Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Τραπεζίτες: έφεραν την καταστροφή κι επιβραβεύτηκαν!

Λεωνίδας Βατικιώτης


Η είδηση μπορεί να μη σχολιαζόταν τόσο έντονα αν φέτος δεν συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από το ξέσπασμα της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η μεταπολεμική εποχή, τουλάχιστον.

Αλλά, δεν είναι λίγο οι πληγές να παραμένουν ακόμη ανοιχτές και τα μπόνους να φτάνουν στα ουράνια, δέκα χρόνια μετά τις 9 Αυγούστου 2007 όταν η γαλλική τράπεζα BNP Paribas απαγόρευε κάθε είδους πρόσβαση και διαχείριση στα επενδυτικά της κεφάλαια που σχετίζονταν με την αμερικανική αγορά ακινήτων και η ΕΚΤ έκανε ένεση ρευστότητας ύψους 94,8 δισ. στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, για να ξεπεράσει την πιστωτική ασφυξία.

Την αφορμή έδωσαν οι αμοιβές δύο εκ των πλέον καλοπληρωμένων στελεχών της Γουόλ Στριτ, του Τζ. Ντάιμον και του Λ. Μπλάκφαιν, επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών JPMorgan Chase και Goldman Sachs, αντίστοιχα, που είδαν την αξία του χαρτοφυλακίου τους το 2016 να αυξάνεται κατά 314 εκ. δολ.! Η εκτόξευσή των αμοιβών τους κατά 150 εκ. δολ. για τον καθένα ήταν αποτέλεσμα του ράλι που καταγράφουν οι μετοχές μετά τις εκλογές της 9ης Νοεμβρίου. Ενδεικτικά, η τιμή της Goldman Sachs μόνο τις τελευταίες επτά εβδομάδες του 2016 αυξήθηκε κατά 24%, κι ενώ ακόμη ηχούσαν στα αφτιά των αμερικανών ψηφοφόρων οι άναρθρες κραυγές του ηγέτη των Ρεπουμπλικανών εναντίον του κατεστημένου της Γουόλ Στριτ, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι επιθέσεις του Τραμπ ήταν προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθεί η συνεχιζόμενη ασυδοσία τους…

«Ο τρόπος που διαμορφώνονται τα πακέτα των αμοιβών παραμένει σε αδρές γραμμές ο ίδιος κι είναι εξαιρετικά αδιαφανής», τόνιζε στους Financial Times καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κεντ, δείχνοντας ότι τίποτε επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει από το 2007.

Στο ίδιο λίγο πολύ συμπέρασμα κατέληξε και έρευνα που οργανώθηκε από το πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ και την εταιρεία παροχής νομικών υπηρεσιών, Labaton Sucharow. «Φοβόμαστε ότι η τραπεζική βιομηχανία δεν έχει πάρει το μάθημα» ήταν το συμπέρασμα της έρευνας που απευθύνθηκε σε τραπεζίτες της Νέας Υόρκης και του Σίτι. Εξ αυτών, το ένα τέταρτο δήλωσε ότι θα πραγματοποιούσε μια παράνομη συναλλαγή αν απόφερε κέρδη και ήξερε ότι δεν πρόκειται να συλληφθεί. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων δήλωσαν μάρτυρες ή ότι είχαν γνώση από πρώτο χέρι παρατυπιών, ενώ οι μισοί βρήκαν πιθανό οι ανταγωνιστές τους να έχουν διαπράξει κάτι ανήθικο ή παράνομο…

Το καθεστώς ατιμωρησίας που απολαμβάνει η ελίτ της τραπεζοκρατίας φαίνεται κι από την ανυπαρξία συνεπειών για τα στελέχη της, παρά την καταστροφή που προκάλεσαν πριν δέκα χρόνια. Αρκεί μια ματιά στη σταδιοδρομία των τραπεζικών στελεχών που το 2007 κρατούσαν τα πηδάλια των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία πρωταγωνίστησαν στη «μεγάλη ύφεση»: όλοι τους φιγουράρουν στο Διοικητικό Συμβούλιο ή ακόμη και τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου σε κάποια άλλη τράπεζα. Σχεδόν κανείς δεν …ξέπεσε, με μοναδική εξαίρεση την Ισλανδία, όπου ασκήθηκαν διώξεις στους τραπεζίτες και πολλοί απ’ αυτούς φυλακίστηκαν.

Ενδεικτική είναι η τύχη των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της Lehman Brothers που η κατάρρευσή της στις 15 Σεπτεμβρίου 2008 σήμανε την κορύφωση της χρηματοοικονομικής κρίσης.

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Lehman Ντικ Φουλντ την πιο σοβαρή επίπτωση των πράξεών του πρέπει να την ένιωσε μόλις λίγες ημέρες μετά την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας όταν στο γυμναστήριο έφαγε μία γροθιά από οργισμένο υπάλληλο. Κατά τ’ άλλα ο Φουλντ που είχε χαρακτηριστεί ως ο πιο μισητός άνθρωπος στις ΗΠΑ και αποτέλεσε την επιτομή του κυνισμού συνεχίζει να προκαλεί κατηγορώντας ως υπεύθυνη την αμερικανική κυβέρνηση επειδή …ωθούσε τους Αμερικανούς να αγοράζουν σπίτια «θέλοντας έτσι να εκπληρώσουν τη δική τους εκδοχή του αμερικανικού ονείρου»…

Ο Φουλντ το 2009 ίδρυσε μια εταιρεία συμβούλων που ειδικευόταν στις εξαγορές και συγχωνεύσεις (Matrix Advisors) ενώ το 2013 εμφανίστηκε μαζί με τη σύζυγό του ως βασικός επενδυτής με μια εταιρεία ανακύκλωσης χημικών (GlyEco). Ποιός είπε ότι οι τραπεζίτες δεν έχουν ευαισθησίες; Η οικονομική διευθύντρια της τράπεζας Έριν Κάλαν και ο διευθυντής λειτουργίας Τζόε Γκρέγκορυ φέρονται να ζουν από τα εκατομμύρια που εξοικονόμησαν τα χρόνια που η Lehman κατέρριπτε το ένα ρεκόρ κερδοφορίας μετά το άλλο.

Ο επικεφαλής του τομέα επενδυτικής τραπεζικής Χιουτζ ΜακΓκι είναι επικεφαλής του ίδιου ακριβώς τομέα στην Barclays και θεωρείται ένας από τους καλύτερα αμειβόμενους τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ. Ο υπεύθυνος των μετοχών της Lehman Μπαρτ ΜακΝτέιντ εργάζεται στο ίδιο αντικείμενο στην River Branch Capital. Ο επικεφαλής της διεύθυνσης σταθερού εισοδήματος Μάικλ Γκέλμπαντ είναι διευθύνων σύμβουλος στην Millenium Management. O Ίαν Λόβιτ που διαδέχθηκε την οικονομική διευθύντρια Έριν Κάλαν συνέχισε τη σταδιοδρομία του στη Barclays (που πρέπει να λειτουργούσε κάπως σαν τον ΟΑΕΔ εκείνη την εποχή) για να περάσει μετά στην Marex Spectron όπου ανέλαβε ως επικεφαλής παγκόσμιας στρατηγικής. Ο αντιπρόεδρος κι επικεφαλής του νομικού γραφείου της Lehman Τόμας Ρούσο προσλήφθηκε στη συνέχεια από τον ασφαλιστικό γίγαντα AIG ως επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας και του τμήματος που ασχολείται με κυβερνητικές και ρυθμιστικές υποθέσεις.

Τέλος, και μεταξύ πολλών άλλων περιπτώσεων στελεχών της Lehman που συνέχισαν την καριέρα τους χωρίς να καμία επίπτωση, να αναφέρουμε τον Λουίς ντε Γκουίντος, που από επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος της τράπεζας βρέθηκε υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας κάνοντας μαθήματα χρηστής οικονομικής διαχείρισης.

Εν ολίγοις, κανείς δεν πήγε χαμένος με εξαίρεση μερικά εκατομμύρια εργαζομένων σε ΗΠΑ και Ευρώπη που έχασαν τις δουλειές τους και μερικά εκατομμύρια παραπάνω που έκτοτε αποχαιρέτισαν οριστικά και δια παντός τη σταθερή εργασία…

Πηγή: leonidasvatikiotis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Περί αποχής εμψύχων

Παντελής Μπουκάλας


Έβαλαν ρολά οι άνθρωποι, να προστατέψουν τη βιτρίνα του κρεοπωλείου τους στην Καλλιδρομίου. Και με την ελπίδα ότι το χιούμορ, αν δεν μας εξημερώνει, τουλάχιστον μας υποχρεώνει να κάνουμε μια στάση ανάμεσα στην ιδεολογία και στη δράση μας, να το ξανασκεφτούμε το πράμα, ανέθεσαν σ’ έναν γκραφιτά, έναν καλλιτέχνη των δρόμων, να ζωγραφίσει πάνω στα ρολά. Κι εκείνος ζωγράφισε ένα χασάπη-ροκά: Ο μπαλτάς που κρατάει, ακριβώς όπως ένας μουσικός την κιθάρα του, είναι έγχορδος. Διότι και η μουσική εξημερώνει τους ανθρώπους, και τα θεριά ακόμα, σύμφωνα με τον παλιό μύθο του Ορφέα.

Με κάποια μουσική ίσως έχει καλές σχέσεις το «Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων, Αντισπισιστικός Πυρήνας Σφυροφόρων Καταδρομέων», που έσπασε τις προάλλες την τζαμαρία του κρεοπωλείου και τρύπησε τα λάστιχα του επαγγελματικού βαν, για να τιμήσει με τον τρόπο της καταστροφής την εβδομάδα «ενάντια στην καλλιέργεια ζώων και την κρεοφαγία». Για τις σχέσεις του όμως με το χιούμορ πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί. Η βαριά ιδεολογικίτιδα, όπως ξέρουμε από τους φανατικούς όλων των -ισμών και τη δράση τους στο πέρασμα των αιώνων, ξεραίνει και σκληραίνει το μυαλό. Το αποκλείει από τη δροσιά του χιούμορ. Και σίγουρα υψώνει τείχη ανάμεσα σε αυτό και τον ευλογημένο αυτοσαρκασμό.

Οι αντισπισιστές, οι πολέμιοι της διάκρισης των ειδών σε νοήμονα-θύτες και άλογα-βρώσιμα θύματα, θα υπηρετούσαν μια χαρά τις προπαγανδιστικές τους επιθυμίες αφήνοντας έξω από το κρεοπωλείο δυο-τρία καφάσια με πατάτες, χόρτα, κουνουπίδια και ό,τι άλλο θα είχε να τους προσφέρει η λαϊκή της Καλλιδρομίου. Αλλά μπορεί να κάνει τέτοια πράγματα το μίσος, στο οποίο ορκίζονται οι «Σφυροφόροι»; Στην προκήρυξή τους λένε ότι μισούν όλους εκείνους που «οι επιλογές τους βασίζονται στην αντικειμενοποίηση και την εκμετάλλευση άλλων αισθανόμενων όντων» και ότι «τρέφουν το ίδιο μίσος και για όσους επιλέγουν να εργαστούν σε τέτοιους χώρους [κρεοπωλεία δηλαδή] με τη γελοία δικαιολογία “δεν είχα άλλη επιλογή”».

Επιστρατεύουν μάλιστα το αφόρητα ανιστόρητο και υβριστικό επιχείρημα ότι «στην εποχή τους εργάτες θεωρούνταν και όσοι στελέχωναν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης», με τους οποίους εξισώνουν τους κρεοπώλες. Θα μπορούσαν να διαβάσουν το «Περί αποχής εμψύχων», σύγγραμμα του Πορφύριου του Τύριου, φιλοσόφου του 3ου αι. μ.Χ., για να βρουν σοβαρά επιχειρήματα υπέρ της ακρεοφαγίας και της εγκράτειας. Αλλά διάβασμα και εγκράτεια με σφυριά στα χέρια δεν γίνεται.

Πηγή: Καθημερινή



Παντελής Μπουκάλας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα Γιουσουφάκια και άλλες Ιστορίες

Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)


Σε παλιότερο άρθρο είχαμε επισημάνει το γεγονός πως το πολυεθνικό κεφάλαιο, χωρίς κανένα θεσμικό ή χωρικό περιορισμό, απαίτησε από τις κυβερνήσεις να καταργήσουν τις ρυθμιστικές πολιτικές τους, προσφέροντάς του ταυτόχρονα τη παροχή θεσμικού πλαισίου που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων τους. Βρίθοντας από κάθε είδους απαλλαγές και διόδους διαφυγής από θεσμικές υποχρεώσεις, η φορολόγηση του κεφαλαίου και των υπεραξιών συρρικνώθηκε με σχεδόν θεϊκό τρόπο. Στη γλώσσα της ταξικής και ολοκληρωτικής δικτατορίας του καπιταλισμού-φιλελευθερισμού, οι νομοθετημένες τεχνικές που χρησιμοποιούν οι πολυεθνικές για να αποφύγουν τους φόρους δεν λέγονται διαφθορά, φοροαποφυγή ή φοροδιαφυγή, αλλά «οικονομική βελτιστοποίηση».

Έτσι κι αλλιώς, οι οικονομικοί παράδεισοι υφίστανται, γιατί αυτό επιθυμούν οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Και είναι πολιτική απόφαση των κυβερνώντων να ενεργούν και να νομοθετούν κατά τέτοιον τρόπο, ώστε οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι κλέβοντας στην ουσία τους πολίτες, αφού διατηρώντας νόμιμα υπεράκτιες έδρες δεν πληρώνουν φόρους.

Η επιτομή του δικτύου πολιτικής διαπλοκής και ξεπλύματος μαύρου χρήματος δεν βρίσκεται σε κάποιο παραδεισένιο νησί με εξωτικό όνομα, ούτε στην Ελβετία, την αρχαιότερη επικράτεια εχεμυθείας στην Ευρώπη, αλλά στην Βρετανία. Μιλάω για το αυτόνομο κράτος που εδρεύει στην καρδιά του Λονδίνου και φέρει την ονομασία City of London.

Οι πλούσιες και πανίσχυρες ελίτ του χρήματος, με την αμέριστη συμπαράσταση της ιέρειας των ελεύθερων αγορών Μάργκαρετ Θάτσερ δημιούργησαν ένα κρατίδιο χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και μια αυτόνομη επικράτεια εχεμύθειας, όπου κυριαρχεί η περιφρόνηση στις κοινωνίες και στην δημοκρατία και όπου κανένα έγκλημα δεν είναι κολάσιμο αδίκημα. Το ανεξάρτητο κράτος City of London ελέγχει τους φορολογικούς παραδείσους: Νήσος Μάν, Νησιά Καϊμάν, το Νησί Σάρκ, τα νησιά Τέρκς και Κάικος, το Γιβραλτάρ, τη Βερμούδα και το Βαϊλάτο του Τζέρσεϊ και του Γκέρνσεϊ. Σε αυτό το μαφιόζικου τύπου καπιταλιστικό δίκτυο αναλογεί σχεδόν το 50% του διεθνούς τραπεζικού ενεργητικού.

Αλήθεια, αν έχουμε κατά νου όλα αυτά, όλη αυτήν την βρομιά δηλαδή, όπου τον έλεγχο υπεράκτιων οικονομικών δραστηριοτήτων και την τεράστια ροή κλεμμένου πλούτου τον έχει η Βρετανία, ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό το λεγόμενο Brexit…

Άλλοι ευρωπαϊκοί αγαπημένοι προορισμοί μαύρου χρήματος είναι το μικρό και βουκολικό Λιχτεστάιν, το γραφικό Λουξεμβούργο, η Ολλανδία με τα όμορφα κανάλια της και το ονομαστό Μονακό. Ο μηχανισμός αυτός, εκτός από την παγκοσμιοποιημένη πληθώρα δεινών που επιφυλάσσει στον κόσμο της εργασίας, για να διατηρηθεί συνοδεύεται από ένα συνεχώς εντεινόμενο κοινωνικό έλεγχο και μια διάχυση φόβου, ο ρόλος των οποίων συνίσταται στο να διασφαλίζεται παντού ο θρίαμβος των συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων.

Όλα αυτά, για να ανοίξουμε και το παράθυρο στην χώρα που ζούμε, επιτυγχάνονται με την θεμελιωμένη στο χρήμα πολιτική αντιπαράθεση για ελάσσονα ζητήματα, όπως αυτά της 48ωρης εξόδου από την φυλακή του Δημήτρη Κουφοντίνα, της φοροαποφυγής της συζύγου του Κυριάκου Μητσοτάκη ή για το ποιος ήταν ο μεσάζων στην πώληση όπλων που προχώρησε ο υπουργός Καμμένος στην Σαουδική Αραβία, χωρίς να απασχολεί κανέναν ότι η χώρα αυτή προκαλεί γενοκτονία την Υεμένη…

Μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό πληροφοριών που ο εγκέφαλος αδυνατεί να επεξεργαστεί και να αποθηκεύσει, παρουσιάζεται το γιουσουφάκι των κάθε λογής αφεντικών, ο άνθρωπος που μπορεί με ένα βλέμμα του να αποβλακώσει ακόμα και τον βλάκα, για τον Άδωνη Γεωργιάδη ο λόγος που δηλώνει:

«Στον παγκόσμιο καπιταλισμό όσο οι κυβερνήσεις αυξάνουν τους φόρους, κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να γλιτώσουν αυτή τη λεηλασία των εισοδημάτων τους από τις κυβερνήσεις, έτσι δουλεύει το παγκόσμιο σύστημα[…]» και ο αντιπρόεδρος την ΝΔ. που από μόνος του αποτελεί ουσία άυλη που ίπταται και μολύνει το περιβάλλον, καταλήγει: «Αντί να ασχολούμαστε με το πώς θα πηγαίνει ο καθένας να γλιτώσει τα λεφτά του -γιατί στον καπιταλισμό πάντα οι άνθρωποι θα προσπαθούν να γλιτώσουν τα λεφτά τους, αυτό είναι μία φυσική ανθρώπινη διεργασία- πρέπει να μας απασχολεί κάτι άλλο καλύτερα: Πώς θα κάνουμε τη χώρα μας μία χώρα, η οποία θα έχει τέτοια φορολογία και τέτοια οικονομία, που θα συμφέρει στον άλλον να έχει τα λεφτά του στην Ελλάδα».

Επειδή οι ιδέες του Γεωργιάδη, σαν όλες τις επιδημίες, πρέπει να τύχουν πλατύτερης διάδοσης, θα μου επιτρέψετε να θυμίσω το εξής: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, χρωστούν σε δάνεια πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ! Για το δάνειο της ΝΔ (περίπου 200 εκατ, ευρώ) ο αντιπρόεδρος της Άδωνης Γεωργιάδης δήλωσε πως «θα πρέπει να ξεκινήσει μία διαδικασία διαγραφής του χρέους».


Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι οι δηλώσεις αυτές συνιστούν μια αδιαμφισβήτητη καπιταλιστική βίαιη πραγματικότητα που δεν πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διερεύνησης, αλλά μόνον σκληρής και απερίφραστης αποδοκιμασίας και ας επικεντρωθούμε σε ένα τυφλό έγκλημα που στοχεύει τον εργατικό κόσμο. Το έγκλημα αυτό δεν είναι άλλο από την ακραία μορφή κρατικής τρομοκρατίας που έχει να κάνει με τον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας όσων στάθηκαν αδύναμοι να ανταποκριθούν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον των αγορών.

Αυτό το νομοθετημένο έγκλημα, (ανάμεσα σε άλλα επέτρεψαν την πώληση στεγαστικών δανείων στους πλιατσικολόγους των funds) της Πινοσετικής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, συντελείται την ώρα που ο πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ δήλωνε στο Ευρωκοινοβούλιο για την κατάσταση στην Ελλάδα: «Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου, με λάθος τρόπο κατά την γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες και ο κόσμος που επέκρινε τα πρώτα χρόνια λέγοντας πως όλα έγιναν για τις τράπεζες, έχει κάποιο δίκαιο».

Από αυτήν την κυνική ομολογία ανάγεται το συμπέρασμα ότι το πρόβλημα δεν ήταν τεχνικής ή οικονομικής αλλά πολιτικής φύσης. Η απόφαση που πάρθηκε λοιπόν καθορίστηκε από το συσχετισμό δυνάμεων. Ποιος διοικεί λοιπόν τις κοινωνίες μας ; Οι άνθρωποι που εκλέγουμε ή το κεφάλαιο;

Ωστόσο, για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες, οι ελληνικές κυβερνήσεις δανείστηκαν με υψηλά επιτόκια για να εξασφαλίσουν την ανακεφαλαιοποίησή τους.

Όχι μια, όχι δυο, αλλά τρεις φορές!

Τα δάνεια αυτά φορτώθηκαν στο κρατικό χρέος και βέβαια στις πλάτες του λαού…

Η δημόσια αιμοδοσία των τραπεζών σε μετρητό ξεπέρασε τα 50 δισ. Ευρώ. Ενώ δόθηκαν και εγγυήσεις του κράτους, με ποικίλες μορφές, ύψους 130 δισ. ευρώ!

Ποιοι είναι αυτοί που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που θα μπορούσε με μια απόφαση να νομοθετήσει την πλήρη προστασία της μοναδικής κατοικίας έστω και με εισοδηματικά κριτήρια, νομοθετεί με δουλική λατρεία και με σαδιστικό τρόπο υπέρ της διασφάλισης των τραπεζών και των μεγαλομετόχων τους. Τα κυβερνητικά θρασίμια, για να ποινικοποιήσουν κάθε αντίδραση του οργανωμένου λαϊκού κινήματος, κρύβονται πίσω από τους λεγόμενους στρατηγικούς κακοπληρωτές , τους οποίους χρησιμοποιούν ως άλλοθι για να αυστηροποίησουν το νομοθετικού πλαίσιο, έτσι ώστε για αδικήματα όπως η «απειλή» και η «διατάραξη οικιακής ειρήνης» σε βάρος συμβολαιογράφων που διενεργούν πλειστηριασμούς, να προβλέπεται αυτεπάγγελτη δίωξη και όχι δίωξη κατ’ έγκληση, όπως ισχύει μέχρι σήμερα.

Την ίδια ώρα τα γιουσουφάκια των αγορών Σταύρος Κοντονής και Νίκος Τόσκας με θρασύτητα διαβεβαιώνουν: «Μετά τη γνωστοποίηση τις προηγούμενες ημέρες από το Σύλλογο Συμβολαιογράφων του γεγονότος ότι ματαιώθηκαν με βίαιο τρόπο πλειστηριασμοί, που αφορούσαν ακίνητα μεγάλης αξίας (ορισμένα απ΄ αυτά υπερέβαιναν το ένα εκατομμύριο ευρώ, ή βιομηχανικά ακίνητα), προστέθηκαν οι πληροφορίες του κυριακάτικου Τύπου, αφ΄ ενός μεν ότι πλειάδα ακινήτων τα οποία πρόκειται προσεχώς να εκπλειστηριαστούν ανήκουν σε μεγαλόσχημους επιχειρηματίες και γνωστούς οικονομικούς παράγοντες για υψηλά χρέη, αφ΄ ετέρου δε, ότι η αξία τους είναι για τον μέσο πολίτη μυθική.

Αποκαλύπτεται μ΄ αυτό τον τρόπο, ότι οι πλειστηριασμοί ακινήτων δεν αφορούν την πρώτη κατοικία και μάλιστα φτωχών και οικονομικά αδύναμων συμπολιτών μας, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Όπως έχει κατ’ επανάληψη τονιστεί, η πρώτη κατοικία για όσους έχουν υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου Κατσέλη είναι απολύτως προστατευμένη και λαμβάνονται μέτρα για την επέκταση των ρυθμίσεων αυτών και μετά την 31.12.2017.

Επιπροσθέτως, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί που θ΄ αρχίσουν να διεξάγονται από την 29.11.2017 θα σχετίζονται με ακίνητα αξίας πάνω από 300.000 ευρώ[…]». (Εφημερίδα Συντακτών: Διαβεβαιώσεις για απόλυτη προστασία πρώτης κατοικίας)

Μεγάλη αποκοτιά από υποκείμενα, που αποσκοπούν στην μαζική χειραγώγηση και στον κοινωνικό αυτοματισμό, όπου η βάρβαρη ολότητα του καπιταλισμού γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη και συμβάλει στην αποκτήνωση και στην απανθρωποποίηση της κοινωνίας.

Το ψέμα ρε θυρωροί των τραπεζών έχει κοντά ποδάρια!

Στο περιθώριο της συνάντησης που είχε ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών και τσιράκι των ελεύθερων αγορών Νικόλαος Καραμούζης με τον πρόεδρο της Βουλής Νικόλαο Βούτση, δήλωσε:

«Η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών θεωρεί απαραίτητο να υπάρχουν πλειστηριασμοί, γιατί είναι το κυριότερο εργαλείο που έχουμε για να κυνηγήσουμε τους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Αν οι στρατηγικοί κακοπληρωτές αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει κόστος στο να μην εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, ενώ έχουν τη δυνατότητα, φοβάμαι ότι θα πάμε σε ένα αδιέξοδο και για τις τράπεζες και για την ελληνική οικονομία. Οι ελληνικές τράπεζες είναι ισχυρές, έχουν μπροστά τους μια σειρά από προκλήσεις, τις οποίες πιστεύω θα αντιμετωπίσουμε με επιτυχία. Αυτή τη στιγμή οι προτεραιότητές μας είναι ξεκάθαρες, έχουμε τοποθετηθεί, δεν υπάρχει κάποια συμφωνία, υπάρχει η δική μας επιλογή, στο ξεκίνημα αυτής της προσπάθειας με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς να επικεντρωθούμε στις μεγάλες υποθέσεις, διότι αυτή είναι η προτεραιότητα. Δεν σημαίνει όμως ότι μεταγενέστερα υπάρχει κάποια συμφωνία ότι δεν θα συνεχίσουμε να κάνουμε πλειστηριασμούς. Είναι ένα εργαλείο απαραίτητο, για να μπορέσουμε να επιλύσουμε το μεγάλο θέμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο».

Αλλά κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, «αριστεροί» εσείς, πουλάκια μου, επιτρέψτε μου για λόγους ευαισθησίας και για να σας βοηθήσω στην μονοπώληση της Realpolitik σας, να σας υπενθυμίσω ότι είναι δυσάρεστη επιχείρηση να βοηθάς τις ελεύθερες αγορές και το σύστημα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας εναντίον των δύσμοιρων φτωχών συνανθρώπων μας. Και μάλιστα την στιγμή που η Ελλάδα καταλαμβάνει στην Ευρώπη, σύμφωνα με τη Eurostat, την 1η θέση στην παιδική φτώχεια, με το ποσοστό να διαμορφώνεται στο 36,7%.

Και μόνο για το τελευταίο στατιστικό στοιχείο, χαρακτηριστικό της δυστυχίας που κυριάρχησε στην χώρα για να σωθούν τα τραπεζικά κατακάθια, σύμφωνα με τον κύριο Γέρουν Ντάισελμπλουμ, θα σας υπενθυμίσω κάποια λόγια του σπουδαίου Ντάριο Φό:

«Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…

Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.

Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… να ζούμε μια ζωή που θα ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις.

Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στημένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…»


Το ζήτημα είναι πως ίσως δεν καταλάβατε, συνεπώς θα χρησιμοποιήσω και δικά μου λόγια: Ενδέχεται η προστασία της κοινωνίας από μια ορισμένη πραγματική Αριστερά, μέσα από τα συνδικάτα, τις Λαϊκές Επιτροπές και άλλους φορείς του κινήματος, να μην είναι πασιφιστική για την κυρίαρχη τάξη που ονειρεύεται την υποταγή του συνόλου της κοινωνίας στα διοικητικά συμβούλια των επενδυτών.

Όσο, λοιπόν, και αν οι νεοφιλελεύθεροι κατάφεραν να ριζώσουν βαθειά την ιδέα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική»,τα μέτωπα της μάχης μας υπάρχουν και είναι ξεκάθαρα: βρίσκονται στη συλλογική δράση με σκοπό την κατεδάφιση αυτής της επικίνδυνης και βάρβαρης κατάστασης, ώστε όλη αυτή η βρομιά του νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού που προέρχεται από τους κόλπους των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών και των αστών πολιτικών, να φύγει προς την αποχέτευση. Το μόνο μέρος όπου ανήκει.

Πηγή: imerodromos.gr



Kώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός): Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πότε η θεομηνία γίνεται έγκλημα;

Νίκος Μπογιόπουλος


Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1961, όταν η θεομηνία πλήττει την Αττική. Οι νεκροί φτάνουν τους 43, οι άστεγοι τους 4.000.

Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1977, όταν η θεομηνία πλήττει την Αθήνα. Οι νεκροί ανέρχονται στους 37.

Είναι πάλι Νοέμβρης, σήμερα, που η Αττική μετρά –μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές– 15 νεκρούς.

Ερώτηση: Σαράντα, πενήντα και παραπάνω χρόνια από το 1961, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν και που η Αττική και η Ελλάδα βίωσε και βιώνει αναρίθμητες τέτοιες θεομηνίες, θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για θεομηνίες που η μετατροπή τους σε τραγωδίες δεν συνιστά φυσικό αλλά πολιτικό φαινόμενο;

Εξηγούμαστε:


Η αποστολή μιας κυβέρνησης, ενός Υπουργικού Συμβουλίου, ενός πολιτικού συστήματος εν συνόλω, δεν είναι να διεκπεραιώνει ρόλο περιοδεύοντα θιάσου παροχής συλλυπητηρίων. Δεν τελειώνει η αποστολή της ούτε με εξαγγελίες μιας μετά θάνατον παροχής αρωγής, ούτε με την κήρυξη εθνικού πένθους όταν έτσι κι αλλιώς το πένθος έχει καταπλακώσει ακόμα και τις λάσπες που προκάλεσαν το πένθος.

Η όποια ανθρώπινη συμπεριφορά, με την πλειάδα των πολιτικών παραγόντων να σπεύδουν (καλώς) στους τόπους της τραγωδίας, οι συσκέψεις και οι αποφάσεις σε πολιτικά γραφεία, οι διακηρύξεις για παροχή ανθρώπινης συνδρομής, δεν συνιστά το μέτρο με το οποίο κρίνονται η ευθύνη και οι υποχρεώσεις μιας (της κάθε) πολιτικής ηγεσίας.

Το μέτρο της ευθύνης κάθε πολιτικής ηγεσίας καθορίζεται από το πώς αντιμετωπίζει το εκάστοτε πολιτικό πρόβλημα.

Εξηγούμαστε διπλά:


Μια θεομηνία, όπως συνέβη στην Δυτική Αττική, ένα μετεωρολογικό φαινόμενο όπως αυτό που εκδηλώθηκε στο όρος Πατέρα, δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Μετατρέπεται, όμως, σε πολιτικό πρόβλημα, όταν η αιτία της πλημμύρας και της καταστροφής που επακολουθεί δεν είναι –μόνο– η θεομηνία, αλλά οι εργολαβικές αυθαιρεσίες, το κράτος των φωτογραφικών αναθέσεων, το ατιμώρητο των παραλείψεων, η πολιτική της αντιπαροχής και της οικοπεδοποίησης.

Ένας σεισμός δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Μετατρέπεται, όμως, σε πολιτικό πρόβλημα, από την ανυπαρξία αντισεισμικής πολιτικής, από την ανοχή στη ρεμούλα, από την πολιτική της αδιαφορίας απέναντι στην ανθρωποκτόνα κερδοσκοπία.

Ένα αυτοκινητικό δυστύχημα δεν είναι πολιτικό θέμα. Είναι, όμως, πολιτικό θέμα –και μάλιστα πρώτου μεγέθους– όταν σ’ αυτήν τη χώρα, την ίδια ώρα που το πολιτικό της σύστημα διακινούσε την «μεγάλη ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004, υπήρχαν πάνω από …6.226 (!) τρόποι για να πεθάνεις στους ελληνικούς δρόμους. Σύμφωνα με την τότε μελέτη της Τροχαίας τόσες ήταν οι παγίδες θανάτου (6.226!) στο ελληνικό εθνικό οδικό δίκτυο.

Με άλλα λόγια, σ’ αυτόν τον τόπο, πίσω από κάθε σχεδόν δυστύχημα, πίσω από κάθε σχεδόν τραγωδία, πίσω από κάθε σχεδόν ανθρώπινη καταστροφή, πέρα από τον παράγοντα «φύση», πέρα από τον παράγοντα «τύχη», πέρα από τον παράγοντα «ανθρώπινο λάθος», υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: Η αδιαφορία για την προστασία, πόσω μάλλον, την καλυτέρευση της ζωής των πολλών.

Αυτή η αδιαφορία δεν λογίζεται ούτε ως ανικανότητα, ούτε ως αβλεψία. Πρόκειται, καθαρά, για πολιτική επιλογή. Πρόκειται για την πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων, με τις πολεοδομίες τους, με τους δημοτικούς τους άρχοντες, με τους εργολάβους τους, που ενώ έχουν στη διάθεσή τους και στα συρτάρια τους δεκάδες αναφορές τοπικών αρχών, δεκάδες μελέτες πανεπιστημιακών, δεκάδες παρεμβάσεις φορέων, δεκάδες καταγραφές που επισημαίνουν κινδύνους και προβλέπουν το μέλλον, εκείνες κωφεύουν.

Η μαρτυρία του καθηγητή Γεωλογίας Δ.Παπανικολάου (στον RealFm) ότι επί 20 χρόνια (!) πηγαίνει τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του στη Μάνδρα και τους διδάσκει γιατί εκεί –λόγω της αυθαιρεσίας– η νεροποντή θα φέρει τραγωδία, μιλάει από μόνη της.

Η μαρτυρία μιας πραγματικότητας που λέει ότι στην Αττική στα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν 700 ποτάμια και ρέματα, αλλά το 2000 είχαν απομείνει 70 και σήμερα λιγότερα από 50, πιστοποιεί ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο. Η τσιμεντοποίηση 550 χιλιομέτρων ρεμάτων στην Αθήνα δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο.

Ότι έπρεπε να περάσουν 90 μέρες (!) από τις φωτιές του Αυγούστου στον Κάλαμο για να αρχίσουν οι εργασίες κορμοδέτησης ώστε οι καμμένοι να μην πνιγούν κιόλας από τις αναμενόμενες βροχές, ότι μετά από τρεις ολόκληρους μήνες οι πολυάσχολοι υπουργοί δεν έχουν υπογράψει ούτε καν την Κοινή Υπουργική Απόφαση με αποτέλεσμα να μην έχουν παρασχεθεί ούτε εκείνα τα γλίσχρα 580 ευρώ της πρώτης βοήθειας στους πληγέντες, αυτά δεν είναι «φυσικά» φαινόμενα.

  • Η πλημμελής αντιπλημμυρική προστασία (δεν φέρνει κέρδη, δεν συμφέρει),
  • η ανύπαρκτη αντισεισμική θωράκιση (δεν φέρνει κέρδη, δεν συμφέρει),
  • η απουσία αντιπυρικής πρόβλεψης (δεν φέρνει κέρδη, δεν συμφέρει),
  • δεν είναι «φυσικά» φαινόμενα.

Και εδώ είναι που εντοπίζεται το πολιτικό πρόβλημα: Ότι πίσω από κάθε σχεδόν θεομηνία, πίσω από κάθε σχεδόν ακραίο φυσικό φαινόμενο, υπάρχει μια τόσο ακραία πολιτική συμπεριφορά που, τελικά, αυτή μετατρέπει τις θεομηνίες σε τραγωδίες. Τραγωδίες με οφθαλμοφανώς ταξικό πρόσημο, αφού ως συνήθως δεν πλημμυρίζουν τα «ρετιρέ» αλλά τα «υπόγεια».

Αλλά, τότε, σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για θεομηνίες. Μιλάμε για εγκλήματα…

Πηγή: imerodromos.gr



Νίκος Μπογιόπουλος: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Έξω αι ΗΠΑ Έξω το ΝΑΤΟ

Του Γιώργου Χάμψα


Τα δυο πασίγνωστα συνθήματα στην πύλη του Πολυτεχνείου του 1973 μοιάζουν φαντάσματα μιας άλλης εποχής. Φαντάσματα, ξεθωριασμένα από την πολύχρονη προσπάθεια σκύλευσης των μηνυμάτων της εξέγερσης του Νοέμβρη και της προσαρμογής της στο ύψος ενός αθεράπευτα κυνικού, διεφθαρμένου, αδιόρθωτου επίσημου πολιτικού προσωπικού.

Ο Νοέμβρης «δικαιώθηκε» τόσες φορές όλα αυτά τα 44 χρόνια, που έχασε την ψυχή του.

«Δικαιώθηκε» με την καρικατούρα Δημοκρατίας της μεταπολιτευτικής περιόδου που, αφού «εκδημοκρατίστηκε» από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και «μεταρρυθμίστηκε» από τον Κ. Σημίτη, κατέληξε σήμερα να αποτελεί σπάραγμα ενός μεταμοντέρνου προτεκτοράτου με παραδομένη κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας.

«Δικαιώθηκε» καθώς, αφού «αξιοποίησε» 2-3 Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, άλλα τόσα πακέτα Ντελόρ και δεκάδες ΕΣΠΑ με αντίτιμο την ανατίναξη της αγροτικής και μεταποιητικής παραγωγής, κατάφερε να μετατραπεί σε μια αποικία χρέους και αδιάντροπα να διακηρύσσει σήμερα την «καθαρή έξοδο» από τα μνημονιακά δεσμά, αφού προσυπέγραψε επιτήρηση μέχρι το 2060 και παράδοση του εθνικού πλούτου μέχρι το 2116.

«Δικαιώθηκε» καθώς τις τελευταίες αράδες της καταστροφικής πορείας της χώρας υπέγραψε μια κυβέρνηση που αναδείχθηκε στην εξουσία για να ανατρέψει τάχα αυτή την καταστροφή και συνεχίζει να παριστάνει την «αριστερά», παραδίδοντας τα κλειδιά ταυτόχρονα σε Βερολίνο και Ουάσιγκτον. Ποιος άλλος θα μπορούσε να πετύχει ένα τέτοιο κατόρθωμα;

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τις μέρες εκείνες του Νοέμβρη του ’73, τα φαντάσματα παίρνουν την εκδίκηση τους.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συνεχίζουν να πυρπολούν τη Μ. Ανατολή, τα Βαλκάνια τον κόσμο ολόκληρο. Περισσότερο από ποτέ κινδυνεύει, όχι μόνο η ειρήνη, αλλά αυτή η ίδια η ζωή. Η πιθανότητα ενός γενικευμένου αρπάγματος, μιας πυρηνικής σύγκρουσης, προβάλει σήμερα ως ισχυρό ενδεχόμενο καθώς, εν μέσω κρίσης, οι ισχυροί της γης ξαναμοιράζουν τον πλανήτη σε ζώνες επιρροής και εκμετάλλευσης.

Οι «δικαιωμένοι» ιθύνοντες της χώρας, οι εργολάβοι της «δικαίωσης» του Πολυτεχνείου, συνεχίζουν να εκλιπαρούν για διάσωση αυτούς τους ίδιους τους βιαστές της χώρας. Ορισμένοι αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Τραμπ τον υπερασπιστή της παγκόσμιας «ειρήνης και ασφάλειας». Όλοι μαζί αδιαφορούν για την τύχη της χώρας και του λαού της. Με τα μάτια στραμμένα στα διάφορα Paradise Papers, μοχθούν για τη διάσωση τους, διαγκωνιζόμενοι να αποδείξουν ποιος είναι το πιο πιστό κατοικίδιο του συστήματος.

Και με ήσυχη τη συνείδηση θα καταθέσουν το στεφάνι τους…

Πηγή: e-dromos.gr



Γιώργος Χάμψας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Στα νερά της Στυγός

Στάθης


Θεομηνία λέει! – μπα, ανθρώπινη αχρειότης. Οδύνη, δέος, πένθος, τα συναισθήματα επιστρατεύουν τις λέξεις τους, αλλά μυαλό και ψυχή μένουν άφωνα. Ξέραμε τι θα συμβεί. Από προηγούμενες τραγωδίες. Έβγαιναν τότε οι Επιμηθείς και μας διαβεβαίωναν ότι την επόμενη φορά θα γίνουν Προμηθείς.

Τρίχες! λίγο μετά την κάθε καταστροφή οι δουλειές επέστρεφαν στα συνήθη, στους διαγωνισμούς, στις αναθέσεις, στο ποιος θα πάρει τη δουλειά, στις παραταξιακές ίντριγκες. Φωλιασμένο το κακό ακόνιζε τα νύχια του για να επέλθει ξανά – σιγά! έχουμε ώς τότε καιρό.

Τώρα πνιγμός, τώρα οδυρμός, άλλοι αρμόδιοι κρύβονται κι άλλοι σκάνε μύτη θρασείς. «Δεν προσφέρονται οι τραγωδίες για πολιτική εκμετάλλευση» λένε οι πολιτικοί που ετοιμάζουν την επόμενη τραγωδία.

Στο μεταξύ σαν τις σταγόνες της βροχής που συνεχίζει να πέφτει φθάνουν η μία μετά την άλλη οι ειδήσεις για τον αριθμό των νεκρών, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, στους δώδεκα νεκρούς τελείωσε και η έκτακτη σύσκεψη που είχε συγκαλέσει για την αντιμετώπιση της καταστροφής ο πρωθυπουργός στο Μαξίμου. Εις πείσμα των (στερεοτυπικών) συμπερασμάτων της σύσκεψης οι νεκροί συνεχίζουν να δίνουν το «παρών» της απουσίας: δεκατρείς, δεκατέσσερις, δεκαπέντε…

Επιστρατεύονται τα δημοσιογραφικά κλισέ, «Θριάσιο, ανοχύρωτη πόλη», «όπου φτωχός και η μοίρα του», και το μελάνι παγώνει, τα πλήκτρα κρασάρουν, οι ίδιες μας οι σκέψεις μας μουντζώνουν. Έχει ξαναγίνει και θα ξαναγίνει – «οι τραγωδίες δεν προσφέρονται για πολιτική εκμετάλλευση»! μηρυκάζουν οι πολιτικάντηδες. τι λέτε, ρε;

Οχυρωμένοι πίσω απ’ την τραγωδία, ετοιμάζετε την επόμενη και μιλάτε χωρίς να σας στοιχειώνουν οι νεκροί! Αλήθεια, τόσα χρόνια με τόσους αδικοχαμένους ουδείς καρεκλοκένταυρος έχει απέλθει, έστω κρυφά, απ’ τη σκηνή. Όλα εξιλεώνονται μέσα σε ένα ατελείωτο μπλα - μπλα, με την μπάντα να παιανίζει το σάουντρακ της αναλγησίας, της ανικανότητας, του παράνομου πλουτισμού.

Διότι σε αυτά αναλώνονται τα κομματόσκυλα και της κεντρικής διοίκησης και των δημοτικών αρχών – αυτές οι τελευταίες, πιο κοντά στον λαό από όλες τις άλλες εξουσίες και όμως πιο διεφθαρμένες απ’ όλες. Τι θαύμα! Η χώρα αυτή είναι από καιρό μιαρή. Δεν έχει βωμούς, δεν θυσιάζει στους θεούς η πολιτική, θυσιάζει τους ανθρώπους στα φράγκα. Δεν κυκλοφορούν στους δρόμους ούτε το σέβας ούτε η ντροπή. Κάθε φορά τα ίδια λόγια – ο τρέχων πρωθυπουργός βγαίνει πλέον στις τηλεοράσεις προς διάγγελμά του επί παντός του επιστητού όσον έβγαινε στο σανίδι η μακαρίτισσα Αλίκη Βουγιουκλάκη.

«Πρωτόγνωρο» λέει το φαινόμενο, αλλά γνώριμοι οι διαχειριστές της φρίκης ου μην αλλά και οι γεννήτορες – όχι οι ίδιοι πάντα, αλλά πάντα της ίδιας λογικής. Κανένα έργο υποδομής, καμιά πρόληψη, αλλά αενάως ο ίδιος επικήδειος της ελεεινής μορφής: θα συνδράμουμε, θα συντρέξουμε με όλες μας τις δυνάμεις, τράβα κι ένα «εθνικό πένθος», μεγάλε, για να μας πάρουν τα νέφη στα σοβαρά.

Και ο αύξων αριθμός των νεκρών, ούτε ένα δάκρυ δεν φέρνει στα μάτια των ρητόρων της συμφοράς, των αλμπάνηδων που συσκέπτονται πώς να κρύψουν τις ντροπές τους, πώς να χειρισθούν επικοινωνιακώς τη θεοστυγή τους αμεριμνησία και την επωφελή ιδιοτέλεια. Που για μιαν ακόμη φορά οδήγησε σε ανθρωποθυσίες. Ανάθεμα. Δεν πιάνει. Οι γόοι και οι αρές σβήνουν. Τα παχιά λόγια μένουν. Μένουν κι ετοιμάζουν την επόμενη τραγωδία.

Τρέχουν οι πυροσβέστες, οι χωροφύλακες, οι καλοί άνθρωποι μέσα στις λάσπες και τις βροχές να σώσουν ό,τι μπορούν σε μια χώρα που μπάζει από παντού. Μια χώρα σαν (πρώην) νεόπλουτη γκλαμουριάρικη βίλα. Που ξανάγινε της Ψωροκώσταινας η παράγκα – τράβα της ένα διάγγελμα ακόμα, ότι βγαίνει στις αγορές, ότι έρχονται οι επενδυτές, ότι σε 100 χρόνια θα ανοίξουμε λαγούμια να φεύγουν τα νερά, ότι κι εμείς για την Ευρώπη αγωνιζόμαστε, ότι για αυτό κάνουμε πλειστηριασμούς σπιτιώνόπα, ρε! να μια καλή ιδέα: παίρνουν τα σπίτια οι τράπεζες για να μην τα πάρει το ποτάμι. «Επικοινώνησέ το», ρε Τζανακόπουλε!

***

«Κι αυτό θα περάσει», όχι κατά τον τρόπο που το έλεγαν οι δουλευταράδες και οι βιοπαλαιστές παλαιότερων εποχών, αλλά κατά τον τρόπο που οι σύγχρονοι ουτιδανοί της καρέκλας ρίχνουν στη λήθη τα έργα τους, αδιάβροχοι, χοντρόπετσοι, πανέτοιμοι να είναι ανέτοιμοι, αυτοί που εκπαιδεύουν τον λαό να μην τους ζητά ποτέ τον λόγο. Διότι κατά βάθος ο λαός φταίει με τα αυθαίρετα και τα μπαζώματα που η εξουσία του επέτρεπε (με το αζημίωτο) να στήνει. Ο λαός είναι ο λαϊκιστής κι όχι οι δημαγωγοί που τον εκμαυλίζουν, που τον παροτρύνουν στην ανομία. Που ένοχο πλέον κι ενοχικό τον έχουν στο χέρι. Αρχαία κόλπα!

Ποιος εργολάβος πιάστηκε; ποιος δήμαρχος παραιτήθηκε; ποιος περιφερειάρχης καθαιρέθηκε; ποιος υπουργός παύθηκε; Τίποτα! Απλώς μήνις Θεού! Θεομηνία! Οι φωτιές, οι σεισμοί, οι πλημμύρες – τι να κάνουμε μπροστά στις Θεομηνίες; Προληπτικά έργα μήπως; μηχανισμούς ετοιμότητας; – δεν είναι παραγωγικές επενδύσεις αυτές, δεν δημιουργούν ευέλικτες θέσεις εργασίας. Ενώ αντιθέτως, με έναν δεκάρικο μετά την καταστροφή κάνεις τους νεκρούς γαργάρα και πας για την επόμενη «πρωτοφανή» τραγωδία.

Σε λίγο αυτή η κυβέρνηση ή κάποια άλλη θα ανεβάσουν το δράμα τους στην Επίδαυρο.

Μάλιστα, για κάθε πνιγμένον που θα θρηνείται από τον Χορό των Μωρών (αλλά πάντα) Παρθένων στο κοίλον, θα προσφέρουμε όλοι ένα μικρό συμβολικό ποσό προς αρωγήν των επόμενων πνιγμένων.

Διότι υπονόμους, ξεμπαζώματα, αντιπλημμυρικά έργα το Δημόσιο στις περιοχές που όλοι ξέρουμε ότι πάσχουν, ούτε έφτιαξε, ούτε πρόκειται να φτιάξει. Το μόνον που έχει απομείνει κόσμημα σ’ αυτήν την παντέρμη χώρα είναι να συμπαρίσταται κάθε φορά ο φονιάς στο θύμα του.

Κι όπως οι μαφιόζοι, με ένα στεφάνι εις μνήμην και μια - δυο νέες συμφωνίες για νέες δουλειές και νέα νιτερέσα, να κλείνουν κάθε φορά την υπόθεση…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Εδώ Πολυτεχνείο…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Προεόρτιες αναθέσεις…

Ανήμερες δεήσεις επικήδειες…

Μεθεόρτια συμπεράσματα…

Κι η κάθε «κουτσή Μαριώ» ανίχνευσε ένα απόφθεγμα να το αναρτήσει στο διαδίκτυο για να υποστηρίξει το προφίλ του, κι ας μην έχει ιδέα για το τι σημαίνει η λέξη «επανάσταση», έστω και σε απλές καθημερινές πράξεις.

Ένα φοιτητικό κίνημα με γνώμονα την αντίταξη στην τρομοκρατία του καπιταλισμού, και όπου τρομοκρατία επιβολή φιλήσυχης αντιμετώπισης των εκάστοτε αυθαίρετων δολοφονιών.

Το κάθε φοιτητικό κίνημα οφείλει να αντικατοπτρίζει διαστάσεις ασύμβατου πολέμου, ώστε ηχηρές ριπές να εναντιώνονται στη στρατηγική - στην τακτική - στην πολιτική πρόκλησης τρόμου.

Υπό τη σημαία του κλασσικού Πολέμου ή του Ανταρτοπόλεμου θα κατέβουν ανήμερα της 17ης Νοέμβρη χιλιάδες διαδηλωτές; Να υμνήσουν την πολιτική δολοφονία ή την καπηλεία συγκεκριμένων συμφερόντων;

Οι καταλήψεις θα αναχθούν σε διπολικά ή πολυπολικά σχήματα προς χαλιναγώγηση των φιλοδοξιών κι εξισορρόπηση της ισχύος.

Οι μηδενιστικές τάσεις μεροληπτούν συνήθως υπέρ μίας στείρας κατανόησης της Αναρχίας. Σε Κοινωνίες, όπου η οικονομική αλληλεξάρτηση εμφανίζεται άκρως επιτακτική και το πλέγμα θεσμών-κανόνων είναι τόσο πυκνό, ώστε να αυτοαναιρείται, οι φιέστες στην ουσία παραβιάζουν την απαγόρευση του «φόνου», όρος απαράβατος σε συνεργασίες ιδιοτελών παραγόντων.

Στην Ελλάδα των μνημονίων εν έτη 2017 κι εφόσον οι συνθήκες φόβου καθιστούν το άτομο ανασφαλές, η ίδια η τάξη αντιδιαστέλλεται την αταξία με τρόπο άτακτο, ώστε να επιτρέπονται παρεκκλίσεις από μεθοδικές ταξινομήσεις. Συνακόλουθα τα στέφανα που κατατίθενται μετά τιμής δεν αποτελούν ορόσημο τήρησης υποσχέσεων, δες «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», όσο κι αν τα πολιτικά μανιφέστα πρεσβεύουν διασφάλιση ακεραιότητας - μέριμνας - πρόνοιας - βασικής ιδιοκτησίας. Κατ’ επέκταση ο κατακερματισμένος ιστός, ο οποίος έχει ήδη μεταλλαχθεί σε κανιβαλικό μόρφωμα δεν δύναται να διαμορφώσει στοιχειώδεις αξίες όχι απλώς σαν ακρογωνιαίο πρόταγμα αλλά ούτε σαν μακρόπνοο υπαινιγμό.

Ποια δεσμευτική ισχύς κανόνων συμπεριφοράς θα πρυτανεύσει την 17η Νοέμβρη και ποιες εξομολογήσεις σε μικρόφωνα και συνθήματα θα ισοσκελίσουν το ισοζύγιο πολιτικής αυτοανάλυσης και ατομικής αυτοϊκανοποίησης!

Στα πρόθυρα πια μιας βαθιάς Γνώσης, οι Επαναστάτες λυμαίνονται επί δεκαετιών τον κορβανά του πλούτου και της αξιακής παρακαταθήκης, σε μία Χώρα κατεστραμμένη, η οποία επαίρεται αντίρροπες τάσεις στην ψευτό-επίγνωσή της.

Τη στιγμή που η Διπλωματία παρακμάζει συνεχώς εις βάρος της συνοχής και προς όφελος του παρεμβατισμού, η αγαλμάτινη κεφαλή του Πολυτεχνείου στην «προσπάθειά» της να την περιβάλλουν με λαμπρότητα κι έξαψη δεν ξεφεύγει απ’ τη μελαγχολική κενότητα των αδιάψευστων εμπειριών της.

Τη στιγμή που οι κομματικές χλαμύδες συνεχίζουν να καπηλεύονται την παραμικρή εγκυρότητα αντίστασης φοιτητών και να διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη λήψη νομικών αποφάσεων, τα λουλούδια ραίνουν κι επικροτούν παραδοσιακές συνιστώσες του φασισμού.

Θεσπίζεται μία ανοχή μέσω εορταστικής συμπερίληψης Διακηρύξεων - Δικαιωμάτων στο Σύνταγμα, τα οποία με την ευμετάβλητη κι απροσδιόριστη μορφή τους σαγηνεύουν και δηλοποιούν ταυτοχρόνως πράξεις συμβίωσης δικτατορισμού - ευπροσηγορίας.

Μειλίχια βλέμματα μπρος στον βωμό…

Στρογγυλοποιημένες θέσεις…

Τυποποιημένες αντιπαραθέσεις…

Κι η αλληλεγγύη υπονομεύεται απ’ τους κουκουλοφόρους...



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μπαζωμένα όνειρα που έγιναν εφιάλτες...

Στέφανος Μαντζαρίδης

Μπαζωμένα ρέματα παντού στην Αττική...

Έκαψες το δάσος και έχτισες πάνω στα αποκαΐδια την παράγκα σου. Μπάζωσες το ρέμα για να του αλλάξεις την πορεία. Γέμισες φωτοβολταϊκά το χωράφι σου πληγώνοντας τη φύση. Κάρφωσες ανεμογεννήτριες στην πλαγιά για το εύκολο κέρδος. Βίασες ξανά και ξανά τον αέρα που ανέπνεες.

Και μια μέρα το πλήρωσες πανάκριβα...

Δε λογάριασες, βλέπεις, πως η φύση είναι πιο δυνατή από σένα. Υπήρχε πριν από σένα και θα υπάρχει και μετά από το σύντομο δικό σου πέρασμα. Και τόλμησες να τα βάλεις μαζί της...

Ότι όμως κι αν κάνεις, εκείνη στο τέλος πάντα θα κερδίζει. Και θα σε τιμωρεί σκληρά για το κακό που της έκανες...

Κατά βάθος όμως δεν φταις εσύ. Ίσως το μοναδικό σου φταίξιμο να είναι που επέτρεψες να σε πετάξουν στην άκρη, που τους έδωσες το κλειδί της ζωής σου. Να σου θολώσουν τη σκέψη με τα ψίχουλα που σου πετούσαν από το τραπέζι τους. Και να τους ευγνωμονείς μάλιστα και γι αυτό...

Σε χρησιμοποίησαν και σε χρησιμοποιούν ακόμα ως απλά ένα ακόμα αναλώσιμο υλικό. Τι δεν καταλαβαίνεις άραγε; Έτσι είναι ο καπιταλισμός, κακομοίρη μου, οι φτωχοί είναι ασήμαντοι και αναλώσιμοι. Το μόνο που μετράει είναι το κέρδος των λίγων.

Κι εσύ έριξες άφθονο νερό στον ολόχρυσο τους μύλο...

Κι έστεκε πάντοτε αρωγός στον αφανισμό σου ένα κράτος ανάλγητο. Άχρηστο φαινομενικά και διαλυμένο μα που τελικά παίζει πολύ καλά το παιχνίδι των λίγων.

Περισσεύεις, βλέπεις, χαλάς τη βιτρίνα. Και γι αυτό σε πετάει διαρκώς παραέξω.

Κλείνει και τα μάτια του με τρόπο συνωμοτικό κάθε φορά που καρφώνεις κι ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της φύσης κι όλα καλά...

Πως να τα βάλεις με κάτι δυνατότερο από εσένα όπως η φύση;

Προέρχομαι από τη γενιά των αυθαιρέτων. Τότε που μέσα σε μια νύχτα ξεφύτρωναν οι παράγκες σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Δίχως καμία μελέτη, δίχως κανένα σχέδιο.

Και μ' ένα κράτος πάντοτε να κλείνει τα μάτια και να γυρνάει από την άλλη.

Πως αλλιώς θα δεχόσουν να σου κλείσει την παραλία ο δυνατός; Έχτιζες εσύ την παράγκα σου μπας και καταφέρεις να ζήσεις κι εσύ έστω και για λίγο την ψευδαίσθηση κι ο άλλος δίπλα σου διέλυε το σύμπαν...

Καταπατούσε τα πάντα γύρω σου για να περάσουν οι δρόμοι του κι εσύ το βούλωνες γιατί είχες, πίστευες, χεσμένη κι εσύ τη φωλιά σου.

Πως να καταλάβεις πως ήσουν απλά η βαλβίδα αποσυμπίεσης της οργής που έκανε την κοινωνία μας να τιναχτεί στον αέρα;

Και να 'σαι τώρα για μια ακόμα φορά να μετράς νεκρούς...

Και να τα ρίχνεις στη μοίρα και τη φύση... Ή στο Θεό. Λες και υπάρχει τέτοιος...

Κι αύριο μόλις αρχίζουν να κλείνουν οι πληγές σου, θα κάνεις και πάλι τα ίδια. Γιατί έμαθες να σκύβεις το κεφάλι και να αρκείσαι στα ψίχουλα. Κι η ζωή θα κάνει τους κύκλους της ανεμπόδιστη.
Κι εσύ θα μετράς και πάλι νεκρούς...

Αργά ή γρήγορα η καταστροφή θα έρθει...

Εικόνα ρέματος κάπου στην Αττική.

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Περνάς καλά κάνοντας τον μπάτσο στο Πολυτεχνείο, προβοκάτορα;

Γεράσιμος Χολέβας


Δεν με ενδιαφέρει –αυτή τη στιγμή– εάν είσαι βαλτός ή απλά χρήσιμος ηλίθιος.

Δεν με ενδιαφέρει εάν μέσα στο Πολυτεχνείο είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι και κάπου έξω χαίρονται εκείνοι που οργάνωσαν αυτό που εξελίσσεται από το πρωί.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι πως μια περίοδο που τα μηνύματα του Πολυτεχνείου του 73 είναι επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε εσύ κάθεσαι και πουλάς επανάσταση, την ίδια ώρα που κάθε λίγο αυξάνονται οι νεκροί στην Μάνδρα από τις πλημμύρες.

Εάν ήσουν επαναστάτης, προβοκάτορα, ας πήγαινες οργανωμένα στη Μάνδρα να βοηθήσεις στο χαμό που έχουν προκαλέσει οι αστικές πολιτικές που υποτίθεται πως καταγγέλλεις. Εκεί που θα έπρεπε η αντιπλημμυρική προστασία να είναι δεδομένη, αλλά δεν αποφέρει κέρδη, οπότε δεν συμφέρει.

Αντί αυτού εσύ αράζεις στο Πολυτεχνείο και σαν μπάτσος απαγορεύεις να μπούνε μέσα στο ίδρυμα όσοι θέλουν να τιμήσουν, επί της ουσίας, τους ήρωες του 1973 και επιθυμούν να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ανεκπλήρωτα αιτήματα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία».

Μέχρι και σε μικρά παιδιά απαγορεύεις να μπούνε μέσα, ενώ την ίδια ώρα χαίρεσαι (;) που έχουν μαζευτεί οι δυνάμεις καταστολής να το παίξουν υπερασπιστές της δημοκρατίας!

Πρέπει να είσαι περήφανος που βοηθάς τόσο τους «αριστερούς» (κυβερνώντες) όσο και τους δεξιούς φίλους των ΗΠΑ!

Θα είναι ικανοποιημένη η πρεσβεία των ΗΠΑ που φέτος δεν ξεκίνησε το τριήμερο του Πολυτεχνείου.

Να ζητήσεις καλή αμοιβή για τη βοήθεια που προσφέρεις στην απαξίωση της επετείου του Νοέμβρη.

Κι επειδή οι «μουσειακές» γιορτές δεν αποφεύγονται με προβοκατόρικες ενέργειες μην αρχίσεις να μουρμουρίζεις για τις εξεγέρσεις «χωρίς τα κόμματα».

Οι εξεγέρσεις, προβοκάτορα, χρειάζονται κόσμο, χρειάζονται τον λαό και δεν είναι ψευτοελιτίστικα χάπενινγκ για τυπάκια που δηλώνουν «αντιεξουσιαστές».

Πάντως, προβοκάτορα, ακόμα κι αν δηλώνεις πως ασπάζεσαι την αναρχική ιδεολογία (με την οποία διαφωνώ αλλά τη σέβομαι όταν την εκπροσωπούν αναρχικοί κι όχι βαλτοί ή χρήσιμοι ηλίθιοι) να είσαι σίγουρος πως προκαλείς οργή σε όποιον αγωνίζεται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Και για να τελειώνουμε:

Περνάς καλά κάνοντας τον μπάτσο στο Πολυτεχνείο, προβοκάτορα;

Πηγή: imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι χάρτες με τις περιοχές εξόρυξης πετρελαίου στο δήμο Ζίτσας...

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.


Ας σώσουμε την Ήπειρο.


Ας βάλουμε όλοι μια λεζάντα, σε κάθε ηλεκτρονικό μέσο που χειριζόμαστε ΄΄

΄΄ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ΄΄ ΄΄Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΘΑ ΧΑΘΕΙ΄΄

Αγαπημένοι φίλοι που με τιμάται με την παρουσίας σας στο ΧΕΙΜΑΡΡΟ μου, από εκτίμηση, αγάπη ή συνήθεια σας ευχαριστώ πολύ.

Σήμερα φίλοι μου η Ελλάδα ολόκληρη χάνεται.

Σε ένα μήνα δεν θα λέμε πως δεν υπάρχει καιρός….

Τα υποθηκευμένα σπίτια άρχισαν να περνάν στα ξένα FANS.

Τώρα γίνονται κάποιες κινήσεις,από τον λαό.

Μακάρι να πετύχουν. Έβαλαν λέει και όριο τις 300.000 ευρώ…η κυβέρνηση των ανικάνων. Ταλέντο που έχουμε όλοι μας, όταν για πολλά χρόνια στέλναμαν στην βουλή των Ελλήνων ότι χάλια είχαμε και έχουμε, σε πολιτικούς...

Αύριο όπως γνωρίζετε θα πάει στις 150.000 το άρπαγμα των σπιτιών και μετά στις 50.000 ευρώ.
Είναι η προεργασία της πλήρους υποδούλωσης των Ελλήνων.

Σήμερα όμως γίνεται και κάτι χειρότερο.

Πούλησαν τα παιδιά του πολιτικού μας κόσμου, όλων των αποχρώσεων πλην΄΄ ΚΚΕ νομίζω, αφού αυτοί δεν κυβέρνησαν. Αν και οι συνδικαληστές τους τα ίδια( σκ ) με τους άλλους ήταν΄΄΄΄ πούλησαν λοιπόν τον υπόγειο πλούτο της χώρας μας.

Έδωσαν τα πετρέλαια Ιονίου και Ηπείρου για 130.000.000 δολάρια ή ευρώ το χρόνο…

Με τον τρόπο αυτό θα καταστρέψουν το τουρισμό, την γεωργία την κτηνοτροφία.

Φυσικά όπως και τον καιρό των Ολυμπιακών Αγώνων στα εργοτάξια της άντλησης του πετρελαίου θα εργάζονται μετανάστες από τις χώρες που μας ήρθαν μέσα από την τουρκία με τις ευλογίες της Ε.Ε και φυσικά έχουν διαφορετική κουλτούρα και πολιτισμό.

Επειδή κάνουν και 10 παιδιά ο κάθε ένας, καταλαβαίνετε ότι ελληνόπουλα δεν θα μπορούν να ζήσουν πια στην πατρίδα τους.

Ζητάμε πρώτον από όλους σας να μάθετε τους προδότες.Βουλευτάδες και δημαρχαίους..

Δεύτερον να δείτε με πόση μαεστρία προετοίμαζαν την σκλαβιά μας κάποιοι.

Σήμερα κανένας δεν πρέπει να μείνει ανενεργός.

Χάνεται η πατρίδα μας. Αν χαθε ή η Ήπειρος και η Θράκη τι θα μείνει;

Αυτοί που νομίζουν πως είναι θέμα μόνο δικό μας, κάνουν λάθος.

Στην Ήπειρο λέμε, πως αν του δώσεις το δάχτυλο, θα σου κόψει το χέρι και μετά θα σε φάει όλον.

Σε κάθε σπίτι Ηπειρώτικο υπάρχουν ιστοσελίδες, f/b, τουίτερ, ή Googl +

Αντί όλοι οι πατριώτες να βάζουμε φωτογραφίες όμορφες από το παρελθόν, ΄΄που είναι παρελθόν΄΄,,,ας φροντίσουμε να έχουμε και μέλλον.

ΜΕΛΛΟΝ θα έχουμε όταν υπάρχει ο πνεύμονας Ήπειρος.

Όταν υπάρχουν τα χωριά μας. Και όχι μόνο αντλίες πετρελαίου και μετανάστες που θα εργάζονται εκεί και που κι αυτοί αναλώσιμα υλικά θα είναι.Απλά σήμερα δεν το γνωρίζουν. Νομίζουν πως είναι σε παράδεισο…

Εκείνοι που φταίνε, είναι οι μικροπουλητές που πούλησαν χωρίς να ΄΄γνωρίζουν!΄΄ τις επιπτώσεις.

Δεν είμαστε μεγάλη θάλασσα να κάνουν την άντληση.

Δεν είμαστε έρημος για να μην ενοχλούν.

Δεν είμαστε στέπα ούτε απέραντες έρημες εκτάσεις ψύχους.

Δεν είμαστε Β Πόλος ακατοίκητος.

Είμαστε ο πνεύμονας της Ευρώπης.

Είμαστε η πηγή της Ελλάδος σε νερό.

Έχουμε κτηνοτροφικές μονάδες και γεωργικές.

΄Έχουμε τουρισμό.

Κάποιοι εκεί στην Παραμυθιά στέλνουν αγροτικά προ’ι’όντα, ελιές, λάδι, τυροκομικά, λαχανικά βιολογικά, σε όλον τον κόσμο. Η ΔΩΔΩΝΗ έφτασε ως την Σιγγαπούρη που τα 250 γραμάρια φέτας,έχουν 16 ευρώ..τα βότανά μας έφτασαν παντού σε όλον τον κόσμο.

Σήμερα που η Ήπειρος αρχίζει να ζωντανεύει, που οι νέοι μας που γύρισαν πίσω δημιουργούν,, σήμερα εμείς θα αφήσουμε να τη ρημάξει η παραγωγή του πετρελαίου.

Όλη αυτή η πανίδα των άγριων ζώων ή χλωρίδα σπάνιων βοτάνων δεν θα υπάρχει θα δηλητηριάσθει, θα χαθεί για το τίποτε;

Ήπειρος χωρίς δάση, χωρίς κάστρα, εκκλησιές, πηγές, Αχέροντα Αχερουσία,λίμνες ποτάμια, και άγρια ζώα από την αρκούδα μέχρι το ζαρκαδάκι με τα μεγάλα αθώα μάτια το πονηρό σκιουράκι, θα χαθούν. Και ότι χάνεται δεν έχει γυρισμό.

Όλοι μαζί μπορούμε να σταματήσουμε έστω και την τελευταία στιγμή την καταστροφή την ολοκληρωτική




Μελετώντας κανείς του χάρτες, βλέπει ότι στο νομό Ιωαννίνων έχουν γίνει ως σήμερα ερευνητικές γεωτρήσεις στο Δελβινάκι, στη Λάβδανη (3), στην περιοχή του Καλπακίου (Δήμητρα 1 και 2), στον Παρακάλαμο, τη, Βροσίνα, τη Δραγοψά και τη Λίπα.

Πηγή: cheimarros.eu/



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

Δημήτρης Μηλάκας


Μια μέτρια προς ισχυρή, σε καμία όμως περίπτωση ακραία καταιγίδα ήταν αρκετή για την καταστροφή που κόστισε ανθρώπινες ζωές στο Θριάσιο. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος καθώς ειδικοί και μη εδώ και χρόνια είχαν προβλέψει τι ακριβώς θα συμβεί. Οι προειδοποιήσεις αυτές ωστόσο δεν κινητοποίησαν τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων ούτε τη σημερινή Περιφερειακή Διοίκηση, η οποία μάλιστα πριν λίγες μέρες δήλωνε έτοιμη να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους φαινόμενα.

Δεδομένης της καταστροφής οι διατυπώσεις περί εγκληματικής αδράνειας και αδιαφορίας δεν είναι υπερβολικές, καθώς οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς γνωρίζουν εδώ και χρόνια, και μάλιστα με λεπτομέρειες, τους κινδύνους που συνεπάγεται για την περιοχή η μη υλοποίηση των απαραίτητων έργων αντιπλημμυρικής προστασίας.

Οι τεράστιες καταστροφές και οι απώλειες ανθρώπινων ζωών που προέκυψαν από την καταιγίδα απέδειξαν για μια ακόμα φορά την τραγική έλλειψη υποδομών και κυβερνητικού σχεδιασμού για την προστασία από τα φυσικά φαινόμενα. Ίσως τελικά τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας δεν βρίσκονται στην προτεραιότητα των κυβερνώντων καθώς κοστίζουν και δεν αποδίδουν οικονομικά κέρδη, ούτε προσφέρονται προς εκμετάλλευση, ούτε προσελκύουν επενδυτές…

Πένθος


Κάπως έτσι η Ελλάδα βυθίστηκε στο πένθος. Η κακοκαιρία που έπληξε τα ξημερώματα της Δευτέρας τη Δυτική Αττική άφησε πίσω της 15 νεκρούς (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές), πέντε τραυματίες και αδιευκρίνιστο αριθμό αγνοουμένων.
Οι εικόνες που μετέδιδαν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων από τη Μάνδρα, τη Νέα Πέραμο και τη Μαγούλα, όπου σπίτια, εργοστάσια και καταστήματα χάθηκαν κάτω από τόνους νερού και λάσπης αποτύπωναν το μέγεθος της καταστροφής.

Από τις πρώτες ώρες της θεομηνίας οι κλήσεις στο κέντρο επιχειρήσεων της πυροσβεστικής για πλημμυρισμένα σπίτια και επιχειρήσεις, εγκλωβισμένους επιβάτες στα παρασυρμένα αυτοκίνητα και λεωφορεία ακόμα και στην Εθνική Οδό Αθηνών Κορίνθου, ξεπέρασαν τις 600.
Τουλάχιστον 180 πυροσβέστες με τη συνδρομή κλιμακίων της ΕΜΑΚ, της Περιφέρειας και των δήμων προσπαθούσαν επί ώρες να σώσουν δεκάδες ανθρώπους που είτε είχαν εγκλωβιστεί στα κατεστραμμένα σπίτια τους, είτε κινδύνευαν από τους ορμητικούς χείμαρρους που δημιουργήθηκαν.

Μέσα σε λίγες ώρες η περιοχή καλύφθηκε από φερτά υλικά που έχουν κατέβει από το βουνό που έχει αποψιλωθεί από τις πυρκαγιές, πλημμυρίζοντας τις εθνικές οδούς, παλαιά και νέα, με νερά και λάσπες κάνοντας δραματικά ολοφάνερη την έλλειψη αντιπλημμυρικών έργων.

Πριν δέκα χρόνια


Οι προβλέψεις για επικείμενη καταστροφή είχαν διατυπωθεί εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Σε δημοσίευμα του Ριζοσπάστη στις 10 Οκτώβρη του 2007 περιγράφονταν παραστατικά η κατάσταση στην περιοχή και επισημαίνονταν οι κίνδυνοι. Αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στις προειδοποιήσεις που είχαν διατυπωθεί και επί μια δεκαετία δεν τις άκουσε κανείς υπεύθυνος:

«Με την απειλή των πλημμυρών ζουν οι κάτοικοι Μενιδίου, Άνω Λιοσίων, Ζεφυρίου, Ασπροπύργου, Μάνδρας, Ελευσίνας. Η πρόσφατη πυρκαγιά στην Πάρνηθα σε συνδυασμό με την ανυπαρξία έργων αντιπλημμυρικής θωράκισης με ευθύνη της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, προκαλεί στους κατοίκους έντονη ανησυχία.

Τα επείγοντα αντιπλημμυρικά έργα στις καμένες περιοχές της Πάρνηθας, σύμφωνα με τους αρμόδιους, έχουν ολοκληρωθεί κατά 90% με τοποθέτηση κορμοπλεγμάτων, κλαδοπλεγμάτων και φραγμάτων ανάσχεσης. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, αυτά τα έργα είναι αντιδιαβρωτικά και συγκρατούν τα χώματα, ωστόσο δεν αποτελούν αντιπλημμυρικά έργα των πόλεων. Είναι σίγουρο ότι, παρά τα έργα αυτά, η ποσότητα των νερών που θα κατεβαίνει πλέον από το καμένο βουνό θα αυξηθεί. Επιπλέον, τα μπαζωμένα ρέματα και τα ελάχιστα έως ανύπαρκτα δίκτυα ομβρίων υδάτων, θα πλημμυρίσουν...

Το ρέμα Αγίου Γεωργίου που διασχίζει τον Ασπρόπυργο και καταλήγει στη θάλασσα, μπροστά από τα διυλιστήρια, παραμένει μπαζωμένο στο μεγαλύτερο μήκος του, ενώ μέσα στην κοίτη του βλέπει κανείς από δρόμους μέχρι βιοτεχνίες.

Το ρέμα του Αγίου Ιωάννη είναι το μόνο στο οποίο έγιναν κάποια έργα στο γνωστό σημείο της Χαλυβουργικής στην Εθνική οδό, όπου και καταλήγει. Την ίδια στιγμή όμως στην περιοχή της Κορυτσάς Ασπροπύργου από την οποία περνάει, το πρόβλημα της υπερχείλισής του παραμένει, λόγω της υποδοχής των νερών της Αττικής Οδού και των εγκαταστάσεων του ΟΣΕ.

Το ρέμα της Αγίας Αικατερίνης στη Μάνδρα είναι κι αυτό μπαζωμένο, με αποτέλεσμα να πνίγει την περιοχή σε κάθε βροχή».

…φταίει ο καιρός;


Κάποιοι από την κυβέρνηση μπήκαν στον πειρασμό να αποδώσουν την καταστροφή στον καιρό και τα απρόβλεπτα ακραία καιρικά φαινόμενα. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χαρά Καφαντάρη σε δηλώσεις της υποστήριξε ότι «τελικά τα ακραία φαινόμενα που είναι και συνέπεια της κλιματικής αλλαγής πρέπει η πολιτεία να τα αντιμετωπίσει για να μην υπάρχουν ανθρώπινα θύματα. Είναι ευκαιρία μιας και αυτή την περίοδο διεξάγεται η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα στην Βόννη».

Ωστόσο ο μετεωρολόγος Θοδωρής Κολυδάς μιλώντας στο «Ποντίκι» είπε: «Ήταν καθαρά τοπικό φαινόμενο. Μια μέτρια προς ισχυρή καταιγίδα αλλά όχι κάτι ακραίο. Όμως με το νοτιά και τα μεγάλα ποσοστά υγρασίας αναπτύχτηκαν νεφώσεις σε χαμηλό σχετικά υψόμετρο από την επιφάνεια της γης, που εγκλωβίστηκαν πάνω από το όρος Πατέρα. Έτσι, η καταιγίδα απέκτησε μια ισχύ και εμμονή πολύ μεγαλύτερη του αναμενομένου και προκάλεσε αυτή την καταστροφή και τόσες χαμένες ανθρώπινες ζωές…».

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Επί τη επετείω

Στάθης


Στα ελληνιστικά χρόνια επικράτησε τα ονόματα των ηγεμόνων να συνοδεύονται από προσωνύμια, όπως ο Ευπάτωρ, ο Φιλάδελφος, ο Πολιορκητής, ο Σωτήρας, ο Κεραυνός, ο Μέγας (ευκολάκι) – προσωνύμια ακόμα κι ελαφρώς σατιρικά, όπως ο Δόσων ή ο Αυλητής.

Αυτό συνέβαινε αφενός διότι τα ονόματα των ηγεμόνων επαναλαμβάνονταν –Σέλευκος Σέλευκος, Πτολεμαίος Πτολεμαίος, Αντίοχος Αντίοχος, Φίλιππος Φίλιππος κ.τ.λ.– και αφετέρου διότι οι ηγεμόνες έπρεπε να φέρουν κι ορισμένα διακριτά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στον «θεϊκό άνδρα». Καθότι στην ελληνίζουσα κοσμοθεωρία της εποχής η ανατολίτικη μοναρχία (ιδιαιτέρως μετά τον Μεγαλέξανδρο) θα έπρεπε να είναι ενάρετη. Αυτή η έννοια του «θεϊκού ανδρός» πέρασε στην πολιτειακή αντίληψη των Βυζαντινών με το δόγμα ότι ο μονάρχης κυβερνάει με τη φώτιση του Θεού υπέρ του λαού, ενώ στη Δύση μετουσιώθηκε στον μονάρχη ελέω Θεού.

Στην εποχή μας δεν υπάρχουν «θεϊκοί άνδρες» – τουλάχιστον όχι σε κοινή θέα. Οι ηγεμόνες της εποχής μας αποτελούν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, εκείνο που κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου. Αυτοί οι θεϊκοί άνδρες κατοικούν σε Ιερά Παλάτια, πολύ μακριά και πολύ πιο ψηλά από την πλέμπα, δηλαδή το 70% του παγκόσμιου οικονομικώς ενεργού πληθυσμού, που με τη σειρά του κατέχει το 2,7% του πλούτου.

Τους θεϊκούς άνδρες της εποχής μας ελάχιστα απασχολεί η ενάρετη διακυβέρνηση, καθ’ ότι κατέχοντας το 50% του παγκόσμιου πλούτου (ήτοι 140… τρισεκατομμύρια δολάρια) έχουν δημιουργήσει ένα παγκόσμιο χρέος όλων προς όλους (και ταυτοχρόνως όλων εναντίον όλων) της τάξεως των 326 τρισεκατομμυρίων δολαρίων!! Πλην όμως για αυτήν τη φάρα (σέχτα και κάστα) που αποτελεί το στέμμα της παγκόσμιας αστικής τάξης, το πρόβλημα δεν είναι ηθικό (η ηθική αφορά πάντα στην τακτοποίηση της ζωής των παρακατιανών), το πρόβλημα είναι ζήτημα λογικής. Το ερώτημα δηλαδή δεν αφορά καν σε οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης (πόσω  μάλλον ενάρετης), αλλά σε μια νεφελοκοκκυγία που κορυβαντιά αλλόφρων πέραν του καλού και του κακού. Πρόκειται για την ίδια την παρουσία του παράλογου εν πλήρει ισχύ και δόξη. Το παράλογο με τη σειρά του μόνον την τυχαιότητα μπορεί να απελευθερώνει, και από την τυχαιότητα χειρότερα είναι μόνον τα αποτελέσματά της.

Όμως, ας αφήσουμε τους επωνύμους των Ανωνύμων Εταιρειών –ουδείς άλλωστε επικαλείται τα ονόματά τους επί ματαίω– και ας έρθουμε στους κολαούζους τους –κάτι «καραγκιόζηδες» στους οποίους οι «θεϊκοί άνδρες» αναθέτουν την διακυβέρνηση των επαρχιών τους, κάτι τσαρλατάνους όπως ο Τραμπ κι ο Σόιμπλε, όπως ο Μακρόν και οι φασίστες στην Ουκρανία, όπως ο Πούτιν και τα υβρίδια μανδαρίνων- κομμουνιστών στο Πεκίνο.

Καθώς οι κλέφτες χρειάζονται κλεπταποδόχους έτσι και οι σαλτιμπάγκοι των θεϊκών ανδρών χρειάζονται ανθυποσαλτιμπάγκους, όπως ο Ραχόι, ο Τσίπρας, ο Μπέπε Γκρίλο και τόσοι άλλοι. Απομακρυσμένη πλέον η αστική δημοκρατία από κάθε είδους λαϊκή εντολή, μπορεί να χωνεύει τα πάντα και να τα μεταβολίζει σε μια «τροφή για θεούς». Σοσιαλδημοκράτες ψηφίζει ο Γερμανός, «μεγάλος συνασπισμός» του βγαίνει, «Όχι» ψηφίζει ο Έλληνας στο δημοψήφισμα, «ναι» του το κάνει ο Τσίπρας. Μια τρέλα που επιτρέπει στον ληστή να σε ληστέψει και ύστερα να σου δώσει πίσω, μέρισμα από τα κλοπιμαία, πέντε χάντρες (κατά την προσφυή γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη στην «Καθημερινή»). 

Κατά την αρχαία παράδοση λοιπόν των προσωνυμίων, αν όχι οι «θεϊκοί άνδρες» αλλά τα τσιράκια τους θα μπορούσαν να έχουν κι αυτά το παρωνύμιό τους, φερ’ ειπείν Τσίπρας ο Ευεργέτης (όταν μοιράζει μέρισμα απ’ τα κλεμμένα), Τσίπρας ο Φιλάθρωπος (όταν κόβει συντάξεις και μειώνει μισθούς), Τσίπρας ο Ανασκολοπητής –κατά το Βλαντ ο Παλουκωτής– (όταν γδέρνει στην υπερφορολόγηση όλο το παραγωγικό δυναμικό των Ελλήνων), Τσίπρας ο Αταλλός (όταν παραδίδει την πατρίδα του «κληρονομιά στη Ρώμη» για έναν αιώνα), Τσίπρας ο Ευσεβής (ευφημισμός του Θεομπαίχτης), Τσίπρας ο Αριστερός (εδώ γελάνε και οι γραβάτες), Τσίπρας ο Πούλιτζερ (όταν αντικαθιστά την παλιά διαπλοκή με τη νέα δική του), Τσίπρας ο Σοφός (ο εν αλαζονεία και μέθη ευρισκόμενος), Τσίπρας ο Φιλόστοργος (όταν κόβει τα επιδόματα από τα ανάπηρα παιδάκια), Τσίπρας ο Μολών Λαβέ κι Απάνω Τούρλα

Α, ρε Έλληνες…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »