προσφατα

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Το Δίλημμα της Αριστεράς εμπρός στην κάλπη

Του Όττο


Εκλογές πλησιάζουνε και πάντα τέτοια εποχή η συζήτηση φουντώνει, η αντιπαράθεση οξύνεται. Είναι ωστόσο κάμποσο θλιβερή η σκέψη, ότι οι Έλληνες ακόμα περιμένουν να ‘ρθουν εκλογές για να σκεφτούν και να μιλήσουν πολιτικά, πριν λουφάξουν και πάλι στη μικροαστική τους νιρβάνα για να περιμένουν τις επόμενες. Δεν θέλω να θρέφω αυταπάτες για τούτο το στημένο παιχνίδι, όμως από την άλλη πλευρά, νιώθω πως είμαι υποχρεωμένος ως Δημοκρατικός Πολίτης να συμμετάσχω, αφού και στην αντίθετη περίπτωση πάλι θα έχω την ευθύνη για ό,τι προκύψει απ’ την ψήφο των υπόλοιπων.

Όταν έχεις δυο επιλογές, μια κακή και μια κάκιστη, λογικά προτιμάς την πρώτη.

Το αντίδοτο σε μια στημένη εκλογική διαδικασία δεν είναι η αποχή, αλλά η διεξαγωγή προεπαναστατικών ζυμώσεων, η αγκιτάτσια που λένε πως απαιτείται για να βρουν οι επαναστατικές διαδικασίες το δρόμο τους.

Όμως τούτη τη στιγμή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει. Απεναντίας, μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας δείχνουν να έχουν εναποθέσει σε μια κυβέρνηση υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, τις τελευταίες τους ελπίδες αναίμακτης διεξόδου απ’ τον Λαβύρινθο του Πάνα στον οποίο μας έχουν σύρει η ΕΕ και οι μνημονιακές ξενόδουλες κυβερνήσεις της επαίσχυντης διακυβέρνησης.

Ας δεχτούμε λοιπόν να παίξουμε τούτο το παιχνίδι, υπό τούτη την οπτική γωνία…

Το πρώτο λοιπόν δίλημμα που έχει ν’ αντιμετωπίσει κάποιος που βρίσκεται σ’ αυτήν τη θέση, είναι το κλασικό Δίλημμα της Αριστεράς: ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ; (για την λεγόμενη κεντροαριστερά δεν θα μιλήσω, μιας και τη θεωρώ ότι ανήκει φύσει και θέσει στην απέναντι πλευρά του λόφου.) Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τούτο είναι ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα, αφού υπάρχει ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα μικρότερα αριστερά κόμματα, που διεκδικούν την ψήφο μας. Δυστυχώς όμως, το στημένο πολιτικό σκηνικό του καλπονοθευτικού ορίου του 3%, αποκλείει τούτη τη στιγμή τέτοιες επιλογές. Δυστυχώς δεν βρισκόμαστε στον Μάη του ’12 πλέον.

Άλλωστε ο πραγματικός σκοπός και η αληθινή θέση τέτοιων κομμάτων δεν είναι η κυνοβουλευτική ανέλιξη, αλλά η διενέργεια επαναστατικών διεργασιών σε επίπεδο βάσης. Εκεί θα πρέπει να επικεντρωθούν, αν θέλουνε να παίξουν σημαντικό ρόλο στις κοινωνικές διαδικασίες που θα πρέπει να συμβούν, προκειμένου να πετύχει ένα εγχείρημα τόσο περίπλοκα δύσκολο, όσο αυτό της Αριστερής Ανόρθωσης της χώρας.

Το επιχείρημα της «Χαμένης Ψήφου» δυστυχώς ισχύει, όμως κανένας δεν μπορεί να μιλήσει για «Χαμένη Φωνή» στους κοινωνικούς αγώνες κι από εκεί τούτα τα κινήματα αντλούν τη δύναμή τους.

Με δεδομένο ότι κανένα από τα υπάρχοντα σχήματα δεν αντιπροσωπεύει επαρκώς την ιδεολογική μου άποψη, ούτε εμπιστεύομαι κάποιον ιδιαίτερα, θα πρέπει να επιχειρήσω ν’ απαντήσω στο δίλημμα αυτό, με όρους ψυχρού πραγματισμού.

Ποιο θα είναι το κέρδος και ποιες οι ζημίες ή οι συνέπειες από μια τέτοια επιλογή; Ποια προοπτική μου ανοίγει;

Ένα πρώτο κριτήριο είναι η μέχρι τώρα συμμετοχή των δύο κομμάτων στις διεργασίες του επαναστατικού προτσές. Εδώ δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλά. Εάν βαθμολογούσαμε το ΚΚΕ με 0, λόγω της απραξίας του και της συστηματικής του άρνησης να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε μαζική διαδήλωση μαζί με τον απλό κόσμο, στον ΣΥΡΙΖΑ θα βάζαμε επιεικώς τγία (3) κι αυτό περισσότερο από την ενθύμηση της δράσης του πριν από τις εκλογές του ’12. Σήμερα, σχεδόν ένα μήνα πριν τις εκλογές, στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιοι θυμούνται να μιλήσουν για «πορεία προς τον λαό», παραδεχόμενοι έτσι ότι κάτι τέτοιο δεν έχει μέχρι σήμερα γίνει.

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την απλή λογική που λέει ότι το τρία είναι μεγαλύτερο απ’ το μηδέν και θα ξένοιαζα.

Όμως όταν μιλάμε για βαθμούς κάτω απ’ τη βάση, τέτοιες συγκρίσεις δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα. Θεωρώ ωστόσο πως στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν βρει καταφύγιο τμήματα του εκλογικού σώματος που θα έβλεπαν θετικά μια κινηματική δράση και θα συμμετείχαν πρόθυμα σ’ αυτήν, που συχνά δείχνουν να την επιδιώκουν κιόλας. Απεναντίας στο ΚΚΕ υπάρχουν οργανωμένοι υπάκουοι οπαδοί, που δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε τίποτε απολύτως, εάν το κόμμα δεν τους δώσει σήμα πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και ο ενιαυτός για τη Δευτέρα Παρουσία του Σοσιαλισμού, σύμφωνα με τις προφητείες του Αγίου Περισσού.

Έτσι, βραχεία κεφαλή ως προς αυτό το κριτήριο, υπερτερεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο κριτήριο είναι το κατά πόσον αξιόπιστα είναι τα δύο κόμματα σε όσα πρεσβεύουν κι όσα υπόσχονται. Σε μια πρώτη ανάγνωση, φαίνεται ότι σε αυτό το κριτήριο υπερισχύει ξεκάθαρα το ΚΚΕ. Οι θέσεις του φαίνονται σταθερές κι αναλλοίωτες, με μια συνέπεια που θυμίζει το ρολόι του Γκρήνουιτς. Απεναντίας έχει διαπιστωθεί πολυγλωσσία στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ορθώς έχει κατηγορηθεί πως δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις. Εάν ήθελα λοιπόν κάποιον για τον οποίο θα ήμουν απολύτως σίγουρος τι ακριβώς πρόκειται να κάνει, θα ψήφιζα δαγκωτό ΚΚΕ. Όμως απ’ την άλλη πλευρά, η επιμονή σε αναλλοίωτες απόψεις, ενώ οι καταστάσεις γύρω αλλάζουν με ταχύτητα, δεν αποτελεί οπωσδήποτε κάτι το θετικό.

Αντίθετα, τέτοιες απόψεις συνήθως καταλήγουν αναχρονιστικές κι ανεφάρμοστες.

Όμως είναι αλήθεια όλα αυτά ή μήπως πρόκειται απλά για την επιφάνεια των πραμάτων; Εάν το ΚΚΕ έχει αναλλοίωτες θέσεις, τότε πώς γίνεται ένα κομμουνιστικό επαναστατικό κόμμα να φτάσει να κηρύσσει την απραξία ως το απόλυτο επαναστατικό προτσές, δίκην μάστερ διδασκάλου του Ζεν; Στην πραγματικότητα πίσω απ’ τη βαριά ξύλινη γλώσσα των κομματικών τοποθετήσεων, κρύβεται μια διαρκής διολίσθηση προς μια μορφή κομμουνισμού με εθιμοτυπικό χαρακτήρα και μουσειακή αξία, μια μορφή ακίνδυνη κι ανώδυνη, αν όχι παραπλανητική.

Σε περίπτωση που το ΚΚΕ δήλωνε ξεκάθαρα ότι θα συμμετείχε σε μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και Αριστερής Ανόρθωσης της χώρας, θα το ψήφιζα και θα το υποστήριζα με κάθε τρόπο, μέσα απ' το μπλογκ μου ή αλλού. Δυστυχώς όμως έχει δηλώσει πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Εμείς πάλι ακριβώς αυτό πιστεύουμε πως έχει ανάγκη τούτη τη στιγμή η χώρα.

Το να επιτρέψουμε με οποιονδήποτε τρόπο (πχ ενισχύοντας ένα ΚΚΕ που θα παίξει τον ρόλο της Ψήφου του Απόντος από οποιαδήποτε προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης) να ξαναεκλεγούν τα ρεζίλια που μας "κυβερνούν" σήμερα, επιβραβεύοντας μ' αυτόν τον τρόπο τα εγκλήματα που έχουν κάνει εναντίον του λαού, της Δημοκρατίας και της χώρας, δεν χωράει στο μυαλό και τη συνείδησή μου.

Εάν το ΚΚΕ είχε τον Φλωράκη ηγέτη, τώρα θα ήταν στα πρόθυρα αυτοδυναμίας κι ο ΣΥΡΙΖΑ απλά δεν θα ήταν υπολογίσιμο μέγεθος και το λέω τούτο με το χέρι στην καρδιά.

Εάν το ΚΚΕ έκανε δουλειά μέσα στην κοινωνία, ώστε να ωθήσει πραγματικές επαναστατικές διαδικασίες, τότε θα ήταν πλήρως δικαιολογημένη η αποχή από κυβερνητικές φενάκες και θα το βλέπαμε με άλλο μάτι. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. "Άπραγο στη βουλή, άπραγο και στον λαό" τελικά θα γίνει το σύνθημα της νέας χιλιετίας για τον Περισσό, όπως στα έητις ήταν το "Δυνατό στη βουλή και στον λαό". Γιατί λοιπόν να υπερψηφίσω κάτι τέτοιο;

Σε τελική ανάλυση και για να δούμε την ουσία των πραγμάτων κατάματα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δηλώσει ότι κάτι θα κάνει, έστω το μακρύ του ενός και το κοντό του αλλουνού, ενώ το ΚΚΕ έχει σαφώς δηλώσει πως δεν έχει σκοπό να κάνει απολύτως τίποτα.

Εντελώς πραγματιστικά λοιπόν, σε αυτό το κριτήριο τελικά υπερτερεί και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού είναι λογικό να ποντάρεις τα λεφτά σου στο κάτι παρά στο τίποτα.

Το τρίτο και κυριότερο κριτήριο, είναι η προοπτική που ανοίγει η κάθε επιλογή. 

Λοιπόν, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση, υπάρχουν τρία ενδεχόμενα:

  • Α) Να επιτύχει στο τιτάνιο έργο της αναστροφής της κατάστασης πλήρους καταστροφής της χώρας και του λαού. Ωραία, καλύτερα για όλους μας κι ας μη φανώ πεσιμιστής μέρες που ‘ναι.
  • Β) Να αποτύχει, αφού προσπαθήσει σκυλίσια και τελικά βρει μπροστά του ολάκερη την Αντίδραση του φασιστικού ευρωπαϊκού μορφώματος.
  • Γ) Να συνεχίσει την ίδια κι απαράλλακτη πορεία ευρωραγιαδισμού, επικαλούμενος το "καλό της χώρας", το "καλό της Ευρώπης των Λαών" και τέτοιες παπάρες.

Δεν θεωρώ πιθανό το ενδεχόμενο να κρατήσει μνημονιακή γραμμή, πετυχαίνοντας απλά κάποιες ελαφρύνσεις στα μέχρι σήμερα βάρη που έχουν φορτωθεί στις πλάτες των πολιτών, αφού οι δανειστές αποικιοκράτες δεν έχουν δείξει να έχουν διάθεση να κρατήσουν την όρεξή τους, αντίθετα πεινάνε διαρκώς για περισσότερα.

Τα ενδεχόμενα Β και Γ, αν κι απευκταία, θα δώσουν ώθηση σε βαθιές ζυμώσεις στην κοινωνία, η οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη με πλήρες αδιέξοδο και την οριστική καταστροφή της. Κάτι τέτοιο νομίζω πως εκ των πραγμάτων θ' αποτελέσει γόνιμο πεδίο επαναστατικών ζυμώσεων, είτε υπάρξει έστω κι ένας που θα έχει πρόθεση να τις πραγματοποιήσει, είτε και χωρίς να υπάρχει κανείς αγκιτάτορας (εδώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά θα έχει μάλλον τη μεγάλη της ευκαιρία). Σε κάποια τιμή της πίεσης, το καζάνι σκάζει εκ του φυσικού.

Όπως και να 'χει θα καεί η τελευταία εφεδρεία του συστήματος (εάν αποδειχτεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τελικά κάτι τέτοιο) κι αυτό αναπόφευκτα θα πυροδοτήσει εξελίξεις.

Αν πάλι ψηφίσω το ΚΚΕ, το μόνο που θα έχω να περιμένω είναι η αδυναμία σχηματισμού προοδευτικής κυβέρνησης χωρίς τον μαϊντανό της "κεντροαριστεράς" (δηλαδή τζίφος) ή η πλήρης αδυναμία κυβέρνησης και τελικά οι συνεχόμενες εκλογικές μάχες, μέχρι να καταστραφούν τα πάντα και να βγει και πάλι ο Σαμαράς ως σωτήρας, όπως κάποτε ο εφιάλτης Μητσοτάκης μετά από μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας.

Έτσι λοιπόν και με βάση την παραπάνω ανάλυση, η επιλογή μου στο Δίλημμα της Αριστεράς είναι ξεκάθαρη.

Πιστεύω ότι αντικειμενικά υπερτερεί ο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτόν έχω σκοπό να ψηφίσω στις ερχόμενες Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές, όπως και στις Ευρωεκλογές, με την ελπίδα της αναστροφής πορείας της χώρας και του ξεκαθαρίσματος της παρούσας σαπίλας. 

Λυπάμαι που τα γράφω αυτά. Θα ήθελα πολύ να ψηφίζω ΚΚΕ.

Οι παππούδες μου θα κοιμόνταν πιο ήσυχοι εκεί που βρίσκονται κι ο πατέρας μου θα με εκτιμούσε κομματάκι περισσότερο. Δυστυχώς όμως η απραξία και η περιχαράκωση δεν είναι το προφίλ που ψάχνω σ' ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα. Σε τέτοιες στιγμές οι συναισθηματικοί δεσμοί δεν είναι αρκετοί για να βαρύνουν την απόφαση. Ένας Δημοκρατικός Πολίτης πρέπει να επιλέγει με βάση τη δική του γνώμη κι όχι εκείνη των προγόνων του.  Ίσως να πουν πως είμαι βαλτός, πληρωμένος απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ και μέγας οπορτουνιστής, αν και δεν έχουν κανέναν τρόπο να το στηρίξουν. Ας είναι κι έτσι. Ο Δημοκρατικός Πολίτης γνωρίζει πως η ελεύθερη σκέψη και ο λόγος μετά παρρησίας πάντοτε έχουν το βαρύ τους αντίτιμο, γι’ αυτό άλλωστε και είναι πράματα τόσο βαρύτιμα.

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, η επιλογή του ως η λιγότερο χειρότερη λύση και η μοναδική διέξοδος τούτη τη στιγμή, δεν θα πρέπει να τον εφησυχάζει, ούτε να τον ικανοποιεί. Κανείς μας δεν είναι κι ούτε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος. Όμως αυτά δεν είναι της παρούσης. Ας γίνει πρώτα με το καλό κυβέρνηση κι ύστερα θα κριθεί.

Και πιστέψτε με, θα κριθεί με τα πιο αυστηρά κριτήρια, μετά φυσικά από μια εύλογη πίστωση χρόνου...

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Η ΣΦΗΚΑ και ο Άνεμος Αντίστασης, σας εύχονται χρόνια πολλά, καλά, όμορφα και ευτυχισμένα για εσάς, τους δικούς σας και για όλο τον κόσμο.


Καλή Ανάσταση στον λαό μας και λευτεριά για την Ελλάδα μας

Ψηφίζουμε και Φεύγουν


25 Μαΐου, ψηφίζουμε για τη ζωή μας.

Ψηφίζουμε για μια νέα Ελλάδα, σε μια άλλη Ευρώπη.


Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Κρίτων σιγάν;

Του Θανάση Καρτερού

Ρήγμα, ρήξη, διαφωνία κορυφής. Οι λέξεις έχουν το δικό τους προπαγανδιστικό φορτίο όταν αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Όταν έρχονται και επανέρχονται για να καρικώσουν και να (μας) ξαναφορέσουν τη χιλιομπαλωμένη άποψη: Αυτοί τρώγονται συνεχώς μεταξύ τους! Έφτασε το ηλεκτρονικό "Βήμα" να ξεκινάει σχετικό ρεπορτάζ με την πληροφορία: "Συνέχεια στην εσωκομματική σύγκρουση... δόθηκε το απόγευμα της Μ. Πέμπτης στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος". Κι αυτό τη Μ. Πέμπτη το πρωί!!!

Παραδρομή, θα πείτε. Εντάξει, αλλά κάτι δείχνει η λανθάνουσα γλώσσα.

Στην προσπάθειά του ο Σέρλοκ των ρήξεων να εφαρμόσει τη "γραμμή" μετακινεί όχι μόνο ανθρώπους και βουνά, αλλά και τον χρόνο. Λέει βέβαια ο Λαφαζάνης ότι δεν υπάρχει κανένα ρήγμα -υπάρχει συζήτηση, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, και τελικώς αποφάσεις υποχρεωτικές για όλους. Είπε ο Τσίπρας τη Μεγάλη Τετάρτη στη Χαλκίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αρχηγικό κόμμα, δεν φιμώνει κανέναν, τις θέλει τις διαφορετικές απόψεις γιατί πρέπει ο λαός να ξέρει πώς σκέφτεται ο καθένας.

Ε, και; Ας λένε. Οι ρηξιλάγνοι θα συνεχίσουν το βιολί τους.

Ο κοινός τόπος -η ταύτιση στα κόμματα εξουσίας της διαφορετικής άποψης με τη ρήξη, τη διάσπαση, την υπονόμευση του αρχηγού- τους ευνοεί. Ο σπόρος τους δεν πάει ολότελα χαμένος, σε ένα έδαφος που λιπαίνουν δεκαετίες τώρα πτώματα διαφωνούντων και διαφωνιών. Κάνουν με τον νου τους μπαϊράμι, πως ό,τι ίσχυε για το ΠΑΣΟΚ και ισχύει για τη Ν.Δ. (πετάει ο Σαμαράς; πετάει!) δεν μπορεί παρά να ισχύει και για την Αριστερά. Και ένας κόσμος μαθημένος σ' αυτή τη μουσική και καχύποπτος σε υπέργειες αγάπες υπόγειων εχθρών χορεύει στον σκοπό τους.

Συνεπώς; Μιας και το τελευταίο επεισόδιο γράφτηκε ότι έχει να κάνει με τον Κρίτωνα Αρσένη, (Κρίτων σιγάν); Αυτό δεν γίνεται σε ένα κόμμα που, αν επέλεγε το σιγάν, θα πάθαινε ασφυξία. Κρίτων εξηγάν, και εξηγάν όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά σχέση με την αρτηριοσκλήρωση των άλλων. Είναι άλλο είδος. Η ζωηρή δημοκρατία είναι το οξυγόνο του, έστω κι αν ώρες-ώρες παρουσιάζει συμπτώματα παιδικής αρρώστιας -ιλαράς συνήθως. Και με λίγη προσπάθεια θα καταλάβουν, όσο θέλουν να καταλάβουν, την αλήθεια της διαλεκτικής:

η πάλη των αντιθέτων κι όχι η ομοφωνία των υποθέτων σπρώχνει τον κόσμο μπροστά...

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τοποθέτηση του Ρούντι Ρινάλντι στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, 13/04/2014

Ρούντι Ρινάλντι Μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ


Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Τυχαίνει να είμαι μέλος της επιτροπής για τη ευρωδιακήρυξη και της πενταμελούς επιτροπής για το ευρωψηφοδέλτιο. Η συζήτηση που γίνεται αυτήν την στιγμή εδώ αφορά τη διακήρυξη. Το λέω μεθοδολογικά, γιατί αν πω κι εγώ δύο τρία ονόματα ή πω κάποια κριτήρια για το ψηφοδέλτιο, υπονομεύω την συζήτηση και πάω αλλού το θέμα.

Έχω μια αγωνία και σας τη λέω καθαρά: Το κόμμα δεν είναι προσανατολισμένο για την μάχη των ευρωεκλογών.

Είναι απορροφημένο στις αυτοδιοικητικές εκλογές άντε και στις περιφερειακές. Αυτό είναι το πρώτο πολιτικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Δηλαδή, σαν καθοδηγητικό όργανο, που είναι η Κεντρική Επιτροπή, πρέπει να προσανατολίσουμε το κόμμα και να στοιχίσουμε σωστά τις δυνάμεις μας προς μια κατεύθυνση, έτσι ώστε να μπορέσει να έρθει η νίκη στις ευρωεκλογές στις 25 Μαΐου.

Αυτό δεν είναι δεδομένο, δεν υπάρχει κάποια σιγουριά. Εγώ αγωνιώ περισσότερο για αυτό, παρά, να το πω έτσι, για τις λεπτομέρειες που θα υπάρξουν στα κείμενα, ακόμα και στο ψηφοδέλτιο. Θα ήθελα να είχαμε ήδη, δέκα, είκοσι, είκοσι πέντε ονόματα υποψηφίων που θα συμφωνούσαμε όλοι εδώ. Και τον επόμενο ένα μήνα να δίναμε ολόψυχα τη μάχη. Αυτή τη στιγμή όμως είμαστε ακόμα στο «αλλά», αμφιταλαντευόμενοι. Μπαίνουν διάφοροι προβληματισμοί: πώς θα νικήσουμε, εάν μπορούμε να νικήσουμε με τέτοιο κόμμα, με τις κόντρες που υπάρχουν, κλπ. Δεν είναι καλή η κατάσταση στο κόμμα και το ξέρετε όλοι από καιρό. Δεν είναι καινούργιο θέμα αυτό. Για παραγοντισμούς, για σοσιαλδημοκρατικοποιήσεις κλπ.

Τις εκλογές θα τις νικήσουμε με μια θαρραλέα πορεία προς το λαό, αυτόν τον ενάμισι μήνα που έχει μείνει αυτήν την στιγμή. Εκεί είναι το κλειδί! Εκεί θα δοθεί η απάντηση ακόμα και στο ζήτημα του κόμματος, που μπορεί να χρειάζεται ακόμα και μετά από ένα χρόνο από το Συνέδριο μια πιο ουσιαστική επανίδρυση.

Θέλω να σας πω ότι η απόσταση από το 2009 και από το 2012 είναι πολύ μικρή. Μπορούμε να πάθουμε ότι πάθαμε το 2009, που περιμέναμε 2-3 ευρωβουλευτές και βγάλαμε μόνο έναν, δηλαδή να μην νικήσουμε στις επόμενες εκλογές. Όμως μπορεί και να έχουμε μια μεγάλη νίκη σαν το 2012. Από εμάς εξαρτάται και τις σχέσεις που αναπτύσσουμε με την ελληνική κοινωνία.

Αυτό προϋποθέτει μια πορεία προς το λαό, τώρα αλλά και σταθερά.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σκεφθεί ο καθένας τι κάνει για αυτή την πορεία προς το λαό, τι δυνατότητες έχουμε, ποια είναι τα ισχυρά μας χαρτιά σε αυτή την πορεία και ποια είναι τα χρήσιμα στοιχεία που έχουμε και μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να πάμε να μιλήσουμε και να συνδεθούμε με τον κόσμο.

Επομένως θέλω να πω, ότι ακόμα και με τα προβλήματα που έχει το κόμμα πρέπει να δώσουμε τη μάχη και να νικήσουμε. Και να μην προεξοφλούμε ότι δεν μπορούμε με ένα τέτοιο κόμμα να νικήσουμε, όπως ειπώθηκε πριν από κάποιους συντρόφους. Βοηθούν τέτοιες τοποθετήσεις; Και σε τι; Και εγώ έχω μεγάλο πρόβλημα με τους παραγοντισμούς και με έχετε ακούσει να μιλάω πολλές φορές σχετικά. Η στιγμή όμως αυτή είναι στιγμή που πάμε να δώσουμε τη μάχη. Και η σημαντική αυτή μάχη πρέπει να δοθεί με τους καλύτερους δυνατούς όρους.

Δεύτερο σημείο, η διακήρυξη. Πιστεύω ότι λείπει ένα μεγάλο θέμα από τη διακήρυξη, το βασικό: Ποια είναι η άποψή μας για το πολιτικό οικοδόμημα της Ευρώπης. Υποστηρίζω ότι χρειαζόμαστε μια επανάσταση της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Που να σημαίνει: κύρος και δύναμη στα εθνικά κοινοβούλια, αλλαγή και αποφασιστικότητα στο ευρωκοινοβούλιο. Όλοι οι θεσμοί οι οποίοι δεν στηρίζονται πουθενά, σε καμία λαϊκή νομιμοποίηση (ούτε καν σε θεσμική πλέον), να αμφισβητηθούν.

Να τεθεί σε κίνηση μια διαδικασία ανατροπών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η φράση, «της επανάστασης της δημοκρατίας στην Ευρώπη», είναι μια πολύ καλή φράση που την έχει πει ο σύντροφος Νίκος Χουντής. Πρέπει να προστεθεί αυτός ο πολιτικός όρος στη σκέψη, την ορολογία και τη στρατηγική μας για να μπορούμε να μιλάμε για οποιαδήποτε αλλαγή. Διότι, το να αναφέρουμε γενικά τους πόθους μας για μια Ευρώπη οικολογική, φεμινιστική, ειρηνική κλπ., είναι μεν καλό αλλά παραμένει απλά μια έκθεση ιδεών και επιθυμιών. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν τίθενται οι πολιτικοί όροι που θα επιτρέψουν τέτοιες τεράστιες, όσο και αναγκαίες, αλλαγές.

Σχετικά με την πολιτική κατάσταση δύο είναι τα κεντρικά θέματα που έχουμε μπροστά μας.

Πρώτον, την υποστροφή της λαϊκής διαθεσιμότητας. Δεν πάμε με το κλίμα που υπήρχε το 2012 στις εκλογές. Ο κόσμος είναι πιο μουδιασμένος και δείχνει μια ορισμένη ανάθεση και απογοήτευση.

Το δεύτερο είναι η κεντροαριστερή ανασύσταση που επιχειρείται και θα μας κάνει ζημιά αν δεν την υπολογίσουμε σοβαρά. Εάν κάνουμε μέτωπο προς το Βενιζέλο και υπάρχει μόνο μια πόλωση απέναντι στο Βενιζέλο και στον Σαμαρά, ξεχνάμε ότι όλοι οι άλλοι δουλεύουνε για να καρπωθούν και να στήσουν ένα κεντροαριστερό «μαγαζί» στη χώρα και να μας πιέσουν να μετατοπιστούμε.

Τι λέει η ιστορία; Το 1958 η αριστερά παίρνει 24%, 79 βουλευτές και βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το 1961 συγκροτείται η Ένωση Κέντρου. Από κομματίδια, από το τίποτα, που ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους. Αυτή η σύσταση του Κέντρου και μια πολιτική της Αριστεράς προς το Κέντρο, που έλεγε ότι μόνο μέσω του Κέντρου μπορεί να πετύχει κάτι, μετέτρεψε την Αριστερά σε ουραγό του Κέντρου. Αυτήν την στιγμή τι γίνεται; Έχουμε το 27% του ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να το χαμηλώσουν, να το χτυπήσουν, να το εξαφανίσουν. Πάνε να δημιουργήσουν ξανά μια κεντροαριστερή δύναμη, από Ποτάμι, από Ελιά, από Γ.Α.Π., από ΔΗΜΑΡ αν θέλετε, και από άλλους, άσχετους από όλο αυτό το πράγμα που έχει βγει, και να μας πιέσουν να είμαστε σε συνεργασία με αυτή την κατάσταση και να μας βάλουν όρια.

Να μας ευνουχίσουν πολιτικά.

Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό ζήτημα που έχουμε σήμερα. Και για τα επόμενα ένα-δύο χρόνια αυτό θα είναι το κεντρικό θέμα: αν θα πρωταγωνιστήσει η Αριστερά ή αν η Αριστερά θα μετατραπεί, θα πιεστεί προς πιο κεντροαριστερές θέσεις.

Επομένως, απλά και μόνο πόλωση δεν βοηθάει. Γιατί όταν γίνεται πόλωση εμείς παλεύουμε με τον ένα πόλο, τον κυβερνητικό, και οι άλλοι δουλεύουν με διάφορους τρόπους και κερδίζουν έδαφος.

Αυτά λοιπόν είναι τα δύο βασικά σημεία που βλέπω. Δηλαδή το πώς να σηκωθεί ο κόσμος, να χαμογελάσει και να υπάρξει εμπιστοσύνη και όραμα. Αυτό στην τακτική μας σημαίνει να δεσμευτούμε άμεσα σε μερικές θέσεις που να δείχνουν το σχέδιό μας για τη διέξοδο της χώρας και την αξιοπιστία μας. Και δεύτερον, αναμέτρηση με τα σενάρια της κεντροαριστερής ανασύστασης, γιατί αυτή μπορεί να λειτουργήσει σαν δούρειος ίππος για την προσπάθεια της Αριστεράς και να αποδειχθεί πιο μεγάλος εχθρός από το σημερινό κυβερνητικό μπλοκ.

Σας ευχαριστώ

Από το Ρούντι Ρινάλντι

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

Διαβάστε στον Δρόμο


Μη χάσετε το Δρόμο της Αριστεράς 

εκτάκτως κυκλοφορεί την Μεγάλη Παρασκευή 18 Απριλίου

Τιτάνια η προσπάθεια του συστήματος για τη νεκρανάσταση της κυβέρνησης Σαμαρά.
Τι έδειξαν οι διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ για τη συγκρότηση ευρωψηφοδελτίου;

Άρθρα των υποψήφιων ευρωβουλευτών Γιώργου Αρχοντόπουλου και Ελένης Σωτηρίου

Επίσης διαβάστε

Το πολιτικό πλαίσιο του συνδυασμού Βόρειο Αιγαίο - Γόνιμη Γραμμή παρουσίασε η υποψήφια περιφερειάρχης Αγλαΐα Κυρίτση.

Δύο σελίδες με ρεπορτάζ και συνεντεύξεις για τις δημοτικές εκλογές στην Κρήτη.

Συνεντεύξεις με τους υποψήφιους δημάρχους Ελευσίνας, Κώστα Βαμβακά, Πέλλας, Γιάννη Σταυρίδη και Παύλου Μελά, Τάσου Σταμπουλή

Ακόμα διαβάστε

Στην Ανατολική Ουκρανία μετατοπίζεται το μπρα ντε φερ, με ανοιχτό το ενδεχόμενο της ανάφλεξης.

Μεσανατολικές διενέξεις: Πού θα βγάλει η έριδα Σαουδικής Αραβίας - Κατάρ;
Και μια ανάλυση για την επί 14 χρόνια αδιάκοπη ύφεση στις ΗΠΑ.


Εφημερίδα Δρόμος.
Αναζητήστε την εκτάκτως τη Μεγάλη Παρασκευή στα περίπτερα



Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Και του ποταμιού και του λιμανιού...

Editorial του Δρόμου 


Το λιμάνι και το ποτάμι παρασέρνουν τα κόμματα. Αυτός ήταν ο τίτλος άρθρου του Πρώτου Θέματος που παρουσιάζει, διθυραμβικά, τα φαινόμενα Θεοδωράκη και Μώραλη-Μαρινάκη σαν πειράματα μεγάλης ανανέωσης της πολιτικής ζωής.

Τους παλιούς πολιτικούς τους γνωρίσαμε. Ας επενδύσουμε τώρα σε νέα, άφθαρτα και πετυχημένα πρόσωπα, μακριά από το παραδοσιακό κομματικό κατεστημένο. Αυτό είναι περίπου το νόημα του άρθρου αλλά και ανάλογων τοποθετήσεων τελευταία.

Το βήμα που κάνει -εύστοχα, άθελά του- το συγκεκριμένο άρθρο, είναι ότι συνδέει και αντιμετωπίζει ενιαία τις δύο καταστάσεις σαν όψεις του ίδιου νομίσματος που είναι η πολυπόθητη «ανανέωση» του πολιτικού σκηνικού.

Το πολιτικό σύστημα έχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο παραδοσιακός δικομματισμός που εγκλώβιζε, μέσα από την αντιπαράθεση των δύο πόλων του, ένα 80% των πολιτών, δεν υπάρχει πια.

Ο χώρος της Ν.Δ. κινείται σε ιστορικά χαμηλά και με φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό του. Το πάλαι ποτέ ισχυρό ΠΑΣΟΚ σε πλήρη καθίζηση και αποσύνθεση, σπαρασσόμενο από αντιπαραθέση φατριών και στρατοπέδων. Η Συριζική Αριστερά, παρά τα σοβαρά της ελλείμματα, παραμένει ισχυρή χωρίς να έχει προσδεθεί στο άρμα κάποιου από τους -εγχώριους και διεθνείς- συστημικούς παίκτες.
Πώς θα αναπαραχθεί το σύστημα και θα περισωθεί ο πολιτικός έλεγχος της χώρας με αυτή την κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό; Δεν υπάρχει ένα μόνο σενάριο. Η κατάσταση (για να θυμηθούμε τα λόγια ενός άλλου... πετυχημένου στον τομέα του) θυμίζει ασθενή σε δύσκολη κατάσταση στον οποίο δοκιμάζονται διάφορες θεραπείες, μήπως και αντιδράσει θετικά σε κάποια από αυτές, με αμφίβολα ή και αρνητικά πολλές φορές αποτελέσματα.

  • Πρώτη θεραπεία: Ανασυγκρότηση του δεξιού χώρου με ανοίγματα από Κέντρο μέχρι Ακροδεξιά αλλά και με ευρωπαϊκό προφίλ και ίδρυση νέου κόμματος κατά τα ρηξικέλευθα πρότυπα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Υπό σκέψη, θα εξεταστεί μετά τις εκλογές.
  • Δεύτερη θεραπεία: Ανασύσταση των υπολειμμάτων της υπαρκτής Κεντροαριστεράς, ενότητα όσων μπορούν να ενωθούν (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και ό,τι άλλο προκύψει) για να φτιαχτεί ένας πόλος. Δοκιμάστηκε με την Ελιά και την ευγενική χορηγία του γνωστού συγκροτήματος αλλά απέτυχε. Αναμένεται συνέχεια με άλλες παραλλαγές.
  • Τρίτη θεραπεία: Επιχείρηση εξημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μετατόπισή του σε κεντροαριστερές θέσεις, εγκατάλειψη του λαϊκισμού, ώθησή του σε συνεργασίες με κάποιον από τους άλλους υπό διαμόρφωση πόλους με συμπληρωματικό ρόλο. Θα επιχειρείται με διάφορους τρόπους, δοκιμές, γέφυρες και πιέσεις.
  • Τέταρτη θεραπεία: «Άφθαρτες» λύσεις έξω από την πολιτική. Πετυχημένοι, νέοι, ωραίοι κ.λπ. Με μέτωπο, κυρίως, απέναντι στο λαϊκισμό και την Αριστερά. Πιο θολή θεραπεία, μαζεύει όμως ψήφους και βλέπουμε τι θα τις κάνουμε.
  • Πέμπτη θεραπεία: Επιχειρηματική πολιτική σε διάφορες εκδοχές. Μαρινάκης, Κόκκαλης, Μπέος, κόμματα-εταιρίες, κόμματα-ομάδες, κόμματα-γκάνγκστερ κ.λπ. Απευθείας και αδιαμεσολάβητη άσκηση πολιτικής από τα μεγάλα συμφέροντα. Χωρίς πολλά-πολλά, για να γίνονται οι δουλειές απλά και γρήγορα.

Έκτη, έβδομη, όγδοη κ.λπ. θεραπεία είναι στο πρόγραμμα. Θεραπείες-σοκ, μεταμοσχεύσεις, παραισθησιογόνα, υπνωτικά, όλα θα δοκιμάζονται παράλληλα, προσδοκώντας την ανάταξη ή την... ανάσταση.

Η πραγματική ανάσταση είναι μια άλλη συζήτηση...

Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Ψηφίζουμε και Φεύγουν


25 Μαΐου, ψηφίζουμε για τη ζωή μας.

Ψηφίζουμε για μια νέα Ελλάδα, σε μια άλλη Ευρώπη.


Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΡΘΕΙ

Της Λίλα Μήτσουρα


Οι μέρες περνούν από μπροστά μας και μας προσπερνούν, βαριά φορτωμένες. Με σκυμμένο κεφάλι από το βάρος των συναισθημάτων, περπατούν αργά, με βήμα αργό και μας κρυφοκοιτούν. Βαριανασαίνουν και δυσφορούν και αναμένουν να μας δουν να τις βοηθήσουμε λίγο, να τις ξαλαφρώσουμε λίγο από το βάρος τους.

Αλλά εμείς εκεί στην άκρη του δρόμου τις κοιτούμε αδιάφορα να περνούν και να φεύγουν.

Πετρωμένοι θαρρείς δίχως ζωή, με μάτια νεκρά μήτε χέρι απλώνουμε για χαιρετισμό μήτε βλέφαρο κλείνει για να κρύψει το κενό.

Το κενό βλέμμα.

Καμπουριασμένες διαβαίνουν, με μάγουλα χλωμά που περιμένουν τα φιλιά που δεν δόθηκαν ποτέ, φορτωμένες σώματα που δεν προλάβαμε να αποχαιρετήσουμε, παρά μονάχα κλάψαμε. Προδοτικά δάκρυα κυλούν για το αντίο που πρόλαβε να ειπωθεί, για το αντίο που δεν ακούστηκε ποτέ.

Προδοσία η φυγή, μια προδοσία που της λείπει το φιλί.

Καρφωμένη στο σταυρό η φαντασία μας, φορέσαμε ένδυμα βαρύ και μαύρο και βάλαμε μαντήλι τη κλάψα μας και πενθούμε. "ΟΙΜΕ ΚΑΙ ΤΡΙΣ ΑΛΙ" μοιρολογάμε "και ποιος θεός μας καταράστηκε άραγε?" μουρμουράμε μόνο. Κάπου στο βάθος ή Ανάσταση, αλλά ποιος θα τη φέρει άραγε? Ή μήπως έρθει μόνη της?

Ετούτη η μεγαλοβδομάδα, ετούτη η πασχαλιά κρύβει πολλούς αναστεναγμούς μέσα της.

Κρύβει το αχ του πόνου, το αχ του βουβού θυμού, το αχ της κούρασης. Ετούτη η πασχαλιά κρύβει πολύ καλά την συνήθεια. Την έλλειψη φαντασίας. Και δίχως φαντασία πως θα ονειρευτούμε την Ανάσταση? Και δίχως φαντασία πώς θα φέρουμε την Ανάσταση?

Μια μεγάλη εβδομάδα έγινε η ζωή μας ξεχνώντας όμως πως υπάρχει και η Κυριακή της Λαμπρής.

Και δίχως Κυριακή καμιά βδομάδα δεν αρχίζει. Με ακούς? ΚΑΜΙΑ!

Πάντα θα υπάρχει η μέρα της αναγέννησης, όσο και αν απέχει, όσες μέρες και αν κυλήσουν βαριές από μπροστά μας, θα έρθει η ώρα που θα διαβεί περήφανη και φωτεινή. Και η πένθιμη πομπή των ημερών θα γίνει παρέλαση ζωντάνιας και δημιουργίας. Φτάνει μόνο να το φανταστούμε, να το ονειρευτούμε και κείνη θα έρθει.

Θα την φέρουμε εμείς!

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Η προπαγάνδα του φόβου!!!!

Του Λευτέρη Καπώνη


Είμαι συνταξιούχος δημοδιδάσκαλος. Σε όλη μου τη ζωή μάθαινα στα παιδιά την αλφαβήτα. Τα μάθαινα ιστορία, γεωγραφία, αριθμητική και γεωμετρία. Αλλά, προπαντός, τα μάθαινα ν' αγαπούν τα γράμματα. Να γίνουν καλοί πολίτες και με τη μόρφωσή τους να προσφέρουν στην κοινωνία. Αυτά με είχαν μάθει ο πατέρας μου και ο δάσκαλός μου κι αυτά μάθαινα με τη σειρά μου τα παιδιά.

Δούλεψα σε χωριά στην επαρχία και, λίγο πριν βγω στη σύνταξη, ήρθα στην Αθήνα. Για μένα δεν άλλαξε τίποτε που ήρθα στη μεγάλη πόλη. Τα ίδια έλεγα πάντα, αυτά που ήξερα. Άλλαξαν, όμως, οι μαθητές μου κι έπαψαν να μ' ακούν. Και άλλαξαν οι μαθητές γιατί άλλαξαν οι γονείς και μαζί τους όλη η κοινωνία. Τα παιδιά δεν με πίστευαν πια και το μάθημα ήταν γι' αυτά αγγαρεία. Προσπαθούσα να τους μιλήσω για τον Σολωμό, αλλά το μόνο που ήξεραν ήταν το ψάρι, επειδή άρεσε στη μαμά και τη φίλη της.

Διαισθανόμουν πως από κάπου ερχόταν τυφώνας, που ξερίζωνε όλα τα δέντρα που είχαν φυτέψει μεγάλοι δάσκαλοι, από τον Διονύσιο Σολωμό μέχρι τον Δημήτρη Γληνό. Δάσκαλοι που κοινωνούσαν το πρόταγμα του ελεύθερου ανθρώπου. Μετά ανακάλυψα πως ο τυφώνας ερχόταν από την τηλεόραση κι όλα τα περιοδικά του life style. Η προβολή μιας ανέμελης ασημαντότητας. Υπάρχω γιατί βλέπω τηλεόραση και είμαι σημαντικός γιατί με δείχνει η τηλεόραση.

Αυτοί που κυβερνούσαν, οι ταγοί, η ελίτ, ήταν στο κέντρο του παιχνιδιού. Ένα μεγάλο κομμάτι, μαζί με εφήμερους τραγουδιστές και τηλεπερσόνες του τυφώνα της ασημαντότητας. Σιγά-σιγά, όποιος είχε λόγο έμοιαζε γραφικός κι ενοχλητικός. Ένας παρείσακτος επαίτης από άλλες εποχές, ένας σκελετός που παρεισέφρησε στον χαρούμενο κόσμο της γκλαμουριάς.

Η κοινωνία είχε αποκοιμηθεί και δεν ήθελε να την ενοχλήσει κανείς... Μια μικρή μειοψηφία προσπαθούσε να κρατήσει αναμμένο το καντήλι εκείνης της Αριστεράς, που μετά την ήττα κατέφυγε στην τέχνη για να γλείψει και να επουλώσει τις πληγές της... Μετά ήρθε η κρίση και οι ζωές των ανθρώπων έγιναν κομμάτια και πολλοί έτρεξαν γύρω απ' το αναμμένο καντήλι και το έκαναν φλόγα. Και τώρα προχωράει, για να γίνει πυρκαγιά.

Όμως, Κυριακή των Βαΐων σήμερα, ανήμερα της εξόδου του Μεσολογγίου, μού 'ρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Σολωμού: "Στα μάτια η πείνα μνέει, στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει. Έρμο ντουφέκι, σκοτεινό, τι σ' έχω εγώ στο χέρι, όπου εσύ μου 'γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει". Μου ήρθαν οι στίχοι του Σολωμού διότι βλέπω πως σε πολλούς κατεστραμμένους από την κρίση ανθρώπους η ζωή έγινε βάρος. Την κουβαλάνε χωρίς να ελπίζουν σε κάποια έξοδο. Κι εκείνοι που κυβερνούν το ξέρουν. Ποντάρουν στην απελπισία τους. Τους καλλιεργούν την ιδέα πως τίποτε δεν θ' αλλάξει, πως όλοι είναι ίδιοι.

Εγώ, όμως, που είμαι δάσκαλος κι αγαπάω τη γλώσσα μας και τις λέξεις, που διαβάζω την ιστορία μας, ένα έχω να πω. Πάντα στην Ιστορία μας υπήρχαν Πρετεντέρηδες και Πορτοσάλτες. Πάντα ο σουλτάνος είχε τους δικούς του. Πάντα υπήρχε Σαμαράς και Βενιζέλος. Και πάντα η ίδια προπαγάνδα... Του φόβου... Εμείς θα τα βάλουμε με τους Τούρκους; Εμείς θα τα βάλουμε με τους Γερμανούς; Ευτυχώς όμως -και γι' αυτό υπάρχουμε ακόμα- πάντα υπήρχε κάποιος που σήκωνε την παντιέρα και έδιωχνε τον φόβο. Ευτυχώς!

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Το «κάψιμο του Ιούδα»


Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, ένα παμπάλαιο έθιμο θα αναβιώσει και πάλι στις περισσότερες περιοχές της χώρας μας. Πρόκειται για το «κάψιμο του Ιούδα», το οποίο στα περισσότερα μέρη γίνεται κατά την περιφορά του Επιταφίου.

Οι πιστοί ανά την ελληνική επικράτεια συνηθίζουν να κατασκευάζουν ένα ομοίωμα του Ιούδα. Το εσωτερικό του ομοιώματος το γεμίζουν με άχυρα και στη θέση των ματιών βάζουν εκρηκτικά (τις περισσότερες φορές).

Τον καίνε σε ψηλό σημείο της περιοχής, ώστε να γίνεται ευκρινές το κάψιμο από τον κόσμο που συγκεντρώνεται στο σημείο, συνήθως κρεμασμένο από δέντρο, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό θέαμα.

Για αριστερούς πιστούς και μή Η ΣΦΗΚΑ προτείνει



Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

KAI ΓΙΑΤΙ ΣΥΡΙΖΑ;

Του Στέφανου Πρίντσιου


Οι γενικές έννοιες, όπως υπευθυνότητα, διαφάνεια, αξιοκρατία, ισονομία, εντιμότητα, σοβαρότητα, μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμός κ.λ.π. υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, αριστερά και μη. Αν ξεφύγουμε λίγο από το ελληνικό μπάχαλο θα δούμε ότι στον υπόλοιπο κόσμο υπάρχουν και ευημερούν τα λεγόμενα σοσιαλδημοκρατικά ή απλώς δημοκρατικά ή συντηρητικά και δεξιά, κόμματα αρχών, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα σε λόγια και σε πράξεις, με δημοκρατικότατες τακτικές (φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι), με κοινωνικά προγράμματα παροχών (λαϊκή δεξιά) κ.α.

Ο αριστερός όμως κόσμος, από την Αριστερά, εκτός από όλα αυτά τα αυτονόητα, περιμένει αριστερά πράγματα, πράγματα δηλαδή ταξικά, που για να εφαρμοστούν θα πρέπει να έρθουν σε ρήξη, σε σύγκρουση με το υπάρχον σύστημα και όχι με την ρεμούλα, την κακοδιαχείριση, τη διαφθορά, τους αεριτζήδες, τους κλέφτες, τους κηφήνες κ.λ.π. που συνυπάρχουν και εμφανίζονται σε όλες τις τάξεις και καταδικάζονται έτσι κιαλλιώς από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς, ανεξαρτήτως ιδεολογικών πιστεύω.
 
Με λίγα λόγια η Αριστερά με τις προτάσεις της, να γίνει κατανοητό ότι προϋπήρχε και του Μνημονίου και των πρόσφατων αντιλαϊκών μέτρων.

Με λίγα και κατανοητά λόγια η Αριστερά που εκφράζεται σήμερα με πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ δεν αγωνίζεται για τον καλλωπισμό-ευπρεπισμό του υπάρχοντος συστήματος αλλά επιδιώκει συγκεκριμένες ταξικές αλλαγές και ρήξεις στα πλαίσια πάντα της Δημοκρατίας, αποβλέποντας και βάζοντας πάνω από όλα τον Άνθρωπο και μόνο τον Άνθρωπο!

Με τα σημερινά δεδομένα για να γίνει αυτό που όλοι μας θέλουμε ως αριστεροί, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η λαϊκή πλειοψηφία!

Αυτό φαίνεται ότι αρκετοί αριστεροί το παραβλέπουν και επιδίδονται σε αναλύσεις επί αναλύσεων ανακαλύπτοντας παντού προδότες, οπορτουνιστές και πράσινα άλογα! Ίσως να βολεύονται με το να ξανακλειστούμε, περήφανη παρέα του 4%, στο ασφαλές καβούκι μας, στο οξυγονωμένο γνώριμο περιβάλλον του ενυδρείου μας, στα πεντακάθαρα νερά της επιτραπέζιας γυάλας μας, περιφρουρώντας στο ακέραιο την μοναδικότητα και την υπευθυνότητά μας.

Σύγχρονοι ιππότες της ελεεινής μορφής, αθεράπευτα νάρκισσοι, αυτοϊκανοποιούμενοι από τον αντίλαλο των μεγαλόστομων λόγων μας στο έρημο τοπίο . Εμπρός λοιπόν για την επικράτηση ενός περιχαρακωμένου μεν, αλλά πλουραλιστικού ρεύματος, ενός απομονωμένου βέβαια, αλλά γιγάντιου κινήματος!

Για να μη αερολογούμε: Πιστεύει, ναι ή όχι, ο κόσμος της αριστεράς που επιφυλάσσεται ή δεν θα ξαναψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, ότι απαραίτητη προϋπόθεση για τις ανατροπές που θέλει είναι η λαϊκή πλειοψηφία, εκφρασμένη με τα σημερινά δεδομένα μέσα από την κοινοβουλευτική δημοκρατία;

Αν όχι, μήπως μπορεί να διατυπωθεί ένας άλλος τρόπος εφαρμογής των θέλω του, πέραν του κοινοβουλευτισμού; Από τη μία, κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων με ένοπλη επανάσταση δεν μπορούμε να κάνουμε, από την άλλη βλέπουμε παντού οπορτουνιστές, από την παραάλλη το ΚΚΕ εκλογικά πάει από το κακό στο χειρότερο, προσδοκώντας στη μοναχική γιγάντωσή του τη Δευτέρα Παρουσία.

Μετά όλοι μας ντρεπόμαστε και αγανακτούμε γιατί συνεχίζει να μας κυβερνάει ο Άδωνις!

Το βέβαιο είναι ότι αν συνεχίσουν να φυλλοροούν σιγά σιγά οι αριστεροί από τον ΣΥΡΙΖΑ φυσικό και λογικό είναι να μείνουν σε αυτόν οι κεντρώοι και οι απολίτικοι! Αυτό βέβαια καθόλου δεν αποκλείει τη δυνατότητα κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά το ζητούμενο είναι μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργηθεί το αριστερό πλειοψηφικό ρεύμα για να αποφύγουμε το μία από τα ίδια!

Πως θα γίνει όμως αυτό όταν όσοι αριστεροί ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές ΣΥΡΙΖΑ τώρα ως σύγχρονοι Σίσυφοι τον εγκαταλείπουν φοβούμενοι δεξιόστροφες αποκλίσεις;

Σήμερα λοιπόν που η αριστερά με το ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δυνατότητα, εμείς οι ίδιοι βρίσκουμε αιτίες να της στερήσουμε αυτήν την προοπτική, προτιμώντας ξανά τη διαμαρτυρία! Να αποκηρύξουμε λοιπόν τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν μία από τα ίδια, τώρα που από το 4% πήγε στο 34%, ως σύγχρονοι Σίσυφοι! Μπορεί όμως έστω και ένας να μας διαβεβαιώσει πως ψηφίζοντας Κ.Κ.Ε. ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΣΧΕΔΙΟ Β’ ή κάτι άλλο αριστερό, ότι αυτό, μόλις από το 4% εκτιναχθεί στο 34% δεν θα αντιμετωπίσει το ίδιο κατηγορητήριο;

Εκτός αν το 34% προκύψει από αφίξεις καθαρόαιμων αριστερών εξωγήινων ή από αμόλυντες αριστερές παρθενογεννέσεις!

Ίσως λόγω των ημερών του Πάσχα να αποκτήσει θεϊκή δύναμη ο Τσίπρας πολλαπλασιάζοντας τα αριστερά ψάρια! Ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι ενώ μας έχουν μπήξει το μαχαίρι στο λαιμό, εμείς έχουμε μία σφαίρα (ψήφος) με το όπλο στο χέρι μας και αντί να το στρέψουμε εναντίον τους,

εμείς πυροβολούμε κάποιον που βλέπουμε από μακριά να έρχεται νομίζοντάς τον για εχθρό μας!

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Κι όμως! είσθε ακατανίκητοι...

Του Στάθη


Κυρίες και κύριοι, το γελοίο και το παράλογο ασκούν κυρίαρχη πολιτική σ’ αυτήν τη χώρα. Εχουν επιβάλει επικοινωνιακόν ολοκληρωτισμό και ιδεολογική τρομοκρατία. Στην οποίαν, δυστυχώς, ενίοτε υποκύπτει και η Αριστερά. Για παράδειγμα: κάθε σοβαρό κόμμα (και η Ν.Δ., αν ήταν σοβαρή) θα έπρεπε να έχει επεξεργασθεί και να διαθέτει εναλλακτικό σχέδιο για την περίπτωση εξόδου της χώρας από το ευρώ. Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες! Οπως τέτοια εναλλακτικά σχέδια διαθέτουν όλα τα κόμματα στις ευρωπαϊκές χώρες, μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης. Εκεί, στις χώρες της Ενωσης, η συζήτηση για το ευρώ είναι ανοιχτή σε όλες της τις εκδοχές, στον Τύπο, τα ΑΕΙ, την κοινωνία, τα κόμματα. Εδώ είναι θέμα ταμπού. Εγκλημα καθοσιώσεως. Εδώ η συζήτηση αυτή δεν μπορεί να γίνει παρά μόνον υπό το κράτος γελοίων αφορισμών επιπέδου Κεδίκογλου, Γεωργιάδη και (μαινόμενης στα πάνελ) Βούλτεψη.

Εδώ, ο επαρχιωτισμός της Δεξιάς και η ιδιοτέλεια της Διαπλοκής υπαγορεύουν και διατάσσουν τι μπορεί να συζητηθεί και υπό ποιους όρους. Μάλιστα με τους πιο αισχρούς τρόπους. Αισχρότατη η Ν.Δ. και ακόμα πιο αισχρό (από οποιονδήποτε υπερθετικό βαθμό) το ΠΑΣΟΚ, επιφυλάσσουν για τον εαυτόν τους το «προνόμιο» της διγλωσσίας (άλλα να λένε στον λαό κι άλλα να κάνουν, διαρκώς, διαρκώς, διαρκώς, διαρκώς), ενώ ταυτοχρόνως κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για πολυγλωσσία.

Αυτό που η οργουελιανή γλώσσα ονομάζει πολυγλωσσία είναι ο αναγκαίος και ικανός (για να είναι δημοκρατικό ένα κόμμα) διάλογος στο εσωτερικό του, πόσω μάλλον ενός αριστερού κόμματος. Διάλογος όχι μόνον στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και διάλογος με την κοινωνία για όσα αυτό το κόμμα διαλέγεται στο εσωτερικό του.

Μόνον η φαιά προπαγάνδα (και οι κάθε χρώματος χρήσιμοι ηλίθιοι) μπορεί να κατηγορεί ένα κόμμα που διαλέγεται επίμονα ότι έχει αποκλίνουσες θέσεις, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι θέσεις, που μέσα απ’ τη βάσανο του διαλόγου πλειοψηφούν, δεσμεύουν με ενισχυμένη νομιμότητα τα μέλη, τα στελέχη και τα όργανα των κομμάτων. Αν είναι κόμματα κι όχι αρχηγικά μορφώματα.

Αλίμονο όμως αν μια θέση που πλειοψηφεί τελειώνει τη συζήτηση για κάθε άλλη εκδοχή. Αυτά μπορεί να συμβαίνουν μέσα στο μυαλό ενός ηλιθίου (ή της προπαγάνδας, που θέλει κανονιστική των πραγμάτων την ηλιθιότητα), αλλά δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Κι αν συμβαίνουν, είναι καταστροφικά.

Οχι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ και κάθε άλλο κόμμα έχει δικαίωμα να συζητά για το ευρώ, την ευρωζώνη, τις εξελίξεις στην Ενωση και ό,τι άλλο, αλλά έχει και υποχρέωση. Κι ας σκούζει ξετσίπωτα η προπαγάνδα - μάλιστα εφαρμόζοντας τον πιο αισχρό επιλεκτισμό: για παράδειγμα, το ΚΚΕ. Ενα κόμμα που έχει σημαία του την έξοδο απ’ την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ευρώ (δικαίωμά του και καλώς, εφ’ όσον αυτά προκρίνει, υπέρ αυτών να αγωνίζεται) αντιμετωπίζεται απ’ όλον αυτόν τον συρφετό της επικοινωνιακής τρομοκρατίας με ευγένεια, σεβασμό και ρεβεράντζες.

Οταν όμως οποιοσδήποτε άλλος και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράσει οποιονδήποτε προβληματισμό για αυτό το θέμα, πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι του. «Το κόμμα της δραχμής», οι «καταστροφείς της χώρας», λες και η σκέψη σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου πρέπει να καταργηθεί, ή να παίρνει την άδεια του κ. Μπαλτάκου ή του ΔΟΛ ή του κ. Βορίδη για να διατυπωθεί.

Σε αυτό το θέμα η ευθύνη της Αριστεράς είναι μεγάλη. Συχνά ορισμένα στελέχη της φέρονται σαν να έχουν αποδεχθεί ή ακόμα περισσότερο σαν να μη μπορούν να σπάσουν αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, που μέσα του στραγγαλίζεται ο δημόσιος διάλογος. Βεβαίως, όσοι κάνουμε αυτήν την κριτική πρέπει να παραδεχθούμε ότι το επικοινωνιακό μπαράζ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ είναι τρομερό, ολοκληρωτικό.

Τα στελέχη του όταν εμφανίζονται στα πάνελ έχουν εναντίον τους δημοσιογράφους-παρουσιαστές (σχεδόν όλους), συν τους εκπροσώπους όλων των κομμάτων, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, κι όσους αντικομμουνιστές διαθέτουν οι ΑΝΕΛ. Ομως αυτός ο συσχετισμός δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην κυρίαρχη ατζέντα. Οχι μόνον διότι αυτή η ατζέντα βασίζεται στο γελοίο και το παράλογο, στο ανήθικο και το ιδιοτελές, όχι μόνον διότι εδράζεται σε ανίερες συμμαχίες, αλλά διότι είναι υποχρέωση της Αριστεράς που στέκεται κόντρα σε αυτό το πλέγμα, αν έχει δίκιο, να μην το χάνει.

Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Αν η Αριστερά έχει δίκιο, πρέπει και να φαίνεται ότι έχει δίκιο.

Αν η Αριστερά έχει δίκιο, δεν έχει το δικαίωμα να χάνει το δίκιο της. Από το 1821 έως σήμερα, για πρώτη φορά, η Αριστερά μπορεί με ειρηνικό τρόπο να αλλάξει προς το καλύτερο τις τύχες του λαού σε μιαν ιστορική στιγμή που ο λαός σπρώχνεται προς το χειρότερο σε όλους τους τομείς της ζωής του - μάλιστα για να μείνει εκεί! Στον πάτο μιας εργασιακής σκλαβιάς, αλαλιασμένος, ώσπου να ξεχάσει την ταυτότητά του και να παραιτηθεί από απαιτήσεις, δικαιώματα και ελπίδες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ανατρέψει αυτόν τον επικοινωνιακό ολοκληρωτισμό, αυτήν τη δικτατορία της ομογενοποιημένης σκέψης, την τυραννίδα των στερεοτύπων, τη σημειολογία των Δυνατών. Οφείλει να νομιμοποιήσει τον διάλογο με και μέσα στην κοινωνία με το ίδιο σθένος που τον νομιμοποίησε και στο εσωτερικό του.

Σήμερα, και μετά από όλα όσα έχουμε πάθει, ρητορικές τύπου Βενιζέλου προκαλούν στον λαό απέχθεια. Παραλογισμοί τύπου Κεδίκογλου, υστερίες τύπου Γεωργιάδη, πρακτικές τύπου Μπαλτάκου και υποτέλειες τύπου Σαμαρά προκαλούν αηδία. Πρόταγμα της προπαγάνδας είναι να απαλύνει αυτά τα αισθήματα και να υποβάλει στους πολίτες την ιδέα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Ομως, αυτή η προπαγάνδα κούρασε, υποχωρεί. Τα μέσα ενημέρωσης της Διαπλοκής κλονίζονται, η επιρροή τους μειώνεται, καθήκον της Αριστεράς είναι να τα ξεγυμνώσει τελείως. Και πολύ περισσότερο, υποχρέωση της Αριστεράς είναι να διαλύσει αυτήν την παγίδα της απελπισίας που εντέχνως στήνει η καθεστωτική προπαγάνδα. Να βγάλει τον λαό απ’ την κατάσταση του σοκ και του δέους - οι μεν να φοβούνται μην πάθουν τίποτα χειρότερα, οι δε να πιστεύουν ότι τίποτα καλύτερο δεν μπορεί να γίνει.

Οσον η Αριστερά απλώς «απαντά» σε αυτήν την προπαγάνδα, λίγα θα καταφέρνει. Θα πρέπει να την υπερκεράσει, να φέρει σε αμυντική θέση όσους καλλιεργούν στον λαό τη χρήσιμη στους Δυνατούς ηττοπάθεια. Ολοι ξέρουμε πλέον ότι οι Δυνατοί λένε ψέματα. Πρόσφατο παράδειγμα το χρέος. Ο κ. Βενιζέλος λέει ότι είναι βιώσιμο, αντιθέτως ο κ. Σαμαράς θέλει να διαπραγματευθεί την επιμήκυνσή του. Λένε ψέματα και οι δύο, ιδιαιτέρως ο κ. Σαμαράς, ο οποίος με την επιμήκυνση στήνει μιαν ακόμα παγίδα στον λαό και την πατρίδα, την πιο βαθειά από όλες.

Συνεπώς «τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες». Να ξέρουν τα παπαγαλάκια ότι θα έχουν κόστος. Οτι οι πολιτικοί επιτέλους θα λογοδοτούν. Οτι η Κάθαρση θα επισυμβεί. Να ξέρει ο λαός ότι μέσα από νέους θεσμούς που θα δημιουργήσει η Αριστερά, θα μπορεί να καταστρώσει ο ίδιος εθνική στρατηγική. Οτι η βία εναντίον του λαού δεν είναι «θυσίες του λαού», αλλά παράνομη και δικτατορική. Να τελειώνουμε με τις μπούρδες των ευφημισμών. Και πάνω απ’ όλα, να ξαναθυμηθεί ο λαός ότι ακόμα κι αν κάνει λάθη, αυτά δεν είναι θανάσιμα, διότι ο ίδιος μπορεί να τα διορθώσει.

Και τέλος, η πολιτική δεν είναι μαύρο - άσπρο, δεν είναι μέσα ή έξω απ’ το ευρώ, μπορεί να ’ναι και μέσα, μπορεί να ’ναι και έξω. Αναλόγως. Το μαύρο - άσπρο, ο μανιχαϊσμός στην πολιτική είναι μόνον για τους ηλίθιους και βολεύει μόνον την προπαγάνδα των Δυνατών. Η πολιτική είναι οι «θέσεις του Απρίλη» του Λένιν και οι «θέσεις του Οκτώβρη» πάλι του Λένιν. Αν η στρατηγική σου είναι να μείνεις μέσα στο ευρώ, πρέπει να έχεις εναλλακτική εξόδου, στην περίπτωση που θέλεις όντως να δώσεις αγώνα στα σοβαρά με τα θηρία και τα τέρατα. Που θα είναι πολύ ευτυχισμένα αν εσύ έχεις ταυτίσει τους στόχους σου με τη στρατηγική σου κι όλα μαζί με την τακτική σου.

Η Αριστερά δεν έχει την ανάγκη να αποδείξει σε κανέναν ότι είναι Αριστερά.

Υπάρχει όμως ανάγκη να αποδείξει ότι είναι Αριστερά που νικάει. Που είναι χρήσιμη στον λαό. Εδώ και πολλά χρόνια η αντιδραστική παλινόρθωση στην Ευρώπη κυριαρχεί και παράγει μια πολιτική που, μέσω τυράννων και κλόουν, Μέρκελ και Γεωργιάδη, καθηλώνει τους λαούς και τους γυρίζει πακέτο σε εποχές κοτζαμπάσηδων (τύπου οπλαρχηγών ποδοσφαιρικών ομάδων) και κολίγων-ψηφοφόρων. Αυτήν τη στιγμή, και για αυτό είναι ιστορική, η Αριστερά στην Ελλάδα μπορεί να σπάσει αυτό το προτσές, αυτήν τη διαδικασία υποδούλωσης.

Και αυτό μπορεί να το καταφέρει αν διευρύνει ακόμα περισσότερο την επιρροή της στο εκλογικό σώμα. Ενα εκλογικό σώμα που κι αυτό με τη σειρά του, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ακούει τι λέει και τι προτείνει η Αριστερά, άλλοι με ελπίδες, άλλοι με αμφιβολίες, αλλά πάντως, επίσης για πρώτη φορά, τόσοι πολλοί Ελληνες πολίτες, γυναίκες και άνδρες, υπάρχουν απελευθερωμένοι απ’ τα αισχρά δεσμά του δικομματισμού, της προπαγάνδας του και των μεθόδων του. Λίγο ακόμα, και η δύναμη του λαού θα ορθωθεί ακατανίκητη...

ΥΓ.: Ο κ. Σ. Θεοδωράκης δεν ζήτησε τη διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά τη μείωσή τους. Με το ίδιο όμως αφελές σκεπτικό: ότι αν μας την πέσει η Τουρκία, η Ευρώπη θα σπεύσει να μας υπερασπισθεί στρατιωτικώς. Οπως στα Ιμια. Τι να πει κανείς; Μόνον αφέλεια; μόνον ευήθεια;

Από το e-nikos

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναστατώνει το τουρκικό προξενείο

Του Δημήτρη Μηλάκα


Στην πολιτική οι επιλογές κρίνονται από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα της επιλογής του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει στο ευρωψηφοδέλτιό του τη Σουλεϊμάν Σαμπιχά, Ρομά από το Δροσερό Ξάνθης, ήταν... αναμενόμενο: μεγάλος εκνευρισμός στο τουρκικό προξενείο της Θράκης. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά…

Όταν, στη συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα της Σουλεϊμάν Σαμπιχά, ο εκπρόσωπος της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη διαμαρτυρήθηκε λέγοντας: «Εμάς τους Τούρκους της Θράκης δεν μας εκπροσωπεί η Σαμπιχά». Η εν λόγω τοποθέτηση περιγράφει το γνωστό παιχνίδι που παίζει το τουρκικό προξενείο σε όσα κόμματα προσεγγίζουν τη μειονότητα για να κορφολογήσουν ψηφαλάκια. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό το παιχνίδι ακυρώθηκε, καθώς η Σαμπιχά δεν είναι ενεργούμενο του τουρκικού προξενείου.

Τι είναι όμως η Σαμπιχά και τι προβλήματα αντιμετωπίζει εξ αιτίας της δράσης του τουρκικού προξενείου και της αδράνειας του ελληνικού κράτους το λέει ξεκάθαρα η ίδια: «Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Παρά ταύτα, επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης, υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τουρκικά. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες Έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός της μειονότητας.

(…) Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλουν, εκτός από τη γλώσσα τους, και την ταυτότητά τους. Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν “τουρκικά”. Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να υποχρεώσουν και εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι. Πριν από μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία. Οι τουρκικής καταγωγής μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία, όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία. Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους όπου ζούμε».

Αυτή, λοιπόν, είναι η Σαμπιχά, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να τοποθετήσει στο ευρωψηφοδέλτιό του. Τι ψήφους θα προσθέσει αυτή η υποψηφιότητα στον ΣΥΡΙΖΑ; Θα δούμε. Αυτό, όμως, που ήδη βλέπουμε και αποτιμούμε θετικά είναι ότι ένα κόμμα εξουσίας δεν ζητιανεύει ψηφαλάκια από τον Τούρκο πρόξενο. Όπως και να το δει κανείς, είναι ένα θετικό δείγμα...

Από το Ποντίκι

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Κεραμιδαριό

Του Θανάση Καρτερού


Εδώ που τα λέμε, ο Σαμαράς ήταν πάντα κάπως πομπέ. Μόνο η τήβεννος του λείπει όταν τον βλέπει η κάμερα. Μιλάει σαν Χάρβαρντ σε ιθαγενείς, εξηγεί, μαλώνει, ανακατεύει και μερικές λαϊκές εκφράσεις (γαμώ το κεφάλι μου), σηκώνει και λίγο τη φωνή όταν μας παινεύει για το πώς τα καταφέραμε όλοι μαζί. Ενώ επιτρέπει στον εαυτό του μια απόχρωση αηδίας, σαν να έφαγε ξινισμένα μακαρόνια, όταν αναφέρεται στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε όσους δεν επενδύουν στον ίδιο και συνεπώς επενδύουν στην καταστροφή.

Έλληνες είμαστε, είπε προχθές, που θυμήθηκε τους άστεγους. Ήθελε να καταλάβουμε ότι ως Έλλην έχει κι αυτός κάποιο μέρισμα αλληλεγγύης. Δεν εννοούσε βέβαια αυτή τη φορά την αλληλεγγύη στον Ρέστη που προκαλούσε τον Τσίπρα να τον βρει και να τον φορολογήσει. Ούτε την αλληλεγγύη στους εφοπλιστές εν γένει. Ούτε την αλληλεγγύη στους τραπεζίτες που "σώζουν" τράπεζες. Ούτε την αλληλεγγύη στους εντιμότατους φίλους του, αγοραστές του ΟΠΑΠ και άλλων κερδοφόρων επιχειρήσεων του Δημοσίου. Ούτε και την αναγκαία αλληλεγγύη σε κείνους που ευεργετούν τη χώρα εξορύσσοντας χρυσό στις Σκουριές.

Αυτή η αλληλεγγύη είναι δεδομένη και διαπιστωμένη, αλλά τι να σου κάνει ενόψει εκλογών; Να σου δώσουν κάτι τις οι καρχαρίες για τον εκλογικό αγώνα, εντάξει. Αλλά η κάλπη χρειάζεται τα εκατομμύρια μικρά ψαράκια. Που πρέπει να ξεχάσουν τώρα πώς τα παρέδωσες στους καρχαρίες. Άρα; Άρα ο πομπέ πρωθυπουργός μας επιστρέφει στην αγκαλιά της ευαισθησίας. Κοινωνική κατοικία αστέγων. Πάρε να 'χεις. Ξαπέστειλε με Μνημόνια και νόμους εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια, αλλά τώρα τους μοιράζει προεκλογικά κατοστάρικα. Άφησε χωρίς κεραμίδι χιλιάδες ανθρώπους, αλλά τώρα τους παρέχει προεκλογική στέγη. Λίγο το 'χετε;

Ο κακός αριστερός θα πει ότι ο πρωθυπουργός, αφού έκανε τη χώρα κεραμιδαριό, τάζει κεραμίδια - μπας και γλιτώσει την κεραμίδα. Εύλογο. Γιατί απασχολημένος σε επιτροπές αλληλεγγύης, σε κοινωνικά ιατρεία, σε δομές στήριξης απόρων και αστέγων και σε αγώνες εναντίον της πολιτικής που παράγει άπορους και άστεγους, δεν έδωσε τη δέουσα προσοχή στη φιλάνθρωπη τακτική του Σαμαρά και των πομπέ εν γένει. Που εφαρμόζουν τη συνταγή του βαμμένου ασφαλίτη της χούντας: Πρώτα τους σακατεύω κι ύστερα ως ευαίσθητος καλώ τον γιατρό. Ο Σαμαράς κάλεσε βέβαια τον Άδωνι, αλλά δεν έχουμε και χούντα.

Από την ΑΥΓΗ

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Πόσο ακόμα μπορούνε να μας «σώσουν»;;

Του Στέφανου Πρίντσιου


Αν η συζήτηση προεκλογικά εστιαστεί στο μέσα ή έξω από την ΕΕ και στην επιστροφή ή όχι στη δραχμή, η παρτίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα θα χαθεί.

Το διακύβευμα της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης δεν είναι αυτό.

Με απλά και σταράτα λόγια είναι πρώτιστη επιλογή να επισημαίνεται προς όλες τις κατευθύνσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό, σε φίλους και αντιπάλους, ότι δεν είναι επιδίωξή του ΣΥΡΙΖΑ ούτε η δραχμή ούτε η έξοδος από την ΕΕ, αυτή όμως η φιλοευρωπαϊκή στάση δεν σημαίνει ότι ως χώρα δεν έχουμε άλλη λύση και ότι είμαστε οι κολαούζοι της Μέρκελ, τα φρόνιμα παιδάκια, οι υποτακτικοί εθελόδουλοι!

Αν αναγκαστούμε, να διατυμπανίζεται ξεκάθαρα ότι εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουμε τα πάντα για να προστατέψουμε τα δικαιώματά μας ως χώρα και λαός!

Αν αναγκαστείτε κύριοι της συγκυβέρνησης, εσείς θα κάνετε τα πάντα για να προστατέψετε τα δικαιώματά μας ως χώρα και λαός;

Αυτό το τόσο απλό ερώτημα επιβάλλει η κοινή λογική να θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ προς απάντηση σε όλα τα τηλεοπτικά πάνελ, για να σταματήσει επιτέλους το παραμύθι περί της επιδίωξης του ΣΥΡΙΖΑ για δραχμή και χρεωκοπία.

Η πρώτη βέβαια απάντηση θα είναι η γνωστή υπεκφυγή: «Μα εμείς δεν θεωρούμε ότι η επιστροφή στη δραχμή και η έξοδος από την ΕΕ είναι η λύση στο πρόβλημα». Μα και ο ΣΥΡΙΖΑ αν πίστευε σε κάτι τέτοιο θα το είχε στο πρόγραμμά του, όπως το έχουν ξεκάθαρα άλλα κόμματα.

Το ερώτημα όμως είναι μέχρι που μπορεί να φτάσει η υποχωρητικότητα της χώρας και αν ως λαός έχουμε το σθένος, μέσα από μία εκλεγμένη κυβέρνηση, να πούμε ως εδώ και μη παρέκει. Απαντήστε λοιπόν κύριοι της συγκυβέρνησης:

Θα κάνετε τα πάντα για να προστατέψετε τα συμφέροντα της χώρας και του λαού; ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Views:
Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου