προσφατα

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

«Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου»

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


(με φόντο το τσουνάμι να έρχεται)


Ο τίτλος είναι του τραγουδιού που αποτέλεσε την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision του 1974 (έτος της μεταπολίτευσης) σε μουσική Γιώργου Κατσαρού, στίχους Πυθαγόρα και με ερμηνεύτρια τη Μαρινέλλα.

Το θυμηθήκαμε αυτές τις μέρες που μας κάνουν πλάκα οι πολιτικοί αρχηγοί με τις μίνι γιορτές τους για τη «δημοκρατία» που τόσο τιμούν και υπηρετούν. Το θυμηθήκαμε, κυρίως, όταν ακούσαμε τα παρακάτω λόγια του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα σε συνέντευξή του στον Σκάι:

«Αριστερή πολιτική σήμερα είναι δουλειές, επενδύσεις, αύξηση ΑΕΠ και δίκαιη μοιρασιά του. Αυτό είναι αριστερή πολιτική. Εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι διαφορετικό. Αν κάποιος έχει να μου φέρει πιο αριστερή πρόταση από αυτήν, να μου τη φέρει».

«Δουλειές, επενδύσεις, αύξηση ΑΕΠ, δίκαιη μοιρασιά του», όπως «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου». Μπράβο αριστερή πολιτική…

Η χώρα περικυκλωμένη οικονομικά με τα μνημονιακά δεσμά. Η δημόσια και ιδιωτική περιουσίας στρωμένη για εκποίηση στα μεγάλα funds, επιχείρηση που θα ονομαστεί «αξιοποίηση». Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, για παράδειγμα, με 45 εκατομμύρια στους Ιταλούς.

Δουλειές; Δεν ακούσατε τα κανόνια των επιχειρήσεων που κλείνουν προσθέτοντας στους 1.600.000 ανέργους; Ή τις υποσχέσεις για 5μηνα και 8μηνα των 490 ευρώ; Πακτωλός δουλειών…

Θα έχουμε αύξηση του ΑΕΠ, ενώ παίρνουμε υφεσιακά μέτρα και καταστρέφεται η παραγωγική υποδομή της χώρας. Και «δίκαιη μοιρασιά του». Εδώ πια δίνουμε τα ρέστα μας. Πάρτε τα, να τα μοιράσετε δίκαια!

Όλο το καλοκαίρι οι Έλληνες μετράνε. Μετράνε πόσα χρωστάνε, πόσα πρέπει να δώσουν, πόσα πρέπει να βρούνε, πόσα λείπουν, πόσα θα πληρώσουν παραπάνω, πώς θα επιβιώσουν.

Η χώρα περικυκλωμένη από κινδύνους, τόσο κοντά στη ζώνη του πολέμου, τόσο κοντά στην κατάσταση μιας χώρας βουλιαγμένης από τις γεωπολιτικές φουρτούνες. Μια χώρα με υποχρεώσεις στο ΝΑΤΟ σε γειτονιά πολέμων, πραξικοπημάτων και προσφυγικών κυμάτων.

Κι ας βαυκαλίζεται το αγόρι μας πως η χώρα παραμένει «όαση σταθερότητας σε μια ευρύτερα αποσταθεροποιημένη περιοχή».

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν, μια ολόκληρη κουστωδία αρμενίζει στην Πάρο για να εγκαινιάσει ένα αεροδρόμιο, όταν όλα έχουν πουληθεί στη γερμανική Fraport και ενώ Πιτσιόρλας, Σκουρλέτης (ίσως και ο Σπίρτζης) γρονθοκοπούνται ποιος θα είναι το αφεντικό στο νέο υπερταμείο…

Δυστυχώς δεν έρχονται καλύτερες μέρες. Για να έρθουν πρέπει να γίνουν πολλά σε άλλη κατεύθυνση, γιατί κανείς δεν θα νοιαστεί και δεν θα στέρξει να μας κρατήσει όρθιους, αν δεν αποφασίσουμε οι ίδιοι να σταθούμε στα πόδια μας και να βαδίσουμε. Καμία αναμονή και καμία ανάθεση σε κανέναν σωτήρα. Αυτό είναι ένα ακριβό μάθημα που πρέπει να γίνει συνείδηση και πεποίθηση.

Δρόμος της Αριστεράς
Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Μεταξύ πολλών άλλων διαβάστε στον Δρόμο:


Κεντρικό θέμα:
Μαϊμού μεταπολίτευση
Διακηρύξεις, φιέστες και… κεντροαριστερές πινελιές δεν μπορούν να αποκρύψουν ότι βαθαίνει το αποικιακό καθεστώς

Στο Θέμα της Εβδομάδας:
Ψευδεπίγραφη η «νέα μεταπολίτευση»
Του Ρούντι Ρινάλντι

Η… επανάσταση της δημοκρατίας και άλλα τέτοια
Tου Δημήτρη Κοδέλα

Editorial
«Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου»
(με φόντο το τσουνάμι να έρχεται)

Τι κρύβει το… αυτομαστίγωμα του ΔΝΤ
Ομολογία της ελληνικής θυσίας για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Ανοικτή η πόρτα απεμπλοκής από το τρίτο Μνημόνιο
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Πλιάτσικο στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας
Με όχημα τις αλλαγές στις διοικήσεις των τραπεζών
Του Παύλου Δερμενάκη

Σαρωτική καταστολή, ένταση της ρευστότητας στην Τουρκία
Του Σπύρου Παναγιώτου

Ένας χρόνος από την Προδομένη Εξέγερση
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Συνταγματική αναθεώρηση για όλα τα γούστα
Κοιτώντας με το ένα μάτι τους πολίτες και κλείνοντας το άλλο στο πολιτικό σύστημα
Του Βασίλη Ξυδιά

Το ψέμα
Η αθωότητα δεν ξεγελιέται (Σαίρεν Κίρκεγκωρ)
Του Γιώργου Λιερού

Από τον Ερντογάν στον Τραμπ
Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Ο ευρωσκεπτικισμός σε νούμερα και όχι μόνο
Εμφανή αλλά και σύνθετα τα πολιτικά μηνύματα
Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Δεν τελείωσε τίποτα. Όλα τώρα αρχίζουν
Ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Ασημακόπουλου, “Πορεία Αριστερά”. Επισημάνσεις και εκτιμήσεις για την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ και άλλες ιστορίες
Του Λουκά Αξελού

«Αφανείς» απεργίες και φανερές ελλείψεις
Τα όρια των «αγωνιστικών κινητοποιήσεων», ο λαϊκός παράγοντας και η ανάγκη για μία νέα συνείδηση και πιο συνολική πρόταση
Του Μανόλη Μούστου

Εργασιακός μεσαίωνας και «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές»
Στο στόχαστρο και τα δικαιώματα, κατώτατος μισθός, τριετίες, επιδόματα
Του Μύρωνα Ξυδάκη

Στη σελίδα Παρεκκλίσεις διαβάστε:
Ευρωατλαντικά πολεμικά σχέδια
Του Γιάννη Ραχιώτη

Διαβάστε ακόμα:
Θερίζει η οζώδης δερματίτιδα των βοοειδών στην Κεντρική Μακεδονία
Του Δημήτρη Μούρνου

Ένα προσχεδιασμένο έγκλημα!
Εκκένωση των καταλήψεων φιλοξενίας προσφύγων στη Θεσσαλονίκη
Της Έφης Τελλή

Κοροϊδία με τη Fraport
Με επιδότηση από το πακέτο Γιούνκερ η «επένδυση» στα 14 αεροδρόμια
Του Μάριου Διονέλλη

Στη στήλη Εν Τέλει:
Και τι θα ήταν η ελπίδα αν δεν μπορούσε να διαψευσθεί;
Του Ερνστ Μπλοχ

Στη στήλη Οικονομικά Ερανίσματα:
Τουρισμός: Η μεγάλη ύβρις
Του Γιώργου Τοζίδη

Στα διεθνή, μεταξύ άλλων:

Η διεθνής κατάσταση
Πολλαπλασιάζονται και επιδεινώνονται οι παράγοντες του πολέμου
Του Ότο Βάργκας

ΗΠΑ – Τουρκία σε τροχιά σύγκρουσης
Οι κρυφές πτυχές του αποτυχημένου πραξικοπήματος
Του M.K. Bhadrakumar

Ολοκληρώθηκε το ταραχώδες συνέδριο των Δημοκρατικών
Η αγανάκτηση παρούσα στις ΗΠΑ, κάνοντας ακόμη πιο αβέβαιη την έκβαση των επερχόμενων προεδρικών εκλογών
Του Ερρίκου Φινάλη

Στις σελίδες του Πολιτισμού, διαβάστε μεταξύ άλλων:

Ένας μοιραίος Ζαν Γκαμπέν
Στις αίθουσες σε επανέκδοση η απαγορευμένη ταινία Ξημερώνει
Της Ιφιγένειας Καλαντζή

Στο Περίπτερο Ιδεών Ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει: Ρωσία: Από τον Γέλτσιν στον Πούτιν – από τη λεηλασία στην ανασυγκρότηση

Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις σελίδες του Ηρόστρατου, δείτε τα σκίτσα των Γιάννη Αντωνόπουλου, Βαγγέλη Παπαβασιλείου, Παναγιώτη Μητσομπόνου και το ξεχωριστό κάθε φορά social design του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη

Εφημερίδα Δρόμος
Αναζητήστε την κάθε Σάββατο στα περίπτερα

Το επόμενο φύλλο θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Μαρία..

Ζωή Σταύρου


«Σκληρός, άκαρδος κόσμος, που δε άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα πάνω απ’ το δένδρο που βρέχεται»

Τ. Λειβαδίτης

Τη Μαρία, τη μικρή Ρουμάνα, την ξέρω από τότε που ήταν πέντε χρόνων. Τη θυμάμαι να περιφέρεται στη στοά, ένα μικρούλι τόσο δα πλασματάκι, αδύνατο, με μακριά μαύρα μαλλιά και ρούχα πολύ μεγάλα ή πολύ μικρά και πάντα ταλαιπωρημένα. Τον πρώτο καιρό που φάνηκε στην περιοχή, στεκόμουν στην πόρτα και προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχεται και πού πάει, ένα μικρό παιδάκι μόνο του στο δρόμο. Δεν έμαθα ποτέ με σαφήνεια, ποια είναι η ιστορία της. Οι συνάδελφοι λένε πως η μαμά της είναι πάντα κάπου εκεί κοντά και πουλάει χαρτομαντηλα και στυλό στην πλατεία. Δεν έμαθα επίσης ποιος της κόλλησε το «Μαρία», αλλά όλοι έτσι την φωνάζουν κι ακούει σ’αυτό.

Η Μαρία, λοιπόν, δεν ζητάει ποτέ χρήματα. Θέλει να παίξει με το σκύλο του διπλανού μαγαζιού. Θέλει μια ζεστή μπουγάτσα. Της αρέσει πολύ το μίλκο. Αν κάποιος τη ρωτήσει αν χρειάζεται κάτι, ζητάει μια κούκλα. Πάντα ζητάει κούκλα.

Κατά το μεσημεράκι, η Μαρία μπαίνει στο μαγειρείο. Μετράει το ψιλά που της έδωσε η μαμά της και παίρνει μακαρόνια. Κρατάει σφιχτά στα χεράκια της το πακετάκι και χάνεται προς την πλατεία.

Μια μέρα την πέτυχα κι εγώ εκεί. Στεκόταν ανάμεσά στους άλλους πελάτες και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της. Η σειρά της όμως δεν ερχόταν ποτέ. Η Μαρία θα σκεφτόταν σίγουρα πως είναι αόρατη. Σήκωνε τα πόδια στις μύτες και κοιτούσε ανήσυχα την κυρία που σέρβιρε τις μερίδες. Όταν ήρθε η δική μου σειρά την τράβηξα κοντά μου-με ξέρει και με εμπιστεύεται-βάζοντας το χέρι μου γύρω από τους ώμους της και κάρφωσα με τα μάτια την σερβιτόρα.

-Μαρία, τι θα φας;

-Μακαόνια

-Μπορείς να διαλέξεις ό,τι θέλεις, έχει πολλά φαγητά. Σκέψου με την ησυχία σου.

Το σκέφτηκε μια στιγμή, αλλά κατάλαβα ότι τα έχασε με όλα αυτά τα φαγητά που έβλεπε αραδιασμένα στη βιτρίνα.

-Μακαόνια, επέμεινε…

Όταν ή μερίδα της Μαρίας ετοιμάστηκε η «κυρία»(αλλοδαπή και η ίδια) έκρινε καθήκον της να με συμβουλεύσει.

-Δεν είναι τόσο αθώα, όσο θέλεις να νομίζεις. Είναι πολύ πονηρή.

Έπνιξα μια παρόρμηση να την αρπάξω από το μαλλί και να της χώσω το κεφάλι μεσα στο ταψί με τον πουρέ. Κατέπνιξα και την αμέσως επόμενη παρόρμηση να την περάσω γενεές δεκατέσσερις. Ήταν εκεί το παιδί και δεν θα επέτρεπα να ταραχτεί με λόγια και σκηνές που θα απασχολούσαν το μυαλουδάκι του για καιρό. Γύρισα κι έφυγα ήσυχα και εννοείται πως δεν ξαναπάτησα.

Δεν είναι τόσο αθώα λοιπόν η Μαρία. Κι όποιος δεν είναι αθώος, είναι ένοχος. ‘Ένοχο ένα παιδί που από τα 5 του χρόνια γυρίζει μόνο τους στους αφιλόξενους δρόμους μια μεγάλης πόλης, με πανύψηλους ανθρώπους, πάντα βιαστικούς και πάντα εκνευρισμένους. Πονηρό ένα παιδι που ποιος ξέρει τι καταστάσεις κλήθηκε να διαχειριστεί σε μια ηλικία που έπρεπε να πηγαίνει νηπιαγωγείο και να παίζει με πλαστελίνες σε ένα περιβάλλον απόλυτα ασφαλές και οικείο.

Η Μαρία είναι σήμερα 9 χρόνων. Περνάει ακόμη από την περιοχή μας. Μόνο που τώρα πουλάει χαρτομάντιλα. Της αρέσει ακόμη το μίλκο και όταν πεινάει πηγαίνει στην Γεωργία που της έχει πάντα φυλαγμένο ένα κομμάτι μπουγάτσα. Σύντομα η Μαρία θα χάσει την παιδικότητα της και κάποιοι θα την βρουν χαριτωμένη με έναν άλλον τρόπο. Έναν τρόπο που δεν θέλω καθόλου να τον σκέφτομαι.

Η Μαρία που ήταν ένοχη, ήδη από τα πέντε της χρόνια, δεν ξέρω τι θα βρει μπροστά της. Είναι το δέντρο που βρέχεται. Κοινώς αποδεκτό και απόλυτα συνηθισμένο θέαμα. Είναι η μοίρα του τέτοια. Ποιος τρελός ανοίγει μιαν ομπρέλα πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται;

Ν-ήμαρ
Διαβάστε Περισσότερα »

Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ η… μασκότ του Τσίπρα

Του Γιώργο Μουργή


«Η αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης καταλήψεων στέγης στη Θεσσαλονίκη μας βρίσκει αντίθετους. Η ποινικοποίηση εγχειρημάτων αλληλεγγύης συνιστά πρακτική που δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς».

Τριάντα λεξούλες όλες κι όλες. Αποτυπωμένες με ακρίβεια, ταξική μεροληψία, πολιτικά ορθές στο επίπεδο της αλληλεγγύης και ένα μάτσο ηθικό αριστερό κινηματικό πλεονέκτημα για τα όσα συνέβησαν στις καταλήψεις της Θεσσαλονίκη έπειτα από την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής .

Εκτός από το γραφείο τύπου υπερήφανο πρέπει να είναι και το τμήμα δικαιωμάτων του κόμματος.

Θα έλεγε κάνεις ότι πρόκειται για κακόγουστη φάρσα.

Μας δουλεύουν πλέον ψιλό γαζί κάθε τρεις και λίγο με τέτοιου είδους ανακοινώσεις, διαμορφώνοντας μια δήθεν σύγκρουση με τις πολιτικές που ακολουθεί η κυβέρνηση.

Η πλάκα, όμως, κάποτε πρέπει να τελειώσει, όσο κι αν ο Τσίπρας αγοράζει χρόνο, καθώς αντιλαμβάνεται πως εκπνέει ο δικός τους πολιτικά. Η ίδια πλάκα να σταματήσει να αναπαράγεται και από το κόμμα του, με τη ρητορική αντίστασης που εσχατολογικά ξεπλένει την πρακτική πολιτικών συμβιβασμών του ηγεμόνα.

Η στρατηγική της κυβέρνησης δεν αφορά την Αριστερά, αφού χαράζεται πάνω στη λογική της μετάλλαξης του κυβερνητισμού.

Ας συμφιλιωθούν κάποιοι με την ιδέα αυτής της πραγματικότητας και όχι με τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα της δήθεν σύγκρουσης ή της ανατρεπτικής ρήξης.

Αυτός ο ιδιότυπος παρενδυτισμός δεν γίνεται κατανοητός.

Σε καμιά περίπτωση δεν μετουσιώνεται σε μορφή Αριστεράς, έχοντας απολέσει από καιρό κάθε αριστερό ίχνος και χαρακτηριστικό από την άσκηση κυβερνητικής εξουσίας. Επ’ ουδενί παραπέμπει στο καινοτόμο αριστερό ιδεώδες που μάχεται το παλιό. Μπορεί να το υποδύεται κακόγουστα, αλλά ανατροπέας και τιμωρός του δεν είναι.

Το ανέκδοτο και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα τέλειωσε μαζί με τις επαναστατικές ασκήσεις του γραφείου τύπου ή των κομματικών τμημάτων του ΣΥΡΙΖΑ.

Η προσπάθεια επικοινωνιακού εφησυχασμού ή συσκότισης μπορεί να χρησιμοποιείται αυτή τη φορά για να ηρεμήσει τους κινηματι-κούληδες ή δικαιωματι-κούληδες των 53, αλλά δεν θέλω να φαντάζομαι την απόγνωση του Π. Λάμπρου, για παράδειγμα, στο άκουσμα των 100 προσαγωγών και των 70 συλλήψεων μέσα στα χαράματα.

Το γεγονός είναι ένα: κάποιοι εργολαβικά έχουν αναλάβει να δικαιολογούν τα πάντα και τους πάντες. Κάποιοι άλλοι υπερασπίζονται ως κυβερνητικά φερέφωνα κάθε πράξη τυχάρπαστων υπουργών που πλαισιώνουν το κυβερνητικό σχήμα, υιοθετώντας πρακτικές καταστολής ή συγγνώμης στα δεξιά απολειφάδια του Ξένιου Δία.

Το κουφάρι της γραφικότητας μετακινείται μεταξύ Κουμουνδούρου και Μαξίμου ανερυθρίαστα πλέον χωρίς ντροπή και σκέψη στη συμμετοχή των μελών του κόμματος τα προηγούμενα χρονιά σε κάθε κινηματική αλληλέγγυα δράση.

Ο ίδιος ο Τσίπρας, ο νέος ηγεμόνας της σοσιαλδημοκρατίας, απολαμβάνει το τέλος της ερωτικής του σχέσης με την κοινωνία (όπως μας πληροφόρησε από το ”βοθροκάναλο της διαπλοκής” στη συνέντευξή του στον Παπαχελά) με το νέο του ερωτικό παιχνίδι. Την καλή μασκότ του, που ακούει στο όνομα νεοσύριζα, επιβεβαιώνοντας το ανηδονικό του χαρακτήρα και της αυταπάτης του.

Μπορεί να θέλουν γερά νεύρα για τους εντός νεοσύριζα όλα αυτά τα τραγελαφικά και αντιφατικά που καταγράφονται, κυρίως όμως εμείς μη χάνουμε το χιούμορ μας, όσο αγανάκτηση προκαλεί αυτό το θέαμα.

Η καλή μασκότ διασκεδάζει στα γήπεδα και τους φιλάθλους γηπεδούχους και τους φιλοξενούμενους. Ειδικά, μάλιστα, όταν το σκορ είναι υπέρ μας…

Αντί επιλόγου:

Η δημιουργία της νέας Ελλάδας του 2021 με άρωμα καταστολής, επιχειρησιακής σκούπας και συλλήψεις αλληλέγγυων στα βουβά της νύχτας («άχαστη» μέθοδος από τα παλιά) στην Ελλάδα του 2016.

Να γεμίζουν τα κανάλια της διαπλοκής με εικόνες του καλού και πρόθυμου κράτους των συριζοανέλ να τιμωρήσει δυο μέρες μετά το τέλος του No Border Camp στην αυλή του Αριστοτελείου, οποίον «δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις».

Να καθησυχάζουμε τους καλούς μας νοικοκυραίους, το παπαδαριό, την ευυπόληπτη ακαδημαϊκή κοινότητα των Φορτσάκηδων.

«Κι όποιος – κάνει ότι – δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει….».

Ν-ήμαρ
Διαβάστε Περισσότερα »

Αλλαγές στα εργασιακά: Το τέλος μιας ακόμη αυταπάτης

Αλέξανδρος Ζέρβας


Δεν ξέρω πόσοι πέσανε πραγματικά από τα σύννεφα μετά τη διάρρηξη από τον ΣΕΒ του υποτιθέμενου κοινωνικού μετώπου μεταξύ της κυβέρνησης και των κοινωνικών εταίρων ενόψει των επικείμενων μνημονιακών αλλαγών στο πεδίο των εργασιακών, όμως η εν λόγω εξέλιξη είναι απολύτως δηλωτική για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Στην πραγματικότητα δεν περίμενε κανείς το πρόσφατο επίσημο δελτίο του Συνδέσμου για να αντιληφθεί ποιες μεταρρυθμίσεις αποτελούν, κατά την οπτική των βιομηχάνων, «συστατικό στοιχείο του συνολικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος».

Ποιος θεωρούσε άλλωστε σοβαρά πως αυτοί δε θα καλοδέχονταν την προοπτική απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων; Πολλώ δε μάλλον, πόσο μεγάλη αυταπάτη θα μπορούσε να διακατέχει κάποιον για να θεωρεί ότι ο ΣΕΒ θα δεχόταν να απεμπολήσει το «δικαίωμα», που του δόθηκε από τα προηγούμενα μνημόνια, για ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων;

Η «καλή» Κομισιόν, το «κακό» ΔΝΤ κι η κοινή γραμμή τους


Το πρόβλημα λοιπόν για την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, που αναμένεται από Σεπτέμβρη να βρεθεί με την «ωρολογιακή βόμβα» των εργασιακών ανά χείρας, είναι πως θα έρθει σύντομα για μια ακόμη φορά ενώπιος ενωπίω με τη σκληρή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που φαίνεται κομματάκι δύσκολο να την ξορκίσει, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα δεδομένα. Βλέπετε, δεν είναι μόνο το «κακό» ΔΝΤ, το οποίο πάλι ζητάει «να χυθεί αίμα». Από κοντά σιγοντάρει και η «καλή» Κομισιόν, η οποία έχει στείλει σαφή μηνύματα σχετικά προς την ελληνική πλευρά. Πρώτα ήρθε η Ευρωπαία επίτροπος για θέματα Απασχόλησης, Μαριάν Τάισεν, η οποία σε πρόσφατη συνέντευξή της στο ΑΠΕ μίλησε για «δύσκολες αλλά απαραίτητες μεταρρυθμίσεων, όπως η απελευθέρωση των συλλογικών απολύσεων κι η αλλαγή της νομοθεσίας για τις απεργίες, ώστε να επιστρέψει η ανάπτυξη και να τονωθούν οι επενδύσεις». Κάτι ανάλογο ανέλαβε να υπενθυμίσει, λίγες μέρες αργότερα κατά την επίσκεψή του στη χώρα μας, με πιο κομψό τρόπο ο Πιερ Μοσκοβισί.

Από την άλλη, το ΔΝΤ φαίνεται να βολεύεται απόλυτα με το ρόλο του «κακού», όπως αυτός του έχει αποδοθεί από διάφορους εντός συνόρων. Φροντίζει δε να κάνει κάθε φορά όλο και μεγαλύτερη επίδειξη κυνισμού σε ό,τι αφορά στα καταστροφικά αποτελέσματα των μνημονιακών προγραμμάτων που, από κοινού με τους υπόλοιπους δανειστές, επέβαλε στη χώρα μας. Όπως για παράδειγμα στην Έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης, η οποία δημοσιεύτηκε χθες, όπου ναι μεν το Ταμείο για μια ακόμη φορά παραδέχεται «σοβαρές αστοχίες στο ελληνικό πρόγραμμα», αλλά δε χάνει την ευκαιρία να απαιτήσει την εκ νέου μείωση του κατώτατου μισθού αλλά και την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Είναι βλέπετε που «το μόνο που θέλουν οι δανειστές είναι να πάρουν πίσω τα λεφτά τους».

Κάπως έτσι η κυβέρνηση έχει, για πολλοστή φορά, ξεμείνει εν πολλοίς από (εντός κι εκτός Ελλάδας) «συμμάχους». Εύλογα θα μπορούσε να εκτιμήσει κάποιος ότι πιθανότατα προετοιμάζει τον επόμενο συμβιβασμό της, όσο κι αν διαρρηγνύει τα ιμάτιά του περί του αντιθέτου ο Γιώργος Καρούγκαλος. Μόνο που κι η ίδια ξέρει πως ο εν λόγω επικείμενος συμβιβασμός βρίσκει την κοινωνία κυριολεκτικά στα όριά της. Κι όσο κι αν το ΔΝΤ (κι όλες οι μέχρι σήμερα μνημονιακές κυβερνήσεις) μνημονεύει ως επιτυχία την «παραμονή της χώρα στο Ευρώ», φαντάζει ολοένα και πιο πιθανό, μπροστά στο ενδεχόμενο ολοσχερούς ερημοποίησης του εργασιακού τοπίου (στο όνομα του Ευρώ), η επίκληση επίτευξης του παραπάνω στόχου να μην είναι πια τόσο πειστική. Μένει λοιπόν να αποδειχτούν οι πραγματικές αντοχές του κυβερνητικού συνασπισμού, τώρα που μοιάζουν να έχουν τελειώσει πια ακόμη κι οι τελευταίες αυταπάτες..

Tvxs
Διαβάστε Περισσότερα »

Εκείνος που νίκησε τις σκιές

Γελωτοποιός


Ο Ναροτάμα μεγάλωσε μόνος στη σπηλιά, μιλώντας με τις σκιές που έβλεπε στα τοιχώματα.

Κάποια μέρα γύρισε προς το φως. Μόλις τα μάτια του συνήθισαν τη λαμπρότητα αντιλήφθηκε ότι οι σκιές ήταν μονάχα τα κακέκτυπα των αληθινών όντων.

Με φωτισμένο νου εγκατέλειψε τη σπηλιά και χάθηκε στο δάσος.

Λίγες μέρες αργότερα έφτασε σε μια πολιτεία.

~~

Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησε ήταν ένας σανδαλοποιός, που έβαφε δέρματα μέσα σ’ ένα τσουκάλι. Ο άντρας βαρυγκομούσε κι έβριζε Ήταν καμπουριασμένος πάνω από το τσουκάλι κι ο ιδρώτας του έσταζε μέσα. Κάθε σταγόνα έσπαγε το χρώμα κι ο σανδαλοποιός ολοένα και πιο εκνευρισμένος βλαστημούσε τη δουλειά του και τη μοίρα του.

«Δεν αγαπάς αυτό που κάνεις», του είπε ο Ναροτάμα, που είχε σταθεί πίσω του.

Σαν άκουσε τη φωνή ο σανδαλοποιός γύρισε τρομαγμένος. Μέσα από το σώμα του ξεπήδησε μια σκιά, ίδια στο ύψος και στα χαρακτηριστικά με τον κάτοχο της. Αλλά εκείνη χαμογελούσε, με δόντια και με μάτια, και προσπαθούσε να πουλήσει στον Ναροτάμα σανδάλια.

Ο Ναροτάμα αγνόησε τη σκιά και απευθύνθηκε στον σανδαλοποιό, που έμενε ζαρωμένος πάνω από το τσουκάλι.

«Ποια είναι αυτή η πολιτεία;» τον ρώτησε.

Ο σανδαλοποιός πανικοβλήθηκε, επειδή ο Ναροτάμα μπορούσε να τον δει. Μάζεψε γρήγορα τα πράγματα του κι έφυγε τρέχοντας προς την πόλη.

~~

Ο δεύτερος άνθρωπος που συνάντησε ήταν ένας στρατιώτης.

Εκείνος είχε αφήσει τη σκιά του -αγέρωχη και αυστηρή- να φυλάει την πύλη, ενώ ο ίδιος κλαψούριζε, καθισμένος σε έναν κορμό.

«Ποια είναι αυτή η πολιτεία και ποιοι είναι οι κάτοικοι της;» ρώτησε ο Ναροτάμα το φοβισμένο στρατιώτη, αδιαφορώντας για τη σκιά που τον διέταζε να σταματήσει.

Ο στρατιώτης έκρυψε το πρόσωπο του μέσα στις παλάμες του, ενώ η σκιά του συνέχιζε να φωνάζει και να απειλεί.

«Ποιον φοβάσαι;» ρώτησε ο Ναροτάμα τον στρατιώτη κι αφού δεν πήρε απάντηση, συνέχισε το δρόμο του και μπήκε στην πολιτεία.

~~

Ο τρίτος άνθρωπος που συνάντησε ο Ναροτάμα ήταν μια γυναίκα.

Είχε θλιμμένα μάτια που τα στεφάνωναν δύο μικρές ρυτίδες. Τα χείλη της ήταν πορτοκαλί, σαν βερίκοκα. Τα στήθη της ήταν κουρασμένα, αλλά είχαν δώσει ζωή σε παιδιά. Φορούσε ένα βαμβακερό πορτοκαλί φόρεμα και μύριζε σαν τη γόνιμη γη.

Από μέσα της βγήκε μια σκιά με κατακόκκινα χείλη και ασπρισμένο πρόσωπο, γεμάτη κοσμήματα και ψιμύθια, μεταξωτά ρούχα και αρώματα, χαμόγελα και ψέματα.

Η σκιά προσπαθούσε να σαγηνεύσει τον ξένο.

«Είσαι όμορφη», είπε ο Ναροτάμα στη γυναίκα, αδιαφορώντας για τη σκιά.

Εκείνη άπλωσε το χέρι της, ν’ αγγίξει την άκρη από το ρούχο του.

~~

Ο Ναροτάμα συνέχισε να περπατάει, ώσπου βρέθηκε στο παλάτι.

Σαν μπήκε μέσα βρέθηκε αντιμέτωπος με τη θεόρατη σκιά του φιλόσοφου-βασιλιά.

Η σκιά ρητόρευε, έκανε πολύπλοκους συλλογισμούς και έθετε δυσνόητα -ίσως και άλυτα- προβλήματα. Μα ο Ναροτάμα πέρασε από μέσα της και αντίκρισε το γερασμένο κι ετοιμοθάνατο ανθρωπάκο που κρυβόταν πίσω της.

Εκείνος απόρησε, χαμογέλασε και είπε: «Τι γυρεύει ένα παιδί ανάμεσα στις σκιές;»

«Εγώ δεν βλέπω σκιές. Μόνο ανθρώπους», του είπε ο Ναροτάμα.

«Γι’ αυτό θα σε σκοτώσουν», είπε ο φιλόσοφος-βασιλιάς.

Οι σκιές των στρατιωτών μαζεύονταν γύρω από τον Ναροτάμα, με όπλα στα χέρια τους.

«Κι ο θάνατος μια σκιά είναι», είπε ο Ναροτάμα, χωρίς καθόλου να φοβάται.

«Θα μπορούσες να γίνεις βασιλιάς», του πρότεινε ο φιλόσοφος-βασιλιάς.

«Βασιλιάς των σκιών;» έκανε ο Ναροτάμα και γέλασε.

Έπεσαν επάνω του και τον σκότωσαν, ενώ γελούσε.

~~

Τον έθαψαν σε μια σπηλιά.

Η γυναίκα με τα πορτοκαλί χείλη πήγε στον τάφο του, μαζί με τα τρία παιδιά της. Είχε αφήσει τη σκιά της πίσω, στην Πολιτεία.

Τα παιδιά γελούσαν. Ξεκίνησε να γελάει κι εκείνη.

Και δεν υπήρχαν σκιές. Μόνο φως.

Γελωτοποιός
Διαβάστε Περισσότερα »

Προετοιμάζοντας τον επόμενο γύρο αντιλαϊκών μέτρων

Του Παύλου Δερμενάκη


Η κυβέρνηση Τσίπρα, αφού ανέλαβε την «ιδιοκτησία» του 3ου μνημονίου ξεκίνησε την απαρέγκλιτη υλοποίησή του. Σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα που αφορούσαν επιβολή υπέρμετρων βαρών στο λαό προσπαθούσε να κάνει «μίνι» διαπραγματεύσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα, καταλήγοντας κάθε φορά στο «Ναι σε όλα». Στο πλαίσιο αυτό χρειάστηκαν 7 μήνες για την 1η αξιολόγηση του 3ου μνημονίου, που κατέληξαν με την πλήρη υποταγή της κυβέρνησης και την αποδοχή εκ μέρους της αλλαγών στο περιεχόμενο του 3ου μνημονίου, με νέους επαχθέστερους όρους (αρκετοί αναλυτές μιλούν για 4ο μνημόνιο). Παρ’ όλα αυτά οι δανειστές δεν είναι ακόμα απόλυτα ικανοποιημένοι και περιμένουν την υλοποίηση μιας ακόμα σειράς μέτρων (15, μεταξύ των οποίων έναρξη διαδικασίας πώλησης για ΕΥΔΑΠ, ΔΕΥΑΘ, Αστικές Συγκοινωνίες, 20% του ΑΔΜΗΕ, αφελληνισμός Τραπεζών, υλοποίηση απελευθερώσεων αγοράς σύμφωνα με εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ κ.ά.) μέχρι τον Σεπτέμβριο 2016 ώστε να αποδεσμεύσουν και το τελευταίο τμήμα της δόσης (2,8 δισ. ευρώ).

Σε αυτό το φόντο όλοι ετοιμάζονται για τη 2η αξιολόγηση που θα ξεκινήσει τυπικά το Νοέμβρη, στην πράξη από το Σεπτέμβρη με την έλευση των κλιμακίων… Και για να γίνουν όλα πιο γρήγορα, άρχισαν και τα ταξίδια των δανειστών για να ασκήσουν πιέσεις και να κόψουν τις όποιες ορέξεις της κυβέρνησης περί χαλάρωσης των μέτρων. Τον Ιούνιο είχαμε την επίσκεψη του κ. Γιουνκέρ, την παρούσα βδομάδα του Επιτρόπου κ. Μοσκοβισί, αλλά και του κ. Λιού, υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ. Θα ακολουθήσει ο κ. Ντάισελμπλουμ στις αρχές Αυγούστου.

Το νέο πλαίσιο μέτρων


Η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει 4 σημαντικά θέματα:

1. την παρουσίαση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος (2017-2020) που αφορά κύρια τη δημοσιονομική πορεία μετά την τυπική λήξη του 3ου μνημονίου. Με βάση τις δικές της δεσμεύσεις προβλέπεται να «επιτυγχάνει» πρωτογενές πλεόνασμα συνεχώς από το 2018 και μετά, 3,5% του ΑΕΠ. Ποσό ασύλληπτο για όποιον έχει «σώας τας φρένας». Για το λόγο αυτό έχουν αρχίσει οι κυβερνητικές προσπάθειες για μείωση του 3,5% με τη βοήθεια και του κ. Στουρνάρα.

2. Την επίτευξη ισορροπίας ανάμεσα στην, θετική κατ’ αυτήν, άποψη του ΔΝΤ για ελάφρυνση του δημόσιου χρέους και στη σκληρή στάση του για ριζικές αλλαγές στην αγορά εργασίας. Να σημειώσουμε εδώ ότι το κύριο θέμα της 2ης αξιολόγησης θα είναι τα εργασιακά. Για το χρέος οι Ευρωπαίοι, κατ’ εντολήν της Γερμανίας, δεν επιθυμούν να ανοίξει πριν από το τέλος 2017 (γερμανικές εκλογές). Για δε τα εργασιακά ο κ. Κατρούγκαλος προσπαθεί να δημιουργήσει εσωτερικό μέτωπο, με τους συνδικαλιστικούς φορείς και τμήματα της αντιπολίτευσης, ενάντια στις νεοφιλελεύθερες προτάσεις του ΔΝΤ.

3. Την υιοθέτηση αλλαγών στα εργασιακά με το μικρότερο δυνατό κόστος, προσεταιριζόμενη (πιστεύει η κυβέρνηση) τους Ευρωπαίους απέναντι στο ΔΝΤ. Να σημειώσουμε ότι οι αλλαγές στα εργασιακά, σύμφωνα με κείμενο εργασίας που έχει ήδη σταλεί στην κυβέρνηση, περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:

– Από το 2017 ο κατώτατος μισθός θα είναι χωρίς επιδόματα, τριετίες και με κατάργηση δώρων για τους νεοπροσλαμβανόμενους.

– Για τις συμβάσεις, προτείνεται η πλήρης κατάργηση των Συλλογικών και καθιέρωση μόνο Επιχειρησιακών.

– Απολύσεις: προτείνεται η αύξηση του ορίου έως 10% από 5% σήμερα καθώς και κατάργηση των περιορισμών στις ομαδικές.

– Στους απολυόμενους θα συμπεριλαμβάνονται και συνδικαλιστές. Μειώνονται και περιορίζονται οι συνδικαλιστές άδειες οι οποίες θα είναι χωρίς αμοιβή.

– Η κήρυξη απεργιών να γίνεται με την ψήφο των εργαζομένων και όχι με απόφαση των συνδικαλιστικών οργάνων. Επίσης να επιτρέπεται η ανταπεργία του εργοδότη (λοκ άουτ) όταν οι απεργιακές κινητοποιήσεις κρίνονται καταχρηστικές (δηλαδή όλες!).

4. Ένα ακόμα σημαντικό θέμα που υποβόσκει στην οικονομία και εντός ολίγου θα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όσον αφορά τις επιδράσεις του στην πραγματική οικονομία, είναι η παράδοση της διοίκησης – διαχείρισης του τραπεζικού συστήματος στους ξένους, μέσω των αλλαγών στις διοικήσεις ΤΧΣ και τραπεζών. Είναι ένα θέμα που η κυβέρνηση, αν και το ψήφισε μόλις τον Οκτώβρη 2015, κατανοεί ότι ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου και γι’ αυτό ζητά ελαστικότητα στα κριτήρια.

Οι αρνητικές απαντήσεις των θεσμών


Οι απαντήσεις που πήρε από Μοσκοβισί και Λιού η κυβέρνηση σε όλα αυτά τα θέματα ήταν, παρά τις ωραιοποιημένες εκφράσεις, αρνητικές. Έλαβε τα εύσημα για τις «δύσκολες αποφάσεις» (αντιλαϊκές) και την εντολή να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο.

Ειδικότερα οι απαντήσεις που έδωσε ο κ. Μοσκοβισί, αρμόδιο Επίτροπο για τα οικονομικά θέματα:

– Για τη μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος: «Η απόφαση ήταν για 3,5% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα, μέχρι να φθάσουμε στο 2018. Αυτό επιβεβαιώθηκε στο Eurogroup της 25ης Μαΐου… Ας μην ξανανοίξουμε τη συζήτηση τώρα»

– Για τις διοικήσεις των τραπεζών: το αίτημα για χαλάρωση των κριτηρίων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό βάσει των συμφωνηθέντων.

– Για τη δόση των 2,8 εκ. ευρώ: απαιτείται ολοκλήρωση των 15 προαπαιτούμενων μέχρι τις 15 Σεπτέμβρη που έρχονται τα κλιμάκια για την 2η αξιολόγηση.

– Για να πραγματοποιηθεί ομαλά η 2η αξιολόγηση ζήτησε να έχουν ολοκληρωθεί τα προαπαιτούμενα μέχρι τέλος έτους (τα βασικά μέχρι τέλος Οκτωβρίου).

– «Το ΔΝΤ πρέπει να μετέχει πλήρως στο πρόγραμμα» είπε ο κ. Μοσκοβισί απαντώντας στους κυβερνητικούς παράγοντες που το θέλουν εκτός.

– Για το χρέος: «Το Eurogroup δεσμεύθηκε στις 25 Μαΐου να εξετάσει το θέμα για πιθανή ελάφρυνση του χρέους, βάσει της αναθεωρημένης έκθεσης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Δεν θέλω να κάνω εκτιμήσεις τώρα για το αποτέλεσμα. Είμαι αισιόδοξος ότι το ΔΝΤ θα σεβαστεί την απόφαση του Eurogroup» (!)

– Για τα εργασιακά, ο κ. Μοσκοβισί συντάχθηκε με τη λογική της υπεράσπισης – αξιοποίησης του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Το τι είναι αυτό θα το γνωρίσουμε από το Σεπτέμβρη αλλά τα όσα ήδη κυκλοφορούν μας προετοιμάζουν για το σχετικό βαρύ αντεργατικό περιεχόμενο.

Ο κ. Λιού, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, έδωσε έμφαση στην ανάγκη της ενίσχυσης των προσπαθειών της κυβέρνησης για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, χωρίς να τις θεωρεί αυτοσκοπό, και έδωσε έμφαση στο θέμα της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, προσέχοντας ιδιαίτερα τις εκφράσεις του, ώστε να μην υπάρξει κάποια παρανόηση και να ερμηνευθεί κάτι ως διαγραφή χρέους. Εκτίμησε ότι Ευρωπαίοι δανειστές και ΔΝΤ φαίνεται να συμφωνούν, τουλάχιστον κατ’ αρχήν, σε μία αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους, η οποία δεν θα μειώσει το ποσό που θα αποπληρωθεί στους πιστωτές.

Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, εξέφρασε την άποψη ότι στόχος είναι να συμφωνηθεί η απομείωση του χρέους πριν από τη λήξη της θητείας της Διοίκησης Ομπάμα στις ΗΠΑ.

Όσον αφορά δε το αίτημα της κυβέρνησης για ελάφρυνση των πρωτογενών πλεονασμάτων απέφυγε να πάρει οποιαδήποτε θέση λέγοντας ότι αυτό είναι θέμα που πρέπει να συζητηθεί μεταξύ των θεσμών. Σημείωσε, όμως, με νόημα ότι πρέπει να υπάρχει ένα ρεαλιστικό σχέδιο και αριθμοί που βγαίνουν.

Τα πολύ απλά


Όταν έχεις αποδεχθεί τον εκβιασμό και έχεις υποκύψει στο μείζον, η κοινή λογική λέει ότι θα υποκύπτεις στη συνέχεια και στα μικρότερα, συγκριτικά με την αρχική σου υποχώρηση. Αυτό φυσικά το ξέρουν και οι δανειστές και συμπεριφέρονται ανάλογα… Έτσι μετά από συζητήσεις, επαφές, συνεδριάσεις κλπ., η υπόθεση 3ο Μνημόνιο καταλήγει στα πολύ απλά που απαιτούν οι δανειστές και εφαρμόζει κατά γράμμα η κυβέρνηση: Υλοποιήστε το μνημόνιο όπως δεσμευθήκατε, φορτώστε βάρη και φτώχεια στον Ελληνικό Λαό στο όνομα των μεταρρυθμίσεων, ξεπουλήστε τη δημόσια περιουσία μέσω του ΤΑΙΠΕΔ και του νέου υπερταμείου, και την ιδιωτική μέσω των υπό ξένο πλέον έλεγχο τραπεζών και στο τέλος –όπως είπε και ο κ. Μοσκοβισί- οι δανειστές θα εξετάσουν «το θέμα για πιθανή ελάφρυνση του χρέους».

Δηλαδή όπως το έθεσε ο κ. Λιού, θα γίνει «μία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους η οποία δεν θα μειώσει το ποσό που θα αποπληρωθεί στους πιστωτές». Απλά αντί να το πληρώσει η παρούσα γενιά θα το πληρώσουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας που θα ζουν σε μια πτωχευμένη χώρα…

Δρόμος της Αριστεράς
Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Έλληνες πρέπει να κάνουν κατάληψη στην Ελλάδα

Πιτσιρίκος


Με αφορμή την επέμβαση της αστυνομίας σε χώρους που ήταν υπό κατάληψη, θα ήθελα να συμμετάσχω στον δημόσιο διάλογο για το θέμα.

Δεν έχει καμία σημασία αν κάποιος είναι υπέρ ή κατά των καταλήψεων.

Θα πρέπει, όμως, όλοι να αντιληφθούν πόσο γελοίο είναι να είσαι κατά των καταλήψεων σε μια χώρα που είναι υπό κατάληψη.

Αν επιτρέπεται η κατάληψη και το ξεπούλημα μιας χώρας, γιατί δεν επιτρέπεται η κατάληψη ενός πανεπιστημίου ή ενός σχολείου;

Εκτός αν ο λόγος που απαγορεύονται αυτές οι καταλήψεις είναι επειδή προκαλούν εμπόδια στην κατάληψη της χώρας.

Αλλά, σε αυτή την περίπτωση, ας ειπωθεί ξεκάθαρα.

Πάει πολύ -σχεδόν εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία- να εμφανίζονται όλοι αυτοί που έκαναν τη χώρα να είναι υπό κατάληψη και να διαμαρτύρονται για καταλήψεις σε πανεπιστήμια και άλλα κτίρια.

Οι ολιγάρχες έκαναν κατάληψη στις δημόσιες συχνότητες για 25 χρόνια -έχοντας τηλεοπτικά κανάλια χωρίς άδεια και χωρίς να πληρώνουν- αλλά είναι έξαλλοι με την κατάληψη ενός πανεπιστημίου.

Και αντί όλοι να τους πάρουν τις πέτρες, κάθονται και τους κοιτάνε.

Ενώ υπάρχουν και πολίτες που λένε «κοίτα τους αλήτες που κάνουν κατάληψη», ξεχνώντας πως τους έχουν πάρει την ίδια τους την χώρα.

Πρόβλημα με την κατάληψη έχουν και τα πολιτικά τζάκια που έχουν κάνει κατάληψη στη χώρα, την ξέσκισαν και την ξεσκίζουν.

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να κάνουν κατάληψη στην Ελλάδα.

Θα πρέπει να επιστρέψουν και όσοι Έλληνες έφυγαν στο εξωτερικό, για να συμμετάσχουν στην κατάληψη της Ελλάδας.

Μην έχετε καμία αμφιβολία πως σε κάποιο από τα επόμενα Μνημόνια, ένας από τους όρους θα είναι να φύγουν οι Έλληνες από την Ελλάδα ή να μείνει ένας αριθμός Ελλήνων· οι νέοι κάτοχοι της χώρας θα κρατήσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, για να τους έχουν υπηρέτες.

Κατάληψη της Ελλάδας τώρα!

pitsirikos
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Πιερ, ο Τζακ και η… φασολιά του Μνημονίου

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


Αμερικανική στήριξη άνευ ουσίας, παρά τις νέες γεωπολιτικές αγωνίες του ευρωατλαντικού άξονα – Επιταχύνεται ο έλεγχος του στρατηγικού πυρήνα της οικονομίας από τους δανειστές

Μέσα σε λίγες εβδομάδες ο γεωπολιτικός παράγοντας έχει εισβάλει ορμητικά και ανατρεπτικά στην εξίσωση της ελληνικής κρίσης. Ή, για να είμαστε ακριβείς, βρισκόταν πάντα εντός της, αλλά τώρα κάνει την παρουσία του κραυγαλέα. Ενώ το Brexit έχει βάλει την Ε.Ε. σε τροχιά αποσύνθεσης και ανταγωνισμών για τη νέα αρχιτεκτονική της, το διπλό πραξικόπημα στην Τουρκία του Ερντογάν κατεδαφίζει την εύθραυστη ισορροπία της νέας ευρωτουρκικής σχέσης που επιχειρήθηκε με άξονα το Προσφυγικό. Καθώς ο ευρωατλαντικός άξονας, κυριολεκτικά, αγνοεί πόσο μακριά του μπορεί να οδηγήσει την Τουρκία το καθεστώς Ερντογάν, στην μεν ευρωπαϊκή ηγεσία διατυπώνονται εισηγήσεις για ακύρωση της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το Προσφυγικό και πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ο δε αμερικανικός παράγοντας αντιμετωπίζει ήδη την Τουρκία σαν τον χαμένο κρίκο της αλυσίδας.

Ο «Aμερικανός φίλος»


Παρ’ όλα αυτά, όπως συνέβη και με το Brexit που κάθε άλλο παρά επιβεβαίωσε τις προσδοκίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για μετριοπαθέστερη στάση των Ευρωπαίων δανειστών στα προαπαιτούμενα του Μνημονίου, έτσι και οι εξελίξεις στην Τουρκία δεν φαίνεται να αποφέρουν κάποιο απτό αντιστάθμισμα στους τεράστιους κινδύνους στους οποίους είναι εκτεθειμένη η χώρα. Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Τζακ Λιου, ήρθε στην Αθήνα διακηρύσσοντας ανοικτά, με συνέντευξη στους Financial Times, ότι ο γεωπολιτικός ρόλος της Ελλάδας αυξάνεται λόγω της πολυδιάστατης εκτροπής του τουρκικού καθεστώτος και ότι αυτό καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το συντομότερο δυνατό, και πάντως εντός της θητείας Ομπάμα. Ο Τζακ Λιου μίλησε ως «αφεντικό» και βασικός χρηματοδότης του ΔΝΤ και πρόβαλε τους όρους του Ταμείου για τη συμμετοχή του στο 3ο Μνημόνιο. Ωστόσο, η υποστήριξή του, της οποίας το αντίτιμο μπορεί να σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους αμερικανο-νατοϊκούς σχεδιασμούς, αποδείχθηκε απλώς ρητορική. Αφενός κράτησε αποστάσεις από το αίτημα της κυβέρνησης για μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2018, αφετέρου απέδειξε ότι είναι δύσκολο να επηρεάσει την ήδη δρομολογημένη διαδικασία «αναδιάταξης» του ελληνικού χρέους με τους όρους του ESM, η οποία περιορίζεται σε βραχυπρόθεσμα μέτρα «εξομάλυνσης» των τοκοχρεολυσίων, το πολύ μέχρι το 2020.

Οι συστάσεις Μοσκοβισί


Επί της ουσίας, ο «Αμερικανός φίλος» δεν πρόσθεσε τίποτα σε όσα είχε πει δυο μέρες νωρίτερα ο άλλος υψηλός προσκεκλημένος της κυβέρνησης, ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί, τα οποία συμπυκνώνονται στα εξής απλά: Ξεχάστε τη συζήτηση για αναθεώρηση των πρωτογενών πλεονασμάτων, σταματήστε τα αιτήματα για επανεξέταση προβλέψεων του Μνημονίου (π.χ. τα κριτήρια επιλογής των Διοικήσεων στις τράπεζες), εφαρμόστε πλήρως το Μνημόνιο όπως έχει συμφωνηθεί, εμπιστευτείτε μας ότι θα κάνουμε ό,τι καλύτερο για το χρέος, προκειμένου να μείνει στο πρόγραμμα το ΔΝΤ.

Βεβαίως, η σημαντικότερη σύσταση του Μοσκοβισί προς την κυβέρνηση ήταν να κλείσει γρήγορα η δεύτερη αξιολόγηση, με έμφαση στις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Η κυβέρνηση, που έχει επενδύσει πολλά στη διάσπαση του μετώπου των δανειστών στο θέμα, διαχωρίζοντας τον «ακραίο νεοφιλελευθερισμό» του ΔΝΤ από τη θέση των Ευρωπαίων δανειστών, λίγες μέρες μετά τις κοινές προτάσεις που κατέθεσαν Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM και ΔΝΤ στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων, εισέπραξε ανάλογη διάψευση προσδοκιών από τον επίτροπο Μοσκοβισί. Ο επίτροπος υποστήριξε ανοιχτά ότι «η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας σε πολλές χώρες της Ε.Ε. έχει φέρει αύξηση των θέσεων εργασίας». Στο ίδιο μήκος κύματος, η επίτροπος Μαριάν Τίσεν (σε συνέντευξη στο Capital.gr) εκθείασε τα πλεονεκτήματα της «ευελιξίας» και της «αποκέντρωσης» των συλλογικών συμβάσεων. Έτσι, οι καθ’ ύλην αρμόδιοι αξιωματούχοι της Ε.Ε. διαλύουν τον μύθο της «καλής» Κομισιόν που θα υπερασπιστεί το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στις εργασιακές σχέσεις.

Ένας ακόμη μύθος που καταρρίφθηκε αφορά το κοινό «μέτωπο» των κοινωνικών εταίρων στα εργασιακά. Πράγματι, την περασμένη Τρίτη διατυπώθηκε μια κοινή δήλωση της ΓΣΕΕ και των βασικών εργοδοτικών οργανώσεων με μια ελάχιστη βάση συμφωνίας για συλλογικές συμβάσεις και κατώτατο μισθό, ομαδικές απολύσεις και συνδικαλιστικό νόμο. Μόλις τρεις μέρες μετά ο ΣΕΒ, μέσω του εβδομαδιαίου δελτίου του, διαλύει την ελάχιστη συναίνεση. Ζητεί υπεροχή των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών και της εθνικής, άρση του διοικητικού ελέγχου στις ομαδικές απολύσεις, κατάργηση της υποχρεωτικής διαιτησίας, και περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας.

Νέα αφεντικά στις τράπεζες


Στο μεταξύ, η επιχείρηση ελέγχου του στρατηγικού πυρήνα της οικονομίας από τους δανειστές βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η αποχώρηση Σάλλα από την προεδρία της Τράπεζας Πειραιώς συνοδεύτηκε από εμετικές «αγιογραφίες» του τραπεζίτη στον Τύπο, στις οποίες εξαφανίστηκαν οι σκανδαλώδεις συνθήκες γιγάντωσης του Ομίλου με χαριστικές πωλήσεις κρατικών τραπεζών. Ωστόσο, αποτελεί την εμβληματική εκκίνηση της απόσυρσης του παλιού τραπεζικού κατεστημένου και της αντικατάστασής του από τη «συγκυβέρνηση» των εκπροσώπων των δανειστών με τους νέους ιδιώτες βασικούς μετόχους των τραπεζών, εκπροσώπους hedge funds, που απέκτησαν σεβαστά μερίδια με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση. Η εξέλιξη αποκαλείται συχνά «αφελληνισμός» του τραπεζικού συστήματος από την νομενκλατούρα που το διαχειρίστηκε μέχρι σήμερα, αλλά επί της ουσίας είναι διοικητικός αποκλεισμός του κράτους από τον έλεγχο των τραπεζών, παρά τα δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος που δόθηκαν για τις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις τους.

Αρχής γενομένης από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός εποπτείας, ο SSM, προχωρά στον ασφυκτικό έλεγχο των Διοικήσεων των τραπεζών που, βάσει λεπτομερέστατων οδηγιών, πρέπει να αλλάξουν τη δομή και τα πρόσωπα των Διοικήσεών τους. Στις πιο νευραλγικές θέσεις θα κυριαρχήσουν ξένοι μάνατζερ της επιλογής των δανειστών, με βάση τα κριτήρια της πολυετούς θητείας σε διεθνές χρηματοπιστωτικό ίδρυμα και της μη συμμετοχής σε ελληνική τράπεζα την τελευταία δεκαετία. Ήδη, μέχρι τον Σεπτέμβριο, οι 4 συστημικές τράπεζες, με επιστολές που έλαβαν από τον SSM, καλούνται να αντικαταστήσουν τουλάχιστον 15 μέλη των Διοικήσεών τους που δεν πληρούν τα κριτήρια του νόμου, αλλά και να προσαρμόσουν τα οργανογράμματά τους σε συγκεκριμένες προδιαγραφές για τον αριθμό και τα προσόντα των διευθυντών τους.

Κάθετος έλεγχος της οικονομίας


Το «παρασύνθημα» αυτής της διεργασίας επεκτείνεται στην πραγματική οικονομία, μέσω των κόκκινων δανείων, ιδιαίτερα των επιχειρηματικών. Τα νέα αφεντικά των τραπεζών έχουν να διαχειριστούν μη εξυπηρετούμενα επιχειρηματικά δάνεια άνω των 50 δισ. ευρώ, από τα οποία τα μισά αφορούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Διαθέτοντας εξουσία ζωής και θανάτου στις επιχειρήσεις, και κατοχυρωμένες με πρόσθετες νομικές ασυλίες, οι νέες Διοικήσεις των τραπεζών θα διευθύνουν μια τεράστια αναδιάρθρωση του εγχωρίου καπιταλισμού, διά της αναδιάρθρωσης των κόκκινων δανείων. Ήδη, στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης, προωθούνται αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο της αφερεγγυότητας επιχειρήσεων, με συγκρότηση ειδικών δικαστηρίων και θεσμοθέτηση του επαγγέλματος του σύνδικου πτώχευσης, ενώ με βάση μελέτη του ΤΧΣ που θα αποτελέσει πιλότο για την αναδιάρθρωση των δανείων, προωθούνται αλλαγές και στον νόμο Δένδια για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό μεταξύ πιστωτών και υπερχρεωμένων επιχειρήσεων. Οι αλλαγές θα δίνουν στις τράπεζες, ως βασικούς πιστωτές, τη δυνατότητα να κεφαλαιοποιούν τις αξιώσεις τους, να παρεμβαίνουν στη διοίκηση των επιχειρήσεων και να επιβάλλουν κούρεμα στο σύνολο των πιστωτών, συμπεριλαμβανομένου του Δημοσίου και των Ταμείων.

Με βάση και αυτές τις αλλαγές, σε τελική ανάλυση, οι δανειστές αποκτούν έναν ολοκληρωμένο μηχανισμό καθετοποιημένου ελέγχου της οικονομίας.

Δρόμος της Αριστεράς
Διαβάστε Περισσότερα »

Το λευκό πιόνι που δραπέτευσε

Γελωτοποιός


Ο δεκάχρονος Παύλος με τον πατέρα του έκατσαν στο μπαλκόνι του καφέ, παρήγγειλαν και ξεκίνησαν να παίζουν σκάκι.

Παράδοξη εικόνα. Ένας πατέρας που παίζει με το παιδί του. Συνήθως το πρώτο πράγμα που ρωτάνε τα παιδιά κι οι έφηβοι είναι αν έχουμε wi-fi. Έπειτα χάνονται στο τάμπλετ τους, ενώ κι οι γονείς συχνά κάνουν το ίδιο με το κινητό τους.

Δεν φταίει η τεχνολογία. Θα μπορούσαν να είναι η εφημερίδα κι ένα κόμικ. ‘Η τίποτα. Είναι πιο εύκολο να είσαι απομονωμένος. Ακόμα κι απ’ το παιδί σου ή τον πατέρα σου.

~~

Τους παρατηρώ να παίζουν. Ο Παύλος είναι πολύ καλός, συγκεντρωμένος και σοβαρός.

«Παίζεις καιρό;» τον ρωτάω.
«Πολύ καιρό», λέει αυτός.
«Τι πολύ καιρό;» λέει ο πατέρας του. «Πόσο παίζεις;»
«Ένα χρόνο», λέει ο Παύλος.
«Ένας χρόνος δεν είναι πολύς καιρός», λέει ο πατέρας.
«Εξαρτάται», του λέω. «Αν έχεις ζήσει δέκα χρόνια τότε είναι το ένα δέκατο ολόκληρης της ζωής σου».

Τους αφήνω να συνεχίσουν. Κάθε τόσο στέκομαι από πάνω τους και βλέπω πώς εξελίσσεται η παρτίδα.

Δεν μιλάνε, δεν «επικοινωνούν», αν επικοινωνία θεωρείται μόνο η λεκτική. Όμως φτιάχνουν έναν δεσμό. Κι ο Παύλος χτίζει μια ανάμνηση. Σίγουρα όταν μεγαλώσει, όταν ο πατέρας του θ’ αφήσει την παρτίδα, θα θυμάται με νοσταλγία (η λέξη περιλαμβάνει και άλγος, πόνο) τα παιχνίδια που έπαιζε με τον πατέρα του.

Όταν γυρνάω στο σπίτι ρωτάω τον Τηλέμαχο αν θέλει να παίξουμε σκάκι.
«Εντάξει», λέει αυτός, όλο χαρά. «Αλλά να παίξουμε και τάβλι;»

Έτσι αλλάζουμε τον κόσμο μερικές φορές -έστω σ’ αυτό το λίγο. Είδα αυτούς τους δύο να παίζουν και ζήλεψα -χωρίς φθόνο.

~~{}~~

Το επόμενο βράδυ ξανάρχονται κι αρχίζουν το παιχνίδι. Κάποια στιγμή βλέπω τον πατέρα να σηκώνεται και να κατεβαίνει τις σκάλες, προς τον κήπο που έχει από κάτω.

«Μας έπεσε ένα πιόνι», μου λέει.
«Τι χρώμα;» ρωτάω.
«Λευκό».
«Ε, τότε θα το βρείτε. Αν ήταν μαύρο…»

Έψαξαν για πολλή ώρα, αλλά δεν βρήκαν το λευκό πιόνι. Επέστρεψαν την επόμενη μέρα, με το φως του ήλιου. Έψαχναν ώρες, αλλά δεν το βρήκαν.

Καθώς ανέβαιναν τις σκάλες απογοητευμένοι, ο Παύλος είπε: «Το πιόνι δραπέτευσε».

«Μπορείς να το αντικαταστήσεις με κάτι άλλο», του λέω. «Οτιδήποτε».
«Ναι, έχω κι άλλα κομμάτια. Αλλά εκείνο τι έγινε;»
«Δραπέτευσε».

~~

Μπαίνω στη λάντζα να πλύνω ποτήρια και σκέφτομαι την αλληγορία του παιχνιδιού.

Στο σκάκι υπάρχουν οι λευκοί κι οι μαύροι. Παρά την αντίθεση του χρώματος είναι ισότιμοι. Με μια μικρή διαφορά: Τα λευκά παίζουν πάντα πρώτα.

Όμως αυτή η πρώτη κίνηση δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία -έτσι νομίζω, δεν είμαι σπουδαίος σκακιστής.

Αν όλα τα κομμάτια μπορούσαν να ψηφίσουν, τότε τα πιόνια εύκολα θα εξέλεγαν αρχηγό, αφού αυτά είναι οκτώ, ίδια, ισάξια. Όμως στο σκάκι δεν υπάρχει δημοκρατία, ο βασιλιάς είναι το παν.

Όλα γίνονται για να αιχμαλωτιστεί ο αντίπαλος βασιλιάς. Πιόνια, πύργοι, άλογα και τρελοί, ακόμα κι η βασίλισσα, μπορεί να θυσιαστούν, για να σώσουν τον βασιλιά τους.

Χωρίς τον βασιλιά το παιχνίδι τελειώνει.

Υπάρχει η ψευδαίσθηση της προαγωγής για τα πιόνια. Κάθε ένα απ’ αυτά μπορεί να γίνει κάτι άλλο, κάτι «ανώτερο». Οτιδήποτε εκτός από βασιλιά. Ο βασιλιάς είναι μόνο ένας.

Ο βασιλιάς, ο σημαντικός, είναι ο πιο ανίσχυρος. Κινείται μόνο ένα τετράγωνο, όπως τα πιόνια, και δύσκολα μπορεί να απειλήσει κάποιον -μόνο πισώπλατα.

Η βασίλισσα είναι αυτή με τη μεγαλύτερη δύναμη, αλλά κι εκείνη είναι πεπεισμένη για την ανωτερότητα του βασιλιά.

~~

Το παιχνίδι ξεκινάει με τα κομμάτια τοποθετημένα πάντα στη σωστή θέση. Μπροστά τα πιόνια, έτοιμα να θυσιαστούν για τον βασιλιά τους. Πίσω το βασιλικό ζεύγος. Δεξιά κι αριστερά, στη σειρά, οι αξιωματικοί (ή τρελοί), τα άλογα (ιππικό;) και τα κάστρα στην άκρη.

Οι κινήσεις που επιτρέπεται να κάνει κάθε κομμάτι είναι συγκεκριμένες. Κι ο χώρος είναι περιορισμένος, 64 τετράγωνα.

Τις περισσότερες φορές τα κομμάτια δεν σκέφτονται. Έχουν μάθει τον ρόλο τους: Να προστατέψουν τον βασιλιά τους, να αιχμαλωτίσουν τον αντίπαλο βασιλιά. (Οι βασιλιάδες δεν πεθαίνουν, δεν μπορείς να τους «πάρεις». Ή τους αιχμαλωτίζεις, κάνοντας ματ, ή παραιτούνται και πηγαίνουν διακοπές στο εξοχικό τους στη Γαλλία).

Όσο συναρπαστική κι αν είναι η παρτίδα, στο τέλος κάποιος κερδίζει -ή μπορεί να υπάρξει και ισοπαλία. Αλλά μετά όλα ξαναρχίζουν, και τα πιόνια στήνονται στη δεύτερη γραμμή φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του βασιλιά.

«Ζήτω ο μαύρος Βασιλιάς! Πιάστε τον Λευκό Βασιλιά!»
«Ζήτω ο λευκός Βασιλιάς! Πιάστε τον μαύρο Βασιλιά!»

Και ξαναρίχνονται στη μάχη. Με αυτοθυσία και αυταπάρνηση.

~~

Όμως, υπάρχουν κάποιες παράδοξες στιγμές, όπως αυτές που περιγράφει ο Ρόμπινς στο Χορό των Εφτά Πέπλων -για άλλα «άψυχα» αντικείμενα, όπου ακόμα κι ένα πιόνι μπορεί να θελήσει να δραπετεύσει.

Το πιόνι που δραπέτευσε, ήταν φτιαγμένο από ξύλο ή MDF, κάπου στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, σ’ ένα εργοστάσιο όπου οι εργάτες δουλεύουν για ένα δολάριο την ώρα.

Είχε ένα μικρό ελάττωμα, ένα σημάδι σαν τρίχα στο λευκό κεφάλι του. Το πρώτο πράγμα που είδε, σαν φτιάχτηκε, ήταν τα σκιστά μάτια ενός κοριτσιού που δούλευε εκεί.

Το κορίτσι ήταν στη διαλογή. Τα σκάρτα κομμάτια τα πετούσε πίσω της. Από ‘κει τα έκαναν πάλι ροκανίδι, τα κολλούσαν με ρητίνη και ξαναφτιάχναν πιόνια.

Το κορίτσι είδε τη μαύρη ουλή στο πιόνι, αλλά δεν ήθελε να το πετάξει. Το άφησε στην ταινία, για να πέσει στο κουτί.

~~

Όταν το λευκό πιόνι με τη μαύρη ουλή βγήκε απ’ το κουτί βρέθηκε σ’ ένα παράξενο μέρος. Το ταβάνι του εργοστασίου ήταν γαλάζιο. Τριγύρω, χαμηλά, υπήρχε κι άλλο γαλάζιο, μπλε μάλλον, και πράγματα στέκονταν πάνω του.

Στην Αρετσού της Καλαμαριάς, τόσο μακριά απ’ το Πεκίνο, ο δεκάχρονος Παύλος άνοιξε το καινούριο σκάκι κι έστησε τα πιόνια. Είχε πάντα τα λευκά, μια πατρική παραχώρηση, τη μόνη που του έκανε ο πατέρας του. Και το παιχνίδι ξεκίνησε.

Το λευκό πιόνι προσπάθησε να συμμεριστεί την πίστη στο βασιλιά. Στην πρώτη παρτίδα θυσιάστηκε νωρίς. Στη δεύτερη έμεινε ακίνητο στο Β2 για όλη την παρτίδα. Στην τρίτη κατάφερε να φτάσει ως απέναντι και τότε τη θέση του την πήρε ένας πύργος.

Μετά μπήκε στο κουτί. Μέσα εκεί ξεκίνησε να μιλάει στα άλλα πιόνια.

«Γιατί το κάνουμε αυτό;» τα ρώτησε. «Γιατί να θυσιαζόμαστε για τον βασιλιά; Γιατί να μας αλλάζει κάποιος, όταν φτάνουμε απέναντι;»
«Έτσι παίζεται το παιχνίδι», του είπε ένα πιόνι.

Ένας πύργος μ’ έναν αξιωματικό τον αγριοκοίταζαν.

«Και γιατί πρέπει να παίζουμε το παιχνίδι;» ρώτησε το λευκό πιόνι με τη μαύρη ουλή.
«Γι’ αυτό φτιαχτήκαμε».
«Δεν έχουμε ελευθερία επιλογής;» ρώτησε το λευκό πιόνι κι όλοι γελάσαν.

Ο λευκός βασιλιάς, μαζί με τον μαύρο και τις βασίλισσες, τον πλησίασαν.

«Πρέπει να νιώθεις περήφανος που ανήκεις στους λευκούς», του είπε η λευκή βασίλισσα.
«Γιατί;»
«Γιατί δεν είσαι μαύρος».
«Και τι διαφορά έχω απ’ τα μαύρα πιόνια;»
«Εσύ είσαι λευκό κι αυτά είναι μαύρα. Είναι οι εχθροί.»
«Ποιος το λέει αυτό;»
«Ο θεός», είπε ο λευκός βασιλιάς.
«Και ο θεός τι χρώμα είναι; Λευκός ή μαύρος;» ρώτησε το πιόνι.
«Λευκός, βεβαίως» – «Μαύρος, βεβαίως», είπαν ταυτόχρονα οι δυο βασιλιάδες.

Ο αξιωματικός, αυτός που λένε και τρελό, πετάχτηκε τότε και είπε γελώντας, σαν γελωτοποιός: «Για να λέμε την αλήθεια, μάλλον κίτρινη είναι. Και είναι κορίτσι.»

«Δεν θέλω να παίζω αυτό το παιχνίδι», είπε το λευκό πιόνι με τη μαύρη ουλή.

Όλοι ταράχτηκαν.

«Δεν γίνεται να μην παίζεις», του είπε ήρεμα ο λευκός βασιλιάς.
«Σ’ αυτό θα συμφωνήσω», είπε ο μαύρος βασιλιάς.

«Το παιχνίδι σε καθορίζει. Ο ρόλος σου είναι αυτός και μόνο: Να συνεχίσεις να παίζεις. Αν δεν παίζεις δεν θα έχεις πλέον καμία αξία. Δεν θα είσαι πιόνι. Θα είσαι… Σκουπίδι.»
«Αλλά θα είμαι ελεύθερος».

Οι βασιλιάδες κι οι βασίλισσες του γύρισαν την πλάτη. Τον πλησίασε ο μαύρος τρελός.

«Άκου, φιλαράκι», του είπε. «Το παιχνίδι θα συνεχιστεί και χωρίς εσένα. Ουδείς αναντικατάστατος. Συμβολική είναι η παρουσία σου. Μπορεί να μπει στη θέση σου ένα κέρμα ή -ακόμα χειρότερα- ένα λευκό πούλι από τάβλι. Το παιχνίδι θα συνεχιστεί και χωρίς εσένα. Αλλά εσύ τι θα είσαι χωρίς το παιχνίδι;»
«Θα είμαι ελεύθερος».

~~

Το ίδιο βράδυ, όταν άνοιξε το κουτί, το λευκό πιόνι με τη μαύρη ουλή είδε τα άστρα, το φεγγάρι μισογεμάτο και τα φώτα στη θάλασσα.

Με την πρώτη ευκαιρία, μόλις βγήκε απ’ το παιχνίδι και τον έβαλαν στην άκρη, μετακίνησε λίγο το κέντρο βάρος του κι έπεσε, απ’ το τραπέζι κι απ’ το μπαλκόνι.

Κρύφτηκε ανάμεσα στα φύλλα ενός θάμνου, όση ώρα τον έψαχνε ο μικρός θεός.

Μετά, λίγο πριν ξημερώσει, κατρακύλησε ως τη θάλασσα.

~~

(Κάποιοι λένε ότι μέρες μετά και μήνες ξεβράστηκε σ’ ένα νησί. Η αλμύρα και τα κύματα το ‘χαν γλείψει κι είχε γίνει σαν κοχύλι. Όμως αυτό ίσως και να ‘ναι ψέμα.)


Γελωτοποιός
Διαβάστε Περισσότερα »