Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Ο επίσημος πολιτικός κόσμος συμμορφώνεται στις υποδείξεις

Σπύρος Παναγιώτου


Το Μακεδονικό μόνιμο στοιχείο διαιώνισης αντιθέσεων στα Βαλκάνια


Στις 4 Μαΐου ο υπουργός Eξωτερικών της Ελλάδας έκανε μια περίεργη δήλωση: «Αν πετυχαίναμε το erga omnes θα έκανα πάρτι». Τι θέλει να πει ο υπέρτατος διπλωμάτης, που αισθάνεται ως σύγχρονος Ταλεϊράνδος; Απλούστατα κάνει σαφές σε ποιο σημείο βρίσκεται η διαπραγμάτευση και ποιο το πλαίσιο που ήδη έχουμε αποδεχτεί. Θα έκανε πάρτι ο Ν. Κοτζιάς αν πετυχαίναμε το erga omnes. Μάλιστα. Οπότε τι συζητάμε; Σε ποια βάση; Σε ποιο πλαίσιο; Που βρίσκονται άραγε οι «κόκκινες γραμμές» για τους αλυτρωτισμούς του Συντάγματος, την εθνικότητα κ.λπ.;

Το μάθαμε τις επόμενες μέρες. Η υπόθεση θα σαλαμοποιηθεί. Θα βρεθεί ένα όνομα –που κυρίως θα αφορά τις σχέσεις Ελλάδας και ΠΓΔΜ– και με αυτό θα αναφέρεται στους διεθνείς οργανισμούς η χώρα αυτή. Παράλληλα θα υπάρξει μια συμφωνία δίχρονης διάρκειας για να γίνουν τάχα όλες οι άλλες αλλαγές στο Σύνταγμα κ.λπ. Η Ελλάδα θα άρει κάθε εμπόδιο για την είσοδο στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Έτσι ετοιμάστηκε το ραντεβού Τσίπρα-Ζάεφ πρώτα και μετά Τσίπρα-Μέρκελ πριν δύο μέρες στην Σόφια. Όλοι βλέπουν πως μια συμφωνία στήνεται και μάλιστα επισπεύδονται οι διαδικασίες της.

Παράθυρο συγκρούσεων


Ολόκληρη η Μ. Ανατολή φλέγεται και τα σχέδιο ανακατανομής ισχύος μεταξύ των μεγάλων και των περιφερειακών δυνάμεων και της επαναχάραξης των συνόρων και των σφαιρών επιρροής βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με δραματική αιχμή την παράνομη ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσα του Ισραήλ, τη σφαγή των Παλαιστίνιων στη Γάζα και τον πόλεμο στην Συρία. Την ίδια στιγμή, εδώ στη χώρα μας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θέλει να νομίζει ότι εργάζεται για την ειρήνη και την ασφάλεια της περιοχής με όχημα μια «ψύχραιμη και ήρεμη δύναμη» Ελλάδα. Καλό το παραμύθι, ανάλογο εκείνης της «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια. Η κυβέρνηση και ολόκληρος ο επίσημος αστικός κόσμος διαχειρίζεται την υπόθεση του ονόματος της ΠΓΔΜ με μοναδικό κριτήριο την συμμόρφωση στα κελεύσματα των ισχυρών και την αποφυγή του πολιτικού κόστους της υπογραφής. Μιλάνε όλοι για «παράθυρο ευκαιρίας», για «ωρίμανση των όρων επίλυσης» μιας χρόνιας διαμάχης που «κανείς στη Δύση δεν καταλαβαίνει». Προσπαθούν να φορτώσουν ο ένας στο άλλο την ευθύνη των χειρισμών και προβάλλουν το παγκοσμιοποιητικό δόγμα της ανοχής έναντι των ταυτοτήτων ως τη βάση επίλυσης του θέματος. Πρακτικά τα όρια μεταξύ των μεγάλων κομμάτων θολώνουν και οι πιέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας θα καθορίσουν την τελική τους στάση.

Η πρόσφατη συνάντηση Τσίπρα-Ζαεφ δεν «φώτισε» περισσότερο τα όσα μέχρι σήμερα είναι γνωστά. Η κυβέρνηση πιέζεται ασφυκτικά να υπογράψει όποια λύση που θα ανοίγει το δρόμο για την ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Οι δήθεν νέες προτάσεις που έπεσαν στο τραπέζι, το κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας, τα «δύσκολα τελευταία μέτρα» και ο καθορισμός νέου ραντεβού στις Πρέσπες, στις αρχές Ιούνη, πιστοποιούν την πρόθεση να τηρηθούν τα εντελλόμενα. Θα το είχαν άλλωστε κάνει από καιρό αν ο Ζάεφ δεν αντιμετώπιζε τον κίνδυνο αποχώρησης από την κυβέρνηση του των συνεργαζόμενων κομμάτων της αλβανικής μειονότητας, δεν «υπήρχαν» οι εθνικιστικές κορώνες του VMRO και ο Τσίπρας δεν φοβόταν τις λαϊκές αντιδράσεις και το πολιτικό κόστος μπροστά στις επερχόμενες εκλογές.

Η πρόταση-απαίτηση της Κομισιόν για επίλυση του προβλήματος με ενισχυμένη πλειοψηφία 180 ψήφων και η ανταπόκριση Μητσοτάκη, μετά από πιέσεις στη Σόφια, αντιμετωπίσθηκαν με ενθουσιασμό από την κυβέρνηση μιας και έτσι θα μοιρασθεί και το πολιτικό κόστος. Ίσως, στη πίσω πλευρά του μυαλού των κυβερνητικών ιθυνόντων, να περνά και η σκέψη διάσωσης, με αυτό το τρόπο, των ΑΝΕΛ ή της συγκρότησης νέου δεξιού κόμματος ικανού να «κόψει» ψήφους από την μητσοτακική Δεξιά που δημοσκοπικά έχει ψηλά ποσοστά.

Υπό το πρίσμα τέτοιων «σοβαρών» υπολογισμών αντιλαμβάνεται κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος την σημασία των «κόκκινων γραμμών» που ορθώνονται σαν ύστατο φύλλο συκής. Όλα αυτά μοιάζουν αστεία καθώς γίνεται αποδεκτή μια «συμφωνία» που ανοίγει σήμερα την ένταξη της ΠΓΔM στο ΝΑΤΟ και παραπέμπει στο μέλλον την επίλυση των διαφορών με «συνυποσχετική» και εγγύηση των ΗΠΑ. Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΟΗΕ και σία. Πρόκειται για την συντροφιά που έχει διακριθεί για την «ουδέτερη» και «δίκαιη» στάση της σε κάθε διένεξη στο κόσμο. Ιδιαίτερα η Κύπρος και η ανοχή στις τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Θράκη βεβαιώνουν την φερεγγυότητα των «εγγυητών».

Αυτά δεν απασχολούν κανένα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση επιδίδονται σε ένα παιχνίδι επίδειξης αξιοπιστίας έναντι του δυτικού παράγοντα. Επιχειρούν να φορτώσουν ο ένας στο άλλο ευθύνες από κακούς χειρισμούς στην διαπραγμάτευση. Και οι δύο ετοιμάζονται για την αναγκαία «κωλοτούμπα» στο βαθμό που αναγκαστούν να κάνουν υποχωρήσεις πέρα από τις «κόκκινες γραμμές» της «εθνικής γραμμής».

Είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης Τσίπρα, όπως είναι τεράστια και η ανικανότητα που επιδεικνύει για να υπερασπισθεί στοιχειώδη ζητήματα.


Το Μακεδονικό όχημα της νέας βαλκανοποίησης


Εκείνο που αποκρύβει ο επίσημος πολιτικός κόσμος, και δυστυχώς όχι μόνο αυτός, είναι ότι η Βαλκανική βρίσκεται στο επίκεντρο οξύτατης αντιπαράθεσης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών, το σχέδιο διαμελισμού, επαναχάραξης των συνόρων και το «γκριζάρισμα» ολόκληρων περιοχών είναι στο προσκήνιο. Κατά συνέπεια και η «χρόνια διαμάχη» για το όνομα βρίσκει το νόημα της μέσα σε αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι ανταγωνισμών. Η όποια επιλογή θα φέρει πιο κοντά ή θα απομακρύνει -–όχι χωρίς την ενεργοποίηση των λαών στο προσκήνιο στη δεύτερη περίπτωση– τις επόμενες διευθετήσεις στα Βαλκάνια αναζωπυρώνοντας «μικρούς» εθνικισμούς υποκινούμενους από μεγάλα συμφέροντα.

Μεγάλοι ανταγωνισμοί και συγκρούσεις συμφερόντων


Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την εγκατάσταση της μεγαλύτερης στρατιωτικής βάσης σε όλα στα Βαλκάνια στο Κόσσοβο, οι ΗΠΑ επιστρέφουν επιθετικά στη χερσόνησο. Η οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη της Ρωσίας και η σημαντική γεωπολιτική της αναβάθμιση, ιδιαίτερα μετά την εμπλοκή της στο πόλεμο της Συρίας αντιμετωπίζεται από τους Αμερικάνους με τη στρατιωτική περικύκλωσης της Ρωσίας, τις κυρώσεις και την ανάδειξη της ως μεταξύ των κύριων κινδύνων που απειλούν την ασφάλεια των ΗΠΑ. Υπό αυτό το πρίσμα οι ΗΠΑ επιδιώκουν την άμεση ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ως στοιχειώδη προϋπόθεση για την επιβολή των συμφερόντων τους στην περιοχή, (αγωγός αζέρικου αέριου ΤΑΡ προς την Ευρώπη), αλλά και ανάσχεσης της ρώσικης επιρροής στα Βαλκάνια. Στον αντίποδα κινείται η Ρωσία. Βλέπει τα Βαλκάνια ως περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος. Μέσω του νέου αγωγού Turk Stream η Ρωσία επιχειρεί να οικοδομήσει σχέσεις με τη Σερβία, τη Βουλγαρία, την ΠΓΔΜ, την Ουγγαρία κ.ο.κ. και μέσω αυτών να διευρύνει την επιρροή της και τα οικονομικά της συμφέροντα προς την Ε.Ε.

Με βάση αυτούς τους σχεδιασμούς οι δύο χώρες επεξεργάζονται τις κινήσεις τους. Οι ΗΠΑ πιέζουν ασφυκτικά την ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση να «λύσουν» τα προβλήματα για να επιτραπεί η απρόσκοπτη είσοδος της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ τον προσεχή Ιούνιο. Από την πλευρά της η Ρωσία δηλώνει ότι θα «εκτιμούσε» μια άρνηση της Ελλάδας σε αυτή την προοπτική. Οι ανταγωνιστικοί σχεδιασμοί ΗΠΑ-Ρωσίας στηρίζονται στην υποδαύλιση εσωτερικών ανταγωνισμών στήνοντας τις βάσεις για μελλοντικά επεισόδια. Στο απρόβλεπτο πολιτικό παιχνίδι στην γειτονική χώρα, κεντρικό ρόλο παίζει το κόμμα της αλβανικής μειονότητας που αντιτίθενται στη χρήση του ονόματος «Μακεδονία», απειλώντας με απόσχιση στα πλαίσια μιας «Μεγάλης Αλβανίας». Ανεξάρτητα λοιπόν με το τρόπο που θα «λυθεί» σήμερα το πρόβλημα του ονόματος όλοι οι παράγοντες για νέες οξύνσεις παραμένουν ενεργοί.

Από την πλευρά της η Ε.Ε. βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Με ανοικτό το μέτωπο της αντιπαράθεσης με τον Τραμπ και ανοικτή πληγή το Brexit αντιμετωπίζει με αμηχανία τα προσφυγικά κύματα και την άνοδο ακροδεξιών ξενοφοβικών κομμάτων στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών. Έτσι στρέφεται στα Δυτικά Βαλκάνια αναζητώντας, στα πλαίσια μιας σκόπιμα χρονίζουσας «ενταξιακής διαδικασίας», οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Ιδιαίτερα η Γερμανία έχοντας αναρριχηθεί μεταξύ των τριών πρώτων ξένων επενδυτών στα Δυτικά Βαλκάνια επιθυμεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή αξιοποιώντας το Berlin Process για τον έλεγχο της περιοχής. Οι πιέσεις της προς την Αθήνα αποσκοπούν να διατηρήσουν ζεστή την ευρωπαϊκή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων ώστε να αποτραπούν άλλες ενεργές επιλογές, όπως το αμερικάνικο σχέδιο γεωπολιτικής ενοποίησης των χωρών από την Βαλτική ως την Μαύρη Θάλασσα.

Στο βαλκανικό παιχνίδι ιδιαίτερο ρόλο παίζει ο Τούρκικος επεκτατισμός, κυρίως μέσω της οικοδόμησης πολύπλευρων εξαρτήσεων με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της περιοχής αλλά και ως δύναμη υποστήριξης του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού.

Μέσα σε αυτό το κλίμα μεγάλων συγκρούσεων η ονοματολογία του Μακεδονικού παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις ως όχημα διαιώνισης των αντιθέσεων στην περιοχή. 

Μακεδονία του Ίλιντεν;


Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μπήκε νέο όνομα. Μακεδονία του Ίλιντεν, Ilindenska Republika Makedonija στα σλαβικά και Ilinden Μacedonia στα αγγλικά. Η είδηση δόθηκε από τα ΜΜΕ της γειτονικής χώρας και παραμένει άγνωστο αν είναι πρόταση της ΠΓΔΜ ή το «κρυφό χαρτί» της Ελλάδας.

Πρόκειται, ίσως για την χειρότερη εκδοχή ονόματος από όλα όσα έχουν προταθεί. Παραπέμπει ευθέως στην επανάσταση του Ίλιντεν, το 1902, που σύμφωνα με τους ιστορικούς σηματοδότησε την πρώτη προσπάθεια εθνογένεσης των σλαβόφωνων πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατοικούσαν διασπαρμένοι στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας. Και αν ιστορικά η εξέγερση του Ίλιντεν έχει μεγάλη σημασία, στα σημερινά δεδομένα επαναφέρει το αίτημα της ολοκλήρωσης μιας εθνογένεσης που τότε έμεινε ανολοκλήρωτη. Επαναφέρει, δηλαδή, σε άλλες εποχές, ένα αίτημα που θα αποτελεί το συνεκτικό στοιχείο ύπαρξης του νέου κρατιδίου αλλά και διχασμών σε ολόκληρη την Βαλκανική.

Πηγή: e-dromos.gr



Σπύρος Παναγιώτου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Προς τους ‘φίλους’ του Ρουβίκωνα

Κώστας Κάππας


Απευθύνομαι σε όλους εσάς οι οποίοι, μισείτε τους ‘μπάτσους’ που δέρνουν, σιχαίνεστε τους δικαστές που ψηφίζουν νόμους για πάρτη τους, τους πουλημένους πολιτικούς που σας κόβουν μεροκάματα και συντάξεις και τους συμβολαιογράφους που παίρνουν τα σπίτια του κοσμάκη. Σε όλους εσάς που νοιώθετε αδύναμοι απέναντι σε μια ανελέητη εξουσία και ονειρεύεστε μια επανάσταση που θα παρέσυρε και θα έπνιγε όλον αυτόν τον συρφετό.

Προσέξτε όμως πόσο η ‘δράση’ του Ρουβίκωνα έχει γίνει τηλεοπτικό cartoon. Περιμένετε με λαχτάρα το νέο επεισόδιο στην τηλεόραση και κάθε κομφετί, μπογιά στον τοίχο, απειλή σε φακελάκια γιατρό, ή σπασμένο τζάμι στα δικαστήρια δια χειρός Ρουβίκωνα, μετατρέπεται στα μάτια σας από τα μαγικά κανάλια σε επαναστατική μπροσούρα, πυρκαγιά, μαχαίρωμα ή γκρεμισμένα τείχη. Σε όλο αυτό το σήριαλ, σε αγαστή συνεργασία με τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη, τον Βαρδινογιάννη και τους λοιπούς, ο Ρουβίκωνας σας ζητά να μην κουνηθείτε από τον καναπέ σας και να απολαύσετε το δωρεάν θέαμα που σας προσφέρει.

Ο Ρουβίκωνας δεν έχει κατά νου αντίστοιχες θεαματικές παρεμβάσεις προς τον λαό, στοχεύοντας στην πολιτική και κοινωνική ωρίμανσή του. Δεν θα πάει ποτέ στα σχολεία (συνεγείροντας τους σπουδαστές για σωστή μόρφωση, συνδεδεμένη με επαγγελματικό προσανατολισμό) ή στους χώρους δουλειάς (ξεσηκώνοντας τους εργαζόμενους για δικαιώματα, μέτρα ασφαλείας και ανάπτυξη με φιλολαϊκό προσανατολισμό). Ο Ρουβίκωνας δεν επιθυμεί και δεν σας ζητά να ενεργήσετε. Δεν σας ‘καθοδηγεί’ μέσα από την καθημερινή πάλη πως θα γεμίσετε το πιάτο του παιδιού σας με φαγητό, πως θα μειωθεί η ανεργία, πως θα ανατρέψετε τα μνημόνια και τελικά πως θα βάλετε σε άλλες ράγιες την ζωή σας.

Ο Ρουβίκωνας είναι απαραίτητος στο Σύστημα όσο είναι και οι χούλιγκανς, οι κουκουλοφόροι και όλοι εκείνοι οι οποίοι περιφρονούν τις ‘μάζες’ που είναι ‘δυσκίνητες’ και ‘ναρκωμένες’. Οι Ρουβίκωνες αποφασίζουν σαν γνήσιοι μικροαστοί να μιλούν εξ ονόματι των ‘μαζών’, γιατί μόνο αυτοί έχουν το ιστορικό δικαίωμα… Αυτή η νοοτροπία και τακτική επιτρέπει στον κάθε Βερύκιο, Χίο, Πορτοσάλτε και σε όλο τον αστικό κόσμο να παραστήσουν τους έξαλλους, να καταδικάσουν την βία “από όπου και να προέρχεται”, να δικαιολογήσουν την αστυνομοκρατία και να θωρακίσουν νομικά την κυριαρχία τους, δαιμονοποιώντας την λαϊκή διαμαρτυρία.

Εάν δείτε το μίσος σας προς τους έχοντες και κατέχοντες λίγο ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα, παρατηρείστε μία παγίδα: από ό,τι λένε οι στατιστικές και οι κοινωνιολόγοι, η Χρυσή Αυγή θέριεψε βρίζοντας το πολιτικό κατεστημένο, απαιτώντας “να καεί το μπουρδέλο ή Βουλή” και χαστουκίζοντας την Λιάνα Κανέλλη. Έγινε η αιχμή του δόρατος, του Συστήματος και των φασιστών και ο ‘τιμωρός εκδικητής’ εξαγριωμένων αμόρφωτων ανθρωποειδών για την μίζερη ζωή τους.

Προφανώς εσείς (όπως και εγώ) είστε δημοκράτες, αντιρατσιστές και πραγματικά θλίβεστε με την φτώχεια στην χώρα μας και το δράμα των προσφύγων. Όταν όμως η μάχη γίνεται ‘δι’ αντιπροσώπων’, το Σύστημα ισοπεδώνει τα πάντα ξεπλένοντας τον φασισμό και την Χρυσή Αυγή, υποβιβάζοντας την δολοφονία του Φύσσα στο ίδιο επίπεδο με το ‘γιαούρτωμα του Πάγκαλου’ (η πρόσφατη ρήση του Παύλου Τσίμα). Ας το προσέξουμε…

Πηγή: artinews.gr



Κώστας Κάππας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Βία, η κόρη της Στυγός

Στάθης


Η Βία και το Κράτος ανέβασαν τον Προμηθέα στον σταυρό του. Αμίλητοι. Ο υπαινιγμός του Αισχύλου ότι ούτε η Βία ούτε το Κράτος χρειάζονται επιχειρήματα (διαθέτουν τα επιχειρήματα των θεών) εμφανής – πλην όμως, από τότε πέρασαν αιώνες και η Βία έγινε ομιλούσα. Εν πρώτης η Βία «καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Κόβει λόγου χάριν τις συντάξεις ο Τσακαλώτος και ύστερα βάζει τα κλάματα.

Στην εποχή μας, όπου περισσότερον από τις άλλες εποχές μετά τον Διαφωτισμό κυκλοφορούν πεισιθανάτια στερεότυπα, ένα απ’ αυτά διακηρύσσει ότι «το μονοπώλιο της βίας διαθέτει μόνον το κράτος». Ωραίο! και να το αναρτήσουμε στην αγορά, στο άγαλμα της Αθηνάς και στο άγαλμα του Ιησού Χριστού από τη Ναζαρέτ.

Βεβαίως, το Σύνταγμα των Ελλήνων επαφίεται ως προς την τήρησή του στο φιλότιμο των Ελλήνων, οι οποίοι αν καταφύγουν στη βία για να το αποκαταστήσουν θα πρέπει «να καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται».

Πόσο μάλλον για τα Μνημόνια, που βιαίως έχουν καταλύσει το Σύνταγμα, κάθε πράξη αντίστασης θα πρέπει να έχει την έγκριση των Τσίπρα - Μητσοτάκη και «να καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται».

Ακόμα και οι Βυζαντινοί (αυτό το αφορεσμένο προγονικό) είχαν εντάξει στη Βασιλείου Τάξη (το άτυπο μεν αλλά ισχυρό –καθ’ ότι εθιμικό– Σύνταγμά τους) το δικαίωμα του λαού στην εξέγερση (όχι ακριβώς με ροδοπέταλα) όταν ο λαός υφίστατο τυραννία. (Απ’ αυτό ίσως να έλκει την καταγωγή του και το «φιλότιμο» που καλείται σήμερα να υπερασπίζεται το Σύνταγμα των Ελλήνων).

Είναι βία και μάλιστα άγρια βία οι πλειστηριασμοί των σπιτιών. Είναι βία θεοστυγής εκείνη που προκάλεσε πλήθος αυτοκτονιών στα χρόνια της χολέρας των Μνημονίων. Παρακαλούνται οι νεκροί να «καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται».

«Ο ΕΝΦΙΑ είναι νόμος ανάλγητος, δεν μεταρρυθμίζεται, καταργείται» έλεγε ο Τσίπρας και τον μονιμοποίησε. Αλλά αν ο ΕΝΦΙΑ είναι βία κατάφορη, τα ψέματα του Τσίπρα ότι θα τον καταργήσει είναι το ίδιο βία. Την οποίαν ο ίδιος βεβαίως καταδικάζει απ’ όπου κι αν προέρχεται, ακόμα κι αν προέρχεται από τον ίδιο.

Πριν λοιπόν να αποβλακωθούμε τελείως, αν η ταξική βία που μέσω του κράτους ασκείται νομίμως, δεν είναι απαραιτήτως και ηθική, αντιθέτως είναι ηθική η βία που αποσκοπεί να συμμορφώνει τους νόμους εν σχέση με το δίκαιο. Τώρα, αν δεν ξέρουμε τι είναι δίκαιο, πως ορίζεται δηλαδή και πως διαμορφώνεται, μπορούμε, να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι δίκαιο είναι η δύναμη του ισχυρότερου. Σε αυτήν την περίπτωση οι (κατά τα άλλα πανάγαθοι) γορίλες θα μπορούσαν να ενδυθούν τη δορά εκείνου που «καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», γαμώντας και δέρνοντας.

Κατ’ αυτάς ο Τσίπρας υπόσχεται να αναστήσει ολιστικώς όσα ο ίδιος δολοφόνησε ολοκληρωτικώς ως απρόσκοπτη συνέχεια των προκατόχων του. Αν αυτό είναι βία κατά της νοημοσύνης μας πρέπει να την καταδικάσουμε ακόμα κι αν προέρχεται απ’ τους πρώτη φορά αριστερά Ρότσιλντ. (Οίτινες τυγχάνουν και σύμβουλοι του Τσίπρα για το ξεπούλημα των πόρων του έθνους, της περιουσίας, των κοιτασμάτων κ.λπ. ) – μια βία καθωσπρέπει, που η Φράου Μέρκελ και η Μπούντεσμπανκ καταδικάζουν απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Η βία που ασκεί ο «αριστερός» Τσίπρας έχει όνομα και λέγεται Κατρούγκαλος εκ προμελέτης, Αχτσιόγλου εν ψυχρώ, Σκουρλέτης επ’ αυτοφόρω. Και για να τελειώνουμε: μια από τις πιο ειδεχθείς μορφές βίας είναι το ψέμα, η παραπλάνηση, η παραμύθα.

Προσομοιάζει κάτι τέτοιο με τη «βία και την αθλιότητα» των δεσμοφυλάκων, όταν οδηγούσαν τους καταδικασμένους στη γκιλοτίνα ή στην αγχόνη, αφήνοντας τους δυστυχείς να ελπίζουν ως την τελευταία στιγμή ότι την τελευταία στιγμή θα πάρουν χάρη

***

Έρμοι. Ούτε ικέτες στου Πλούτωνα τον ναό θα βρείτε άσυλο

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μεταμνημονιακά αναπτυξιακά παραμύθια

Του Παύλου Δερμενάκη


Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα νέων μέτρων έρχεται σε περιτύλιγμα «ανάπτυξης»


1 «Αναπτυξιακό» πρόγραμμα χωρίς διάλογο


Η κυβέρνηση, σε όλους τους τόνους, προσπαθεί να μας πείσει ότι η χώρα βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης και ότι τον Αύγουστο 2018 θα έχουμε καθαρή έξοδο από τα μνημόνια. Την ίδια στιγμή, τόσο τα οικονομικά μεγέθη όσο και τα έργα της, κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνουν αυτές τις επικοινωνιακές, προς άγραν ψήφων, «ατάκες».

Στο Eurogroup της Σόφιας στις 27 Απριλίου η κυβέρνηση κατέθεσε το περίφημο αναπτυξιακό της σχέδιο, υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Αναπτυξιακή Στρατηγική για το Μέλλον».

Μια πρώτη παρατήρηση: Η κυβέρνηση συνεχίζει, για τέταρτο χρόνο, την γνωστή αντιδημοκρατική, εθελόδουλη πρακτική της, όπως έκανε με το 3ο μνημόνιο και όλα όσα ακολούθησαν. Αντί να ενημερώσει τον λαό και να αναπτυχθεί ένας διάλογος για το τι θα πρέπει να γίνει την «επόμενη μέρα των μνημονίων», ετοιμάζει νέα κείμενα δεσμεύσεων και τα συζητά με τους δανειστές ερήμην του λαού. Η ευαισθησία της για διάλογο εξαντλείται στις κομματικές φιέστες για την ανάπτυξη που οργανώνει, με την παρουσία του πρωθυπουργού, ανά την Ελλάδα. Μια τέτοια «επιτυχής συζήτηση», με την πλήρη απουσία του λαού που διαδήλωνε ειρηνικά σε άλλο σημείο, έγινε πριν από ένα δεκαπενθήμερο και στη Μυτιλήνη.

Όποιος έχει διαβάσει αυτό το «περίφημο» αναπτυξιακό σχέδιο –κάποια στιγμή ο κ. Τσακαλώτος είχε μιλήσει για «ολιστικό αναπτυξιακό σχέδιο» (τρομάρα του)– διαπιστώνει το μέγεθος του αδιεξόδου, αλλά και την ανικανότητα και την προχειρότητα της κυβέρνησης να σχεδιάσει την επόμενη μέρα των μνημονίων που η ίδια επικαλείται. Δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστο περιθώριο να αξιολογηθεί το συγκεκριμένο κείμενο από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών και συμφερόντων. Είναι ένα νεοφιλεύθερο, αντιλαϊκό κατασκεύασμα που κινείται στις ράγες των μνημονίων, κατά τα πρότυπα των μεσοπρόθεσμων αλλά σε πιο ελαφριά μορφή, όσον αφορά τον τρόπο γραφής του.

2 Μνημονιακές προσεγγίσεις για την επόμενη μέρα


Πρόκειται για ένα απόλυτα αόριστο, γενικόλογο κείμενο που περιέχει μόνο δεσμεύσεις για τα πρωτογενή πλεονάσματα και ευχές για ανάπτυξη στο 2% και πολιτικές που «θα» ακολουθηθούν χωρίς να καταγράφεται κάτι καθορισμένο. Ένα ευχολόγιο που περιλαμβάνει, απλά λεκτικά, ακόμα και αύξηση στον κατώτατο μισθό και λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στο τι και πώς θα γίνει αυτό. Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα ευχολόγιο που κατατέθηκε για να κατατεθεί. Η κυβέρνηση έριξε για μία ακόμα φορά «λευκή πετσέτα» και αναμένει τις εντολές των δανειστών για να εμβαθύνει τις αναλύσεις, τις δεσμεύσεις και τα μέτρα του «αναπτυξιακού πλαισίου». Έτσι εξηγείται, για μία ακόμα φορά, γιατί δεν έγινε κανένας διάλογος με την κοινωνία και όσα πληροφορηθήκαμε, που δεν ήταν κάποιο μυστικό σχέδιο, τα πληροφορηθήκαμε μετά το Eurogroup. Το πρόγραμμα παρουσιάστηκε, αλλά φυσικά δεν εγκρίθηκε. Συνεπώς, αναμένουμε τον λογαριασμό των μέτρων που θα συνδεθούν με τα ευρύτερα θέματα του χρέους και της «μεταμνημονιακής εποπτείας».

Η εξέλιξη του αναπτυξιακού σχεδίου, δυστυχώς, μας θυμίζει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ των εκλογών του Γενάρη του 2015 και όσα ακολούθησαν μετά. Το πρόγραμμα ετοιμαζόταν από μια κλειστή ομάδα, υπό τον Δραγασάκη, από τον Ιούλιο του 2012, αλλά ποτέ δεν φτιάχτηκε. Ενδιάμεσα, έγιναν μια σειρά φιέστες αναπτυξιακού χαρακτήρα, όπως και τώρα. Πρόγραμμα όμως ποτέ δεν παρουσιάστηκε και έμειναν ξεκρέμαστες οι «υποσχέσεις της Θεσσαλονίκης. Χωρίς πρόγραμμα ξεκίνησαν τη διαπραγμάτευση, με τη λογική της περίφημης –για να θυμηθούμε το 2015– «δημιουργικής ασάφειας», που οδήγησε τελικά στην υποταγή και το 3ο μνημόνιο. Κάθε ομοιότητα στην πρακτική Τσακαλώτου – Δραγασάκη κ.ά. του τότε με το σήμερα είναι απλά συμπτωματική… Οι άνθρωποι έχουν ξεκάθαρο το καθήκον τους. Δεν ετοιμάζουν απολύτως τίποτα, ο στόχος είναι να κάθονται στις κυβερνητικές καρέκλες και να εκτελούν τις εντολές των δανειστών. Έτσι τα σχεδίασαν ως αντιπολίτευση κοροϊδεύοντας τον λαό περί κατάργησης των μνημονίων, έτσι κάνουν ως κυβέρνηση πιστεύοντας ότι ο λαός θα τρώει επ’ αόριστον κουτόχορτο.

Το πρόγραμμα αναφέρει δέσμευση για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% μέχρι και το 2022 και ένα γενικό νούμερο όσον αφορά τον ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης πάνω από 2%, που «θα υποστηρίζεται από ισχυρή ανάκαμψη των επενδύσεων και της ιδιωτικής κατανάλωσης», τελεία. Αυτό είναι το πλαίσιο. Ποιες επενδύσεις, από πού θα βρεθούν τα χρήματα, με ποιους όρους, τι θα χρηματοδοτήσει το τραπεζικό σύστημα και με ποιους πόρους, πώς θα αυξηθεί η ιδιωτική κατανάλωση κ.λπ., αυτά είναι λεπτομέρειες. Ο στόχος τέθηκε, συμπληρώθηκε με τις ευχές για τις πολιτικές που «θα» ακολουθηθούν, ε μην είμαστε και αχάριστοι.

Φυσικά τέτοιες προσεγγίσεις χωρίς ανάλυση και τεκμηρίωση αγγίζουν το όριο της γελοιότητας. Όμως το αυτί της κυβέρνησης «δεν ιδρώνει», έχουν κάνει και χειρότερα, σε αυτό θα κολλήσουν; Εξάλλου, όπως προαναφέραμε, το «κοστούμι» θα το ετοιμάσουν οι δανειστές. Οι εγχώριοι εντολοδόχοι τους, απλά θα φροντίσουν για την υλοποίηση των μέτρων, για να πετύχουν καλύτερα πλεονάσματα υπέρ των δανειστών και σε βάρος του λαού και της οικονομίας, όπως έκαναν το 2016 και το 2017.

3 Ευχές και επιθυμίες χωρίς τεκμηρίωση


Για να έχουμε μια εικόνα της αξιοπιστίας αυτών των μεγεθών, υπενθυμίζουμε μερικά γεγονότα τεκμηριωμένα με νούμερα και όχι με ευχές. Το 2017 το όριζαν ως χρονιά μεγάλης ανάπτυξης, με αύξηση 2,7% στο ΑΕΠ. Σε αυτό επιχειρηματολογούσαν και οι γνωστοί «θεσμοί». Τελικά με τα προσωρινά στοιχεία, που όταν θα γίνουν οριστικά είναι πολύ πιθανό να είναι αρκετά χαμηλότερα λόγω κυρίως ιδιωτικής κατανάλωσης, το 2017ο ρυθμός ήταν 1,4%. Στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού τον Δεκέμβρη του 2017 προέβλεπαν, για το 2018, μεγέθυνση του ΑΕΠ. Μετά τις προς τα κάτω αναθεωρήσεις από την Ε.Ε. και τον ΟΟΣΑ, κάτω ή στο 2%, ελπίζουμε πλέον στο «πάνω από 2%» χωρίς να προσδιορίζεται κανένα άλλο στοιχείο. Απλά ευχές για στήριξη στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης και των επενδύσεων. Αν η αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης θεωρούν ότι θα προέλθει από την αύξηση του τουρισμού, ας βγουν να το πουν. Οι καταναλωτές, ο λαός συνεχίζουν να βρίσκονται στη φάση συρρίκνωσης των δαπανών ακόμα και για τα τρόφιμα, όπως μπορεί κανείς να δει σε παζάρια, λαϊκές κ.λπ. Όσον αφορά την αύξηση των επενδύσεων, αυτή έχει καταντήσει ανέκδοτο.

Σε μια περίοδο που η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε ανοδική φάση και η μεγέθυνση στην Ε.Ε. φτάνει στο υψηλότερο σημείο της (2,4% τo 2017) εδώ και πλέον μίας δεκαετίας, η Ελλάδα ήταν ο ουραγός το 2017 (1,4%). Έχει όμως την πρωτιά σε άλλα «θέματα».

Είναι η πρώτη στην Ε.Ε. (δεύτερη παγκόσμια μετά την Ουκρανία) στο μέγεθος των προβληματικών δανείων, τα οποία αντιστοιχούν στο 51,2% των δανείων προς τον ιδιωτικό τομέα. Με ευχές για εξυγίανση των τραπεζών χωρίς ποσοτικούς στόχους, τι θα χρηματοδοτήσουν και από πού θα βρουν τα κεφάλαια, δεν μπορούμε να μιλάμε για «έκρηξη» (rebound) επενδύσεων. Η χρηματοδότηση προς τον ιδιωτικό τομέα συνεχίζει να μειώνεται με γρήγορους ρυθμούς για ένατο κατά σειρά χρόνο. Το 2017 που είχαμε ανάπτυξη 1,4% η τραπεζική χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα μειώθηκε κατά 5%. Όσον αφορά στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών, ας θυμηθούμε ότι από τα 29,2 δισ. υπαρκτά κεφάλαια είναι μόλις 8, τα υπόλοιπα είναι «υποσχετικές» μέσω του αναβαλλόμενου φόρου.

Η Ελλάδα είναι επίσης πρώτη, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, στην αποεπένδυση – εκροή κεφαλαίων. Ενώ η κυβέρνηση μας μιλούσε για έκρηξη εισροής ξένων κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις, κάτι που δεν επιβεβαιωνόταν από την πορεία της οικονομίας, έρχεται το ΔΝΤ και υποστηρίζει ότι έχουμε εκροή κεφαλαίων αντί για εισροή. Μάλιστα, η εκροή στα χρόνια της κρίσης έχει αυξηθεί δραματικά, συγκριτικά με πριν. Με μια τέτοια εξέλιξη, πού θα βρεθούν τα κεφάλαια για την έκρηξη των επενδύσεων, όταν ο τραπεζικός τομέας δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει ούτε στο ελάχιστο και ταυτόχρονα υπάρχει εκροή κεφαλαίων;

4 Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από τα μνημόνια


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δέσμια της μνημονιακής της μετάλλαξης, δεν αναζητά λύσεις ανάπτυξης με βάση ένα ορθολογικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης που θα αντιμετωπίζει συνεκτικά όλο το φάσμα των προβλημάτων της «ισοπεδωμένης» από τα μνημόνια ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Έχει ασπαστεί την λογική των δανειστών, κινείται με βάση αυτήν και αναμένει εντολές για εκτέλεση. Η αδυναμία που δήλωσε ο Τσίπρας το 2015 –ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση– δεν αφορούσε μόνο το τότε. Αφορά το σύνολο πλέον της πολιτικής τους συνείδησης και συγκρότησης. Συνεχίζουν σε μια πορεία «σοσιαλδημοκρατικοποίησης» και «κυβερνητισμού», ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε το ΠΑΣΟΚ κατά το παρελθόν.

Η περίπτωση με το μεταμνημονιακό «αναπτυξιακό» πρόγραμμα, καταγράφει το οριστικό γύρισμα της πλάτης σε κάθε αντίληψη που είναι διαφορετική προς το νεοφιλελευθερισμό των δανειστών. Συνεχίζουμε με τις ίδιες μνημονιακές λογικές και μετά τα μνημόνια, είναι το κεντρικό τους μοτίβο. Αυτή τη φορά, ότι κάνουν θα το κάνουν στο όνομα της «ανάπτυξης», όπως ότι έκαναν μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 το έκαναν στο όνομα του λαού για τη βελτίωση του 3ου μνημονίου, που ήδη είχαν υπογράψει. Τα αποτελέσματα του 2015 είναι γνωστά και προδιαγράφουν τι θα γίνει και στη συνέχεια.

Πηγή: e-dromos.gr



Παύλος Δερμενάκης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Είμαστε το 0,01% της Γης, αλλά έχουμε εξαφανίσει τα περισσότερα έμβια όντα

Κόσμος


Το 80% της βιομάζας της Γης αποτελούν τα φυτά, το 15% τα βακτήρια και το υπόλοιπο 5% περιλαμβάνει άλλους μικροοργανισμούς και τα ζώα. Οι άνθρωποι δεν ξεπερνούν το 0,01%, δηλαδή μόλις το ένα δεκάκις χιλιοστό της πλανητικής βιομάζας, σύμφωνα με την πιο ολοκληρωμένη έως τώρα «απογραφή» της γήινης βιόσφαιρας που έκαναν οι επιστήμονες.

Η μάζα των 7,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων της Γης είναι πλέον περίπου δεκαπλάσια της μάζας όλων των άγριων ζώων, καθώς στην πορεία της εξέλιξης, από την αυγή του πολιτισμού μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι έχουν εξαφανίσει το 83% των άγριων ζώων και το 50% της μάζας των φυτών. Εν ολίγοις, από τότε που οι άνθρωποι εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο, τουλάχιστον η μισή ζωή στη Γη έχει εξαφανισθεί. Παρόλα αυτά, οι ιοί έχουν τριπλάσια βιομάζα από τους ανθρώπους, όπως και τα σκουλήκια, τα ψάρια 12πλάσια και οι μύκητες 200 φορές μεγαλύτερη.

Η συνολική βιομάζα της Γης -δηλαδή το σύνολο της μάζας κάθε έμβιου οργανισμού- εκτιμάται σε περίπου 550 γιγατόνους άνθρακα, από τους οποίους οι 450 γιγατόνοι είναι η μάζα των φυτών και οι 70 γιγατόνοι η μάζα των βακτηρίων. Εν ολίγοις, φυτά και μικροοργανισμοί κυριαρχούν στη βιόσφαιρα του πλανήτη μας.

Ακολουθούν στην τρίτη θέση οι μύκητες που έχουν μάζα 12 γιγατόνων, επτά γιγατόνοι είναι η μάζα άλλων μικροοργανισμών (αρχαιοβακτήρια), τέσσερις γιγατόνοι είναι τα πρώτιστα (αμοιβάδες και άλλοι μονοκύτταροι οργανισμοί με πυρήνα), ενώ 0,2 γιγατόνοι είναι οι ιοί. Μόλις δύο γιγατόνοι είναι η μάζα των κάθε είδους ζώων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων (όλοι μαζί είμαστε 0,06 γιγατόνοι).

Παρόλο που οι ωκεανοί καταλαμβάνουν το 71% της επιφάνειας της Γης, η συνολική βιομάζα της ξηράς (470 γιγατόνοι) υπολογίζεται ότι είναι σχεδόν 80 φορές μεγαλύτερη από τη συνολική βιομάζα των θαλασσών (έξι γιγατόνοι). Σχεδόν όλη η βιομάζα των φυτών βρίσκεται στην ξηρά, ενώ αντίθετα το μεγαλύτερο μέρος της βιομάζας των ζώων βρίσκεται στη θάλασσα.

Περίπου το 60% της παγκόσμιας βιομάζας (320 γιγατόνοι) βρίσκεται πάνω στην επιφάνεια της Γης, ενώ η υπόλοιπη κάτω από την επιφάνεια (130 γιγατόνοι είναι οι ρίζες των φυτών και 100 γιγατόνοι τα υπόγεια βακτήρια). Το μεγαλύτερο ποσοστό της βιομάζας των μικροοργανισμών (περίπου το 90%) εκτιμάται ότι βρίσκεται βαθιά κάτω από την επιφάνεια της ξηράς και κάτω από τους βυθούς των θαλασσών. Στους ωκεανούς το 70% της θαλάσσιας βιομάζας αποτελείται από μικρόβια, ενώ το υπόλοιπο 30% είναι τα αρθρόποδα και τα ψάρια.

H συνολική βιομάζα των ανθρώπων και των οικόσιτων ζώων (κυριαρχούν τα βοοειδή και οι χοίροι) είναι περίπου δεκαπλάσια από εκείνη των άγριων ζώων (0,007 γιγατόνοι). Τα κοτόπουλα και άλλα πουλερικά της πτηνοτροφίας έχουν συνολικά σχεδόν τριπλάσια βιομάζα (0,005 γιγατόνοι) σε σχέση με τα άγρια πουλιά (0,002 γιγατόνοι).

Παρόλο που οι άνθρωποι και τα εξημερωμένα ζώα κυριαρχούν στη βιομάζα των θηλαστικών, αποτελούν ένα μικρό μόνο ποσοστό στη συνολική βιομάζα των ζώων (δύο γιγατόνοι), όπου κυριαρχούν τα κάθε είδους αρθρόποδα της ξηράς και της θάλασσας (1,2 γιγατόνοι) και τα ψάρια (0,7 γιγατόνοι).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ρον Μίλο του Ινστιτούτου Επιστημών Βάιζμαν του Ισραήλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), έλαβαν υπόψη τους εκατοντάδες μελέτες των τελευταίων δεκαετιών, συνδυάζοντας τις έως τώρα εκτιμήσεις με νέες εκτιμήσεις.

Ως μέτρο σύγκρισης χρησιμοποιήθηκε η μάζα του άνθρακα, που αντανακλά τη μάζα των μορίων της ζωής, όπως του DNA και τωμ πρωτεϊνών, ενώ αφήνει απέξω τη μάζα του νερού μέσα στους έμβιους οργανισμούς. Οι επιστήμονες παραδέχθηκαν πάντως ότι οι υπολογισμοί τους έχουν ένα όχι αμελητέο περιθώριο σφάλματος.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι οι κάθε είδους ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν επιφέρει σημαντικές μειώσεις διαχρονικά στη βιομάζα των άγριων θηλαστικών, των ψαριών και των φυτών. Η συνολική βιομάζα των καλλιεργούμενων φυτών από τους ανθρώπους εκτιμάται σε δέκα γιγατόνους, δηλαδή μόνο το 2% της συνολικής βιομάζας των φυτών.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση ΕΔΩ

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Φυλακές Κορυδαλλού: Τσέχοφ, διανοούμενοι και απόκληροι

Στέλιος Ελληνιάδης


Όχι άδικα μεγαλώσαμε με μία εξιδανίκευση των διανοουμένων, αυτών που ερέθιζαν και κούρδιζαν τη σκέψη μας, που άλλαζαν τις παραστάσεις μας, που εμπλούτιζαν τις εμπειρίες μας, που άνοιγαν δρόμους στον μικρόκοσμό μας και, κυρίως, αυτών που είχαν τη θέληση, τις ιδέες και τις δυναμικές για να αλλάξουμε τις κοινωνίες μέσα στις οποίες ζούσαμε, να τις κάνουμε αντάξιες των προσδοκιών μας. Στα χρόνια της εφηβείας μας, είχαμε την αίσθηση ότι αυτοί οι διανοούμενοι ήταν πολλοί, ήταν αξιόλογοι, επαρκείς και αξιόπιστοι. Στη σημερινή εποχή, αυτή η αίσθηση έχει εξασθενήσει πολύ. Οι διανοούμενοι, όπως τους αντιλαμβανόμασταν τότε, φαίνεται να λιγόστεψαν. Κι εμείς που εμπνεόμασταν απ’ αυτούς λιγοστέψαμε, επίσης. Όχι μόνο από φυσικές αιτίες. Ίσως η βασική αιτία να είναι που ο κόσμος άλλαξε, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όσοι έμειναν να ονειρεύονται και να μάχονται μειώθηκαν και αναδιπλώθηκαν. Κι αυτό μπορεί να είναι προσωρινό, αλλά στέρησε από πολλούς νέους ανθρώπους τις ευκαιρίες που είχαμε εμείς. Βέβαια, αυτό που εμείς απολαύσαμε δεν μας οδήγησε τελικά στο επιθυμητό αποτέλεσμα, ούτε καν πλησίον του, αλλά γέμισε τη ζωή μας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κι αυτό δεν είναι αμελητέο.

Σήμερα, ασφαλώς και υπάρχουν διανοούμενοι των καλύτερων προδιαγραφών, αλλά ο τόπος, κάθε τόπος στην Ευρώπη, έχει κατακλειστεί από μία πληθώρα «ειδικών» που διεκδικούν τον τίτλο του διανοούμενου, αυτοπροσφωνούνται έτσι και σαν τέτοιους τους προτείνει και τους προβάλλει η καθεστηκυία τάξη, ο Τύπος, τα πανεπιστήμια και το πολιτικό κατεστημένο. Κατά κανόνα, πρόκειται για μετριότητες που έχουν αρκετά προσόντα, κυρίως επικοινωνιακά, για να επανδρώνουν τις θέσεις που το σύστημα θεωρεί αναγκαίες για την εύρυθμη λειτουργία του.

Στη σκηνή των φυλακών


Ο Τσέχοφ στις φυλακές Κορυδαλλού… (φωτό Στ. Ελληνιάδης)
Τέτοιες σκέψεις έκανα παρακολουθώντας στις φυλακές Κορυδαλλού την παράσταση που βασίστηκε στο έργο του Τσέχοφ «Θάλαμος αριθμός 6, 200 χρόνια μετά». Μία παράσταση στην οποία τους ρόλους έπαιξαν κρατούμενοι στο πλαίσιο ενός εργαστηρίου που έχει ξεκινήσει πριν από δύο χρόνια σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο. Μία καλή ιδέα που εάν μπορούσε να επεκταθεί με την ίδια σοβαρότητα και σε άλλους τομείς, θα μπορούσε να αλλάξει τις ζωές πολλών ανθρώπων που βρέθηκαν στα κελιά για λόγους όχι αποδεκτούς από εμάς τους υπόλοιπους. Μια ουσιαστική διαφοροποίηση-διαφυγή από το ασφυκτικό περιβάλλον που έχει από τη φύση του κάθε εγκλωβισμός. Στις φυλακές Κορυδαλλού, ένα μεγάλο βήμα έχει γίνει. Καλύπτει μικρό αριθμό ατόμων μέσα σ’ αυτή τη μικρή πόλη που αποτελείται από ένα πελώριο σύμπλεγμα κλειστών χώρων, φραχτών, φρουρών, πύργων και σιδερένιων κιγκλιδωμάτων, αλλά δείχνει τις δυνατότητες. Και αποδεικνύει αυτό που ανέκαθεν υποστηρίζουμε. Ότι για να κάνεις κάτι καλό δεν εξαρτάται μόνο ή πάντα από χρήματα. Ο ανθρώπινος παράγοντας μετράει περισσότερο. Στον Κορυδαλλό, ένας διευθυντής, ο Χριστόφορος Γιαννακόπουλος και μία κοινωνιολόγος, η Γιολάντα Κωνσταντινίδου, αφέθηκαν από την προϊσταμένη αρχή του υπουργείου Δικαιοσύνης να δοκιμάσουν εναλλακτικές μορφές σωφρονισμού, επανένταξης ή όπως αλλιώς ονομάζεται αυτό, χωρίς την τυραννική και τιμωρητική λογική που ανέκαθεν εφαρμόζεται στις φυλακές. Ένας κρατούμενος που συμπλήρωσε δεκατρία χρόνια πίσω από τα κάγκελα και έχει περάσει από τα περισσότερα «καταστήματα» της χώρας, μου έλεγε ότι σε μερικές φυλακές δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα, ούτε σε επίπεδο συμπεριφοράς των φυλάκων ούτε σε επίπεδο συνθηκών διαβίωσης των φυλακισμένων. Αυτό, λοιπόν, που βιώσαμε στον Κορυδαλλό, και δεν είναι η πρώτη φορά για μένα, δεν είναι ο κανόνας, όπως θα έπρεπε. Θέλει ακόμα μεγάλο αγώνα, για να μην βγαίνουν οι άνθρωποι, που μόνο ένα ποσοστό τους είναι αυτό που λέμε πωρωμένοι κακοποιοί, χειρότεροι απ’ ό,τι ήταν όταν μπήκαν.

Το έργο του Τσέχοφ δεν είναι θεατρικό. Έγινε θεατρικό με τη συμβολή των κρατουμένων υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Στρατή Πανούριου. Είναι, όμως, θεματικά, απόλυτα συμβατό μ’ αυτό που βιώνει κάθε άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε ένα περιβάλλον που τον αναγκάζει να στερηθεί την όποια ελευθερία του και να υποστεί μία «θεραπευτική» αγωγή που σπάνια έχει ευεργετική επίδραση στον ψυχισμό του. Οι αμερικάνικες φυλακές που μάλλον έχουν τους περισσότερους έγκλειστους στον κόσμο είναι παραλλαγές του Γκουαντάναμο και δεν έχουν καμία σχέση με το νορβηγικό μοντέλο. Η λέξη σωφρονισμός έχει εντελώς διαφορετική σημασία στις ΗΠΑ από χώρες στοιχειωδώς πολιτισμένες. Στην Ελλάδα, ο σωφρονισμός είναι προβληματικός, επίσης καμία σχέση με το νορβηγικό μοντέλο, αλλά αναμφίβολα παρασάγγες πιο ήπιος από το αμερικάνικο. Επειδή δεν είμαστε μία χώρα φονιάδων και βιαστών, παρ’ όλα τα κουσούρια μας, το σωφρονιστικό σύστημα έχει πάρα πολλά περιθώρια βελτίωσης.

Βλέποντας το έργο, η φυσιογνωμία του Τσέχοφ αναδύεται ευδιάκριτα. Δημιουργός που το έργο του ορίζεται από τις έγνοιες του. Αν και φυματικός, αποφασίζει να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στην Κόλαση για να γνωρίσει, να μελετήσει και να καταγράψει τη ζωή χιλιάδων ξεχασμένων έγκλειστων στα κάτεργα της νήσου Σαχαλίνης. Τρεις μήνες κάνει για να διασχίσει την αχανή Σιβηρία με όλα τα προβληματικά μεταφορικά μέσα της εποχής με απίστευτες ταλαιπωρίες αλλά και εμπειρίες. Τρεις μήνες παραμένει στο μήκους περίπου χιλίων χιλιομέτρων νησί, απροσπέλαστο σε ένα μεγάλο μέρος του, στις άκρες του Ειρηνικού Ωκεανού, ανάμεσα στο Βλαδιβοστόκ και την Ιαπωνία, συμπληρώνοντας χιλιάδες καρτέλες με προσωπικά δεδομένα, προσφέροντας τις υπηρεσίες του ως γιατρός στους αλυσοδεμένους απόκληρους και αποκτώντας μια λεπτομερή εικόνα μιας πραγματικότητας που δύσκολα μπορεί να συλλάβει και η πιο τολμηρή φαντασία. (Το συγκλονιστικό βιβλίο «Νήσος Σαχαλίνη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λέμβος). Δημοσιεύοντας με την απαράμιλλη διεισδυτικότητά του αυτή τη μοναδική εμπειρία από το κολαστήριο, δυναμώνει τις φωνές που ζητούν εξανθρωπισμό των συνθηκών «σωφρονισμού» στην τσαρική εποχή και στη συνέχεια γράφει το έργο «Θάλαμος αριθμός 6» που η υπόθεση του διαδραματίζεται σε ένα ψυχιατρικό κατάστημα, ασφαλώς ασυγκρίτως ηπιότερο σε φρίκη, αλλά που του δίνει τη δυνατότητα να αναδείξει πτυχές του «ιατρικού σωφρονισμού» εξίσου ψυχολογικά και κοινωνικά σκληρές για ανθρώπους που τα ανθρώπινα συστήματα ξεγράφουν και αποθηκεύουν σε χώρους εγκλεισμού.

Χάδι και δράση


Ο Τσέχοφ είναι ένας διανοούμενος που έχει κοινωνική συνείδηση, που συμπονεί τον αδύναμο, τον απόβλητο, τον παραπεταμένο, ακόμα και τον επικίνδυνο. Διακινδυνεύει, βασανίζεται, μοχθεί. Ακούραστος, ανυποχώρητος, επίμονος. Βγάζει τον Κάτω Κόσμο από την αφάνεια, τον φωτίζει. Δεν προτείνει εύκολες λύσεις, εξάλλου ζει στη Ρωσία του 19 αιώνα, που θεσμικά έχει καταργηθεί η δουλοπαροικία, αλλά οι όροι που τη συνθέτουν παραμένουν εν πολλοίς αναλλοίωτοι. Το έργο του ανοίγει τα μάτια, ευαισθητοποιεί, παροτρύνει μέσα από τη συνειδητοποίηση. Μακριά από τα περίλαμπρα ανάκτορα και τις επίχρυσες εκκλησίες της Μόσχας και της Πετρούπολης, υπάρχει ένας άλλος κόσμος που παραπατώντας δεν πέφτει στα μαλακά, αλλά στα κάτεργα και τα ψυχιατρεία, λησμονημένος για πάντα, αλλά όχι χωρίς συναισθήματα, χωρίς ευαισθησίες, χωρίς αντιφάσεις, χωρίς πόθο για ζωή.

Στον 21ο αιώνα, διανοούμενοι ταλαντούχοι και με έγνοια για τους αδύναμους υπάρχουν και θα υπάρχουν, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Παλαιστίνη κι από το Πεκίνο μέχρι το Καράκας, αλλά η μεγάλη κάστα των μορφωμένων, των προνομιούχων στο δυτικό κόσμο που συσσωρεύει πλούτη, έχει προτιμήσει την ευκολία, τη βολή, την ενσωμάτωση στο σύστημα, παραβλέποντας την αδικία, την ανισότητα, την αγριότητα και την εξαγωγή της φρίκης.

Ευτυχώς, σε καιρούς τόσο χαλεπούς, η ανάκληση της ευγενούς πολιτισμικής κληρονομιάς είναι ένα χάδι στις ψυχές και μία επίκληση για δράση. Μας το υπενθύμισαν πολύ παραστατικά, το περασμένο Σαββατοκύριακο, μια ντουζίνα κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού. Τους ευχαριστούμε.

Πηγή: e-dromos.gr



Στέλιος Ελληνιάδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;

Γελωτοποιός


«Είναι πολύ πιθανό -σε συγκλονιστικό βαθμό πιθανό, θα έλεγε κανείς- ότι πάντα θα μαθαίνουμε περισσότερα για την ανθρώπινη ύπαρξη από τα μυθιστορήματα παρά από την επιστήμη της ψυχολογίας.» (Νόαμ Τσόμσκι)

«Η έσχατη πίστη είναι να πιστεύεις σ’ ένα μύθο, που γνωρίζεις ότι είναι μύθος, αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πιστέψεις.» (Γουάλας Στίβενς)

~~~~~~~~~~~~~~~~

Η διαπίστωση του Τσόμσκι δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Οι καλλιτέχνες, και ιδιαίτερα οι λογοτέχνες, φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται και περιγράφουν την ανθρώπινη ύπαρξη (φύση-ψυχή-διάνοια-συμπεριφορά-κατάσταση-καταδίκη κλπ) καλύτερα και πάντα νωρίτερα απ’ τους επιστήμονες.

Κάποιοι θα σκεφτούν ότι αυτό συμβαίνει γιατί ο συγγραφέας ασχολείται με τον άνθρωπο ολιστικά, κι όχι με κάποιο από τα μέρη του -ψυχολογικά, κοινωνιολογικά, φυσιολογικά, ανθρωπολογικά, βιολογικά κλπ.

Κάποιοι άλλοι θα σκεφτούν ότι μπορεί οι καλλιτέχνες να αντιλαμβάνονται τον κόσμο ενορατικά-διαισθητικά, πηγαίνοντας απ’ το Α στο Κ, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν τα ΒΓΔΕΖΗΘΙΚΛ.

Όμως μάλλον άλλη είναι η λύση. Ο συγγραφέας μπορεί ν’ αντιληφθεί καλύτερα τα των ανθρώπων, γιατί το αντικείμενο του στοχασμού του είναι πρωτίστως ο ίδιος του ο εαυτός.

Καθώς ομφαλοσκοπεί και γράφει για την υποκειμενική του αλήθεια τυχαίνει πολλές φορές να γίνεται πιο αντικειμενικός απ’ τους επιστήμονες, και να καθρεφτίζει στο έργο του όλους τους ανθρώπους.

~~

Αυτό πέτυχε και η Βιρτζίνια Γουλφ, που καθώς προσπαθούσε να αντιπαλέψει και να κατανοήσει τους προσωπικούς της δαίμονες, κατάφερε να προβλέψει θεωρίες του νου που η νευροεπιστήμη ξεκίνησε να ψηλαφεί ογδόντα χρόνια αργότερα.

Το 1920, κι αφού είχε γράψει δύο αδιάφορα μυθιστορήματα (βικτοριανά και νατουραλιστικά, όπως αυτά που όλοι έγραφαν τότε), γεννήθηκε στη Γουλφ η ιδέα για ένα «νέο μυθιστόρημα».

Χωρίς τραπεζάκια για το τσάι και ταπετσαρίες άμαξας και παντογνώστες αφηγητές. Ήθελε να καταφέρει να αποδώσει λογοτεχνικά το χάος του νου της.

Η Γουλφ υπέφερε σε όλη της τη ζωή από ψυχικές διαταραχές -κάθε είδους. Οι βιογράφοι της διέγνωσαν διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη), νευρική ανορεξία, κρίσεις άγχους και μερικές ακόμα ψυχικές ιδιαιτερότητες.

Και μόνο που κατάφερε να γράψει τόσο σπουδαία μυθιστορήματα είναι άξια θαυμασμού.

Όμως καθώς εντρυφούσε στη λειτουργία του δικού της παράδοξου εγκεφάλου μυθιστορώντας, η Γουλφ μπόρεσε να αποδώσει αριστουργηματικά τη μυθική εκείνη ύπαρξη που συνήθως αποκαλούμε «εαυτό».

~~

Η Βιρτζίνια Γουλφ αντιλήφθηκε ότι ο «εαυτός» είναι μια επινόηση του νου. Και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να το παραδεχτούν κι οι επιστήμονες.

Η νευροεπιστήμη το διατύπωσε κάπως έτσι: «Ο εαυτός αυτοεπινοείται. Παίρνουμε τις σκόρπιες σκέψεις, τα εξωτερικά ερεθίσματα, τα άστατα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις, τις ήδη υπάρχουσες γνώσεις, και τα συναρμόζουμε όλα σε κάτι στέρεο, αυτό που αποκαλούμε εαυτό, εγώ.»

Η ενότητα του νου είναι ένας μύθος. Ένας μύθος που έχουμε ανάγκη, για να μπορούμε να συναρμολογούμε τα «θραύσματα».

Γράφει στο ημερολόγιο της η Γουλφ: «Είμαστε θραύσματα και μωσαϊκά, και όχι, όπως πίστευαν, ατόφιες, συμπαγείς, αμετάβλητες ενότητες.»

Ίσως ν’ ακούγεται υπερβολικά λογοτεχνικό και φιλοσοφικό κάτι τέτοιο, αλλά πειράματα επί πειραμάτων έχουν δείξει ότι οποιαδήποτε αισθητηριακή εμπειρία διατηρείται στη βραχυπρόθεσμη μνήμη μόλις για δέκα δευτερόλεπτα, ένα θραύσμα.

Έπειτα ο νους ανασυνθέτει την πραγματικότητα από θραύσματα εντυπώσεων και αναμνήσεων, συνήθως αναδομώντας κατά το δοκούν.

~~

Πιο ανησυχητική ακόμα είναι η απουσία μιας συγκεκριμένης περιοχής στον εγκέφαλο, όπου θα έπρεπε να συνταιριάζονται οι αποσπασματικές στιγμές, τα θραύσματα.

Η επιστήμη του εγκεφάλου έδειξε ότι δεν υπάρχει κάποιο «ανθρωπάκι», ένα κομμάτι του εγκεφάλου που να κάνει κουμάντο, ένας μονάρχης, ένας ηγεμόνας, έστω ένας αιρετός.

Ο νους λειτουργεί ολιστικά, δίχως ιεραρχίες και ηγέτες.

Μες στο κρανίο μας υπάρχει ένα πολύβουο πλήθος ισότιμων κυττάρων, τα οποία βρίσκονται σε μόνιμη διαμάχη και συνεργία, για το ποιες αισθήσεις και ποια αισθήματα θα πρέπει να γίνουν αντιληπτά, ποιες αποφάσεις να παρθούν, ποιες κινήσεις να γίνουν.

Οι νευρώνες που αποφασίζουν είναι όλοι οι νευρώνες, είναι κατανεμημένοι σε ολόκληρο τον εγκέφαλο και ενεργοποιούνται σταδιακά.

Ο νους μας είναι το καλύτερο παράδειγμα ολιστικής διακυβέρνησης. Κάθε νευρώνας είναι ισάξιος και ισοδύναμος με κάθε άλλο, ενώ κάθε ένας επιτελεί διαφορετική εργασία. Το σύνολο της δραστηριότητας δημιουργεί τον νου.

Ο νους δεν είναι μια περιοχή του εγκεφάλου. Είναι μια ολιστική διεργασία σε εξέλιξη (κάτι σαν work in progress).

~~{}~~

Η Γουλφ, αναλύοντας τις σκέψεις της ηρωίδας της στον «Φάρο», διατύπωσε και την πρώτη θεωρία για τα δύο ημισφαίρια.

Γράφει: «Να αισθάνεσαι έντονα και ταυτόχρονα δύο αντίθετα πράγματα. Ήταν το ένα, ήταν το άλλο, κι αυτά τα δύο πάλευαν μεταξύ τους μέσα στο μυαλό της.»

Η επιστημονική θεωρία ότι κάθε εγκέφαλος κατοικείται από δύο -τουλάχιστον- διάνοιες διατυπώθηκε για πρώτη φορά απ’ τους νευροεπιστήμονες Ρότζερ Σπέρι και Μάικλ Γκαζάνιγκα. Και αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση αρχικά.

Καθώς όμως μελετήθηκαν ασθενείς με διχοτομημένο εγκέφαλο (όπου η σύνδεση δεξιού με το αριστερό ημισφαίριο είχε διακοπεί) βρέθηκε ότι τα δύο ημισφαίρια είχαν διαφορετική «ταυτότητα».

Ένας ασθενής φορούσε τα ρούχα με το δεξί, ενώ το αριστερό του τα ‘βγαζε. Κάποιος διάβαζε βιβλία με το δεξί μάτι (που καθοδηγείται απ’ το αριστερό ημισφαίριο), ενώ η άλλη πλευρά βαριόταν και προσπαθούσε να κλείσει το βιβλίο. Το αριστερό χέρι κάποιου φερόταν με αγένεια στη σύζυγο, ενώ το δεξί την χάιδευε.

έγραψε ο Σπέρι: «Η χειρουργική επέμβαση άφησε αυτούς τους ανθρώπους με δύο μυαλά, δηλαδή με δύο ξεχωριστές συνειδήσεις».

Ο κάθε λοβός ήταν μια ξεχωριστή οντότητα, με τις δικές του επιθυμίες, ικανότητες κι αισθήσεις. Ποιος ήταν ο αληθινός εαυτός απ’ τους δύο;

~~

Γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε αυτή τη διαρκή διαμάχη μέσα στο κεφάλι μας;

Σύμφωνα με την νευροεπιστήμη το αίσθημα του ενιαίου είναι μια «νοερή συνομιλία».

Η συνείδηση, ο εαυτός, αναδύεται απ’ τους ψιθύρους ολόκληρου του εγκεφάλου κι όχι από τις διαταγές κάποιου μέρους του.

Ο εγκέφαλος επινοεί τον εαυτό, τον μύθο του εαυτού, για να παραβλέψει τις εσωτερικές αντιφάσεις. Όταν χάνεται ο μύθος τότε προβάλλουν οι επισφαλείς αν-ισορροπίες του νου.

~~{}~~

Ο εαυτός είναι μια μυθιστορία πλασμένη απ’ τον εγκέφαλο, με σκοπό να βγάλει νόημα απ’ την ίδια την απουσία ενότητας.

Αν δεν υπήρχε αυτός θα ήμασταν ένας εγκέφαλος γεμάτος χαρακτήρες που μάταια θ’ αναζητούσαν έναν συγγραφέα.

Η Γουλφ αποδίδει έξοχα αυτή την αντίφαση, ανάμεσα στον σταθερό εαυτό και το απροσδιόριστο χάος του εγκεφάλου, του μεγαλύτερου κόμβου στο γνωστό σύμπαν.

Γράφει, περιγράφοντας τον άνθρωπο καλύτερα κι απ’ τον Σαίξπηρ:

«Είμαστε ένα ιδιόμορφο αμάλγαμα ονείρου και πραγματικότητας, σαν το αέναο πάντρεμα του γρανίτη με το ουράνιο τόξο.»

Η Βιρτζίνια Γουλφ αυτοκτόνησε στις 28 Μαρτίου 1941. Για να μην αποτύχει, όπως έπαθε ο Καρυωτάκης στην πρώτη του απόπειρα, γέμισε τις τσέπες του παλτού της με πέτρες, πριν πέσει στο ποτάμι.

Το πτώμα της το βρήκαν παιδιά, τρεις εβδομάδες μετά. Τα θραύσματα του εαυτού της συνεχίζουμε να τα διαβάζουμε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο τίτλος και η φωτογραφία προέρχεται απ’ την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Έντουαρντ Άλμπι.

Σ’ αυτό δύο μεσήλικες (Ρίτσαρντ Μπάρτον και Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην οθόνη) επινοούν τον εαυτό τους, επινοούν τη ζωή τους, επινοούν ακόμα κι έναν γιο, που σκοτώνουν στο τέλος του έργου.

Υλικό για το κείμενο άντλησα απ’ το βιβλίο του Τζόνα Λέρερ, «Ο Προυστ ήταν νευροεπιστήμονας», εκδόσεις ΑΒΓΟ.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ιταλική ώθηση στην αξιολόγηση

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου


Οι εξελίξεις στην γείτονα ενισχύουν τη βούληση των δανειστών για ολοκλήρωση – Παραμένουν όμως ανοικτές οι μεγάλες εκκρεμότητες για τον ρόλο του ΔΝΤ


Αν κυβέρνηση και κουαρτέτο έχουν ένα επιπλέον λόγο να αισιοδοξούν ότι η διαπραγμάτευση για την τέταρτη αξιολόγηση θα κλείσει χωρίς δραματικές τριβές και καθυστερήσεις, αυτός είναι… η Ιταλία. Η προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά, με ένα πρόγραμμα που προκαλεί… ανατριχίλες στις Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, εξελίσσεται σε ένα πολιτικό πλεονέκτημα για την αποφασιστική ώθηση της αξιολόγησης μέχρι το Eurogroup της ερχόμενης Πέμπτης (24/5). Η πιθανότητα να υπάρξει τεχνική συμφωνία κυβέρνησης και κουαρτέτου το σαββατοκύριακο είναι ισχυρή, έστω κι αν αυτό απαιτεί όχι μόνο την κυβερνητική προσήλωση στα συμφωνηθέντα, αλλά και κάποιες «εκπτώσεις» από την πλευρά των δανειστών στον όγκο των 88 προαπαιτουμένων. Το σενάριο να αποσπαστούν ορισμένα από αυτά από τα προαπαιτούμενα της τέταρτης αξιολόγησης και να μετατεθούν ως ορόσημα μεταμνημονιακής επιτήρησης εξετάζεται σοβαρά από τους δανειστές. Όχι μόνο για να αποκλειστούν ανεπιθύμητα «ατυχήματα». Αλλά και για να εμπλουτιστεί η ατζέντα της επιτήρησης μετά τον Αύγουστο, στο πλαίσιο του σχεδιαζόμενου σύνθετου και «ημιαυτόματου» μηχανισμού για το χρέος.

Οι ιταλικές παρενέργειες


Το γιατί οι εξελίξεις στην Ιταλία είναι παράγων που ευνοεί τις συγκλίσεις στην ελληνική αξιολόγηση είναι προφανές. Το πρόγραμμα που διέρρευσαν 5 Αστέρια και Λέγκα εγείρει ζητήματα αλλαγής συνθηκών, θίγει τα ιερά και τα όσια της Ευρωζώνης (το Σύμφωνο Σταθερότητας) και επιτρέπει την εισβολή «ελέφαντα στο δωμάτιο», δηλαδή του ιταλικού χρέους. Η απαίτηση να εξαιρεθούν –ουσιαστικά να διαγραφούν– από τον υπολογισμό του χρέους τα ιταλικά ομόλογα που έχει αγοράσει η ΕΚΤ (περίπου 240 δισ.) ήταν το βασικό ζήτημα που πρόσεξαν οι αγορές, προκαλώντας αναταράξεις και στα ομόλογα και στις συναλλαγματικές ισοτιμίες, πράγμα που επηρέασε και τα ελληνικά ομόλογα. Ακόμη κι αν οι επικεφαλής των δυο σχηματισμών, Σαλβίνι και Ντι Μάγιο, δεν πολυεννοούσαν αυτές τις εξαγγελίες, όπως αποδεικνύει αυτό που τελικώς ανακοίνωσαν, ο υπαινιγμός και μόνο ότι συζήτησαν κάτι «ανατρεπτικό», προκαλεί τα ανακλαστικά του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης, ιδιαίτερα της γερμανικής ηγεσίας, και «καίει» ακόμη και τις μετριοπαθείς προτάσεις Κομισιόν-Μακρόν για αμοιβαιοποίηση μικρού μέρους του χρέους της νομισματικής ένωσης (συνθετικό ομόλογο).

ΔΝΤ και χωρίς χρήματα


Ο ιταλικός πονοκέφαλος, λοιπόν, ενισχύει την πολιτική βούληση των δανειστών να κλείσουν το ελληνικό μέτωπο. Φυσικά, όχι χωρίς τριβές και παλινωδίες για τους όρους της μεταμνημονιακής επιτήρησης, το χρέος και τον ρόλο του ΔΝΤ. Το τελευταίο, δύο φορές την προηγούμενη εβδομάδα, διατύπωσε τα «τελεσίγραφά» του. Δια του Πολ Τόμσεν, επικεφαλής του ευρωπαϊκού βραχίονα του ΔΝΤ και δια του Τζέρι Ράις, του εκπροσώπου του. Και οι δύο ζήτησαν επίσπευση όλων των αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένου του μηχανισμού ελάφρυνσης του χρέους, γιατί «ο χρόνος τελειώνει». Πρακτικά, όπως διευκρίνισε και ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Μ. Ψαλιδόπουλος, μιλώντας στη Βουλή, αν δεν υπάρξει συμφωνία για το χρέος τον Ιούνιο, το ΔΝΤ δεν προλαβαίνει να ενεργοποιήσει το πρόγραμμά του, που τελειώνει τον Αύγουστο. Όμως, ταυτόχρονα άνοιξαν παράθυρο να συνεχίσει να παίζει ρόλο το ΔΝΤ ως τεχνικός σύμβουλος και στη μεταμνημονιακή επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, ακόμη και χωρίς χρηματοδότηση. «Το ΔΝΤ δεν φεύγει ποτέ από το τραπέζι», είπε ο Ράις επαναλαμβάνοντας μια ρήση της Λαγκάρνγτ και συμπλήρωσε ότι, ανεξάρτητα από τη χρηματοδότηση «που δεν είναι απαραίτητη», αν το ΔΝΤ μπει στο πρόγραμμα αυτό θα σημαίνει εξ ορισμού ότι θεωρεί το χρέος βιώσιμο.

Μ’ αυτό το σενάριο, της συμμετοχής του ΔΝΤ χωρίς χρηματοδότηση, συμπίπτει και η θέση της Κομισιόν, όπως προκύπτει από δηλώσεις του αντιπροέδρου της Β. Ντομπρόβσκις, ο οποίος είπε ότι «όλοι δουλεύουν για να μείνει το ΔΝΤ στην ομάδα», δηλαδή στη μεταμνημονιακή επιτήρηση. Ωστόσο, το ΔΝΤ προσθέτει ως όρο και για τη συμμετοχή του ως τεχνικός σύμβουλος τη βιωσιμότητα του χρέους, άρα την εμπροσθοβαρή ελάφρυνση μέρους του (με επιμήκυνση, σταθεροποίηση των επιτοκίων μέρους του δανείου του EFSF και εξασφάλιση ότι για μια τουλάχιστον δεκαετία οι δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους δεν θα υπερβαίνουν το 15% του ΑΕΠ) αλλά και με τον αυτόματο μηχανισμό ελάφρυνσης ανάλογα με τον ρυθμό ανάπτυξης.

Ο «λαγός» της προληπτικής γραμμής


Κι εδώ η ιστορία επαναλαμβάνεται ως προς τη γερμανική στάση. Όσο η γερμανική κυβέρνηση επιμένει στην ισχυρή μεταμνημονιακή εποπτεία και φορτώνει με «αιρεσιμότητες» τον μηχανισμό ελάφρυνσης του χρέους (δηλαδή, τον θέλει ημιαυτόματο), τόσο δυσκολεύεται η συναίνεση του ΔΝΤ στο να σφραγίσει τη βιωσιμότητα του χρέους, παρά τις σοβαρές υποχωρήσεις που έχει κάνει. Έτσι, ενώ το ΔΝΤ κρατά ανοικτή την πόρτα εισόδου, το Βερολίνο μοιάζει να του την υποδεικνύει ως πόρτα εξόδου από την Ελλάδα. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά απίθανο η κυβέρνηση συνασπισμού Χριστινανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών ν’ αφήσουν να συμβεί το «κακό». Η προτεραιότητα είναι ο συμβιβασμός και σ’ αυτό παίζει ρόλο ακόμη και ο πρόεδρος της γερμανικής βουλής, Β. Σόιμπλε.

Κάπου εδώ μπαίνει ξανά στο τραπέζι το σενάριο της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, που επανέφεραν στελέχη της ΕΚΤ. Η γερμανική κυβέρνηση απέφυγε να το αποκλείσει δηλώνοντας δια του εκπροσώπου της ότι «το θέμα τώρα είναι η τέταρτη αξιολόγηση», ενώ ο Ε. Τσακαλώτος εξακολουθεί να διαφωνεί με το επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο θα απέκλειε την πιστοληπτική αναβάθμιση της Ελλάδας. Το ΔΝΤ δηλώνει «Πόντιος Πιλάτος» στο θέμα, η Κομισιόν το απορρίπτει, άρα το ερώτημα είναι γιατί και από ποιον επανέρχεται. Το πιθανότερο είναι ότι όσοι το κραδαίνουν ως σκιάχτρο κατά της «καθαρής εξόδου», το χρησιμοποιούν ως «λαγό» για να γίνει αποδεκτό ένα ισχυρό, «υβριδικό» πλαίσιο μεταμνημονιακής εποπτείας, με μαρκάρισμα πολύ στενότερο από αυτό που προβλέπουν οι κοινοτικοί κανονισμοί. Και ο κατ’ εξοχήν ενδιαφερόμενος για ένα τέτοιο σχήμα είναι η γερμανική κυβέρνηση.

Τα προπαιτούμενα


Με δεδομένη την ασάφεια που εξακολουθεί και επικρατεί στο μέτωπο των δανειστών, το περιεχόμενο της τέταρτης αξιολόγησης και της τεχνικής συμφωνίας που κλείνει (ίσως και σήμερα, Σάββατο) είναι πράγματι η απόλυτη προτεραιότητα κυβέρνησης – κουαρτέτου. Η κατάργηση του αφορολογήτου (2020) και η νέα περικοπή των συντάξεων (2019) παραμένουν η αδιαπραγμάτευτη και οδυνηρή πραγματικότητα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Στα εργασιακά (κατώτατος μισθός, συλλογικές συμβάσεις, διαιτησία) μεταδίδεται εικόνα σύγκλισης, αλλά δεν είναι σαφής η κατεύθυνση των αλλαγών. Στην πρόνοια επιδιώκεται μια διευρυμένη εκδοχή του επιδόματος στέγασης για τα πολύ φτωχά στρώματα, την ώρα που παραμένει άγνωστο αν θα υπάρξει προστασία της πρώτης κατοικίας, με παράταση του νόμου Κατσέλη από το 2019, ενώ αναμένονται οι νέες αντικειμενικές αξίες, νέος ΕΝΦΙΑ, επιτάχυνση και γενίκευση των πλειστηριασμών. Το μίγμα εμπλουτίζεται με ένταση της πίεσης για είσπραξη φορολογικών οφειλών, αλλά και με ένα Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που δεν είναι γνωστό τι είδους δεσμεύσεις θα περιλαμβάνει μέχρι το 2022.

Πηγή: e-dromos.gr



Γιάννης Κιμπουρόπουλος: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Χαρούλης

Στάθης


Ο Χάρρυ Κλυνν ανέβηκε στον Όλυμπο εν ζωή. Μετά θάνατον θα χρειασθούν τόμοι για να αναλυθούν το ταλέντο του, το έργο του, η προσωπικότητά του.

Δεν υπάρχει Έλληνας που να μη γέλασε με τον Χάρρυ Κλυνν. Δώρο ανεκτίμητο.

Σατιρικός, λυρικός ποιητής, θυμόσοφος, ατακαδόρος, άνθρωπος ορχήστρα, σόουμαν, τραγουδιστής, ηθοποιός, κειμενογράφος, σκηνοθέτης, ηθογράφος, χρονογράφος, παραγωγός – πολυτάλαντος και πολυεπίπεδος.

Ο Χαρούλης έκτισε χαρακτήρες βγαλμένους απ’ τον καθρέφτη μας και τους έβαλε να παραστήσουν τον βίο και την εποχή μας, χαρίζοντάς τους την αύρα της διαχρονίας.

Διαχρονικά και τα εργαλεία του, ένας τέλειος Αριστοφάνης, χωρατατζής και φιλοσοφημένος, πολίτης πολιτικός, πολιτικοποιημένος ώς το κόκαλο, ένας αρτίστας που υπηρέτησε την ουσία της τέχνης: να διδάσκει πολιτική.

Άλλωστε αυτό είναι ο πολιτισμός, η διδασκαλία της πολιτικής. Ο Χάρρυ Κλυνν, πηγαίο ταλέντο, οπλίσθηκε εγκαίρως κι έγινε μεγάλος, μέγιστος. Μαθητής της λαϊκής παράδοσης, μύστης των μεγάλων μας ποιητών, μυημένος στη ζωγραφική, μπούκαρε στα ανθρώπινα επιλέγοντας ήθος – να σταθεί δίπλα στον κοσμάκη.

Και ακριβώς επειδή ήταν μεγάλος καλλιτέχνης δεν ένιωθε καμία ενοχή για τους τρόπους της τέχνης του. Ήταν, λόγου χάριν, ικανός να βουτήξει στην υποκουλτούρα και να τη μιμηθεί, όχι για να ψέξει τους ανθρώπους, αλλά για να τους περάσει ένα άλλο ανώτερο μήνυμα μέσα από μια σημειολογία που τους ήταν οικεία.

Βωμολόχος, ανίερος και τρυφερός, διονυσιασμένος και δαίμονας, ο Χαρούλης δεν άφηνε τίποτα όρθιο, κανένας καθωσπρεπισμός, κομφορμισμός και πολιτική ορθότητα δεν τον εμπόδισε να βγάλει το πάθος για ζωή κυρίως εκείνων που οι μικρές ζωές τους έβγαζαν θητεία στις ταξικές φυλακές.

Μέγας ατακαδόρος, ξεσήκωνε αδίστακτα ατάκες, σοφίσματα και ρητά της αμερικάνικης κωμικής σκηνής προσθέτοντας σε αυτά ευρήματα δικά του αυθεντικά, καταλήγοντας έτσι σε ένα βιτριολικό μείγμα όπου το γκαγκ, η ανατροπή και η παραδοξολογία αφυπνούσαν, προβλημάτιζαν, διασκέδαζαν.

Ο Χαρούλης ήταν ένας λύκος της σάτιρας άμωμος με τα αρνιά, ένας λαϊκός τύπος της διπλανής ταβέρνας, ένας δικός μας άνθρωπος, που μπόρεσε να κάνει την ασχημόφατσά του μανιφέστο ευθυμίας. Κομμουνιστής με τη βαθιά έννοια του όρου και παρά τις συγκυριακές πολιτικές του επιλογές ή τις κατά καιρούς πικρίες του με το ΚΚΕ, πνεύμα ελεύθερο, συγκρουσιακός περί τα τρέχοντα, αλλά ευρύχωρος για τα ουσιώδη.

Ο Χάρρυ Κλυνν ακροβάτησε στην πρώτη ύλη της θλίψης για να δημιουργήσει ανακούφιση, απελευθέρωση και ελπίδα. Ένας δημιουργός που εποίησεν γέλωτα, ένας γελωτοποιός – η μόνη ευχή του Θεού (αν υπάρχει) στους ανθρώπους: το γέλιο που αμφισβητεί και Εκείνον.

Σήμερα, πάνδημο το Κοινό των Ελλήνων αποχαιρετά τον Χαρούλη μας, τον άνθρωπο που δώρισε στις ψυχές μας δροσιά, γνώση κι ελπίδα. Μερικοί εξ ημών –είναι αναπόφευκτο, μάλιστα σε εποχές κρίσης– αποτιμούν τη θυελλώδη διαδρομή του Χάρρυ Κλυνν σε δύο δεκαετίες ή σπεύδουν να πουν ότι η απώλεια του Χάρρυ δείχνει τη μικρότητα των συγχρόνων του – ότι ορφανέψαμε. Τρίχες. Το μεγαλείο του Χάρρυ είναι οι ομότεχνοί του, οι σημερινοί και οι επόμενοι, είναι η συρμαγιά. Ο θάνατος του Φωτόπουλου δεν έδειξε ότι ήταν μικρότερος ο Σταυρίδης – δεν πάνε έτσι τα πράγματα.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που στις φλέβες της η σάτιρα κυλά ποτάμι. Μια ματιά στο διαδίκτυο να ρίξει κανείς και θα διαπιστώσει ότι το χιούμορ που βγάζουν κατά μάζες οι μετέχοντες, υπερβαίνει πολλές φορές κατά πολύ τις επιδόσεις των θεραπόντων της σάτιρας. Χιούμορ απελευθερωτικό, έξυπνο, βέβηλο κι ας ανθεί δίπλα του ο κυνισμός ή ο εξυπνακισμός – είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Τόσον διαφορετικά όσο το μεγαλείο απ’ τη μικρότητα.

Στο καλό, Χαρούλη, Χαρίκλεια μην κλαις, αν κάτι υπάρχει εκεί στο επέκεινα ο Χαρούλης θα το κάνει άνω - κάτω. Στο καλό Χαρούλη, αν κάποτε καταλάβουμε ότι και ο Θεός γελάει με τα έργα Του, ίσως ο κόσμος γίνει καλύτερος, αφήνοντας χωρίς δουλειά τον Διάολο και τα παιδιά του.

Αν πάλι, Χαρούλη, εκεί δεν υπάρχει τίποτα, υπάρχει εδώ το έργο σου…

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη

Του Γιώργου Σμπώκου*


«Πορτοκαλάδα δε θέτε, λεμονάδα δε θέτε, τί θέτε…» ήταν η έκφραση που χρησιμοποίησε ένας φίλος σχολιάζοντας εμφατικά την αντίδρασή μου στα εξαγγελλόμενα μέτρα ανάπτυξης.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια αλήθεια:

Έχω αρνηθεί ένα λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων, ένα διεθνές αεροδρόμιο, τέσσερις εξορύξεις υδρογονανθράκων, τριάντα τρία βιομηχανικά ενεργειακά πάρκα, δύο νόμους Fast Track, ένα μεγάλο φράγμα, ένα χωροταξικό, το άρθρο 24 του Συντάγματος και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της αειφόρου ανάπτυξης. Θυμάμαι κάθε νομοθεσία και κάθε οικονομική δραστηριότητα που έχω αρνηθεί. Ακριβώς. Και ομολογώ ότι έχω αρνηθεί όλο το φάσμα της αναπτυξιακής νομοθεσίας των δέκα τελευταίων ετών ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

Η παρατήρηση του φίλου ενέχει μια ειρωνεία:

Ο φίλος μου δεν με παρατηρεί με διάθεση τεκμηρίωσης. Με κρίνει λόγω της συνολικής μου στάσης. Μια στάση που δεν καταλαβαίνει γιατί, «…οι υπέρτατες αξίες προς τις οποίες προσανατολίζω τη ζωή μου είναι αντιμαχόμενες με άλλες, στις οποίες» εκείνος «αφιερώνει τη δική του ζωή» (Max Weber, H επιστήμη ως επάγγελμα). Και για αυτό την ειρωνεύεται. Εκφράζει έναν περιφρονητικό αστεϊσμό σε βάρος της στάσης μου, που τυγχάνει αντίθετη από τη δική του.

Η παρατήρηση του φίλου υπολείπεται συλλογικής μνήμης:

Ο ανθρώπινος πολιτισμός βασίζεται στη μνήμη και την επανάληψη. Θυμόμαστε μια καλή πρακτική, την επαναλαμβάνουμε. Θυμόμαστε μια κακή πρακτική, την αποφεύγουμε. Η συλλογική μνήμη μας σώζει από τα ίδια λάθη. Υπάρχει παντού: Στην πολιτική, την επιστήμη, τη μαγειρική, ακόμη και σε ένα λαϊκό παραμύθι.

Υπάρχει στη Νότια Εύβοια και τη Χίο για τα έργα ΒΑΠΕ. Τη Nante της Γαλλίας για το αεροδρόμιο. Τις υπεράκτιες εξορύξεις στα Gran Canaria. Τις ασύλληπτες οικολογικές καταστροφές στις Σκουριές. Την Ήπειρο για τους υδρογονάνθρακες. Την ταπείνωση βουνών λόγω λιγνίτη στην Ελευσίνα. Τα θυμάμαι όλα. Ακριβώς.

Ο φίλος δεν καταλαβαίνει γιατί αρνούμαι:

Αρνούμαι γιατί θυμάμαι.

Θυμάμαι πως δεν υπάρχει ειδικό χωροταξικό για τον πρωτογενή τομέα. Θυμάμαι την κερδοσκοπική αποσυναρμολόγηση της ΔΕΗ. Θυμάμαι την υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Για να μην αρνούμαι πρέπει να ξεχάσω.

Να ξεχάσω πως ο πρωτογενής δεν είναι στην ατζέντα της εθνικής πολιτικής, πως δεν ενδιαφέρει η καθαρή ενέργεια, πως δεν είναι τα κοινωνικά δικαιώματα ο λόγος για την απορρύθμιση.

Το αόριστο αφήγημα της ανάπτυξης καταργεί τη συλλογική μνήμη. Στρέφει την προσοχή μας σε ένα μέλλον ευδαιμονίας. Τεκμηριώνει εμφατικά το «γιατί πρέπει να αποστραφούμε από τη μέχρι τώρα κατάσταση», εντέχνως όμως αποφεύγει να τεκμηριώσει το «γιατί η προτεινόμενη κατάσταση θα είναι καλύτερη».

Αρέσκεται σε ευφυολογήματα που γνωρίζει ότι θα βρουν εύφορο έδαφος στον άνεργο, ή σε εκείνον που κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του. Δίνει στον άνεργο δουλειά, στον επενδυτή γη, στον καταναλωτή επάρκεια, στον εργαζόμενο προοπτική. Δίνει στο καθένα αυτό που θέλει να ακούσει.

Όλα όμως, σε ένα μελλοντικό σημείο.

Προς το παρόν ζητά να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε το περιβάλλον, την εργασία, την κοινωνία και την υγεία. Να ξεχάσουμε κάθε τί που μας κάνει να την αρνούμαστε.

Η ανάπτυξη μισεί τη μνήμη. Μαζί της και όσα τη συνθέτουν.

Όπως τότε, όταν παίζαμε μικροί στη γειτονιά μας.

* Ο Γιώργος Σμπώκος είναι δικηγόρος και διδάσκει «Νομικά Περιβάλλοντος» στο μεταπτυχιακό σεμινάριο των τμημάτων Βιολογίας και Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιοι επαναστάτες; Καλύτερα να περιμένουμε να αναστηθεί ο Λένιν.

Του Γκρεμιστή


Δεν ντρέπεστε λιγάκι!

Να παρακολουθείτε μουγκοί και άβουλοι από την «πολιτική γαμωορθότητα» σας, να εξισώνουν το βδέλυγμα της νεοφιλελεύθερης εξαλλοσύνης Μπουτάρη με τον λαϊκό μάρτυρα Γρηγόρη Λαμπράκη;

Δεν ντρέπεστε που διαολοστέλνετε αποκαλώντας φασίστες, απλούς ανθρώπους που μέσα στην δυστυχία και το θανατικό που έχουν βιώσει από το καθεστώς που βγάζει Μπουτάρηδες, εξέφρασαν μέσα από την επιδοκιμασία των προπηλακισμών, την συσσωρευμένη οργή τους;

Δεν ντρέπεστε που βάζετε πλάτη σπρώχνοντας αυτόν τον κόσμο στην αγκαλιά της ακροδεξιάς και των εθνικιστών;

Ποιοι είστε εσείς που θα χαρακτηρίζετε συλλήβδην το λαό φασίστα;

Ποιοι επαναστάτες και ποιοι ριζοσπάστες!

Βολεμένα νομιμόφρονα ανθρωπάκια είστε, που καταδικάζουν τρομοκρατημένα την βία, μόλις σκάσει μια κροτίδα. Μόλις δείτε μια σταγόνα αίμα παθαίνετε ακράτεια.

Που κρύβεστε τώρα που ο λαός μας πεθαίνει; Οι οργανώσεις σας έχουν γίνει υποκαταστήματα των ΜΚΟ. Κι αντί να είστε στην παρανομία, κάνετε “σουαρέ” και διεθνή φόρουμ με τα αντίστοιχα «life style» επαναστατικά μορφώματα της Ευρώπης.

Αν είναι να περιμένουμε από εσάς να οδηγήσετε την λαϊκή επανάσταση, καλύτερα να περιμένουμε να αναστηθεί ο Λένιν. Γιατί εσείς έχετε μικρότερες πιθανότητες κι από αυτό.

Δεν έχετε καμία σχέση με το λαό.

Ζείτε στον μακάριο κόσμο των αμφιθεάτρων ανταγωνιζόμενοι ποιος θα βγάλει τον πιο επαναστατικό λόγο, αυτοϊκανοποιούμενοι ακούγοντας τον εαυτό σας, κηρύσσοντας μέρα παρά μέρα την επανάσταση.

Και μετά πάτε όλοι για φρέντο στα Starbucks.

Είστε ρουφιάνοι του λαού και προδότες της εργατικής τάξης. Γιατί αντί να είστε μπροστάρηδες στην απελευθέρωση του λαού κάθεστε, άλλος στην έδρα του, άλλος στον καναπέ του κι' άλλος στον υπολογιστή του και καταδικάζετε το θυμικό του λαού.

Είστε το πιο αντεπαναστατικό κομμάτι του συστήματος.

Είστε το πραγματικό βάρος της ιστορίας.

Ντροπή σας!!!



Ο Γκρεμιστής: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Πολιτικές που χρεοκοπούν, πολιτικές που χρειαζόμαστε

Του Ρούντι Ρινάλντι


Εισερχόμαστε σε έναν νέο κύκλο, όχι γιατί βγήκαμε από τα οικονομικά μνημόνια αλλά επειδή ζούμε την «επικαιρότητα του εθνικού». Αυτό αναδεικνύει η ανακατανομή ισχύος στην ευαίσθητη περιοχή που βρισκόμαστε. Με άλλα λόγια, πέρα από τα οικονομικά μνημόνια, τώρα θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι υπάρχουν και τα εθνικά μνημόνια. Εκεί οδηγούν οι στρατηγικές μεγάλων διεθνών ή τοπικών, περιφερειακών, επεκτατικών δυνάμεων. Πρόκειται για νέες στρατηγικές αναδιανομής ισχύος, επαναχάραξης συνόρων και πολέμων.

Η «Λωζάννη» έχει στην πράξη τελειώσει σε ορισμένες περιοχές. Τώρα επιχειρείται η αλλαγή της και βέβαια στις περιοχές αυτές περιλαμβάνεται η χώρα μας. Το γκριζάρισμα ζωνών της Ελλάδας, ακόμα και η συρρίκνωση του εθνικού της χώρου, ο διαμελισμός της, είναι στην ατζέντα διεθνών και περιφερειακών δυνάμεων. Όποιος το θεωρεί υπερβολικό, μπορεί να «διαβάσει» το μάθημα της Γιουγκοσλαβίας και της περαιτέρω συρρίκνωσης της Σερβίας. Τέτοια ζητήματα θα τεθούν στη Βαλκανική την επόμενη δεκαετία, με την Ελλάδα να δοκιμάζεται από πολλές πλευρές.

Ένα μοντέλο σε κρίση


Στο έδαφος των οικονομικών μνημονίων, έγιναν πολλές ανακατατάξεις στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων. Απειλήθηκε η συνοχή του πολιτικού κόσμου, ο οποίος απαξιώθηκε για τον θλιβερό του ρόλο να επικυρώνει τα μνημόνια. Εκτινάχθηκαν δυνάμεις που από το «σχεδόν τίποτα» έγιναν πρωταγωνιστικές (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και Χ.Α.), ενώ καταβαραθρώθηκαν άλλες (τυπικότερο παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ).

Παρ’ όλες αυτές τις ανακατατάξεις, που έγιναν υπό τη λαϊκή πίεση και κινητοποίηση, το μοντέλο πολιτικής έμεινε ίδιο: Οι «θεσμοί» αποφασίζουν. Τα Eurogroup συγκεκριμενοποιούν. Οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί Οικονομικών πρωταγωνιστούν σε διαρκείς επαφές και ταξίδια. Τα υπουργικά συμβούλια, όποτε συνεδριάζουν εγκρίνουν ομόφωνα και τα κοινοβούλια απλά επικυρώνουν ό,τι έχει αποφασιστεί από τα οικονομικά επιτελεία των θεσμών (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ).

Το μοντέλο αυτό στηρίζεται σε έναν τεράστιο δογματισμό: Οι αγορές διευθύνουν, δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική, πρέπει να ακολουθηθεί ο μονόδρομος του οικονομικού αυτοματισμού και της πλήρους υπαγωγής της πολιτικής σφαίρας σε αυτόν. Το μοντέλο αυτό, έχει εδώ και καιρό αρχίσει να δείχνει τα όρια του. Η πανευρωπαϊκή εμφάνιση του «εθνολαϊκισμού», όπως τον ονομάζουν, αποτελεί εκδήλωση της κρίσης του κυρίαρχου μοντέλου της οικονομικής τεχνοπολιτικής.

Στην περίπτωση της χώρας μας, η κρίση του μοντέλου της οικονομικής τεχνοπολιτικής, που οργανώνεται μάλιστα στο Χίλτον (δείγμα υποτέλειας και εξάρτησης πρώτου μεγέθους), εντείνεται. Κι αυτό γιατί η «εισβολή» των εθνικών θεμάτων (ζήτημα με ΠΓΔΜ, απειλή της επεκτατικής Τουρκίας, Κυπριακό) είναι έντονη, μόνιμη πλέον, και σημειώνεται σε μια περίοδο παροξυσμού μεγάλων ανακατατάξεων και αντιθέσεων στη Βαλκανική, τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία, τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Σε τέτοιες συνθήκες, το «όραμα» των διαχειριστών του συστήματος στην Ελλάδα (κεντροαριστερών ή κεντροδεξιών) για «επιστροφή στην κανονικότητα», αποτελεί μια πρώτης τάξεως αυταπάτη. Ένα άπιαστο όνειρο.

Ζώντας στην «επικαιρότητα του εθνικού», η οικονομική τεχνοπολιτική αποδεικνύεται  εντελώς ανεπαρκής και αναγκαστικά ο επόμενος κύκλος θα οδηγήσει σε προσαρμογές και αλλαγές συνθημάτων, πολιτικών, στόχων.

2 + 1 τεστ αντοχής


Ο πολιτικός κόσμος όλων των αποχρώσεων, υπηρέτησε την οικονομική τεχνοπολιτική και ακόμα παραμένει στο νεφέλωμα των μνημονιακών συνταγών ή αντιπαραθέσεων. Ποιος τα εφαρμόζει καλύτερα, ποιος εξασφαλίζει λιγότερο «πεζοδρόμιο» ή, από την άλλη, ποιος εκφράζει το «όχι», ποιος είναι περισσότερο «αντιμνημονιακός». Ή ποιος θα πάει καλύτερα στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Η πραγματικότητα έχει προχωρήσει σε άλλο πεδίο και έτσι θα υπάρξουν δοκιμασίες και τροποποιήσεις. Για παράδειγμα, πώς θα αντιμετωπιστεί το παράγωγο της κρίσης αυτών των πολιτικών που είναι η εν δυνάμει δυσαρέσκεια και η εκφρασμένη ποικιλοτρόπως αντίθεση των λαϊκών τάξεων προς τις πολιτικές και τους προσανατολισμούς του πολιτικού κόσμου;

Πάμε στα πιο συγκεκριμένα. Οι θεσμοί, καθαρά και κυνικά, τις τελευταίες μέρες ζήτησαν και πήραν δηλώσεις από κυβέρνηση και υπουργό Οικονομικών ότι οι συντάξεις θα μειωθούν από 1/1/2019. Κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ απέφευγε να κάνει για να θολώνει τα νερά και να υπόσχεται ψέματα. Μέχρι τότε μπορεί να διασκεδάζουν, αλλά όταν θα περικοπεί η σύνταξη σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, το γέλιο θα τους κοπεί και η τιμωρία τους (ας πούμε, εκλογικά) θα είναι σκληρή. Το φάντασμα του ΓΑΠ θα κυνηγά τους κυβερνώντες που τώρα ανοίγουν σαμπάνιες βλέποντας να συγκεντρώνουν ένα 20% στις δημοσκοπήσεις. Τότε αυτά τα νούμερα θα είναι άπιαστα και το ξέρουν. Αλλά και στην περίπτωση που μέχρι τότε αναλάβει ο Μητσοτάκης (αν γίνουν εκλογές μέσα στο 2018), πόσο κι αυτός θα μπορεί να πείθει ότι δεν φταίει, τα είχαν συμφωνήσει όλοι μαζί ή περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα εισπράξει κι εκείνος  μέρος της οργής.

Αυτά όλα σχετίζονται πράγματι με το «οικονομικό μνημόνιο». Πολύ πριν μπούμε στο 2019 όμως, πρέπει να «κλείσει» το θέμα της ΠΓΔΜ. Ας υποθέσουμε ότι φτάνουν σε συμφωνία, κάτι που οι πάντες εκτιμούν σήμερα και για το οποίο πιέζουν έντονα ΗΠΑ και Γερμανία. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι το καλοκαίρι ψηφίζεται μια συμφωνία, με την οποία θα παραδίδεται το όνομα «Μακεδονία» με κάποιο προσδιοριστικό και με υποσχέσεις ότι σε δύο χρόνια θα αλλάξουν το Σύνταγμα κ.λπ. Κάτι τέτοιο δεν θα έχει πολιτικό (και εκλογικό) κόστος; Για τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο για αυτόν.

Ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος είχε υποτιμήσει το ζήτημα στις αρχές του χρόνου. Εισέπραξε δύο συλλαλητήρια που οδήγησαν σε προσαρμογές. Τώρα το επιχειρούν ξανά, χωρίς να λογαριάζουν αντιδράσεις. Θα τους βγει ή θα τιμωρηθούν σκληρά; Για να περάσει μια τέτοια συμφωνία πρέπει να συρθούν σε αυτήν και η Ν.Δ. (ή μέρος της) και το ΚινΑλ (ή μέρος του). Η Ν.Δ. θέλει προεκλογικά να αποφύγει τη φθορά που επιφέρει το θέμα, αλλά ο Μητσοτάκης προωθεί ενεργά τη γερμανική πολιτική στο ζήτημα αυτό. Δεν είναι διόλου τυχαίο που Ε.Ε. ζήτησε πλειοψηφία 180 ψήφων στη Βουλή.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη μεταβλητή, αυτή των θεμάτων που βάζει όποτε θέλει στην πολιτική ατζέντα της χώρας ο τούρκικος παράγοντας με τις πρωτοβουλίες, τις απειλές και τις ενέργειές του. Αυτός ο «τρίτος παράγοντας», ίσως δημιουργήσει και τις μεγαλύτερες περιπλοκές.

ΠΓΔΜ και Δημοψήφισμα


Ο πολιτικός κόσμος ξέρουμε πάνω-κάτω πώς θα κινηθεί. Με την οικονομική και πολιτική μειοδοσία που παραδοσιακά δείχνει προς τους ισχυρούς. Η αντίθεση του ελληνικού λαού στο «κλείσιμο» του ζητήματος της ΠΓΔΜ έτσι όπως πάει να γίνει, είναι δεδομένη. Και είναι λογικό το επιχείρημα ότι η Βουλή δεν είναι η μόνη αρμόδια να αποφασίσει για ένα τόσο σοβαρό θέμα. Τίθεται θέμα προσφυγής στον λαό με καθαρό και δεσμευτικό τρόπο. Καμιά κυβέρνηση και καμία πλειοψηφία μέσα στην Βουλή δεν μπορεί να στηρίξει μια συμφωνία που έρχεται σε αντίθεση με την εκφρασμένη διάθεση του λαού, επειδή έτσι το θέλουν οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. Γιατί όχι λοιπόν; Δημοψήφισμα! Να εκφραστεί δημοκρατικά ο λαός.

Σε μια στιγμή που το σύνολο του πολιτικού κόσμου σύρεται και παραδίδει στοιχεία κυριαρχίας, έσχατη γραμμή άμυνας είναι να μιλήσει ο λαός!

Πηγή: e-dromos.gr



Ρούντι Ρινάλντι: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »