεσσαλονίκη

Υπεύθυνος για τη Συνταγματική Αναθεώρηση: Σταύρος Τσακυράκης, κορυφαίος Συνταγματολόγος

Υπεύθυνος για τον Εκλογικό Νόμο: Νίκος Μηλαπίδης, Δικηγόρος, συνεργάστηκε παλιότερα με τον Δημήτρη Παπαδημούλη και τον Αθ. Τσαυτάρη

Υπεύθυνος για τη Δημόσια Διοίκηση: Μίλτος Κύρκος, Ευρωβουλευτής

Υπεύθυνος για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση: Παναγιώτης Καρκατσούλης, εμπνευστής των ΚΕΠ

Υπεύθυνος για τη Δημόσια Τάξη: Γεράσιμος Γεωργάτος, Εκπαιδευτικός, πρώην στέλεχος της ΔΗΜΑΡ

Υπεύθυνος για τη Δικαιοσύνη: Παύλος Ελευθεριάδης, Καθηγητής Ευρωπαϊκού και Συνταγματικού Δικαίου, Oxford University

ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ:


Υπεύθυνος Πανεπιστημίων: Γιώργος Μαυρωτάς, με 5 συμμετοχές στους Ολυμπιακούς αγώνες με την ομάδα πόλο

Υπεύθυνος Έρευνας: Κωνσταντίνα Ηλιοπούλου, Διδάκτορας Πολιτικής Επικοινωνίας, από τα νέα στελέχη του Ποταμιού

Υπεύθυνος για τα Σχολεία: Λεωνίδας Καστανάς, Εκπαιδευτικός , μπλόγκερ" Μη μαδάς τη μαργαρίτα"

Υπεύθυνος για τον Πολιτισμό: Άννα Λυδάκη, Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο, με γνώστη στα θέματα μειονοτήτων

Υπεύθυνος για τις Τέχνες: Νίκος Ορφανός, Ηθοποιός

Υπεύθυνος Πρόνοιας: Πέτρος Εσκίογλου, Πρόεδρος Ιδρύματος για το Παιδί «η Παμμακάριστος»

Υπεύθυνος για τον Αθλητισμό: Δημήτρης Κυριακόπουλος, Πρόεδρος Α.Ο. Πρωτεύς

Υπεύθυνος για τις Οικογένειες και την Κοινωνική Μέριμνα: Μαρίλη Μέξη, Διδάκτορας, Oxford University

Υπεύθυνος για Θέματα νέας γενιάς: Ράνια Λιανού, η έκπληξη του συνεδρίου , εκλέχθηκε 4η στην Πανελλήνια Επιτροπή, 24 χρονών

Υπεύθυνος Άτομα με αναπηρίες ή χρόνια προβλήματα: Δημήτρης Κοντοπίδης, Αντιπρόεδρος στο σύλλογο για την Ινώδη Κυστική Νόσο , 30 ετών, εκλέχθηκε από το συνέδριο 1ος στην Πανελλήνια Επιτροπή

Υπεύθυνος για τα Ναρκωτικά: Φωτεινή Λεομπίλλα, Κοινωνιολόγος, στέλεχος κατά καιρούς σε διάφορες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο δρόμο βοηθώντας χρήστες

ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ:


Υπεύθυνος Εξωτερικών: Περικλής Βαλλιάνος, Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Υπεύθυνος για τη σχέση με ΕΕ: Γιώργος Γραμματικάκης, Ευρωβουλευτής

Υπεύθυνος για την Εθνική ασφάλεια: Αλέξανδρος Μαλλιάς, Πρέσβυς ε.τ.

Υπεύθυνος για τον Απόδημο Ελληνισμό: Γιώργος Σκέμπερης, διπλωματικός , με θητεία στη Νιγηρία.

Από το Athens Voice

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Καζαντζάκης - τι θα πει ελευτερία;



- Αν είναι η πρώτη φορά που έρχουμαι στην Κρήτη; άρχισε, μισόκλεισε τα μάτια κι αγνάντεψε πέρα, από το παράθυρο, τον Ψηλορείτη που στραφτάλιζε. Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά. Το '96 εγώ ήμουν άντρας ξετελεμένος. Τα γένια μου και τα μαλλιά είχαν το αληθινό τους χρώμα, μαύρο καραμπογιά. Είχα τριάντα δυο δόντια, κι όταν μεθούσα, έτρωγα τους μεζέδες κι ύστερα έτρωγα και το πιάτο που είχε τους μεζέδες. Κι ίσια ίσια ο διάολος το 'φερε κι εκείνη την εποχή σηκώθηκε πάλι η Κρήτη.

 Έκανα τότε τον πραματευτή. Γύριζα από χωριό σε χωριό στη Μακεδονία, πουλούσα ψιλικά κι έπαιρνα, αντίς για πλερωμή, τυρί, μαλλί, βούτυρο, κουνέλια, καλαμπόκι, τα μεταπουλούσα και κέρδιζα διπλά. Τη νύχτα, σε όποιο χωριό βραδιάζουμουν, ήξερα σε ποιο σπίτι να κονέψω - πάντα μια χήρα πονόψυχη, ας είναι καλά! βρίσκεται στο κάθε χωριό. Έδινα το λοιπόν μιαν κουβαρίστρα ή μιαν τσατσάρα ή ένα φακιόλι, μαύρο εξαιτίας του μακαρίτη, και κοιμόμουνα μαζί της. Φτήνια!

Φτήνια, αφεντικό, ζωή χαρισάμενη. Μα να σου ο διάολος, και πιάνει πάλι το τουφέκι η Κρήτη. Φτου, ανάθεμα τη μοίρα μου, είπα αυτή η Κρήτη δε θα μας αφήσει τέλος πάντων ήσυχους;» Παράτησα τις κουβαρίστρες και τις χήρες, πήρα ένα τουφέκι, έσμιξα με τους άλλους ρέμπελους και τραβήξαμε για την Κρήτη.

Ο Ζορμπάς σώπασε. Περνούσαμε τώρα ένα γυρογιάλι αμμουδερό, ήσυχο, τα κύματα έμπαιναν κι απλώνουνταν στον κόρφο του χωρίς να σπάσουν κι απίθωναν μονάχα λίγους αφρούς ολόγυρα στον άμμο. Τα σύννεφα είχαν σκορπίσει, έλαμπε ο ήλιος κι η άγρια Κρήτη χαμογελούσε ειρηνεμένη.

Ο Ζορμπάς στράφηκε και με κόχεψε κοροϊδευτικά.

- Ελόγου σου θαρρείς, αφεντικό, πως θα καθίσω τώρα να σου αραδιάσω πόσα τούρκικα κεφάλια έκοψα και πόσα τούρκικα αυτιά έβαλα στο σπίρτο - καθώς το συνηθούνε στην Κρήτη…

Βγάλ' το απ' το νου σου· βαριέμαι, ντρέπουμαι. Τι να ναι αύτη η λύσσα, στοχάζουμαι τώρα που έβαλα γνώση, τι να 'ναι αυτή η λύσσα να χιμάς να δαγκάνεις έναν άλλον άνθρωπο, που δε σου 'καμε τίποτα, να του κόβεις τη μύτη, να του παίρνεις το αυτί, να του ανοίγεις την κοιλιά και να φωνάζεις το Θεό να κατέβει να σε βοηθήσει - πάει να πει, να κόβει κι αυτός μύτες κι αυτιά και ν' ανοίγει κοιλιές; Μα τότε έβραζε, βλέπεις, το αίμα μου, που μυαλό να ξεψαχνίζω! Οι σωστοί, οι τίμιοι λογισμοί θέλουν ησυχία, γεράματα, φαφουταρία. Όταν είσαι φαφούτης, εύκολο είναι να λες: «Ντροπή, παιδιά, μη δαγκάνετε!» Μα όταν έχεις και τα τριάντα δυο σου τα δόντια… Θεριό είναι ο άνθρωπος στα νιάτα του, θεριό ανήμερο, και τρώει ανθρώπους!
Κούνησε το κεφάλι.

- Τρώει κι αρνιά και κότες και γουρουνάκια, μα αν δεν φάει άνθρωπο, όχι, δε χορταίνει, πρόστεσε και ζούπηξε το τσιγάρο στο πιατάκι του καφέ. Όχι, δε χορταίνει! Τι λες και του λόγου σου, σοφολογιότατε;

Μα, χωρίς να περιμένει απάντηση:

- Τι μπορείς να πεις; έκαμε ζυγιάζοντάς με με τη ματιά. Καθώς καταλαβαίνω, η ευγενεία σου δεν πείνασες, δε σκότωσες, δεν έκλεψες, δε μοίχεψες

- τι μπορείς λοιπόν να ξέρεις από κόσμο; Άπηχτο μυαλό, ανήλιαγο κρέας… μουρμούρισε με φανερή περιφρόνηση.

Κι εγώ ντράπηκα για τ' αδούλευτά μου χέρια, για το χλωμό μου πρόσωπο και την ανήλιαγη ζωή μου.

- Ας είναι, έκαμε ο Ζορμπάς κι απόσυρε. συγκαταβατικά τη βαριά του φούχτα απάνω στο τραπέζι, σα να κρατούσε σφουγγάρι κι έσβηνε· Ας είναι. Ένα πράμα μονάχα ήθελα να σε ρωτήσω· θα χεις ξεφυλλίσει ένα μπαούλο φυλλάδες. Μπορεί να ξέρεις…

- Για λέγε, Ζορμπά, τι;

- Εδώ γίνεται, αφεντικό, ένα θάμα… Ένα αλλόκοτο θάμα, κι ο νους μου σαστίζει. Όλες αυτές οι ατιμίες, οι κλεψιές, οι σφαγές, που κάμαμε εμείς οι αντάρτες, έφεραν τον πρίγκιπα Γεώργιο στην Κρήτη· τη λευτεριά!

Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, κατάπληχτος.

 - Μυστήριοι. Μουρμούρισε· μυστήριο μεγάλο! Για να ’ρθει λοιπόν η λευτεριά στον κόσμο χρειάζουνται τόσα φονικά και τόσες ατιμίες; Γιατί, να καθίσω να σου αραδιάσω τι ατιμίες κάμαμε και τι φονικά, θα σηκωθεί η τρίχα σου. Κι όμως ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η λευτεριά! Αντί ο Θεός να ρίξει το αστροπελέκι του να μας κάψει, μας δίνει τη λευτεριά! Δεν καταλαβαίνω τίποτα!

Με κοίταξε σα να ζητούσε βοήθεια. Το ‘βλεπες, πολύ τον είχε τυραννήσει το μυστήριο ετούτο και δεν μπορούσε να βρει άκρα.

Καταλαβαίνεις του λόγου σου, αφεντικό; ρώτησε με αγωνία.

Τι να καταλάβω; Τι να του πω; Ή δεν υπάρχει αυτό που λέμε Θεός, ή ο Θεός αγαπάει τα φονικά και τις ατιμίες, η αυτά που λέμε φονικά κι ατιμίες είναι απαραίτητα στον αγώνα και στην αγωνία του κόσμου…


Μα προσπάθησα να βρω για το Ζορμπά μια άλλη απόκριση:

- Πώς από την κοπριά κι από τη βρώμα φυτρώνει και θρέφεται ένα λουλούδι; Πες, Ζορμπά, πως κοπριά είναι ο άνθρωπος και λουλούδι είναι η ελευτερία.

- Μα ο σπόρος; έκαμε ο Ζορμπάς και χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι. Για να φυτρώσει ένα λουλούδι χρειάζεται ο σπόρος. Ποιος έβαλε έναν τέτοιο σπόρο στα βρωμερά σπλάχνα μας; και γιατί ο σπόρος αυτός να μην πετάει λουλούδι με την καλοσύνη και την τιμιότητα; μα να θέλει αίμα και βρώμα;

Κούνησα το κεφάλι.

- Δεν ξέρω, είπα.

- Ποιος ξέρει;

 - Κανένας.

- Μα τότε λοιπόν, φώναξε ο. Ζορμπάς απελπισμένος κι έριξε γύρα του άγρια ματιά, τι να τα κάμω εγώ τα βαπόρια και τις μηχανές και τα κολάρα;

Δυο τρεις στραπατσαρισμένοι από τη θάλασσα, που κάθουνταν στο διπλανό τραπέζι κι έπιναν τον καφέ τους, ζωντάνεψαν, μυρίστηκαν καβγά και γόργωσαν το αυτί.

Ο Ζορμπάς σιχάθηκε να τον παρακατσεύουν, χαμήλωσε τη φωνή.

- Ας τ' αφήσουμε αυτά να παν στο διάολο, είπε. Όταν τα συλλογίζουμαι, μου 'ρχεται να σπάσω ο,τι βρω μπροστά μου, μιαν καρέκλα ή μια λάμπα ή το κεφάλι μου στον τοίχο. Κι ύστερα, τι καταλαβαίνω; Τον κακό μου τον καιρό! Πλερώνω τα σπασμένα ή πάω στο φαρμακείο και μου τυλίγουν με γάζες το κεφάλι. Κι αν υπάρχει Θεός, ε, τότε πια, μούντζωσ' τα! Θα με σεριανάει από τον ουρανό και θα σκάει στα γέλια.

Κούνησε την απαλάμη του απότομα, σα να διώχνε κάποια μύγα που τον βασάνιζε.

- Τέλος πάντων! είπε βαριεστισμένος. Αυτό που' ήθελα να σου πω είναι ετούτο: όταν έφτασε το βασιλικό βαπόρι σημαιοστόλιστο κι άρχισαν οι κανονιές και πάτησε ο πρίγκιπας το πόδι του στην Κρήτη… Είδες ποτέ σου λαό να ζουρλαίνεται όλος μαζί, γιατί είδε τη λευτεριά του; Όχι; Ε, τότε, κακομοίρη μου αφεντικό, στραβός γεννήθηκες, στραβός θα πεθάνεις. Εγώ, και χίλια χρόνια να ζήσω και μιαν μπουκιά μονάχα κρέας να μου μένει ζωντανό, αυτό το πράμα που είδα κείνη τη μέρα δε θα το ξεχάσω. Κι αν ήταν κάθε άνθρωπος να διαλέει την Παράδεισό του στον ουρανό, σύφωνα με τα γούστα του - έτσι πρέπει! αυτό θα πει Παράδεισο! -εγώ θα ‘λεγα του Θεού: «Θεέ μου, να ναι η Παράδεισό μου μια Κρήτη γεμάτη μερτιές και σημαίες· και να βαστά αιώνια η στιγμή που πατάει ο πρίγκιπας Γεώργιος το πόδι του στην Κρήτη… Τίποτα άλλο δε θέλω!»

Σώπασε πάλι ο Ζορμπάς. Έστριψε το μουστάκι του, ξεχείλισε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, το ‘πιε μονορούφι.

-Τι έγινε, Ζορμπά, στην Κρήτη; Λέγε!

- Λόγια θα λέμε; έκαμε ο Ζορμπάς κι αγρίεψε πάλι. Μωρέ, εγώ σου λέω πως ο κόσμος ετούτος είναι μυστήριο κι ο άνθρωπος είναι χτήνος μεγάλο. Χτήνος μεγάλο και μεγάλος θεός. Ένας κακούργος κομιτατζής, που είχε κατέβει κι αυτός μαζί μου από τη Μακεδονία, ο Γιώργαρος με τ' όνομα, κι είχε κάμει τέρατα και σημεία, ένας βρωμερός χοίρος, έκλαιγε. «Τι κλαις, μωρέ Γιώργαρε;» του κάνω, κι έτρεχαν και μένα βρύσες τα μάτια μου. «Τι κλαις, βρε γουρούνι;» Μα αυτός έπεσε απάνω μου και δώστου να με φιλάει και να κλαίει σα μωρό παιδί. Κι ύστερα έβγαλε, αυτός ο τσιγκούναρος, το κεμέρι του, φκαίρεσε στην ποδιά του τις χρυσές λίρες, που είχε κουρσέψει από τους Τούρκους που σκότωσε κι από τα σπίτια που πάτησε, και τις πετούσε φούχτες φούχτες στον αγέρα. Κατάλαβες, αφεντικό; Αυτό θα πει ελευτερία!

Σηκώθηκα, ανέβηκα στη γέφυρα να με χτυπήσει ο καθαρός αγέρας.

Αυτό θα πει ελευτερία, συλλογίζουμουν. Να χεις ένα πάθος, να μαζεύεις χρυσές λίρες, και ξαφνικά να νικάς το πάθος και να σκορπάς όλο το έχει σου στον αγέρα!

Να λευτερωθείς από ένα πάθος, υπακούοντας σ' ένα άλλο υψηλότερο… Μα μήπως κι αυτό δεν είναι σκλαβιά; Να θυσιάζεσαι για μιαν ιδέα, για τη ράτσα σου, για το Θεό; Ή μήπως όσο πιο αψηλά στέκεται ο αφέντης τόσο και πιο μακραίνει το σκοινί της σκλαβιάς μας, πηδούμε τότε και παίζουμε σε πολύ πλατύχωρο αλώνι, πεθαίνουμε χωρίς να βρούμε την άκρα του, κι αυτό το λέμε ελευτερία;
_____

~ Καζαντζάκης Νίκος - Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Από το αντικλείδι

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Περί αναχωμάτων...

Γράφει ο Στωϊκός 


Σε κάποια παράγραφο, προς το τέλος του κειμένου, στο εσωκομματικό σημείωμα της γραμματείας της Κ.Ε του ΚΚΕ, που «διέρρευσε» για μια ακόμη φορά στο Βήμα, αναφέρονται και τα ακόλουθα:

«Η πορεία αναδιάταξης του αστικού πολιτικού συστήματος έχει δυσκολίες, δεν έχει ολοκληρωθεί» και παράλληλα «ο ΣΥΡΙΖΑ, μόλο που βγήκε πρώτη δύναμη, έχασε δυνάμεις, συνεχίζει να αποκαλύπτεται η σχέση του με καπιταλιστές και ιμπεριαλιστικά κέντρα, είναι εμφανής πλέον ο χαρακτήρας του ως σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο όμως περικλείει και οπορτουνιστές».

Σύμφωνα με το σκεπτικό του κειμένου, ο ΣΥΡΙΖΑ «δυσκολεύεται πλέον να εμφανίζεται ως ιδεολογικά συγγενικό κόμμα προς το ΚΚΕ». Γι' αυτό και «το αστικό σύστημα έχει ανάγκη το επόμενο διάστημα από τη δημιουργία ενός νέου οπορτουνιστικού αναχώματος, με επεξεργασμένη γραμμή, για να εμποδίσει τη συνάντηση ριζοσπαστικοποιημένων τμημάτων με την επαναστατική στρατηγική του ΚΚΕ».

Τι θέλει να πει ο ποιητής, ή οι ποιητές;

Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν ανάχωμα προς το ΚΚΕ και το αστικό σύστημα έχει ανάγκη της δημιουργίας ενός νέου αναχώματος που θα λειτουργεί αποτρεπτικά προς το ΚΚΕ.

Αν καταλάβατε σύντροφοι του Εργατικού Αγώνα, είστε το νέο οπορτουνιστικό ανάχωμα, το οποίο - για λογαριασμό της αστικής τάξης - θα παρεμποδίσει τη συνάντηση των ριζοσπαστικοποιημένων τμημάτων με την επαναστατική στρατηγική του ΚΚΕ (!)

Μα, καλά, τα πιστεύουν αυτά τα παραμύθια, ή τα γράφουν για να περνάει η ώρα;

Γιατί μεγαλύτερο ανάχωμα, που εμποδίζει τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, από τη σημερινή πολιτική γραμμή που ακολουθεί η ηγεσία του κόμματος, δεν υπάρχει. Τι να τα κάνει τα άλλα αναχώματα η αστική τάξη, όταν έχει στο πλάι της τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ;

Και πριν μερικοί αρχίσουν να βγάζουν αφρούς από το στόμα τους, εξηγούμαστε.

Λειτούργησε ως ανάχωμα του αστικού πολιτικού συστήματος - και γενικότερα της αστικής τάξης - η ηγεσία του ΚΚΕ στις εκλογές του 2012 ή δεν λειτούργησε;

Όταν έχεις ένα λαό στους δρόμους για δύο συνεχή χρόνια (2010 - 2012), όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν κατά της κυβερνητικής πολιτικής και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης (μνημόνια), όταν η αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα, τρομοκρατημένοι, είχαν εξαπολύσει τους προβοκάτορες και δολοφονούσαν ανθρώπους, ενώ Τα ΜΑΤ έριχναν εκατοντάδες τόνους χημικών στους διαδηλωτές, όταν στις εκλογές στις 6 Μάη δημιουργείται πολιτικό κενό με την καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Όταν κάτω από τέτοιες ευνοϊκές συνθήκες (εξεγερμένος λαός που διψούσε για ριζοσπαστικές ανατροπές), φτάνεις στις εκλογές και λειτουργείς πυροσβεστικά ενάντια στο κίνημα - δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για τη λαϊκή εξουσία, στις εκλογές θα δημιουργηθεί και πάλι κυβέρνηση των αστικών δυνάμεων, ψηφίστε ΚΚΕ για ισχυρή αντιπολίτευση (!!!), τότε ποιος λειτουργεί σαν ανάχωμα υπέρ της αστικής τάξης;

Και όχι μόνο αυτό. Άρον - άρον πήγαν να κουκουλώσουν την εκλογική συντριβή του κόμματος και να δικαιολογηθούν στα μέλη και τους οπαδούς του κόμματος, με αυτό το απίθανο άρθρο της Μπέλλου στην ΚΟΜΕΠ, όπου η κυριά, τι μας είπε; Ότι τα εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ συμβαδίζουν με το επίπεδο συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργατών (;;;).

Φοβερά πράγματα.

Επιχείρησαν συνειδητά να διαγράψουν από την μνήμη των κομματικών μελών και των οπαδών, τα όσα φοβερά και τρομερά έγιναν στις διπλές εκλογές του 2012 - χρεοκοπία τη στρατηγικής γραμμής για το άμεσο -εδώ και τώρα - του σοσιαλισμού, παρά το γεγονός ότι:

Στις εκλογές αυτές, είχαμε μια ριζική και αντιδραστική αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος (παράταση ζωής για ΝΔ - ΠΑΣΟΚ που κατσικώθηκαν στο σβέρκο μας ως σήμερα, εκτίναξη ενός υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ στο 27%,εμφάνιση στο εκλογικό προσκήνιο της ναζιστικής συμμορίας, εκλογική συντριβή του ΚΚΕ και το κυριότερο: απογοήτευση του κόσμου, ο οποίος γύρισε με σκυμμένο το κεφάλι στα σπίτια του).

Από τότε κυριολεκτικά δεν κουνιέται φύλλο. Εξευτελίζουν καθημερινά τους ανθρώπους της δουλειάς, τους ταπεινώνουν, τους λεηλατούν, τους καθυβρίζουν, τους τρομοκρατούν, τους κοροϊδεύουν, τους διασύρουν και δεν βρίσκεται κανείς να τους δώσει κουράγιο, να τους ανυψώσει το ηθικό, να οργανώσει την πάλη τους, να τους κάνει να αισθανθούν σαν άνθρωποι και όχι σαν ζώα, όπως επιχειρεί να τους υποβιβάσει η αστική τάξη.

Αν σε αυτές τις συνθήκες το κόμμα της εργατικής τάξης, έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, δεν κάνει τίποτα και κάτι απίθανοι ηγετίσκοι που έχουν αναρριχηθεί στην ηγεσία του, προβάλουν κάτι απίθανα επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την αδράνεια και την εγκατάλειψη των ταξικών μετώπων, τότε ποιοι λειτουργούν σαν ανάχωμα του συστήματος;

Όσο για αυτά που αναφέρουν για την υποχώρηση του κινήματος, τις θλιβερές δικαιολογίες που παρουσιάζουν, προκειμένου να πείσουν τα κομματικά μέλη, ότι δεν ευθύνονται αυτοί για τη σημερινή κατάντια, καλύτερα να μη τα σχολιάσουμε.

Απαξιούμε.

Φανταστείτε, αν η ηγεσία του κόμματος το 1941, επικαλούνταν τις - υπαρκτές - αντικειμενικές δυσκολίες ( η ηγεσία έγκλειστη στην Ακροναυπλία, το κόμμα διαλυμένο από το ανηλεές κυνήγι των φασιστών του Μεταξά) και έλεγε στον ελληνικό λαό, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, δεν είμαστε σε θέση να αντισταθούμε στους ναζί κατακτητές, πως θα είχε γραφεί η ιστορία στη συνέχεια;

Αλλά το διαλυμένο και ακέφαλο αυτό κόμμα, ήταν κόμμα επαναστατών. Απαξίωσαν, το θεωρούσαν υποτιμητικό και προσβλητικό, να αναφερθούν στις δυσμενείς - δυσμενέστατες αντικειμενικές συνθήκες. Μάζεψαν τα κομμάτια τους, μπήκαν επικεφαλής του βασανισμένου λαού, εφάρμοσαν την σοφή και εμπνευσμένη πολιτική του λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου, δημιούργησαν το χιλιοτραγουδισμένο ΕΑΜ και το ένδοξο ένοπλο τμήμα του, τον ΕΛΑΣ, και από μερικές δεκάδες στην αρχή έγιναν στη συνέχεια εκατοντάδες, χιλιάδες, δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες. Με το αίμα τους, έγραψαν το θρυλικό έπος της Εθνικής Αντίστασης. Πέρασαν για πάντα στην Ιστορία.

Έτσι λειτουργούν οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και δεν εφευρίσκουν θλιβερά επιχειρήματα, για να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους από τα μέτωπα της ταξικής πάλης.

Από τον Εργατικό Αγώνα

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Μια χώρα, δυο έθνη

Του Νίκου Μπογιόπουλου


Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS, στην Ελλάδα το 2014 καταγράφηκαν 11 υπερδισεκατομμυριούχοι από 9 που είχαν καταμετρηθεί το 2013. Η περιουσία τους αυξήθηκε από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. 

Στοιχείο δεύτερο: Στην περσινή έκθεση της «Wealth-Χ» όπου έγινε η καταγραφή των κατεχόντων περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολαρίων η Ελλάδα αναδείχτηκε «η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη» με 505 άτομα με περιουσία 60 δισ. δολάρια.

Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse» στην  Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.

Στοιχείο τέταρτο: Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα («Βήμα», 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 Κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχοντες» πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.

Ας δούμε τώρα που, σε ποια χώρα, σε ποια εποχή, συμβαίνουν τα παραπάνω. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου σύμφωνα με τις έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ των ετών 2008 – 2013, τις οποίες ανέλυσε ο συνάδελφος Θ.Ηλιοδρομίτης, έχουν προκύψει τα εξής:
  • Τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 750 ευρώ αυξήθηκαν κατά 451,3%.
  • Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ένα δωμάτιο αυξήθηκαν κατά 41,3%.
  • Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε κατοικίες μικρότερες των 40 τμ αυξήθηκαν κατά 31,3%.
  • Τα νοικοκυριά με κεντρική θέρμανση μειώθηκαν κατά 48,5%.
  • Τα νοικοκυριά χωρίς καθόλου θέρμανση αυξήθηκαν κατά 252,3%.
  • Η μέση μηνιαία κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης μειώθηκε κατά 62,5%.
  • Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%….
Συμπέρασμα 1ο: Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου τα 6,3 εκατομμύρια βιώνουν το ζόφο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (στοιχεία Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής), έχει μετατραπεί σε ένα πειραματόζωο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού.

Η κρίση αξιοποιήθηκε ώστε η Ελλάδα να μετατραπεί σε παγκόσμιο εργαστήριο αποθέωσης των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων.

Η Ελλάδα κατάντησε σημαιοφόρος του κοινωνικού δαρβινισμού και του κεφαλαιοκρατικού δόγματος ότι είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες «ανάπτυξης» οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

Συμπέρασμα 2ο: Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η διαπίστωση του Μπέντζαµιν Ντισραέλι, του για πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Βρετανίας και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, μοιάζει με ταξική… μαγνητική τομογραφία του καιρού μας: Υπάρχουν, έλεγε ο (και συντηρητικός) Ντισραέλι «δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (...). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί».

Επομένως κάθε «εθνική συνεννόηση» σε μια τέτοια Ελλάδα -την Ελλάδα που έχει αναδειχτεί σε υπόδειγμα του κεφαλαιοκρατικού νόμου ότι στον καπιταλισμό σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο έθνη», το ολιγομελές έθνος των καταπιεστών, από τη μια και το πολυπληθές έθνος των καταπιεσμένων, από την άλλη- δεν μπορεί παρά να έχει ως προαπαιτούμενο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των πολιτικών δυνάμεων που την επικαλούνται, την ξεκάθαρη τοποθέτησή τους στο ερώτημα:

Με ποιο «έθνος» και για τα συμφέροντα ποιού «έθνους»;

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου