προσφατα

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Τελικά σε ποιόν “ανήκει” ο Παύλος Φύσσας;

Τελικά σε ποιόν “ανήκει” ο Παύλος Φύσσας;
 
Του Μιχάλη Παπαμακάριου


Το διήμερο των εκδηλώσεων για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους Χρυσαυγίτες άφησε ποικίλες και διαφορετικού χαρακτήρα εντυπώσεις. Ειδικά η συναυλία στο Σύνταγμα ξεσήκωσε έντονες αντιπαραθέσεις στα social media και στις τάξεις του κοινού που συμμετείχε.

Παρακολουθώντας τη συναυλία του Συντάγματος, όντως σου δημιουργούνταν το ερώτημα αν ο Φύσσας έπεσε θύμα από τα χέρια των φασιστών ή αν όλοι εμείς ξαφνικά κληθήκαμε να ζήσουμε σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου οι φασίστες μαχαιροβγάλτες είναι «παρασυρμένα παιδιά», που τους λείπει αγάπη, στοργή και προδέρμ, που έλεγε κάποτε και η γνωστή διαφήμιση… Ήταν τέτοια η προσπάθεια των συντελεστών του «Δεν Ξεχνάμε» να αποτρέψουν κάθε μαχητική αντιφασιστική εκδήλωση, που καταντούσε τραγελαφική και αστεία. Μόνο το «Ο Ιησούς σώζει» δεν ακούσαμε από το μικρόφωνο των διοργανωτών, οι οποίοι σε μια μεταμοντέρνα διάσταση αναβίωσης του κινήματος των «λουλουδιών» και του «η αγάπη είναι για όλο τον κόσμο» προσπαθούσαν εις μάτην να περάσουν τη δική τους, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους, γραμμή στο κατά βάση νεανικό και αντιφασιστικό πλήθος, που παρακολουθούσε τη συναυλία. Η και καλά «απολιτίκ» προσέγγιση της «ομοψυχίας», της «ειρήνης» και του «Ξυπνήστε (και μορφώστε) τους Ναζί», οι οποίοι βέβαια σκοτώνουν μετανάστες και νεολαίους στον ξύπνιο τους και καθόλου στον ύπνο τους, αποτελεί και αυτή με τη σειρά της πολιτική τοποθέτηση. Την τοποθέτηση που διστάζει να πάρει θέση και να διαλέξει μεριά, όπως λέει και το hip hop κομμάτι του συγκροτήματος των Φράξια.



Είναι γεγονός ότι όλα τα πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα αναγεννιούνται και επανεμφανίζονται στην εποχή μας. Σε αυτό το πλαίσιο επανεμφανίζεται και το ρεύμα ενός αφελούς πασιφισμού που δεν διακρίνει δυνάμεις και πλευρές, αδυνατώντας να δει κάθε φορά, ποιος είναι ο επιτιθέμενος και ποιος ο αμυνόμενος. Αντιμετωπίζοντας ισότιμα τη «βία από όπου και αν προέρχεται» αναπαράγει το κυρίαρχο δόγμα των κυβερνήσεων και των ΜΜΕ και καταλήγει να βάζει στο ίδιο τσουβάλι το μαχαίρι του φασίστα με την λαϊκή αυτοάμυνα και την αντί -βία του μαζικού κινήματος, τον Ισραηλινό στρατό με τους αγωνιστές της Ιντιφάντα και έτσι να καλεί γενικά σε ειρήνη. «1-2-3 παγκόσμια εκεχειρία» ζητούσαν τα παιδιά, αλλά ίσως ένα τηλέφωνο κλήσης για εκεχειρία στα στελέχη του φασιστικού δεξιού τομέα στην Ουκρανία που καίει ανθρώπους ζωντανούς στα κτίρια των συνδικάτων, κρεμάει αντιφασίστες και επιδίδεται σε ομαδικούς βιασμούς να τους δίδασκε κάποια πράγματα….

Τελικά από αυτήν την «ισονομία» κερδισμένος βγαίνει ο φασίστας, ο οποίος νομιμοποιείται αφού «και οι άλλοι τα ίδια κάνουν». Δεν υποστηρίζω ότι τα παιδιά του «Δεν Ξεχνάμε» είχαν ή έχουν τέτοιες προθέσεις, ωστόσο η λογική τους καταλήγει σε τέτοιους δρόμους. Αυτό βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί την καφρίλα που κρύβεται κάτω από το μανδύα της «αντιεξουσίας» ή του «αναρχισμού», η οποία οδηγεί κάποιους και καλά macho «αντιφασίστες» να σπάνε μικροφωνικές και να βρίζουν ή να προπηλακίζουν κόσμο. Το πιο πιθανό από όλη αυτή την «ωραία ατμόσφαιρα» είναι να μας βλέπουν οι φασίστες και να γελάνε….

Πραγματικά όμως γιατί κάποια τμήματα του αντιφασιστικού κινήματος εξεπλάγησαν και αγανάκτησαν από τη «γραμμή» των διοργανωτών της συναυλίας του Συντάγματος; Δεν ήταν γνωστά από τον Ιούλιο τα χαρακτηριστικά και ο προσανατολισμός αυτής της πρωτοβουλίας για πολύχρωμα μπαλόνια και «no political»; Ένα άλλο βέβαια τμήμα του αντιφασιστικού κινήματος επέλεξε να προσκολληθεί στο «Δεν Ξεχνάμε», έτσι χωρίς καμιά κριτική, έστω και συναγωνιστική και να βγάζει ανακοινώσεις, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι όσο αφορά τη συναυλία στο Σύνταγμα.

Αλήθεια δεν έκανε σε κανέναn εντύπωση η απουσία πολλών συγκροτημάτων, ειδικά από το χώρο του hip hop, αλλά όχι μόνο, από τη συναυλία του Συντάγματος; Γιατί δεν συμμετείχαν λόγου χάρη οι Social Waste, οι Mea Culpa, οι Φράξια, οι επανασυνδεόμενοι Βαβυλώνα, οι Ψυχόδραμα, οι Active Member και τόσοι άλλοι, μένοντας μόνο στο χώρο της Hip hop σκηνής; Καλέστηκαν και δεν πήγαν; Δεν καλέστηκαν; Χωρίς να γνωρίζω τα παρασκήνια του σχεδιασμού της συγκεκριμένης συναυλίας παίρνω το ρίσκο να υποστηρίξω ότι πιθανόν να έγιναν και τα δύο, καθώς οι προαναφερόμενοι και δεκάδες άλλοι δεν «έκαναν» για το χαρακτήρα της συναυλίας και αυτό το ήξεραν και οι διοργανωτές και τα συγκροτήματα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σημειωθεί γιατί σε πολύ κόσμο μπορεί να μείνει η λαθεμένη εντύπωση ότι τα ονόματα που συμμετείχαν είναι ας πούμε οι εκφραστές της σύγχρονης αντιφασιστικής ή πολιτικοποιημένης τραγουδοποιίας. Κάποιοι λίγοι βέβαια από τους συμμετέχοντες είναι, αλλά σε γενικές γραμμές για το συγκεκριμένο ισχύει η λαϊκή παροιμία «αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννάν οι κότες».

O αναγνώστης και η αναγνώστρια που τυχόν θέλει να ψάξει το θέμα λίγο παραπάνω, ας ρίξει μια ματιά στο μικρό αφιέρωμα μας για το σύγχρονο εγχώριο αντιφασιστικό τραγούδι. Αλλά πέρα από αυτό, όσοι από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες πιστεύουν ότι σε μια χώρα, που η πλειοψηφία της γίνεται θύμα ενός κοινωνικού πόλεμου, αρκετές φορές και πραγματικού αν κανείς σταθεί στη βαρβαρότητα της αστυνομίας και των φασιστών στους δρόμους, θα πορεύεται για πολύ με αγάπες και λουλούδια μην τυχόν και στεναχωρήσει το ανύπαρκτο «εθνικό ακροατήριο», είναι βαθιά γελασμένοι.


Είναι, επίσης, τυχαίο ότι η πρωτοβουλία «Δεν Ξεχνάμε» αγκαλιάστηκε από κανάλια σαν το Mega και άλλα, τη στιγμή που δεν ακούγονταν και δεν γράφονταν κουβέντα για τα δύο φεστιβάλ που διοργάνωσε ο αντιφασιστικός συντονισμός Κερατσινίου-Περάματος για τον Φύσσα; Αυτοί κατάλαβαν ότι υπάρχει μια ευκαιρία να καπελωθεί το αντιφασιστικό κίνημα και οι ποιο μαχητικές τάσεις του και να ευνουχιστεί ειδικά η αναδυόμενη αντιφασιστική συνείδηση χιλιάδων μαθητών, από μια απολιτίκ γραμμή, η οποία είναι τόσο απολιτίκ τελικά όσο και το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη. Που τον θυμηθήκαμε αυτόν; Αν δεν μας απατά η μνήμη μας, η τελευταία μεγάλη του δημοσιογραφική επιτυχία ήταν οι δύο εκπομπές του για τον Φύσσα. Μετά, ως «ουδέτερος» και «ανεξάρτητος» και αυτός, ηγήθηκε κόμματος με τα γνωστά χαρακτηριστικά. Αλλά για να μείνουμε στον Πειραιά, και να θυμηθούμε τους φίλαθλους του Ολυμπιακού με το no politica στις εξέδρες, έτσι φτάσαμε στο σημείο να αλωνίζουν οι φασίστες στο Καραϊσκάκη και να βλέπουμε σήμερα τον Μαρινάκη στην ουσία δήμαρχο Πειραιά; Αλλά προς θεού No political…

Θα μου πεις, ρε αδερφέ εδώ κοτζάμ αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που είναι και αριστερή άλλωστε, πρότεινε ένα πρόγραμμα «υπέρ απόρων και πτωχών ημών», τι περίμενες από μια παρέα παιδιών; Σωστό και αυτό, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει η αθωότητα σε αυτήν τη χώρα. Ίσως από την άλλη οι συντελεστές του Δεν Ξεχνάμε να μην θέλουν να «ρίξουν λάδι στη φωτιά», να μην συμβάλλουν σε λογικές βίας και βεντέτας, ειδικά σε κόσμο μικρότερων ηλικιών. Ωστόσο από αυτό που κινδυνεύουν περισσότερο οι πιτσιρικάδες είναι να μην μπορούν να διακρίνουν το πραγματικό φασιστικό τέρας και να γίνουν, κάποιοι από αυτούς, τα επόμενα θύματα του.

Η αλήθεια είναι ότι η πρωτοβουλία «Δεν Ξεχνάμε» ήταν σαν να προσπαθούσε να κάνει το αντίθετο από αυτό που δηλώνει ο τίτλος της. Να ξεχάσουμε δηλαδή ότι τον Παύλο τον σκότωσαν οι φασίστες, όχι σε μια κακιά στιγμή, ούτε σε έναν καυγά που «ανάψανε τα αίματα και έγινε το κακό», αλλά σε μια ενέργεια στο πλαίσιο της τακτικής τους για κυριαρχία στο δρόμο και εξόντωση του «άλλου», του «αντίπαλου» του «διαφορετικού». Μιλάμε δηλαδή για μια κατεξοχήν πολιτική δολοφονία. «Για μια πολιτική δολοφονία επιβάλλεται να μιλάμε πολιτικά», δήλωσαν, και σωστά, πρόσφατα οι Social Waste σε συνέντευξη τους στο hit&Run, με αφορμή την τραγική επέτειο. Η αντίφαση είναι ότι αρκετοί από τους συντελεστές του «Δεν ξεχνάμε», στο πλαίσιο του Rap Monsters festival, του θεσμού κληρονομιά που άφησε ο Παύλος και προετοιμάζουν στο επόμενο διάστημα οι φίλοι του, έχουν απευθυνθεί σε ονόματα όπως η Kenny Arkana και ο Immortal Technique. Θα άξιζε τον κόπο να κάνουν μια συζήτηση με τους συγκεκριμένους για το πώς αντιμετωπίζουν αυτοί τέτοιες καταστάσεις.

Τελικά σε ποιόν ανήκει ο Παύλος; Ήταν ο Παύλος αντιφασίστας, αναρχικός, αριστερός; Όχι, με την έννοια που έχουν αυτές οι ταυτότητες δεν ήταν. Σε αυτό έχουν δίκιο οι γονείς του και οι φίλοι του και είναι γεγονός ότι ούτε σε αυτήν την περίπτωση αποφεύχθησαν οι υπερβολές και τα «βαφτίσια» που χαρακτηρίζουν τους χώρους της αριστεράς και των αναρχικών. Ας μην ξεχνάμε τι γράφονταν τις επόμενες ημέρες από τη δολοφονία του. Ο Παύλος ήταν ένας μάγκας με την καλή έννοια, της λεβεντιάς, της ανθρωπιάς και του θάρρους. Ένα εργατόπαιδο, μουσικός του δρόμου, που νοιάζονταν για τους αδύναμους και προσπαθούσε να τους βοηθήσει. Γιατί είχε στοχοποιηθεί τόσο πολύ από τους φασίστες; Για όλα αυτά και επειδή τους έδειχνε ότι «δεν μασάει», δεν τους φοβάται. Ίσως και για κείνο το τραγούδι από τα Ηλιοκαψίματα, το Γάμα τους. Ακούστε το και θα καταλάβετε. Αυτός ήταν ο Παύλος, αλλά από τη στιγμή που έπεσε νεκρός από το μαχαίρι του Χρυσαυγίτη Ρουπακιά, έπαψε να είναι ο Παύλος που όλοι ήξεραν πριν και έγινε το πρόσωπο και το σύμβολο της μεγαλύτερης έκρηξης που γνώρισε το αντιφασιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Έγινε διεθνές σύμβολο κατά του φασισμού. Αυτός ο Παύλος «ανήκει» στο αντιφασιστικό κίνημα του ελληνικού λαού και όχι μόνο. Σε αυτό το κίνημα που έχει τους μπαχαλάκηδες και τους θεωρητικούς του, τους οργανωτές και τους καλλιτέχνες του, τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες του, τις εξάρσεις και τις υφέσεις του. Αλλά ότι στραβό, κουτσό και ανάποδο και αν έχει, ένα είναι σαφές. Είναι ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ! Όχι «αγάπες και λουλούδια». Αυτό όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε όλοι, τόσο το καλύτερο για μας. Αλλιώς οι φασίστες δεν θα γελάνε μόνο μαζί μας …



Από το Περιοδικό

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ελλάς Ελλήνων Ομοφοβικών

Κοινωνία


Όλα είναι έτοιμοι να τα δεχτούν οι «εθνικιστές» όλων των αποχρώσεων. Μόνο μην τους αμφισβητήσει κανείς τον προαιώνιο «ανδρισμό» της ελληνικής φυλής.

Σχολιάστηκε αρκετά η επιχειρηματολογία του νεοδημοκράτη βουλευτή Αν. Νεράντζη κατά της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Η ταύτιση της ομοφυλοφιλίας με την κτηνοβασία προσφερόταν, άλλωστε, για σχολιασμό. Στα ψιλά πέρασαν οι κορόνες άλλου πρώην (και ενδεχομένως μελλοντικού) κυβερνητικού βουλευτή, του Γ. Κασαπίδη, ο οποίος θυμήθηκε τους «αρσενοκοίτας» του Αποστόλου Παύλου και χαρακτήρισε την ομοφυλοφιλία «ψυχοπαθολογική κατάσταση». Εκείνος, όμως, που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να προκαλέσει την προσοχή μας ήταν ο χρυσαυγίτης Δημήτριος Κουκούτσης, ο οποίος επικαλέστηκε ρήσεις του Μαρξ και του Ενγκελς για να αποδείξει ότι οι θεμελιωτές του κομμουνιστικού κινήματος υπήρξαν εξόχως ομοφοβικοί. «Ο Ενγκελς», λέει ο Κουκούτσης, «δύο φορές καταπιάνεται με το πρόβλημα της ομοφυλοφιλίας στο μεγάλο και χαοτικό συγγραφικό του έργο. Και τις δύο φορές στο περίφημο “Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους”, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προκειμένου να προσδιορίσει την ομοφυλοφιλία και τους ομοφυλόφιλους. Ηθικά έκφυλους τους ονομάζει, ανώμαλους, αποκρουστικούς και σιχαμένους, υπάνθρωπους, αναδεικνύεται σε μέγα ομοφοβικό!».

Οπως θα υποθέσατε, ο χρυσαυγίτης βουλευτής Μεσσηνίας δεν είναι μελετητής των κλασικών του μαρξισμού. Απλώς αναπαρήγαγε ένα σχόλιο που κυκλοφορεί από το 2007 στο ελληνικό Διαδίκτυο, σε μετάφραση άλλου, αγγλικού σχολίου. Και βέβαια, όπως συμβαίνει με όλους όταν μπαίνουν σε ξένα χωράφια, ο Κουκούτσης, χωρίς βέβαια να το θέλει, έγινε από το βήμα της Βουλής κήρυκας των πλέον «ανθελληνικών θεωριών». Εξηγούμαστε:

Υπάρχουν, πράγματι, δύο χωρία σ’ αυτό το βιβλίο του, όπου ο Ενγκελς αναφέρεται σε «αισχρή συνήθεια», μόνο που μιλάει για την παιδεραστία και όχι την ομοφυλοφιλία. Αναλύοντας την αρχαία αθηναϊκή οικογένεια, ο Ενγκελς θα γράψει: «Ο εξευτελισμός των γυναικών εκδικήθηκε τους άντρες και τους εξευτέλισε κι αυτούς, ώσπου κύλησαν στο αίσχος της παιδεραστίας και εξευτέλισαν και τους θεούς τους και τον εαυτό τους με τον μύθο του Γανυμήδη» (Φρίντριχ Ενγκελς, «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», μτφρ. Αθηνά Κυριακοπούλου, Θεμέλιο, Αθήνα 1976, σ. 176).

Το μπέρδεμα μεταξύ ομοφυλοφιλίας και παιδεραστίας σ’ αυτό το παράθεμα του Ενγκελς δεν είναι ευθύνη του Κουκούτση. Εξάλλου, αυτός αντιγράφει κάτι από το Διαδίκτυο. Το λάθος προέρχεται από την αγγλική μετάφραση του κειμένου το 1942, όπου η γερμανική λέξη που χρησιμοποιεί ο Ενγκελς και σημαίνει παιδεραστία (Knabenliebe) έχει αποδοθεί ως sodomy (που βέβαια απλώς σημαίνει πρωκτική συνουσία)! Μη βιαστείτε να μας κατηγορήσετε για σχολαστικισμό. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ δεν είναι ο Ενγκελς και η γνώμη του για την ομοφυλοφιλία, αλλά το γεγονός ότι ένας χρυσαυγίτης βουλευτής υιοθετεί την άποψη που εξισώνει τον «ελληνικό έρωτα» με την παιδεραστία, ενώ εδώ και δεκαετίες η ελληνική Ακροδεξιά επιχειρεί με κάθε τρόπο να αποτινάξει αυτό το «άγος» από τον εθνικό κορμό!

Το ίδιο συμβαίνει και με το δεύτερο παράθεμα του Ενγκελς από το ίδιο βιβλίο. Εκεί πια ο Κουκούτσης που το επικαλείται είναι υποψήφιος για παραπομπή στο πειθαρχικό της οργάνωσης, μέλος του οποίου είναι και ο Λαγός. Γιατί ο Ενγκελς διαψεύδει τη «μυθική, θαυμαστή, φυσική καθαρότητα των ηθών των Γερμανών» και προσθέτει: «Απεναντίας, οι Γερμανοί στις μεταναστεύσεις τους, ιδίως προς τα νοτιοανατολικά, στους νομάδες που ζούσαν στις στέπες της Μαύρης Θάλασσας, ηθικά ξέπεσαν πολύ και απόκτησαν παρά φύση ελαττώματα, πράγμα που μαρτυρεί ρητά ο Αμμιανός για τους Ταϊφάλους και ο Προκόπιος για τους Ερούλους» (στο ίδιο, σ. 181-2). Και πάλι εδώ τα «παρά φύση ελαττώματα» αναφέρονται στην παιδεραστία. Να, λοιπόν, που η «αρία» ή «ελληνογερμανική» φυλή κατά τον κ. Κουκούτση έχει αυτό το παρελθόν.

Του Ελληνος ο πισινός


Μέχρι να έρθει ο Κουκούτσης και να υιοθετήσει μέσω Ενγκελς την άποψη –η οποία βέβαια είναι ιστορικά τεκμηριωμένη– για την ιδιαιτερότητα των σχέσεων «εραστή» και «ερώμενου» στην ελληνική αρχαιότητα, οι εκάστοτε θιασώτες του «αρχαίου ελληνικού ιδεώδους» έδιναν μάχες για να υποστηρίξουν ότι πρόκειται περί μύθου των ανθελλήνων.

Η χούντα πρωτοπόρησε βέβαια και σ’ αυτόν τον τομέα. Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά επεισόδια της εφτάχρονης δικτατορίας ανέλαβε ο Ιωάννης Λαδάς, ο διαβόητος σκληρός συνταγματάρχης της χούντας, να περάσει το δικό του μήνυμα για τον ανδρισμό των προγόνων. Με αφορμή ένα δημοσίευμα του περιοδικού «Εικόνες», στο οποίο υπήρχαν κάποιες μικρές νύξεις για την ύπαρξη ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα, τον Ιούλιο του 1968, ο Λαδάς, ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, διέταξε τη σύλληψη του Παναγιώτη Λαμπρία (διευθυντή) και του Ιωάννη Λάμψα (αρχισυντάκτη του περιοδικού) και επέβαλε το κλείσιμο του εντύπου.

Το επεισόδιο περιγράφει ο Γιάννης Κάτρης, ο οποίος αδυνατεί να κατανοήσει το κίνητρο του Λαδά: «Παραμένουν άγνωστοι οι λόγοι για τους οποίους ο Λαδάς εξαγριώθηκε για λογαριασμό της ηθικής των αρχαίων προγόνων μας. Γεγονός πάντως είναι ότι όταν οι δημοσιογράφοι προσήχθησαν στο γραφείο του ο Λαδάς όρμησε εναντίον τους και με την κάννη του περιστρόφου του τούς κτύπησε στο κεφάλι. Και επί πλέον, βρίζοντας και απειλώντας αποκάλεσε πόρνες τις δύο κόρες του Λαμπρία, ηλικίας τότε 11 και 9 ετών» (Γιάννης Κάτρης, «Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα», εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1974 [1971] σ. 300).

Μη φανταστεί κανείς ότι το ρεπορτάζ των «Εικόνων» με τον τίτλο «Ο σκοτεινός κόσμος του σεξ» ήταν κανένα ιδιαίτερα προχωρημένο κείμενο. Στην εισαγωγή που υπογράφει ο Λάμψας αναφέρεται ως σκοπός του να αναλύσει «το πρόβλημα της ομοφυλοφιλίας όπως διαμορφώθηκε από τους αρχαίους χρόνους ώς σήμερα και τις λύσεις που προτείνουν σεξολόγοι, ψυχίατροι και άλλοι ειδικοί για τον περιορισμό της αχαλίνωτης διαδόσεως που παρουσιάζει τώρα το πάθος αυτό σε μερικές δυτικές χώρες» (19.7.1968). Αυτό που προκάλεσε την έκρηξη του Λαδά ήταν βέβαια η αναφορά στην παιδεραστία ως διαδεδομένου θεσμού στην αρχαιότητα, από την Κρήτη και τη Θήβα μέχρι την Αθήνα και κατά τους Μακεδονικούς χρόνους. Ο συνταγματάρχης με τις εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες ήταν αδύνατον να αποδεχτεί κείμενο που κατονόμαζε τους εραστές του Επαμεινώνδα, του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Φειδία, του Αριστείδη, του Θεμιστοκλή, του Πλάτωνα, αλλά και του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Σε ανακοίνωσή του ο Λαδάς απέφευγε να αναφερθεί στο περιεχόμενο του δημοσιεύματος: «Το άρθρον αποτελεί αισχράν προσβολήν και πρόστυχον ύβριν εναντίον όλων των μεγάλων εθνικών προσωπικοτήτων, διά τας οποίας είναι υπερήφανος η Ελλάς. Επί πλέον η αδιάντροπος επίθεσις λάσπης κατά των ηρώων και των φιλοσόφων του ελληνικού έθνους συνιστά την χυδαιοτέραν ατιμίαν εις βάρος όλων εκείνων, οι οποίοι διά πάντα πατριώτην αποτελούν υπέρτατα παραδείγματα ανδρείας και αρετής. Ο βλάσφημος συντάκτης έπτυσσε βρωμερώς κατά του προσώπου της ελληνικής ιστορίας και εποδοπάτησε την ιεράν μνήμην των γενναίων ανδρών, την ιστορικήν προσωπικότητα των οποίων σέβονται, τιμούν και ευλαβούνται παρούσαι, παρελθούσαι και μέλλουσαι γενεαί. Το πρωτοφανές γεγονός δεν πρόκειται να περάσει απαρατήρητον. Ο λαός σύσσωμος καταδικάζει εις την συνείδησίν του τόσον τον συντάκτην όσον και το περιοδικόν, το οποίον εφιλοξένησε το δειγματολόγιον της προστυχολογίας και της ανηθικότητος που εξεπονήθη από ηθικώς νοσηράν φαντασίαν. Με την πεποίθησιν ότι εκφράζομε το εθνικόν αίσθημα και προς αποκατάστασιν της βαναύσως τρωθείσης εθνικής αξιοπρεπείας παραδίδομεν τους ευτελείς βεβήλους των ηρώων και των σοφών της φυλής εις δημόσιον εμπτυσμόν. Και δηλούμεν κατηγορηματικώς ότι χαμερπείς υβρισταί των δημιουργών του εθνικού μεγαλείου θα αντιμετωπίζωνται του λοιπού ως σιχαμεροί προδόται των εθνικών υποθηκών και των παραδοσιακών αξιών της φυλής. Η εθνική επανάστασις της 21ης Απριλίου δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τα άγια τοις κυσί» (23.7.1968).

Και όπως συνέβαινε εκείνη την εποχή, από την επομένη άρχισαν τα διατεταγμένα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα φορέων και ατόμων προς τον Λαδά για την εθνικά περήφανη στάση του. Μεταξύ άλλων διαμαρτυρήθηκε το «Σωματείον του βοηθητικού και νοσηλευτικού προσωπικού των κλινικών Αθηνών», το «Επαγγελματικόν σωματείον ηθοποιών κινηματογράφου», το «Νέον εργατοϋπαλληλικόν κέντρον Λευκάδος», το «Πανεργατικόν Κέντρον Περιφερείας Αθηνών», η «Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών και Βιοτεχνών» κ.λπ.

Για ακόμα μια φορά το έθνος μας είχε σωθεί από την έσωθεν επιβουλή.

Από τον Λαδά στον Αδωνι 


Το έργο του Λαδά δεν πήγε χαμένο. Το συνέχισαν δύο επάξιοι ομοϊδεάτες του. Ο κουμπάρος και προστατευόμενός του Κωνσταντίνος Πλεύρης και ο μαθητής του Πλεύρη, Αδωνις Γεωργιάδης. Ο Πλεύρης ήταν το 1968 στο γραφείο του Λαδά και εξέδιδε την εφημερίδα «4η Αυγούστου». Φρόντισε λοιπόν να εξάρει την πρωτοβουλία του προϊσταμένου του: «Εναντίον όλης αυτής της ηθικής σήψεως και της αναισχύντου ατιμίας εξεσηκώθη μόνον ένας, ο γεν. γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης» (φ. 63, Αύγουστος 1968). Πολλά χρόνια αργότερα, το 2005, ο Πλεύρης θα εκδώσει και βιβλίο για την ομοφυλοφιλία, στο οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, αναλύει «τον κιναιδισμό, ως πράξη εκφυλισμού, διότι αντίκειται προς τον φυσικόν νόμον της έλξεως των δύο φύλων» και καταγγέλλει «την τηλεοπτική και πολιτική αλητεία, που ιδιοτελώς προβάλλει τους ομοφυλόφιλους». Το συμπέρασμα του εθνικοσοσιαλιστή πολιτευτή είναι ότι «η ελληνική κοινωνία που είναι υγιής οργανισμός θεωρεί την ομοφυλοφιλίαν ψυχοσωματικήν ανωμαλίαν και τοποθετεί τους κιναίδους στον σκοτεινό χώρο των διεστραμμένων» (Κωνσταντίνος Α. Πλεύρης, «Οι κίναιδοι», εκδ. Ηλεκτρον, Αθήνα 2005).

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι για το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα ο Πλεύρης παραπέμπει σε βιβλίο του μαθητή του, του Αδώνιδος Γεωργιάδη: «Επιστημονικώς και με σαφέστατον τρόπον ο Αδωνις Γεωργιάδης δίδει πλήρη απάντησιν στο ερώτημα περί ομοφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα, ώστε δεν απομένει η παραμικρά αμφιβολία ότι οι ομοφυλόφιλοι ήσαν εκτός νόμου και εκτός ηθικής, καθώς ήσαν κατ’ επιλογήν των και εκτός φύσεως».

Το αστείο είναι ότι από τη δική του πλευρά, ο Γεωργιάδης στο εν λόγω βιβλίο του παραπέμπει στις τηλεοπτικές εκπομπές του Πλεύρη γι’ αυτό το θέμα. Για τη σοβαρότητα των επιχειρημάτων του Γεωργιάδη αρκεί να αναφέρουμε ότι για τη λέξη «κίναιδος», ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας έγραφε ότι «στη σημερινή νεοελληνική μας γλώσσα θα μπορούσαμε δόκιμα να μεταφέρουμε την έννοια αυτής της λέξεως μεταφράζοντάς την ως “ο καταραμένος”. Ο ομοφυλόφιλος δηλαδή στην αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν ο “καταραμένος” της σημερινής».

Κοινό χαρακτηριστικό των πονημάτων δασκάλου και μαθητή (Πλεύρη και Γεωργιάδη) ότι ενώ αναφέρονται εκτενώς στα έργα του Dover («Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα») και του Κωνσταντίνου Σιαμάκη («Οι έκφυλοι»), αποφεύγουν κάθε νύξη στο κλασικότερο σχετικό έργο, την εισαγωγή δηλαδή του Ιωάννη Συκουτρή στο «Συμπόσιον» του Πλάτωνα. Το κείμενο, όμως, του Συκουτρή δεν είναι δυνατόν να το ξεπεράσει κανείς. Πολύ περισσότερο, επειδή το περιέβαλε με το κύρος της η Ακαδημία Αθηνών που το εξέδωσε το 1934 (επανέκδοση το 1949), σε εποχές, υποτίθεται, περισσότερο πουριτανικές από τη σημερινή. Ο Συκουτρής είχε βέβαια συνείδηση της δυσκολίας. Στο κεφάλαιο της εισαγωγής του με τον τίτλο «Ο παιδικός έρως εις τους Αρχαίους Ελληνας» εξηγεί: «Το θέμα είναι πολύ λεπτόν. Αναφέρεται εις κάτι απολύτως ξένον προς τας συνηθείας και τας ηθικάς αντιλήψεις της σημερινής κοινωνίας. Αλλ’ αυτό δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωσιν να το αντικρύσωμεν με ψυχραιμίαν και αγνότητα· την καθιστά ακόμη μεγαλυτέραν. […] Δι’ εκείνους ο έρως ο παιδικός δεν εθεωρείτο και δεν ήτο μία ηθική απλώς διαστροφή, διαδεδομένη και σήμερον περισσότερον απ’ ό,τι ομολογούμεν, την οποίαν προσπαθούμεν διά λόγους ηθικούς και αισθητικούς να συγκαλύψωμεν μ’ ένα πέπλον σιγής αισχυντηλής. Ητο ένας θεσμός κοινωνικώς ανεγνωρισμένος, με τας συνηθείας και τους κανόνας του». Ο Συκουτρής, μάλιστα, διαχωρίζει τις ιωνικές πόλεις (και την Αθήνα), όπου θεωρούσαν παρεκτροπή την παιδεραστία, από τις δωρικές πολιτείες και κυρίως τη Σπάρτη, όπου «ο παιδικός έρως ήτο θεσμός ανεγνωρισμένος, σχεδόν κρατικός».

Ψιλά γράμματα για όσους ανασκαλεύουν την Ιστορία με μόνη σκοπιμότητα να επιβεβαιώσουν τις προειλημμένες εθνοπρεπείς πεποιθήσεις τους. Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι ανδροπρεπές.

Η εκπούστευση του έθνους 


Από το φετινό 3ο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας στη Θεσσαλονίκη EUROKINISSI

Τον Οκτώβριο του 2002 ένα άλλο τηλεπρόβλητο στέλεχος του ευρύτερου ακροδεξιού χώρου που κινείται μεταξύ ΛΑΟΣ και Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Βελόπουλος, θα εκστρατεύσει με ομάδα οπαδών του εναντίον του 7ου διεθνούς επιστημονικού συμποσίου «Αρχαία Μακεδονία», που διοργάνωνε το ΙΜΧΑ (14-19.10.2002), με αφορμή το γεγονός ότι δύο από τις εξήντα ανακοινώσεις αναφέρονταν στη μαγεία και την ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Μακεδονία. Το συμπόσιο διακόπηκε, ενώ οι σύνεδροι φυγαδεύτηκαν κάτω από τα γιουχαΐσματα των αγανακτισμένων τηλεοπαδών. Ο καθηγητής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ Γεράσιμος Βώκος θα τονίσει ότι «παρόμοιες αντιλήψεις, τηρουμένων βεβαίως όλων των αναλογιών, είχαν κυριαρχήσει στη ναζιστική Γερμανία» («Το Πανεπιστήμιο της σιωπής», «Το Βήμα», 27.10.2002).

Αλλά το ομοφοβικό πνεύμα ήταν κυρίαρχο και στην ευρύτερη παράταξη. Υπήρξε ιδρυτικό στοιχείο του διαβόητου «Δικτύου 21», στο οποίο συσπειρώθηκαν πολλοί αναλυτές και πολιτευόμενοι του «κλίματος Σαμαρά». Το εξέφρασε με τον γλαφυρό του λόγο ο Σαράντος Καργάκος στην πρώτη δημόσια εμφάνιση του «Δικτύου 21», τον Δεκέμβριο του 1997: «Χανόμαστε ως έθνος. Χάνουμε τη γλώσσα μας, καταρρέουν οι αξίες. Ζούμε την εποχή της εκπούστευσης του έθνους. Κίναιδοι και σπεκουλαδόροι διευθύνουν τη χώρα. Δεν υπάρχουν πολιτικοί άνδρες. Δεν έχουμε σχέδιο αντιμετώπισης της Τουρκίας, της Αλβανίας, που θα γίνει ιταλικό προτεκτοράτο, δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους Σκοπιανούς, ούτε τους Βούλγαρους. Γεμίσαμε σατανιστές και ναρκομανείς». Μέχρι σήμερα στελέχη του εθνικόφρονος αυτού think tank επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία τα ίδια, με πρωτοπόρο τον Φαήλο Κρανιδιώτη.

Οι θέσεις αυτές διαπερνούν και τους θεσμούς της δημοκρατίας, ακόμα και εκεί που θα έπρεπε να επικρατεί η ανεκτικότητα και ο σεβασμός των άλλων. Στις 21.12.2004 το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης ασχολήθηκε με τη νυχτερινή εκπομπή «Athens Gay and Lesbian Radio Show» του ραδιοσταθμού του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, την έκρινε «υποβαθμισμένη» και αποφάσισε να επιβάλει στον σταθμό πρόστιμο ύψους 5.000 ευρώ, με αποτέλεσμα να σιγήσει η μοναδική gay εκπομπή της χώρας. Βέβαια το ΕΣΡ είχε δείξει και δύο χρόνια νωρίτερα τις ομοφοβικές του πεποιθήσεις, ανάγοντας το φιλί μεταξύ δύο ανδρών σε μείζον τηλεοπτικό (επομένως και εθνικό) σκάνδαλο. Ο δε πρόεδρος του ΕΣΡ Ιωάννης Λασκαρίδης είχε διατυπώσει και έναν εξαιρετικά αποκαλυπτικό ορισμό της ομοφυλοφιλίας («ιδιορρυθμία που είναι έξω από την παραγωγική διαδικασία της ζωής»).

Αλλά το ΕΣΡ έβρισκε και τα έκανε. Ηταν η εποχή που μεσουρανούσε στις μετρήσεις θεαματικότητας η τηλεοπτική ζούγκλα, με «αποκαλύψεις» για τη σεξουαλική ζωή επώνυμων προσώπων. Για την ποιότητα και τον χαρακτήρα αυτού του είδους της δημοσιογραφίας αρκούμαστε να αντιγράψουμε από την εφημερίδα «Χρυσή Αυγή» της εποχής: «Ο Τριανταφυλλόπουλος στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει απόλυτο δίκιο. Παραβίασε τους κανόνες του παιχνιδιού, εξαπέλυσε απειλές εναντίον των “στηριγμάτων της κοινωνίας” κι έτσι αποφάσισαν να τον μαζέψουν». Διότι «δεν μπορεί να διασύρεται το “παιδί-θαύμα” Κορκολής, όπως δεν επιτρέπεται να θίγεται ο “γλυκύτατος” μόδιστρος Ασλάνης, ο οποίος είναι “ψυχούλα”, και ας πρόκειται στην πραγματικότητα για μια σιχαμερή και κραγμένη “αδερφή”» (11.2.2000).

Υπό τη σκέπη της Εκκλησίας


Αυτές όλες οι ακραίες θέσεις βρίσκουν την επιβράβευσή τους και μέσα στην Εκκλησία. Είναι γνωστές οι δηλώσεις του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για την ομοφυλοφιλία: «Ο σωλήνας αποβολής των περιττωμάτων του ανθρωπίνου σώματος δεν μπορεί να γίνει ποτέ αξία ζωής. Είναι τραγικό και να το σκέπτεται κανείς αυτό το πράγμα. Θα είναι τραγελαφικό, φαιδρό, ανόητο, επιπόλαιο. […] Θα μπορούσαν να ζητήσουν τη νομιμοποίηση του σαδομαζοχισμού, της ουρολαγνείας, της κοπρολαγνείας, της παιδοφιλίας, της νεκροφιλίας» (24.3.2008).

Τον ακολούθησαν και άλλοι, αλλά η Ιερά Σύνοδος απέφυγε πριν από λίγες βδομάδες να εκφραστεί με παρόμοιο τρόπο, τώρα που ξανατέθηκε το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης. Ευτυχώς ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν ακολουθεί σ’ αυτό το σημείο τον προκάτοχό του, ο οποίος είχε υπερασπιστεί τον ακροδεξιό Ιταλό πολιτικό Μπουτιλιόνε, και μίλησε για «κουσούρι». Βέβαια ο Χριστόδουλος είχε δώσει δείγμα γραφής από την εποχή που ήταν μητροπολίτης Δημητριάδος. Θεωρούσε ότι «η ομοφυλοφιλία εγείρει αναιδή κεφαλήν, οργανώνεται εις επισήμους συλλόγους, πραγματοποιεί δημοσίας εντυπωσιακάς συγκεντρώσεις προβολής των “δικαίων αιτημάτων” της και αγωνίζεται με την βοήθειαν “φιλελευθέρων” πολιτικών, “επαναστατημένων” καλλιτεχνών και υπερκιτρίνων δημοσιογραφικών γραφίδων διά την δικαίωσίν της». Η λύση που πρότεινε ο Χριστόδουλος ήταν η ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας: «Να θεσπιστούν αυστηρές ποινές για κείνους που ντροπιάζουν την ανθρώπινη αξίαν και παραδίδονται στα έργα της ατιμίας, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος».

Πού οδηγεί αυτή η σύγκλιση εκκλησιαστικών ανδρών και ακραίων ναζιστών το είδαμε στα επεισόδια έξω από το θέατρο «Χυτήριο», το φθινόπωρο του 2012. Ο μητροπολίτης Σεραφείμ μαζί με τον Χρήστο Παππά υπέβαλαν μήνυση στους συντελεστές της παράστασης και ο Παναγιώταρος τους έλουζε με τα ακόλουθα αρχαιοελληνικά, σε καταγραφή του Νίκου Σαραντάκου:

«Πουστράκι τελειώνετε, κατάλαβες; Τελειώνουν τα πουστράκια. Αντε κωλομπήχτες, μαλάκες, ηθοποιοί του κώλου, ε μαλάκες, ηθοποιοί του κώλου. Κοίτα πουτανάκι, έρχεται η ώρα σου. Τράβα ρε, τράβα, έρχεται η ώρα σου. Ερχεται ρε και η αστυνομία σάς φυλάει τα κωλαράκια, αφού σας τα γαμάνε που σας τα γαμάνε οι Πακιστανοί ρε. Αδερφές ξεσκισμένες. Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες, ε γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες».

Εκεί οδηγεί η πολλή ευλάβεια.


Η ροζ πολυκατοικία


«Εφήμερες», προφανώς σε αντίθεση με τις «μόνιμες» ακολασίες EUROKINISSI

Δεν είναι καθόλου καινούργια μέθοδος εξουδετέρωσης ενός πολιτικού αντιπάλου η επίκληση της «ιδιαιτερότητάς» του. Μάλιστα δεν υπάρχει πολιτική παράταξη που να μην έχει κάνει χρήση αυτού του αποτελεσματικού, όπως αποδεικνύεται, όπλου. Αλλά υποτίθεται ότι η βικτωριανή ηθική ανήκε σε έναν άλλο αιώνα. Ετσι νομίζαμε.

Μετά την έξαρση κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, η μέθοδος αυτή πολιτικής αντιπαράθεσης επανεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και συνέπεσε με την εθνικιστική ανάταση.

Τον χορό της σύγχρονης ομοφοβικής υστερίας άνοιξε φυσικά η Χρυσή Αυγή από την εφημερίδα της στις παραμονές των εκλογών του 1993: «Πόσοι ανορθόδοξοι ηδονιστές (βλ. κίναιδοι, παιδεραστές, οφθαλμολάγνοι κ.λπ.) έχουν περιληφθεί στις υπό κατασκευήν λίστες των κομμάτων; Απελευθερωμένοι, “ξεταμπούκωτοι”, έτοιμοι να δηλώσουν τις ανομολόγητες ορέξεις τους στο εκλογικό κοινό ώστε να προβάλλουν την “πρωτοπόρα” τους διάθεση. Πίσω τους ένας συρφετός αφανών υποστηρικτών με την ίδια έξη. Ναι αναγνώστη, δεν πρόκειται περί υπερβολής, μέγα ποσοστό των εκλέξιμων μελλοντικών βουλευτών και αντιπροσώπων του Λαού παρουσιάζει… οπισθία κλίση και ου μόνον» (17.9.1993).

Αλλά η ναζιστική οργάνωση δεν ήταν μόνη. Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, ο «Ελεύθερος Τύπος» φιλοξενούσε ολοσέλιδο ρεπορτάζ που επαναλάμβανε τα ίδια, στοχεύοντας κυρίως το νεοσύστατο τότε κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, την Πολιτική Ανοιξη: «Το έλα να δεις γίνεται στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας. Ούτε τα παραπειστικά κρητικά μουστάκια βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ούτε τα μούσια και το εισαγγελικό προφίλ βορειότερου συναδέλφου του τής Ν.Δ. είναι ικανά να κρύψουν την ομοφυλοφιλική δραστηριότητά τους. […] Στο ίδιο μήκος κύματος εκπέμπει και έτερος βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης που εκλέγεται στην Κεντρική Ελλάδα. Οσο αδρανής είναι στη Βουλή, τόσο ενεργητικός εμφανίζεται στην ερωτική του ζωή. Να το ξέραν μόνο οι ανίδεοι ψηφοφόροι του που έχουν και ανήλικα αγόρια! […] Αποτελεί κοινό τόπο ότι το νεοσύστατο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, η ΠΟΛ.ΑΝ, έγινε ήδη ένα πρώτης τάξεως πολιτικό κρησφύγετο υπερβατικής αντίληψης στα θέματα σεξουαλικής συμπεριφοράς. Ολοι γνωρίζουν τις ιδιαίτερες ερωτικές προτιμήσεις δύο Αθηναίων βουλευτών της ΠΟΛ.ΑΝ. στο ανδρικό φύλο. Για τον ένα τουλάχιστον, τις γνωρίζουν ο πρώην πρωθυπουργός και ο δημοσιογράφος Α. Κοκορίκος του ραδιoφωνικού σταθμού SKY» (11.11.1993).

Τότε ήταν που άρχισε να μεσουρανεί στο νεοδημοκρατικό στερέωμα ο Γιώργος Καρατζαφέρης, εφοδιασμένος από τον τότε αρχηγό του, τον Κώστα Μητσοτάκη, με ιδιόκτητο κανάλι και ραδιοφωνικό σταθμό. Ο Καρατζαφέρης έκανε καριέρα, μεταξύ άλλων, και χάρη στον ομοφοβικό του οίστρο. Την εποχή που ήταν ακόμα στη Νέα Δημοκρατία ελεεινολογούσε κάθε μέρα «την εφημερίδα του ναρκομανή, την εφημερίδα του ομοφυλόφιλου και την εφημερίδα του πράκτορα» εξηγώντας ότι εννοεί την «Ελευθεροτυπία» του Τεγόπουλου, τα «Νέα» του Λαμπράκη και το «Εθνος» του Μπόμπολα. Και όταν ήρθε η ώρα να φτιάξει το δικό του κόμμα δήλωσε ότι δεν έχει καμιά σχέση με το τρίπτυχο του κακού: «Εβραίος-κομμουνιστής-ομοφυλόφιλος. Εμείς δεν είμαστε τίποτα απ’ τα τρία. Ας το πει αυτό ο πρωθυπουργός [σ.σ. ο Κώστας Σημίτης]. Ας το πει ο κ. Καραμανλής». Εξάλλου, η αποχώρησή του συνοδευόταν από υπονοούμενα για ομοφυλοφιλικά κρούσματα στην αυλή τού τότε αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας.

Στο ΛΑΟΣ βέβαια δεν υπήρχε αρχικά χώρος για ομοφυλόφιλους. «Τους κίναιδους κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να τους εκτελέσουν», θα πει από το κανάλι του Καρατζαφέρη ο Χρήστος Βίρλας, μέλος τότε της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑΟΣ (16.6.2002). Αλλά λίγους μήνες αργότερα ο Καρατζαφέρης θα ανακοινώσει ότι έχει στο ψηφοδέλτιό του για την υπερνομαρχία δύο Εβραίους και δύο ομοφυλόφιλους. Το ΚΙΣ διέψευσε αυτή τη συμμετοχή, αλλά τον αρχηγό του ΛΑΟΣ τον ενδιαφέρουν μόνον οι εντυπώσεις. Η Χρυσή Αυγή που κατέβαινε τότε στο ίδιο ψηφοδέλτιο με τον Παναγιώταρο και τρία άλλα στελέχη της έπαθε πραγματικό σοκ. Και από τότε ξεκίνησε πόλεμο κατά του Καρατζαφέρη.

Από την ΕΦ-ΣΥΝ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Γίαννης Δραγασάκης: «Αριστερό είναι ότι προάγει την κοινωνική αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη» (Ακουστικό)

Κοινωνία


Τα κόκκινα δάνεια, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και η στάση της κυβέρνησης. Μιλά στο Κόκκινο ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γιάννης Δραγασάκης.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε σχέδιο και όχι άθροισμα αποσπασματικών προτάσεων  στη  ΔΕΘ», επεσήμανε μιλώντας στο ΚΟΚΚΙΝΟ ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Γιάννης Δραγασάκης.

Απαντώντας  στο ερώτημα εάν το σχέδιο αυτό θα μπορούσε να εφαρμοστεί από μια κυβέρνηση που δεν είναι αριστερή απάντησε κατηγορηματικά πως ΟΧΙ.

«Επιμέρους μέτρα, θα μπορούσαν να είχαν εφαρμοστεί, όχι όμως το ολοκληρωμένο σχέδιο, γιατί αυτοί υπηρετούν ένα μοντέλο που ξέρουν τα αποτελέσματα του γιατί έχουν ήδη εφαρμοστεί σε χώρες της Λατινική  Αμερικής», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της βουλής.

«Αριστερό στην εποχή μας είναι ότι  προάγει τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης» τόνισε αναφερόμενος στα κόκκινα δάνεια και προέβλεψε κοινωνική έκρηξη και δράμα εάν δεν εφαρμοστεί η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αξιωματική αντιπολίτευση προκρίνει τη δημιουργία ενός ενδιαμέσου δημόσιου φορέα, ο οποίος θα επεξεργάζεται καταρχήν το σχέδιο για τα κόκκινα δάνεια ενώ σε δεύτερη φάση θα εποπτεύει την εφαρμογή και τη διαχείριση των δανείων τα οποία δεν μπορούν να ρυθμιστούν ή να διαγραφούν από τις τράπεζες με απώτερο στόχο να εξασφαλίζεται οτι οι δανειολήπτες δεν θα χάσουν το σπίτι τους.

Επίσης, αναφερόμενος στην συνάντηση με τον Γερμανό Ασμουσεν, ανέφερε πως δεν ήταν επίσημη μα ούτε μυστική και έγινε στο πλαίσιο της διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος.

Από το Στο Κόκκινο

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Πολιτική αδημονία, κοινωνική ακινησία

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


Το να παρακολουθήσει κανείς τις καθεστωτικές πιρουέτες γύρω από το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών απαιτεί μια ιδιαίτερα κουραστική διανοητική προσπάθεια. Τη μια ο Σαμαράς χαρακτηρίζει «πολιτική αυτοκτονία» την προσφυγή στην κάλπη, την άλλη ο Βενιζέλος επιδεικνύει εκλογική σπουδή, ανοίγοντας θέμα αλλαγής του εκλογικού νόμου. Τη μια το Μαξίμου διαρρέει σενάρια εκλογικής φυγής μέχρι τέλος του έτους, με δέλεαρ κάποια απτή ένδειξη του success story, την άλλη προειδοποιεί με «έφοδο στα τραπεζικά γκισέ» σε περίπτωση εκλογικής αναμέτρησης. Τη μια το καθεστώς προεξοφλεί και επιχαίρει για τον επικείμενο «μεγάλο συμβιβασμό» του ΣΥΡΙΖΑ, την άλλη θεωρεί βέβαιη μια τραπεζική κατάρρευση («δεν θα μείνει ευρώ στις τράπεζες») και μόνο στο ενδεχόμενο εκλογικής του νίκης.

Τη μια επενδύει στο σενάριο της «αριστερής παρένθεσης», την άλλη την εξορκίζει σαν το απόλυτο κακό.

Εκ πρώτης όψεως, οι δυο αυτές βασικές στάσεις και τάσεις του καθεστώτος στο πεδίο της εκλογολογίας φαίνονται αντιφατικές, αποτέλεσμα του πανικού και της διανοητικής σύγχυσης στην οποία βρίσκονται οι δημόσιοι και οι αφανείς παράγοντές του. Μια προσεκτικότερη ματιά μπορεί να αποκαλύψει μια αρκετά μελετημένη, συνθετική λειτουργία τους. Η οποία αποτυπώνεται στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που εμφανίζουν μια κοινή γνώμη από «χλιαρή» έως απρόθυμη για προσφυγή στις κάλπες. Τα ευρήματα αυτά, με τη σειρά τους, βρίσκονται σε κραυγαλέα αντίφαση με το ακλόνητο δεδομένο ότι η κυβέρνηση και τα κόμματά της βλέπουν να καταρρέει ακόμη και η επιρροή που διέσωσαν στις ευρωεκλογές. Ταυτόχρονα, όμως, τα ίδια ευρήματα φαίνεται να ενσωματώνουν μέρος της καθεστωτικής, αντιεκλογικής ρητορικής, που παίζει πονηρά με το δίπολο: «οι εκλογές είναι καταστροφή» και «οι εκλογές δεν θα αλλάξουν τίποτα».

Το βαθύτερο μήνυμα που εκπέμπει αυτό το δίπολο στην κοινωνία είναι πολύ πιο επικίνδυνο: μην περιμένετε τίποτα από την πολιτική. Ιδιαίτερα από τη δική σας συμμετοχή στην πολιτική. Καθίστε στ' αυγά σας.

Αυτό έχει γίνει η πιο επικίνδυνη σταθερά του πολιτικού βίου των Νεοελλήνων στα χρόνια του Μνημονίου. Το καθεστώς -με ό,τι η λέξη περιλαμβάνει-, μέσα στον οικονομικό και πολιτικό όλεθρο που βιώνει από το 2010, έχει πετύχει τον παράδοξο θρίαμβο να ακινητοποιήσει τη μεγάλη πλειοψηφία της τσακισμένης κοινωνίας. Οι λίγες, συμβολικές εστίες αντίστασης είναι δύσκολο να διασώσουν τα προσχήματα και την όποια ιστορική αισιοδοξία διατηρούν όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Η οικονομική και κοινωνική ματαίωση που βιώνουν τα φτωχά και τα μεσαία στρώματα μεταφράζεται πια και σε πολιτική ματαίωση.

Η επένδυση που έχουν κάνει το εγχώριο καθεστώς, η τρόικα και οι δανειστές στο να εξουδετερώσουν τα όποια ανακλαστικά αντίστασης της ελληνικής κοινωνίας είναι τρομακτική. Και, δυστυχώς, αποδοτική. Όπως διαπιστώνει κανείς, ούτε η ήττα των κομμάτων της συγκυβέρνησης στις ευρωεκλογές στάθηκε αρκετή για να διαταράξει τη σαδιστική τελετουργία των αξιολογήσεων και των προαναγγελιών νέων πακέτων μέτρων.

Οι εκπρόσωποι των δανειστών βαδίζουν με τη βεβαιότητα ότι κανένα μέτρο, όσο εξωφρενικό κι αν είναι, δεν θα συναντήσει αξιόλογες αντιστάσεις. Ή, στη χειρότερη γι' αυτούς περίπτωση, μοιάζουν να ρισκάρουν, να δοκιμάζουν τα όρια της κοινωνίας. Ο περίφημος πάτος έχει χαθεί σε ένα απύθμενο πηγάδι.

Αυτό το φαινόμενο της ατομικής και συλλογικής αποστράτευσης, από την πολιτική ειδικά και από τη δημόσια σφαίρα γενικότερα, μπορεί να το αποδώσει κανείς σε ποικίλους παράγοντες, «μακροπολιτικούς» (η δαιμόνια ικανότητα του σύγχρονου καπιταλισμού όχι απλώς να αλλοτριώνει, αλλά να «απαλλοτριώνει» τις συνειδήσεις των ανθρώπων) ή «μικροπολιτικούς» (η στρατηγική των δανειστών να τσακίσουν το φρόνημα των ανθρώπων, με το «διανοητικό Μνημόνιό» τους ή μια εκδοχή του «δόγματος του σοκ»).

Δυστυχώς, όμως, στο φαινόμενο της αποστράτευσης αποτυπώνεται και μια συμβολή της Αριστεράς. Εκ γενετής ταλαντευόμενη ανάμεσα στην αντιεξουσιαστική της φύση και την πρόκληση της εξουσίας, άλλοτε απολυτοποιεί τους κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες κι άλλοτε κηρύσσει τον υπέρ πάντων πολιτικό αγώνα.

Η παρούσα συγκυρία φαίνεται να ευνοεί τη δεύτερη εκδοχή. Η αίσθηση της άμεσα επικείμενης πολιτικής αλλαγής και η αδημονία που αυτή γεννάει στην αριστερή καθημερινότητα συνοδεύεται από μιαν αντίληψη ματαιότητας του μικρού ή μεγάλου κοινωνικού και συνδικαλιστικού αγώνα. Η αντίφαση ότι η ίδια κοινωνική πλειοψηφία που είναι έτοιμη για την πολιτική αλλαγή είναι ανέτοιμη ή ανίκανη να αντισταθεί και να υπερασπίσει τον εαυτό της μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ. Όταν θα επέλθει η πολιτική αλλαγή, όσο «στρογγυλό», «ρεαλιστικό» και «κοστολογημένο» πρόγραμμα κι αν αυτή διαθέτει, θα έχει βραχύ και σκοτεινό ορίζοντα χωρίς ενεργούς υπερασπιστές. Σκεφτείτε μόνο ένα παράδειγμα: η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, ένα καθ' όλα μετριοπαθές μέτρο.

Ποιος θα το υλοποιήσει στους χώρους δουλειάς που έχουν μεταμορφωθεί σε βασίλεια εκβιασμών, δουλείας και ανομίας;

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σε ολονυχτία στον Άρειο Πάγο καλούν απόψε οι καθαρίστριες

Κοινωνία


Εν μέσω όλο και μεγαλύτερης απήχησης του αγώνα τους παγκοσμίως, οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες κλιμακώνουν τις δράσεις τους δύο ημέρες πριν την απόφαση του Αρείου Πάγου. Απόψε διοργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία έξω από τον Άρειο Πάγο, καλώντας πολίτες, φορείς και συνδικάτα σε συμπαράσταση.

Ολονυχτία στον Άρειο Πάγο από το βράδυ της Δευτέρας

Κομβικός σταθμός στον αγώνα των καθαριστριών θα είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με την αίτηση του υπουργείου Οικονομικών για αναίρεση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που τις έχει δικαιώσει ορίζοντας την επαναπρόσληψή τους.

Από το βράδυ οι καθαρίστριες διοργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία έξω από τον Άρειο Πάγο, καλώντας πολίτες, φορείς και συνδικάτα σε συμπαράσταση.

24ωρη απεργία για αύριο έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ, και συγκέντρωση συμπαράστασης στις 595 καθαρίστριες, έξω από τον Άρειο Πάγο.

Ωστόσο, πριν λίγες ημέρες, υπήρξαν πληροφορίες βάσει των οποίων ο αρμόδιος αρεοπαγίτης εισηγητής θα προτείνει να μην επαναπροσληφθούν οι 595 ηρωικές καθαρίστριες.

«Άμεση δημοκρατία, η φράση που δεν τελείωσε», προβολή απόψε στην Καρ. Σερβίας

Χθές πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στην οδό Καραγεώργη Σερβίας, με προβολή του ντοκιμαντέρ "Άμεση δημοκρατία... Η φράση που δεν τέλειωσε" του Μανώλη Παπαδάκη για τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα το καλοκαίρι του 2011.

"Δύο ημέρες πριν τον Άρειο Πάγο οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών επιλέγουμε να προβάλουμε το ντοκιμαντέρ του Μανώλη Παπαδάκη για το Κίνημα των Πλατειών το καλοκαίρι του 2011. Και ο δικός μας αγώνας είναι τμήμα των μεγάλων κινητοποιήσεων του λαού ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια. Κομμάτι του μεγάλου κινήματος για Δημοκρατία. Κι εμείς έναν ολόκληρο χρόνο τώρα διεκδικούμε το δικαίωμα στη δουλειά, τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Κι έχουμε δεχτεί την αλληλεγγύη όλου του κόσμου. Με αυτή τη δύναμη ο αγώνας των καθαριστριών θα νικήσει.

Το ντοκιμαντέρ "Άμεση δημοκρατία... Η φράση που δεν τέλειωσε" του Μανώλη Παπαδάκη παρακολουθεί μέρα με τη μέρα τα συμβάντα της Πλατείας Συντάγματος μέσα από το υποκειμενικό βλέμμα των πρωταγωνιστών της: την αμηχανία, την χαρά και τον ενθουσιασμό των πρώτων ημερών.

ΣΥΡΙΖΑ: Στηρίζει τον ανυποχώρητο αγώνα των καθαριστριών για δουλειά με αξιοπρέπεια

Το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τον ανυποχώρητο αγώνα των καθαριστριών για δουλειά με αξιοπρέπεια για όλους και όλες, και καλούν σήμερα σε συμπαράσταση στις 9.30πμ, στον Άρειο Πάγο, ο αγώνας τους κορυφώνεται. "Θα είμαστε όλες και όλοι εκεί" τονίζουν.

Οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών συμπληρώνουν ένα χρόνο διεκδίκησης των εργασιακών τους δικαιωμάτων, ένα χρόνο δράσεων και πρωτοβουλιών ενάντια στην ισχύ του ανάλγητου μέτρου της διαθεσιμότητας. Αποδεικνύουν κάθε μέρα στην πράξη ότι οι γυναίκες έχουν φωνή, διεκδικούν, αγωνίζονται, αντιστέκονται. 595 γυναίκες, με τον παραδειγματικό τους αγώνα, δίνουν δύναμη και έμπνευση αντίστασης σε όσες και όσους πλήττονται βάναυσα από τις πολιτικές των μνημονίων. 595 γυναίκες ενέπνευσαν ένα παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης με τη συμμετοχή εργαζόμενων, ανέργων, συνταξιούχων, νέων.

Απο την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πάπας δεν παίζει ζάρια…

Του Ευστάθιου Λιανού Λιάντη


Ο Αϊνστάιν είχε πει κάποτε, αναφερόμενος στην τυχαιότητα στη φυσική, ότι «ο Θεός δεν παίζει ζάρια». Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τον θεωρούμενο ως τον επί γης αντιπρόσωπό του. Ο Πάπας και η αρχαία βατικάνεια διπλωματία δεν αφήνουν σίγουρα τίποτα στην τύχη. Οι πολιτικές κινήσεις της Αγίας Έδρας πραγματοποιούνται βάσει λεπτομερούς σχεδιασμού και η συμπεριφορά έναντι των ηγετών είναι αποτέλεσμα σοβαρής μελέτης από την πλέον έμπειρη διπλωματική γραφειοκρατία.

Γιατί, λοιπόν, ο Πάπας δέχεται σε ιδιωτική συνάντηση έναν νέο πολιτικό της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που οι αντίπαλοί του –εντός και εκτός Ελλάδας- προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως το enfant terrible της Γηραιάς Ηπείρου; Προφανώς, διότι προσδοκά, ότι αυτός ο πολιτικός θα διαδραματίσει βραχυπρόθεσμα σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Το δεύτερο προφανές συμπέρασμα είναι πως ο Ποντίφικας και οι σύμβουλοί του κρίνουν, ότι ο ρόλος του θα είναι θετικός. Κανείς δε θα ευνοούσε με ακρόαση έναν υποψήφιο ολετήρα.

Στους Υπνοβάτες του Χέρμαν Μπροχ παρουσιάζεται ο θάνατος του παλιού κόσμου και η αναμονή για τη γένεση του νέου.Οι χαρακτήρες του έργου, όμως, είναι αδύναμοι· αφήνονται στη ροή των γεγονότων και «υπνοβατούν» από τον ρομαντικό ιδεαλισμό του 19ου αιώνα προς την καταρράκωση των ανθρωπιστικών αξιών, που γέννησε τον ναζισμό. Το ίδιο αδύναμη είναι και η σύγχρονη, κυρίαρχη, πολιτική τάξη της Ευρώπης. Έχοντας χάσει τη μεταπολεμική αισιοδοξία για μια ενιαία δημοκρατική ήπειρο, έχει αφεθεί στο έλεος των αγορών, όπως μια γηραιά κυρία στα χέρια του νεαρού εραστή.

Στο μεταξύ η ακροδεξιά ξεσκονίζει τη μεγάλη στολή. Και αν οι γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2002 ήταν μια άσφαιρη προειδοποίηση, ίσως το 2017 αντικρύσουμε το πτώμα. Όμως, ο Πάπας Φραγκίσκος, διδασκόμενος από τις ατυχείς στιγμές των προκατόχων του, επιλέγει να συναντηθεί με τον εκφραστή της νέας ευρωπαϊκής Αριστεράς, Αλέξη Τσίπρα, και όχι με την «πολύ καθολική» (très catholique) Μαρίν Λεπέν, που εμφανίζεται ως το χαμογελαστό πρόσωπο του νεο-φασισμού. Αυτό που δεν κατάλαβαν ο Πίος ΙΒ΄ και οι Γερμανοί σύμβουλοί του στον Μεσοπόλεμο φαίνεται να το καταλαβαίνει ο σημερινός Πάπας.

Αλλά και η Αριστερά ξεπερνάει θαρραλέα τις παλιές αγκυλώσεις της και θεραπεύει τις ιστορικές πληγές. Αναζητεί συμμαχίες με πολιτική φαντασία και, ουσιαστικά, επανακαθορίζει το εύρος των δυνάμεων της δημοκρατικής συνιστώσας των κοινωνιών. Το ζήτημα είναι, ακριβώς, να μην πεθάνει ο σπόρος του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού και σ’ αυτή την προσπάθεια οι μεγάλες χριστιανικές ομολογίες βρίσκονται στην ίδια πλευρά με την Αριστερά. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος από την Αθήνα και ο Πάπας Φραγκίσκος από τη Ρώμη στέλνουν -με διαφορετικούς τρόπους- το ίδιο μήνυμα ενάντια στον ανορθολογισμό της φασιστικής δημαγωγίας και της οικονομικής τρομοκρατίας.

Αυτή τη φορά ο Πάπας δεν στρατεύεται με τον Μέτερνιχ και τον Γκιζό· η σαγήνη της δύναμης υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη να διατηρηθεί το πολύτιμο υπόβαθρο των πνευματικών και πολιτικών κατακτήσεων του ανθρωπισμού, «χριστιανικού», «σοσιαλιστικού» ή «φιλελεύθερου». Από την πρόσφατη συνάντησή του με τον κ. Τσίπρα καταλάβαμε, ότι υφίσταται αλληλεγγύη στο επίπεδο των αρχών και, σίγουρα, οι Μαντόνες στο Ορβιέτο δεν θα δακρύσουν αν στην Ελλάδα κυβερνήσει η Αριστερά.


Από το tvxs 

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Υποβαθμίζει τη επίσκεψη Σαμαρά το Βερολίνο - «Δεν είναι πια μπαμπούλας ο Τσίπρας»

Πολιτική


Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να χαρακτηρίζει ιδιαίτερα σημαντική τη συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τη γερμανίδα καγκελάριο την Τρίτη, ωστόσο το Βερολίνο υποβαθμίζει τη σημασία της επίσκεψης, κάνοντας λόγο για μια συνάντηση στο πλαίσιο «εντατικών και συχνών επαφών» και υπογραμμίζοντας ότι «δεν πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις για το ελληνικό χρέος». Παράλληλα, όπως αναφέρει ο γερμανός αναλυτής Νιλς Καντρίτσκε στη Deutsche Welle, η γερμανική κυβέρνηση παρόλο που «δεν θα αντιμετώπιζε θετικά μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ», ωστόσο «ο Τσίπρας δεν είναι πλέον ο μεγάλος μπαμπούλας».

Στη συνάντηση με τον έλληνα πρωθυπουργού, επισημαίνει ο Νιλς Καντρίτσκε, δημοσιογράφος και γνώστης των ελληνικών θεμάτων, η Άνγκελα Μέρκελ δύσκολα θα συζητούσε λεπτομέρειες του ελληνικού προγράμματος. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα συμφωνούσε σε αλλαγές χωρίς ισοδύναμα, όπως για παράδειγμα στο ζήτημα των φορολογικών ελαφρύνσεων.

«Ενδεχομένως θα του υπενθυμίσει ότι θα πρέπει επιτέλους να πληρώσουν οι φοροοφειλέτες, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη να κληθούν στο ταμείο εκείνοι που έβγαλαν τα κεφάλαια τους στο εξωτερικό», δηλώνει ο γερμανός αναλυτής.

Πάντως υποστηρίζει πως «η κατάσταση της Ελλάδας αντιμετωπίζεται πλέον διαφορετικά στο Βερολίνο, καθώς η γερμανική κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι η πολιτική της λιτότητας που επεβλήθη στην Ελλάδα ήταν πολύ σκληρή, ενώ στο μεταξύ είναι πλέον σαφές ότι η ευρωκρίση δεν έχει παρέλθει», προσθέτοντας ότι υπό αυτή την έννοια, «θα πρέπει να αναμένεται κατανόηση προς τις ελληνικές θέσεις».

«Ο Τσίπρας δεν είναι πλέον ο μεγάλος μπαμπούλας»

«Η μορφή Τσίπρα δεν συνιστά πλέον μπαμπούλα για το γερμανικό πολιτικό κόσμο. Στους κυβερνητικούς κύκλους της Γερμανίας και κυρίως στο σοσιαλδημοκρατικό στρατόπεδο, οι ιθύνοντες γνωρίζουν καλά ότι το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης από τον Τσίπρα δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση το τέλος των σχέσεων της ΕΕ με την Ελλάδα», επισημαίνει ο Νιλς Καντρίτσκε.

Επίσης εκτιμά ότι «σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λάβει σαφώς θέση υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη»

Σύμφωνα με τον γερμανό αναλυτή, «κανείς δεν φοβάται πια στο Βερολίνο ότι ο Τσίπρας θα αναποδογυρίσει το τραπέζι, στο οποίο θέλει να καθίσει με μια αριστερή κυβέρνηση προκειμένου να συζητήσει την ελληνική κρίση και σχέδια εξόδου από αυτήν».

Από το tvxs

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

«Μορφώστε τους Ναζί»;

Κοινωνία


Ένα μεγάλο σφάλμα του αντιφασιστικού κινήματος είναι ότι αποδίδει τον ενστερνισμό ρατσιστικών ιδεολογημάτων και την υιοθέτηση ναζιστικών πρακτικών αποκλειστικά σε αίτια που σχετίζονται με το χαμηλό έως ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο των φορέων της ναζιστικής ιδεολογίας.

Αν και αυτό αληθεύει σε κάποιο βαθμό για τα ανεγκέφαλα ούγκανα που πυκνώνουν τις γραμμές των δολοφονικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής ή οι τερατώδεις ανορθογραφίες είναι ταυτισμένες στο μυαλό μας με τον μέσο οπαδό της συμμορίας, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι είναι μεγάλο λάθος η επίρριψη ευθυνών για την αποδοχή του ναζισμού αποκλειστικά στην έλλειψη μόρφωσης.

Στα χρόνια του Χίτλερ δεν ήταν λίγοι οι "μορφωμένοι Γερμανοί" που ασπάστηκαν τη ναζιστική ιδεολογία ή προσέφεραν εθελοντικά τις γνώσεις τους για την υλοποίηση των επιστημονικών σκοπών του Γ' Ράιχ.

Έρευνες αποδεικνύουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό γιατρών, βιολόγων, ευγονιστών, επιστημονικών δημοσιογράφων, μηχανικών και άλλων, όχι μόνο δεν υποχρεώθηκαν να υλοποιήσουν τις επιταγές των Ναζί, αλλά οι περισσότεροι ακολούθησαν εθελοντικά τη γραμμή του κόμματος και μάλιστα με τέτοια προσήλωση που ξεπέρασε ακόμη και αυτή των κομματικών στελεχών.

Ο επιστημονικός δημοσιογράφος και πολιτικός επιστήμονας Wolfgang Goede αναφέρει σε σχετικό αφιέρωμα του περιοδικού Der Spiegel που δημοσιεύτηκε στις 10/3/2008 ότι «ο Γερμανικός φασισμός προσέφερε τεράστιες ευκαιρίες για σταδιοδρομία και δυνατότητες για απεριόριστη έρευνα σε πολλούς επιστήμονες. Δεν υπήρχαν νομικές δεσμεύσεις, σε μια ελεύθερη εργασία που απολάμβανε και μια γενναιόδωρη χρηματοδότηση, εάν τα έργα κάλυπταν τους δολοφονικούς στόχους της ναζιστικής ιδεολογίας. Οι πολυάριθμοι έξυπνοι και φιλόδοξοι άνθρωποι του χώρου ήξεραν πώς να επωφεληθούν από αυτή τη μοναδική ευκαιρία».

Η δρ. Susanne Heim, επικεφαλής της επτροπής ανεξάρτητων ιστορικών στα πλαίσια έρευνας που διεξήχθη το 2005 από τη Max Planck Society αναφορικά με τη συμμετοχή μεγάλου ποσοστού των γιατρών στην προπολεμική εξόντωση 250.000 ανθρώπων μέσω ιατρικών πειραμάτων (80.000 εκ των οποίων ήταν άτομα με ειδικές ανάγκες) σημειώνει: «Οι επιστήμονες είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στην πνευματική και ηθική διαφθορά (...) Δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτες τις ευκαιρίες αν τους υπόσχονται δυνατότητα για μεγαλύτερη επιρροή και επιτυχία.»

Δεν είναι όμως μόνο οι θετικοί επιστήμονες που στήριξαν με το έργο τους το άγος της ναζιστικής Γερμανίας. Ας θυμηθούμε πολύ πρόχειρα ότι και στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών, ακόμα και ο κορυφαίος Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ είχε συνδεθεί στενά με το ναζιστικό κόμμα. Tο δε υπ' αριθμόν 2 στέλεχος του καθεστώτος, Γιόζεφ Γκαίμπελς, είχε σπουδάσει Λογοτεχνία και Φιλοσοφία σε 4 πανεπιστήμια και ήταν κάτοχος διδακτορικού διπλώματος με διατριβή πάνω στο γερμανικό ρομαντικό δράμα του 18ου αιώνα.

Αλλά και την καύση 20.000 "αντιγερμανικών" βιβλίων που έγινε στις 10 Μαΐου 1933 έξω από το πανεπιστήμιο Humboldt, ναζιστές φοιτητές την οργάνωσαν, μαζί με μέλη των SA. Τα παραδείγματα δεν σταματούν εδώ.

Γιατί εντέλει ο ναζισμός δεν είναι θέμα «μόρφωσης», όπως δεν είναι μόνο αποτέλεσμα οικονομικής εξαθλίωσης. Είναι πρωτίστως θέμα ηθικής ακεραιότητας.

ΥΓ: Στη φωτογραφία ο μορφωμένος ναζιστής γιατρός Γιόζεφ Μένγκελε, ο οποίος εργαζόταν στα στρατόπεδα εξόντωσης του Γ' Ράιχ υποβάλλοντας τους κρατουμένους σε φρικαλέα πειράματα ενόσω ήταν ακόμη ζωντανοί.
Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβανόταν η αναζήτηση των ορίων της ανθρώπινης αντοχής μέσω συνεχών μεταγγίσεων αίματος, απανωτών μεταμοσχεύσεων, πολλαπλών πειραματισμών σε ανθρώπινα όργανα, ακρωτηριασμών, έκθεσης των ανθρώπων-πειραματόζωων σε ακραίες συνθήκες κόπωσης, στέρησης και κλιματολογικών αλλαγών, ενώ τα πειραματικά πεδία στα οποία επιδιδόταν με ιδιαίτερο ζήλο και με κάθε δυνατό τρόπο ήταν οι έγκυες γυναίκες, τα δίδυμα αδέλφια, τα άτομα με εκ γενετής κινητικά προβλήματα και δυσπλασία κ.ο.κ.

Πιθανώς χιλιάδες άνθρωποι να μην είχαν βρει φριχτό θάνατο, ούτε να ζούσαν το υπόλοιπο της ζωής τους με ανεπούλωτα ψυχοσωματικά τραύματα, αν ο Μένγκελε δεν είχε μορφωθεί τόσο πολύ και ήταν ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους φρουρούς π.χ. του Άουσβιτς, που μόνη τους αρμοδιότητα ήταν να "υπακούουν εντολές ανωτέρων".

Από το Jungle Report

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Στους δρόμους της υφηλίου για το κλίμα (ενημέρωση - φωτογραφίες)

Οικολογία


Περισσότερες από 2.600 πορείες πραγματοποιούνται σήμερα, Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου, σε 159 χώρες σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένων μεγάλων πόλεων όπως Νέα Υόρκη, Λονδίνο, το Γιοχάνεσμπουργκ, το Νέο Δελχί και Ρίο ντε Ζανέιρο, με αίτημα την άμεση δράση για τον περιορισμό της κλιματικής αλλαγής, ενόψει της σχετικής Συνόδου Κορυφής στον ΟΗΕ

Διαβάστε σχετικά με τη δράση στην Αθήνα

Η Νέα Υόρκη φιλοξενεί την κύρια πορεία, η οποία έχει χαρακτηριστεί η «μεγαλύτερη κλιματική πορεία στην ιστορία»:

(φωτογραφία: New York Times)

Την ίδια ώρα, χιλιάδες διαδηλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο απαιτούν οι ηγέτες του κόσμου να αναλάβουν δράση για την κλιματική αλλαγή, καθώς προετοιμάζονται για την σύνοδο κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, τη Δευτέρα.

Στο Λονδίνο:
Πήτερ Γκάμπριελ, Βιβιαν Γουεστγουντ και Εμμα Τόμσον, στην κεφαλή πορείας στο Λονδίνο
Πήτερ Γκάμπριελ, Βιβιαν Γουεστγουντ και Εμμα Τόμσον, στην κεφαλή πορείας στο Λονδίνο
People's climate march in London, where thousands of people took to the streets

Στο Παρίσι:
diadilosi-Paris

Στη Μελβούρνη:

diadilosi-Melbourne-1

Στο Ρίο:
Scenes from Rio march

Στη Μπογκοτά:
View image on Twitter

Στις Βρυξέλλες:
Climate march in Brussels

Από το Left

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Πληρώνοντας για ένα like

Επιστήμη


Η διαφήμιση μέσω Facebook έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δημοφιλείς τρόπους εξαγγελίας και προώθησης νέων προϊόντων, με τις περισσότερες εταιρίες να το θεωρούν αναπόσπαστο τμήμα της στρατηγικής τους στο μάρκετινγκ.

Το Facebook με τη σειρά του επικροτεί τις πρακτικές αυτές δίνοντας την ευκαιρία στους χρήστες να πατήσουν like στις σελίδες που τους ενδιαφέρουν και στη συνέχεια να ενημερώνονται για την πορεία των προϊόντων. Το Facebook στοχοποιώντας χρήστες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους, προτείνει σελίδες που πιστεύει πως τους ταιριάζουν καλύτερα και για αυτή την υπηρεσία αμείβεται αδρά από τις εταιρίες που το χρησιμοποιούν ως μέσο προώθησης.

Υπάρχει ωστόσο και ένας ακόμη τρόπος προώθησης μέσω Facebook ο οποίος έχει αρχίσει να εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια και αφορά στα like επί πληρωμή. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω από «φάρμες like», μία υπηρεσία που πωλούν διάφοροι ιστότοποι στους ενδιαφερόμενους και υπόσχεται ένα συγκεκριμένο αριθμό likes στη σελίδα τους.

Καθώς λίγα ήταν γνωστά για το πώς λειτουργούν αυτές οι φάρμες, ο Εμιλιάνο ντε Κριστοφάρο από το πανεπιστήμιο UCL του Λονδίνου και οι συνεργάτες του αποφάσισαν να κάνουν την πρώτη συστηματική προσπάθεια για να κατανοήσουν τον τρόπο λειτουργίας τους και εάν επρόκειτο για ανθρώπινους χρήστες ή για bots όπως αποκαλούνται τα προγράμματα υπολογιστή που επιτελούν αυτόματες λειτουργίες στο διαδίκτυο.

Η μέθοδος που ακολούθησαν ήταν να κατασκευάσουν δεκατρείς σελίδες στο Facebook με τη γενική περιγραφή «Εικονικός Ηλεκτρισμός» αλλά χωρίς κανένα περιεχόμενο πέρα από την προτροπή «Αυτή δεν είναι αληθινή σελίδα, παρακαλούμε να μην της κάνετε like».

Στη συνέχεια ακολούθησαν δύο πρακτικές: για τις πέντε από τις σελίδες χρησιμοποίησαν τις διαφημίσεις μέσω του Facebook (Ads στην τιμή των 5 ευρώ την ημέρα) ώστε να προκύψουν επισκέψεις στις σελίδες αυτές. Η κάθε καμπάνια ορίστηκε για ξεχωριστές γεωγραφικές περιοχές: τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ινδία, την Αίγυπτο και μία για όλο τον κόσμο. Για τις υπόλοιπες οχτώ σελίδες ενοικιάστηκαν υπηρεσίες από τις πιο γνωστές φάρμες like που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Οι φάρμες κόστισαν στους ερευνητές από 55 έως 150 ευρώ, και εγγυόνταν 1.000 likes τις επόμενες 15 ημέρες.

Τα αποτελέσματα είναι άκρως ενδεικτικά, όπως περιγράφουν στην έρευνα τους οι επιστήμονες: η πρώτη μέθοδος απέφερε 32 likes από τις ΗΠΑ, 44 από τη Γαλλία, από 500 για την Ινδία και την Αίγυπτο και επίσης 500 για τη παγκόσμια διαφημιστική καμπάνια, τα περισσότερα εκ των οποίων από την Ινδία. Οι χρήστες που έκαναν τα like είχαν κατά μέσο όρο περισσότερους από 300 φίλους κάτι που συμφωνεί και με το παγκόσμιο μέσο όρο, ήταν όμως επιφανείς «likers» έχοντας μεταξύ 600 και 1000 likes σε αντίστοιχες σελίδες, όταν ο μέσος όρος για ένα χρήστη είναι 40.

Τα ευρήματα από τις φάρμες των like είναι ακόμη πιο περίεργα καθώς ενώ στη διαφημιστική καμπάνια μέσω Facebook τα likes ήταν ισοκατανεμημένα με το χρόνο, οι φάρμες παρήγαγαν likes μαζικά. Μία από τις φάρμες για παράδειγμα έδωσε 700 likes τις πρώτες τέσσερις ώρες και στη συνέχεια κανένα άλλο, κάτι που σημαίνει πως πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα για αυτοματοποιημένα προφίλ (bots) που κάνουν τυφλά like. Οι υποτιθέμενοι χρήστες μάλιστα έχουν στο λογαριασμό τους έναν πολύ μεγάλο αριθμό από likes της τάξεως των 1200-1800.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως τα αποτελέσματα αυτά κάνουν πασιφανές το γεγονός πως τα περισσότερα από τα likes είναι ψεύτικα και δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικούς ανθρώπους. Επισημαίνουν επίσης το γεγονός πως παρόλο που το Facebook θα ήταν σε θέση να εμποδίσει αυτές τις τακτικές, δε φαίνεται να επιθυμεί να το κάνει. Καταλήγουν ωστόσο πως αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι αποδοτική μία διαφημιστική καμπάνια στο εν λόγω μέσο, όμως θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και αυτές οι παράμετροι στην αξιολόγησή της απόδοσής της.

Από την Ναυτεμπορική

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Του Κοσμά Ηλιάδη


Δέντρο καθημερινό, καρέκλα να κάθομαι, τραπέζι να γευματίζω, τραπεζάκι να πίνω καφέ ή μπύρα, γραφείο να γράφω χαρτί, μα και μολύβι, μη χαθούνε λέω, - από τι μεγάλη συμφορά γλυτώνω – αυτά που ρουθουνίζουν τη σκέψη μου. Κοντάρι για σημαίες, υποστύλωμα σε ορυχεία και ανασκαφές, στειλιάρι να σκάβω, φωτιά να θερμάνω παγωμένα άκρα, γενναίο ρόπαλο για το λιοντάρι της Νεμέας, καστρόπορτα, μπάρα, γέφυρα, πολιορκητικός κριός. Κιβωτός, κλάδος ελαίας, επί ξύλου κρεμάμενος, τα δυο σου χέρια πήρανε, βεργούλες κα με δείρανε, αρκεί να είναι από κλαδί πλατάνου. Σταυρός για δικαίους και αδίκους, αέτωμα οικίας, πλοίο για την Τροία, το άλογο του Οδυσσέα, τα ξύλινα τείχη της Σαλαμίνας, καράβι για γιρλάντες και λαμπιόνια, Φωτόδεντρο, το δέντρο της ζωής, το δέντρο - τέλος του χρόνου - αρχή του νέου.

Το δέντρο της γνώσης και ο απωλεσθής παράδεισος,– οι θεοί δεν αγάπησαν τον άνθρωπο – φορτωμένοι ανθρώπινη κακία. Κάρφωσε τον Προμηθέα ο παλιός, βιγλάτορας Ολύμπου, στα βράχια του Καυκάσου. Έδωσε λέει στον άνθρωπο φωτιά. Τον ήθελε να ζει σε ατέλειωτη νύχτα, σε πηχτά σκοτάδια να βουλιάζει, μην τυχόν και ανοίξει τα μάτια του, μην δει φάρο, μη σώσει ναυαγό. Κατόπιν ο άλλος τον έξωσε από την πρώτη κατοικία, καθώς γεύτηκε καρπό από το δέντρο της γνώσης. Σκοτάδια και εδώ, σκοτάδια προόριζε, η πρώιμη θέλησή του, για τον άνθρωπο.

Θέλουν τον άνθρωπο βουτηγμένο μες τη νύχτα, σώμα και πνεύμα – Τροικανοί και πράκτορες, κακέκτυπα αντίγραφα τους μιμούνται – Να τους έχουνε προσκυνητές, να εκλιπαρούν βοήθεια, έλεος, λες και σε κάτι φταίξανε, τόσο πολύ εγκληματικά. Τι άλλο να πω; Α, ναι, πλουτίζω από εχθρούς, γράφοντας τούτα. Από εδώ βρισιές, από εκεί απειλές, πιο κάτω αφορισμοί, αποβολές, εκβρασμοί, δάχτυλα που πυροβολούν. Αν όλα αυτά δεν φτάνουν, θα βοηθήσουν και οι καλικάντζαροι, που πριονίζουν ακατάπαυστα το δέντρο της ζωής. Κάποιοι φίλοι, θα πικραθούν. Συμβαίνει.

Δεν χάνω το δάσος, βλέποντας το δέντρο. Εδώ το δέντρο, το δάσος εδώ. Εδώ ο πόνος, η λύπη εδώ.

Στους ίσκιους του δροσίστηκα, αηδονολαλιές ευφράνθηκα, γεύτηκα τους καρπούς του, κοιμήθηκα στον ίσκιο του, στην κάψα του ασβέστη. Ένα δέντρο με περιμένει, εκεί θα κατοικήσω. Μπορεί να το έχουν κόψει, μπορεί να το λουστράρουν. Μπορεί βέβαια να είναι έφηβο, να έχει χρόνια να μεγαλώσει, να έχουμε κάποια χρόνια να μεγαλώσουμε. Ποιος να ξέρει!

Τώρα τι σκαλίζω εκεί κάτω

δεν ήρθα να το σκοτώσω

ψάχνω, ρωτώ, ζητώ να μάθω

την απαρχή του είναι μου

στις ρίζες του γυρεύοντας

την άκρη της γενιάς μου.

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ιστορίες του Καραγκιόζη

Του Θανάση Καρτερού


Η αλήθεια είναι ότι τον Γκίκα (Χαρδούβελη) δεν πρέπει να τον παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά. Πρώτον, διότι έχει παρελθόν - και τι παρελθόν! Δεύτερον, διότι από την αρχή της κρίσης έχει πει και προφητέψει πολλά και διάφορα, που καλύτερα να τα ξεχάσουμε κι εμείς κι αυτός. Και τρίτον, διότι απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του ίδιου ανθρώπου ο οποίος εμπιστεύεται τον Μπαλτάκο, τον Χρύσανθο, τον Σταμάτη, τον Άδωνι. Και τον Στουρνάρα επίσης.

Εντούτοις δεν είναι σωστό να τον παίρνουμε και στην πλάκα. Διότι, όσο κι αν ο ίδιος έχει κάνει την τύχη του, η δική μας έρμη τύχη εξαρτάται εν πολλοίς από τα χούγια του. Στο πασαλίκι των Μνημονίων, μπορεί πασάς να είναι ο Σαμαράς και βεζίρης ο Βενιζέλος, αλλά Βεληγκέκας είναι ο Γκίκας. Βεληγκίκας κατά κάποιο τρόπο. Όπου σπαθί εκεί και πίστη. Κόβει μισθούς, καρατομεί φορολογούμενους, εκτελεί συντάξεις. Στο ενδιάμεσο κάνει κομφετί τις υποσχέσεις του Τσίπρα.

Όταν λοιπόν ο εν λόγω δηλώνει δημοσίως ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα διαγραφής χρέους, οφείλουμε να προβληματιστούμε. Γιατί το λέει; Η πρώτη αυθόρμητη απάντηση είναι γιατί τα έχει μπερδέψει και νομίζει ότι είναι υπουργός της Μέρκελ. Η δεύτερη, πιο ψαγμένη, είναι ότι αισθάνεται κάποια συμπάθεια προς τους δανειστές - μη βάλουμε χέρι στα κέρδη τους. Η τρίτη όμως, και πιο φιλοσοφημένη, είναι ότι ενόψει της διαφημισμένης διαπραγμάτευσης για το χρέος, στα ενδότερα του Μαξίμου καθορίστηκαν όχι μόνο τακτικές, αλλά και ρόλοι.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι για να κάμψουν τους άκαρδους δανειστές, ο Σαμαράς θα παίζει τον κακό με κείνους και τον καλό με μας. Και ο Γκίκας τον καλό με κείνους και τον κακό με μας. Κατά το κακός μπάτσος και καλός μπάτσος της εποχής που οι αριστεροί ανήκαν στη δικαιοδοσία της Ασφάλειας. Ο μεν πασάς δηλαδή θα εμφανίζεται με ένα ψαλίδι νά, για να κόψει το κεφάλι του χρέους, ο δε Βεληγκίκας με ένα σπαθί νά, για να κόψει το δικό μας. Για να βρεθεί στο τέλος η χρυσή τομή - ψαλίδι, σπαθί, μια φέτα από μας, αλλά και μια από το χρέος

Θα πείτε ότι αυτά είναι ιστορίες του Καραγκιόζη. Σωστό. Αλλά αφού έχουμε πασά, έχουμε βεζίρη, έχουμε Βεληγκίκα, γιατί να μην έχουμε και Σπαθάρη;

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Χρυσή Αυγή: Ο ένοπλος βραχίονας της Ν.Δ. του Σαμαρά

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη


Τον Μάιο του 2013 ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλιόπουλος είχε μιλήσει άσχημα για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του προεδρεύοντα Γιάννη Δραγασάκη, που απείλησε τον χρυσαυγίτη ότι, αν δεν σταματήσει τις ύβρεις, θα καλέσει τον φρούραρχο να τον πετάξει έξω. Ο Ηλιόπουλος αποχώρησε από μόνος του, αποκαλώντας «ξεφτιλισμένους» τους βουλευτές που τον αποδοκίμαζαν. Το βράδυ έγινε χαμός στα κανάλια, όλοι έψεγαν την εξτρεμιστική δράση των χρυσαυγιτών βουλευτών, παρατηρώντας μάλιστα ότι κάποιος έπρεπε να είχε καλέσει τον φρούραρχο νωρίτερα.

Ποια ήταν η αντίδραση του γ.γ. της κυβέρνησης σε αυτό το άθλιο περιστατικό; Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε η «Εφημερίδα των Συντακτών», στο κινητό του Κασιδιάρη υπήρχε SMS το οποίο ανέφερε τα εξής: «Πέρασε Μπαλτάκος και μας είπε να δώσουμε συγχαρητήρια σε Ηλιόπουλο». Συγχαρητήρια στον Ηλιόπουλο, συγχαρητήρια στον τραμπούκο που απειλούσε τους βουλευτές και τους έδειχνε τις γροθιές του. Δεν ήταν μόνο του Μπαλτάκου τα συγχαρητήρια και δεν ήταν μόνο για τον Ηλιόπουλο. Σύμπασα η Ακροδεξιά πτέρυγα της Ν.Δ., τα μπουμπούκια που κινούνται σαν πλανήτες γύρω από τον ήλιο-Σαμαρά, επικροτούσε σύμπασα την Κ.Ο. της Χρυσής Αυγής, επειδή είχε το θάρρος να τα κάνει λίμπα μέσα στη Βουλή και να τα χώνει στους αριστερούς. Τα εύψυχα παλικάρια του Μιχαλολιάκου κοίταζαν τα κομμούνια στα μάτια και τα απειλούσαν με ξερονήσια και εξορίες, λέγανε όσα δεν τολμούσαν να ξεστομίσουν οι κουστουμαρισμένοι δεξιοί, που κρατιόντουσαν με το ζόρι να μην σβερκώσουν τους συριζαίους που περνούσαν από δίπλα τους.

Το δεξί χέρι του Σαμαρά συνεχάρη τους τραμπούκους της Χ.Α., δίνοντάς τους πράσινο φως για να συνεχίσουν τους τραμπουκισμούς εντός Βουλής. Και εκτός Βουλής, εκεί όπου οι χρυσαυγίτες καθάριζαν τους δρόμους και τις λαϊκές από ξένους, υλοποιούσαν δηλαδή την προεκλογική υπόσχεση του Σαμαρά για επανακατάληψη των πόλεων. Το επιβεβαίωσε, εν τη απέραντη βλακεία του, και ο βουλευτής Ταμήλος: «Βόλευε τη Ν.Δ. και την κυβέρνηση η Χρυσή Αυγή. Καθάριζε τους αλλοδαπούς από τις γειτονιές, με αποτέλεσμα να μη χρεώνεται η κυβέρνηση με το πολιτικό κόστος».

Τη βόλευαν κι άλλα τη Ν.Δ. Τη βόλευε να γυρίζουν τα τάγματα της Χ.Α. στις λαϊκές συνοικίες του Πειραιά και να τρομοκρατούν τον κόσμο με τις φάτσες τους και τους λοστούς τους. Τη βόλευε να δέρνουν αλύπητα τα μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, εκεί κοντά στη Ναυπηγοεπισκευαστική, που τα χρυσαύγουλα ήθελαν να την αλώσουν, προς όφελος των εφοπλιστών. Όταν οι ναζιστές έστειλαν τα μέλη του ΠΑΜΕ στο νοσοκομείο, η Ν.Δ. δεν έβγαλε ούτε μισή ανακοίνωση καταδίκης. Έξι μέρες μετά, οι ίδιοι πάνω - κάτω χρυσαυγίτες δολοφόνησαν στο Κερατσίνι τον Παύλο Φύσσα και τότε ο Σαμαράς ανακάλυψε αίφνης ότι στη χώρα υπήρχε μια εγκληματική οργάνωση, που δέρνει και σκοτώνει.

Η εγκληματική οργάνωση ήταν εκεί εδώ και χρόνια, ήταν γαντζωμένη πάνω στη Ν.Δ., ήταν κάτι σαν προέκταση του δεξιού χεριού της.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σκάνδαλο Λάτση - Ελληνικού: Ώρα μηδέν!

Οικονομία


Μια τελευταία ευκαιρία να σταματήσει εν τη γενέσει του το σκάνδαλο με το διάτρητο διαγωνισμό για το «φιλέτο» του Ελληνικού έχει η κυβέρνηση και προσωπικά ο υπουργός Οικονομικών, Γκ. Χαρδούβελης, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στη Βουλή το θέμα, τονίζοντας τις παρανομίες που διαπίστωσε πρόσφατα το Ελεγκτικό Συνέδριο και ερωτώντας τον υπουργό αν θα διακόψει άμεσα τη διαδικασία υπογραφής της σύμβασης.

Σύμφωνα με πληροφορίες από κύκλους του οικονομικού επιτελείου, η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να προχωρήσει σε ενέργειες, πριν κριθεί για δεύτερη φορά το θέμα από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Μόνο εάν το Ε.Σ. κρίνει οριστικά ότι υπάρχει ζήτημα νομιμότητας του διαγωνισμού και, κατ’ επέκταση, της σύμβασης, θα εξετασθεί το ενδεχόμενο να σταματήσει η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης και να προκηρυχθεί νέος διαγωνισμός, λένε κυβερνητικές πηγές.

Πάντως, το ΤΑΙΠΕΔ και η ανάδοχος εταιρεία, Lamda Development του ομίλου Λάτση, έχουν ήδη τοποθετηθεί με σχεδόν ταυτόσημο τρόπο, προεξοφλώντας ότι το δικαστήριο τελικά θα «ανάψει πράσινο» για την υπογραφή της σύμβασης. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που έφεραν το θέμα στη Βουλή, λένε ότι «πράγματι, σε αποφάσεις, που είχε λάβει (σ.σ.: το Ελεγκτικό Συνέδριο) και σε άλλους διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ, όπως το ακίνητο της Κασσιόπης στην Κέρκυρα στο fund NCH Capital, του Παλιουρίου Χαλκιδικής στον Ιβάν Σαββίδη, του χαρτοφυλάκιου των 28 κτιρίων του δημοσίου μέσω sale & lease-back στις Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ και Eurobank Properties ΑΕΕΑΠ- στη συνέχεια τις παρέπεμπε σε πιο «ευέλικτα» τμήματα του, όπου οι προηγούμενες αποφάσεις ανακαλούνταν ως εσφαλμένες στην κρίση τους».

Πάντως, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θέτουν μείζον ζήτημα νομιμότητας και ηθικής τάξεως για την κυβέρνηση, υπογραμμίζοντας στην ερώτησή τους τις σοβαρές παραβιάσεις του εθνικού και κοινοτικού δικαίου, τις οποίες εντόπισε το Ελεγκτικό Συνέδριο. Ειδικότερα, στην ερώτησή τους, με θέμα «Απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την πώληση του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού», οι βουλευτές αναφέρουν τα ακόλουθα:

Πέντε μήνες περίπου πέρασαν από την κατακύρωση των 6.240 στρεμμάτων του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού και των 955.000 τ.μ. παραλιακής ζώνης με 3,5 χιλιόμετρα ακτογραμμής (συμπεριλαμβανομένων και των αθλητικών εγκαταστάσεων του Αγίου Κοσμά), στη «βελτιωμένη» οικονομική προσφορά του μοναδικού «επενδυτή», που έμεινε στη φάση των «δεσμευτικών προσφορών»: Της Lamda Development της οικογένειας Λάτση.

Aπo τα 70 ευρώ ανά τ.μ. της αρχικής προσφοράς, φθάσαμε στα περίπου 100 ευρώ ανά τ.μ., για το «καλύτερο παραλιακό οικόπεδο της Ευρώπης» (τελικό τίμημα 915 εκατ. ευρώ «με δόσεις», που κατεβάζουν την πραγματική αξία στο ύψος της ονομαστικής αξίας της προσφοράς που είχε ήδη απορριφθεί).

Και το Ζ΄ Κλιμάκιο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με την υπ΄αριθμ. 197/2014 πράξη του, έκρινε ότι κωλύεται η υπογραφή του σχεδίου σύμβασης πώλησης του 100% των μετοχών της "Ελληνικό Α.Ε." από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), λόγω παράβασης των αρχών της διαφάνειας, της ίσης μεταχείρισης και του ανταγωνισμού. Στο σκεπτικό του αναφέρει ότι:

1. Οι όροι των άρθρων 6.1 και 6.2 και του Παραρτήματος Α΄ της πρόσκλησης υποβολής εκδήλωσης ενδιαφέροντος, περιόρισαν σημαντικά την συμμετοχή στην διαδικασία και, σύμφωνα με την απόφαση, "χωρίς μάλιστα από τα στοιχεία του φακέλου να προκύπτει η επίκληση ή η συνδρομή συγκεκριμένου λόγου δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας ή άλλου επιτακτικού λόγου δημοσίου συμφέροντος που να δικαιολογεί έναν τέτοιας έντασης περιορισμό".

2. To κυριότερο, όμως, είναι ότι στη δεύτερη δεσμευτική φάση του διαγωνισμού, τροποποιηθήκαν εκ των υστέρων δύο ουσιώδεις όροι της σύμβασης που περιλαμβάνονται στην δημοσιευμένη πρόκληση εκδήλωσης.

"Oι όροι των άρθρων 2.3, 2.4 και 2.5 της πρόσκλησης υποβολής εκδήλωσης ενδιαφέροντος για συμμετοχή στο διαγωνισμό, που προέβλεπαν την πώληση στον επιλεγέντα επενδυτή της πλειοψηφίας των μετοχών της «ΕΛΛΗΝΙΚΟ Α.Ε.», με διατήρηση από το ΤΑΙΠΕΔ μειοψηφικού πακέτου μετοχών με πλήρη δικαιώματα μειοψηφίας, αναλογική συμμετοχή στο σύνολο των αποδόσεών της, αλλά και δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) σε σημαντικές αποκλίσεις του επενδυτή από το επιχειρηματικό του σχέδιο για την αξιοποίηση των ως άνω ακινήτων …τροποποιήθηκαν στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού…και προέβλεψαν την πώληση στον επενδυτή του συνόλου (100%) των μετοχών της εταιρίας επιφυλάσσοντας για το ΤΑΙΠΕΔ, μόνο το δικαίωμα λήψης του 30% του ποσού που υπερβαίνει το 15% των αποδόσεών της μετά την 7η επέτειο της ημερομηνίας μεταβίβασης των μετοχών στον επενδυτή.Τούτο δε, διότι οι επίμαχες τροποποιήσεις μετέβαλαν ουσιωδώς εκ των υστέρων και σε στάδιο της ελεγχόμενης διαδικασίας κατά το οποίο δεν ήταν δυνατή η υποβολή νέων προσφορών από μη προεπιλεγέντες ενδιαφερόμενους επενδυτές…

Ειδικότερα, το νέο αυτό αντικείμενο συνεπάγεται για τον επενδυτή...υψηλότερα προσδοκώμενα κέρδη και λιγότερους κινδύνους και ενδεχόμενα κόστη από την επένδυσή του, λαμβανομένης υπόψη και της συμμετοχής εν τέλει του Ελληνικού Δημοσίου στην κατάρτιση της σύμβασης (πράγμα που δεν προβλεπόταν στην αρχική πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος) …σε βαθμό τέτοιο ώστε αν ήταν γνωστό κατά τη δημοσίευση της πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος να είχαν συμμετάσχει στο διαγωνισμό περισσότεροι ή διαφορετικοί ενδιαφερόμενοι οικονομικοί φορείς απ' αυτούς που έγιναν δεκτοί και προεπιλέχθηκαν".

Επισημαίνεται στο σημείο αυτό, ότι ενώ το ΤΑΙΠΕΔ επρόκειτο με βάση την αρχική προκήρυξη (Request For Proposal, 9/1/2013 σελ. 28), να λαμβάνει το 30% όλων των οικονομικών ωφελημάτων που θα έδινε η πωλούμενη εταιρία προς τους μετόχους της, στην τελική ανακοίνωση του ΤΑΙΠΕΔ (26/3/2014), αναφέρεται ότι "ο επενδυτής θα δικαιούται μιας σωρευτικής αποδοτικότητας της επένδυσης (IRR) 15%, χωρίς να πληρώσει τίποτε στο ελληνικό δημόσιο, που θα λαμβάνει το 30% (earn out right) μόνο για το υπερβάλλον ποσό".

3. Το Ζ΄ Κλιμάκιο θεωρεί ότι νομίμως δεν έγινε αποτίμηση των μετοχών της "Ελληνικό Α.Ε." και των εμπραγμάτων δικαιωμάτων επί των ακινήτων αυτής πριν την έναρξη του διαγωνισμού, καθώς, όπως αναφέρεται στην απόφαση της πλειοψηφίας, επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του ΤΑΙΠΕΔ σε πιο ακριβές χρονικό σημείο θα γίνει αυτό , ενώ η Πρόεδρος του Κλιμακίου εξέφρασε διαφορετική άποψη, αφού πιστεύει πως:

Η αποτίμηση έπρεπε να προηγηθεί για να μπορούν όσοι είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στον διαγωνισμό να γνωρίζουν την αξία του υπό πώληση ακινήτου και να μπορούν να διαμορφώσουν τις προσφορές τους.

Επειδή τα παραπάνω συνιστoύν παραβίαση της Εθνικής και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, ενώ προκύπτουν εύλογα ερωτήματα ως προς την διασφάλιση και εφαρμογή της «χρηστής δημοσιονομικής διοίκησης», και προφανώς η εν λόγω συναλλαγή από την αρχή, όπως είχαμε επισημάνει σε προηγούμενες ερωτήσεις μας, αλλά ακόμη περισσότερο με την κατάληξη της, αντιστρατεύεται το δημόσιο συμφέρον.

Επειδή η Lamda Development SA με δηλώσεις της εκφράζει την βεβαιότητα ότι "οι αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι συνηθισμένες για τις περισσότερες αποκρατικοποιήσεις στο στάδιο του προσυμβατικού ελέγχου και εκτιμάται ότι στο δεύτερο στάδιο, μετά την σχετική άσκηση αίτησης ανάκλησης της απόφασης από το ΤΑΙΠΕΔ, θα υπάρξει θετική γνωμοδότηση " -και πράγματι σε αποφάσεις, που είχε λάβει και σε άλλους διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ, όπως το ακίνητο της Κασσιόπης στην Κέρκυρα στο fund NCH Capital, του Παλιουρίου Χαλκιδικής στον Ιβάν Σαββίδη, του χαρτοφυλάκιου των 28 κτιρίων του δημοσίου μέσω sale & lease-back στις Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ και Eurobank Properties ΑΕΕΑΠ- στη συνέχεια τις παρέπεμπε σε πιο «ευέλικτα» τμήματα του, όπου οι προηγούμενες αποφάσεις ανακαλούνταν ως εσφαλμένες στην κρίση τους,

Ερωτάται ο κ. Υπουργός

Σκοπεύει, κατόπιν όλων των παραπάνω, να διακόψει άμεσα τη διαδικασία υπογραφής της σύμβασης για την πώληση του πρώην Αεροδρομίου του Ελληνικού ή προτίθεται να προχωρήσει, παραβλέποντας την κατάφωρη παράβαση των αρχών της διαφάνειας, της ίσης μεταχείρισης και του ανταγωνισμού, που συνιστούν παραβίαση τόσο της Εθνικής όσο και της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αλλά κυρίως, συνιστούν προφανή βλάβη του Δημοσίου συμφέροντος;
Πηγή: Σοφοκλέους 10

Από Palmografos.com: 

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Εκλογικοί νόμοι και υποκρινόμενοι τις... «μωρές παρθένες»!

Πολιτική


Πόσο συμβατή είναι με την πολιτική ηθική του συστήματος η πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου να καταργηθεί από τη Βουλή αυτή τη φορά το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, με μοναδική αιτιολογία να μην τις πάρει ο... ΣΥΡΙΖΑ; Απολύτως συμβατή! Κατάπτυστη είναι η «ηθική» των εκλογικών νόμων στη χώρα μας, οπότε όσο εξόφθαλμα αισχρά ιδιοτελής και να είναι οποιαδήποτε πρόταση εκλογικού νόμου, είναι αδύνατον να βγει εκτός των ανεκτών ορίων της ηθικής του συστήματος στον τομέα αυτόν.

Υπενθυμίζουμε ότι ακριβώς το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε το μπόνους των 40 εδρών στο πρώτο κόμμα και η ΝΔ αύξησε το μπόνους αυτό στις 50 έδρες! Οταν το εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ, κυβέρνηση σχημάτισε φυσικά το ΠΑΣΟΚ. Οταν το αύξησε η ΝΔ, κυβέρνηση έκανε η ΝΔ! Τώρα που ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ μπορούν να κατακτήσουν την πρώτη θέση και να φτιάξουν κυβέρνηση, ανόητοι είναι -κατά τη δική τους οπτική γωνία- να δώσουν και πενήντα έδρες επιπλέον στον ΣΥΡΙΖΑ που θα βγει πρώτος; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να μην παριστάνουμε τους εμβρόντητους από την ανηθικότητα των σημερινών πολιτικών ηγετών, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι παλαιότεροι και δήθεν «θρυλικοί» πολιτικοί ηγέτες ήταν πολύ, πολύ... χειρότεροι!

Μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας σε σχέση με τις εκλογές ήταν ο... «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής! Δεν φτάνει που πρωθυπουργός διορίστηκε από το παλάτι εντελώς πραξικοπηματικά, χωρίς εκλογές, μετά τον θάνατο του νόμιμου πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου στις 4 Οκτωβρίου του 1955. Προσέθεσε αμέσως στην καριέρα του το μεγαλύτερο εκλογικό πραξικόπημα του ελληνικού κράτους! Στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1956, το κόμμα του Καραμανλή, η Εθνική Ριζοσπαστική Ενωσις (ΕΡΕ), ήρθε δεύτερο με 47,38% των ψήφων. Πρώτη ήρθε η Δημοκρατική Ενωσις, ένας συνασπισμός κεντρώων και αριστερών κομμάτων με 48,15 των ψήφων. Ε, λοιπόν, ο Καραμανλής είχε στήσει έναν τόσο αισχρό εκλογικό νόμο που το πρώτο κόμμα πήρε μόνο 132 από τις 300 έδρες και το δικό του κόμμα που ήρθε δεύτερο πήρε... 165 έδρες!!!

Το ξαναγράφουμε, πήρε 132 το πρώτο κόμμα και... 165 έδρες το δεύτερο! Νέο καλπονοθευτικό νόμο έστησε ο Καραμανλής στις εκλογές του Μαΐου του 1958. Ο νόμος θα ευνοούσε το πρώτο κόμμα και θα «έθαβε» το τρίτο, που υπολόγιζε ο «εθνάρχης» ότι θα ήταν η αριστερή ΕΔΑ. Την πάτησε όμως γιατί η ΕΔΑ, εντελώς απροσδόκητα, ξεπέρασε κατά τέσσερις εκατοστιαίες μονάδες το κεντρώο κόμμα των Φιλελεύθερων (24,42% έναντι 20,67%)! Οπότε η ΕΡΕ με 41,16% πήρε 171 έδρες και οι Φιλελεύθεροι με τις μισές ψήφους (20,67%) πήραν μόνο... 36 έδρες!!!

Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1961, με πρωθυπουργό φυσικά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το κράτος της Δεξιάς οργάνωσε τις διαβόητες εκλογές «βίας και νοθείας» όπως πέρασαν στην Ιστορία, αλλοιώνοντας τα αποτελέσματά τους! Νέα νίκη του «εθνάρχη». Δεν ήταν όμως μόνο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εφευρέτης καλπονοθευτικών εκλογικών νόμων. Τι να πούμε τότε για τον Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1952 με οριακά λιγότερες από τις μισές ψήφους (ποσοστό 49,22%) παίρνει το... 82,33% (!!!) των εδρών του κοινοβουλίου - τις 247 από τις 300! Ο συνασπισμός των κεντρώων κομμάτων με 34,22% των ψήφων παίρνει το ένα... πέμπτο των εδρών του Παπάγου, μόνο 51, ενώ η ΕΔΑ με 9,55% δεν πήρε απολύτως καμία έδρα!!!

Οσο για την απλή αναλογική που ενδεχομένως μας προκύψει, αν τελικά υποβληθεί στη Βουλή τέτοια πρόταση, πράγμα για το οποίο έχουμε ισχυρότατες αμφιβολίες αν τελικά θα γίνει (μόνο για κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών έχει μιλήσει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, όχι για απλή αναλογική!), πρέπει να υπενθυμίσουμε στους ηλικιωμένους και να πληροφορήσουμε τους νεότερους ότι έχει ισχύσει στη χώρα μας μόνο δύο φορές, χαμένες στα βάθη των δεκαετιών του παρελθόντος.

Η πρώτη ήταν στις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου του 1950, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Η δεύτερη ήταν ενάμιση χρόνο αργότερα, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1951, όταν πρωθυπουργός ανέλαβε ο Νικόλαος Πλαστήρας. Πέντε περίπου μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση Πλαστήρα εκτέλεσε τον «άνθρωπο με το γαρίφαλο» του ΚΚΕ, τον Νίκο Μπελογιάννη. Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 εξελέγησαν βουλευτές και τα στελέχη του ΚΚΕ Μανώλης Γλέζος, Στέφανος Σαράφης, Αντώνης Αμπατιέλος, Ηλίας Ηλιού, Γιάννης Ιμβριώτης μεταξύ άλλων οι οποίοι ήταν κρατούμενοι στο στρατόπεδο του Αϊ-Στράτη. Στις 9 Νοεμβρίου αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι για να ορκιστούν βουλευτές, αλλά στις 12 Δεκεμβρίου, έναν μήνα αργότερα, ακύρωσε το εκλογοδικείο την εκλογή τους και τους ξαναέστειλαν εξορία. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, με αυτά τα πεπραγμένα, ήταν η τελευταία κυβέρνηση απλής αναλογικής στην Ελλάδα...

Από τον Palmografos.com: 

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου