Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Καρλ Μαρξ: «Εγώ ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο»

Άρης Χατζηστεφάνου


Η μανία με την οποία επιτίθεται ο φιλελεύθερος αγγλοσαξονικός Τύπος στα fake news, τις ψεύτικες ειδήσεις που υποτίθεται ότι κατακλύζουν το διαδίκτυο, είχε πρόσφατα ακόμη ένα θύμα. Αίφνης όλοι διαπίστωσαν ότι το Ιντερνετ είναι γεμάτο με ψεύτικα αποφθέγματα ιστορικών προσωπικοτήτων. Μόνο που το συγκεκριμένο πρόβλημα έχει ιστορία αρκετών αιώνων
Τα αποφθέγματα είναι το καραόκε των ιδεών
                                                        Τζον Ολιβερ
Tην ημέρα των 208ων γενεθλίων του Αβραάμ Λίνκολν ο Ντόναλντ Τραμπ αναπαρήγαγε στο Τwitter μια διάσημη φράση του 16ου προέδρου των ΗΠΑ: «Στο τέλος, σημασία δεν έχουν τα χρόνια που είχε η ζωή σου αλλά η ζωή που είχαν τα χρόνια σου». Το πρόβλημα, όπως σωστά έσπευσε να επισημάνει το BBC, ήταν ότι ο Λίνκολν ουδέποτε είπε κάτι τέτοιο.

Το περιστατικό συμπεριλήφθηκε αμέσως στα δεκάδες ψέματα που εκστομίζει ανερυθρίαστα ο Τραμπ σε κάθε δημόσια εμφάνισή του. Σχεδόν κανένας όμως δεν θέλησε να μας θυμίσει ότι σχεδόν όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι των τελευταίων δεκαετιών χρησιμοποιούσαν ψευδή ή εμφανώς παραποιημένα αποφθέγματα τα οποία απέδιδαν στον Λίνκολν.

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν του απέδιδε τη φράση «Δεν μπορείς να ενισχύσεις τον αδύναμο αποδυναμώνοντας τον ισχυρό», η οποία ήταν απόλυτα συμβατή με τη νεοφιλελεύθερη κοσμοθεωρία του γελαδάρη προέδρου, αλλά δεν ειπώθηκε ποτέ από τον Λίνκολν.


Ο Ομπάμα παραπληροφορούσε, συνειδητά ή ασυνείδητα, το ακροατήριό του αποδίδοντας στον Λίνκολν τη φράση «Δεν είμαι προορισμένος να κερδίσω αλλά είμαι προορισμένος να είμαι αληθινός». Το αποκορύφωμα όμως ήταν ο Μπιλ Κλίντον, ο οποίος του απέδωσε την παρακάτω φράση: «Μπορείς να κοροϊδέψεις όλους τους ανθρώπους για κάποιο χρονικό διάστημα και κάποιους ανθρώπους για πάντα, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους τους ανθρώπους συνέχεια».

Πριν σπεύσετε να υποστηρίξετε ότι ο Κλίντον εμπνεύστηκε τη φράση ακούγοντας Μπομπ Μάρλεϊ υπό την επήρεια μαλακών ναρκωτικών, να διευκρινίσουμε ότι το απόφθεγμα υπάρχει, ανήκει πιθανότατα στον Γάλλο προτεστάντη Ζακ Αμπαντιέ και χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ειπώθηκε από τον Λίνκολν.

Σε αρκετές περιπτώσεις τέτοιου είδους λάθη είναι αθώα και οφείλονται σε παρεξηγήσεις. To γεγονός, παραδείγματος χάριν, ότι αποδίδεται λανθασμένα στον Βολταίρο η φράση «Διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» (η οποία ανήκει στη βιογράφο του, Εβελιν Μπέατρις Χολ) δεν έρχεται σε σύγκρουση με το πνεύμα του Γάλλου φιλοσόφου.

Τις περισσότερες φορές όμως οι ψευδείς αναφορές χρησιμοποιούνται για να «επιβεβαιώσουν» την κυρίαρχη αφήγηση για ιστορικά πρόσωπα, ενώ αποσιωπούν τις πιο ριζοσπαστικές πτυχές της προσωπικότητάς τους.

Ακόμη μάλιστα και μεταξύ ψευδών ή ανεπιβεβαίωτων αποφθεγμάτων, κυριαρχούν αυτά που συνάδουν με την καθεστηκυία τάξη. Ελάχιστοι λόγου χάριν αναφέρονται στην αμφισβητούμενη φράση του Μαχάτμα Γκάντι «Η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας» - παρά το γεγονός ότι του την αποδίδει το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης. Αντίθετα, πολλοί παπαγαλίζουν τη φράση «Να είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο», η οποία θυμίζει περισσότερο τις αμπελοφιλοσοφίες του Πάουλο Κοέλιο («Οταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις»).

Για την ακρίβεια, όπως υποστήριζαν οι New York Times, η συγκεκριμένη «απολίτικη» φράση ταιριάζει τέλεια «σαν αυτοκόλλητο στο πίσω μέρος ενός Nissan Prius», αλλά ο Γκάντι πίστευε ακριβώς το αντίθετο: ότι η προσωπική αλλαγή δεν αρκεί αν δεν συνδυάζεται με τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Στην Ελλάδα, μια από τις δημοφιλέστερες φράσεις που ουδέποτε ειπώθηκαν αποδίδεται στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο, που φέρεται να είπε «Τα σοβιετικά τανκς χόρευαν βαλς (για άλλους τανγκό) στην Πράγα (ή στη Βουδαπέστη)». Ο ποιητής δηλαδή υποτίθεται ότι χαιρετίζει είτε την καταστολή της επανάστασης στην Ουγγαρία το 1956 είτε τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968.

Οπως απέδειξε όμως ο Νίκος Σαραντάκος, αυτό που πραγματικά είχε πει ο Ρίτσος ήταν ότι κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής παρέλασης το 1977 στη Μόσχα, «τα τανκς πέρασαν κι αυτά μ’ έναν ρυθμό χορευτικό».

Η παρανόηση πιθανότατα προκλήθηκε όταν ο Νίκος Πουλαντζάς, ο Κώστας Βεργόπουλος και ο Κων. Τσουκαλάς απάντησαν σε ιδιαίτερα επιθετικό τόνο στον Ρίτσο, θέτοντας το ερώτημα: «Γιάννη Ρίτσο, η εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα το 1968 έγινε μήπως με τον ίδιο αξιαγάπητο και χορευτικό ρυθμό;».

Το ερώτημα είναι αν θα είχε επικρατήσει η συγκεκριμένη παρανόηση εάν δεν ταυτιζόταν με την κυρίαρχη αφήγηση που προωθούσαν, για τον κομμουνιστή ποιητή, τόσο η ελληνική Δεξιά όσο και η ανανεωτική Αριστερά.

Ο Τραμπ λοιπόν μπορεί να είναι αποδεδειγμένα ψεύτης με περικεφαλαία, αλλά σε ό,τι αφορά τα αποφθέγματα, απλώς συνεχίζει την πολυετή παράδοση προηγούμενων προέδρων: αποδίδει ό,τι θέλει σε όποιον θέλει.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας Έλληνας στους γκρεμούς της Ιρλανδίας

Γελωτοποιός


Στη δυτική άκρη της Ιρλανδίας υπάρχει ένας γκρεμός που λίγοι υψοφοβικοί τολμούν να πουν τ’ όνομα του. Κι ακόμα λιγότεροι, μπορεί και κανένας, τολμούν να πλησιάσουν στην άκρη για να κοιτάξουν τον Ατλαντικό.

Ο Τόλκιν σίγουρα τέτοια τοπία είχε στο μυαλό του, παρά εκείνα της Νέας Ζηλανδίας, όταν έγραφε για τη Μέση Γη. Στα γαελικά λέγεται Aillte an Mhothair. Τόλμησα και το είπα, όπως -κάποτε- τόλμησα και να κοιτάξω.

Για να μη φανεί ότι παριστάνω τον Άραγκορν, ενώ στην πραγματικότητα είμαι πιο πολύ χόμπιτ, θα παραδεχτώ ότι πλησίασα στην άκρη του γκρεμού πεσμένος στα τέσσερα. Σαν ζώο τετράποδο, παρά σαν ζώο δίποδο άπτερο κι αχάριστο.

Ακόμα κι έτσι μου ‘ρθε ίλιγγος. Ήταν τόσο ψηλά που αν είχα αυτοκτονικές τάσεις και πηδούσα θα προλάβαινα να μετανιώσω πολύ πριν φτάσω στη θάλασσα.

Όπως σε ταινία, όπου ο αυτόχειρας πρωταγωνιστής κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν του καθώς πέφτει, έτσι κι εγώ -είμαι σίγουρος- θα θυμόμουν τι ωραία που είναι να ζεις-να τρως-να κοιμάσαι-να ερωτεύεσαι-να κάνεις σεξ-να παίζεις μουσική-να γράφεις-ακόμα και να δουλεύεις, και θα ‘λεγα λίγο πριν γίνω ένα με τη θάλασσα και το μηδέν τα τελευταία μου λόγια.

Αλλά, αφού δεν θα υπήρχε κανείς να μ’ ακούσει να τα λέω, δεν θα ‘ταν τα τελευταία μου.

(Τα τελευταία μου λόγια θα ήταν: «My goodness my guinness». Και τα είχα πει λίγες ώρες πριν, έξω απ’ τη παμπ, διαβάζοντας φωναχτά μια διαφημιστική αφίσα της Guinness, όπου ένας μουστακαλής τρέχει για να σώσει τη γκίνες του από ένα λιοντάρι. Με είχε ακούσει κάποιος γέρος με πρησμένη μύτη κι είχε υψώσει το ποτήρι του.

Για να ‘ναι τα τελευταία σου λόγια πρέπει κάποιος να σ’ ακούσει, αλλιώς το δέντρο πέφτει χωρίς να κάνει θόρυβο.)

~~

Δεν πήδηξα. Είχα καλύτερα πράγματα να κάνω, ακόμα κι αν μετάνιωνα γι’ αυτά. Οπισθοχώρησα (στα τέσσερα πάντα) στην ασφάλεια του εδάφους χωρίς γκρεμούς, πήρα το σακίδιο μου και τα μουσικά μου όργανα και ξεκίνησα για το χωριό, όπου νοίκιαζα το κρεβάτι μου.

Στη διαδρομή έβγαλα τo feadog (ή αλλιώς penny whistler) για να παίξω. Είναι μια χάλκινη φλογέρα, της οποίας ο ήχος ταιριάζει τόσο στα λιβάδια της Ιρλανδίας. Στα πρόβατα δεν κάνει καμία εντύπωση, αλλά οι αγελάδες μαγεύονταν όταν με άκουγαν.

Κάπως έτσι, στα είκοσι πέντε μου χρόνια, χωρίς τελευταία λόγια, με το feadog και μερικές αγελάδες να με ακολουθούν, έφτασα στο μικρό χωριό, που μάλλον δεν ήταν τίποτα άλλο από οικισμός.

Υπήρχε ένα hostel, ένα μίνι μάρκετ, είκοσι σπίτια, μια εκκλησία και δυο παμπ.

Έκατσα στην παμπ όπου είδα κόσμο. Στην άλλη δεν καθόταν κανείς. Μάλλον επειδή ήταν μονή μέρα. (Τις ζυγές μέρες κάθονταν απέναντι). Παρήγγειλα χοιρινό με λάχανο, το δεύτερο παραδοσιακό φαγητό των Ιρλανδών, μετά τις πατάτες. Και μια πίντα Guinness.

~~

Ας κάνουμε μια μικρή διευκρίνιση: Η Guinness δεν είναι μπύρα.

Το να συγκρίνεις την γκίνες με τα λαγκεροειδή κατασκευάσματα από βύνη είναι σαν να συγκρίνεις το σεξ με τον αυνανισμό.

  • Σαν να συγκρίνεις τη θάλασσα του Αιγαίου με την πισίνα.
  • Σαν να συγκρίνεις τον κινηματογράφο με την τηλεόραση.
  • Σαν να συγκρίνεις τον Ντάνιελ Ντέι Λούις με …κάποιο… ηθοποιό της σαπουνόπερας.
  • Σαν να συγκρίνεις τα σμυρνέικα σουτζουκάκια με τα κατεψυγμένα μπιφτέκια του σούπερ.
  • Σαν να συγκρίνεις τον Jim Morrisson με τον Justin Bieber.
  • Σαν να συγκρίνεις τον Αλιέντε με τον Τσίπρα.

Και μια δεύτερη διευκρίνιση: Η sui generis Guinness δεν χωράει σε μπουκάλι.

Πρέπει να βγει απ’ το βαρέλι σε ζεστό ποτήρι. Η μισή. Να περιμένεις και να σε περιμένει, μέχρι να κάτσει, αρκετά λεπτά. Κι έπειτα να γεμίσει το ποτήρι σου.

Την πρώτη Guinness της ζωής μου την ήπια στο Δουβλίνο, στην παμπ που είχε το όνομα του Τζέιμς Τζόυς, απέναντι απ’ το θρυλικό Ταχυδρομείο, όπου ακόμα μπορείς να δεις τα σημάδια απ’ τις σφαίρες, από τότε που οι Ιρλανδοί έκαναν την επανάσταση τους.

Έξω απ’ το Ταχυδρομείο είχα ακούσει έναν πλανόδιο μουσικό να παίζει feadog. Λένε οι Ιρλανδοί: «Αν πετάξεις μια πέτρα σε μια ιρλανδέζικη παμπ θα πετύχεις έναν ποιητή». Κι αν ρίξεις μια σφαίρα θα πετύχεις έναν μουσικό.

~~

Έφαγα, κι ήπια δυο πίντες. Δεν είχε μουσική.

Στην τηλεόραση έδειχνε μια εκπομπή απ’ το Γκάλγουει, όπου προσπαθούν να επαναφέρουν την προγονική τους γλώσσα, τα γαελικά. Χιμαιρική προσπάθεια. Οι κατακτητές Άγγλοι επέβαλαν τη μιλιά τους, πολιτισμικά: Στα αγγλικά είχε γράψει ο Σαίξπηρ. Στα γαελικά δεν είχε γράψει κανείς.

Οι Ρωμαίοι κι οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο στους Έλληνες. Πώς να υπερκεράσεις τη γλώσσα του Ομήρου, του Πλάτωνα και του Ευριπίδη;

Οι Ιρλανδοί ποιητές προσαρμόστηκαν στη νέα γλώσσα, την έκαναν δική τους, την τίμησαν, τη βελτίωσαν. Οι νοσταλγοί προσπαθούν να νεκραναστήσουν την άλλη, την παλιά. Δεν πρόκειται να συμβεί. Η γλώσσα ενός λαού είναι πάντα εκείνη που μιλάει.

~~

Η δημογραφία της παμπ: Δέκα γυναίκες κι οκτώ άντρες. Από τριάντα ως εξήντα. Όλοι πίνουν guinness. Υπάρχουν και δυο γιαγιάδες, στρόγγυλες με κόκκινα μάγουλα, με το ποτήρι της μαύρης μπύρας μισοάδειο μπροστά τους.

Η μόνη εξαίρεση στον κανόνα της μπύρας είναι τρεις νεαροί που κάθονται λίγο παραδίπλα. Αυτοί έχουν μεταγγίσει το περιεχόμενο ενός μπουκαλιού με κόκκινο κρασί σε μια κανάτα, για ν’ αναπνεύσει μάλλον, και πίνουν επιδεικτικά το ακριβό ποτό τους, σε κολωνάτα ποτήρια. Θα τους έλεγα χίπστερ, αλλά δεν υπήρχε ακόμα αυτός ο όρος. Τότε μάλλον τους είχα χαρακτηρίσει ξενέρωτους σνομπ.

~~

Γράφω στο ημερολόγιο μου, πίνω ακόμα δυο πίντες, τρώω πατάτες με ξύδι (το λεμόνι είναι τροπικό φρούτο στην Ιρλανδία). Και νυχτώνει.

Κάποια στιγμή ο μπάρμαν ειδοποιεί ότι το μαγαζί κλείνει. Σηκώνομαι, βαρύς απ’ το ποτό και το άμυλο, για να γυρίσω στο κρεβάτι μου. Καθώς βάζω την κιθάρα στον ώμο κάποιος τη βλέπει και φωνάζει: «Hey, lad, come in and play a tune».

«Αφού κλείνει η παμπ», του λέω.

Όλοι γελάνε.

«Η παμπ κλείνει», μου λέει αυτός που με φώναξε. «Εμείς δεν κλείνουμε».

Πάλι γέλια.

Η σερβιτόρα πληρώνεται απ’ τους χίπστερ και τους συνοδεύει στην έξοδο, σχεδόν εκβιαστικά. Έπειτα κλειδώνει την πόρτα και γυρνάει την ταμπέλα, κάνοντας το open closed.

Μου λένε να τους ακολουθήσω. Πηγαίνουμε σ’ ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, πίσω απ’ τη παμπ. Έχει και τζάκι, μάλλον περνούν πολλές ώρες εκεί τον χειμώνα. Με κερνάνε άλλη μια πίντα. Το δωμάτιο γεμίζει, παράνομους πελάτες.

~~

Παρανομία. Είναι χαρακτηριστικό της ανθρωπότητας. Το κράτος, η εκάστοτε εξουσία, βάζει κάποιους νόμους. Οι άνθρωποι παρανομούν, κάνουν αυτό που θέλουν να κάνουν. Δεν είναι ιρλανδέζικη ιδιότητα, ούτε ελληνικό χαρακτηριστικό, όπως νομίζουν οι εθνοκεντριστές.

Παντού, σ’ όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι παρανομούν. Γιατί οι νόμοι είναι συχνά βλακώδεις, άλλες φορές αφύσικοι, τις περισσότερες φορές ενάντια στη ζωή των πολλών-φτωχών-ασήμαντων.

Είναι μια διαδικασία πολεμική κι εξελικτική, όπως εξελίσσονται τα θωρακισμένα και τα βλήματα που τρυπούν τη θωράκιση. Η εξουσία προσπαθεί να προστατέψει τα δικαιώματα των λίγων και ισχυρών, είτε βασιλιάδες είναι, είτε τραπεζίτες, είτε δισεκατομμυριούχοι.

Στήνει σύνορα, θέτει απαγορεύσεις, ορίζει μισθούς και συντάξεις στο όριο της πείνας. Αυτή είναι η θωράκιση. Οι άνθρωποι, εμείς τα βλήματα, εξελισσόμαστε παράλληλα, για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε.

Οι νόμοι φτιάχνονται για να παρανομήσουμε. Οι φράχτες για να τους πηδήσουμε. Τα σύνορα για να τα καταργήσουμε. Τα συστήματα ασφαλείας για να τα χακάρουμε. Οι κανόνες για να τους αγνοήσουμε και τα όρια για να τα ξεπεράσουμε. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου.

Δεν είμαστε ρομπότ, ν’ ακολουθούμε τους τρεις νόμους του Ασίμωφ.

Ο μόνος ανθρώπινος «νόμος» είναι: Θα κάνω τα πάντα για να επιβιώσω, θα κάνω τα πάντα για να ζήσω, θα κάνω τα πάντα για να απολαύσω.

Πρώτα παλεύεις για την επιβίωση, μετά για να ζεις ως άνθρωπος, και τέλος για ν’ απολαύσεις. Οι νόμοι, όταν δεν μας ωφελούν, είναι μόνο εμπόδια που θα βρούμε έναν τρόπο να τα ξεπεράσουμε.

~~

Με κερνάνε άλλη μια πίντα και μου λένε να παίξω. Ξεκινάω το «A Hard Rain’s A-Gonna Fall» του Ντίλαν, ίσως το πιο ποιητικό του κομμάτι. «Oh, where have you been, my blue-eyed son?»

Όταν τελειώνω μου λένε να παίξω κάτι ελληνικό. Παραδόξως, αντί για Σιδηρόπουλο ή Τρύπες, τους παίζω κάτι που μου ‘ρχεται αυθόρμητα. «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι». Με ακούνε πιο προσεχτικά, παρότι δεν καταλαβαίνουν τι τραγουδώ. Στο τέλος χειροκροτάνε και κάποια γυναίκα λέει: «It’s so sad!»

«Είναι», της λέω.

«Για ποιο πράγμα μιλάει;»

«Για τον έρωτα… Την προδοσία.»

«Ναι, αυτό πάντα προκαλεί θλίψη.»

Έπειτα ζητάει την κιθάρα ένας νεαρός με χέρια φτυάρια. (Τώρα γράφω νεαρός, τότε μου είχε φανεί μεγάλος, σχεδόν τριάντα.) Του προτείνω την πένα. Λέει ότι δεν τη χρειάζεται. Σκέφτομαι ότι θα μαζεύω τις χορδές απ’ το πάτωμα, σαν τα δόντια αρχάριου πυγμάχου.

Ξεκινάει να παίζει μια ιρλανδέζικη μπαλάντα. Είναι μονότονη και απλή, σαν ρεμπέτικο τραγούδι. Τρία ακόρντα όλα κι όλα. Τα δάχτυλα του, σκληρόπετσα και νευρώδη, αγγίζουν τις χορδές σαν να ‘ναι κλειτορίδα. Και κάνουν την κιθάρα να πάλλεται ηδονικά.

Η φωνή του είναι βαριά σαν του Nick Cave. Σχεδόν μια οκτάβα κάτω απ’ τη δική μου. Το τραγούδι μιλάει για κάποιον άντρα που αφήνει το σπίτι του και την αγαπημένη του, που φεύγει μακριά «απ’ το λιβάδι όπου συναντηθήκαμε για πρώτη φορά», μακριά κι απ’ το ρυάκι, μακριά απ’ το χώμα όπου είναι θαμμένη η μάνα του, μακριά απ’ το κελάηδημα κάποιου πουλιού (κοτσύφι, τσίχλα, αηδόνι, δεν θυμάμαι τι ήταν).

Αλλά υπόσχεται, πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο μακριά κι αν πάει, ποτέ δεν θα ξεχάσει «το λιβάδι όπου συναντηθήκαμε για πρώτη φορά», κι ότι θα γυρίσει, θα γυρίσει, ακόμα κι αν έχει πεθάνει, θα γυρίσει.

~~

Σαν τελειώνει όλοι είναι δακρυσμένοι. Κι εγώ νιώθω το ίδιο. Ο αγρότης τροβαδούρος μου δίνει την κιθάρα για να συνεχίσω. Πώς να παίξω μετά απ’ αυτό; Την κρατάω ανάμεσα στα πόδια και τραγουδάω, a capella και κακότεχνα, χωρίς μπουζούκι, μια στροφή:

«Συννεφιασμένη Κυριακή,
μοιάζεις με την καρδιά μου
που έχει πάντα συννεφιά,
Χριστέ και Παναγιά μου.»

Μια γυναίκα κάνει το σταυρό της με τον καθολικό τρόπο. Έπειτα μια άλλη ξεκινάει να τραγουδάει κάτι που μοιάζει με ινδιάνικο τραγούδι. Σηκώνονται όλοι όρθιοι και τραγουδούν, με ευλάβεια και συγκίνηση. Τους ακούω, μόνο ακούω. Ο μόνος Έλληνας, ο μόνος ξένος, ανάμεσα σε κέλτες. Δεν καταλαβαίνω τους στίχους, δεν καταλαβαίνω τι λένε, ούτε και θυμάμαι.

Όμως, χρόνια μετά, βλέπω τον «άνεμο να χορεύει το κριθάρι». Κι εκπλήσσομαι, πετιέμαι όρθιος, όταν ακούω εκείνο το ινδιάνικο κέλτικο τραγούδι: Óró, sé do bheatha ‘bhaile


Μου κάνει εντύπωση η δυναμικότητα των γυναικών, ακόμα και των γιαγιάδων. Δεν στέκονται απόμερα, ακούγοντας υπομονετικά τους άντρες, πίνοντας λεμονάδα. Είναι ισότιμες. Ή -μάλλον- μοιάζουν να κυριαρχούν στο χώρο.

Σε κανένα καφενείο χωριού της Ελλάδας δεν είχα δει κάτι παρόμοιο. Οι γυναίκες ίσως να είχαν δύναμη μέσα στο σπίτι, αλλά έξω δεν υπήρχαν. Δεν θυμάμαι ποτέ, πραγματικά ποτέ, τη γιαγιά μου να βγαίνει στο καφενείο για να πιει ένα ποτήρι κρασί.

Οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες απ’ την ελληνική επαρχιώτικη κοινωνία, καθόλου διακριτικά.

Το λέω στους Ιρλανδούς. Ένας άντρας γελάει.

«Οι γυναίκες κάνουν κουμάντο στην Ιρλανδία», μου λέει. «Το μόνο πράγμα που οι άντρες καταφέρνουν καλύτερα απ’ τις γυναίκες είναι… το πιοτό».

«Και γι’ αυτό δεν θα ‘βαζα στοίχημα», του απαντά μια γεροδεμένη πενηντάρα κι αδειάζει μονορούφι τη γκίνες της. «Βάλε άλλη μια γύρα στις γυναίκες, Σήμους!», φωνάζει.

Πάλι γέλια. Πάλι τραγούδια.

Τους παρατηρώ και τους θαυμάζω, σχεδόν τους αγαπώ. Αν δεν ήμουν Έλληνας θα ήθελα να ήμουν Ιρλανδός. Δεν ξέρω αν είναι η κέλτικη παράδοση ή η σύγχρονη ιστορία, με τους λιμούς και τις επαναστάσεις, που έκανε αυτούς τους ανθρώπους τόσο… Ιρλανδούς.

Σίγουρα δεν είναι μόνο δική μου εντύπωση. Λίγες μέρες μετά, στα νησιά Άραν, μια Ισπανίδα που γνώρισα εκεί θα έβλεπε τους Ιρλανδούς, άντρες και γυναίκες, να χορεύουν και να πίνουν και θα μου ‘λεγε, θαυμάζοντας κι εκείνη: «Δεν έχω δει κάτι παρόμοιο στην Ισπανία!»

Οι Ιρλανδοί είναι πιο μεσογειακοί απ’ τους μεσογειακούς. Μ’ έναν δικό τους τρόπο, κέλτικο.

~~

Τις ημέρες που γράφω αυτό το κείμενο, βάζω να ξαναδώ την ταινία του Κεν Λόουτς. Το μίσος για τους κατακτητές Άγγλους είναι το πρώτο συναίσθημα, καθολικό.

Όμως, εκεί που στοχεύει περισσότερο ο Λόουτς, είναι πως όταν φεύγουν οι κατακτητές αρχίζει ο εμφύλιος. Οι μεγαλοκτηματίες, οι τοκογλύφοι, οι δωσίλογοι συνεχίζουν να κυβερνούν.

Κι οι άνθρωποι που πολέμησαν για την ανεξαρτησία, σκοτώνονται αναμεταξύ τους, αδελφός εναντίον αδελφού, όπως έγινε και στην Ελλάδα, όπως έγινε και στην Ισπανία, όπως έγινε και στην Ινδία, όπως έγινε και γίνεται σε κάθε τόπο, σε κάθε εποχή.

Σύμβολο της ταινίας μια υπέργηρη, που της καίνε το σπίτι οι Άγγλοι, της το καίνε μετά κι οι Ιρλανδοί. Κι όταν η κόρη της λέει να φύγουν για να σωθούν, εκείνη αρνείται.

«Πέρασα τον μεγάλο λιμό», της λέει, «πέρασα πολέμους κι επαναστάσεις. Έθαψα εδώ τους γονείς μου, τ’ αδέλφια μου, τον άντρα μου, τον γιο μου. Δεν φεύγω, αυτό είναι το σπίτι μου, αυτή είναι η γη μου, εδώ θα με θάψουν.»

Αυτή η γιαγιά είναι η Ιρλανδία.

~~

Δεν θυμάμαι πώς έφυγα από κείνη την παμπ, λίγα χιλιόμετρα απ’ τους γκρεμούς του Μόχερ, πώς κατάφερα να φτάσω στο κρεβάτι που νοίκιαζα.

Αυτό που θυμάμαι είναι αυτό που έμαθα και κουβαλάω: Οι άνθρωποι σ’ όλη τη γη είναι σχεδόν ίδιοι. Διαφορετικοί στις διαφορές τους, αλλά παρόμοιοι στις ομοιότητες τους.

Μια κλίμακα μινόρε είναι πάντα θλιμμένη, με όποιο όργανο κι αν την παίξεις, σε όποια γλώσσα και να τραγουδήσεις. Κι η ζωή όλων μας, πάντα περιέχει ένα μινόρε, όσο προσεκτικά κι αν το κρύψεις, πάντα θα είναι εκεί.

Όμως, πέρα απ’ τα μινόρε, πέρα απ’ τη θλίψη, πέρα απ’ τις δυσκολίες, πέρα απ’ τις κακουχίες και τους γκρεμούς, υπάρχει μια γη κοινή για όλους.

Όχι όταν ξεχνάνε τις διαφορές τους, παρά μόνο όταν τις αγαπάνε και τις προβάλλουν, κι όταν όλοι γίνονται παρέα. Αυτός είναι ο παράδεισος, αυτή είναι κι η κόλαση, η γη μας, η ζωή μας.

Όταν όλοι μαζί πίνουμε γκίνες και τραγουδάμε τα τραγούδια μας, άντρες και γυναίκες, κέλτες κι έλληνες, κοκκινομούρηδες και μαυριδεροί. Και δακρύζουμε μ’ αυτά που θυμόμαστε και γελάμε μ’ αυτά που ζούμε.

Δεν ξέρω αν θα προλάβουμε να δούμε τον παράδεισο στη Γη, πριν να την κάνουμε κόλαση. Αλλά χαίρομαι που τυχαία κατάφερα να τη ζήσω αυτή την κατάσταση, αυτό το πώς-θα-ήταν-ο-κόσμος-μας-αν…

Έστω κάποιες φορές, λίγες, όπως εκείνο το βράδυ, στο παράνομο δωμάτιο μιας παμπ, κοντά στους γκρεμούς του Μόχερ, όπου ο άνεμος κάνει το κριθάρι να χορεύει.


Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ήταν κάποτε μια χώρα

Ηλίας


Το σωτήριο έτος 1989 το τείχος που χώριζε στα δύο μια παλιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα και μια χώρα που προκάλεσε με την πολιτική της δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε μόλις τριάντα χρόνια κατέρρευσε από το πλήθος του κόσμου που μαζικά αγνόησε τις μέχρι εκείνη την στιγμή απειλές και απαγορεύσεις.

Είχε προηγηθεί η πιστοποίηση της ανικανότητας και της απροθυμίας της ακόμα και τότε υπερδύναμης να παρέμβει δυναμικά στην ανατολική Ευρώπη.

Η Μόσχα δια του Γκορμπατσώφ και της περίφημης «περεστρόικα» είχε αποδεχτεί και διαλαλήσει στα πέρατα της οικουμένης την αδυναμία της να ανταποκριθεί στον ρόλο του αντίπαλου δέους του καπιταλισμού και, ουσιαστικά, είχε δώσει το πράσινο φως στους Γερμανούς να προχωρήσουν σε αυτό που λίγα χρόνια νωρίτερα φαινόταν εντελώς αδιανόητο και απίθανο.

Οι Γερμανοί προχώρησαν στην επανένωση, κάνοντας απανωτά λάθη και χωρίς καμία απολύτως μεθοδικότητα, βάζοντας σε θανάσιμο κίνδυνο την οικονομία τους.

Άλλαξαν λοιπόν πάρα πολύ νωρίς, και με λάθος ισοτιμία το ανατολικογερμανικό με το δυτικογερμανικό μάρκο.

Από οικονομική άποψη, η ισοτιμία των δύο νομισμάτων θα έπρεπε να ήταν 1 προς 7, αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους -και εξαιτίας της δίψας του Κολ να μπει στο πάνθεο των ηρώων της Γερμανικής ιστορίας-, η ανταλλαγή έγινε με την εξωφρενική ισοτιμία ένα προς ένα, γεγονός που οδήγησε στην τρομακτική υπερτίμηση του ανατολικογερμανικού νομίσματος, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των επιχειρήσεων στο ανατολικό τμήμα της χώρας, τα προϊόντα των οποίων δεν έβρισκαν πλέον αγορές.

Έτσι, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και η ανεργία στην πρώην Λ.Δ.Γ άγγιξε επίπεδα μνημονιακής Ελλάδας.

Στο πρώτο αυτό λάθος προστέθηκε κι ένα δεύτερο ακόμα μεγαλύτερο, αφού το υψηλού επιπέδου και κόστους σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων της Δυτικής Γερμανίας τέθηκε μέσα σε ένα βράδυ σε ισχύ και στην πρώην Ανατολική Γερμανία εκεί που οι εισφορές των πολιτών σε αυτό υπήρξαν πριν μηδενικές.

Τα δισεκατομμύρια μάρκα που διοχετεύτηκαν σε αυτήν την τρύπα λίγο έλειψε να τινάξουν το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας στον αέρα.

Στα παραπάνω προστέθηκε και η σχετικά γρήγορη εξομοίωση των μισθών στο ανατολικό με το δυτικό κομμάτι, γεγονός που υπονόμευσε ακόμα περισσότερο την βιωσιμότητα των ανατολικογερμανικών επιχειρήσεων και αύξησε την ανεργία.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Κολ και Σόιμπλε, τότε υπεύθυνου για την «αξιοποίηση της περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας» για να δέσει το γλυκό.

Μονάχα να σκεφτεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Σόιμπλε αντιμετώπισε τους ομοεθνείς του και μπορεί σχεδόν να συγκινηθεί με τον ουμανισμό και την αβρότητα με την οποία αντιμετώπισε τους γκιαούρηδες του Ευρωπαϊκού νότου.

Κι έτσι περίπου την εποχή που έπεφταν οι τίτλοι του τέλους για την Σοβιετική Ένωση, η οικονομία της Γερμανίας έμοιαζε με μια μπουκωμένη ατμομηχανή έτοιμη να εκραγεί και να παρασύρει στην καταστροφή και την δυτική Ευρώπη μαζί με την ΕΕ.

Το κόστος της επανένωσης άλλωστε έφτανε τα 3 τρισεκατομμύρια και η Γερμανία δεν έδειχνε ικανή να τα πληρώσει.

Τότε εμφανίστηκε ξανά ως από μηχανής θεός στο πολιτικό προσκήνιο η σοσιαλδημοκρατία, το SPD και ο τότε αρχηγός του ο Σρέντερ.

Πέρα από την μυθολογία των φοβερών οικονομικών μεταρρυθμίσεων του τύπου, οι οποίες τάχα μου έσωσαν την Γερμανία μειώνοντας φυσικά τις αποδοχές και τα δικαιώματα των Γερμανών εργαζομένων, το αληθινό επίτευγμα του «ηγέτη» δεν ήταν άλλο από την δημιουργία της ζώνης του Ευρώ και μάλιστα μιας διευρυμένης ζώνης του Ευρώ που περιλάμβανε και τα γνωστά «τεμπέλικα γουρούνια» του Νότου.

Ο Σρέντερ –που έβλεπε μερικά μίλια πιο μπροστά από τους σύγχρονους τους– είχε συνειδητοποιήσει ότι οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις δεν αρκούν για να ανεβάσει στροφές η γερμανική οικονομία.

Χρειάζονταν ζεστό χρήμα, επενδύσεις από το εξωτερικό και αύξηση των γερμανικών εξαγωγών.

Ο Σρέντερ κατάλαβε ότι η οικονομία της Γερμανίας χρειάζονταν ένα νέο υποτιμημένο μάρκο και έναν μηχανισμό, μέσω του οποίου η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης θα μπορούσε να επιβάλει στους υπόλοιπους εταίρους τον δικό της ρυθμό.

Και βρήκε την λύση στο Ευρώ και στην ΕΚΤ.

Τα υπόλοιπα είναι μονάχα ιστορία, η ιστορία των αριθμών.

Τα πλεονάσματα και η αύξηση του ΑΕΠ της Γερμανίας και τα ελλείματα μαζί με την ύφεση των χωρών του νότου τα χρόνια κυκλοφορίας του Ευρώ.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα με τις γνωστές της παθογένειες.

Καλύτερο παράδειγμα από την επίσης –έστω κι ανεπίσημα– χρεοκοπημένης Ιταλίας για το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της Ευρωζώνης δεν νομίζω ότι υπάρχει.

Χρόνια ολόκληρα από την εισαγωγή του Ευρώ μέχρι σήμερα και η ομερτά των μαφιόζων κρατούσε τα στόματα όλων κλειστά.

Στις αρχές, όμως, του 2017 ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ κατηγόρησε ανοιχτά την Γερμανία ότι θησαυρίζει κρατώντας σκόπιμα υποτιμημένο το Ευρώ και αιφνιδίασε τους πάντες.

Σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας παραδέχτηκε ότι το Ευρώ είναι πράγματι υποτιμημένο –και σίγουρα περισσότερο υποτιμημένο από ένα υποθετικό μάρκο–, προσθέτοντας όμως πως αυτό είναι το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής της ΕΚΤ υπέρ των φτωχότερων χωρών του Ευρωπαϊκού νότου!

Μιλάμε για τον απόλυτο ηθικό αμοραλισμό του οικονομικού δολοφόνου των λαών της Ευρώπης που φτάνει στο σημείο να κατηγορεί τα θύματα του, προκειμένου να δικαιολογήσει τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα που επιτυγχάνει απέναντι στους εμπορικούς του εταίρους.

Αν μία χώρα δεν αντέχει χωρίς την ευρωζώνη –την διευρυμένη ευρωζώνη των «οκνηρών και ανεύθυνων» Νοτίων και όχι την περιορισμένη ευρωζώνη των «ενάρετων και υπεύθυνων» Βορείων – αυτή είναι η Γερμανία.

Μια χώρα που -εκμεταλλευόμενη της αντιθέσεις την εποχή του Ψυχρού πολέμου- πέτυχε το 1953 την διαγραφή των χρεών της.

Μια χώρα στην οποία χαρίστηκαν όλες οι πολεμικές αποζημιώσεις που σύμφωνα με τις συνθήκες έπρεπε να πληρωθούν με την επανένωση της.

Μια χώρα που επανενώθηκε χρηματοδοτούμενη από το σύστημα της ΕΚΤ και του Ευρώ στο οποίο συμμετείχε μια παρέα πρόθυμων ηλιθίων.

Μια χώρα που υψώνει το δάκτυλο και απειλεί εκεί που νομίζει ότι την παίρνει να το κάνει.

Μια χώρα που, με δύο ανοιχτούς άσσους στο τραπέζι και κανένα άλλο φύλλο στα χέρια της, χρόνια τώρα μπλοφάρει περιμένοντας να πηγαίνουν διαρκώς οι αντίπαλοι της πάσο.

Μια χώρα που πολύ σύντομα θα βρεθεί απέναντι στον τύπο που έχει flush royal και δεν καταλαβαίνει εκ των πραγμάτων από μπλόφες. Και θα χάσει.

Ο Γκάρι Λίνεκερ έλεγε ότι το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα όπου δύο ομάδες με έντεκα παίχτες η καθεμιά παίζουν στο γήπεδο και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί.

Μπορεί ίσως κάποιος ποδοσφαιρόφιλος να χαμογελάσει και να συμφωνήσει μαζί του.

Η Ιστορία, όμως, της ανθρωπότητας διδάσκει ότι στο παιγνίδι της γεωπολιτικής κυριαρχίας στην Ευρώπη και στον κόσμο ο ηττημένος είναι πάντα στο τέλος η Γερμανία.

Σήμερα για μια ακόμα φορά επιδιώκει την κυριαρχία που υπερβαίνει τις δυνάμεις της χωρίς να συνειδητοποιεί το τίμημα που στο τέλος θα κληθεί να πληρώσει.

Σε αυτήν την τρίτη της προσπάθεια για κυριαρχία το 2017 μπορεί να αποδειχθεί το σημείο καμπής της δύναμής της και η αρχή του τέλους της πρόσκαιρης παντοδυναμίας της.

Θα λένε κάποτε οι άνθρωποι διαβάζοντας την ιστορία των περασμένων γενιών πως ήταν κάποτε μια χώρα που δεν μάθαινε ποτέ και τίποτα από τα τεράστια λάθη της,

Υ.Γ.1​ Το τελευταίο καιρό, φίλε μου Πιτσιρίκο, κάθε φορά που γράφω ένα κείμενο με πιάνει η διάθεση να μην ξαναγράψω. Άλλωστε, είναι προφανές πως δεν έχει νόημα. Διαβάζω όμως κάτι που έχει ενδιαφέρον και …άντε πάλι. Κουράζω συχνά και κουράζομαι. Πάντως, για το σπίτι στην Ελβετία τα νέα δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα. Δεν ξέρω αν βάζουν στα τούβλα χρυσάφι ή αν τελικά φταίει η τεραστίων διαστάσεων φούσκα των ακινήτων, πάντως θα έπρεπε να ήμουν είκοσι χρόνια νεότερος αν ήθελα να αγοράσω σπίτι εδώ στην χώρα των Άλπεων. Μάλλον θα πρέπει να βολευτούμε σε κανένα νησάκι του Αιγαίου, αν φυσικά μας βοηθήσουν και οι αέρηδες. Κι εδώ που τα λέμε θα είναι και πιο όμορφα.

Υ.Γ.2 Ο Σρέντερ υπήρξε καγκελάριος της Γερμανίας το διάστημα 1998-2005. Εδώ και καιρό εργάζεται για τη ρωσική ενεργειακή εταιρεία Γκάζπρομ. Αλήθεια την Μέρκελ που την κόβεις να συνεχίζει την καριέρα της;

(Αγαπητέ Ηλία, εξαιρετικό το κείμενό σου. Ηλία, είναι πάντα εντυπωσιακό πως τα καταφέρνει έτσι η Γερμανία. Το πρόβλημα της Γερμανίας είναι όταν αποκτάει δύναμη ή όταν νομίζει πως αποκτάει δύναμη. Τότε, τα κάνει όλα πoυτάνα, τρώει μια μπούφλα και πάλι από την αρχή. Πάντως, καμία ένωση -ευρωπαϊκή ή οποιαδήποτε άλλη- δεν μπορεί να γίνει όταν μια χώρα και ένα έθνος θέλουν να έχουν τους άλλους δούλους. Η Γερμανία διαλύει την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι ας προσπαθεί να πείσει πως δεν φταίει αυτή. Ηλία, δεν κουράζεις ποτέ. Κι εγώ δεν θα ήθελα να γράφω πια -στην Ελλάδα ζούμε τη μέρα της μαρμότας- αλλά είναι ωραίο να γράφεις. Ειδικά, όταν σε διαβάζουν. Ηλία, δεν πειράζει που δεν θα κάνεις σπίτι στην Ελβετία. Εδώ που τα λέμε, εγώ είμαι παιδί του ήλιου, οπότε πώς θα έμενα στην Ελβετία; Μην ανησυχείς, στο Αιγαίο έχουμε εκατοντάδες ανθρώπους για να μας φιλοξενήσουν. Εμένα με φιλοξενούν κάθε χρόνο. Έχει και τα καλά του το μπλογκ. Γνωρίζεις πολλούς καλούς ανθρώπους. Να είσαι καλά, Ηλία. Εδώ έρχεται η άνοιξη. Και μάντεψε ποιος είναι πολύ χαρούμενος.)

(Ηλία, την Μέρκελ την κόβω να πηγαίνει σπίτι της. Ένα πιόνι είναι.)

Πηγή: pitsirikos.net



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Να πας στην «πατρίδα» σου, τη σβάστικα

Γεράσιμος Χολέβας


Μπορεί να θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος και να γιουχάρεις παιδιά την ώρα που μπαίνουν στο σχολείο; Μιλάμε για παιδιά τα οποία έχουν ζήσει το εφιαλτικό ταξίδι της προσφυγιάς. Παιδιά, γελοίο ανθρωπάριο που «αλυσοδεμένος» έδωσες απάνθρωπη παράσταση.

Γιουχάρεις παιδιά και φωνάζεις «ζήτω η Ελλάδα» .


Ποια Ελλάδα, ρε, ποια «πατρίδα» σου; Τι σχέση έχεις εσύ με το λαό αυτής χώρας; Εσένα η μόνη σου «πατρίδα» είναι εκείνη των χρυσαυγιτών ναζί που, εάν δεν είσαι ακόμα ενταγμένος στην εγκληματική οργάνωση τους, σε στηρίζουν. Η μόνη «πατρίδα» σου είναι η «πατρίδα» τους, η σβάστικα.


Άσε κάτω την ελληνική σημαία και σήκωσε τη σβάστικα, θα σου ταιριάζει απόλυτα. Μόνο οι ναζί θα γιούχαραν παιδιά που μπαίνουν στο σχολείο για να μάθουν γράμματα. Προσφυγόπουλα (δεν σου αρέσει η λέξη, ε;) τα οποία έχουν την ελπίδα να βιώσουν ό,τι θα έπρεπε να είναι αυτονόητο για τη ζωή κάθε παιδιού.

Είτε είσαι στο Ωραιόκαστρο, είτε σε άλλη γωνιά της Ελλάδας, που ο λαός της έχει δείξει και δείχνει την αλληλεγγύη του στους πρόσφυγες, να πας στην «πατρίδα» σου, τη σβάστικα. Πήγαινε με τον ναζιστή βουλευτή Λαγό. Ξέρεις, τον Λαγό, αυτόν που μπήκε σε σχολείο στο Πέραμα, για να αποτρέψει την ένταξη μικρών προσφύγων, και τραμπούκιζε. Αν δεν είσαι ακόμα «γραμμένος» στους ναζί, αλλά κρατάς την «πατριωτική» σου κίνηση ως προέκταση της Χρυσής Αυγής, μην …διστάζεις. Πήγαινε εκεί, μαζί με τα σκουπίδια της κοινωνίας, τους ναζί. Πήγαινε και περίμενε να επιστρέψει ο ναζισμός εκεί που ανήκει, στα σκουπίδια της Ιστορίας.

***

Όταν κάποιοι ξεκίνησαν την προσπάθεια αποκλεισμού των μικρών προσφύγων στο Ωραιόκαστρο είχαμε γράψει, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω:

Οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής δεν επικροτούν απλά. Θεωρούν πως είσαι συνοδοιπόρος τους, θεωρούν πως εμπνέεσαι από τις ιδέες τους, ιδέες απάνθρωπες. Σου φοράνε τη σβάστικα. Ένα ερώτημα: Είσαι ένας από αυτούς, δηλαδή τους ναζιστές , που θέλουν να αποφασίζουν ποιο παιδί «αξίζει» να ζήσει, ποιο παιδί «αξίζει» να υπάρχει σε ένα σχολείο; Γιατί γι’ αυτό μιλάμε.

Εάν δεν έχεις ιδεολογική ταύτιση μαζί τους, δηλαδή εάν δεν είσαι ναζιστής, και σήκωσες το χέρι σου για να αποφασιστεί ποια παιδιά έχουν δικαίωμα ύπαρξης στο σχολείο, τότε ξανασκέψου το.

Κι απάντησε και σε κάτι ακόμα: Θες να σου ορίζει κάποιος εάν το παιδί σου «αξίζει» να ζει; Να στο πω κι αλλιώς: Θα ήθελες να αποφασίσει κάποιος εάν εσύ, όταν ήσουν παιδί, «άξιζε» να ζήσεις, εάν «άξιζε» να πας στο σχολείο;

Εάν όχι, τότε ξανασκέψου το και πέτα τον αποκλεισμό στα μούτρα των ναζιστών. Αυτοί τον «εμπνεύστηκαν».

Τα επαναλαμβάνουμε χωρίς να αλλάξουμε ούτε λέξη και δεν απευθυνόμαστε στους ναζί, αλλά σε εκείνους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι. Οι ναζί – όσο είναι ναζί- δεν θα γίνουν άνθρωποι ποτέ. Μια προσθήκη μόνο: Δεν υπάρχουν, πια, δικαιολογίες. Οι ναζί στην Ελλάδα υπάρχουν και είναι οι χρυσαυγίτες. Δεν υπάρχει,πια, «δεν ήξερα».

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Διδάσκεται ξανά η ποντιακή διάλεκτος

Του Φόρη Πεταλίδη 


Εκατοντάδες άνθρωποι συμμετέχουν εθελοντικά στα μαθήματα – Χιλιάδες στις λίστες αναμονής των τμημάτων

Τα τελευταία χρόνια εκατοντάδες νέες και νέοι, αλλά και ηλικιωμένοι ενδιαφέρονται για να κάνουν μαθήματα ποντιακής διαλέκτου, τόσο στην Αθήνα, αλλά κυρίως στην Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία και τη Θράκη, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Την πρωτοβουλία αυτή την ξεκίνησαν εθελοντές εκπαιδευτικοί ποντιακής καταγωγής σε ολόκληρη την Ελλάδα, από την δεκαετία του 1980 με πρωτοβουλία της αείμνηστης καθηγήτριας Βέρας Αντωνιάδου-Κεσσίδου, η οποία μάλιστα εξέδωσε εκείνη την εποχή και ένα βιβλίο ποντιακής διαλέκτου για να βοηθήσει τόσο τους εκπαιδευτικούς που θα ήθελαν να διδάξουν, όσο και για τους εκπαιδευόμενους. Εκείνη την περίοδο οι άνθρωποι που πήγαιναν να μάθουν να γράφουν και να μιλάνε την ποντιακή διάλεκτο, την πιο κοντινή στην αρχαία ελληνική, όπως την αποκάλεσε ο αείμνηστος καθηγητής Χρίστος Τσολάκης, ήταν σχεδόν όλοι άνθρωποι που είχαν καταγωγή από τους απογόνους των Ελλήνων προσφύγων του Πόντου.

Ενδιαφέρον από χιλιάδες ανθρώπους


Τα τελευταία χρόνια με πρωτοβουλία του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών, τον οποίο αποτελούν καθηγητές πανεπιστημίου, καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και δάσκαλοι, δούλεψαν συστηματικά, έκαναν ειδικά συνέδρια για την ποντιακή διάλεκτο, την γλώσσα των Ελλήνων του Πόντου και υλοποιούν τμήματα σε συνεργασία με τους συλλόγους Ποντίων σε ολόκληρη τη χώρα, με τους δήμους, με το υπουργείο Παιδείας στο πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης, στα οποία συμμετέχουν εκατοντάδες εκπαιδευόμενοι. Πρόσφατα μάλιστα υπογράφηκε σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας από τον πρύτανη Αχιλλέα Ζαπράνη και τον πρόεδρο του Πανελλήνιου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών Αντώνη Παυλίδη και τα μαθήματα που διδάσκονται στις 12 τάξεις που δημιουργήθηκαν οι διδασκόμενοι φτάνουν τους 400, ενώ υπάρχουν λίστες αναμονής.

Τα μαθήματα της ποντιακής διαλέκτου τα διδάσκουν πιστοποιημένοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι μέσα από σεμινάρια απέκτησαν τη δυνατότητα διδασκαλίας της ποντιακής διαλέκτου. Και δεν κάνουν μόνο μαθήματα για την ποντιακή διάλεκτο, αλλά προχωρούν σε μαθήματα ιστορίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικρασίας.

Γιατί όμως χιλιάδες άνθρωποι σε ολόκληρη την Ελλάδα θέλουν να μάθουν την ποντιακή διάλεκτο, ενώ από την άλλη πλευρά εκατοντάδες εκπαιδευτικοί την διδάσκουν αφιλοκερδώς; Τι είναι αυτό που τους ενώνει; Αφού δεν είναι μια γλώσσα της καθημερινότητας; Δεν είναι επίσημη για να ανοίξει πόρτες για την επαγγελματική αποκατάσταση; Όπως λένε και οι ίδιοι είναι κάτι βαθύτερο. Οι ρίζες, οι θύμισες του παππού και της γιαγιάς, η ανατροφοδότηση σε αξίες που είχαν πάει στην άκρη και με αφορμή τις δυσμενείς επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, οδηγούν κάποιους να βρουν μια εστία αντίστασης στον χυλό που κάποιοι θέλουν να επιβάλουν στους λαούς.

Χάνεται μια γλώσσα;


Λένε οι γλωσσολόγοι πως μια γλώσσα εάν δεν μιλιέται επισήμως νομοτελειακά θα οδηγηθεί στην εξαφάνιση. Ήδη με την έλευση των προσφύγων το 1923 ορισμένοι της έδιναν ζωή περίπου 50 χρόνια, λέγοντας πως όταν θα πεθάνουν οι πρόσφυγες Έλληνες του Πόντου, θα σβήσει αυτή η λαλιά. Όμως αυτό δεν συνέβη. Παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα των Ελλήνων προσφύγων του Πόντου, εξακολουθούν να μιλάνε την ποντιακή διάλεκτο, μεταξύ τους, να γράφονται σε αυτήν τραγούδια, θεατρικά έργα, βιβλία, ποιήματα, εφημερίδες και οι άνθρωποι να εκφράζονται στην πιο κοντινή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Να επικοινωνούν με τα αδέλφια της καρδιάς τους στον ιστορικό Πόντο, που στην περιοχή της Τραπεζούντα, του Όφη και της Τόνγιας, ως μουσουλμάνοι είχαν εξαιρεθεί της ανταλλαγής των πληθυσμών και παραμένουν και μιλούν και αυτοί την ποντιακή διάλεκτο. Η οποία όπως έχουν καταγράψει επιστήμονες έχει 36 ιδιώματα.

Στην ποντιακή διάλεκτο επικοινωνούν επίσης οι απόγονοι των προσφύγων των Ελλήνων του Πόντου με τους απογόνους των μουσουλμάνων προσφύγων, τόσο στην Τουρκία, όσο και «στις φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου της στοές», που τραγουδούσε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Η ποντιακή διάλεκτος η οποία ομιλείται στην Ελλάδα από τους απογόνους των προσφύγων, ίσως είναι η μοναδική γλώσσα, που δεν έχει τόπο, και διατηρείται από γενιά σε γενιά. Την μιλάνε, και επικοινωνούν καθημερινά, πλέον μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τόσο στον ιστορικό Πόντο, όσο και στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό που ζουν οι οικονομικοί μετανάστες, που έλκουν την καταγωγή τους από τον Πόντο.

Κι όπως είπε μια νεαρή φιλόλογος η Αρχοντούλα Κωνσταντινίδου από το Κιλκίς, η οποία διδάσκει σε τμήματα ποντιακής διαλέκτου «βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της ποντιακής διαλέκτου, καθώς έχει αρχίσει να φεύγει η γενιά που τη χρησιμοποιούσε ως κύρια γλώσσα επικοινωνίας. Και ας μην ξεχνάμε πως η μουσική, τα τραγούδια και οι χοροί είναι κτήμα όλων, ακόμη και των μη Πόντιων, η ποντιακή διάλεκτος, όμως, ομιλείται μόνο από Πόντιους και αν χαθεί, η απώλειά της θα είναι καθοριστική».

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

Του Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου


Το 2010 η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, για δικούς της προφανείς λόγους, με το πρόσχημα του υψηλού επιτοκίου σε μια δημοπρασία 10ετών ομολόγων και της μη βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους, αποφάσισε να αυτo-αποκλείσει τη χώρα από τις αγορές και να τη θέσει υπό το καθεστώς των μνημονίων. Ο λόγος του χρέους ως προς το ΑΕΠ κυμαίνονταν τότε περίπου στο 120%, ενώ αν διερευνήσει κανείς τις τότε επικρατούσες καμπύλες επιτοκίων στις διάρκειες 1 έως 10 έτη, αποκαλύπτεται ότι Ελληνικό κράτος θα μπορούσε για μέση διάρκεια 5 ετών, λαμβάνοντας υπόψη το αντίστοιχο επίπεδο του πληθωρισμού, να καλύψει τις δανειακές του ανάγκες με πολύ χαμηλό πραγματικό επιτόκιο. Μετά την παρέλευση αρκετού χρονικού διαστήματος, χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, με χαμηλότερα επίπεδα πληθωρισμού, άντλησαν κεφάλαια για δεκαετή διάρκεια, με πολύ υψηλότερα επιτόκια από αυτά που ίσχυαν αν δανειζόταν τότε η Ελλάδα και δεν προσέφευγε στον θανατηφόρο εναγκαλισμό της ‘τρόϊκας’.

Με το καθεστώς των μνημονίων και των αντιστοίχων θηριωδών προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και ‘διάσωσης’, την ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε η διακατεχόμενη από νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες υπερεθνική εκτελεστική ‘τρόικα’. Αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων προσαρμογής που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα επί 7 έτη, είναι η κοινωνική και οικονομική κατάρρευση και η διάσωση μόνο της ολιγαρχικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των διοικητικών πυραμίδων του τραπεζικού συστήματος.

Ειδικότερα όσον αφορά στο χρέος, η εφαρμοσθείσα προσαρμογή εκτόξευσε το λόγο χρέους προς ΑΕΠ από το ‘μη βιώσιμο’ 120% στο 180% περίπου, αναγκάζοντας το ‘δημιουργικό’ Eurogrοup να εφεύρει νέο κανόνα, θεωρώντας πλέον ως βιώσιμο ένα κρατικό χρέος όταν οι συνολικές ετήσιες δανειακές ανάγκες της γενικής κυβέρνησης κυμαίνονται στο 20% του ΑΕΠ. Επίσης, οι πολιτικές της ‘τρόϊκας’ στιγμάτισαν την φήμη των εκπροσωπούμενων ‘θεσμών’ τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και παγκόσμια, ενώ ανακύπτουν ερωτήματα για την αντικειμενική πληροφόρηση των ηγεσιών των συμμετεχόντων ‘θεσμών’.

Οι ακολουθηθείσες πρακτικές έχουν επικριθεί από την πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά  πρόσφατα  και από το ερευνητικό τμήμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μέσω άρθρου μελών του, υπό τον τίτλο ‘Neoliberealism: oversold?’. Το συγκεκριμένο άρθρο καλεί τα μέλη της τρόϊκας να μην λειτουργούν σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, αλλά με το τι πραγματικά χρειάζεται μια χώρα και όχι εφαρμόζοντας ιδεοληπτικές πολιτικές ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Στους κορυφαίους παγκόσμια θιασώτες της λογικής, ότι μέσω της ακραίας λιτότητας τελικά θα ανακάμψει μια οικονομία, κατατάσσει και τον πρώην πρόεδρο της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet.

Για την ανάκαμψη της Ελλάδας, δεν είναι αναγκαίο να πηγαίνουν τα παιδιά νηστικά στα σχολεία αλλά η εξαρχής οικοδόμησή της καθώς, εξαιτίας των ιστορικών συγκυριών, μεταπολεμικά τη διοίκηση και την οικονομική λειτουργία  διαμόρφωσαν οι νικητές του εμφύλιου πολέμου κατοχικοί δοσίλογοι, μαυραγορίτες κλπ. Στον χλευασμό επομένως του Γερμανού υπουργού οικονομικών, ότι είναι παραλογισμός η αύξηση του ΦΠΑ στην Ελλάδα αλλά δεν υπήρχε εναλλακτική διότι η φορολογική διοίκηση είναι ανίκανη, επισημαίνουμε ότι ουσιαστικά ήδη διοικεί τη χώρα 7 έτη και μπορούσε να θέσει επομένως εξαρχής ως ‘προαπαιτούμενο’ (‘prior action’) την πρόσληψη από το Ελληνικό κράτος 100 στελεχών πχ από το IRS των ΗΠΑ, που θα επέλεγαν 2-3 χιλιάδες καταρτισμένους και άφθαρτους νέους Έλληνες οικονομικούς επιστήμονες, με σκοπό την αποτελεσματική λειτουργία της φορολογικής διοίκησης. Κάτι τέτοιο όμως θα υποχρέωνε πολλές από τις επιχειρήσεις της χώρας του που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, αλλά και φίλους του τοπικούς ολιγάρχες, να εκπληρώσουν στο ακέραιο τις φορολογικές τους υποχρεώσεις.

Ο σημερινός διευθύνων σύμβουλος του ΤΧΣ (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) Άρης Ξενόφος στις αρχές του 2009, όντας πρόεδρος της Ένωσης Θεσμικών Επενδυτών Ελλάδος, θέλοντας να τονίσει τις προοπτικές του κλάδου, είχε επισημάνει ότι το ελληνικό wealth management (διαχείριση πλούτου και περιουσίας) θα έπρεπε να εστιάσει τις προσπάθειές του στον επαναπατρισμό των ελληνικών κεφαλαίων του εξωτερικού, που τα εκτιμούσε στο επίπεδο των 600 δις €. Επίσης, το 2011 το περιοδικό Spiegel εκτιμούσε ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων μόνο στην Ελβετία, ανέρχονταν στο ποσό των 600 δις ευρώ. Συνεπώς, γιατί ο πανίσχυρος Γερμανός ΥΠ.ΟΙΚ δεν έχει στήσει ακόμα μια διαδικασία fast track ώστε να πληρώσουν φόρο και αυτά τα κλεπτοκρατικά κεφάλαια και να μη βασίζεται για την επανάκτηση των ‘δανεικών’ του στη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Μάλιστα, για να μην ‘αγγιχθούν’ αυτά τα κεφάλαια, η Ελληνική κλεπτοκρατία  έχει ποινικοποιήσει  τη φράση ‘λεφτά υπάρχουν’, που παραπλανητικά χρησιμοποιούσε προεκλογικά ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου.

Πρόσφατα, μια έρευνα του ESCEM school of management του Βερολίνου αποδομεί την προπαγάνδα της εγχώριας ολιγαρχικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, ότι δηλαδή με τα μνημόνια διασώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις, καθώς από την έρευνα αυτή αποκαλύπτεται ότι από το σύνολο των θηριωδών προγραμμάτων ‘διάσωσης’ προς την Ελλάδα, μόνο ένα ποσό μικρότερο των 10 δις ευρώ κατέληξε στον Ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό. Το υπόλοιπο χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή τοκοχρεολυσίων ιδιωτών πιστωτών και για την ανακεφαλαιοποίηση ιδιωτικών τραπεζών, ενώ επισημαίνεται η μετατροπή του ελληνικού χρέους από ιδιωτικό σε ‘επίσημο’ προς υπερεθνικούς οργανισμούς και κράτη.

Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, ήταν αφενός η αλλαγή του νομικού καθεστώτος του χρέους και αφετέρου η δημιουργία προστριβών και ανταγωνισμών μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Ένα άλλο μέγεθος το οποίο δεν έχει ακόμη ερευνηθεί από κανένα διεθνή οργανισμό, αλλά μόνο από την επιτροπή αλήθειας για το χρέος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, που η επίσημη λειτουργία της καταργήθηκε πραξικοπηματικά, είναι το τότε εξωτερικό χρέος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Από τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, προκύπτει ότι το 2009 το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είχε συνολικό εξωτερικό δανεισμό της τάξης των 163 δις ευρώ, από τα οποία 120 δις ευρώ βραχυπρόθεσμης διάρκειας που έπρεπε να εξοφληθούν εντός του 2010 πλέον των τόκων. Ακόμη,  αποκαλύπτεται ότι οι υποχρεώσεις εξυπηρέτησης του χρέους της Γενικής Κυβέρνησης για το 2010 ήταν μικρότερες των 10 δις ευρώ πλέον των τόκων, συν το δημόσιο έλλειμμα του 2009.

Με δεδομένο ότι η κρίση μέχρι τότε ήταν χρηματοπιστωτική, όλοι κατάφευγαν για ασφάλεια σε τοποθετήσεις κρατικού χρέους. Όσοι αισθάνονται ανασφάλεια με τις τράπεζες ας αγοράσουν ομόλογα του Ρουμανικού Δημοσίου είχε δηλώσει ο Διοικητής της εκεί Κεντρικής Τράπεζας , όταν τον πίεζαν να παράσχει εγγυήσεις για τις καταθέσεις του ρουμανικού τραπεζικού συστήματος, κατά τα πρότυπα του Έλληνα Υπουργού οικονομικών στο τέλος του 2008. Παγκοσμίως οι τράπεζες τότε είχαν δυσχέρεια στην κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών τους και όπως φαίνεται από το ‘audit report’ του ‘Government Accountability Office’ των ΗΠΑ το 2011, που διενεργήθηκε κατόπιν παρέμβασης του γερουσιαστή Bernie Sanders, η FED το 2009 είχε δανείσει στις Γερμανικές τράπεζες ιλιγγιώδη ποσά, γεγονός που διάφοροι αναλυτές σχολίαζαν τότε ως τη μεγάλη διάσωση της Γερμανίας από τη FED. Ποια θα ήταν άραγε η κατάσταση της Γερμανικής οικονομίας σήμερα, αν οι ΗΠΑ της είχαν επιβάλει ένα μνημόνιο αντίστοιχο του ελληνικού;

Η άπληστη ελληνική τραπεζοκρατία είχε εγκλωβισθεί, γιατί κάλυπτε τα χρηματοδοτικά κενά της με βραχυπρόθεσμο δανεισμό, λόγω χαμηλότερου κόστους, με στόχο την επίτευξη μεγαλύτερων κερδών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, χρησιμοποιώντας αλόγιστα τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων καταθετών, είχε πλημμυρίσει με ‘θαλασσοδάνεια’ πολιτικά κόμματα, πολιτικούς και όλη την οικονομική ελίτ, εξασφαλίζοντας παράλληλα τη σιγή των μέσων μαζικής ενημέρωσης μέσω της διαφημιστικής δαπάνης που απλόχερα μοίραζε στα διάφορα έντυπα. Για να επιτύχει τη σωτηρία της, χρησιμοποίησε την τότε κυβέρνηση στην ‘κατασκευή’ και δημιουργία δημοσιονομικού προβλήματος και να ζητήσει στη συνέχεια τη βοήθεια διεθνών οργανισμών, καθώς ήταν έμπειρη στη χρήση μηχανορραφιών. Πρόθυμα και κοντόφθαλμα, η τότε κυβέρνηση, με το επιχείρημα του «πιστολιού στο τραπέζι» και τις ευλογίες σύσσωμης της κλεπτοκρατίας, έθεσε τη χώρα υπό κατοχή προστρέχοντας στην ‘αρωγή’ των ‘θεσμών’.

Με την έγκριση του πρώτου προγράμματος η ΕΚΤ ενεργοποίησε τον μηχανισμό του ELA, μέσω του οποίου η άπληστη Ελληνική τραπεζοκρατία έλαβε ρευστότητα και εξόφλησε τις διατραπεζικές της υποχρεώσεις κυρίως προς τις γαλλογερμανικές τράπεζες και διασώθηκε, ενώ με τα ποσά των προγραμμάτων ‘διάσωσης’, όπως επισημαίνει και το ESCEM Βερολίνου, εξοφλήθηκαν οι απαιτήσεις των ιδιωτών πιστωτών του Ελληνικού Δημοσίου. Η προκληθείσα αναταραχή λόγω της ‘ελληνική κρίσης’  το καλοκαίρι του 2010, οδήγησε την ΕΚΤ στην έγκριση ειδικού προγράμματος αγοράς των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, που είχαν στη κατοχή τους πάλι κυρίως γαλλογερμανικές τράπεζες, μετατρέποντας έτσι την ΕΚΤ σε ‘επίσημο’ πιστωτή του Ελληνικού Κράτους.

Η ‘ελληνική κρίση’ εξαπλώθηκε σε χώρες της Ευρωζώνης με παρόμοια οικονομική δομή, κυρίως του Ευρωπαϊκού νότου, με συνέπεια η Γερμανία που ήλεγχε τα Ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας να αναδειχθεί ως ο κυρίαρχος πόλος και πραγματοποιήθηκε φυγή κεφαλαιακών ροών προς αυτήν της τάξης των 600 δις €, διασώζοντας την από ενδεχόμενη χρεοκοπία. Το 2009 αναλυτές εκτιμούσαν ότι από τα 2,5 τρις $ τοξικών ομολόγων που είχε εξαγάγει προς την Ευρώπη ο Αμερικανικός χρηματοπιστωτικός τομέας, τα 1,7 τρις $ κατεχόταν από γερμανικές τράπεζες. Για τις παρασχεθείσες υπηρεσίες του ο τότε πρωθυπουργός, τιμήθηκε το 2011 τόσο από τη Γερμανική Δημοκρατία με το ανώτερο παράσημό της όσο και από τη Deutsche Bank.

Να επισημάνουμε ότι παρά τις κραυγές του νεοφιλελεύθερου εσωτερικού μετώπου, που έχει ως προμετωπίδα την ΤΙΝΑ- ‘there is no alternative’, καταγγέλλοντας ως λαϊκιστές όσους προβάλλουμε την ύπαρξη των εναλλακτικών :

- Έχει διαπιστωθεί ότι την περίοδο 2014-2015, για διάστημα μεγαλύτερο του έτους, το Ελληνικό Δημόσιο έχοντας κλειστές όλες τις πηγές χρηματοδότησης, για να μην χρεοκοπήσει τεχνικά, αποπλήρωσε εξωτερικό χρέος περίπου 17 δις ευρώ ενώ κάτι ανάλογο συνέβη και το 2011 όταν ο τότε αντιπρόεδρος και υπουργός οικονομικών θέλησε να διαπραγματευθεί πολιτικά.

- Το 2010 οι εξωτερικές υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου, καθώς οι εσωτερικές υποχρεώσεις μπορούν να ανακυκλωθούν, ήταν μικρότερες των 15 δις ευρώ και όλες οι πηγές χρηματοδότησης ανοιχτές, οι δε καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα ανέρχονταν στα 240 περίπου δις ευρώ, έχοντας τη δυνατότητα εσωτερικού δανεισμού (το επιτόκιο των ετήσιων εντόκων γραμματίων ήταν μικρότερο του 1%).  Η τότε κυβέρνηση υποθήκευσε τη χώρα, λειτουργώντας με εγκληματικό τρόπο, χωρίς καμιά προσπάθεια εσωτερικής αναδιοργάνωσης.

Να απαντήσουμε στο έωλο προβληθέν επιχείρημα ‘αν αφήναμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν θα χάνονταν οι καταθέσεις του λαού’ ότι:

- Αρχικά, δεν είχαν πρόβλημα όλες οι τράπεζες και κυρίως οι άμεσα ή έμμεσα ελεγχόμενες από το Δημόσιο, καθώς οι δυσκολίες ρευστότητας παρατηρούνταν κυρίως στις μεγάλες ιδιωτικές που αν είχαν κρατικοποιηθεί το 2008, όπως συνέβη σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο, δεν θα είχαν ούτε αυτές.

- Η Ελληνική νομοθεσία προέβλεπε τότε ότι σε περίπτωση εκκαθάρισης μιας τράπεζας, δικαιώματα στο ενεργητικό της είχαν κατά σειρά οι εργαζόμενοι, το Δημόσιο, οι καταθέτες, οι ομολογιούχοι, οι διατραπεζικοί δανειστές και οι μέτοχοι. Τότε οι μέτοχοι, οι διατραπεζικοί δανειστές και οι ομολογιούχοι αποτελούσαν περίπου το 40% του παθητικού των προβληματικών τραπεζών, στους οποίους και θα καταλογίζονταν η συνολική ζημία, και κανένα κίνδυνο δεν διέτρεχαν οι καταθέτες. Μετά την πραγματοποίηση της εκκαθάρισης, θα μεταβιβάζονταν έναντι συμβολικού τιμήματος του ενός ευρώ σε άλλο ιδιώτη συνεχίζοντας ομαλά τη λειτουργία τους, όπως συνέβη με την αρχαιότερη τράπεζα της Αγγλίας (Barings) το 1996 αλλά και στην Αυστρία το 2009 όταν εκκαθαρίσθηκε τράπεζα με ύψος ενεργητικού 50 περίπου δις ευρώ.

Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, δεν είχε καθαρό φάκελο και το απαιτούμενο ανάστημα για να υλοποιήσει κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα, που θα αφορούσε στις συστημικές τράπεζες Eurobank, Alpha και Πειραιώς. Η φερόμενη ως αντισυστημική νεο-μνημονιακή διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  συναλλάσσεται με άνεση, ευγένεια και λεπτότητα με τα στελέχη του τραπεζικού συστήματος. Είναι αλησμόνητα τα κατορθώματα του ‘αμετακίνητου’ κεντρικού τραπεζίτη Στουρνάρα, ο οποίος ως διοικητής τότε της κρατικής ‘Εμπορικής Τράπεζας’, εξαφάνισε την περίοδο 2000-2002 το τίμημα από την πώληση της Ιονικής Τράπεζας.

Συγκεκριμένα, το 1999 η Εμπορική Τράπεζα, που κατείχε το 68% των μετοχών της Ιονικής, πούλησε το 50% της συμμετοχής της στην Τράπεζα Alpha-Πίστεως έναντι τιμήματος 750 εκατ. € και ο σημερινός κεντρικός τραπεζίτης το έχασε τοποθετώντας το σε αμφιλεγόμενες επενδύσεις. Mε την απορρόφηση της Ιoνικής από την Αlpha και την ανταλλαγή μετοχών, η Εμπορική βρέθηκε να κατέχει περίπου το 10% της νέας Alpha Bank. Ενώ όμως την περίοδο εκείνη αγόραζε ότι κινούνταν, το 2002 μεταβίβασε το προαναφερθέν 10% μέσω τριγωνικής συναλλαγής στην ίδια την Alpha. Αυτό το πακέτο μετοχών, η Alpha τον επόμενο χρόνο το μεταπώλησε σε ομάδα επενδυτών κερδίζοντας περίπου 400 εκατ. € και διαμορφώνοντας έτσι το τελικό τίμημα της εξαγοράς της Ιoνικής στα 350 εκατ. €.

Όπως έχει διαπιστωθεί μεταπολεμικά, οι φυλακές στην Ευρώπη ήταν γεμάτες από δοσίλογους, μαυραγορίτες και συνεργάτες των ναζί, ενώ στην Ελλάδα οι φυλακές ήταν γεμάτες από μέλη αντιστασιακών οργανώσεων. Οι φυλακές της Ευρώπης, εβδομήντα χρόνια μετά, ‘φιλοξενούν’ πρώην τραπεζίτες, ενώ στην Ελλάδα είναι ελεύθεροι και νουθετούν και οι φυλακές είναι γεμάτες από θύματά τους.



Καλλίνικος Νικολακόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η Ρωσία αναγνωρίζει τα διαβατήρια των ρωσόφωνων ανταρτών της Α. Ουκρανίας

Κόσμος


Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα αναγνωρίζει προσωρινά τα διαβατήρια κι άλλα έγγραφα ταυτοποίησης που εκδίδουν οι αυτοανακηρυχθείσες δημοκρατίες των φιλορώσων ανταρτών στην ανατολική Ουκρανία.

Οι φονικές συγκρούσεις μεταξύ του ουκρανικού στρατού και των ρωσόφωνων ανταρτών αναζωπυρώθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, καταδίκασε την απόφαση της Μόσχας, αλλά ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας, Σεργκέι Λαβρόφ, είπε ότι πρόκειται για απόφαση με «ανθρωπιστικά κίνητρα» και ανήγγειλε την απόσυρση των βαρέων όπλων απ’ την περιοχή και την εφαρμογή εκεχειρίας από τις 20 Φεβρουαρίου.

Ο Λαβρόφ βρίσκεται στο Μόναχο για μια διάσκεψη του ΝΑΤΟ. Στη βαυαρική πρωτεύουσα βρίσκεται κι ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, Μάικ Πενς, ο οποίος υπογράμμισε ότι οι ΗΠΑ «θα συνεχίσουν να θεωρούν υπόλογη τη Ρωσία» και να αξιώνουν να σεβαστεί η Μόσχα τη συμφωνία εκεχειρίας που υπεγράφη στο Μινσκ το 2015, και η οποία προέβλεπε μεταξύ άλλων την απομάκρυνση των βαρέων όπλων απ’ την εμπόλεμη ζώνη.

Εξ' αριστερών: οι υπ Εξ Ουκρανίας, Πάβλο Κλίμκιν, Γαλλίας, Ζαν Μαρκ Ερό, Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ και Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (18-02-2017)

Το ρωσικό διάταγμα καλύπτει τις αυτοανακηρυχθείσες Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουχάνσκ και αναφέρει: «έγγραφα ταυτότητας, εκπαιδευτικά ή επαγγελματικά διπλώματα, πιστοποιητικά γεννήσεως και θανάτου που εκδίδουν τα αρμόδια όργανα στις αναφερθείσες ζώνες αναγνωρίζονται ως έγκυρα από τη Ρωσία.»

Δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι της ανατολικής Ουκρανίας έχουν αναζητήσει καταφύγιο στη Ρωσία απ’ την έναρξη των συγκρούσεων.

Κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο Κίεβο αντέδρασαν οργισμένα στη ρωσική απόφαση για τα διαβατήρια με τον υπουργό Εξωτερικών Πάβλο Κλίμκιν να κάνει λόγο για «εσκεμμένη κλιμάκωση»: «Το διάταγμα αυτό παραβιάζει κατάφωρα τη λογική της συμφωνίας του Μινσκ».

Αλλά και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας, Ολεξάντρ Τουρχίνοφ είπε ότι με την απόφασή του το Κρεμλίνο «απέκλεισε πλήρως» μια επιστροφή στη συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός.

«Η διαδικασία του Μινσκ προβλέπει τον τερματισμό της κατοχής στην ανατολική Ουκρανία και την αποκατάστασή της στο προηγούμενο νομικό καθεστώς. Υπογράφοντας αυτό το διάταγμα ο Πούτιν αναγνώρισε νομικά τις τρομοκρατικές ομάδες που συγκαλύπτουν την ρωσική κατοχή τμήματος του Ντονμπάς.»

Πάνω από 9.700 άνθρωποι έχουν χάσει τις ζωές τους απ’ την έναρξη των συγκρούσεων στην Ουκρανία το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία.

Τον Φεβρουάριο του 2015 επετεύχθη συμφωνία για εκεχειρία, η οποία όμως παραβιάζεται συχνά. Η τελευταία κατάπαυση του πυρός τέθηκε σε ισχύ στις 23 Δεκεμβρίου.

Οι ουκρανικές δυνάμεις λένε ότι ο νέος γύρος συγκρούσεων ξέσπασε μετά από επίθεση των ανταρτών στην κατεχόμενη απ’ το στρατό πόλη Αβντιίβκα, η οποία βρίσκεται στα όρια των περιοχών που ελέγχουν οι αυτονομιστές. Οι αντάρτες απ’ την πλευρά τους υποστηρίζουν ότι απάντησαν σε επίθεση που δέχθηκαν απ’ τις δυνάμεις του Κιέβου.

Πηγή: iefimerida.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αποκριά: Η γιορτή της αντιστροφής

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Δεν θυμάμαι αν μασκαρεύτηκα ποτέ, αν έπαιξα ποτέ το παιγνίδι της αντιστροφής, εκεί όπου οι «κάτω» γίνονται ίσοι με τους «πάνω», έστω για μια στιγμή. Τώρα που θυμάμαι, συνήθως έπαιζα αυτό το παιγνίδι στα έσχατα όρια της «πολιτικής ουτοπίας» και μιας άνευ προηγουμένου εγκεφαλικότητας. Όλα στο κεφάλι. Ένα «γαϊτανάκι» από αλήθειες, ζωτικά ψεύδη, αυταπάτες, παραπλανήσεις σ’ έναν ελάχιστο, σκοτεινό χώρο. Ένα ατέλειωτο κυνήγι διανοητικών λύσεων, ένα παντοτινό «κυνήγι του θησαυρού», χωρίς να πάω, ακίνητος, χωρίς πραγματικό ταξίδι, χωρίς άγγιγμα, έτσι που κάποτε η φανταστική ζωή να συγχέεται με την πραγματική, στα όρια της τρέλας και του χαμού. Όλα στο κόκκινο και τα εγκεφαλικά κύτταρα να κοχλάζουν, προσπαθώντας να μεταβολίσουν το Εγώ, όχι με καταλύτη τη vita activa, την κοινωνική ζωή, αλλά με καταλύτη τη vita contemplativa, τη φανταστική ζωή.

Εκεί, σ’ αυτόν τον σκοτεινό εγκεφαλικό κόσμο, ο Εαυτός χάνει κάθε αίσθηση χιούμορ και αυτοσαρκασμού, χάνει κάθε δυνατότητα σχετίκευσης, κινδυνεύοντας να εκραγεί από υπερβολική διόγκωση, ή να τσαλαπατηθεί από τα άλογα της άμαξας του Νίτσε. Ναι, πεθαίνουμε από υπερβολικό Εαυτό, εκτός κι αν έχουμε τη δυνατότητα να νομιμοποιήσουμε την εκδήλωση της βίας πάνω στα κεφάλια των άλλων, μισώντας και σκοτώνοντας, όπως οι υπεράνθρωποι και τα μεγα-Εγώ. Είναι τότε που είμαστε έτοιμοι να γίνουμε ρατσιστές και φασίστες.

Κι όμως, απ’ αυτή την υπαρξιακή τραγωδία μας σώζει η «κάθ-αρση» και η αντιστροφή. Γι’ αυτό η γιορτή της αποκριάς δεν είναι μόνο θετική γιατί σώζει, τροφοδοτώντας την ελπίδα μέσα από την αρχαία ελληνική «άρση», είναι ευεργετική γιατί σώζει και από τη βία, καθώς μας ξαλαφρώνει από την πλησμονή του εαυτού, από το πολύ Εγώ, απ’ ό,τι κάνει την καρδιά βασάλτινη και το ναρκισσισμό μας αβάσταχτο. Για να συμβεί αυτό, τα συνήθη όρια πρέπει να πέσουν σε μια τελετουργική στιγμή, τη στιγμή της «κάθαρσης», που κυρώνεται από έναν θρησκευτικό –ειδωλολατρικό και χριστιανικό εν ταυτώ- καθαγιασμό. Έτσι, το διαχρονικό religious θα σημάνει την αναδέσμευση στην ισότητα, μα πιο πολύ στην εξισορρόπηση -έστω για μια στιγμή- των κοινωνικών αντιθέσεων και των διαχωρισμών.

Έτσι, σ’ αυτή την κορυφαία γιορτή της αντιστροφής οι «κάτω» τολμούν να διακωμωδήσουν τους «πάνω», αναζωογονώντας την ευνουχισμένη στην κανονικότητα επιθυμία τους, ενώ το Εγώ των «πάνω» για μια χαρούμενη εκατέρωθεν στιγμή κενώνεται αναίμακτα. Είναι η στιγμή που ο κουλάκος χουφτώνει την αρχόντισσα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναθερμαίνεται η κοινωνική συνοχή αλλά και η ελπίδα ότι ο ελληνικός σωρείτης δεν ψεύδεται, ότι κάποια στιγμή «Θα γυρίσει ο τροχός…»!

Τι γίνεται όμως σήμερα; Στην εποχή του Homo festivus, της τεχνητής διαφάνειας, της ομοιογενοποίησης και της εικονικής άρσης των διαχωριστικών γραμμών, η αποκριά όπως κάθε «κάθ-αρση»(Καθαρή Δευτέρα) και αυτοκάθαρση, έχει απολέσει το νόημά της. Η γιορτή, που σώζει από τη βία της συσσώρευσης με τη θυσία του περίσσιου, στη σημερινή εποχή της νεοφιλελεύθερης υπερσυγκέντρωσης δεν υφίσταται. Η αντιστροφή δεν επισυμβαίνει κι έτσι δεν υπάρχει η βασική προϋπόθεση του χιούμορ και του λυτρωτικού αυτοσαρκασμού.

Ακόμα και οι μάσκες δεν σημαίνουν πλέον τίποτ’ άλλο ειμή μόνο την υποκρισία, δηλαδή κάτι πέρα και πάνω από το δημιουργικό ψέμα, που υποδηλώνει την αλήθεια. Σε ποια, όμως, αλήθεια, ή, ακόμα, σε ποιο ψέμα να πιστέψει ένας άνεργος, που δεν έχει να πάει γάλα στα παιδιά του; Μπορεί να πιστέψει στην αντιστροφή και να γεμίσει με ελπίδα μέσα στη γιορτή;

Μπορεί. Το ταξίδι στη συλλογική χαρά, αναθερμαίνει την προτίμηση στη μοιρασμένη χαρά του Εμείς σε βάρος της μαραγκιασμένης «χαράς» του εγωτικού τσιγκούνη. Γι’ αυτό λέω σήμερα να πάω εκεί όπου ο χρόνος, αυτός ο απαθής φονιάς, εξακολουθεί να καταργείται μέσα και μέσω της γιορτής, εκεί όπου ακόμα αυτή διατηρεί το στοιχείο της πραγματικής άρσης των αισθημάτων και του ηθικού των ανθρώπων, που δοκιμάζονται σκληρά…

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΟΕ: «Περισσότερα ερωτηματικά και λιγότερα θαυμαστικά…»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ειρήνη Βοσκάκη


Οι εκπρόσωποι της ΚΟΕ, Μαρίνα Μπρέστα και Βασίλης Γρετσίστας μιλούν για το Πανελλαδικό Σώμα της οργάνωσης που διεξάγεται στις 11-12 Μαρτίου

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, θα έλεγε κανείς ότι δεν είναι από τις «προβλέψιμες» κινήσεις στον χώρο της Αριστεράς. Συχνά εκπλήσσει με τις απόψεις και της επιλογές της, άσχετα με το αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτές. Τον Μάρτιο, η ΚΟΕ προχωρά στη διεξαγωγή ενός πανελλαδικού σώματος και αυτός είναι ο λόγος που, αν και η οργάνωση εκφράζεται δημοσίως μάλλον σπάνια, ο Δρόμος μίλησε με δύο εκπροσώπους της και μέλη της επιτροπής για την προετοιμασία αυτής της διαδικασίας, την Μαρίνα Μπρέστα και τον Βασίλη Γρετσίστα.

Η ΚΟΕ έχει αναγγείλει την διεξαγωγή ενός Πανελλαδικού Σώματος στις 11-12 Μαρτίου. Μιλήστε μας για αυτό.

Β.Γ.: Πράγματι, η ΚΟΕ κλείνει ακριβώς 5 χρόνια από την τελευταία σημαντική της διαδικασία, που ήταν το τρίτο της συνέδριο τον Μάρτιο του 2012 και οργανώνει τώρα αυτή την πανελλαδική συνάντηση που θα γίνει σε ένα περίπου μήνα, στις ημερομηνίες που αναφέρατε. Από το 2012 έχουν αλλάξει πάρα, μα πάρα, πολλά. Στον κόσμο και στη χώρα. Αλλά και οι εμπειρίες που εμείς έχουμε συσσωρεύσει και όσα έχουμε κάνει ή τα πράγματα με τα οποία εμπλακήκαμε, δεν είναι λίγα. Συνολικά, η συνείδησή μας γύρω από μια σειρά ζητήματα έχει αλλάξει αρκετά, το ίδιο και οι προσλαμβάνουσές μας. Κάναμε επιλογές όλο αυτό το διάστημα, αυτό μας στοίχισε θετικά και αρνητικά, αναπόφευκτα. Ε, ήταν καιρός για μια διαδικασία που όσο γίνεται να αποκρυσταλλώνει όσα έγιναν με τη ματιά στραμμένη στο τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει.

Πότε ξεκίνησαν οι διαδικασίες, σε ποιο σημείο βρίσκονται και πώς θα καταλήξουν;

Μ.Μπ.: Οι συζητήσεις ξεκίνησαν από τον Νοέμβριο. Γίνεται συζήτηση κυρίως πάνω σε ένα εισηγητικό κείμενο 35 περίπου σελίδων που περιλαμβάνει αναφορές σε μια μεγάλη γκάμα θεμάτων. Έχουν επίσης κυκλοφορήσει και άλλα υλικά, όπως ένα κείμενο για τη σχέση του ατομικού και του συλλογικού παράγοντα, κείμενα για την Αριστερά του 21ου αιώνα, αλλά και για τη θεωρία και τον μαρξισμό και πώς εμείς τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Αυτά όλα μπορεί κανείς να τα βρει στο site μας, στο www.koel.gr. Έχουν γίνει ήδη μια σειρά παρουσιάσεις και συζητήσεις πάνω στα θέματα αυτά και θα συνεχιστούν μέχρι το τέλος του μήνα. Έπειτα, θα γίνει στην Αθήνα η τελική διαδικασία του ανοικτού πανελλαδικού σώματος.

Τι περίπου λέει το βασικό εισηγητικό υλικό για το σώμα;

Β.Γ.: Αν και θα προτιμούσαμε να το διαβάσουν ολόκληρο όσοι ενδιαφέρονται… Θα αναφέρουμε τα βασικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Στο πρώτο μέρος, υπάρχουν ορισμένα σημεία για το σημερινό καθεστώς στη χώρα που το χαρακτηρίζουμε μνημονιακό – ημιαποικιακό. Ακόμα, για την κοινωνική κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται και την φάση στην οποία βρίσκονται τα ριζοσπαστικά ρεύματα ή ευρύτερα αυτό που θα λέγαμε «ριζοσπαστισμός» στην ελληνική κοινωνία. Έπειτα, υπάρχει ένα εκτενές κεφάλαιο με τίτλο «Οικοδομώντας μια εναλλακτική πρόταση», καθώς και ορισμένες εκτιμήσεις για την σημερινή Αριστερά. Το δεύτερο μέρος αφορά περισσότερο στο ίδιο το υποκείμενο που λέγεται ΚΟΕ, αφού ξεκινά με έναν απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας και συνεχίζει με προτάσεις για το τι είδους πολιτικό οργανισμό θέλουμε να οικοδομήσουμε, καθώς και ορισμένες προϋποθέσεις για αυτό.

Μιλήσατε πριν για ένα ανοικτό πανελλαδικό σώμα. Τι εννοείται με το «ανοικτό»; Τι έχει γίνει σε αυτήν την κατεύθυνση;

Μ.Μπ.: Στις συζητήσεις που γίνονται δεν συμμετέχουν μόνο τα μέλη της ΚΟΕ, αλλά κάθε φίλος που ενδιαφέρεται για αυτά τα θέματα. Επικοινωνώντας κανείς με την συλλογικότητα, μπορεί να πάρει μέρος στη συζήτηση που διεξάγεται. Ακόμα, ζητάμε τη γνώμη του καθένα για όσα λέμε. Αυτές τις μέρες θα δημοσιεύσουμε στο site και ορισμένα κείμενα κριτικής και γνώμες που έχουμε λάβει. Τέλος, όποιος ενδιαφέρεται και θέλει να συμβάλλει ή να παρακολουθήσει και την τελική διαδικασία στις 11-12 Μαρτίου, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας.

Τι σημαίνει για την ΚΟΕ αυτή η πανελλαδική διαδικασία; Θα υπάρξουν αλλαγές και τροποποιήσεις στην ύπαρξη και δράση της ΚΟΕ, την οποία δεν την βλέπουμε και δεν την ακούμε συχνά;

Β.Γ.: Και ούτε και θα τη βλέπετε. (γέλια) Όχι, αστειεύομαι και θα εξηγήσω τι εννοώ με μια μικρή ιστορία. Όταν η ΚΟΕ είχε κληθεί να απαντήσει στο δίλημμα που είχε τεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ να αυτοδιαλυθεί ή να μετατραπεί σε τάση του υποτιθέμενου ενιαίου πλέον κόμματος, το 2013, δεν είχαμε αποδεχτεί καμιά από αυτές τις δύο επιλογές. Αντίθετα, αποφασίσαμε να διατηρηθεί η οργάνωση, αλλά να αναστείλει για ένα διάστημα τη δημόσια παρέμβασή της, να μην βγαίνει δηλαδή με την δική της «ταμπέλα» σε ό,τι γίνεται. Δεν σημαίνει ότι τα κάναμε καλά τότε, ίσα-ίσα κάναμε αρκετά λάθη εκείνη την περίοδο, αλλά για αυτά μπορείτε να διαβάσετε τις εισηγητικές θέσεις, εγώ σε άλλο θέλω να σταθώ. Όταν η οργάνωση αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του 2015, οι περισσότεροι νόμιζαν ότι θα ξεδιπλώσει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της και τα σύμβολά της. Κι όμως, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αποφασίσαμε τότε να συνεχίσουμε να ψάχνουμε τρόπους να εκφραζόμαστε μέσα από ευρύτερες προσπάθειες, να κινούμαστε μαζί με άλλους ανθρώπους σε όσα συμβαίνουν, να μην δίνουμε τόση σημασία σε μια «αυτόκεντρη», αν θέλετε, έκφραση. Άρα, η ΚΟΕ θα συνεχίσει να μην εμφανίζεται τόσο συχνά, να μην μιλάει για τα πάντα, να μην προβάλλει τόσο την ύπαρξή της, να μην έχει άγχος αυτοεπιβεβαίωσης. Αντίθετα, και αυτή είναι μια από τις σημαντικές πλευρές που συζητάμε, θα επιδιώκει να είναι περισσότερο μια οργάνωση αναζήτησης και συμβολής, όπως λέμε.

Μ.Μπ.: Το θέμα για εμάς είναι ότι, μετά από μια πολύχρονη προσπάθεια, πρέπει να αναδιατυπωθούν αξίες, μέθοδοι και τρόποι ύπαρξης που να ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα και να έχουν δύο καθοριστικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η σχέση ατομικού και συλλογικού στοιχείου. Αυτή σήμερα είναι πιο σύνθετη, απαιτείται άλλη θέση για το ατομικό στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα και προώθηση της συλλογικότητας, σε αντίθεση με τον ατομισμό και τον εγωισμό. Είναι μια δύσκολη άσκηση. Το δεύτερο είναι να πάρουμε σοβαρά υπόψη το στοιχείο του κινήματος, αλλά για αυτά μπορούμε να πούμε και μετά.

Στο εισηγητικό κείμενο, κάνετε λόγο για έναν πολιτικό οργανισμό «αναζήτησης και συμβολής», όπως είπατε, αλλά και που θα προσπαθεί να συμμετέχει σε «ενδιαφέροντα εγχειρήματα και ιστορικά κινήματα».

Μ.Μπ.: Ακριβώς με αυτό θα ήθελα να συνεχίσω. Αλλά, να πω πρώτα ότι θέλουμε έναν οργανισμό που θα αναζητά, θα ψάχνει απαντήσεις σε όσα συμβαίνουν πέρα από τα συνήθη στερεότυπα της Αριστεράς και, δεύτερον, θα συμβάλλει σε ευρύτερες καταστάσεις. Θέλουμε δηλαδή να ξεπεράσουμε οριστικά τον, ας πούμε, «φετιχισμό της οργάνωσης», το σχήμα «η οργάνωση για την οργάνωση». Δεν είμαστε εμείς η πρωτοπορία της εργατικής τάξης ή της κοινωνίας ευρύτερα, ούτε θέλουμε να γίνουμε. Ούτε και θα υπάρξει τέτοιο πράγμα, με τον τρόπο που μπορεί κάποιοι να το έχουν στο μυαλό τους. Οι διαδικασίες και διεργασίες συγκρότησης υποκειμένων που να έχουν έναν ειδικό ρόλο σήμερα, είναι εντελώς διαφορετικές και σίγουρα δεν γεννιούνται σε απόσταση από την κοινωνία και τα πραγματικά κινήματα. Δεν θα φτιαχτεί σήμερα ένα πολιτικό κόμμα που θα καθοδηγεί την κοινωνία, όπως μπορεί να ήταν ένα παλιότερο σχήμα, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν τόσο απλό. Από αυτή την άποψη, εμείς θέλουμε να συμμετέχουμε σε ενδιαφέροντα εγχειρήματα που θα προκύψουν ή και να συμβάλλουμε στην δημιουργία τους, αλλά και στα ιστορικά κινήματα που θα γεννηθούν και σίγουρα θα έχουν νέα χαρακτηριστικά.

Τι εννοείτε λέγοντας ιστορικά κινήματα;

Μ.Μπ.: Σε κάθε περίοδο, υπάρχουν μεγάλα κινήματα με ιστορικά χαρακτηριστικά, με τα χαρακτηριστικά της εποχής τους. Κινήματα που παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση κάθε περιόδου. Για να μην πάμε στα παλιά, ας φέρουμε ένα παράδειγμα. Γιατί προέκυψε το κίνημα των πλατειών στην Ελλάδα και την ίδια εποχή και στην Ισπανία, αλλά και κάτι ας πούμε αντίστοιχο, για παράδειγμα, στην Τυνησία; Σε τρεις χώρες με εντελώς διαφορετικά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Ήταν μια σύμπτωση ή μήπως μια μόδα; Όχι, αν δει κανείς τα αιτήματα, τα μορφικά χαρακτηριστικά, αλλά ακόμα και την σύνθεση των συμμετεχόντων, θα δει ότι είναι κάτι παραπάνω.

Β.Γ.: Υπάρχουν διάφορα επίπεδα μιλώντας για κίνημα ή κινήματα. Αναφερόμαστε εδώ κυρίως στο μαζικό λαϊκό κίνημα που παρεμβαίνει στο πολιτικό επίπεδο σε προοδευτική κατεύθυνση. Σαφώς υπάρχουν και κινήματα τοπικά, θεματικά κ.λπ. που έχουν την σημασία τους, αλλά ας μείνουμε σε αυτό. Στην Ελλάδα, έκανε την εμφάνισή του αυτό το μαζικό κίνημα και αναμετρήθηκε σοβαρά με το μνημονιακό καθεστώς, κυρίως στα χρόνια 2010-2012. Για αυτά, θα βρει κανείς αρκετές αναφορές και στο εισηγητικό υλικό για το σώμα. Πάντως, μιλώντας ευρύτερα, θα λέγαμε ότι η μορφή-κίνημα έχει σήμερα μεγάλη σημασία. Σε πολιτικό επίπεδο, βλέπουμε ότι εμφανίζονται και θα εμφανιστούν υποκείμενα με τη μορφή κινήματος ή και καταστάσεις κοντά σε αυτό που λέμε «κόμμα-κίνημα», παρά κόμματα με την πιο κλασική μορφή.

Και η στάση της Αριστεράς απέναντι στα κινήματα;

Μ.Μπ.: Εδώ το παράδειγμα των Πλατειών είναι πάλι το χαρακτηριστικότερο. Για να καταλάβετε για τι απόσταση από την πραγματικότητα μιλάμε, φανταστείτε ότι στο Σύνταγμα υπήρχαν αριστερές οργανώσεις που νόμιζαν ότι η μάχη που έπρεπε να δώσουν ήταν για να φαίνεται το σύμβολο του κόμματός τους… Και βέβαια οι περισσότερες αριστερές κινήσεις είτε κατηγόρησαν αυτό το κίνημα και δεν συμμετείχαν είτε το είδαν σαν μαζικό χώρο άσκησης πολιτικής και προβολής της αλήθειας τους. Άλλη μεγάλη συζήτηση αυτή.

Για να επιστρέψουμε στα περί αναζήτησης: Άρα δεν υπάρχει κανένα σταθερό σημείο; Όλα υπό αμφισβήτηση και αναζήτηση;

Β.Γ.: Όχι, δεν είναι έτσι. Αλλά πριν απαντήσω, θέλω να πω ότι η Αριστερά δεν πάσχει από έλλειψη υποτιθέμενων σταθερών σημείων. Πάσχει κυρίως από το γεγονός ότι έχει αγκυροβολήσει σε ορισμένες σταθερές «αλήθειες» που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτα, δεν εξηγούν τίποτα και δεν χρησιμεύουν πουθενά. Πάσχει από μια οκνηρία, θα λέγαμε, και αυτό δεν αφορά κυρίως ατομικά χαρακτηριστικά, θεωρητική και πρακτική. Στην πραγματικότητα βρίσκεται σε μια μεγάλη κρίση, όχι μόνο στη χώρα μας, δείτε τι συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Δεν αναζητά τρόπους να ερμηνεύσει την πραγματικότητα ή να την αλλάξει. Και μεμψιμοιρεί μετά γιατί ανεβαίνουν οι λαϊκιστές, όταν η ίδια δεν φαίνεται καθόλου χρήσιμη στον λαό. Ας ήταν πιο λαϊκιστική καλύτερα, από αυτή την άποψη…

Πάμε τώρα στα σταθερά σημεία λοιπόν…

Μ.Μπ.: Σταθερή για μας είναι η αμφισβήτηση του καπιταλισμού, η εναντίωσή μας σε αυτόν. Όλα τα στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας συνηγορούν στην κρίση του σημερινού συστήματος που όχι μόνο δεν μπορεί να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα, αλλά οδηγεί όλο τον πλανήτη σε τραγωδίες, ή και στην τελική καταστροφή. Ένα μόνο παράδειγμα θα σας πω. Λέγεται ότι σε κύκλους που συζητούν πιο απροκάλυπτα τα διεθνή πράγματα, δυναμώνει μια τάση που λέει ότι μάλλον ένα-δυο δισεκατομμύρια άνθρωποι περισσεύουν και πρέπει να εξαφανιστούν μπας και πάρει πάλι μπρος η μηχανή της παγκόσμιας οικονομίας. Για να μην πούμε για τα δυστοπικά σενάρια μιας λεγόμενης τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης που στην πραγματικότητα είναι εφιαλτικά για το ανθρώπινο είδος.

Β.Γ.: Ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος που θα έχει εντελώς διαφορετικές ιεραρχήσεις από τις σημερινές, είναι σταθερό σημείο αναφοράς. Από κει και πέρα, βέβαια –τι να κάνουμε- ξαναρχίζει η αναζήτηση! Το πώς θα λέγεται είναι άλλο θέμα, ας τον πούμε όπως θέλουμε, θα είναι όμως στην ουσία η υπέρβαση της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης, της παγκόσμιας ανισότητας, της αλλοτρίωσης του ανθρώπου. Αυτή δεν είναι και η ουσία του κομμουνισμού; Εκτός κι αν απλά υπερασπιζόμαστε κάποιο μουσειακό είδος. Χρειάζεται να παρθεί υπόψη η εμπειρία που έχει συσσωρευτεί, θετική και κυρίως αρνητική, αλλά βασικά την σύγχρονη πραγματικότητα και βέβαια την ιδιαίτερη κατάσταση σε κάθε χώρα, όπως είναι ας πούμε η Ελλάδα. Ακόμα, χρειάζεται νέα νοηματοδότηση στην έννοια της Ελευθερίας, της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά και μιας πραγματικής δημοκρατίας σήμερα. Μην κοροϊδευόμαστε, σε αυτά τα θέματα ηττήθηκε το κομμουνιστικό κίνημα, αλλά ανοίγει μια ακόμα τεράστια συζήτηση εκεί.

Μ.Μπ.: Κάνουμε, ακόμα, λόγο για έναν δημιουργικό και εντοπισμένο μαρξισμό, θα διαβάσετε για αυτά στα κείμενα του σώματος, δεν πιστεύουμε ότι πρόκειται για κάτι ξεπερασμένο. Έναν μαρξισμό όμως που, όπως είπε και ο Βασίλης, δεν τον βλέπουμε σαν είδος από το παρελθόν προς εξαφάνιση που εμείς υπερασπίζουμε να μείνει ζωντανός, αλλά που θα εστιάζει στον χώρο και στον χρόνο, αναλύοντας και δοκιμάζοντας, και όχι δεσμευμένος από γενικόλογες αρχές και κλειστά σχήματα.

Ακόμα και τα λεγόμενα σταθερά σημεία, δηλαδή, δεν είναι και τόσο σταθερά…

Μ.Μπ.: Κοιτάξτε, φτάσαμε οι οπαδοί της θεωρίας της αλλαγής να πασχίζουν να αποδείξουν πως τίποτα δεν αλλάζει. Αυτό είναι και λίγο αστείο. Έπειτα, οι δήθεν πολύ στιβαρές και ακλόνητες αλήθειες είναι πολύ ευάλωτες και αδύναμες, γιατί δεν μπορούν να σταθούν, ειδικά στον σημερινό κόσμο. Εμείς λέμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερα ερωτηματικά και λιγότερα θαυμαστικά. Πήξαμε στα θαυμαστικά. Αν αυτό μοιάζει σε κάποιους αγνωστικισμός, δεν πειράζει… Τα ερωτηματικά βέβαια δεν είναι για να τα κοιτάμε και να χάσκουμε. Πασχίζουμε για ουσιαστικές απαντήσεις και πολιτικές διεξόδου.

Β.Γ.: Εδώ μπαίνει άλλωστε και το θέμα της πολιτικής γραμμής. Δεν είμαστε με μια γενικόλογη αναζήτηση χωρίς τέλος, χωρίς κατακτήσεις και προχωρήματα. Και η ίδια η διαδικασία του σώματος σκοπεύει να αποκρυσταλλώσει συμπεράσματα και να οδηγήσει, στο βαθμό που συμφωνήσουμε στα βασικά, στην υιοθέτηση μιας πολιτικής γραμμής. Για εμάς, είναι καθοριστικό στοιχείο ένας στοιχειώδης πολιτικός προσανατολισμός απέναντι σε όσα συμβαίνουν, δεν πρέπει να ξεχνάμε το πολιτικό στοιχείο. Αν θέλετε, και αυτοκριτικά μπορούμε να πούμε ότι όποτε το ξεχάσαμε, όποτε ξεχάσαμε την ανάγκη να παλεύουμε μια πολιτική κατεύθυνση, οδηγηθήκαμε σε λάθη και ήττες. Αυτά μπορεί να τα βρει κανείς και στο εισηγητικό κείμενο, στο κομμάτι του απολογισμού.

Τι έχει να προτείνει το πανελλαδικό σώμα σε ανθρώπους που ίσως δεν κινούνται στον ευρύτερο χώρο της ΚΟΕ; Γιατί μπορεί να ενδιαφέρει κάποιον να παρακολουθήσει αυτή τη διαδικασία και γενικότερα τον προβληματισμό που αναπτύσσεται;

Β.Γ.: Ας κριθεί αυτό, αλλά πιστεύουμε ότι η συζήτηση που ανοίγουμε δεν είναι εσωστρεφής, δεν έχει το βλέμμα της προς το εσωτερικό ενός πολιτικού χώρου. Ανεξάρτητα από τις δικές μας απαντήσεις ή προσεγγίσεις, ανοίγει ορισμένες θεματολογίες που μάλλον είναι κρίσιμες σε σχέση με όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα και τον Κόσμο. Οι αλλαγές που γίνονται διεθνώς, στην περιοχή μας, και στον ευρωπαϊκό χώρο είναι σοβαρότατες. Χρειάζεται οπωσδήποτε μια διαφορετική πορεία, έξω από αυτήν που ορίζουν είτε το κλασικό στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης (Μέρκελ, Ομπάμα κ.λπ.), είτε αυτό που αναδύεται τελευταία. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο, απαιτεί κατανόηση και προσανατολισμό, αλλά και μια νέα δυναμική έξω από στερεότυπα, σε συντονισμό με προοδευτικά κινήματα και ανθρώπους στον κόσμο. Από την άλλη, η Ελλάδα βυθίζεται. Με συνένοχο ένα πολιτικό σύστημα πραγματικά καταστροφικό και με μια κυβέρνηση που τα δίνει όλα, και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς… Ο προσανατολισμός σε αυτή την κατάσταση δεν αφορά έναν πολιτικό κύκλο μόνο, αναζητούνται επειγόντως πολιτικές διεξόδου.

Μ.Μπ.: Οι οποίες δεν περνούν σήμερα μέσα από εκλογικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Κάθε προσπάθεια που θα ξεκινάει με το βλέμμα αν θα βρίσκεται μέσα στο επόμενο κοινοβούλιο, είναι καταδικασμένη από τώρα. Ας απομακρυνθούμε από αυτό το πεδίο για να δούμε τα ουσιαστικά ελλείμματα και αυτά που πρέπει να γίνουν, ας πρωταγωνιστήσει νέος κόσμος για κάτι πραγματικά ελπιδοφόρο. Αυτό είναι το πολιτικό κίνημα διεξόδου για το οποίο κάνουμε λόγο και αυτό αφορά, πιστέψτε μας, πάρα πολλούς…

Πηγή: e-dromos.gr




Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Συνεχίζεις να προκαλείς, κ. ‘’Πρόεδρε’’!!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Δεν πέρασε πολύς καιρός από την ημέρα που ικέτευες τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ να λυπηθεί τη χώρα ‘’σου’’ και να βάλει το χεράκι του μην τύχει και της συμβεί κανένα κακό και... ξεφύγει από την τανάλια των banksters!

Αντί, με το πέρασμα των μηνών, να αναλογιστείς τι έκανες και - εν αιδώ – να σιωπήσεις, έσπευσες περιχαρής να υποδεχθείς μετά Βαΐων και κλάδων τον οικονομικό ύπατο της συγκλήτου των Βρυξελλών!

Ως εδώ θα έκανα τα στραβά μάτια, καθ`όσον στους κύκλους σας είθισται να πλεονάζει ο θεατρινισμός, οι ρεβεράντζες και οι φανφάρες!

Πολλές φορές ανταλλάσσετε και δώρα μεταξύ σας (πληρωμένα από τη δυστυχούσα πλέμπα)!

Ακριβώς εδώ κάνατε το δεύτερο τραγικό ατόπημα, κ. ‘’Πρόεδρε’’!

Υποδεχτήκατε τον κ. Μοσκοβισί, αλλά δεν αρκεστήκατε σε ρεβεράντζες και φανφάρες!

Του είπατε... «Σας απονέμω το παράσημο του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Φοίνικα! Ως επίτροπος έχετε συμβάλει τα μέγιστα για την υπεράσπιση της ενότητας της ΕΕ και του σκληρού πυρήνα της(....). Ασκείτε, λοιπόν, στον ανώτατο βαθμό τα καθήκοντά σας»!

Μπράβο σας και ξαναμπράβο σας !

Αφού ο κύριος αυτός είναι από τους... πιο σημαντικούς παράγοντες που έδωσαν χέρι βοήθειας στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, αυτόν τον πυρήνα δηλ. που είναι υπεύθυνος για την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, τότε του αξίζουν δώρα και τιμές!

Ακριβώς εδώ αρχίζουν οι... διαφορές μας!

Γιατί, υποτίθεται –ξαναλέω υποτίθεται– ότι είστε ο ανώτατος εκπρόσωπος αυτού του βασανισμένου λαού, και όχι του... σκληρού πυρήνα της Ευρώπης ΣΑΣ !

Μπορείτε να κάνετε δώρα στον οποιονδήποτε κρίνετε εσείς αντάξιό σας ή και ανώτερό σας !

Δώστε του, λοιπόν, ό,τι θέλετε και όποιο θέλετε, από τα εικονίσματα, που, όπως βλέπω σε φωτογραφίες, έχετε εν αφθονία στο γραφείο σας!

Κοντά όμως τα χέρια σας από Μεγαλόσταυρους, Φοίνικες κ.λ.π. γιατί αυτά είναι περιουσία του ελληνικού λαού, που υποφέρει από το σκληρό πυρήνα της ΕΕ, που εσείς προσκυνάτε!

Αυτά που εσείς μοιράζεται στους ομοίους σας...

Περιμένει ο ελληνικός λαός να τα απονείμει στον κάθε ανώνυμο, άνεργο, πατέρα και την κάθε ανώνυμη, άνεργη μητέρα, που σήμερα –εξ αιτίας κάποιων Μοσκοβισί και του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης ΣΑΣ- παλεύουν να ταΐσουν τα παιδιά τους με βρεγμένο ψωμί, για να είναι σίγουρη η δική σας βόλεψη και ο δικός σας μηνιαίος... υπερμισθός!!

Περιμένει να τα απονείμει στα 600.000 παιδιά που σήμερα υποσιτίζονται –με ευθύνη του σκληρού πυρήνα της ΕΕ σας!

Περιμένει να τα απονείμει στη μνήμη των δεκάδων χιλιάδων απελπισμένων αυτόχειρων, που δεν άντεξαν τις απάνθρωπες επιλογές –δικές σας και των κάθε είδους Μοσλοβισί– και... απέδρασαν!

Περιμένει να τα απονείμει...

Με την πρώτη ευκαιρία θα τα ξαναπούμε!



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »