Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Παρουσίαση του βιβλίου "τα πουλιά της ψυχής". Του Κωστή Μουδάτσου (Ομιλίες)

Κωστής Μουδάτσος


Ευχαριστούμε όλους τους φίλους γιατί μας τίμησαν στην παρουσίαση του βιβλίου "τα πουλιά της ψυχής".

Ευχαριστούμε τους Γιάννη Ξυλούρη, Ηλία Λυγερό, Κατερίνα Μηναδάκη, και το καλεσμα της φυσης, Μιχάλη και Γιώργη Ξυδάκη, Δημήτρη Νεονάκη, Βαρβάρα Τσιτσιμπάκου, Έφη Σκαράκη - Καραπιδάκη!


Τον Kardesim Καμίλ Σούμπαση που ήρθε από την Έφεσο της Μικράς Ασίας και μας τίμησε με την παρουσία του!

Τον κόσμο που μας τίμησε κι εμείς αισθανόμαστε το χρέος απέναντι σε αυτόν!

Ομιλία του ΚΩΣΤΗ ΜΟΥΔΑΤΣΟΥ



Η εκδήλωση μας, η παρουσίαση του νέου βιβλίου, γίνεται εδώ στο βενετσιάνικο λιμάνι. Δίπλα είναι το βενετσιάνικο κάστρο, ο Κούλες, από την άλλη τα Νεώρια και μπροστά το κτίριο του Κωνσταντινίδη, η Μαρίνα. Αρχαιολογικός χώρος! Και τι αρχαιολογικός χώρος… από τους μινωικούς χρόνους! Γι αυτό, συμβολικά κάνομε σήμερα εδώ την παρουσίαση. Το βενετσιάνικο λιμάνι, το δικό μας λιμάνι, ανήκει στους πολίτες της πόλης, στους δημότες της πόλης και στους επισκέπτες της πόλης μας. Δεν πωλείται και πρέπει να αποδοθεί στο λαό της πόλης μας και στο θεσμικό φορέα μας, το Δήμο της πόλης μας, το Ηράκλειο!

Τα πουλιά της ψυχής μου, τα πουλιά της δυστυχίας, είναι μια συλλογή από είκοσι τρία διηγήματα που γράφτηκαν τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Είναι παιδί της εποχής μας. Γι αυτό τα συναισθήματα είναι ποικίλα, άλλοτε πικρά, άλλοτε ερωτικά, άλλοτε αμφισβητούν κι άλλοτε δημιουργούν εικόνες και φαντασιώσεις η οραματισμούς!

Δεν προσπαθούμε να μιμηθούμε τίποτα. Απλά βγάζομε τις σκέψεις και τις ιδέες μας. Άλλωστε η μίμηση μοιάζει με κινήσεις πιθήκων που εξωτερικά μοιάζουν ανθρώπινες, όμως είναι χωρίς εσωτερικό κόσμο, συναισθήματα, ιδέες και φαντασιώσεις. Οι προσπάθειες μίμησης και αναβίωσης μοιάζουν περισσότερο με μωρά κοπέλια που γεννιούνται νεκρά.

Μιλάμε και γράφομε κόντρα στην υποκουλτούρα, στην φτηνοδιασκέδαση, την ατέρμονη φαγοπιοτούρα, στον νεοπλουτισμό και τον νεοποτισμό. Ενάντια στον πνευματικό και υλικό βούρκο.

Προσπαθούμε να προσφέρομε στη δίψα, καθάριο, γάργαρο νερό.

Είναι στιγμές που ο καλλιτέχνης αισθάνεται σαν το Μωυσή που επιστρέφοντας από το βουνό βλέπει τον αχρείο όχλο να χορεύει ξευτελισμένους χορούς μπροστά στο χρυσό μουσκάρι. Τότε βάνει τις φωνές και τα γκρεμίζει όλα προσφέροντας νέες ιδέες, νέες γνώσεις στους ανθρώπους.

Σας προσφέρομε είκοσι τρία διηγήματα και άλλα τόσα τραγούδια με απαγγελίες για τη ζωή μας, τον έρωτα μας, την αγωνία για το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας. Για το όραμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, της φιλίας των λαών, του αλληλοσεβασμού των λαών. Κοινωνίες χωρίς όραμα είναι καταδικασμένες να καταστραφούν και να λεηλατηθούν!

Γράφομε και τραγουδούμε για όλους εσάς, επειδή οι ρίζες της καρδιάς μας είναι στις καρδιές σας! Εσείς είστε οι ήρωες και οι πρωταγωνιστές του βιβλίου μας! Εσείς είστε τα πουλιά της ψυχής μας! Η ψυχή βρίσκεται στο σώμα, στο κορμί της ζωής και στο λαό μας, το δοκιμαζόμενο λαό μας!

Ας αναζητούμε όλοι μαζί την ομορφιά της ζωής μας.

Ας αναζητούμε όλοι μαζί το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας κι επειδή ότι συμβαίνει στη ζωή, συμβαίνει και στη τέχνη, ας αναζητήσομε όλοι μαζί το όμορφο, το ωραίο και το αγαθό!

Ομιλία του ΓΙΑΝΝΗ ΞΥΛΟΥΡΗ



Πριν ενάμισυ αιώνα και πλέον, ο μεγάλος συγγραφέας και στοχαστής, ο Βικτώρ Ουγκώ, έδωσε ίσως τον πληρέστερο ορισμό τού συγγραφέα. Είπε πως “ο συγγραφέας είναι ολόκληρος ο κόσμος, φυλακισμένος μέσα σ’ έναν άνθρωπο”. Η τέχνη του συνίσταται στο πώς θα δώσει διέξοδο, πώς θ’ απελευθερώσει όλη αυτή τη σωρευμένη γνώση και εμπειρία. Πώς δηλαδή, θα μετουσιώσει το όνειρο σε λέξεις. Είναι αυτό που λέμε τρόπος γραφής.

Ο εύστοχος και εύγλωττος τίτλος τών διηγημάτων τού Κώστα Μουδάτσου, “Τα πουλιά τής ψυχής μου”, δείχνει αυτό ακριβώς που έγραψε. Πως δηλαδή, καταθέτοντας με ευαισθησία την ίδια την ψυχή του στο χαρτί, απευλευθερώνει σαν πουλιά στον απέραντο ουρανό όλες αυτές τις μνήμες, τις γνώσεις, και προπαντός τα όνειρα και τις αλήθειες.

Ο ίδιος αναφέρει στην εισαγωγή του: “Εγώ δεν είμαι κήρυκας να περιγράφω τη λουσάτη ζωή τής νεόπλουτης κοινωνίας. Ούτε τις αναμνήσεις τών καταστροφέων τής ζωής. Ό,τι θωρώ μολογώ. Για ό,τι ζούμε, για ό,τι αντιπροσωπεύουμε εμείς και οι φίλοι μας. Τα μαύρα πουλιά τής δυστυχίας γράφω. Δεν είμαι επαγγελματίας, ούτε ψυχρός εκτελεστής παραγγελιών. Το κέφι μου κάνω. Ψάχνω την ομορφιά τής παλιάς εποχής, μα και τα δώρα που προσφέρει στη νέα, χωρίς έτοιμες ιδέες. Είμαι ένας πλανόδιος πραματευτής, που διαλαλώ ιδέες. Καθημερινά τσακώνομαι με τον αόρατο εαυτό μου, για να παραμένει νέος και αλητόβιος. Εραστής τής ζωής και τής τέχνης. Διαλαλώ ότι, τού Γέρου Κόσμου η Καρδιά καινούργιο αίμα θέλει”.

Τι εννοεί μ’ ολ’ αυτά; Πως μέσα του παλεύουν δυο μεγάλες δυνάμεις. Εκείνη τού λόγιου, τού σκεπτόμενου, και εκείνη τού πλάνητα, τού αλητόβιου όπως τον αποκαλεί, που μ’ ευαισθησία προσεγγίζει τις ομορφιές τής ζωής και γεύεται τις χαρές της. Δηλαδή, οι δυο αρχέγονες δυνάμεις τού πνεύματος και τής ύλης, που τόσο πολύ επηρρέασαν το έργο τού άλλου μεγάλου συντοπίτη μας. Τού Νίκου Καζαντζάκη.

Ήταν για μένα, πολύ μεγάλη η τιμή τής πρότασης να σάς παρoυσιάσω το βιβλίο ενός ακριβού φίλου. Με συμπαρουσιαστή μάλιστα έναν επίσης αγαπημένο φίλο. Τον Ηλία Λυγερό. Είχα επισημάνει το λογοτεχνικό ταλέντο και το προσωπικό ύφος τού Κώστα, από μια σειρά διηγημάτων που ήδη είχε δημοσιεύσει στον τοπικό τύπο. Έτσι, δεν προσέγγισα το βιβλίο από τη σκοπιά κάποιου ειδικού φιλόλογου ή βιβλιοκριτικού. Δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είμαι ένας απλός αναγνώστης, που όπως και ο Κώστας αγαπώ πολύ τα βιβλία.

Ένα έργο τέχνης συναπαρτίζεται από τη μορφή και το περιεχόμενο. Στην περίπτωση τών διηγημάτων τού Κώστα Μουδάτσου, αυτά τα δυο μέρη βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία και αρμονία. Το μεγαλύτερο μέρος τών διηγημάτων του, η μυθοπλασία, παρουσιάζεται με τη μορφή αναμνήσεων από γεγονότα που είτε τα έζησε ο ίδιος, είτε τού τα διηγήθηκαν. Το αχανές σύμπαν τής παιδικής ηλικίας και τα νεανικά βιώματα. Όλα μαζί τα διηγήματα, αποτελούν μικρά, και γεμάτα νοήματα λογοτεχνικά τεχνουργήματα, που ορίζουν και ανατέμνουν το κοινωνικό αλλά ταυτόχρονα και το πολιτικό γίγνεσθαι.

Ο ίδιος ο συγγραφέας, κομίζει ιδέες, μηνύματα, έννοιες, μέσα από ιστορίες τού χθες και τού σήμερα, μετασχηματίζοντας το λόγο του σε βίωμα καθημερινής ζωής, που ενώ συντρίβεται στις μυλόπτετρες τών διαψεύσεων, παρ’ όλ’ αυτά προχωρά και συνεχίζει. Η γραφή του, μαχόμενη, δεν ωραιοποιεί πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις, αλλά μετουσιώνει την υποκειμενικότητα τού συγγραφέα σε δράση και κίνηση προς τα εμπρός. Δεν επιδιώκει απλά να διηγηθεί μια ιστορία, αλλά να τής προσδώσει τις προσλαμβάνουσες τού τόπου και τού χρόνου. Στρέφει το βλέμμα του με πολλή ευασθησία στις μοναχικές υπάρξεις, που σαν τους ήρωες τού μεγάλου Αμερικάνου συγγραφέα Τζων Στάϊνμπεκ πάσχουν από τα βάσανα τής ανθρώπινης μοίρας, που δεν απαλλάσσει και δεν εξαιρεί κανένα μας από τον ψυχικό και σωματικό πόνο. Στη ζωή, στον έρωτα και στο θάνατο, καθένας μόνος του πορεύεται, λέει ο Τάσος Λειβαδίτης.

Η ευρύτατη θεματολογία του, δυσκολεύει το να κατατάξει κανείς τα διηγήματα του σ’ ένα είδος. Παρ’ όλο που διακρίνουμε μια έντονη νοσταλγία για τη φυσική ζωή στην ύπαιθρο, και την αστική στις πόλεις, τής παλιάς και τής σύγχρονης ανατολικής Κρήτης, με τις ανάγκες και τις συνήθειες της, τις μικρές και τις μεγάλες στιγμές τών ανθρώπων της. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα, παίζουν με τα βιώματα, τη μνήμη, τη φύση, τη νοσταλγία, τον έρωτα και το θάνατο. Χωρίς να καταργούν το χώρο και το χρόνο, συνθέτουν έναν κόσμο ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα. Μα πάνω απ’ όλα, στο μεγαλείο και τη δύναμη τής ανθρώπινης μοναξιάς. Στη Ρώμη υπάρχει η εκκλησία τού Σαν Πιέτρο ιν Βόνκολι, που είναι γνωστή από ένα περίφημο γλυπτό τού Μικελάντζελο. Ο δημιουργός σ’ αυτό το αθάνατο έργο του, κατάφερε ν’ αποτυπώσει στο πρόσωπο τού Μωυσή, ένα κράμα δύναμης και μοναξιάς. Αυτό το κράμα συναντάμε στους ήρωες τών διηγημάτων τού Κώστα Μουδάτσου.

Ήρωες, που βγαίνουν μέσα από τη συλλογική μνήμη τών αδικαίωτων αγώνων και τών θυσιών που αναζητούν μέχρι και σήμερα τη θέση τους, στην έννοια τής συνέχειας, που θεωρητικά διαμορφώνει την κάθε γενιά. “Στις βουβές στιγμές μαθαίνω τα μυστικά τής θύελλας που έρχεται”, όπως ο ίδιος μας λέει, και παρακάτω, “Ακούω τις κραυγές από τον καιρό τής λησμονιάς”.

Σ’ ένα άλλο διήγημα που εγώ τουλάχιστο το ξεχώρισα, ο “Καβαλάρης τού Ουρανού”, λέει: “Τρέχει ο χρόνος και περνά, τρέχει και δεν γυρίζει. Εμείς όμως τον κουβαλάμε μέσα μας. Όπως ζούμε το σήμερα, θα βρούμε το αύριο. Ξαναγυρνάμε στα παλιά, αναζητώντας καημούς, νταλκάδες, εκείνα που καταστρέψαμε, νοήματα και σχέσεις που μας λείπουν. Ψάχνουμε ρωγμές για να βρούμε φωτεινά διαλείμματα στη ζωή μας. Δεν ζει κάποιος επειδή έχει γεννηθεί. Ζει στις ανηφοριές και στις στροφές. Λίγα τα ίσια μέρη”.

Παρ’ όλ’ αυτά, και μια αποστροφή τού λόγου του, “η ομορφιά έχει το πρόσωπο τής θλίψης”, τα διηγήματα του δεν αποπνέουν απαισιοδοξία και θλίψη. “Τα βάσανα μου χαίρουμαι, τις πίκρες μου γλεντίζω” λέει ο συγγραφέας, και παρακάτω “Μα ως κι αν διαβαίνουν οι καιροί, ως κι αν περνούν οι χρόνοι, παλιώνει ο λύχνος, μα ποτέ το φως του δεν παλιώνει. Άνεμος είμαστε, και σκιές, στο φως τού αρχαίου λύχνου”.

Ήρωες με σάρκα και οστά, μοναχικοί ερημίτες, που μάχουνται μόνοι τους και ηρωικά το σύμπαν που τους τριγυρίζει. Μέσα σε εικόνες και μνήμες με μια συναισθηματική ωριμότητα, που συνταιριάζει με την αριστοτεχνική γραφή του ο συγγραφέας, τα πρόσωπα με το φυσικό περιβάλλον. Τον απασχολούν τα ίδια πανανθρώπινα και ανεξάντλητα θέματα. Η απομόνωση, η μοναξιά, οι σχέσεις, η επικοινωνία, ο θάνατος, η συμπόνοια, η κακία και η καλωσύνη στο ίδιο πλάνο. Η ματαιότητα ορίζεται με τη φράση: “Όλα είναι μάταια, αλλά όσο δεν το ξέρουμε νοιώθουμε εγωιστές και αθάνατοι, και νομίζουμε ότι όλα είναι δικά μας”.

Με το ύφος του στέκεται δίπλα στον αναγνώστη σαν να κουβεντιάζουν. Δεν είναι δηλαδή αποστασιοποιημένος παρακολουθώντας τα πράγματα από μακρυά. Συμπονά και συμπάσχει με τους χαρακτήρες που περιγράφει. “Γιατί ο θάνατος τών άλλων, γεννά και το δικό μας θάνατο”, και ακόμα “άνθρωπος είναι εκείνος που νοιώθει τον πόνο τού άλλου, τον πόθο και το πάθος τού συνανθρώπου του” όπως σε άλλα σημεία αναφέρει.

Σε κάποια από τα διηγήματα του, οι ήρωες του είναι άνθρωποι εγκλωβισμένοι και ηττημένοι από τις συνθήκες της ζωής. Δεν έχουν παρόν. Ζουν με τις αναμνήσεις τού παρελθόντος αντιμετωπίζοντας ένα μέλλον ζοφερό. Ένας κοινωνικός ιστός από καθημερινούς, οικείους, αναγνωρίσιμους ανθρώπους, που μιλούν με το δικό μας τοπικό γλωσσικό ιδίωμα, και αναμετρώνται με κάθε είδους απώλεια. Αυτοί είναι το περιβάλλον μας, ο περίγυρος τής ζωής μας, εμείς οι ίδιοι. Ο κόμπος στο λαιμό είναι συχνά αναπόφευκτος στον αναγνώστη.

Όμως το κυριότερο, είναι η δυναμική που διαπερνά το έργο του. Με οξυμένη παρατηρητικότητα, και επιστρατεύοντας τεράστια αποθέματα δημιουργικότητας σε αφηγηματικές τεχνικές, οι ιστορίες του, πότε απροσδόκητες και πότε προσγειωμένες, χωρίς περιττές επιτηδεύσεις, σωστά στρωτά και πυκνά, ενώ ο ίδιος δεν μάς λέει κάτι συγκλονιστικά καινούργιο, μάς μεταφέρει σε παλιές βιωματικές καταστάσεις, που όπως φαίνεται τον συνοδεύουν ακόμη. Δεν προσπαθεί ν’ αντιγράψει μεγάλους συγγραφείς, ούτε και να εντυπωσιάσει με ακατανόητες και επιτηδευμένες προτάσεις, χρησιμοποιεί μια γλώσσα απλή και εμφανώς πολύ καλά δουλεμένη.

Υπάρχουν δυο ειδών συγγραφείς. Ο ένας, εντυπωσιάζει με την περίτεχνα επιτιδευμένη γραφή του, με την οποία ναρκισσεύεται, και εκεί εξαντλείται. Ο άλλος, κάτι τέτοιο δεν το χρειάζεται. Κυριευμένος από την αγωνία και το μέγα πάθος τής γλώσσας, αποκαλύπτει. Γι’ αυτόν, γραφή είναι μια διαρκής πράξη μεταμόρφωσης, μέχρι ν’ ανακαλύψει τη μόνη αληθινή γλώσσα τού πάσχοντος ανθρώπου. Τη γλώσσα τής κραυγής. Ο Κώστας Μουδάτσος, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Οι λέξεις του, μοιάζουν με τις νότες που φτάνουν στο κρεσέντο μιας υπέροχης μελωδίας. Γιατί, όπως και ο ίδιος λέει, “η ζωή είναι μια αστραπή, και εμείς θα ζούμε με τη δύναμη τών ονείρων και τής ουτοπίας, τής τρανής ελπίδας, τών μεγάλων ερώτων και στο άγιο πάθος μας. Ερημητήριο τελετών η μοναχική μου ψυχή. Τιμόνι δυνατό θέλουν τα πάθη της.”. Kαι καταλήγει: “Θέλω να βάζω ζωή στα χρόνια μου και όχι να επιβιώνω”.

Τελειώνοντας, θα ήταν παράλειψη να μην επισημάνω την προσεγμένη, όπως πάντα άλλωστε, έκδοση τού Ταξειδευτή. Σε χαλεπούς καιρούς, ειδικά στον εκδοτικό χώρο, τολμά με γεναιότητα να δώσει βήμα σε μια νέα και πολλά υποσχόμενη συγγραφική φωνή. Κώστα, σε συγχαίρω, και σ’ ευχαριστώ.

Ομιλία του ΗΛΙΑ ΛΥΓΕΡΟΥ



«Τα πουλιά της ψυχής» Μας ταξιδεύουν στο χρόνο.

Στην ιστορία του νησιού μας, ξεκινώντας από τους Χαΐνηδες μέχρι τους αντάρτες του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου

Στους ανθρώπους που εκτιμήθηκαν και δοξάστηκαν για τις επιλογές τους , για τις αναμνήσεις που άφησαν σε ιστορίες που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα - και όχι από επίσημες αναγνωρίσεις.

Στα παιχνίδια που έπαιζαν οι κατά καιρούς σύμμαχοι στην χώρα μας. Έχει ιδιαίτερη αξία να δούμε όλες τις λεπτομέρειες και τις διαφορετικές αγωνίες στο διήγημα με τίτλο «οι χρυσές λίρες» . Με ιστορικά στοιχεία -που χρειάστηκε πολύς κόπος για να συλλεχθούν- αναδεικνύεται αφενός, η ανιδιοτελής και περήφανη δράση των κρητικών και η προσφορά τους στην αντίσταση, αφετέρου οι «κρυφές δεύτερες σκέψεις» των συμμάχων και οι προσωπικές επιδιώξεις των συμμετεχόντων στις επιχειρήσεις.

Στις ανθρώπινες αξίες, με κήρυκες αυτών να είναι πότε ο παπάς του χωριού, πότε ο πρόσφυγας , πότε ο αλλοεθνής που βίωσε και αγάπησε τον τόπο και έγινε κρητικός. Με ανθρώπους δηλαδή, απλούς, της καθημερινής μας ζωής, που είναι δίπλα μας ,αγωνίζονται μαζί μας , βιώνουν τις ίδιες δυσκολίες μα δεν ξεχνούν ότι είναι Άνθρωποι.

Τα διηγήματα του Κωστή μας ταξιδεύουν Στο έρωτα και στα παιχνίδια του , που άλλοτε σαν χαρά μας γεμίζει, μας ταξιδεύει , μας συνεπαίρνει, και άλλοτε (τραγικός, αλλά πάντα αιώνιος , παρών).

Στον «αταίριαστο γάμο» (7) όπου οι μητρικές επιλογές είναι διαφορετικές από τις ερωτικές επιλογές του γιού. Οικονομικές και με συμφέρον οι πρώτες , αισθηματικές οι δεύτερες . Κι έτσι ορίζουν μια προσωπική μάχη για την επιλογή ανάμεσα στην «μητέρα» ,την αγάπη και τον έρωτα .

Η εξέλιξη είχε όλα τα στοιχεία αρχαίας τραγωδίας. Η νέμεση ήρθε στα άψυχα σώματα των δύο νέων που τα ένωσε ο θάνατος .

Και ο Κωστής κλείνει την ιστορία αυτή ως εξής:

«Πάνε… πάνε τα ομορφότερα παιδιά του Κάστρου!»

Υ.Γ. Αυτό είναι το τέλος μιας θλιβερής ιστορίας που ακουγόταν για χρόνια στις βεγγέρες, στις γειτονιές. Λέγαν ακόμη ότι για πολλά χρόνια, τις νύχτες, μια μαυροντυμένη γυναίκα περιφερόταν στο νεκροταφείο βγάζοντας σπαραχτικές κραυγές. Τότε που υπήρχαν γειτονιές και γειτόνισσες, που κουβέντιαζαν όλες μαζί, καθισμένες στο ασπρισμένο πεζούλι με τους βασιλικούς και το καστρινό φούλι…

Μα ο έρωτας είναι χαρά, ζωντάνια, παιχνίδι, ανεμελιά και υπέρβαση. Και σε πολλά διηγήματα ο Κωστής τα περιγράφει όλα:

Άλλοτε στο Χαίνι ,

«Σ’ ένα γλέντι πρωτοείδα τη τύχη μου. Χόρεψα, σίμωσα και χόρεψε μαζί μου. Ήνοιωσα το φως το αληθινό να φέγγει στη καρδιά μου. Δεν ήταν νταηλίκι να βγάλω το μαχαίρι, να κάμω γιουρούσι στο ασκέρι! Πολεμούσα και την συλλογιζόμουνα, ξαπόσταινα και τη συλλογιζόμουνα, έπεφτα να κοιμηθώ και δεν μου κόλλαγε ύπνος. Αυτήν συλλογιζόμουνα! Άρχισα να συχνοκατεβαίνω στα γλέντια για να τη χορέψω, να πιάσω το χέρι της στο χορό, να της πω μια κουβέντα, ένα λόγο. Μα κι αυτή έστρωνε καλά το ανυφαντικό. Έδινε αέρα της καρδιάς!

Και άλλοτε πάλι στον 25αρη Κρητικό που γυρίζει στα σοκάκια του Ηρακλείου

« Ατίθασες κι ανέμελες με τα φορεματάκια που ανάδυαν θηλυκότητα και προκλητικότητα. Με τα λουλούδια να ξεχωρίζουν σε όλο το μήκος και το πλάτος του σώματος. Τα λουλούδια, η ομορφιά, τα ζωηρά χείλη, το χαμόγελο που χαρίζει την αίσθηση της γοητείας. Σαν ηλιοτρόπια στραμμένα στον ήλιο. Η αρπακτική ομορφιά, τα όμορφα μαλλιά σε γυμνές ωμοπλάτες. Τα κορμιά που προκαλούν το μάτι, που ποθούν το χάδι. Το ανακάτωμα των αισθήσεων, των παραισθήσεων και των φαντασιώσεων. Το άγγιγμα των δαχτύλων και το ταξίδι σε όμορφα κορμιά ξεσηκώνουν αλλόκοτες δυνάμεις, στα σπλάχνα και στα σωθικά. Αισθησιακές και φαντασιακές δυνάμεις. Ανήσυχη ένταση, κινητικότητα και ορμές με προοπτικές

Ο Κωστής μας μιλά ( με προσωπικά βιώματα ) για την αδελφοσύνη των λαών, για τις κοινές εμπειρίες και πως αυτές μπορούν να γίνουν μία ακτίνα συνεννόησης , συνύπαρξης και ειρήνης μεταξύ των λαών .

Στο νησί μας έχουν ζήσει πολλοί και διαφορετικοί λαοί .

Στο «ένας ξένος στο χωριό του παππού, στη Κρήτη» (6) ο Κωστής

Αναθιβάνει (επαναφέρει μνήμες), γεγονότα, σόγια και συγγένειες μακρινές και χαμένες στο χρόνο

Η πόρτα του καφενέ έτριξε. Ένας γέροντας πρόβαλε χαδεύοντας τα γένια του και στύλωσε τα μάτια. Μια ευγενική θλίψη απλωνόταν στο πρόσωπό του.

-Ποιος είναι ο μουσαφίρης;

- Σουμπασάκης από το Σουκαρά. Σου-καρά, δηλαδή μαύρο νερό.

- Σουμπασή σε λένε κι είμαστε κι οι δυο Βελουλιανοί.

Χαρίδημο με λένε εμένα.

Ο Τζαμίλ αγάς έφυγε το ’24 για τη Σμύρνη, μα στο δικό μας το σπίτι, η αθιβολή του ήταν κάθε μέρα.

Ο πατέρας μου, και την ώρα που ψυχομαχούσε για το Σουμπασή μιλούσε. Γροίκα παιδί μου. Ο πατέρας μου ήταν δυο χρονώ σαν τον έφερε ο παππούς μου στο χωριό. Ορφανός. Είχε πεθάνει η μάνα του. Φτωχοί και πεινασμένοι. Από το Ψηλορείτη κατέβηκαν.

- Πες παππού και λαχταρά η καρδιά μου. Τα που έχω μέσα στο μυαλό φαντάζομαι πως θα ακούσω!

- Τη νύχτα αποχαιρετούσαν και το σκοτάδι ομπρός τους. Έφτασαν στο Βελούλι και κόνεψαν σε ένα κατάλυμα. Ο παππούς τραβούσε για το μεροκάματο κι ο πατέρας βρήκε καταφύγιο στου Σουμπασή το σπίτι. Στου Τζαμίλ αγά. Εκειά ήτρωε και εκειά μεγάλωσε. Εκειά ήπαιζε με τα δικά του κοπέλια. Αυτός γλύτωσε τη φαμίλια μας από τη πείνα και τις αρρώστιες. Πόσες φορές η εφεντίνα χανούμ δεν ήκοψε βεντούζες στη πλάτη του κυρού μου!

Σώπασε ο γέρος μια στιγμή και ήπαιξε τα μάτια.

- Έχω να πω, συνέχισε δακρύζοντας, ότι εάν δεν ήταν ο Τζαμίλ αγάς, εγώ δεν θα ζούσα σήμερο, θα είχε ποθάνει ο πατέρας μου. Δεν κατέχω αλλά ορκίζομαι, ότι αυτά μου έλεγε ο μακαρίτης. Σίμωσε παιδί μου να σε αγκαλιάσω γιατί αυτή τη χαρά λαχταρούσα να τη ζήσω! Μα δεν πίστευα ότι θα τη ζούσα. Νόμιζα ότι θα πέθανα πριν να τη προφτάσω.

Σηκώθηκε ο Καμίλ κράζοντας, «καλώς σε βρήκα», κι όρμησε στην αγκαλιά του γέρου. Φιλήθηκαν και τους πήραν τα κλάματα. Εκείνη την ώρα μπήκε ο γιος του Χαρίδημου, ο Μανόλης, στο καφενέ. Στάθηκε τρίβοντας τα μάτια του. Πετάχτηκαν όλοι απάνω αγκαλιασμένοι. Σώπαιναν, γελούσαν, έκλαιγαν κι άνθρωπος δεν έδινε σημασία στον αχνιστό λαγό πάνω στο τραπέζι. Ήπιαν κρασί, αναντράνισε ο νους κι όλοι ξανακαθήσαν περιμένοντας τα μυστικά της νύχτα

Κρήτη όμως είναι και η λύρα, το θεϊκό όργανο

Περιγράφει λοιπόν ο Κωστής μια συνάντηση του Δια με ένα νέο βοσκό στο Ψηλορείτη και πως φθάσαμε στην λύρα

Ο Ξένος έφερε το σακούλι του στα γόνατα κι έβγαλε ένα καύκαλο από χελώνα. Το καθάρισε και τέντωσε πάνω του το καλοδουλεμένο προβίδι του τράγου, που του είχε χαρίσει η Αμάλθεια, στη σπηλιά της Δίκτης. Δεξά κι αριστερά έβαλε τα δυο τραγίσια κέρατα και στην άκρη τα ένωσε με ένα ξύλο. Με ξεραμένα στον ήλιο έντερα του τράγου έφτιαξε τρεις χορδές και τις πέρασε πάνω από τη προβιά. Μετά πήρε ένα μακρύ ξύλο και αφού το λύγισε, έδεσε ένα μάτσο αλογότριχες, από την ουρά του φτερωτού αλόγου. Έτσι έφτιαξε το καμπύλο τόξο, που αιώνες αργότερα οι άνθρωποι ονόμασαν δοξάρι. Έφερε το όργανο και το ακούμπησε στο γόνατο, το κούρδισε και με το καμπύλο τόξο άρχισε να παίζει σκοπούς και μελωδίες. Γλυκόλαλο όργανο! Το βοσκόπουλο κοίταζε σαστισμένο. Τα είχε χάσει με τον Ξένο. «Τούτος δεν είναι ζητιάνος! Ποιος να είναι άραγε;», ντουχιούντισε από μέσα του αλλά δεν μίλησε.

- Τούτο το παιγνίδι το λέμε, Λύρα!

Βοσκέ, πιάσε την στα χέρια σου και παίξε αυτό που θες να ζήσεις!

- Μα δεν ξέρω!

- Όσο περισσότερο παίζεις τόσο καθαροτράγουδη θα γίνεται!

Άρχισε το βοσκόπουλο να παίζει κι ένας μαγευτικός σκοπός απλώθηκε στα πλάγια. Τα αγρίμια βγήκαν στο ξέφωτο. Ανακάθισαν τρουλώνοντας τα αυτιά τους. Τα ζώα άρχισαν να παίζουν τα κουδούνια τους στο ρυθμό του σκοπού. Στα κλαδιά των δέντρων άρχισαν να κελαηδούν οι πετροκότσυφες. Οι σκύλοι ήρθαν και στάθηκαν μπροστά τους. Ο αγέρας σφυρολογούσε στα φυλλώματα του γέρου δρυ. Τα αντριοβέλανα άρχισαν να χορεύουν στο σκοπό της Λύρας. Ένα αντριοβέλανο ξέφυγε από την κούπα του και άρχισε το ταξίδι προς τη μάνα γη. Κοίταξε προς τον δρυ και τον ευχαρίστησε για τη ζωή που του χάρισε. Στράφηκε προς την αγκαλιά της μάνας γης. Πολλά χρόνια αργότερα οι άνθρωποι θα έβλεπαν ένα δρυ να μεγαλώνει δίπλα στο στεφανωμένο με κισσό γέρο δρυ. Τα ‘χασε ο νέος ακούγοντας τι έπαιζε και κοίταξε τον Ξένο.

- Παίξε νεαρέ, παίξε και μην σταματάς! Όλο το νησί, από την μια άκρη μέχρι την άλλη, θα ταραχτεί και θα στρώσουν μαλαματένια στρωμνιά και τρικούβερτα γλέντια για τη ζωή. Με τη Λύρα θα κάνετε τη ζωή να βλαστοανθοκαρποδένει μαζί σας!

Με τη λύρα θα βάλετε θεμέλιο στη τέχνη σας!

Έκανε ο νέος να ευχαριστήσει τον Ξένο αλλά τα μάτια έμειναν ολογρούλωτα. Είδε τον Ξένο να εξαφανίζεται μπροστά του και μια φωνή ανέβαινε στον ουρανό:

-Λύρα καθαροτράγουδη, ξάστερο ήχο βγάνει, ως κλαίει η μάνα το παιδί που έχει αποθάνει.

Και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείπει από τα διηγήματα και το σήμερα. Η αγωνία του για το πολιτισμό, την πόλη μας, τους σχεδιασμούς πολλών και διαφορετικών κέντρων για την τύχη τους, για αυτά που γίνονται και λέγονται και για αυτά που δεν λέγονται και σχεδιάζονται για εμάς, αλλά δυστυχώς χωρίς εμάς.

Η σημερινή εποχή έχει πολλές προκλήσεις . Οι « ταγοί » πρέπει να κατακτούν με το έργο τους την αξία τους , το λόγο και την παρουσία τους. Οι εποχές είναι δύσκολες , η απογοήτευση φαίνεται να κερδίζει μεγάλο έδαφος και οι φωνές , οι γραφές και οι δράσεις που μάχονται και δεν εγκαταλείπουν το ζητούμενο .

Τα διηγήματα του Κωστή φωτισμένα με το φως του πρωινού αλλά και εκείνη την υγρασία του οροπεδίου , τα διαπερνά μία κουζουλάδα και ένα νεύρο, ξεχειλίζει η αγάπη για τον τόπο και τη φύση, η αγάπη για τους ανθρώπους του που μάχονται… κάποτε για ανεξαρτησία, για ένωση, για ελευθερία, για ψωμί, για μεροκάματο… Τα διηγήματα αυτά έχουν την πληθωρικότητα του Κωστή, το φως του, τη μελωδία της ψυχής του… έτσι αμόλησε τα πουλιά της ψυχής του λοιπόν και έφτασαν σε μας…

Με ιστορίες που στο κύτταρο τους κρύβουν τον ανθρώπινο μόχθο και την αξιοπρέπεια.

Η αξιοπρέπεια είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και ένα μεγάλο ζητούμενο όχι μόνο στο βιβλίο αυτό αλλά και στον καθημερινό λόγο του Κωστή ... για αυτήν μάχεται,

Ο λόγος του ξεχειλίζει από Κρήτη και φως.

Με σεβασμό στην Κρητική ντοπιολαλιά, χωρίς ακρότητες και υπερβολές κάνει σαφές ότι η παράδοση ζει, μέσα από την καθημερινότητα του Κρητικού, που αγαπά τον τόπο του και ξέρει να αναδεικνύει τα υγιή του στοιχεία και όχι εκείνα που έχουν περάσει από τον παραμορφωτικό καθρέφτη της επικοινωνίας.

Με υπέροχες περιγραφές της Κρητικής υπαίθρου, με στοιχεία ηθογραφίας, εξαιρετικά και με έναν αξεπέραστο ρεαλισμό στις σύγχρονες αναφορές του ο Κωστής δίνει μικρές στιγμές… Κι όλα αυτά με μικρές προτάσεις, αιχμηρές και κείμενα που κρύβουν πολύ δουλειά και μεράκι.

Στο κλείσιμο του εισαγωγικού του σημειώματος ο Κωστής μας λέει

«Εύχομαι να προκαλέσω όμορφα ερεθίσματα στις ψυχές μας. Όμως εγώ, βάζω φωτιές στις καρδιές που έχουν ευγενικά αισθήματα και στα μυαλά που ψάχνουν νέες ιδέες, νέα μπουρλότα. Λέω ό,τι θέλω να πω κι όπου το βγάλει η βράση… »

Νομίζω , από την πρώτη ανάγνωση τα κατάφερε.

Να ευχηθούμε αυτή η εκδοτική προσπάθεια να είναι πετυχημένη γιατί έχει πολλά να προσφέρει.

Ομιλία της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΜΗΝΑΔΑΚΗ



Όταν γνώρισα τον Κωστή εντυπωσιάστηκα από την πληθωρικότητα και το φως του, από την ευρύτητα του πνεύματος και την αγάπη του στον μικρό- Μεγάλο μας τόπο, από τον τρόπο του να καταγράφει και τα μη θετικά. Αλλά –κυρίως- εντυπωσιάστηκα από αυτή του τη μελωδικότητα …

Νομίζω – ξέρετε ο καθένας έχει τη δική του προσέγγιση ανθρώπων και καταστάσεων- ο ρυθμός και η μελωδία που εκπέμπει ο καθένας από εμάς μπορεί να παρασύρει ή και να αποδιώξει.

Όλα τα βρήκα Κωστή μου στο βιβλίο σου. Για αυτό είπα στην αρχή ότι θα ξεκινήσω ανάποδα… Όχι από το βιβλίο αλλά από τον συγγραφέα.

Όταν το ξεφυλλίζω είναι σαν να σε κρατάω από το χέρι! Τα πουλιά της ψυχής σου ήρθαν και κάθισαν στα σύρματα και της δικής μου ψυχής. Μου μίλησαν για συντροφικότητα, για επανάσταση, για μάχη, για έρωτα – αυτά πάνε μαζί- για θάνατο, για τη χαρά της προσφοράς, για την αδερφοσύνη και την αγάπη των λαών, για την ιστορία που γράφτηκε με αίμα αλλά και για εκείνες τις μικρές καθημερινές ιστορίες χαράς και πόνου, γέλιων και δακρύων που διαδραματίζονται σε μικρά γραφικά χωριά της Κρητικής υπαίθρου αλλά ακόμα – ακόμα και σε διαδρόμους νοσοκομείων. Ιστορίες που γράφονται με κρητική λύρα και κεμεντζέ, με ένα καραφάκι ρακή και καλό μεζέ. Ιστορίες που στο κύτταρο τους κρύβουν τον ανθρώπινο μόχθο και την αξιοπρέπεια.

Αυτό που ήθελες να πεις, εμένα ήρθε και με βρήκε… Τα πουλιά το έφεραν το μήνυμα. Ένα μήνυμα που ξεχειλίζει Κρήτη, φως, αγάπη με σεβασμό στην Κρητική ντοπιολαλιά, με υπέροχες περιγραφές της Κρητικής υπαίθρου, με έναν αξεπέραστο ρεαλισμό στις σύγχρονες αναφορές σου…

Μικρές προτάσεις, αιχμηρές που βρίσκουν κατευθείαν στην καρδιά. Δουλεμένα κείμενα. Δημιουργείς εικόνες, συναισθήματα και μας πας μικρά ταξίδια με αυτά τα 20 σου διηγήματα …

Δε θα πω άλλα. Οι φίλοι σου τα πουν όλα. Ο Γιάννης Ξυλούρης και ο Ηλίας Λυγερός είναι απόψε εδώ για να μιλήσουν για το νέο βιβλίο του Κωστή Μουδάτσου «Τα πουλιά της ψυχής μου» από τις εκδόσεις Ταξιδευτής.

Πρόκειται για το 4ο βιβλίο. Τα τρία προηγούμενα ήταν «Οι αλήτες στα Βαλκάνια», «Ο άσωτος που δεν επέστρεψε ποτέ» και «Διογένης ο Μοσκοκούζουλος».


Το εξώφυλλο ζωγράφισε η ζωγράφος Κατερίνα Δραμιτινού





Κωστής Μουδάτσος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Σούπερμαν δεν φοράει γραβάτα!!!

Λίλα Μήτσουρα


Είναι λογικό να πιστεύει ένα μικρό παιδί ότι είναι ο σούπερμαν και ότι όλα μπορεί να τα καταφέρει. Είναι συνηθισμένο να πιστεύει ένα παιδάκι ότι έχει μαγικές δυνάμεις. Υπάρχει πίσω συνήθως ένας κηδεμόνας να τον κρατάει γερά στη γη.

Όταν όμως τον κάνει ένας αρχηγός κράτους τότε τα πράγματα είναι σοβαρά για όλους. Πολύ σοβαρά!!! ή μιλάμε για παλιμπαιδισμό ή για σχιζοφρένεια ή για εμπαιγμό του χειρότερου βαθμού. Και είναι ΚΑΘΗΚΟΝ του λαού να τον συγκρατήσει και κυρίως αυτών που τον αγαπάνε και τον υποστηρίζουν. Αυτοί έχουν το ρόλο του κηδεμόνα, διότι αυτοί ξέρουν την πραγματικότητα και μπορούν να τον συγκρατήσουν.

Τον πιάνεις από την μπέρτα και του λες: Όπα μικρέ προσγειώσου θα σκοτωθείς και θα σκοτώσεις και μας μαζί!

Αν τώρα αυτός ο κηδεμόνας νομίζει ότι πράγματι το παιδάκι του έχει μαγικές ικανότητες σημαίνει ότι το παιδάκι του έχει όντως ικανότητες αλλά όχι μαγικές αλλά να δημιουργεί μαλάκυνση εγκεφάλου στους άλλους, εκτός και αν είναι μεταδοτικό, δεν το ξέρω αυτό. Κάτι σαν μολυσματική ασθένεια.

Γιατί όπως λέει και ο λαός μας με στραβό αν κοιμηθείς το πρωί θα αλληθωρίζεις. Νομίζει λοιπόν ο μικρός ότι θα πετάξει πιάνεται και ο κηδεμόνας από την μπέρτα την μακριά να πετάξει και αυτός μαζί του. Και συ που φωνάζεις από κάτω ότι θα σκοτωθούν θέλεις το κακό τους και είσαι προπέτης και κυρίως δεν βλέπεις την μεγάλη εικόνα, αυτή που βλέπουν αυτοί με τις παρωπίδες τους: ΒΖΟΥΝ ΒΖΟΥΝ!!!! ΕΊΜΑΣΤΕ ΟΙ ΣΟΥΠΕΡΜΕΝ ΘΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΣΜΟ!!!!

Και ανεμίζει η μπέρτα η κόκκινη.

Όταν λοιπόν το κάνει αυτό ένας αρχηγός κράτους που έχει πρώτα ενδώσει σε όλες τις απαιτήσεις των νταβατζήδων και μετά ζητάει το αντίτιμο, όταν πρώτα τα δίνεις όλα και μετά αποφασίζεις να ζητήσεις τη δίκαιη πληρωμή σου, τότε ή ο κόκκινος μανδύας πρέπει να αντικατασταθεί με λευκό πουκαμισάκι που σταυρώνει πίσω τα χεράκια ή να αντικατασταθεί από ωραιότατες αλυσίδες στα χεράκια, γιατί είναι λαμόγιο που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες και καθρεπτάκια σε ανεγκέφαλους.

Όταν υπογράφεις το ξεπούλημα της χώρας σου με την αιτιολογία ότι τη ΄σώζεις, όταν τα δίνεις όλα στη φτήνια τα ξεπουλάς όλα έμψυχο και άψυχο υλικό και ακυρώνεις το σύνταγμα του κράτους και μετά ζητάς παρακαλετά να σε λυπηθούν, είσαι αξιοθρήνητος και εξευτελίζεις έναν ολόκληρο λαό!

Καθήκον των υποστηρικτών σου λοιπόν είναι να σε συγκρατήσουν να φωνάξουν "ΕΕ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΊΝΑΙ ΓΥΜΝΟς!!" και όχι να σε χειροκροτούν που μας πουλάς όλους και κυρίως αυτούς που σε πίστεψαν. Αλλά είπαμε ο κόκκινος μανδύας θα μας σώσει.

Φταίει που είναι μακρυά πολύ η μπέρτα και έχει κρύψει τη σωτηρία από κάτω για αυτό και δεν βλέπουμε,κατάλαβες?

Ο σούπερμαν φοράει κόκκινη μπέρτα, αλλά τελικά δεν φόρεσε την γραβάτα. Απόμεινε δίχως λαιμοδέτη. Αυτόν ίσως του τον βάλαμε εμείς, οι κακοί άνθρωποι που δεν θέλουμε την σωτηρία της χώρας μας.

Τώρα αν εσύ που με διαβάζεις ένιωσες ένα αεράκι στα μουτράκια ξαφνικά μην ανησυχείς, ο σούπερμαν πετάει από πάνω σου για την σωτηρία μας.



Λίλα Μήτσουρα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Για την τραγωδία στο Manchester Arena...

Βασίλης Μακρίδης


►Η είδηση που «στοιχειώνει» τη σημερινή μέρα είναι η ανείπωτη χθεσινοβραδινή (22/05) τραγωδία στο Manchester Arena, όπου σε συναυλία της Ariana Grande που παρακολουθούσαν κυρίως παιδιά και έφηβοι, καμικάζι αυτοκτονίας (προφανώς τζιχαντιστής) ενεργοποίησε εκρηκτικό μηχανισμό που έφερε επάνω του, σκορπώντας τον θάνατο...

►Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν καταμετρηθεί 22 νεκροί μαζί με τον δράστη και 59 τραυματίες. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν παιδιά και έφηβοι...

Υπάρχουν επίσης περίπου 20 αγνοούμενοι, πράγμα που σημαίνει ότι ο αριθμός των νεκρών μπορεί να αυξηθεί δραματικά τις επόμενες ώρες...

►Και έρχεται η στιγμή που αναρωτιέται κανείς: πόσο μισάνθρωπος, πόσο απαίδευτος, πόσο μισαλλόδοξος και πόσο κυνικός πρέπει να είναι κάποιος, ώστε να πάει συνειδητά να σκοτώσει - μεταξύ άλλων και - μικρά παιδιά, επειδή και μόνο έτυχε να είναι διαφορετικός από τον ίδιο;;;

►Τι να 'ναι αυτό που οπλίζει αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο διπόδων (γιατί εγώ προσωπικά ΔΕΝ τους κατατάσσω στους ανθρώπους), ώστε να δολοφονούν μαζικά ό,τι δεν αποτελεί δική τους εικόνα και ομοίωση;;;

►Η κοινωνική παράμετρος (ανέχεια, ανεργία, αίσθηση «απόβλητου» της κοινωνίας κλπ) είναι μία εξήγηση, αλλά όχι η μόνη και, κατά τα φαινόμενα, όχι αρκετή...

Ανάμεσα στους κατά καιρούς «καμικάζι» δολοφόνους έχουν υπάρξει και άτομα ευκατάστατα, απόφοιτοι πανεπιστημίων, ακόμη και «κανονικοί» λευκοί Ευρωπαίοι, που δεν είχαν ποτέ στο παρελθόν καμία σχέση με τον αραβικό ή τον μουσουλμανικό κόσμο... Άρα είναι ΚΑΙ κάτι άλλο, το οποίο και αναζητείται...

►Το μόνο που είναι σίγουρο, είναι ότι το φαινόμενο της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας αντιμετωπίζεται ΜΟΝΟ δυναμικά και, πρώτα και κύρια, στον τόπο «παραγωγής» του.

►Το πρόβλημα εδώ είναι, ότι λίγες, ελάχιστες σε αριθμό (αν και διόλου ευκαταφρόνητες σε ισχύ) είναι οι δυνάμεις που μάχονται συνειδητά και αποτελεσματικά κατά του φαινομένου.

►Η «καθ' ημάς» «πολιτισμένη» Δύση, αντί να αντιμετωπίζει τον τζιχαντισμό, στην πραγματικότητα τον εκτρέφει και τον θεριεύει, βάζοντας ως προτεραιότητα την προστασία των συμφερόντων των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων της και όχι των πολιτών της, αδιαφορώντας πλήρως για το εάν έτσι τίθενται σε κίνδυνο η ζωή και η σωματική ακεραιότητα αθώων ανθρώπων.

►Όποιοι, λοιπόν, σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες.

Ο δυτικός καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός, όμως, αυτήν την απλή αλήθεια την αγνοεί, συνειδητά ή ασυνείδητα, συμβάλλοντας έτσι, εκών-άκων, στην αυτοκαταστροφή του. Είναι μια κατάσταση που εύστοχα, σε πρόσφατο άρθρο του στην «Εφ. Συν.», ο συνάδελφος Τάσος Τσακίρογλου χαρακτήρισε ως «αυτοάνοσο νόσημα».

►Η καταστροφή του παγκόσμιου (και ειδικά του δυτικού) καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού, σε τελική ανάλυση, για να αποτελέσει θετικό βήμα προς τα εμπρός για την ανθρωπότητα, θα πρέπει όχι απλώς να πραγματοποιηθεί με τον μικρότερο δυνατό αριθμό θυμάτων, αλλά θα πρέπει να την οδηγήσει σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τις διακρίσεις και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και όχι σε μια κοινωνία σκοταδιστική, όπου ό,τι διαφέρει από αυτό που επιβάλλεται από την απολυταρχική εξουσία καταδικάζεται σε εξαφάνιση...

Ας σκεφτούμε τους τρόπους, ώστε να εμποδίσουμε μια τέτοια προοπτική για τον κόσμο μας... Για τους εαυτούς μας και για τους απογόνους μας...




Βασίλης Μακρίδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι κούκλες-μωρά

Ευσταθία Ματζαρίδου


Στην ουρά του ταμείου. Υπομονετικά. Στο ένα χέρι το μωρό της κουκουλωμένο, στο άλλο το καλάθι, με ζιπουνάκια, φορμούλες, σκουφί, σαλιάρες και μπουφάν κι ένα ζευγάρι παπουτσάκια. Φιλάει κάθε τόσο το μωρό στο κεφάλι πάνω απ’ το σκουφί και το κουνάει πέρα δώθε, σαν να το νανουρίζει, φέρνει μια γύρα με το βλέμμα της και χαμογελάει.

Πληρώνει. Παίρνει τη σακούλα και κατευθύνεται στο τμήμα παιχνιδιών. Στις κούκλες-μωρά. Τις δοκιμάζει μία μία. Αυτές που γελάνε, αυτές που κλαίνε, αυτές που αφοδεύουν και ουρούν και χρειάζονται πάμπερς. Διαλέγει μία. Την πιο ζωντανή. Πληρώνει.

Κρατώντας τις σακούλες στο ένα χέρι και το μωρό στo άλλo βγαίνει από το πολυκατάστημα. Πιάνει το πρώτο παγκάκι που βρίσκει. Αφήνει το μωρό της και βγάζει το μωρό κούκλα, το ντύνει, με ζιπουνάκι, φορμούλα, μπουφάν, παπούτσια, του βάζει και μια σαλιάρα. Το παίρνει στην αγκαλιά της και το κουνάει πέρα δώθε, μετά το βάζει να κλαίει, βγάζει το βυζί της και το θηλάζει. Αυτό σταματάει το κλάμα.

Σηκώνεται τότε και το άλλο της το μωρό, όπως είναι ντυμένο, το βάζει στη μεγάλη άδεια σακούλα και το πετάει στον κάδο σκουπιδιών.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εκδήλωση αφιέρωμα στην συγγραφέα Παναγιώτα Μπλέτα

Εκδηλώσεις


Ο Όμιλος για την UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΝΗΣΩΝ και οι Εκδόσεις ΑΛΔΕ, σας προσκαλούν στη συναυλία, που θα γίνει στο πλαίσιο του Πανευρωπαικού Φεστιβάλ «ΗΜΕΡΕΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ» του ΔΗΜΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ, να ενώσουμε τις φωνές μας με μουσική από την Μεσόγειο που όλοι αγαπάμε, αφιέρωμα στο συγγραφικό έργο της συγγραφέα/διανοήτριας ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΜΠΛΕΤΑ. Εξαιρετικοί καλλιτέχνες θα δώσουν το παρόν αφιλοκερδώς.


ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΙΟΥ– ΩΡΑ 20:30μμ

ΠΑΡΑΛΙΑ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ- ΚΑΣΤΕΛΛΑ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ


Χαιρετίζει : ο Πρόεδρος της UNESCO Πειραιώς & Νήσων - Ιωάννης Μαρωνίτης.

Θεατρική Πρόζα : ο Γεν. Γραμματέας της ΠΕΛ – Ηλίας Παπακωνσταντίνου & η Ηθοποιός – Κατερίνα Γκατζόγια

Μουσικό Πρόγραμμα: Κιθαριστικό Τρίο "NYXIS": Αρετή Κοκκίνου - Γρηγόρης Καπόλας - Δημήτρης Κλής

Θέλμα Καραγιάννη - Μήδεια Χουρσουλίδου - Νίκος Πατσιαούρας

Βίντεο/Φωτογραφία: Λευτέρης Σερλής

Χορηγοί Επικοινωνίας:


Τηλεόραση:

ΑΡΩΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ /HIGH TV , IONIAN CHANNEL

Ραδιόφωνο:

La Vita Radio

Sites/Blogs/Εφημερίδες:

Now24.gr, AtticaCoast.gr, McNews.gr, Lifespeed.gr, Pireasnews.gr, ΣΦΗΚΑ, ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, PROTAGORASNEWS, Η ΠΕΝΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.



Η Σφήκα: Εκδηλώσεις




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας εισαγγελέας που διέθετε... κοχόνες!!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Σαν σήμερα, 22 Μαΐου του 1963, δολοφονείται ο Γρηγόρης Λαμπράκης, με φυσικό αυτουργό το παρακράτος που αποτελούσε το στήριγμα του επίσημου... κράτους.

Το Δεκέμβριο του 1966 γίνεται η δίκη των φυσικών αυτουργών της δολοφονίας.

Στην έδρα του εισαγγελέα βρίσκεται ο Παύλος Δελαπόρτας!

Ένας εισαγγελέας που τιμούσε το λειτούργημά του και τον όρκο που έδωσε!

Ένας εισαγγελέας που είχε το μέτωπό του ψηλά και στραμμένο, χωρίς φόβο, προς την κοινωνία!

Τιμή σε τέτοιους Λειτουργούς, σε τέτοιους Δικαστές, σε τέτοιους Ανθρώπους!

Ας αναδιφήσουν στα αρχεία εκείνης της δίκης οι σημερινοί «υπηρέτες» της Θέμιδας!

Θα τους κάνει καλό και θα τους αναδέψει τη συνείδησή τους!

Γιατί το παρακράτος δεν έπαψε να υπάρχει! Πρόσωπα αλλάζει, μόνο, κρατώντας αναλλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά του!

Να,η αγόρευση του τιμημένου δικαστικού, Παύλου Δελαπόρτα:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους...

Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη...

Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»


Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το Τάμα του Χρέους

Στάθης


Είδα σε φωτογραφίες το μνημείο για τη Γενοκτονία των Ποντίων που αποκαλύφθηκε αυτές τις ημέρες στον Πειραιά - θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα μνημείο Κακογουστιάς, αν επρόκειτο για θέμα γούστου. Πρόκειται όμως για κάτι πολύ βαθύτερο. Το μνημείο, εν πρώτοις, δεν εκπέμπει καμία συγκίνηση. Ακόμα περισσότερο: εκπέμπει την αμηχανία της αμνησίας.

Κανένας πόνος, κανένα δέος, κανένας σεβασμός δεν ιχνηλατείται σε μία αψίδα από τενεκέδες, που μάλιστα παραπέμπει στα Καυδιανά Δίκρανα και την ταπείνωση όσων αναγκάζονταν να περάσουν από κάτω τους. Το μνημείο, όπως είθισται στην εποχή μας, περιορίζεται στο «εύρημα» (της μορφής) - (κι αυτό κακόγουστο) κι όχι στην ουσία του νοήματος που θέλει να αποδώσει, εν προκειμένω στην τραγωδία μιας γενοκτονίας, της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Την οποίαν, εν τέλει και προσβάλλει. Με την ευκολία της προσέγγισης. Που δεν μπορεί να συγκαλύψει ένα όνομα όπως το «Πέταγμα του Πυρρίχιου». Που χωρίς αυτό, το σύνολο των εν λόγω τενεκέδων θα μπορούσε να ονομάζεται και «Αου Αου Γκούα» (δις).

Αυτού του τύπου τα μνημεία είναι αποτέλεσμα ατάλαντων καλλιτεχνών και άμουσων πολιτικών. Απότοκα δημοσίων σχέσεων κι όχι έμπνευσης, είναι μνημεία που αναιρούν το περιεχόμενό τους - τη μνήμη. Και κινούνται εναντίον μιας κοινωνίας (που άλλωστε βάλλεται από παντού), καθ-ιερώνοντας το ανόητο και την ανόσια ανοησία, ως ιστορική, αισθαντική, αισθηματική και συνειδησιακή σημειολογία. Ρωτήστε ένα παιδάκι επτά-δέκα ετών τι του λέει ένα τέτοιο μνημείο και θα έχετε λάβει την απάντηση για όσα συζητάμε.

Το μόνον καλό που έχει αυτό το κατασκεύασμα είναι ότι σηματοδοτεί τον τόπο που ίσως κάποτε θα υψωθεί ένα μνημείο που θα έχει σχέση με τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Καλημέρα σας και καλήν εβδομάδα. Η Ελλάδα στη νεότερη εποχή ήταν ένα ημιανεξάρτητο κράτος - ένα κράτος υπό καθεστώς εξάρτησης, από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ κυρίως. Απ’ όταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου πέρασε το 2010 τη χώρα κάτω από τα Καυδιανά Δίκρανα του Μνημονίου (των Μνημονίων, όπως απεδείχθη) η Ελλάδα έπαψε να είναι ημιανεξάρτητη και περιήλθε σε καθεστώς εξάρτησης, σε καθεστώς Εντολής - αυτήν τη φορά από τη Γερμανία κυρίως, με προκάλυμμα την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στη διάρκεια μιας επταετίας, εξίσου επάρατης με τη χουντική, η οικονομική, πολιτική και κοινωνική καταστροφή που υπέστη η χώρα είναι προφανής, αλλά πιο προφανής θα έπρεπε να είναι η πολιτειακή καταστροφή.

Μέσα σε εφτά χρόνια το πολίτευμα από τον εκφυλισμό πέρασε στη μετάλλαξη: η Ελλάδα από ημιανεξάρτητη χώρα έγινε προτεκτοράτο. Αυτό της συνέβη μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον, όπου η παλινόρθωση της αποικιοκρατίας ονομάζεται παγκοσμιοποίηση. Για παράδειγμα, ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Γαλλίας κ. Μακρόν επιθεώρησε προ ημερών τα Γαλλικά Στρατεύματα στο Μάλι - όπου, βεβαίως, η Γαλλία διεξάγει... «αντιτρομοκρατικό» αγώνα και όχι νεοαποικιακό.

Σε αυτό το διεθνές περιβάλλον που επιστρέφει σε Ζώνες Επιρροής (όπως η Γερμανία στην Κροατία, την Ουκρανία, τις Βαλτικές Χώρες και αλλού) η Ελλάδα μετατρέπεται και αυτή σε «Ζωτικό Χώρο», υπό τη μορφή Προτεκτοράτου.

Γιατί Προτεκτοράτο;

  • 1. Η Ελλάδα δεν διαθέτει Σύνταγμα, διαθέτει Μνημόνιο.
  • 2. Η Ελλάδα δεν διαθέτει Πρωθυπουργό, διαθέτει Τοποτηρητή.
  • 3. Προσέτι διαθέτει και Γκαουλάιτερ, δηλαδή Επόπτες του ΔΝΤ και της Κομισιόν, οίτινες θα ελέγχουν την εφαρμογή και τα αποτελέσματα των μέτρων (αυτό το τελευταίο είναι αποκλειστικό κατόρθωμα του Τσίπρα).
  • 4. Η Διάκριση των Εξουσιών γίνεται όλο και πιο θολή (όπως όταν ένας υπουργός κι όχι ένας δικαστής μπορεί να αποφαίνεται για το σύννομο οικονομικών δραστηριοτήτων)
  • 5. Η Ελλάδα διαθέτει Βουλή που ανεξαρτήτως της σύνθεσής της είναι υποχρεωμένη να ψηφίζει καθ’ υπαγόρευσιν (ούτως ειπείν, βρίσκεται υπό καθεστώς δικτατορίας), υπό το κράτος των Μνημονιακών προταγμάτων, εκβιασμών και απειλών.
  • 6. Η Ελλάδα δεν διαθέτει Ασυλία της Δημόσιας Περιουσίας, αντιθέτως την έχει εκχωρήσει για 99 έτη (ως άλλη Αποικία) σε εξωχώριες δυνάμεις. Επιπροσθέτως η Ελλάδα δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ιδιωτική περιουσία - στο εγγύς μέλλον οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί θα αποδεκατίσουν (πιθανόν και δέκα στους δέκα) όλους τους αδύναμους μικροϊδιοκτήτες, οι περισσότεροι από τους οποίους, ενώ δεν φταίνε για την κρίση, είναι εκείνοι που κυρίως την πληρώνουν. Παντοιοτρόπως.

Η πολιτειακή αποσάθρωση διευκολύνει την κοινωνική διάλυση και την πολιτική απίσχναση της πατρίδας. Πού ξανακούσθηκε προνομοθέτηση; Πότε άλλοτε σοφίσματα, όπως τα παράλληλα μέτρα ή τα αντίμετρα, υποκατέστησαν το «τι χρη δραν» της πολιτικής;

Η Ελλάδα μπήκε σε μια πορεία οι προδιαγραφές της οποίας μπορούν να ανατραπούν μόνον από τον ίδιον τον λαό, όταν «η σωτηρία της πατρίδας» επικρατήσει ως «υπέρτατος νόμος». Το καθεστώς του Προτεκτοράτου έχει ήδη διαμορφώσει (και αυτό για τους Δυνάστες-Δανειστές υπήρξε ύψιστη προτεραιότητα) το εργασιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα επισυμβεί η περιώνυμη Ανάπτυξη. Μισθοί της δεκάρας και ασφάλιση της πεντάρας. Πλούτος για τα τζάκια (και τα νέα Συριζαίικα μορφώματα), φτώχεια σε βαθμό κακουργήματος για όλο και περισσότερους πολίτες, οικογένειες, τάξεις.

Η Ευρώπη ιδιωτικοποιείται επί δεκαετίες. Τα αποτελέσματα γνωστά. Δημιουργήθηκε ένα τέρας. Που με τη σειρά του δημιουργεί τέρατα και τερατάκια παντού. Με τη σειρά της, η ιδιωτικοποίηση της Ελλάδας τώρα ολοκληρώνεται.

Πλην όμως, όλα αυτά η κυβέρνηση Τσίπρα τα αντιμετωπίζει με το τελευταίο σόφισμα που της απέμεινε. Το σόφισμα της διευθέτησης του χρέους. Σχεδόν με θρησκοληπτικό τρόπο η κυβέρνηση της Αριστεράς που Γονάτισε προβάλλει όχι το κούρεμα, αλλά τη διευθέτηση του χρέους ως πανάκεια για πάσα νόσον.

Μόνον που, επειδή όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει «διευθέτηση του χρέους», αυτήν τη φορά δεν πρόκειται περί αυταπάτης, αλλά περί απάτης. Είτε τώρα, είτε το 2018, το χρέος πρόκειται να διευθετηθεί εις τρόπον ώστε το Προτεκτοράτο να είναι παραγωγικό με τον λαό να φυτοζωεί. Δεν έγιναν όσα έγιναν για πλάκα. Ο γάιδαρος πρέπει να τρώει όσο χρειάζεται για να μην ψοφήσει, αλλά για να δουλεύει και να παράγει. Ε, τώρα, αν συνεχίσουμε να μετράμε και ορισμένες απώλειες, αυτές θα είναι «απώλειες παράπλευρες» και λελογισμένες...

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Με το μικρό του όνομα: «Χαρίλαος»

Νίκος Μπογιόπουλος


Λέγαμε «Χαρίλαος» κι όλοι ξέραμε, κι όλοι ήξεραν για ποιόν μιλούσαμε. Γιατί οι ηγέτες, οι πραγματικοί ηγέτες, οι λαϊκοί ηγέτες, έτσι καταγράφονται στη ζωή, στην ιστορία.

Έτσι περνάνε από στόμα σε στόμα, έτσι περπατάνε ανάμεσα στους ανθρώπους, είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς μαζί τους: Με το μικρό τους όνομα.

Στο βιβλίο του Χρήστου Θεοχαράτου για τον Χαρίλαο Φλωράκη («ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης», τόμος Β΄), ο συγγραφέας ρωτά τον Χαρίλαο:

«Πρόεδρε, μια - μια και ένας - ένας, η γενιά σου φεύγει. Έφυγε ήδη. Μετρημένοι είστε όσοι μένετε. Κι όμως, μετά από κάθε ξόδι, κοιτάς ίσα μπροστά και εκφράζεις την πίστη σου ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στο δρόμο, ότι έρχεται! Από πού αντλείς την αισιοδοξία σου για την επιτυχία του αγώνα, αφού οι αγωνιστές - οι πολλοί αγωνιστές - βρίσκονται, πια, στο χώμα;».

O Χαρίλαος απαντά:

«Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Έτσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Έτσι λέει κάθε γενιά - ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω»

Σήμερα συμπληρώνονται 12 χρόνια από τις 22 Μάη 2005, από το «πέταγμα» του Χαρίλαου Φλωράκη στο τελευταίο του αγνάντιο, στον Αη-Λιά.

«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω.

Ό,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική - Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του.

Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό.

Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά για νάχω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια.

Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα.

Σεπτέμβρης 1994

Γεια σας

Χαρίλαος Φλωράκης»


Ο «αποχαιρετισμός» του Χαρίλαου Φλωράκη, όπως δημοσιεύτηκε στο φύλλο του «Ριζοσπάστη», στις 24 Μάη 2005

Ο Χαρίλαος λείπει. Αλλά είναι πάντα εδώ. Όπως ακριβώς το λένε εκείνοι οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου:

«Nα λείπεις – δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα είσαι για πάντα
μέσα σ’ όλα εκείνα που γι’ αυτά έχεις λείψει,
θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο…»

Ο Χαρίλαος είναι πάντα ζωντανός στις μνήμες και τις καρδιές μας. Στο πρόσωπό του και στη μνήμη του καθρεφτίζεται μια ολόκληρη γενιά κομμουνιστών. Οι ζευγάδες! Εκείνοι οι αλύγιστοι της ανθρωπιάς που με τη σπορά τους σφράγισαν ανεξίτηλα τους αγώνες του λαού και την ιστορία του τόπου.


Ο «αποχαιρετισμός» που ακολουθεί γράφτηκε στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Χαρίλαου, πριν από 12 χρόνια. Δεν έχουμε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε ούτε μια λέξη:

«Οι άλλοι χρειάζονταν σελίδες. Αυτός τα ίδια πράγματα μπορούσε να τα συμπυκνώσει σε μιαν αράδα. Μια κουβέντα του μέτραγε όσο χίλιες.»

Το “μάλωμα” του Χαρίλαου είχε κάτι από την τρυφεράδα της μάνας. Ο Χαρίλαος ήξερε να σε “μαλώνει”. Γιατί το δικό του το “μάλωμα” ερχόταν από έναν άνθρωπο, που ποτέ δεν τσιγκουνευόταν το “μπράβο”. Αν άξιζες το “μπράβο”, στο 'δινε από καρδιάς. Κι όταν “άστραφτε και βρόνταγε”, τότε ήξερες ότι πήρες και πάλι αυτό που σου άξιζε. Σταράτα.

Για τη γενιά των νεότερων κομμουνιστών, αυτός, που πια αναμετριόταν με την Ιστορία, είχε πάντα χρόνο. Να δείξει, να προτείνει, να συμβουλέψει, να ρωτήσει, να “πάρει γνώμες”.

Η σοφία του Χαρίλαου δεν ήταν μόνον ότι ήξερε τι έλεγε και πώς το έλεγε. Ο Χαρίλαος ήταν σοφός, γιατί ήξερε να ακούει. Κέρδιζε με την απλότητα του ανθρώπου, που ποτέ δεν καμώθηκε ότι τα ξέρει όλα, αποδείχνοντας, έτσι, ότι ήξερε τα περισσότερα από όλους τους άλλους.

Ο Χαρίλαοςήταν από κείνους, που στο 'δειχνε ότι πάντα σε είχε στην “έγνοια” του. Τον ένιωθες πλάι σου, όπως τη φροντίδα και τη ζεστασιά του δικού σου ανθρώπου. Ο Χαρίλαος είχε πάντα το νου του στην ορμήνια μην πέσεις σε κακοτοπιά. “Γνοιαζόταν” μη χάσεις το δρόμο, σου 'δειχνε τα “περάσματα”.

Για μας, για τη γενιά των νεότερων κομμουνιστών, δεν ήταν ποτέ ο Φλωράκης. Ήταν ο “Χαρίλαος”. Ο καπετάνιος, ο αντάρτης, ο ηγέτης. Στρατηγός και στρατιώτης μαζί.


«Ήταν ο “Χαρίλαος”. Ο δικός μας και όλης της Ελλάδας. Ήταν το “πρόσωπό” μας στην κοινωνία. Μας ρωτούσαν πώς πρέπει να είναι οι κομμουνιστές και μείς απαντούσαμε: “Να, όπως αυτός”! Ήταν η ιστορία του Κόμματός μας. Το καθάριο των οραμάτων μας. Τα τιμαλφή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας. Το διαβατήριο στα ταξίδια της συνείδησής μας. Ήταν το σύμβολο, η υπόληψη και η Τιμή μας».

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο σοφός Τυνήσιος και το βραβείο Άμπελ μαθηματικών 2017

Του Γιάννη Μπρούζου


21 Μαρτίου πάνω στην εαρινή ισημερία, την πραγματική πρώτη μέρα της άνοιξης, έχει γενέθλια ο πατέρας μου, ο μαθηματικός. Και έτσι θυμήθηκα πως καταλήγει το γνωστό εορταστικό τραγούδι «και όλοι να λένε να ένας σοφός».

Ξέρετε οι μαθηματικοί είναι συνήθως άνθρωποι ταπεινοί, που δεν φαίνονται πολύ και σπάνια τους ξέρει ο κόσμος, και κυρίως σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνει τι κάνουν. Ακόμα και ο Άλφρεντ Νόμπελ δεν θέλησε να δώσει στα μαθηματικά ένα από τα γνωστά βραβεία του. Ίσως ο λόγος είναι και η γνωστή αποστροφή των περισσότερων με το μάθημα που έχει επιλεχθεί από ανεπάρκεια της εκπαιδευτικής πολιτικής ως ο φόβος και ο τρόμος των μαθητών στο σχολείο.

Τα μαθηματικά ασχολούνται με κάτι υπέροχο όσο και τρομακτικό: την απεραντοσύνη της ανθρώπινης λογικής. Τα μαθηματικά εδράζονται στην ανθρώπινη λογική, κουβαλούν μαζί τους τα παράδοξα και τους «παραλογισμούς» της και πηγάζουν από την μοναδική δύναμή της.

Για παράδειγμα τα μαθηματικά αντικείμενα ως τέτοια δεν υπάρχουν πουθενά στην φύση: πουθενά δεν υπάρχει με σάρκα και οστά ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που απέχουν ίση απόσταση από ένα κεντρικό σημείο. Πουθενά δεν υπάρχει δηλαδή πραγματικά κύκλος, ιδανικός μαθηματικός κύκλος, ένας τόπος, μια ουτοπία. Πουθενά, γύρω μας. Αλλά υπάρχει στο μυαλό των ανθρώπων, των παιδιών και των μεγαλύτερων.

Ενίοτε οι μαθηματικοί από την πολύ ενασχόληση τους με την λογική ξεφεύγουν, ενίοτε όμως γίνονται και «σοφοί».

21 Μαρτίου, ένας τέτοιος σοφός μαθηματικός, ο Yves Meyer, τιμήθηκε με το «Νόμπελ των μαθηματικών» το βραβείο «Άμπελ». Ο Meyer εκτός από μεγάλος μαθηματικός είναι και ένας εξαιρετικός δάσκαλος (έχει διδάξει χρόνια σε σχολείο) αλλά και ένας άνθρωπος που του αρέσει να διαπερνά τα σύνορα, και να μοιράζεται με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους την δουλειά του. Ας τον ακούσουμε να μιλάει για την ζωή του:

«Πρέπει να σκάψεις βαθιά στον εαυτό σου για να κάνεις την δύσκολη έρευνα στα μαθηματικά. Πρέπει να πιστεύεις ότι υπάρχει ένας θησαυρός μέσα στα βάθη του μυαλού σου που πρέπει να αποκαλυφθεί».

«Τα μαθηματικά είναι μια συλλογική πρωτοβουλία. Ο καθένας από εμάς χρειάζεται»

«Ένας λόγος που με έκανε να μην αισθάνομαι καλά σαν δάσκαλος στο σχολείο, ήταν ότι έπρεπε να είμαι πάντα αυτός που ξέρει την αλήθεια. Το μυστικό στην έρευνα είναι να νιώθεις ανήξερος και να κάνεις και λάθη. Το σχολείο όμως μου έδειξε ένα πράγμα: ότι προτιμώ να μοιράζομαι, παρά να κατέχω»

«Αν μπεις στην έρευνα εγκαταλείπεις λεφτά και δύναμη. Η ζωή σου είναι να ανακαλύπτεις και να μεταδίδεις την γνώση»

Γιατί όμως αυτός ο σοφός τιμήθηκε με το βραβείο Άμπελ;


Η ιστορία ξεκινάει πάνω σε ένα φωτοτυπικό μηχάνημα στην Ecole Polytechnique το 1984. Ο Meyer, που έχει ήδη σημαντικές συνεισφορές στην θεωρία αριθμών, ανακαλύπτει από μια δημοσίευση πάνω στο μηχάνημα τις ιδέες συνάδελφών του φυσικών πάνω στην ανάλυση σημάτων. Και δεν διστάζει ούτε στιγμή «σαν διανοούμενος νομάς» να πάρει το τρένο να συναντήσει τους ειδικούς του πεδίου και να γίνει τελικά ο πρωτοπόρος.

Αναπτύσσει την θεωρία των “wavelets” των «κυματιδίων» που είναι σαν πολύ μικροί σεισμικοί παλμοί-ταλαντώσεις με τις οποίες μπορούμε να αναλύσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα σήματα οπτικά και ακουστικά -δηλαδή ό,τι έχουμε για να επικοινωνούμε με το σύμπαν και τους γύρω μας-.

Η συνεισφορά του Meyer στην «αρμονική ανάλυση» κομμάτι της μαθηματικής ανάλυσης, είναι να προσδώσει σε αυτές τις ιδέες την απαραίτητη μαθηματική κατοχύρωση για παράδειγμα δείχνοντας ότι ο χώρος των συναρτήσεων αυτών των «σύντομων κυμάτιδίων» είναι πλήρης και άρα μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια όλα τα σήματα που λαμβάνουμε.

Και έτσι τα «κυματίδια» είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ανάλυσης και συμπίεσης εικόνων, των jpeg αρχείων στους υπολογιστές μας, της ανάλυσης των βαρυτικών κυμάτων που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα από τα σήματα της σύγκρουσης μαύρων τρυπών και πολλών άλλων εφαρμογών στην ιατρική απεικόνιση και αλλού.

Δεν ξέρω αν όλοι θα λέμε «να ένας σοφός». Πάντως ό,τι και να λέμε, ο Meyer και τα «κυματίδιά» του θα είναι εδώ δίπλα μας, κάθε φορά που κοιτάζουμε, κάθε φορά που ακούμε, κάθε φορά που επικοινωνούμε.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, τo Σάββατο 8.4.2017

Πηγή: nostimonimar.gr




Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η χειρότερη κυβέρνηση και αντιπολίτευση όλων των εποχών 2.0

Του Χάρη Ζάβαλου


Και να άφηναν τον ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει την αντιπολίτευση που θέλει και τον βολεύει για να παραμείνει στην εξουσία όσο χρειαστεί, μέχρι να πουλήσει ότι έχει απομείνει, τόσο μεγάλη στήριξη από αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να πετύχει.

Σε ένα κλίμα απόλυτης εύνοιας από τους δανειστές, οι οποίοι τρίβουν τα μάτια τους και κρεμάνε σκόρδα στον λαιμό του Δραγασάκη μην τυχόν και τον ματιάσουν, η αντιπολίτευση μουδιασμένη και απόλυτα παροπλισμένη, βλέπει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κάνει όλη τη δουλειά που η ίδια θα ήθελε με τόσο ζήλο να κάνει.

Ο Τόμσεν έδωσε τα συγχαρίκια στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας ότι υποτίμησαν τις δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα, για να κλείσει και τις πόρτες σε τυχόν ονειρώξεις της αντιπολίτευσης, είπε ότι υπερτίμησε τις προβλέψεις τα πέντε πρώτα χρόνια των μνημονίων.

Και σε μια ατέλειωτη λίστα επιβράβευσης του ξεπουλήματος όλης της χώρας και της πλήρους διάλυσης των εργασιακών και της ασφάλισης, ο ίδιος ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζέρφι Πράιατ, δηλώνει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχει δυο ήρεμα χρόνια μπροστά της για να κάνει όλες τις «απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Και όπου ακούς «μεταρρυθμίσεις» βλέπε «διάλυση».

Υπάρχουν βέβαια και διάφοροι που πολεμούν την ελληνική κυβέρνηση με ακλόνητα επιχειρήματα που δεν γίνεται να καταρριφθούν, όπως η δήλωση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ, ότι το βασικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι ότι ο πρωθυπουργός της είναι…. κομμουνιστής.

Είναι άλλωστε πασιφανές ότι το 4ο μνημόνιο άνευ χρηματοδότησης που υπογράφτηκε πριν λίγες μέρες και καθαρογράφεται όσο γράφω και εγώ αυτό το άρθρο, είναι ατράνταχτη απόδειξη των μαρξιστικών επιρροών του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι ένα ακόμα βήμα πριν η επαναστατική κυβέρνηση του Αλέκου Φλαμπουράρη κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και σφάξει την μπουρζουαζία.

Μέσα λοιπόν σε αυτό τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έρχεται και η πραγματικά αμείλικτη πολεμική ρητορική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία «γρονθοκοπεί» τη μνημονιακή κυβέρνηση εγκαλώντας την για τη Βενεζουέλα (!!!) ή ακόμα καλύτερα κατηγορώντας την, καθότι ένα μάτσο κομμουνιστές, δεν πιστεύουν πραγματικά στις ιδιωτικοποιήσεις της κρατικής περιουσίας.

Το όλο πράγμα απογειώνεται, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα άξια στελέχη του, ξεκαθαρίζουν ότι πρώτο μέλημα της Νέας Δημοκρατίας όταν εκλεγεί κυβέρνηση είναι να «καθαρίσουν» τα Εξάρχεια. Δευτερο χτύπημα είναι όταν προσπαθούν να καταρρίψουν τη νέα διαπλοκή που χτίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στο πρόσωπο του Ιβάν Σαββίδη, επισημαίνοντας ότι δεν θα ανεχθούν τη σοβιετοποίηση της χώρας μέσα από τα πέτσινα γκολ του ΠΑΟΚ στον τελικό κυπέλλου με την ΑΕΚ.

Σε κάθε δήλωση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία μένει ορφανή από έργο, αφού όλα τα ξεπουλάει και όλα τα υπογράφει ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει άνοδο τουλάχιστον 2 μονάδων στα γκάλοπ.

Καθίστανται λοιπόν οι καλύτεροι αβανταδόροι του ΣΥΡΙΖΑ επί το έργον, της χειρότερης κυβέρνησης και αντιπολίτευσης όλων των εποχών, στη χώρα που τα μνημόνια δεν τελειώνουν και δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο μηνιαίο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ το Σάββατο 13.5.2017

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καλώς ήλθατε στον… εκσυγχρονισμένο αποικιακό μεταπρατισμό

Του Σπύρου Παναγιώτου


Πώς ακριβώς εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ την ανάπτυξη που (ξανα)έρχεται


Το λιμάνι του Πειραιά δόθηκε στους Κινέζους. Τα αεροδρόμια στους Γερμανούς. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης σε κοινοπραξία Γερμανών – Γάλλων και Σαββίδη. Το ελληνικό σε Λάτση και αραβικά κεφάλαια. Η εξόρυξη χρυσού, μαζί και η συστηματική ερήμωση της Χαλκιδικής, στους Καναδούς. Το νερό διεκδικείται από τους Γάλλους.

Οι τηλεπικοινωνίες είναι ήδη στα χέρια των Γερμανών, στους οποίους ετοιμάζονται να παραδοθούν η ηλεκτρική ενέργεια, τα δίκτυα διανομής και οι λιγνιτικές μονάδες -μαζί με τα εδάφη ολόκληρων νομών. Τα τρένα διεκδικούνται από τους Κινέζους. Το μετρό, οι αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες από τους Ιταλούς. Οι μεγάλες οδικές αρτηρίες, αυτές που μόλις εγκαινιάσθηκαν (και θα εγκαινιασθούν στα σίγουρα δυο–τρεις φορές ακόμα), έχουν τον ιδιοκτήτη τους (παραχωρησιούχο τον λένε) που πλουτίζει από τα όλο και αυξανόμενα διόδια. Μόνο οι χρεοκοπημένες τράπεζες παραμένουν ελληνικές κι αυτές, όμως, υπό τη διοίκηση και τον πλήρη έλεγχο των δανειστών.

Και η σειρά δεν έχει τέλος, καθώς το υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων έχοντας στο… πλευρό του το ΤΑΙΠΕΔ ετοιμάζει τους φακέλους για τη γενική εκποίηση κάθε δημόσιου περιουσιακού στοιχείου, εταιρείας, αιγιαλού, οικοπέδου, υποδομής. Αδιάφορο παραμένει αν ό,τι πωλείται είναι κερδοφόρο. Αδιάφορη και η στρατηγική του σημασία για την οικονομία και τις προοπτικές της. Μοναδικός κανόνας είναι η εκποίηση. Μοναδικός θεός η εκπλήρωση των απαιτήσεων των δανειστών, δηλαδή, ο πλήρης έλεγχος του πλούτου ολόκληρης της χώρας.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Στη φάση των διερευνήσεων είναι σταθμοί μεταφόρτωσης εμπορευμάτων στη Κρήτη και στη Δυτική Ελλάδα. Στη φάση των σχεδιασμών είναι κέντρα μεταφόρτωσης φυσικού αερίου στο βαθμό που η γεωπολιτική αντιπαράθεση καταλήξει στο αν τελικά θα περνούν από την Ελλάδα.

Όταν θα ολοκληρωθούν οι σχετικές αντιπαραθέσεις, η Ελλάδα δεν θα είναι απλά μοιρασμένη σε επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών των δανειστών της. Αλλά και γεωγραφικά. Διαμερίσματα και ολόκληρες περιοχές της χώρας θα αποδίδονται σταδιακά σε οικονομικούς ομίλους και συμφέροντα με κυρίαρχο σημείο την εθνική σημαία της χώρας καταγωγής του επενδυτή. Ειδικά νομικά καθεστώτα και ιδιαίτερες οικονομικές και φορολογικές σχέσεις με τη κεντρική διοίκηση θα περιλαμβάνονται στις συμφωνίες του μέλλοντος. Και δίπλα σε αυτά, ειδικές εργασιακές συνθήκες, περιορισμοί σε πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες. Άλλωστε, όσα ήδη συμβαίνουν στο λιμάνι του Πειραιά με τη Cosco φανερώνουν ότι αυτό το σενάριο είναι και το πιο πιθανό. Τα όσα συμβαίνουν στη Νέα Φιλαδέλφεια αποτελούν εικόνες από ένα μέλλον που ετοιμάζεται.

Αυτό είναι το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές τις εξελίξεις – τάσεις παρουσιάζει, με πανηγυρικό τόνο εσχάτως, ως «έξοδο από την κρίση» και με περισσό θράσος ως «μετα-μνημονιακή εποχή».

Η αλήθεια είναι ότι η πορεία αυτή δεν σχεδιάστηκε από το επιτελείο του Δραγασάκη. Όχι γιατί δεν ήταν ικανός. Απλά οι δανειστές δεν άφησαν κανένα περιθώριο για πρωτοβουλίες, παρά την καλή θέληση των Δραγασάκη, Σταθάκη, Πιτσιόρλα κ.λπ.

Η Ελλάδα είχε από δεκαετίες σχεδιαστεί σαν μεταπρατικό – διαμετακομιστικό κέντρο από τους δυτικούς εταίρους. Η συστηματική αποδιάρθρωση της παραγωγικής -βιομηχανικής και γεωργικής- δυνατότητας της χώρας παρουσιαζόταν σαν το αναγκαίο τίμημα της εισόδου στην Ε.Ε. και τη νέα εποχή. Η πλασματική οικονομική ανάπτυξη και ευμάρεια με δανεικά των δεκαετιών του 1990 και 2000 θόλωνε τα μάτια όσων έπρεπε να δουν την καταστροφή που ξημερώνει.

Οι ιδέες-προτάσεις του αστικού κόσμου, των Αδ. Πεπελάση και Ξ. Ζολώτα, εφαρμόστηκαν σε μεγάλη κλίμακα τα χρόνια που πέρασαν, ώσπου φτάσαμε στην εποχή της καταστροφής των Σαμαρά, Βενιζέλου, Τσίπρα. Ανεξάρτητα από το περιτύλιγμα, η πολιτική ήταν, αποδείχθηκε ότι ήταν, ενιαία και αδιαίρετη. Και παραμένει έτσι. Οι ίδιες προτεραιότητες, οι ίδιοι στόχοι, οι ίδιες ιδέες χαρακτηρίζουν το σύνολο των μνημονιακών κομμάτων. Και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα μπαίνουμε σε μια νέα, πιο επώδυνη φάση. Στη φάση του εκσυγχρονισμένου αποικιακού μεταπρατισμού. Η Ελλάδα μετατρέπεται γοργά σε χώρο, σε ζώνη ειδικών συναλλαγών – υπηρεσιών. Σε χώρο αποθήκευσης και μεταφοράς φορτίων και προϊόντων στις αγορές της Δύσης. Οι υποδομές της, (δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια) σχεδιάστηκαν για να υπηρετήσουν αυτό το στόχο. Πληρώθηκαν από τους πολίτες και αποδίδονται χαριστικά στους δανειστές. Η χώρα παραδίδει το φυσικό της πλούτο και τους στρατηγικούς τομείς μιας οικονομικής επανεκκίνησης, παραδίδει τα όποια συγκριτικά της πλεονεκτήματα για να μετατραπεί σε πύλη εισόδου προϊόντων για οικονομίες και συμφέροντα σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται έντονα υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

Κανένας δεν νοιάζεται τι θα απογίνει η χώρα-πύλη αν η παγκόσμια οικονομική κρίση γενικευτεί και η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας ξεσπάσει πιο έντονα. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για το τι θα απογίνει η χώρα-πύλη εισόδου φυσικού αερίου στη δύση, αν οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις Δύσης και Ανατολής, αλλά και μεταξύ των δυτικών συμμάχων για το έλεγχο των ενεργειακών πηγών και δρόμων, οξυνθεί στα άκρα.

Το νέο αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάγκη από ένα νέο success story. Το ίδιο αποκρουστικό με το παλιό. Με τη διαφορά, ότι τα αλά ΣΥΡΙΖΑ παραμύθι έχει και δράκους… Κοινωνικούς και εθνικούς.

Μπαχάμες της Μεσογείου



Ο τουρισμός «βαριά» βιομηχανία;


Η εναγώνια προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να πλασάρει τάχα διέξοδο και κυρίως άλλοθι για το 4ο μνημόνιο αναζητά απελπισμένα ένα νέο παραμύθι στηριγμένο σε ένα εύκολο αποτέλεσμα. Και το νέο παραμύθι βρέθηκε: Θα βουλιάξουμε στους τουρίστες αναφώνησε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας προαναγγέλλοντας την «έξοδο» από τη κρίση. Πάνω από 30 εκατομμύρια τουρίστες περιμένει η υπουργός Τουρισμού να επισκεφθούν την χώρα αυτή τη χρονιά. Σημαίνουν κάτι όλα αυτά;

Επικοινωνιακά δίνεται η διάσταση ότι η κυβέρνηση μοχθεί και καταφέρνει σταδιακά θετικά βήματα. Η κοινή γνώμη θέλει να πιστεύει ότι από το τουριστικό κύμα κάτι θα περισσέψει για την χειμαζόμενη οικονομία. Μουσεία και επιχειρήσεις σε τουριστικά κέντρα ετοιμάζονται να κάνουν την μπάζα τους. Οι γνωστοί αεριτζήδες μικροπωλητές τη δική τους.

Και δίπλα σε αυτά, παίρνει διαστάσεις η ηλεκτρονική ενοικίαση επιπλωμένων κατοικιών σε όσους τουρίστες έρχονται μόνοι στη χώρα. Ο κυβερνητικός μύθος αναζητά τα «πρόθυμα αυτιά» που θα τον καταπιούν, που θα επιχειρήσουν να καλύψουν ανάγκες και υποχρεώσεις πολύ μεγαλύτερες σε μια χώρα που βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην απαξίωση.

Βέβαια, η μεγάλη εικόνα του τουρισμού, της λεγόμενης βαριάς βιομηχανία της χώρας είναι διαφορετική. Ο τουρισμός, οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, έχουν περάσει σε μεγάλο βαθμό στον έλεγχο ξένων εταιρειών. Η διακίνηση τουριστών ελέγχεται αποκλειστικά από ξένες εταιρείες (tour operators) που ρυθμίζουν τη ροή. Ο μεγάλος όγκος των τουριστών – πελατών της βαριάς βιομηχανίας ζουν αποκλειστικά εντός των χώρων των ξενοδοχείων και καταναλώνουν μόνο μέσα στις μονάδες φιλοξενίας. Οι τοπικές αγορές και κοινωνίες αποκλείονται από κάθε είδους συναλλαγής, οικονομικής και πολιτισμική.

Το αποτέλεσμα; Η συμμετοχή προϊόντων που παράγονται χώρα στο συνολικό τζίρο της τουριστικής βιομηχανίας δεν υπερβαίνει το 15%, ποσό εξαιρετικά χαμηλό. Στην πραγματικότητα ο ελληνικός τουρισμός σχεδιασμένα και συνειδητά δεν τροφοδοτείται με ελληνικά τοπικά προϊόντα, ώστε να εγγράφονται πιο συνολικές ωφέλειες για την οικονομία της χώρας.

Το μόνο που μένει είναι ο ΦΠΑ που εισπράττει η κεντρική κυβέρνηση και καταλήγει, μαζί με το μόχθο των εργαζομένων, στους δανειστές.

Το μόνα κέρδη αφορούν τους ατζέντηδες της τουριστικής βιομηχανίας. Κέρδη που μεταφέρονται κυρίως στο εξωτερικό, ενώ στην χώρα μένουν οι ζημιές.

Αυτό το αρνητικό, παρασιτικό ισοζύγιο αναπαράγουν οι πανηγυρισμοί ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με τη μοίρα μιας χώρας παραδομένης στη μοίρα της…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Αριστερά» του ΔΝΤ

Νίκος Μπογιόπουλος


Μιλούν για «εξιτήριο» από τα Μνημόνια!

Κι όμως:

Ψήφισαν ένα τέταρτο Μνημόνιο –αυτό αποκαλούν «τεχνική συμφωνία»– με το οποίο παίρνουν νέα μνημονιακά μέτρα μέχρι το 2022!

Το είδος της λογικής που διατείνεται ότι «το Μνημόνιο τελειώνει το 2018», την ώρα που επιβάλλονται μνημονιακά μέτρα τουλάχιστον μέχρι το 2022, είναι μια «λογική» που συνταιριάζει απόλυτα με το είδος της «Αριστεράς» που εκπροσωπούν.

Ψήφισαν ένα τέταρτο Μνημόνιο που ακόμα και για τα «θετικά» (βλέπε: ψευτοαντίμετρα) που περιέχει, προβλέπει ότι: Οι διατάξεις των αντιμέτρων

«τίθενται σε εφαρμογή από 1.1.2019 και από 1.1.2020 αντιστοίχως, υπό την προϋπόθεση και στο βαθμό που, σύμφωνα με εκτίμηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και τις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της τελικής αξιολόγησης του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής, δεν προκαλείται απόκλιση από τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους, όπως αυτοί καθορίζονται στο ως άνω Πρόγραμμα».

Τι λένε:

Δυο χρόνια μετά την υποτιθέμενη «λήξη του Μνημονίου» ακόμα και τα περίφημα «αντίμετρά τους» θα υλοποιηθούν μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα εγκριθούν από το ΔΝΤ και από όλο το απαράτ των λεγόμενων «θεσμών».

Δηλαδή, την ίδια ώρα που ψήφισαν ότι 5 χρόνια μετά ούτε συσσίτια στα σχολεία δεν θα μπορούν να μοιραστούν στη χώρα χωρίς την άδεια του ΔΝΤ, αυτοί βγάζουν λογύδρια περί «τέλους» της επιτήρησης, της κηδεμονίας και της επιτροπείας!

Τρέλα; Όχι, «πρώτη φορά ΔουΝουΤουΑριστερά»…

Πηγή: Real News



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »