Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Αγάπη μου, μας αναβάθμισαν!

mitsos175


Το περίμενε κανείς από «αριστερή» κυβέρνηση να μας αναβαθμίσουν οι καπιταλιστές;

«Ο οίκος Fitch πιστεύει ότι η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θα βελτιωθεί σταθερά, υποστηριζόμενη από τη συνεχή συμμόρφωση με τους όρους του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) και το μειωμένο πολιτικό κίνδυνο, τη διαρκή αύξηση του ΑΕΠ και τα επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα που νομοθετήθηκαν και θα εφαρμοστούν έως το 2020».

Και τα παιδιά πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη γιατί να μην πιστέψουμε κι αυτό; Βέβαια εκείνο που μας λένε, είναι «συνεχίστε να είστε δούλοι μας και κάποτε θα σας πούμε μπράβο». «Ευχαριστούμε αφέντες», αλλά πιο πιθανό είναι να υπάρχουν ξωτικά και νεράιδες, παρά να βελτιωθεί η Οικονομία μας. Η δική σας τσέπη πάλι ποτέ δεν είχε πρόβλημα.

«Η θετική προοπτική αντανακλά την προσμονή του Fitch's ότι η τρίτη αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί χωρίς να προκληθεί αστάθεια και ότι το Eurogroup θα εγγυηθεί σημαντική ελάφρυνση του χρέους στην Ελλάδα το 2018».

Είδες ο ΣΥΡΙΖΑ; Πέρασε όλα τα μέτρα, που ονειρεύονταν να περάσει η ΝΔ, χωρίς να ανοίξει μύτη. Εξόν από μερικά κεφάλια που άνοιξαν τα ΜΑΤ, αλλά «Όπως αντιλαμβάνεται ο οίκος Fitch, το πολιτικό υπόβαθρο είναι πιο σταθερό και ο κίνδυνος να υιοθετηθούν κατά το μέλλον μέτρα που θα ανατρέπουν τις πολιτικές υπό το πρόγραμμα του ESM είναι περιορισμένος».

Σε ελεύθερη μετάφραση: Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε όλα τα χατίρια των τοκογλύφων και τώρα θα μείνει ως το τέλος της τετραετίας, να μας δουλέψει κι άλλο. Τ’ ακούς Κούλη; Υπομονή, θα αργήσουν οι εκλογές. Θα μείνεις αρχηγός της γαλάζιας στάνης αρκετό καιρό ακόμα. Γιατί, αν γίνονταν εκλογές, σε έπαιρνε ο διάολος μαζί με τον Τσίπρα και τα άλλα δεκανίκια των αρπακτικών.

Στο μεταξύ μια ακόμα πολύ «ευχάριστη» είδηση έρχεται από το Υπουργείο. Τίγκα στις ευχάριστες ειδήσεις είμαστε: Κάηκαν «μόνο» μερικές δεκάδες χιλιάδες στρέμματα, αυτοκτόνησαν «μόνο» μερικές χιλιάδες και τώρα… ταρατατζούμ - ταρατατζούμ: «Δεν θα γίνουν περικοπές στις συντάξεις ανώτερες του 18%, που νομοθετικά έχει τεθεί ως ανώτατο όριο, «ξεκαθαρίζει» το υπουργείο Εργασίας, διαψεύδοντας σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος»…

Ακούτε; «Μόνο» 18% μείωση! Γιούπι! Ζήτω! Να βγούμε στους δρόμους να το πανηγυρίσουμε! Γιατί όμως «μόνο» 18 όχι 19% ή 20% για στρογγύλευση, ξέρετε; Διότι με τις προηγούμενες περικοπές η σύνταξη μειώθηκε τόσο, που αν κόψεις 19% θα υπάρξει διάσπαση του ατόμου και θα παραβιάσουμε κάποιες συνθήκες, που ισχύουν για όλους τους άλλους, αλλά όχι για τις ΗΠΑ.

Παρακαλούνται λοιπόν οι κυβερνώντες να μην δίνουν στο εξής τη σύνταξη τις τράπεζες, αλλά στην Εκκλησία μαζί με το αντίδωρο, να βλέπουν τουλάχιστο ότι κάτι παίρνουν οι συνταξιούχοι. Γιατί, αν δεν βλέπεις καλά, νομίζεις πως η σύνταξη είναι αόρατη. Όχι, μικροσκοπική έγινε.

Πάντως αχάριστους δεν τους λες. Μας λεηλάτησαν μας, κατέστρεψαν, πήραν τα πάντα, αλλά… μας αναβάθμισαν! Από «μαλάκες» μας έκαναν «πολύ μαλάκες», σπουδαία! Και εις ανώτερα. Θα μας φάνε αναβαθμισμένους, αυτό κι αν είναι «επιτυχία». Μπράβο ρε Αλέξη! Να μη σας ματιάσω, φτου σας!.

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δώστε δουλειές σε όλα τα ρομπότ

Άρης Χατζηστεφάνου


Στον 21ο αιώνα τα ρομπότ θα έχουν τη θέση των σκλάβων στους αρχαίους πολιτισμούς (Νίκολα Τέσλα, εφευρέτης)

Οι θεωρίες για την «επέλαση» των ρομπότ, που θα μας πάρουν τις δουλειές, κατακλύζουν τα μέσα ενημέρωσης. Μια νέα μορφή «φουτουριστικού κομμουνισμού», όμως, έρχεται να ανατρέψει όσα μας έμαθαν για την αυτοματοποίηση.

Eνα χιουμοριστικό βιντεάκι που κυκλοφόρησε τις τελευταίες ημέρες από την εταιρεία ρομποτικής Boston Dynamic και δείχνει ένα ρομπότ να τα κάνει γης μαδιάμ καθώς προσπαθεί να τοποθετήσει ένα κουτί σε ένα ράφι, τροφοδότησε δεκάδες, σχεδόν πανομοιότυπους, τίτλους εφημερίδων σε όλο τον κόσμο: «Τα ρομπότ δεν θα μας πάρουν τις δουλειές... ακόμη». Η ανθρωπότητα φάνηκε να ξεφυσά με ανακούφιση καθώς ορισμένα από τα πιο εφιαλτικά σενάρια για το τέλος της ανθρώπινης εργασίας έπαιρναν μια μικρή αναβολή.

Ανάμεσα σε άλλες σκοτεινές (αν και συχνά αμφισβητούμενες) προβλέψεις, τα τελευταία χρόνια διαβάσαμε ότι: το 47% των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ θα καλυφθούν από ρομπότ στα επόμενα 20 χρόνια, το 60% όλων των επαγγελμάτων στον πλανήτη μπορούν να αυτοματοποιηθούν κατά τουλάχιστον 30% και εργασίες που σήμερα αμείβονται με 15 τρισεκατομμύρια δολάρια σύντομα θα πραγματοποιούνται από ρομπότ.


Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Πίτερ Φρέιζ, στο βιβλίο του Four Futures, προχωρά το σενάριο της «ρομπο-αποκάλυψης» ένα βήμα παραπέρα εισάγοντας την ιδέα του εξτερμινισμού (exterminism): στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον τα κύματα των ανέργων, τα οποία θα έχουν χάσει και τα τελευταία εργαλεία εργατικών διεκδικήσεων όπως οι απεργίες, θα αποτελούν άμεσο κίνδυνο για την επιβίωση των πλουσίων, οι οποίοι θα ελέγχουν τα ρομπότ.

Τότε, οι κάτοχοι των νέων μέσων παραγωγής θα εξετάσουν το ενδεχόμενο μαζικής εξόντωσης των ανέργων με τεχνικές που θα παραπέμπουν στο χιτλερικό ολοκαύτωμα.

Οπως συμβαίνει συχνά σε παρόμοιες καταστάσεις, οι μετριοπαθείς υπoστηρικτές του καπιταλιστικού συστήματος ή οι μετριοπαθείς επικριτές του (ανάλογα με το αν βλέπεις το ποτήρι μισο-γεμάτο ή μισο-ρεφορμιστικό) απαντούν σε αυτά τα εφιαλτικά σενάρια με εξίσου εφιαλτικά απλουστευτικές λύσεις.

Ο σοσιαλιστής, πρώην υποψήφιος των γαλλικών προεδρικών εκλογών, Μπενουά Αμόν πρότεινε τη θέσπιση ειδικής φορολογίας για ρομπότ, μέσω της οποίας το κράτος θα επιτυγχάνει αναδιανομή εισοδήματος για τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα. Πρόκειται για την ίδια γραμμή σκέψης που παλαιότερα μας έδωσε τον φόρο Τόμπιν, για τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών – μια ακόμη μετριοπαθή απόπειρα για έναν καπιταλισμό με... ανθρώπινο πρόσωπο.

Ευτυχώς, πολύ πιο αισιόδοξα είναι τα μηνύματα που έρχονται τα τελευταία χρόνια από το κίνημα του λεγόμενου «πολυτελούς κομμουνισμού», το οποίο βρήκε στέγη σε οργανώσεις όπως η FALC (Fully Automated Luxury Communism – Πλήρως Αυτοματοποιημένος Πολυτελής Κομμουνισμός).

Επαναλαμβάνοντας ένα όραμα, που διατυπώνεται με διαφορετική φρασεολογία εδώ και τουλάχιστον μισή χιλιετία, τα μέλη της FALC μιλούν για μια κοινωνία αυτοματοποιημένης «μετα-εργασίας» με 10ωρη εργάσιμη εβδομάδα, εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα, δωρεάν υγεία, παιδεία, στέγαση κ.ο.κ. «Πάρτε για παράδειγμα την Uber», εξηγούσε στην εφημερίδα «Guardian» o Ααρόν Μπαστανί, συνδημιουργός της Novara Media, που συνδέεται με το κίνημα: «Μέχρι το 2030 θα διαθέτει ένα γιγαντιαίο δίκτυο αυτόματων αυτοκινήτων χωρίς οδηγό. Γατί όμως μια τέτοια εταιρεία πρέπει να είναι ιδιωτική και να λειτουργεί με επιδίωξη το κέρδος αντί να ανήκει, παραδείγματος χάριν, στις υπηρεσίες του δήμου;» αναρωτιέται ο Μπαστανί.

Η ομάδα Plan C, που επίσης ευαγγελίζεται τον «πολυτελή κομμουνισμό», δηλώνει ότι αντλεί τις ιδέες της από το «Κεφάλαιο» και τις «Βασικές γραμμές της κριτικής της πολιτικής οικονομίας (Grundrisse)» του Μαρξ, στα οποία όμως προσθέτει και πινελιές από την τριλογία επιστημονικής φαντασίας «Ο Κόκκινος Αρης» του Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον, στην οποία δημιουργείται μια σοσιαλιστική κοινωνία στον πλανήτη Αρη.

Απέναντι, λοιπόν, στις τρομολαγνικές προβλέψεις ότι τα «ρομπότ θα μας πάρουν τις δουλειές» οι υποστηρικτές της FALC και του Plan C απαντούν: «Ας έρθουν... και σύντομα».

Αυτό που όλες οι πλευρές δείχνουν βέβαια να ξεχνούν είναι ότι η απόλυτη αυτοματοποίηση της εργασίας δεν απειλεί μόνο τους εργαζομένους αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, και τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, οι οποίοι χάνουν το βασικό μέσο κερδοφορίας – την υπεξαίρεση της υπεραξίας των εργατών.

Γι' αυτόν τον λόγο, σε αρκετούς τομείς παραγωγής οι ιδιοκτήτες προτιμούν να μη χρησιμοποιούν ρομπότ αλλά μεγάλους αριθμούς χαμηλόμισθων και αναλώσιμων εργατών. Το ίδιο το οικονομικό σύστημα δηλαδή μπορεί να ακυρώσει ή να αναβάλει την εξέλιξη της τεχνολογίας προκειμένου να διατηρήσει τις παλιές μορφές εκμετάλλευσης, σε έναν ιδιότυπο λουδιτισμό των από πάνω.

Οπως εξηγούσε άλλωστε ο Αμερικανός οικονομολόγος Ντιν Μπέικερ, οι θεωρίες για την επέλαση των ρομπότ έρχονται απλώς να συσκοτίσουν άλλους σημαντικούς παράγοντες αύξησης της ανεργίας που δεν συνδέονται με την αυτοματοποίηση της παραγωγής.

Αν υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα, εξηγεί ο Μπέικερ, δεν είναι ότι τα ρομπότ παίρνουν τις δουλειές των εργατών, αλλά ότι στο υπάρχον οικονομικό σύστημα λειτουργούν σαν εργαλεία για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων. Ενώ θα έπρεπε να είναι φτηνά και να βοηθούν τον άνθρωπο να αυξήσει την παραγωγικότητά του, λόγω του καθεστώτος ευρεσιτεχνιών και των μονοπωλίων που ελέγχουν τα πνευματικά δικαιώματα, παραμένουν ιδιαίτερα ακριβά στην παραγωγή τους και συνεχίζουν να ελέγχονται από μια μικρή ομάδα ανθρώπων.

Η λύση λοιπόν είναι προφανής – αν και διόλου εύκολη στην εφαρμογή της: Δώστε δουλειά σε όλα τα ρομπότ, κοινωνικοποιώντας όλα τα στάδια παραγωγής και καταργώντας το κέρδος προκειμένου να επιτρέψουμε στον άνθρωπο να ζήσει δημιουργικά, απελευθερωμένος από κάθε μορφή αλλοτριωμένης εργασίας.

Τι δεν καταλαβαίνεις;


Διαβάστε: «Ο Κόκκινος Αρης» (εκδόσεις Παραπέντε)


Ο Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον δημιουργεί μια φανταστική κοινωνία στον πλανήτη Αρη, όπου η τεχνολογία επιτρέπει τη δημιουργία ενός διαφορετικού συστήματος παραγωγής.


Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέντε γραφές για ένα ζευγάρι παπούτσια αδειανά

Ελλάδα


Από μήνυμα στενού φίλου: "Πριν τρία χρόνια είχε αυτοκτονήσει ένας πιτσιρικάς στην Πετρούπολη που ήταν ο μόνος μιας πολύτεκνης οικογένειας με ανάπηρο πατέρα που δούλευε κι έφερνε ψωμί στο σπίτι. Είχε μείνει άνεργος κι αισθανόταν όλο το φορτίο πάνω του. Πριν πηδήξει από την ταράτσα σκέφτηκε κι έβγαλε τα παπούτσια του ώστε να μείνουν σε κάποιον άλλον από την οικογένειά του. Μόνο αυτό μπορούσε να προσφέρει την ύστατη στιγμή".

Εν είδει καταστατικής αρχής λέω ότι όσοι εμπλεκόμαστε με τη γραφή πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε γι' αυτά τα παπούτσια. Αλλά να μιλήσουμε έξω από τις συμβάσεις της αφήγησης, την υποκρισία της αισθητικής και ασφαλώς τις ηλίθιες καρδούλες του fb.

Π.Χ. (Ανάρτηση σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης)

Τα κείμενα που ακολουθούν προέκυψαν από αυτήν ακριβώς την ανάγκη. Την ανάγκη να (συνο)μιλήσουμε γύρω από το θέμα, παρ’ όλες ή ακριβέστερα μ’ όλες τις διαφορετικές αισθητικές και ιδεολογικές αφετηρίες μας. Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τα κείμενα αυτά, δεν έχω παρά να δηλώσω ευτυχής για το αποτέλεσμα, συγκινημένος για τη συνάντηση και αισιόδοξος για τη γραφή.

Ανδρεάδη Πηνελόπη

Ήταν ένα αγόρι που κείτονταν απ’ την κοιλιά της μάνας του στον πάτο μιας λίμνης
Ήταν ένα αγόρι που έστεκε μονάχο, τριγυρισμένο απ’ τα χλωμά φεγγάρια των πέτρινων χρόνων του
Ήταν ένα αγόρι που κανείς δεν ξέρει πού απάγκιαζε η ψυχή του τόσα χρόνια που την έδερνε η σκοτεινή βροχή
Ήταν ένα αγόρι, οργισμένος κόκκινος θεός, που σκυθρωπά ηχούσε με τη σκιά του
Ήταν ένα αγόρι ξάγρυπνο αγρίμι, με μάτια που αναζητούσαν τα δέντρα του πρωινού κι ακοή που δονούνταν από φανταστικές νυχτερινές μελωδίες
Ήταν ένα αγόρι που έπινε τις σιωπές και περίμενε στ’ άστρα ακουμπισμένο την επόμενη μέρα
Ήταν ένα αγόρι που ολοένα και το ζύγωνε ο μαύρος άγγελος και το ’σπρωχνε στο έρεβος τάζοντας μουσικές και φύλλα πράσινα, ολόγιομα φεγγάρια και φρούτα κατακόκκινα
Και μια νύχτα κυμάτισε από τ’ αγκάλιασμά του
Έλυσε αργά τα παπούτσια του ν’ αναβάλει για λίγο τη στιγμή
κι ύστερα, μ’ ένα τίναγμα, τ’ άφησε παρακαταθήκη στους αγέννητους αγώνες
Ποιος έσυρε το χέρι στα χείλη του να τα σφραγίσει;

Εσθητός Ραφαήλ

πουθενά αλλού δεν συνυπάρχει τόσο δραματικά το περπάτημα με την ακινησία -που θα πει ο Βίος και το Τέλος του- όσο σε ένα ζευγάρι παπούτσια

Οικονόμου Γιώργος

Δίπλωσε προσεκτικά τα ρούχα του
δίπλα τους άφησε τα παπούτσια
το σκοινί κρέμονταν λίγο πιο κει
σημείωμα δεν έγραψε
έφταναν μόνο τα αδειανά παπούτσια...

Τα πρώτα μου αθλητικά


Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης

Κάτι καλοκαίρια του ’70, παίζουνε ακόμη μπάλα στο μυαλό μου. Καταμεσήμερο, στην αλάνα του σχολείου. Το πιο όμορφο μάλιστα ανάμεσά τους έχει τη μυρωδιά των πρώτων μου αθλητικών. Ήταν η μία και μόνη φορά που κοιμήθηκα παπουτσωμένος – εξαιρώ όσες ακολούθησαν για λόγους μέθης. Θυμάμαι ότι όλη νύχτα έβγαζα άμυνες μπροστά στον Αποστόλη. Με το που ξεκινάει όμως στα αλήθεια ο αγώνας μάς βάζει γκολ, κι ας έπαιζε ξυπόλυτος. Σκυλιάζω, φρενιάζω εγώ, αλλά πού να τον σταματήσω. Δεύτερο γκολ. Κι ύστερα τρίτο. Αφού δεν υπήρχε καλύτερο πόδι σε όλη την περιοχή. Σε εκείνον τον αγώνα ήταν που πάτησε ένα καρφί, χωρίς να πολυδώσει σημασία. Μόλις που τον γρατσούνισε είπε. Όταν αργά το βράδυ ανέβασε πυρετό είπε ότι είναι από τα κρύα τα νερά που πίνει. Για το πρήξιμο στο πόδι είπε ότι είναι από τις πληγές των κουνουπιών που ξύνει. Στο νοσοκομείο όταν τον πήγαν ήταν δυστυχώς πολύ αργά για το πόδι του. Λίγες μέρες μετά ήταν δυστυχώς πολύ αργά και για τον ίδιο.

Στο μνήμα του επάνω πήγα κι άφησα τα καινούρια μου τα αθλητικά. Από τότε άρχισα να αποφεύγω την αλάνα, τους άλλους και το ποδόσφαιρο. Μόνο τις νύχτες συνεχίζω ακόμη να παίζω ξυπόλυτος στα όνειρά μου μπάλα. Κι ας χάφτω συνέχεια γκολ από τον Αποστόλη.

Ένα παπούτσι για τον Μιχαήλ 


Χριστόπουλος Δημήτρης

Όταν ήμουν πέντε χρονών μετακομίσαμε με την οικογένειά μου σε άλλη πόλη. Εμένα δεν μου άρεσε καθόλου. Έχασα τους φίλους μου και τη θάλασσα που ψάρευα με το καλάμι μου. Ο μπαμπάς έλεγε, εδώ θα βρούμε τον παράδεισο και μη σας νοιάζει για τίποτα. Η ζωή μας θα ’ταν πανηγύρι.

Στην αρχή ήταν καλά. Σιγά σιγά κοπήκαν τα γέλια και τ’ αστεία. Θυμάμαι τoν μεγάλο μου αδελφό τον Λευτέρη να φέρνει σπίτι ένα καχεκτικό γατάκι που τυχαία ανακάλυψε σε μια συστάδα από σημύδες στο δάσος. Ο Μιχαήλ, όπως αμέσως τον βαφτίσαμε. Ένα μικροσκοπικό γατί με ένα λευκό κεφαλάκι σαν τον πίλο του μανιταριού. Τα μεσημέρια τού έδινε το κολατσιό του, και τα βράδια ξάπλωνε αναπαυτικά μέσα στα παπούτσια του. Παίζαμε τους γιατρούς, το ταΐζαμε γάλα με το μπιμπερό, κι εκείνο, λέει, θα γινόταν καλά. Και πράγματι ο Μιχαήλ επέζησε. Ο μπαμπάς μου δεν ήθελε ζώα στο σπίτι, γιατί έκαναν βρομιές.

Μια μέρα, γύρισε σκασμένος από τον συνεταιρισμό. Τα μάτια του κατακόκκινα από τον πυρετό του χρυσοθήρα και από τον θυμό. Όλοι συνωμοτούν εναντίον μας, έλεγε. Μας έδωσε χαρτζιλίκι, να πάμε με τον Λευτέρη και τον Μιχαήλ μια μεγάλη βόλτα. Όταν γυρίσαμε, βρήκαμε άδειο το σπίτι. Ο μπαμπάς δεν συνήλθε από τότε. Έχασε τα λογικά του. Αυτό που κάνει άνθρωπο τον άνθρωπο. Για κάποιον ανεξήγητο σε μένα λόγο κάθισε στο αναπηρικό καρότσι της γιαγιάς, που το ανέσυρε από την αποθήκη που ζούσαν οι ψυχές των νεκρών, και δεν ξαναπερπάτησε ούτε ξαναμίλησε μέχρι που κατέβηκε κι αυτός οριστικά στην αποθήκη. Μόνο τον Μιχαήλ ανεχόταν σαν σκαρφάλωνε πού και πού στα πόδια του.

Όλες τις δουλειές τις ανέλαβε ο αδελφός μου. Όταν κουρασμένος γύριζε τα βράδια έπεφτε ξέπνοος στο κρεβάτι και ξέφευγε. O Μιχαήλ δεν το κούναγε από το μαγικό κρεβατοπαπούτσι του, που με τον καιρό στραπατσαρισμένο και λασπωμένο είχε αρχίσει να ξεχειλώνει, ώσπου στο τέλος έμοιαζε με τρύπια βάρκα που μπάζει νερά, όσο ο αδελφός μου μέρα τη μέρα ένιωθε την αράχνη ν’ απλώνει το δίχτυ της πάνω του και τα σύννεφα να τον σκεπάζουν. Τα χαράματα δύσκολα αποχωριζόταν το χουζούρι του, όταν ξεπροβόδιζε τον αδελφό μου, και περίμενε υπομονετικά αργά το βράδυ να επιστρέψει εκείνος με σκυμμένους τους ώμους.

Ο Μιχαήλ έζησε χρόνια πολλά. Τα παπούτσια του αδελφού μου όμως δεν τα εγκατέλειψε ποτέ. Μετακόμισε μάλιστα μόνιμα εκεί από τότε που ένα καλοκαίρι ο Λευτέρης ρίχτηκε στις φλόγες -όπως οι ναυαγοσώστες ρίχνονται στη φουρτουνιασμένη θάλασσα- να σώσει μικρά θηράματα και φάρες ολόκληρες αρπακτικών πουλιών, όταν το γειτονικό μας δάσος ξαφνικά λαμπάδιασε. Ανάλαφρος σαν το φτερό πέταξε μες στους πυκνούς καπνούς και ξέφυγε. Μόνο τα καψαλιασμένα του παπούτσια γλύτωσαν, που αυτή τη φορά δεν τον γλύτωσαν.

Του έλεγα να μην στενοχωριέται. Οι φτωχοί άμα πεθαίνουν πηγαίνουν στον παράδεισο. Νιαούριζε γιατί ήξερε, αν και γάτος, πως τον κορόιδευα. Όλοι οι άνθρωποι που τάζουν παραδείσους λένε ψέματα.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Καλοκαιριάτικα …

Ισαάκ Σούσης


Xαριτωμένoι παραθεριστές εν μέσω πυρκαγιών, σεισμών, λοιμών καταποντισμών, μνημονίων, φοροκαταιγίδων, προσφυγικών στρατοπέδων…

Χαριτωμένη η απώθηση και η άμυνα εκλογίκευσης που καταθέτει τη συνταγή ισορροπίας μας κάθε μέρα..

Ποιούμε την ανάγκη φιλοτιμία και μέσα σε τόση αδιάσειστη αντιξοότητα δοκιμάζουμε φαγητά, παραλίες, σώματα. Κάτι σαν βουδιστές μοναχοί ταγμένοι και απόλυτα πειθαρχημένοι στη «χαρά» της ζωής.

Όχι ότι λείπει το άγχος, ο φόβος ότι η κάθε σοβαρή επιθυμία δεν θα εκπληρωθεί, ότι κάποιος μας παρακολουθεί, αλλά ακριβώς αυτό το άγχος είναι και ο πυρήνας της απόλαυσης μας, και έπειτα τίποτα δεν μας εμποδίζει να έχουμε άποψη ενόσω απολαμβάνουμε, ή το παλεύουμε.

Ας μην γινόμαστε και τζάμπα υπεροπτικοί, είναι γεγονός ότι αναλαμβάνουμε δύσκολες αποστολές, να συνδυάσουμε παράδειγμα Επίδαυρο με σέρφινγκ, Τσόμσκι με ντολμαδάκια, σεξ με φιλοσοφία. Αλλά, μην τρελαινόμαστε ότι οι ασήμαντες αταξίες και παρασπονδίες μας συνιστούν ύβρεις αντάξιες του Διονύσου, έστω ενός Διονύσου που τα τσούζει με τον Νίτσε.

Απολαύσεις και ενοχές, γραμμένες με σινική μελάνη, μέχρι να πάρεις είδηση, έχουνε κιόλας σβηστεί πάνω στην άμμο την ξανθή και δίπλα απ΄τις ξαπλώστρες.


«όπου δεν μπορώ να σε βρω σε ψάχνω …»


«…την πιο όμορφη θάλασσα δεν την έχουμε ταξιδέψει ακόμα…» Ναζίμ ή Να-Μηζείμ, Χικμέτ

Και ένα πρόσφατο ελληνικό τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα με τα καλοκαιρινά μεσημέρια, αν δεν μαίνεται πυρκαγιά και θρησκευτική πανήγυρις πολύ κοντά σας. Ο δημιουργός του, Βασίλης Τσόνογλου, αφηγείται κάποια καλοκαίρια με την Ελπίδα και το να θες, αφού το ακούσεις, να ξαναδείς το «Καλοκαίρι με τη Μόνικα» του Μπέργκμαν, είναι μόνο μια από τις παρενέργειες αυτού του εθιστικού κομματιού. Ο Τσόνογλου γνωρίζει πώς να διαταράζει την κοινή μουσική μας ησυχία πιο διαπεραστικά από τα τζιτζίκια.


Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι θεσμοί βάζουν τις φωτιές...

Δημήτρης Μηλάκας


Έπειτα από κάθε πυρκαγιά οι γνωστοί – θεσμικοί – πραγματικοί υπεύθυνοι και ηθικοί αυτουργοί για την καταστροφή φροντίζουν να κρύβονται πίσω από τους πάντα άγνωστους φυσικούς δράστες.

Έτσι οι καταστροφές αποδίδονται άλλες φορές στον «στρατηγό άνεμο» και την κακή μας μοίρα, που μας τοποθέτησε στον ευρωπαϊκό (καυτό το καλοκαίρι) Νότο. Άλλες φορές φταίει η απροσεξία με την οποία γίνονται κάποιες αγροτικές εργασίες. Κάποιες άλλες, οι κυβερνώντες αποδίδουν την καταστροφή σε οργανωμένα σχέδια αποσταθεροποίησης είτε από εσωτερικά κέντρα είτε από κέντρα του εξωτερικού.

Τις περισσότερες, όμως, φορές οι ευθύνες αποδίδονται γενικώς και αορίστως στους οικοπεδοφάγους, αυτούς δηλαδή που είναι έτοιμοι να... αξιοποιήσουν τις πρώην δασικές εκτάσεις και να τις μετατρέψουν σε ωραία ρυμοτομημένα οικόπεδα.

Αναζητώντας, ωστόσο, τους άγνωστους δράστες, εύκολα κάποιος πέφτει επάνω στους ολοφάνερους ηθικούς αυτουργούς, οι οποίοι με πράξεις ή παραλείψεις τους δημιουργούν όλο εκείνο το εύφλεκτο πλαίσιο που περιμένει τη σπίθα από το χέρι του εμπρηστή να κάνει δασικές εκτάσεις παρανάλωμα του πυρός. Σε μια στοιχειώδη ιεράρχηση των αιτίων των καταστροφικών πυρκαγιών μπορεί κάποιος να συνοψίσει:

● Τα «αιώνια», σκοπίμως συντηρούμενα, νομικά ασαφή περί της γης, της ιδιοκτησίας και της χρήσης της. Κανείς, με άλλα λόγια, δεν ξέρει τι είναι δάσος, σε ποιον ανήκει και πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή να μη χρησιμοποιηθεί, με αποτέλεσμα να αρκεί κάποιος να κάψει ένα δάσος ώστε να ξεφυτρώσει ένα ξενοδοχείο ή ένας νέος οικισμός.

● Την «αιώνια» σύγχυση αρμοδιοτήτων μεταξύ κεντρικής εξουσίας, Περιφερειακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ποιοι είναι αρμόδιοι; Και με ποιους πόρους – οι οποίοι προέρχονται από πού – μπορούν να αναληφθούν έγκαιρα όλες εκείνες οι αυτονόητες προληπτικές εργασίες που θα αποτρέψουν τις πυρκαγιές; Αυτά τα απλά ερωτήματα παραμένουν αιωνίως αναπάντητα, καθώς η ασάφεια εξυπηρετεί πάντα με το αζημίωτο την «ανάπτυξη» μέσα από την οικοπεδοποίηση.

● Την αποψίλωση του μηχανισμού πυρόσβεσης μέσα από τις γενναίες περικοπές, από το 2011 και έπειτα, ως αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής. Έτσι, από τότε όχι μόνο καταργήθηκαν πάνω από 4.000 οργανικές θέσεις πυροσβεστών και έπαψε η ανανέωση και συντήρηση των πυροσβεστικών μέσων, αλλά οι εναπομείναντες πυροσβέστες τοποθετούνται εκεί όπου πρέπει να προστατεύονται οι επενδύσεις των... επενδυτών. Δηλαδή στα περιφερειακά αεροδρόμια της Fraport, στους ιδιωτικούς οδικούς άξονες – μην τυχόν και χάσουν κανένα ευρώ από διόδια οι εργολάβοι...

Και επειδή μετά την καταγραφή των ζημιών και αυτή η κυβέρνηση θα μιλάει – ήδη το κάνει – για σχέδια αποσταθεροποίησης της μεγαλειώδους σταθερότητάς της, καλό θα είναι:

● Πρώτον, να λύσει μια για πάντα τις ασάφειες αρμοδιοτήτων.

● Δεύτερον, να μεριμνήσει ώστε ούτε ένα μέτρο καμένου δάσους να μπορεί να γίνει οτιδήποτε άλλο από δάσος.

● Τρίτον, να εξασφαλίσει τους πόρους που απαιτούνται για τη δασοπυρόσβεση. Απλά είναι τα πράγματα, ειδικά αν πρόκειται για αριστερή κυβέρνηση...

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Από την ΚουΚλουξΚλαν στους τζιχαντιστές

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Τώρα η Βαρκελώνη. Αύριο η Αθήνα. Το μίσος των μελών της τζιχάντ, του ιερού πολέμου των φανατικών του Ισλάμ είναι «τυφλό», όπως «τυφλό» είναι και το μίσος των μελών της Κου Κλουξ Κλαν, ή των φασιστών και των ρατσιστών της εγχώριας Χρυσής Αυγής, που χτυπούν για να σκοτώσουν, που στρίβουν το μαχαίρι στην πληγή, ή ακόμα το τεχνολογικά ουδέτερο "μίσος" των δυτικών βομβών στη Συρία και αλλού.

Αλλά τι δημιουργεί αυτό το μίσος; Τι ωθεί χιλιάδες νέους από τη Δύση να στρατεύονται στον ISIS, ή να παίρνουν ένα βαν και σπέρνουν το θάνατο στο όνομα του Ισλαμικού Κράτους;

Την απάντηση την έδωσε προ καιρού ένας καθηγητής της νομικής σχολής πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης:

Ο τζιχαντιστής μπορεί και να είναι ένα παιδί από τη Δύση, έλεγε ο καθηγητής, από αυτά που αναζητούν στο Ισλάμ το χαμένο νόημα των δυτικών δημοκρατιών. Αυτό όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι οι τζιχαντιστές του ISIS δεν είναι μόνο τα παιδιά της Δύσης, που ανακάλυψαν αίφνης το Ισλάμ για να βρουν το χαμένο νόημα της δυτικής δημοκρατίας, όπως λέει ο κύριος καθηγητής, είναι και οι νέοι που οι ίδιοι οι αμερικανοί στρατολόγησαν απ' όλο τον κόσμο προκειμένου να χτυπήσουν τον Άσαντ. Οι μιντιακοί στρατολογητές είναι οι ίδιοι που οιμώζουν τώρα για την καταστροφή και το «κακό ισλάμ», σε μια άνευ προηγουμένου τυφλή γενίκευση. Είναι οι ίδιοι που προετοίμασαν αυτόν τον πόλεμο, επικαλούμενοι τις δυτικές αξίες που υπάρχουν όσο και τα χημικά του Άσαντ ή τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν, που δεν υπήρξαν ποτέ.

Για να αντιληφθούμε το παιγνίδι των δυτικών, ας δούμε ένα παράδειγμα:

Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα Liberation ένας από τους αρχηγούς της εξέγερσης στη Λιβύη εναντίον του Καντάφι, ο Abou Abdallah Al-Sadek, στρατιωτικός διοικητής της Τρίπολης, στη συνέχεια, είναι ένας πρώην οπαδός της ισλαμικής τζιχάντ, του «ιερού πολέμου», δηλαδή, εναντίον της Δύσης και ιδρυτής μίας ακραίας μουσουλμανικής ομάδας αποτελούμενης από Λίβυους(GICL). Η ομάδα αυτή πριν την 11η Σεπτεμβρίου διέθετε δύο στρατόπεδα εκπαίδευσης στο Αφγανιστάν, ενώ από το 2000 και εξής θα είναι ο αποκλειστικός εκπρόσωπος της Αλ Κάιντα στη Λιβύη, στρεφόμενη μεταξύ άλλων και εναντίον του Μουαμάρ Καντάφι.

Το εντυπωσιακό είναι πως στον αγώνα των Δυτικών εναντίον της μουσουλμανικής τρομοκρατίας υπήρξε, αρχικά, συνεργασία των αμερικανικών και άλλων μυστικών υπηρεσιών με το καθεστώς Καντάφι. Έτσι, ο Al-Sadek συνελήφθη από τη CIA το 2003 και παραδόθηκε στον Καντάφι. Το Μάρτιο του 2010, τόσο ο Al-Sadek όσο και άλλοι 214 φυλακισμένοι αντίπαλοι του καθεστώτος ελευθερώθηκαν ως υλοποίηση του προγράμματος «διαλόγου και συμφιλίωσης» που υλοποιούσε ο Saif Al Islam, γιος του Καντάφι. Και αίφνης έχουμε αλλαγή της στάσης της Δύσης προς τον Καντάφι.

Η εξέγερση στη Λιβύη θα υποκινηθεί από τους Δυτικούς (με προεξάρχουσα τη Γαλλία), ξεκινώντας από την περιοχή του Τομπρούκ, δεκαπέντε χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Αίγυπτο. Ποιος και γιατί υποκίνησε την ανατροπή Καντάφι; Ακολουθώντας τα ίχνη του χρήματος φθάνει κανείς πολύ εύκολα στο άριστης ποιότητας πετρέλαιο της Λιβύης.

Είναι όμως δυνατόν οι δυτικοί να συμμαχήσουν με τους τζιχαντιστές γι’ αυτό το λόγο; Είναι.

Οι New-York Times επισήμαιναν τότε την ανησυχία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και των χωρών της Ευρώπης για το ρόλο του Al-Sadek και της τρομοκρατικής ομάδας του στην μετα-Καντάφι εποχή. Τώρα οι δυτικοί προσπαθούν να βάλουν τάξη στο χάος της Λιβύης (και αλλού) που οι ίδιοι δημιούργησαν, εξοντώνοντας τους τζιχαντιστές του Al-Sadek, που τροφοδοτούν με οπλισμό και εκπαιδευμένους οπλίτες την ISIS στη Συρία.

Γενικά η «στρατηγική του χάους» που ακολουθεί η Δύση σημαίνει:

Προκαλούμε Χάος και ύστερα επεμβαίνουμε για να επιβάλλουμε την Τάξη (ειρήνη) με τους δικούς μας όρους. Αυτό που φαίνεται τρελό σε κάθε εχέφρονα άνθρωπο, στους δυτικούς, φανατικούς οπαδούς της Παγκοσμιοποίησης και του κέρδους είναι απόλυτα λογικό. Για την ακρίβεια, όλα εντάσσονται στον λεγόμενο «ανορθολογικό ορθολογισμό»! Μόνο με αυτή την «τρελή λογική» μπορούν να απαντηθούν ερωτήματα όπως: Γιατί ο πόλεμος στη Συρία, όταν το ίδιο δικτάτορες με τον Άσαντ υπάρχουν και στη Σαουδική Αραβία και αλλού; Η απάντηση είναι παιδαριώδης όσο και το ερώτημα: Γιατί ο Άσαντ δεν είναι μαζί μας, άρα είναι «κακός δικτάτορας», ενώ οι άλλοι είναι «καλοί» αφού είναι σύμμαχοί μας!

Οφείλουμε να το ξαναπούμε, όπως το υποστηρίξαμε και παλιότερα, ο ισλαμικός φονταμενταλιστικός μύθος για την αλλαγή του κόσμου έχει την ίδια αφετηρία με το μύθο για την αλλαγή του κόσμου με βάση τις δυτικές πολιτισμικές και πολιτικές αξίες. Σήμερα, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός ομνύει στην Παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή στην αλλαγή του κόσμου με βάση τις δυτικές κυρίαρχες αξίες, που είναι αυτές της εκμετάλλευσης(λέγεται κατ’ ευφημισμό και «ανταγωνιστικότητα») και του κέρδους (λέγεται και «ανάπτυξη»). Αν προσθέσουμε στα παραπάνω και τα σεμινάρια στο Λευκό Οίκο για τη Βίβλο, τότε το μίγμα του φανατισμού γίνεται εκρηκτικό.

Γι’ αυτό λέμε ότι τόσο ο δυτικός φονταμενταλισμός όσο και η τζιχάντ είτε ως Αλ Κάιντα είτε ως ISIS είναι προϊόντα της δυτικής νεωτερικότητας και των μονοσήμαντων δογμάτων της για την αλλαγή του κόσμου γράφει ο Τζον Γκρέι στο βιβλίο του «Αλ Κάιντα και η νεωτερικότητα». Ο σημερινός ιδιότυπος και ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ Δύσης και Ισλάμ είναι ένας θρησκευτικός πόλεμος υποστηρίζει ο Γκρέι. Ο συγγραφέας δεν μιλάει τόσο για τον χριστιανικό φονταμενταλισμό που αντιστοιχεί στον ισλαμικό φονταμεταλισμό, αλλά στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί πιστεύουν με θρησκευτικό τρόπο πως η αμερικάνικη κοινωνία είναι το «μοναδικό βιώσιμο μοντέλο» ανθρώπινης ανάπτυξης.

Αλλά και στην Ευρώπη, θα προσθέταμε, υπάρχει ένας αντίστοιχος «θρησκευτικός τρόπος», που μπορεί να μην είναι προτεσταντικός αλλά υπερασπίζεται με θρησκευτικό φανατισμό τις «δυτικές αξίες». Δείτε με τι –σχεδόν θρησκευτικό, δηλαδή ιδεοληπτικό- φανατισμό ο προτεστάντης Σόιμπλε υπερασπίζεται τη «Λιτότητα» και η Μέρκελ τις γερμανικές αξίες που επιβάλλονται στην Ευρώπη. Γενικά, «Τα κράτη της αγοράς» συνιστούν σήμερα τη μοναδική θεμιτή μορφή διακυβέρνησης σύμφωνα με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Αλλά τα «κράτη της αγοράς» ή οι περίφημες «αγορές» είναι μια αποκλειστικά δυτική κατασκευή η οποία δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου.

Και, εντέλει, κανείς δεν μπορεί να αποδεχθεί τον ισχυρισμό της Αμερικής και της Δύσης γενικότερα ότι αποτελεί το πρότυπο ενός οικουμενικού πολιτισμού στο οποίο πρέπει να υπαχθούν όλοι.

Η αδυναμία των ΗΠΑ να παίξουν δια της πολεμικής επιβολής το ρόλο του παγκόσμιου αναμορφωτή, όπως φάνηκε στον πόλεμο του Ιράκ, του Αφγανιστάν αλλά και της Συρίας, τις οδήγησε στη συμμαχία με την Ευρώπη και αναθέρμανε την ατλαντική συμμαχία. Αλλά και πάλι το δυτικό μοντέλο ζωής και ανθρώπινης ανάπτυξης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό και μάλιστα δια της βίας σε λαούς με διαφορετική παράδοση και τρόπο ζωής.

Δεν μπορεί, επίσης, να θεωρείται θεμιτός, χωρίς να προκαλεί αντίδραση, ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων ιρακινών σ’ ένα πόλεμο που βασίσθηκε στο ψέμα, ή δεκάδων χιλιάδων Σύρων, επειδή, αίφνης, ανακάλυψαν οι δυτικοί ότι ο Άσαντ είναι δικτάτορας, ενώ στη φιλοαμερικανική Σαουδική Αραβία και αλλού δεν τίθεται θέμα. Πρώτα, λοιπόν, η Δύση είναι αυτή που επιτίθεται για να επιβάλει τις αξίες της (για την ακρίβεια τα συμφέροντά της) με την οπλική της υπεροχή και ύστερα είναι οι «υστερούντες οπλικά» που απαντούν με ό,τι τους απομένει, τη μεταφορά της αντίστασής τους με ασύμμετρο τρόπο, όπως λέγεται σήμερα ο ανταρτοπόλεμος, στο έδαφος των επιτιθέμενων χωρών.

Οι αμερικανικές (ή γενικά οι δυτικές) στρατιωτικές επεμβάσεις σε περιοχές, όπως η Μέση Ανατολή, με στόχο τη μεθόδευση πολιτικών αλλαγών εμπεριέχουν τον κίνδυνο των καταστροφικών ανταποδοτικών χτυπημάτων, έγραφε ο Γκρέι(εδώ και μία δεκαετία περίπου). Η σύγκρουση μεταξύ της Δύσης και του Ισλαμικού Κράτους (άλλο ένα δημιούργημα των δυτικών) είναι, όπως προείπαμε, ένας ιδιότυπος θρησκευτικός πόλεμος. Έχουμε, δηλαδή, εδώ ένα «διπλό», όπου ο ένας μύθος, ο ένας φανατισμός τροφοδοτεί τον άλλο μέσω της σύγκρουσής τους, ενώ συγχρόνως αλληλοκαθορίζονται και αλληλοκαθρεφτίζονται.

Συμπερασματικά, καμία αιτία δεν δικαιολογεί τα απεχθή εγκλήματα της τρομοκρατίας.

Αλλά, όπως λέει και ο Γκρέι, όσο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν θα αναγνωρίζουν ότι ο κόσμος εμπεριέχει πολλές, διαφορετικές πραγματικότητες και ταυτότητες, και δεν θα τις σέβονται, η τρομοκρατία θα εξακολουθεί να υφίσταται με διάφορες μορφές και ο κύκλος του αίματος θα μοιάζει ατέλειωτος…

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Μια νύχτα πέντε σκύλων με τη Νίνα Σιμόν

Γελωτοποιός


Ο σκύλος μου είναι άθεος. Δεν πιστεύει πια σε μένα. (François Cavanna)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Οι Αβορίγινες, οι αυτόχθονες κάτοικοι της Αυστραλίας, ζούσαν ως κυνηγοί τροφοσυλλέκτες για 40.000 χρόνια στο πιο δύσκολο περιβάλλον. Δεν είχαν εξημερώσει κανένα ζώο -ούτε και φυτό.

Γύρω στο 1.600 π.Χ. τους επισκέφτηκαν Αυστρονήσιοι, που κουβαλούσαν τόξα και βέλη, γουρούνια, εξημερωμένα φυτά, πίπες και σκύλους.

Το μόνο που κράτησαν οι Αβορίγινες ήταν οι σκύλοι.

~~

Ο σκύλος είναι το πρώτο ζώο που εξημέρωσε ο σάπιενς. Τουλάχιστον πριν 12.000 χρόνια (κάποιες έρευνες μιλούν για 20.000). Από τότε μοιραζόμαστε τον κόσμο μας, ζούμε μαζί τους, εξελισσόμαστε μαζί τους.

Η πιο όμορφη έκφραση που υπάρχει για τους σκύλους έρχεται απ’ τους τόσο πρωτόγονους Αβορίγινες της Αυστραλίας.

Εκείνοι ζούσαν νομαδικά και πιο συχνά κοιμούνταν στην ύπαιθρο, παρά σε καταλύματα, έστω πρόχειρα. Τους ημιάγριους σκύλους, τα ντίγκο της Αυστραλίας, τα είχαν μαζί τους για συντροφιά, για το κυνήγι και για… ζωντανές κουβέρτες!

Στην έρημο (η μισή Αυστραλία είναι έρημος) η θερμοκρασία πέφτει πολύ χαμηλά το βράδυ. Οι Αβορίγινες αγκαλιάζονταν με τους σκύλους τους για να ζεσταθούν -άνθρωποι και σκύλοι.

Έτσι υπάρχει αυτή η έκφραση: «Νύχτα πέντε σκύλων». Που σημαίνει ότι έκανε τόσο κρύο ώστε χρειαζόταν ν’ αγκαλιαστείς, να σκεπαστείς, με πέντε σκύλους ώστε να μην κρυώνεις.

Ο σκύλος δεν ήταν απλώς ένα εξημερωμένο ζώο για τον Αβορίγινα. Ήταν αυτός που τον ζέσταινε το βράδυ, αυτός που τον κρατούσε ζωντανό.

Όχι μόνο ο καλύτερος φίλος. Αλλά προϋπόθεση ζωής.

~~

Ως παιδί δεν είχα ποτέ σκύλο για παρέα. Κάποια στιγμή είχαμε ένα καναρίνι σε κλουβί. Προσπάθησα ν’ ανοίξω την πόρτα για να το πιάσω και να το χαιδέψω. Εκείνο έφυγε και μάλλον θα το έφαγε κάποια γάτα.

Μετά, δωδεκάχρονος πλέον, είχαμε ένα αδέσποτο μαύρο γατί, τον Μαουρίνιο, που ερχόταν κάποιες νύχτες στο σπίτι για να τρώει και να κοιμάται μπρος στη σόμπα υγραερίου. Το σκότωσε ο ψαράς σπιτονοικοκύρης μας.

Με σκύλο δεν έτυχε να συζήσω. Μόνο μ’ έναν αδέσποτο, τον Ιβάν στην Νάξο, που με ακολουθούσε ως το δωμάτιο για να φάει μια φέτα ψωμί. Με τον Ιβάν και την Νίνα έζησα μια νύχτα «πέντε σκύλων».

~~

Τη Νίνα Σιμόν την ήξερα μόνο για το «My baby just cares for me», που είχε χρησιμοποιηθεί σε κάποια διαφήμιση κι είχε γίνει επιτυχία.

Στην Νάξο βρήκα έναν φίλο φωτογράφο που μου έμαθε να βλέπω φωτογραφίες και ν’ ακούω μουσική. Αυτός μου έγραψε μια κασέτα (πρωτόγονες εποχές και μέσα) με τα καλύτερα της Σιμόν.

Λάτρευα τη Μπίλι Χόλιντεϊ, την τραγικότητα της φωνής της. Η Νίνα ήταν αλλιώς, πληθωρική, αδάμαστη. Ο φίλος μου την είχε δει στον Λυκαβηττό, νομίζω το 1990.

«Ήταν σαν ιέρεια κάποιας πανάρχαιας θρησκείας», μου είχε πει. «Καθόταν, έτσι μεγαλόσωμη, στο πιάνο της κι έπαιζε. Ο κόσμος σε κατάνυξη. Την ακούγαμε χωρίς ν’ ανασαίνουμε.»

Το ίδιο έπαθα κι εγώ, ακόμα και με την κασέτα. Άκουσα το Sinnerman, με το μινιμαλιστικό του πιάνο, και τους γκόσπελ στίχους, δεκάδες φορές, σαν να ήταν προσευχή. [I cried, power, power (power, Lord)]

Το Feeling good με τις τρομπέτες του (It’s a new dawn, It’s a new day,it’s a new life for me) όταν ξυπνούσα.

Το House of the rising sun, για τις ρημαγμένες ψυχές, πιο παραδοσιακό, πιο folk, από εκείνο των Animals.

Και το πιο αγαπημένο μου, τότε, το «Aint got no, i got life» [I’ve got life, I’ve got my freedom, I’ve got the life]

Η Νίνα δεν ήταν γυναίκα, δεν ήταν τραγουδίστρια, δεν ήταν αφροαμερικάνα, δεν ήταν κλασική πιανίστρια, δεν ήταν αγωνίστρια, δεν ήταν πνεύμα που βρέθηκε σε σώμα ανθρώπου, ήταν όνειρο τόσο αληθινό που σ’ έκανε να νομίζεις ότι ο κόσμος γύρω σου είναι ψεύτικος, λες κι εκείνη υπήρχε κι όλα τ’ άλλα -ακόμα κι εσύ- ήσασταν ηχογραφήσεις σε κασέτα.

Οι Αβορίγινες, που πίστευαν ότι ο κόσμος μας κι εμείς είμαστε το όνειρο κάποιων άλλων πλασμάτων, σίγουρα θα λάτρευαν την Νίνα σαν θεά.

~~

Αλλά η ιστορία ξεκινάει μια νύχτα πέντε σκύλων. Γιατί έκανε πολύ κρύο εκείνον τον χειμώνα. Έμενα σ’ ένα δωματιάκι χωρίς θέρμανση. Το παράθυρο της πόρτας είχε σπάσει κι αντί να το φτιάξω είχα καρφώσει μια κουβέρτα.

Όσοι είχαν περάσει απ’ το δωμάτιο αναρωτιόντουσαν πώς άντεχα να ζω εκεί. Μα ήταν υπέροχα. Δεν είχα τίποτα. Ούτε παράθυρο. Πόσο πιο ελεύθερος μπορείς να είσαι;

Όμως εκείνη την νύχτα θα προτιμούσα ένα κανονικό σπίτι. Είχα πυρετό κι έτρεμα. Έπεσα στο κρεβάτι ντυμένος και σκεπάστηκα με δυο κουβέρτες κι ένα παλτό. Αλλά τα ρίγη συνέχιζαν να ‘ρχονται (σημάδι ότι ο πυρετός ανέβαινε). Αντί να πάω σε κάποιο φιλικό σπίτι ή στο κέντρο υγείας, έβαλα την κασέτα της Νίνας.

Νομίζω ότι είχα παραισθήσεις, γιατί ένιωθα το πιάνο της Νίνας να με χτυπάει στα βλέφαρα. Κάποια στιγμή άκουσα και το χαρακτηριστικό ξύσιμο της πόρτας απ’ τον Ιβάν, που είχε έρθει για το βραδινό του.

Του είπα να μπει, αλλά δεν ήξερε ν’ ανοίγει πόρτες. Σηκώθηκα βογκώντας και τον έβαλα μέσα. Στην αρχή κουνούσε την ουρά, μετά φάνηκε να καταλαβαίνει ότι δεν ήμουν καλά.

Όχι, δεν πήγε τρέχοντας στον γιατρό για να τον φέρει στο δωμάτιο. Στάθηκε δίπλα στο κρεβάτι, ανήμπορος σαν σκύλος.

Του μιλούσα, του ‘λεγα πόσο πολύ τον αγαπώ, ότι είναι ο πιο όμορφος κι άλλα παράξενα που μου ‘βαζε ο πυρετός στα χείλη. Εκείνος έγερνε το κεφάλι στα αριστερά κάθε φορά που άκουγε το όνομα του, αλλά δεν απαντούσε -όπως περίμενα ότι θα κάνει στο παραλήρημα μου.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να μιλώ κι έκλεισα τα μάτια. Τότε ένιωσα ένα τράνταγμα και τη ζεστή του ανάσα -μάλλον θα βρωμούσε- στα ρουθούνια μου.

Ο Ιβάν είχε κουλουριαστεί στο κρεβάτι δίπλα μου. Αυτό μπορούσε να κάνει. Να μείνει κοντά μου μέχρι να πεθάνω.

Δεν θυμάμαι τι άλλο του είπα, θυμάμαι μόνο ότι ένιωσα ασφάλεια. Είχα δίπλα μου ένα φίλο. Όχι τόσο ιδιοφυή και μελωδικό όσο η Νίνα, αλλά ζεστό και μαλακό -μάλλον και με ψύλλους.

~~

Κοιμήθηκα. Όταν ξύπνησα ήταν μεσημέρι και τα σεντόνια ήταν βρεγμένα απ’ τον ιδρώτα. Η κασέτα είχε σταματήσει, η Νίνα είχε σιωπήσει, αλλά ο σκύλος ήταν εκεί.

Όμως αυτό που μ’ ένοιαζε περισσότερο ήταν να γράψω τ’ όνειρο που ‘χα δει. Πάντα κρατούσα το σημειωματάριο μου δίπλα στο κρεβάτι, για να σημειώνω ιδέες νυχτερινές και όνειρα. Μόνο αν τα γράψεις μόλις ξυπνήσεις μπορείς να τα θυμηθείς.

Το όνειρο μου, όπως ακριβώς το ‘χω γράψει, ήταν το εξής:

«Ο Βασίλης [αυτός ήταν ο φίλος φωτογράφος] σημαδεύει έναν σκύλο. Του λέω να μην τον σκοτώσει. Ο Βασίλης γελάει και μου λέει ότι δεν πεθαίνει [έτσι έχω γράψει, κι είναι παράξενο, έπρεπε να γράψω «δεν σκοτώνει»], μου λέει ότι απαθανατίζει.

Κόκκινο φως. Βάζει το φωτογραφικό χαρτί στη λεκάνη με τα υγρά εμφάνισης. Σαν το βγάζει έχει πάνω ένα μαύρο σκύλο που είναι θεός.

«Γιατί με σκοτώσατε;» λέει ο σκυλοθεός. Η φωνή του βιβλική.

Πέφτουμε στα γόνατα και ζητάμε συγχώρεση. Ο Βασίλης μου λέει ότι φταίω εγώ που δεν πιστεύω.

Φωνάζω στον θεό να με συγχωρέσει. Του λέω ότι θα γίνω η σκιά του σκύλου του.

Φωνάζω: Μη με εγκαταλείπεις, θεέ μου!»

~~

Έδωσα στον Ιβάν το ψωμί του, τον χάιδεψα, τον ευχαρίστησα και του άνοιξα την πόρτα για να φύγει.

Ένιωθα πολύ καλύτερα, αν και εξαντλημένος. Έφαγα κάτι, έκανα μπάνιο και πήγα για δουλειά. Το βράδυ συνάντησα τον Βασίλη και του είπα για το όνειρο. Γέλασε.

Γύρισα σπίτι κι έβαλα ν’ ακούσω Νίνα πίνοντας κρασί. Τότε άκουσα ένα κομμάτι της, κι έτρεξα να βρω το τετράδιο με το όνειρο.

Εκείνη την εποχή έκανα ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών, καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω για τη Γαλλία, όπως κάθε ρομαντικός συγγραφέας οφείλει να κάνει.

Μες στην κασέτα υπήρχε κι η διασκευή που έκανε η Νίνα για το «Ne me quitte pas» του Ζακ Μπρελ.

Κάπου λέει:

«Laisse-moi devenir
l’ombre de ton ombre
L’ombre de ta main
L’ombre de ton chien»

Άσε με να γίνω, η σκιά της σκιάς σου, η σκιά του χεριού σου, η σκιά του σκυλιού σου.

Ήταν τόσο προφανές, αλλά το κατάλαβα μόλις εκείνη τη στιγμή:

Ne me quitte pas=Μη μ’ εγκαταλείπεις.

Το όνειρο είχε ενώσει την αδυναμία μου, την ανάγκη για κάποιον θεό που θα με βοηθήσει, με τον Ιβάν που κοιμόταν δίπλα μου, το τραγούδι της Σιμόν που είχα ακούσει και τον φωτογράφο φίλο που απαθανάτιζε στιγμές.

~~

Τον Ιβάν τον φολάρανε λίγο καιρό μετά, όταν είχα φύγει πια απ’ την Νάξο.

Ο Βασίλης συνεχίζει ν’ απαθανατίζει τον κόσμο.

Εγώ απέκτησα έναν σκύλο, την Πέρλα. Που πιστεύει σε μένα σαν να είμαι ο θεός της και χοροπηδάει όταν γυρίζω σπίτι.

Κι η Νίνα, με τα χοντρά χείλη της και την παχιά φωνή της, με χρυσά σκουλαρίκια σαν αρχαία θεά, με νέγρικα μαλλιά, με σοκολατένιο δέρμα, και με δάκρυα κι ιδρώτα συνεχίζει στην αιωνιότητα να τραγουδά «ne me quitte pas».

Όταν την ακούω θυμάμαι σε τι πιστεύω, ακόμα κι εγώ που δεν θέλω να πιστεύω.

Πιστεύω στην ομορφιά της τέχνης, της μουσικής, πιστεύω στην εξέγερση του συναισθήματος, πιστεύω σε μια μαύρη γυναίκα τραγουδίστρια που δεν συμβιβάστηκε ποτέ, πιστεύω στα όνειρα, πιστεύω στον έρωτα, πιστεύω σ’ αυτούς που κάναμε φίλους, ακόμα κι αν τους χάσαμε, πιστεύω σ’ έναν σκύλο που περιμένει να τον χαϊδέψω, πιστεύω στο ανείπωτο και στο αδύνατο, πιστεύω στην ελευθερία, ακόμα κι αν είναι χίμαιρα.

Κι αν κάνω λάθος στην πίστη μου, δεν πειράζει. Αρκεί ν’ απαθανιστώ τραγουδώντας, να ζήσω την αιωνιότητα πριν μ’ εγκαταλείψει η ζωή.


Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Άλλος για επενδύσεις…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Αν κάποιος σε πλησιάσει δηλώνοντας με ευθύτητα την πρόθεσή του να σε δυναστεύσει, θα αντισταθείς.

Αν το χαλινάρι φορεθεί με εξωραϊσμένο τρόπο, θα υποκύψεις αδιαμαρτύρητα. Η υποδούλωση επιτυγχάνεται στο μέγιστο βαθμό δια μέσω χειρισμών και όλοι είναι χαρούμενοι τίνι τρόπω, αφού νομίζουν πως πρόκειται για επιλογή ή για απελευθέρωση.

Και αυτό ισχύει σε κάθε μορφή σχέσης ή εξουσίας…

Αθέατοι καμποτινισμοί…


Αφετηριακό σημείο κάθε Ολιγαρχίας είναι διαφορετικό. Την τελευταία τριαντακονταετία ο απολυταρχικός πυρήνας εκκινεί από τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι πολιτικές αποφάσεις ενορχηστρώνονται απ’ τα μεγάλα trust, με αποτέλεσμα μετά το 2008, έναρξη της μεγαλύτερης κρίσης μετά το Μεγάλο Κραχ του 1929, το ΑΕΠ άρχισε την καθοδική του πορεία πρώτα στην Αμερική και σαν ντόμινο επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον Κόσμο. Στην Ελλάδα το πελατειακό σύστημα είναι το μόνο που κατάφερε να παραμείνει αλώβητο, ενώ οι περικοπές και η ανεργία τσάκισαν τον ιδιωτικό τομέα. Σε παγκόσμιο πλαίσιο η μεταφορά των βιομηχανικών εγκαταστάσεων σε ασιατικό έδαφος όξυνε το πρόβλημα, αφού ο καπιταλισμός μετέτρεψε τις κραταιά βιομηχανικές χώρες σε απλούς μεσάζοντες υπηρεσιών. Η διαδικασία ονομάστηκε outsourcing και επικεντρώνει την ανάθεση των εργασιών σε εξωτερικούς συνεργάτες. Ο πολυεθνικός χαρακτήρας προσφέρει την δυνατότητα διαφύλαξης εσόδων από φόρους και διασφάλιση κερδών, τα οποία ανέρχονται σε αστρονομικά ποσά. Συνακόλουθα διαμορφώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο η νέα ελίτ, η οποία διαθέτει το 95% του υπέρμετρου πλούτου και όχι λόγω ιδιαίτερης παραγωγικότητας αλλά επιβεβλημένων μεταφορών χρήματος απ’ το υπόλοιπο σύνολο.

Ο 21ος αιώνας είναι αναμφίβολα ο αιώνας του Τραπεζίτη. Ο Φέργκισον αναφέρει την υπαιτιότητα των ακαδημαϊκών Οικονομολόγων, οι οποίοι υποστήριξαν τους στραγγαλιστικούς νόμους-πλαίσιο εμφυσώντας την πεποίθηση πως μετά την απελευθέρωση των κανονιστικών ρυθμίσεων οι Τράπεζες θα άνοιγαν τους κρουνούς προς διοχέτευση των κεφαλαίων στην συνολική ανάπτυξη. «…Πολλοί απ’ αυτούς είχαν απλώς πληρωθεί αδρά, ώστε να υποστηρίξουν τη θέση», αναφέρει συγκεκριμένα. Μαζί με την άρση του κανονιστικού πλαισίου δεσμεύσεως επιτεύχθη επίσης και η κατάργηση της επιβολής κυρώσεων για τα οικονομικά εγκλήματα των Τραπεζών, οι οποίες συνιστούν πλέον έναν παρασιτικό κλάδο, ικανό να διασπαθίζει τεράστια χρηματικά ποσά περιάγοντας εκατομμύρια ανθρώπων στην απόγνωση.

Μαζί τα φάγαμε…




Το οικοδόμημα άρχισε να εκθεμελιώνεται εκ βάθρων με τον διαχωρισμό των Τραπεζών και των Αποταμιευτικών & Δανειοδοτικών Ιδρυμάτων, γνωστά στην Αμερική σαν S&L. Η καταφανής διαφορά των δύο οργανισμών ήταν η πολιτικές διασυνδέσεις των δεύτερων, οι οποίες μπορούσαν να προσφέρουν εχέγγυα εξασφάλισης ύπαρξης. Ο Νόμος Γκαρν-Σεν Ζερμέν, χαρακτηρίστηκε σα διασωστικός, ενώ στην ουσία εξόπλισε τα S&L με τη δυνατότητα συγκέντρωσης πιστοποιητικών καταθέσεων, «…άδειες κλοπής» όπως διατείνεται ο Φέργκισον. Οι Διοικητές των Ιδρυμάτων αυτών άρχισαν να δανείζουν τα χρήματα των καταθετών, το διακύβευμα ήταν σαφώς τα κτηματομεσιτικά προγράμματα που έτρεχαν στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Η κατάρρευση είναι γνωστή, κατά την οποία ωστόσο παρακάμφθηκαν ποινικές κυρώσεις. Στην Αμερική συγκεκριμένα η Κυβέρνηση προέβη σε ανασύσταση της Resolution Trust Corporation, της οποίας η αρμοδιότητα ήταν η ανάληψη των χρεοκοπημένων οργανισμών και η πώληση των περιουσιακών στοιχείων τους. Ωσαύτως τα χρέη πέρασαν στις πλάτες των φορολογούμενων. Επιπροσθέτως οι Επενδυτικές Τράπεζες εφάρμοσαν ληστρική τακτική δια μέσω των επισφαλών ομολόγων, τα οποία κατέληγαν σε εξαγορά Εταιρειών, τακτική γνωστή ως «greenmail» και η οποία συνιστά λογοπαίγνιο ανάμεσα σε δύο όρους «blackmail» που σημαίνει εκβιασμός και «greenback» που σημαίνει χαρτονόμισμα. Αθώοι βέβαια εμφανίζονται οι Δικηγόροι-Λογιστές-Σύμβουλοι, οι οποίοι όμως κατάφεραν να θησαυρίσουν μέσα απ’ τη διενέργεια ανάλογων πρακτικών.

Μετά το 1990 η έξαρση των start-ups σε συνδυασμό με την απελευθέρωση των venture capital=κεφάλαια επιχειρηματικού κινδύνου, το εικονικό χρήμα φούσκωνε το ζυμάρι της Οικονομίας τη στιγμή που η παραγωγικότητα στον πρωτογενή τομέα ποδηγετούταν ανεπιστρεπτί. Το κερασάκι τοποθετήθηκε στην τούρτα στο λυκαυγές της νέας χιλιετηρίδας, όταν επινοήθηκε η «τροφική αλυσίδα τιτλοποιήσεων», ένα πολυπλόκαμο σύστημα δημιουργίας ενυπόθηκων δανείων, τα οποία κατά τη μεταπώλησή τους συσκευάζονταν σε δομημένες επενδύσεις, μία διαδικασία βασισμένη στην αδιαφάνεια, η οποία έσερνε τη χρηματοπιστωτική θέσμιση στο βάραθρο. Πρώτη η Γουώλ Στρήτ τροχοδρομεί την εξάπλωση της τιτλοποίησης των ενυπόθηκων δανείων, τα οποία απολήγουν σε μόχλευση εταιρικών εξαγορών και κατ’ εφαπτομένη σε επέκταση της επικινδυνότητας, αφού ως κρηπίδα τους προοιωνιζόταν η ασφαλιστική αντιστάθμιση της πίστωσης, τα γνωστά credit default swaps=CDS, ρυθμιστικά της πιστοληπτικής υποβάθμισης-αθέτησης πληρωμών. Όταν το 2008 ψηφίστηκε ο Νόμος περί απελευθέρωσης των παραγώγων, τα αρπακτικά καραδοκούσαν…

Οι δράκουλες των Όρεων…



«Η Goldman Sachs είναι ένα μεγάλο καλαμάρι-βαμπίρ τυλιγμένο γύρω απ’ το πρόσωπο της ανθρωπότητας, που καρφώνει ανελέητα τη ματωμένη προβοσκίδα του όπου μυρίζει χρήμα», ισχυρίζεται ο Ματ Τάιμπι.

Όλες οι μεγάλες Εταιρείες χρησιμοποιούν το φορολογικό παραθυράκι «δικαιωμάτων απόληψης υπεραξίας=carried interest», το οποίο ελαχιστοποιεί το ποσοστό φορολόγησής τους. Τα τελευταία χρόνια οι τιτλοποιημένες συναλλαγές αυξήθηκαν από μηδενικά επίπεδα σε τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Τη στιγμή που τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης στο πετρέλαιο δεκαπλασιάζονται η αστάθεια της αγοράς μεγεθύνεται. «Το πρόβλημα συμβουλευτικών υπηρεσιών επεκτείνεται στους ακαδημαϊκούς κλάδους Οικονομικών-Διοίκησης Επιχειρήσεων-Δημόσιας και Νομικής Διοίκησης, με αποτέλεσμα η διαστρέβλωση απ’ τις συγκρούσεις συμφερόντων να αποτελεί μέιζον πρόβλημα», δια στόματος κυρίου Φέργκισον. Στο λουκούλειο γεύμα οι τομείς που σερβίρονται-εμπλέκονται είναι της Ενέργειας-των Τηλεπικοινωνιών-της Περίθαλψης-των Αγροτικών Επιχειρήσεων-της Ιατρικής έρευνας-της Εθνικής Ασφάλειας.

Το βαυκάλισμα της κοινής γνώμης…


Πολλοί πανεπιστημιακοί λαμβάνουν αμοιβές από επιχειρηματικό κορβανά, ώστε να παρεμβαίνουν στην υιοθέτηση-απόρριψη τακτικών με τρόπο ανατριχιαστικά μεταρρυθμιστικό κατά το δοκούν. Πρόκειται για μεταπράτες κατευθυνόμενης «Επιστημονικής Εμπειρογνωμοσύνης» με απώτερο στόχο τον διαποτισμό κυβερνητικής πολιτικής τροχιάς-των δικαστηρίων-της κοινής γνώμης.

Ορισμένα τρανταχτά ονόματα επιφανών πανεπιστημιακών των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίοι εργάστηκαν εμπράκτως με ρότα την απελευθέρωση του κανονιστικού πλαισίου ρυθμίσεων πλούτισαν εν μία νυκτί. Συνήθως οι περισσότεροι εξ αυτών θήτευσαν σε Υπουργεία οικονομικών-διετέλεσαν πρόεδροι Οικονομικών Υπηρεσιών-έγιναν Κοσμήτορες σε μεγάλα Πανεπιστήμια, όπως ο Γκλεν Χάμπαρντ στο Κολούμπια-ο Λάρι Σάμερς στο Χάρβαρντ-ο Φρέντερικ Μίσκιν στο ΜΙΤ.

Ένας νέος οικονομολόγος είναι δύσκολο ως αδύνατον να σταθεί στη ζούγκλα χωρίς να αλλοτριωθεί, αφού οι προτάσεις επιχορηγήσεων και οι επιστημονικές επιτροπές που αποφασίζουν αν μία εργασία θα δημοσιευτεί αποτελούνται από καθηγητές, οι οποίοι είναι παράλληλα σύμβουλοι Εταιρειών του χρηματοπιστωτικού τομέα. Η κάθε ανάλυση, όσο αληθής και να είναι, θα ριχτεί στις μυλόπετρες του διλήμματος: να ταράξει τους κύκλους ή να πορευτεί ομοίως με τον συρφετό, ώστε να επιβιώσει; Κι εδώ σ’ αυτό το σημείο δόκιμο να τεθεί και το παράλληλο ερώτημα: Ποια η επιρροή στην επιστημονική έρευνα και κατ’ επέκταση στην πολιτική βούληση;; Το Bloomberg News μελέτη του το 2012 εντρυφεί στην περίπτωση της Squam Lake Group, μία επιτροπή από έγκριτους Οικονομολόγους που σχηματίστηκαν για να συντάσσουν εκθέσεις σχετικές με την κρίση. Οι 13 στους 15 συντάκτες ανήκαν στον Χρηματοπιστωτικό τομέα…

Εσύ πόσα γραμμάρια likes σνίφαρες σήμερα;;;



Ο πλήρης ευνουχισμός της επικοινωνιακότητας του ατόμου έχει εισέρθει στο τελικό στάδιο. Μια αποχαύνωση, που είναι παρεπόμενο της νοσηρής τυφλότητας των κοινωνικών όντων όταν υποπίπτουν σε αφόρητα ηχηρά συνθήματα, που εξοστρακίζουν την ίδια τη σκέψη και την κριτική οξύνοια, οι οποίες υφίστανται τον πλήρη στραγγαλισμό τους. Πόσο δύναται ν’ αντέξει ένας πολίτης τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της διχογνωμίας των πάσης φύσεως ειδημόνων, οι οποίοι συσπειρώνονται ασφαλείς πίσω από γραπτούς-άγραφους νόμους και χωρίς να εκτίθενται σε κανέναν κίνδυνο και σαν πλατυρρήμονες υπερκερούν τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, τα οποία συνθλίβονται σε αδυσώπητα γρανάζια ιδεολογημάτων; Πόσο μπορεί να ξεφύγει απ’ την εικονική τραγικότητα, η οποία τον διακατέχει προσφέροντάς του το όνειρο απατηλό, τουτέστιν της αναγωγής του σε κυρίαρχο αποδοχής;

«Οι δυνάμεις που συναπαρτίζουν την κυρίαρχη ισορροπία συνδαυλίζουν έμμεσα και δευτερεύουσες επιμέρους ισορροπίες, οι οποίες έχουν την επιρροή της αμφιταλάντευσης στην αλυσίδα του συστήματος. Δόκιμο σ’ αυτό το σημείο θα ήταν να αναφερθεί και η υποκειμενικότητα ή αντικειμενικότητα προσεγγίσεως του όρου κυριαρχία. Έχει διαφορά να εικάζεται απ’ το να διαπιστώνεται η υπερίσχυση ή έλλειψη αυτής. Μια καθαρά τυχαία ισορροπία ισχύος στην καθημερινότητά μας αντικατοπτρίζεται σε στιγμές αδιεξόδου, όταν δύο ή και περισσότερες αντιμαχόμενες πλευρές στοχεύουν εκάστη στην απόλυτη επέκτασή της», όπως έχω αναφέρει σε παλαιότερο άρθρο μου. Και αυτό ακριβώς είναι το κέρδος-ζημία: έκαστος ενθρονίζει εαυτόν σε βάθρο ψευδές κι εθελοτυφλώντας πορεύεται με τον μανδύα του επαναστατημένου μεν ενεργούμενου δε.

«Οι ανθρωπομάζες συγκροτούν ένα ισχυρό λευκό χαρτί, σε χέρια λαοφιλών Μαγίστρων, οι οποίοι με πλέρια επιδεξιότητα το καταστίζουν αναδημιουργώντας επωφελείς κι επινοημένες σημασίες. Σαν να υποβάλλονται σε «πιεστικές ανακρίσεις» αόρατων υπηρεσιών συλλογής-επεξεργασίας-ανάλυσης πληροφοριών, ώστε να επέλθει διαρραγή της ικανότητάς τους αποσαφήνισης των δεδομένων. Εν αρχή ην η απομόνωση του ατόμου μέσω της καταρράκωσης του συναισθηματισμού του κι αντικατάστασης των αισθημάτων απ’ τον απεχθή όρο «φυσικές ανάγκες», οι οποίες ικανοποιούνται έναντι οιουδήποτε αντιτίμου και με οποιοδήποτε πρόσωπο, αφού η ατομική ευρωστία επιτάσσει χαλύβδινο εγωκεντρισμό», αναφέρω σε άλλο άρθρο μου. Εδώ επαληθεύεται η χρησιμότητα του άχρηστου, ήρωας του εξαιρετικού δοκιμίου του Nuccio Ordine, μέσα στο οποίο ανιχνεύεται με τραγικό τρόπο η μετατροπή του σύγχρονου ανθρώπου σε «άψυχη μηχανή», όπως ο ίδιος ο συγγραφέας διατυπώνει.

Κοιμήσου αγγελούδι μου…

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα:

Φωτιές πολλές στην επικράτεια και σεισμοί!

Αρμενιστές σε θάλασσες γαλάζιες κι εξοχές!

Πυροσβέστες μαυροκαπνισμένοι, για να επικαλεστούν την ανανέωση των συμβάσεών τους!

Και στο fb σύσσωμοι, άλλωστε πόσο να κοστίζει και μια ανάρτηση, αφού σίγουρα δεν μας βγάζει απ’ την άνεση του καναπέ μας!

Ας κοιμηθούμε λοιπόν ήσυχοι υπό το νανούρισμα της Μάνας…



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μεσογειακό Δάσος: Ο Μύθος του Φοίνικα

Του Όττο


Δυστυχώς, οι πυρκαγιές αποτελούν το θέμα αιχμής και του φετινού καλοκαιριού. Θα ακούσουμε πολλούς διαξιφισμούς και θα οχλοβοήσουμε γι' άλλη μια φορά, τις αμέσως επόμενες μέρες, σε σχέση με την προστασία και την αποκατάστασή τους. Η λέξη "αναδάσωση" θ' ακουστεί ξανά και ξανά. Σε κάποιες περιπτώσεις θα συμβεί κιόλας. Κι όμως, δεν θα ωφελήσει...

Είναι λοιπόν καλό να γνωρίζουμε κάποια επιστημονικά δεδομένα, που αφορούν ωστόσο όλους μας, τις ζωές και τα σπίτια μας. Τα μεσογειακά οικοσυστήματα, στα οποία ανήκουν και τα δάση που θρηνούμε κάθε χρόνο, διαθέτουν πολύ ιδιαίτερη οικολογία. Αρκεί ν' αναφέρουμε ότι στο Βιολογικό του ΑΠΘ το είχαμε ως ξεχωριστό μάθημα επιλογής. Πάμε λοιπόν, να δούμε την ιστορία του Μεσογειακού Φοίνικα, που αναγεννάται μέσα απ' τις στάχτες του...

Τα μεσογειακά οικοσυστήματα, είναι πυροπροσαρμοσμένα, όπως λένε στην Οικολογία. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο καίγονται εύκολα, λόγω των ειδικών συνθηκών μέσα στις οποίες αναπτύσσονται (χαμηλή βροχόπτωση, υψηλές θερμοκρασίες κ.ά.), αλλά έχουν αναπτύξει προσαρμοστικούς μηχανισμούς ώστε πολύ σύντομα ν' αναγεννιούνται, κυριολεκτικά μέσα απ' τις στάχτες τους, όπως ο μύθος του Φοίνικα θέλει (μη με πει κανένας λούστης χουντικό τώρα, τον έφαγα! :D ). Πιθανολογείται ότι ο συγκεκριμένος αρχαίος μύθος αποτελεί στην πραγματικότητα μια ποιητική μεταφορά, βασισμένη στην παρατήρηση του τρόπου με τον οποίο το μεσογειακό οικοσύστημα έχει προσαρμοστεί στη φωτιά, που αποτελεί αναπόφευκτο φαινόμενο και περιβαλλοντικό παράγοντα με σταθερή παρουσία.

Μάλιστα, η φωτιά αυξάνει την ευρωστία τους κι έχουν ανάγκη την περιοδική παρουσία της, ανά 15-20 χρόνια. Εάν δεν καούν για πάνω από 30 χρονια, αρχίζουν να εκφυλίζονται (!!). Υπάρχουν είδη ενδημικά των μεσογειακών οικοσυστημάτων, των οποίων οι σπόροι έχουν τόσο χοντρό τοίχωμα, που ΜΟΝΟ αν καούν μπορούν να βλαστήσουν (!!). Γι' αυτό, ακόμα κι αν δεν τα κάψει ανθρώπινο χέρι, αυτά έχουν την τάση να αυτοαναφλέγονται. Υπάρχει κάποιος λόγος που τα σοφά Πεύκα παράγουν τόσο άφθονο και τόσο εύφλεκτο ρετσίνι. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προτάσεις τύπου "υποχρεωτικός καθαρισμός των δασών", όπως μωρολογεί ο άχρηστος της Αριστείας, θα είχαν μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες για το οικοσύστημα. Η οργανική ύλη που πέφτει απ' τα δέντρα υπό μορφή φύλλων, πευκοβελόνων κ.λπ., δεν πρέπει να απομακρυνθεί από το δάσος, γιατί τότε διαταράσσεται ο κύκλος της ύλης και σύντομα το έδαφος στερεύει από θρεπτικά συστατικά και δεν μπορεί πλέον να υποστηρίξει την ανάπτυξη της βλάστησης.

Οι αναδασώσεις ΔΕΝ έχουν θετικό αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα, περισσότερο εμποδίζουν την αναγέννηση του δάσους, παρά την ευνοούν. Η φυσική διαδικασία αναγέννησης ανατρέπεται και το αποτέλεσμα είναι τα αναδασωμένα οικοσυστήματα να μη διαθέτουν την απαιτούμενη βιοποικιλότητα (μοιάζουν περισσότερο με μονοκαλλιέργειες πεύκων παρά με δάση) και, ως εκ τούτου, να είναι λιγότερο εύρωστα, τα δέντρα τους να είναι κιτρινισμένα και να παρατηρούνται συχνά πληθυσμιακές εκρήξεις εντόμων. Ο μόνος λόγος για τον οποίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αναδασώσεις προσφέρουν κάτι στο οικοσύστημα είναι επειδή διατηρούν την εικόνα του δάσους, προφυλάσσοντας κακήν κακώς από τους παράγοντες κινδύνου, φυσικούς και ανθρωπογενείς, για τους οποίους θα μιλήσουμε αμέσως παρακάτω.

Τα μόνα που χρειάζεται ένα μεσογειακό οικοσύστημα, κατά τις περιοδικές του αναφλέξεις, ώστε να προστατευτεί, είναι:

Α) Να γίνουν έργα δεσίματος και προφύλαξης του εδάφους, ειδικά σε περιοχές με υψηλές κλίσεις. Σε αυτά, χρησιμοποιούνται και οι μισοκαμένοι κορμοί, μαζί με άλλη ξυλεία, πέτρες κ.λπ., ώστε να δημιουργηθούν αναβαθμοί και να εμποδιστεί το χώμα να κυλήσει στην πλαγιά.
Ο μεγαλύτερος και ο πιο άμεσος κίνδυνος για ένα μεσογειακό δάσος, μετά την πυρκαγιά, είναι η απώλεια εδάφους από τις ορμητικές βροχές που ακολουθούν κατά το Φθινόπωρο. Όταν ένα μεσογειακό δάσος καίγεται, δεν παρεμποδίζεται πλέον η επιφανειακή ροή και η ταχύτητα των όμβριων υδάτων από τα δέντρα και τη λοιπή βλάστηση, οπότε η επιφανειακή απορροή δεκαπλασιάζεται. Έτσι σχηματίζονται πολύ ορμητικοί χείμαρροι και σημειώνονται ολέθριες πλημμύρες σε κατοικημένες περιοχές. Όπως έχουμε όλοι δει, σε πλάνα της τηλεόρασης ή (φευ) κι από κοντά, οι πλημμύρες φέρνουν μαζί τους μπόλικη λάσπη. Πρόκειται για το χώμα του δάσους. Αν αυτό χαθεί, ΔΕΝ αντικαθίσταται, παρά μόνο με πολύ αργούς, γεωλογικούς ρυθμούς.

Ταυτόχρονα στερεύει κι ο υδροφόρος ορίζοντας, αφού τα νερά ρέουν επιφανειακά και δεν εισέρχονται πια στο έδαφος ώστε να τον τροφοδοτήσουν. Τα δέντρα είναι αυτά που ρυθμίζουν τον κύκλο του νερού και κρατούν το έδαφος στη θέση του. Τούτος είναι ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες (και άλλοι πολιτισμοί και πολύ ορθώς κατά τη γνώμη μου) ανακήρυξαν τα δέντρα ιερά, για να εμπνεύσουν σεβασμό γι' αυτά στους ανθρώπους, ώστε να τα προστατέψουν, όχι από δεισιδαιμονία ή μωροπιστία. Ας μην πιστέψουμε αβασάνιστα, ούτε για μια στιγμή, ότι μια κοινωνία που δεν έχει άλλο τίποτα ιερό εκτός από το χρήμα, είναι πιο πεφωτισμένη και πιο ελεύθερη από εκείνους, τους... αμαθείς.

Ένας άλλος "αμαθής παραμυθάς" ήταν και ο παππούλης Τόλκιν. Στην τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, η Άιζενγκαρντ, επικράτεια του Σάρουμαν, πλημμυρίζει μετά από την υπερυλοτόμηση που υφίστανται τα γύρω βουνά από τον μάγο-βιομήχανο, για την εντατική προπαρασκευή του πολέμου. Κι εκεί τα δέντρα είναι ζωντανά, έχουνε μάλιστα και δενδροβοσκούς, τους Εντς, που παίρνουν "εκδίκηση" για την καταστροφή. Μάλλον όμως ο καλός παραμυθάς ήτανε αλαφροΐσκιωτος και φεγγαροπαρμένος, σίγουρα ανορθολογικός...

Εάν δεν προτατευτεί λοιπόν το έδαφος, πολύ σύντομα η καμένη περιοχή ερημοποιείται, μάλλον οριστικά, τουλάχιστον όσον αφορά τις δικές μας ζωές κι αυτές των μακρινών απογόνων μας.

Β) Να προστατευτεί από τη βόσκηση! Ο δεύτερος κι εξίσου καταστροφικός κίνδυνος που απειλεί τα μεσογειακά οικοσυστήματα, είναι η βόσκηση που ακολουθεί μια πυρκαγιά. Είναι παγκοίνως γνωστό, ότι οι βοσκοί καίνε δάση την αρχαιότητα, για να εξασφαλίσουν νέα βοσκοτόπια.
Όταν καίγεται το μεσογειακό δάσος, το έδαφος εμπλουτίζεται με όλα τα ανόργανα συστατικά που θα απαιτηθούν για την επικείμενη αναγέννησή του. Όλα; Όχι, δυστυχώς. Το άζωτο, κατά την καύση της βιομάζας του δάσους, γίνεται αέριο διοξείδιο και μονοξείδιο του αζώτου και φεύγει στην ατμόσφαιρα.

Η φύση έχει φροντίσει όμως γι' αυτό. Τα πρώτα αγριόχορτα που φυτρώνουν απ' τις στάχτες, αμέσως μετά τη φωτιά, είναι τα ψυχανθή (τριφύλλι κ.ά., συγγενικά με το φασόλι, τη φακή κ.λπ.). Αυτά έχουν την ικανότητα (χάρη σε μια σπάνια ομάδα συμβιωτικών βακτηρίων που φιλοξενούν στις ρίζες τους) να εμπλουτίζουν το έδαφος με άζωτο. Μετά, είναι η ώρα να φυτρώσουν τα χαμόδεντρα κι οι θαμνοι και μετά τα δέντρα. Αν το δάσος απλώς αφεθεί στην ησυχία του, μέσα σε 5-10 χρόνια πιάνει το 50% της βιομάζας που είχε πριν καεί (!!).

Όταν, ωστόσο, μπούνε πρόβατα και ιδίως κατσίκια και βοσκήσουνε κατά τη φάση της ανάπτυξης των ψυχανθών, τότε χαιρέτα μας τον Πεύκο. Και δυστυχώς, τα ψυχανθή αποτελούν πολύ θρεπτική τροφή για τα αιγοπρόβατα, οπότε καταλαβαίνει κανένας για ποιον λόγο τα δάση μετατρέπονται από την αρχαιότητα, όπως είπαμε, σε βοσκότοπους. Προσωρινούς, δυστυχώς. Στο τέλος το οικοσύστημα καταστρέφεται ολοσχερώς και μετατρέπεται σε "έρημο ασφόδελου", ο οποίος είναι το μόνο είδος που επιβιώνει, αφού τα αγκαθωτά φύλλα του δεν τρώγονται από τα ζώα. Πρόκειται και πάλι για μια μορφή ερημοποίησης. Τα μπαΐρια που βλέπουμε όταν ταξιδεύουμε, ειδικά στη Νότια Ελλάδα, στ' αρχαία χρόνια ήταν κατάφυτα...

Γ) Να προστατευτούν από το τσιμεντάρισμα. Εδώ φεύγουμε από την επιστημονική πτυχή του θέματος και περνάμε στην αναπόφευκτη πολιτική του σκοπιά, αφού ο συγκεκριμένος θανάσιμος κίνδυνος για το μεσογειακό δάσος είναι απολύτως ανθωπογενής. Επ' αυτού, ό,τι κι αν πούμε για τις πολιτικές του ελλαδικού κράτους-προτεκτοράτου και των Κοτζαμπάσηδων που το διοικούν δικαιωματικά και προνομιακά επί διακόσια σχεδόν χρόνια, είναι λίγο και μάλλον θα κινδυνέψουμε να επέμβει ο εισαγγελέας. Και για τύπους αλητήριους σαν και του λόγου μου δεν υπάρχει πρότερος έντιμος βίος, αναστολές και βουλεύματα. Οπότε ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι περιέχει το συννεφάκι που αντικαθιστά το αυτολογοκριμένο μου κείμενο, σε τούτο το σημείο.


Όλοι ξέρουμε πολύ καλά τι συμβαίνει εδώ και δεκαετίες με τη φάμπρικα των εμπρησμών, των καταπατήσεων, των αυθαίρετων σπιτιών (και με τη μεγαλοψυχία της ελλαδικής Εκκλησίας αρωγό τους), των νομιμοποιήσεων (που αποτελούν σταθερό έσοδο του κομματικού κράτους) και τις κραυγές αγωνίας κι αγανάχτησης (τι διάολο κάνει η Πολιτεία;) όταν ο κύκλος ξεκινάει απ' την αρχή και κάποιοι καίνε όσο δάσος απέμεινε, σιγά σιγά, καίγοντας μαζί και τα σπίτια των αρχικών καταπατητών...

Δυστυχώς, εδώ η μόνη λύση που μπορεί να προτείνει κανείς, αφού πλέον έχουν εξαντληθεί όλα τα όρια υπομονής κι όλα τα ύψη καλοπιστίας που θα μπορούσε άνθρωπος να διαθέτει, είναι το ίδιο σημείο στο οποίο καταλήγουμε πια σχεδόν σε κάθε μας πολιτική συζήτηση: Η πλήρης ανατροπή, με πολιτικά μέσα, το ολοσχερές ξήλωμα του ανίκανου, αποτυχημένου, πουλημένου, καταστροφικού, ολιγαρχικού Καθεστώτος των ολετήρων της χώρας, που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη καταστροφή. Χωρίς αυτήν την πολυαναμενόμενη αλλά ακόμη σε λανθάνον στάδιο Πολιτική Επανάσταση, έχουμε όλοι πια καταλάβει ότι δεν υπάρχει καμιά προοπτική για τη χώρα και το λαό, όχι κάποια θετική σίγουρα. Μόνο σε μία ευνομούμενη δημοκρατική Πολιτεία, όπως αυτή που οραματιζόμαστε, μπορεί να συνδυαστεί η ορθολογική οικονομική ανάπτυξη, με την ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος και σίγουρα όχι σε μια χώρα-χώρο, υπό το καθεστώς αποικίας χρέους και άνδρου ανομίας.

Το μόνο ελπιδοφόρο που προέκυψε από αυτή την ιστορία, με τις φετινές πυρκαγιές, είναι ότι οι απλοί πολίτες, οι χαμηλόμισθοι εποχιακοί πυροσβέστες που θα πρέπει κι αυτοί ν' απολυθούν, σπονδή στο βωμό των Δανειστών-Δυναστών, οι ηρωικοί πιλότοι των ξεχαρβαλωμένων πυροσβεστικών αεροπλάνων, οι εθελοντές, ένα σημαντικό τέλος πάντων τμήμα των χαμένων της Κρίσης, έδειξαν γι' άλλη μια φορά το καλύτερο δυνατο πρόσωπο, με αυταπάρνηση κι αλληλεγγύη. Απεναντίας, το πολιτικό Καθεστώς έδειξε όσο χειρότερο πρόσωπο ήταν ανθρωπίνως δυνατό. Η ανικανότητα, ο αριβισμός, η αμετροέπεια, η φτηνή αντιπολίτευση πάνω στ' αποκαΐδια, η επικοινωνιακή εκμετάλλευση και οι στημένες φωτογραφήσεις υπευθυνοανεύθυνων, συνθέτουν μια απεχθή και αποκρουστική εικόνα του σάπιου οικοδομήματος της Γ' "Ελληνικής" "Δημοκρατίας". Σε δύσκολες στιγμές αυτά εγχαράζονται στο συλλογικό υποσυνείδητο κι εντείνουν τα δίκαια αισθήματα οργής και καταφρόνεσης από τη μεριά των πολιτών.

Θα έρθει η στιγμή που θα πληρώσουν όλοι αυτοί το τίμημά τους. Για την ώρα, ο πικρός Ρωμιός τα νύχια του ακονίζει απά στην πέτρα της σιωπής...

Πηγή: otto-great-chaos



Όττο: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το καράβι αυτό δεν ανήκει σε καμία εταιρεία…

Γεράσιμος Χολέβας


Δεν υπάρχει κανένα συμβόλαιο, καμία προθεσμία, το πλοίο αυτό δεν λειτουργεί με τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς»

Μέρες ηλιόλουστες, γεμάτες φως και ζεστασιά, παρέα με το ξεχασμένο αεράκι, έτοιμο να χαϊδέψει τα πρόσωπα των ανθρώπων. Ομορφες μέρες, ταιριαστές με το μέλλον. Να και η θάλασσα με την αιώνια γοητεία της, απέραντη, πλανεύτρα, γενναιόδωρη, πάντα περιμένει να σε ταξιδέψει εκεί που τα μάτια δεν φτάνουν, εκεί που τα χέρια δεν μπορούν ν’ ακουμπήσουν.

Ελα να σαλπάρεις, μην φοβηθείς. Στο ναυπηγείο δεν επιτρέπεται ο τεχνικός ασφαλείας να είναι υπάλληλος της εταιρείας. Το καράβι αυτό, άλλωστε, δεν ανήκει σε καμία εταιρεία…

Ανέβα στο κατάστρωμα, στη φθηνότερη θέση, στη θέση των πολλών. Από εδω μπορείς να δεις ολόκληρο το πέλαγος ν’ ανοίγεται μπροστά σου, δεν σ’ εμποδίζει τίποτα, δεν μπορεί να σ’ εκβιάσει κανείς. Τα μικρά κύματα δυναμώνουν την όρασή σου, φεύγεις μαζί τους και ακολουθείς το «άπιαστο».

Αυτό το πλοίο δεν έχει κάγκελα. Τα παιδιά κάνουν τα πρώτα τους βήματα, μα κανείς δεν τρέχει να τα προστατέψει. Κανείς δεν τρέμει, μήπως γλιστρήσουν και κινδυνεύσουν. Δεν είναι ελαφρόμυαλοι οι επιβάτες, «απλά», είναι σίγουροι, σίγουροι για τα βήματα της επόμενης γενιάς.

Λίγο πιο πέρα τα μεγαλύτερα παιδιά – αυτά που μαθαίνουν να κολυμπούν – απολαμβάνουν ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού στη θάλασσα. Βουτιές και μακροβούτια μέχρι να κουραστούν, να ζητήσουν ένα φρούτο, να ξαποστάσουν, ν’ ανταλλάξουν καθαρές κουβέντες. Πόσο σου λείπουν οι καθαρές κουβέντες…

Ρωτάς τι ώρα είναι; Δεν υπάρχουν ρολόγια, κανείς δεν κυνηγάει τη ζωή σου, εδώ δεν αγκομαχάς για να προλάβεις την επόμενη μέρα. Πότε θα φτάσουμε; Δε θα βρεις κάποιον να σου απαντήσει σε αυτή την ερώτηση. Δεν υπάρχει κανένα συμβόλαιο, καμία προθεσμία, το πλοίο αυτό δεν λειτουργεί με τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς». Δεν «τρέχει», κι έτσι όταν ένα παιδί αποζητά να βουτήξει στα βαθιά, κάνει αμέσως «στάση». Να, πάλι μια μικρή βούτηξε στη θάλασσα. «Στάση»…


Εδώ, ακόμα και όταν η φύση αγριεύει, βρέχει, ο αέρας δυναμώνει και παρασύρει τα κύματα, κανείς δεν φοβάται. Ο ανθρώπινος νους έχει ανακαλύψει όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.

Τα παιδιά δεν σφίγγουν τα χέρια τους όταν ακούν μπουμπουνητά, δεν κρύβουν το πρόσωπο τους για να μην δουν τις αστραπές. Μόνο γουρλώνουν λίγο τα μάτια και ακούν τις περιγραφές των μεγάλων για τα φαινόμενα του κόσμου.

Τι κι αν βραδιάζει κι οι βροντές δεν σταματούν, η αρμονία του πλοίου δεν διαταράσσεται.

Ολα εξηγούνται, όλα αντιμετωπίζονται, όλα παλεύονται. Οι διαδρομές του μυαλού έχουν ελευθερωθεί. Η δημιουργία, η πρόοδος είναι, πια, απλές και καθημερινές συνήθειες όλων των ανθρώπων.

Εδώ πλημμυρίζουμε γέλια και χαρές. Γύρω μας πάντα φως. Κι όταν το φεγγάρι δεν είναι γεμάτο έχει τ αστέρια για «βοηθούς», κι όταν τα σύννεφα κρύβουν τ’ αστέρια λάμπουν οι ελπίδες του μέλλοντος, κι όταν – για λίγο – οι ελπίδες χάνονται υπάρχουν τα χαμόγελα των μικρών παιδιών. Γύρω μας πάντα φως…

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη στις 5 Αυγούστου 2008 με τον τίτλο «Φως».

Πηγή: imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο «Θείος Σαμ» δεν δίνει χαρτζιλίκι

Δημήτρης Μηλάκας


Οι ΗΠΑ, οι διεκδικήσεις τους, οι συγκρούσεις τους και οι... Έλληνες Κίσινγκερ


Έχουν πλάκα –υπό μια έννοια– οι προσδοκίες για προστασία της χώρας, τις οποίες καλλιεργεί (ως ψευδαίσθηση) μια (πρώτη φορά) αριστερή κυβέρνηση, υπό την επιρροή –για να είμαστε δίκαιοι– του συνεταίρου στην εξουσία προέδρου των ΑΝΕΛΛ και υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου.

Το απλοϊκό αφήγημα –το οποίο, θα πρέπει να σημειώσουμε, διακριτικά αποδέχεται και το υπουργείο Εξωτερικών– σε γενικές γραμμές διατυπώνεται ως εξής: Όσο η Τουρκία απομακρύνεται από το άρμα επιρροής της Ουάσιγκτον, τόσο οι Αμερικανοί είναι υποχρεωμένοι να «αγαπήσουν» περισσότερο την Ελλάδα. Αν, τώρα, στη βάση αυτού του λογικού συλλογισμού προστεθούν

  • η δεδομένη οικονομική αδυναμία της χώρας, που την έχει καταστήσει ξέφραγο αμπέλι παρεμβάσεων και απαιτήσεων,
  • η διαμορφωμένη «ψυχολογία» των κυβερνώντων ότι «κυβερνούν» μια χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας (προτεκτοράτο)
  • και η μπακάλικη (συγκυριακή) πρακτική αναζήτησης «στήριξης» από τους έξω,

τότε οι προσφορές που άτυπα γίνονται από την κυβέρνηση στους Αμερικανούς (να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στη βάση της Σούδας, να δημιουργήσουν βάση στην Κάρπαθο ή όπου αλλού γουστάρουν) ακούγονται ως λογική συνεπαγωγή ενός «σχεδίου» το οποίο έχει τελικό στόχο την προστασία της χώρας από τον κίνδυνο «αναπάντεχων» στρατιωτικών ενεργειών από την Τουρκία.

Μόνο κόστη...


Προφανώς οι εν λόγω σχεδιαστές του «δόγματος» της εξωτερικής πολιτικής της χώρας λαμβάνουν υπόψη το δεδομένο αμερικανικό ενδιαφέρον στον χάρτη των ενεργειακών εξελίξεων στην περιοχή, όπου ο ελληνικός χώρος εμφανίζει (για τους Αμερικανούς) μια χρησιμότητα. Υπάρχουν, ωστόσο, δύο πράγματα που οι Έλληνες... Κίσινγκερ αγνοούν ή δεν θέλουν να θυμούνται:

  • Πρώτον: Οι ΗΠΑ του Τραμπ (όχι εξαιτίας του, θα ήταν άδικο) έχουν μεγάλες σκοτούρες σε πολλές γωνιές του πλανήτη και το Αιγαίο δεν είναι η πιο φουρτουνιασμένη θάλασσα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
  • Δεύτερον: Αν δεν μπορείς μόνος να προστατεύσεις τα συμφέροντά σου, κανείς δεν θα το κάνει για σένα.

Κάπως έτσι, η προσέγγιση της Αθήνας για προστασία από το άρμα της Ουάσιγκτον συνεπάγεται κατά κύριο λόγο ζημίες ή υπερβολικό κόστος σε σχέση με τα όποια οφέλη μπορούν να προκύψουν από τις αμερικανικές υποσχέσεις. Και μιλώντας για κόστη, ας ξεκινήσουμε από το οικονομικό:

  • Η Ελλάδα είναι –εξακολουθεί να είναι– η προθυμότερη υποτελής στην Ουάσιγκτον, καθώς, παρά την οικονομική της καταστροφή, υπερκαλύπτει τον φόρο υποτέλειας (συνδρομή πάνω από 2% του ΑΕΠ) στο αμερικανικό ΝΑΤΟϊκό ταμείο.
  • Δρομολογείται ένας αναπροσανατολισμός των εξοπλιστικών δαπανών (κατά κύριο λόγο του Πολεμικού Ναυτικού) υπέρ των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών.

Μας έδειξαν τα όρια


Υπάρχουν, ωστόσο, μεγαλύτερα και βαθύτερα κόστη από τα οικονομικά που συνεπάγεται η προσφορά της χώρας στην αμερικανική προστασία. Συνοπτικά:

1 Οι υποκύψεις στα αμερικανικά γούστα είναι ενοχλητικές κατά κύριο λόγο για το Βερολίνο, καθώς οι σχέσεις ΗΠΑ - Γερμανίας δοκιμάζονται και τα συμφέροντα των δύο χωρών δεν είναι συντονισμένα. Με πιο απλά λόγια, το Βερολίνο, που σε τελική ανάλυση κρατάει τα οικονομικά κλειδιά της Ελλάδας, δεν είναι διατεθειμένο να αφήσει τόσο εύκολα άλλον να παίξει με το προτεκτοράτο του.

2 Η ολοένα αυξανόμενη αμερικανική παρουσία (σε κάθε επίπεδο) στην Ελλάδα αποτρέπει ή δυσκολεύει την προώθηση των σχέσεων (σε κάθε επίπεδο) Αθήνας - Μόσχας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα πληρώνει βαρύ κόστος από τις δυτικές κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας.

Επίσης το ελεγχόμενο από τη Δύση (κατά κύριο λόγο τους Αμερικανούς) πλαίσιο λειτουργεί αποτρεπτικά στην προώθηση της ελληνορωσικής οικονομικής συνεργασίας, η οποία έχει βάση κοινών συμφερόντων. Επίσης (για τους προσεκτικούς παρατηρητές του παιχνιδιού) ενδιαφέρον έχει το φρενάρισμα μιας επίμονης ρωσικής προσπάθειας για επιρροή στον χώρο των ΜΜΕ...

3 Ανάλογη με τη ρωσική δυσκολία διείσδυσης στο ξέφραγο ελληνικό Eldorado συναντά και η Κίνα, η οποία πράγματι έχει επενδύσει στον ελληνικό χώρο προσδοκώντας να δημιουργήσει μια ακόμα πύλη εισόδου της (σε πολλά επίπεδα) στην Ευρώπη.

Οι αποτυχία των Κινέζων να πάρουν τη δουλειά του αεροδρομίου στο Καστέλι της Κρήτης, παρά το έντονο ενδιαφέρον τους και την υποστήριξη που είχαν και εντός της κυβέρνησης (όχι όλης), είναι ενδεικτική των ορίων που βάζουν όσοι ελέγχουν το ελληνικό οικόπεδο. Επίσης ολοφάνερη περίπτωση για το ποιος έχει προτεραιότητα διαλογής από το ελληνικό καλάθι ευκαιριών είναι η υπόθεση της Εθνικής Ασφαλιστικής, η οποία... ξέφυγε από τα κινεζικά χέρια για να καταλήξει σε (ελληνο)αμερικανικά.

Τέσσερις κίνδυνοι


Συνοψίζοντας μπορεί να διαπιστώσει κάποιος το «τυχαίο» με βάση το οποίο πορεύεται η χώρα και να ευχηθεί «καλή τύχη». Διότι, πράγματι, αν δεν υπάρχουν σχέδιο και διαμορφωμένες εναλλακτικές, χρειάζεται μεγάλη τύχη για να αντιμετωπίσει η χώρα διαφαινόμενες δυσάρεστες εξελίξεις, όπως:

  • Κατάρρευση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και ανεξέλεγκτη τουρκική δραστηριότητα, η οποία δεν θα θίγει αμερικανικά ζωτικά συμφέροντα, αλλά ελληνικά, όπως για παράδειγμα την κυριαρχία επί «αδιευκρίνιστης κυριότητας βραχονησίδων». Ταυτόχρονα δυσάρεστη για τα ελληνικά συμφέροντα μπορεί να είναι και μια επιτυχής κατάληξη του αμερικανοτουρκικού παζαριού.
  • Κλιμάκωση της έντασης των αμερικανορωσικών τριβών με επίκεντρο τα Βαλκάνια (κάτι ιδιαίτερα πιθανό).
  • Εμβάθυνση του αμερικανογερμανικού χάσματος. Στην προκειμένη περίπτωση πολλά μπορεί να διδαχθεί κανείς από τις συνέπειες που έχει για την ελληνική οικονομία το παιχνίδι αντιπαράθεσης ΔΝΤ - Γερμανίας.
  • Εκτροχιασμός των σινοαμερικανικών σχέσεων, κάτι διόλου απίθανο, καθώς το μεγάλο παιχνίδι παίζεται στην ανατολική Ασία με φόντο την κορεατική χερσόνησο, όπου οι «ειδικοί» αναλυτές θεωρούν πολύ πιθανή την ανάληψη στρατιωτικής δράσης των Αμερικανών κατά της Βόρειας Κορέας.

Έχουμε, πάντως, την εντύπωση ότι για όλα αυτά έχουν γνώση οι φύλακες στο Μαξίμου στους πρωινούς τους καφέδες, όπου μιλούν για τα μεγάλα και τα σπουδαία. Σε κάθε περίπτωση, οι εν λόγω αναλυτές θα έχουν καταλήξει στο προφανές συμπέρασμα: Οι Αμερικανοί δεν δίνουν μία – μόνο παίρνουν τζάμπα (όπως και οι υπόλοιποι)...

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η βία παντού...

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Υγρή νύχτα. Πρέβεζα. Η θάλασσα του αποτυχημένου διαβήματος. Η λεύκα όπου ακούμπησε για τελευταία φορά το σώμα του, πριν το εγκαταλείψει τελεσίδικα, ο ιδανικός αυτόχειρας Τα παιδιά, πριν χρόνια, που αναζητούσαν κάποιον κύριον Καρυωτάκη ανάμεσα στους τηλεοπτικούς αστέρες. Τα παιδιά, τώρα, μπροστά από τη σκηνή του «Νερού και του Ονείρου». Και η ευτραφής κυρία με τους χοντρούς τρόπους, που αρπάζει από τους ώμους ένα απ’ αυτά και του ζητάει βιαίως –για λόγους… σεβασμού και ευγενείας!- να της παραδώσει τη θέση του. Ευτυχώς το παιδί δεν ήταν μόνο και η κυρία αποχώρησε ηττημένη. Πρόσκαιρα. Γιατί επανήλθε με το τρόπαιο-καρέκλα ανά χείρας. Την τοποθέτησε μπροστά-μπροστά και έριξε πάνω της όλα τα περίσσια κιλά της λιπώδους ψυχής της. Από τα μάτια της ξεχείλιζε η βία…

Το ίδιο βράδυ, όπως κάθε βράδυ, χωρίς μουσική υπόκρουση και μελωμένα στιχάκια, ένα προσφυγόπουλο πουλάει το σώμα του για πέντε ευρώ. Ίσως και την ψυχή του. Κάποιοι, προς στιγμήν, φωνασκούν: «τον εισαγγελέα! Τον εισαγγελέα!». Ύστερα αποσύρονται ήσυχοι, όπως αυτοί που έχουν κάνει το καθήκον τους.

Μια νέα γυναίκα «στραγγαλίζεται» από τον μαφιόζο εργοδότη της. Το σωματείο θα εκδώσει τη συνήθη ανακοίνωση, και πάει… Ως τον επόμενο φόνο.

Ένα κορίτσι δέχεται αδιαμαρτύρητα τα χτυπήματα του βιαστή της. Πολλοί εξανίστανται, κραυγάζουν, διαπομπεύουν τον βασανιστή, μα, παραδόξως, πιο πολύ το θύμα. Βία στη βία. Βία διαπροσωπική, βία κοινωνική.

Και η βία να συνεχίζεται παντού, όπως στις «Άγριες Φράουλες» του Ίγκμαρ Μπέργκμαν, εκεί όπου το ζευγάρι, με τα ντοσιέ του διαζυγίου στα χέρια, φιλονικεί άγρια κι ύστερα το ίδιο άγρια κάνει σεξ. Τα σώματα έρχονται σε επαφή, οι ψυχές ποτέ. Στη σχέση του ζεύγους το συναίσθημα δεν έχει θέση, μόνο η φυσική επαφή είναι δυνατή. Τα χτυπήματα και οι ταπεινώσεις είναι ο μόνος τρόπος προσέγγισης. Η ζωή είναι ρυθμισμένη σύμφωνα με την υλική αξία και την ευχαρίστηση. Η ψυχή και η αγάπη δεν υφίστανται, ειμή μόνο ως προσωπεία, ως μάσκες. Η αγάπη δεν υπάρχει. Το συναίσθημα σ’ αυτόν τον κόσμο του κανιβαλικού ανταγωνισμού και της ακραίας υλικής ανάπτυξης, που οδηγεί στην καταστροφή, δεν υφίσταται. Η ψυχή συρρικνώνεται καθώς δημιουργεί δυσλειτουργίες στο «σύστημα». Και με μαραγκιασμένη ψυχή η σμίξη δεν είναι δυνατή. Τότε τον λόγο έχουν τα ψυχοτρόπα, οι γιατροί της ψυχής και οι χημικοί ζουρλομανδύες. Αλλά και πάλι γιατρειά δεν έχει, μόνο πρόσκαιρη ανακούφιση της οδύνης. Γιατί όταν δεν υπάρχει μια ψυχή για να δεις την ψυχή σου, όταν δεν υπάρχει ένα πρόσωπο που να σε αναγνωρίζει, τότε τρελαίνεσαι. Και είτε εξωστρέφεις τη βία σου και γίνεσαι φονιάς, είτε την ενδοβάλεις και γίνεσαι αυτόχειρας. Αφού, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει ζωή για σε…

Σοδάδ, Σοδάδ. Όχι δεν είναι η Σεζάρια Εβόρα, αλλά ένα νέο κορίτσι από την Πρέβεζα που τραγουδάει, στη σκηνή της Όπερας του Νερού και του Ονείρου, κρατώντας ζωντανή τη σπίθα ενός άλλου κόσμου, χωρίς βία, χωρίς Ηριάννες στη φυλακή, χωρίς Heather Heyers στο χώμα, χωρίς ρατσισμό, χωρίς το φασισμό της καθημερινότητας, χωρίς ελεφαντιασμένες ψυχές πρισμένες από μίσος…

Το τραγούδι τελειώνει. Το πλήθος χειροκροτά. Δεν έχει άλλο τρόπο. Δεν ξέρει να τραγουδά, ούτε να μιλάει...


Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »