προσφατα

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Η ύψιστη μορφή αναρχίας είναι η τρέλα

Γελωτοποιός


«Ψυχικά ασθενής είναι κάποιος που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αναλάβει έναν καθιερωμένο κοινωνικό ρόλο».
Τόμας Σας

«Ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα, που μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις».
Φράνκο Μπαζάλια

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ετικέτα του «ψυχασθενή» δίνεται στους ανθρώπους όχι επειδή κάνουν κάτι (όπως ο κλέφτης επειδή έκλεψε), αλλά επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να παίξουν έναν απ” τους καθιερωμένους κοινωνικούς ρόλους.

Ο άνθρωπος που καταπιέζεται κοινωνικά για να συμμετέχει αναγκαστικά στον Μηχανισμό, στο Παιχνίδι, χρειάζεται να εκφοβιστεί, ώστε να συνεχίσει.

Ο καλύτερος τρόπος εκφοβισμού είναι ο «τρελός».

«Αν δεν θες να καταντήσεις σαν κι αυτόν συνέχιζε να μηρυκάζεις τη μιζέρια σου».

Η ύψιστη μορφή αναρχίας είναι η τρέλα.

Ο τρελός δεν αποδέχεται κανέναν τρόπο διακυβέρνησης, αφού βιώνει στον κόσμο ως παρέκκλιση. Κι αυτό είναι εξαιρετικά τρομαχτικό για την κοινωνία, γιατί υποδηλώνει ότι κάθε άνθρωπος έχει και μπορεί να εμφανίσει την απόλυτη άρνηση.

Σε αντίθεση με την πολιτική εναντίωση, την απεργιακή διεκδίκηση ή το κοινό έγκλημα που συνιστούν πράξη (και ποινικοποιείται σύμφωνα με την εκάστοτε αντίληψη της κοινωνίας) η «ψυχική αρρώστια» εκφράζει μια ασυνείδητη άρνηση της πραγματικότητας μέσω μιας μη-πράξης.

Πράγμα που καθιστά αδύνατη την ποινικοποίηση της. Έτσι η εξουσία βρίσκεται σε αδιέξοδο και ψάχνει τρόπο για να ταξινομήσει αυτή την κατηγορία ανθρώπων, των τρελών. Γιατί η μη-ταξινόμηση δεν είναι αποδεχτή.

Εκεί υπεισέρχεται η ψυχιατρική, ως κατασταλτικός θεσμός.

Ο ψυχίατρος χρησιμοποιεί την ψυχιατρική δικονομία, που στηρίζεται μόνο σε υποθέσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα.

Ο ψυχιατρικός κατηγορούμενος απογυμνώνεται απ” όλες τις εγγυήσεις και τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στον ποινικά διωκόμενο.

Ο «ψυχικά ασθενής» κρίνεται για τη μη-πράξη του αποκλειστικά απ” τον ψυχίατρο, που είναι ο κατήγορος, ο ανακριτής και ο δικαστής.

Η ποινή του είναι ακαθόριστη χρονικά (μέχρι να θεραπευτεί!) και πέρα απ” τη στέρηση της ελευθερίας, συνοδεύεται από βασανιστήρια, όπως τα ηλεκτροσόκ ή ο κατακερματισμός της προσωπικότητας του με ψυχοφάρμακα ή ψυχοχειρουργική.

Αν κάτι ανάλογο συνέβαινε με κάποιον πολιτικό ή ποινικο κρατούμενο θα μιλούσαμε για κατάφωρη παραβίαση κάθε δικαιώματος.

Όμως συμβαίνει με τους ψυχικά ασθενείς και το θεωρούμε φυσιολογικό, λες και αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πλέον άνθρωποι.

~~{}~~

Υπάρχει ένα μυθολογικό τρίπτυχο (απολύτως ψευδοεπιστημονικό) που στηρίζει και νομιμοποιεί την ύπαρξη της ψυχιατρικής και τις μεθόδους της.

  1. Οι «ψυχικά ασθενείς» πάσχουν και υποφέρουν (όπως υποθέτουν εκείνοι που δεν πάσχουν), γι” αυτό πρέπει να θεραπευτούν, ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν θέλουν.
  2. Οι πάσχοντες είναι ψυχολογικά κατώτεροι απ” τους μη-πάσχοντες (γι” αυτό έχουν δικαίωμα να τους κάνουν ό,τι θέλουν).
  3. Οι πάσχοντες είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και τους άλλους.

Η επικινδυνότητα των «ψυχασθενών» είναι ένας επιμελώς κατασκευασμένος μύθος, καθώς «το ποσοστό των εγκλημάτων των ψυχιατρικά διαγνωσμένων «ψυχοπαθών» είναι εντυπωσιακά μικρότερο από εκείνο των εγκλημάτων που διαπράττονται από τους «υγιείς». (Διεθνής Επιθεώρηση Κοινωνικών Επιστημών, Unesco, 1973).

Η κατασκευή του «επικίνδυνου ψυχασθενή» δεν συμβαίνει μόνο επειδή ένας «σχιζοφρενής δολοφόνος με πριόνι» αποτελεί καλύτερο υλικό για τις ταινίες και τις ειδήσεις.

Το ατομικό έγκλημα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό των μαζικών εγκλημάτων, πόλεμος, γενοκτονίες, εκκαθαρίσεις, οικονομικές «παρεμβάσεις».

Παρά τα εκατομμύρια θύματα αυτών, ο «ψυχασθενής» παρουσιάζεται ως επικίνδυνος κι όχι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ούτε η πρόεδρος του ΔΝΤ.

Ο «τρελός» παρουσιάζεται ως επικίνδυνος για να δικαιολογηθεί ο εγκλεισμός του και… για να τρομάξουν οι αστοί.

~~{}~~

Οι άνθρωποι καταπιέζονται με δύο θεμελιώδεις τρόπους: σωματικά (με τη φυλακή, τα ψυχιατρεία κλπ) και συμβολικά (με τα επαγγέλματα, τους κοινωνικούς ρόλους, τις κοινωνικές απαγορεύσεις).

Ο «ψυχικά άρρωστος» αρνείται να ταξινομηθεί και ενσαρκώνει την αρνητική εικόνα του συμβιβασμένου και καλά προσαρμοσμένου ανθρώπου.

Έτσι παρουσιάζεται ως απειλή για το οικοδόμημα του πολιτισμού, που στηρίζεται στην «αναμφισβήτητη λογικότητα» του.

Ο «τρελός» είναι επικίνδυνος για τον Μηχανισμό, είναι αντιεξουσιαστής, αφού απορρίπτει ολόκληρο τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας του Μηχανισμού.

~~{}~~

Έτσι ο ψυχιατρικός κατηγορούμενος:

  1. Δεν δικάζεται σύμφωνα με τη διαδικασία και τις εγγυήσεις που προβλέπονται απ” τον νόμο για όλες τις άλλες κατηγορίες διωκομένων.
  2. Δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του έχοντας την υποστήριξη δικηγόρου, καλώντας για εξέταση μάρτυρες υπεράσπισης και ελέγχοντας την αξιοπιστία των κατήγορων.
  3. Δεν μπορεί να εφεσιβάλει την απόφαση του οργάνου απ” το οποίο κρίνεται.
  4. Είναι εσαεί υποκείμενο (αντικείμενο μάλλον) της έκτισης μιας ποινής με ακαθόριστη φύση και απροσδιόριστη διάρκεια, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η ανεξέλεγκτη δυνατότητα της διώκουσας αρχής (του ψυχιάτρου) να επενεργεί πάνω στο κορμί και στο μυαλό του (αυθαίρεται, κατά βούληση και για όσο καιρό θέλει) με χημικές, ηλεκτρικές ή χειρουργικές μεθόδους.

Ο «ψυχασθενής» είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα που μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις.

Και ο Ψυχίατρος, υπηρέτης μιας εξουσίας που του δίνεται άνωθεν και λειτουργός μιας ψευδοεπιστήμης, γίνεται ένα είδος Ιατροδικαστή, ένας Ιεροεξεταστής.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό το κείμενο γράφτηκε με τη συνδρομή του βιβλίου του Κλεάνθη Γρίβα «Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική», εκδόσεις Ιανός.

Διαβάστε και το «9+1 λογικοί σε τρελάδικα – Το πείραμα του Ρόζενχαν»


Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Μηχανισμός του Βαρουφάκη

Πιτσιρίκος


Την ώρα που ο ήλιος ξεπρόβαλε μέσα από την ήρεμη θάλασσα, λίγα μόλις ναυτικά μίλια από τον Πειραιά στις ανατολικές ακτές της Αίγινας, ένα τσούρμο άνδρες και γυναίκες κοιτούσαν εκστασιασμένοι το μοναδικό εύρημα που μόλις ανέβασαν με πολύ μεγάλη δυσκολία στο κατάστρωμα του ερευνητικού σκάφους. Δεν είχαν περάσει παρά μονάχα δέκα μέρες από την στιγμή που το ερευνητικό σκάφος «Το τρίτο μνημόνιο» με Γερμανούς αξιωματικούς και βουτηχτάδες Έλληνες από όλα τα σημεία του ορίζοντα – αριστερά, δεξιά και κέντρο – ξεκίνησε το ταξίδι του από το Τουρκολίμανο προκειμένου να εξερευνήσει το βυθό ανοιχτά της Αίγινας.

Ο μύθος έλεγε ότι το τρεχαντήρι του Γιάνη Βαρουφάκη είχε βουλιάξει την επομένη του «ΟΧΙ» και την αποπομπή του ιδίου από το υπουργείο Οικονομικών, λίγο πριν προσεγγίσει το άντρο του διαβολικού εκείνου άντρα με το ξυρισμένο κεφάλι και τα περίεργα πουκάμισα.

Λέγανε ότι μετέφερε τον μοναδικό εκείνο μηχανισμό που ο πρώην ΥΠΟΙΚ μαζί με δυο-τρεις φίλους του είχαν επινοήσει τις κρύες νύχτες του περασμένου χειμώνα και με αυτό ετοιμάζονταν να τινάξουν το καπιταλιστικό σύστημα στον αέρα.

Ο πρωθυπουργός -πρώην στενός φίλος του διαβολικού Βαρουφάκη- είχε μάθει τα σχέδια του πανούργου υπουργού και του είχαν σηκωθεί οι τρίχες στο κεφάλι.

Εκείνος είχε δώσει εντολή για την κατασκευή ενός αμυντικού συστήματος για την υπεράσπιση της χώρας και ο δαιμόνιος Έλλην «δόκτωρ ΝΟ» είχε κατασκευάσει το υπερόπλο που θα σκορπούσε τον όλεθρο σε ολόκληρο τον δυτικό και ταυτόχρονα πολιτισμένο κόσμο.

Τον Μηχανισμό του Γιάνη Βαρουφάκη!

Έντρομος ο πρωθυπουργός πήρε τηλέφωνο τον υπουργό Εθνικής Άμυνας και Αεροψεκασμών της χώρας. «Έλα Πάνο, Αλεξαντώνης speaking! Στείλε ένα από τα γερμανικά υποβρύχια που έγερναν να βυθίσει το τρεχαντήρι του Βαρουφάκη πριν φτάσει στο νησί του diabolico!»

Ταυτόχρονα, ζήτησε από τον Παππά να μιλήσει με την Άνγκελα και να της ζητήσει να στείλει την περιβόητη ομάδα των «τριών» αποτελούμενη από τέσσερα άτομα-θεσμούς, η οποία πρόσφατα απέκτησε το κωδικό όνομα «Βαμβακούλας», για να ανασύρει με ασφάλεια την σατανική μηχανή από τον βυθό του Αργοσαρωνικού.

Η Ελλάδα θα συνεισέφερε στην αποστολή με μια ομάδα έμπειρων βουτηχτάδων πρώην υπουργών και πρωθυπουργών της χώρας -ενδεικτικά αναφέρω Βενιζέλο, Θεοδωράκη, Μπακογιάννη, Κυριάκο, Γεννηματά, Σαμαρά, Βορίδη, Γεωργιάδη, κλπ- που ο χειρότερος τους μπορούσε να βουτήξει πορτοφόλι συνταξιούχου μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Τώρα, όλους αυτούς τους βρίσκει ο ήλιος στο κατάστρωμα του ερευνητικού σκάφους με γουρλωμένα τα μάτια και σιωπηλούς να περιεργάζονται τον περίφημο μηχανισμό του Γιάνη Βαρουφάκη.

Με τον ταπεινό αυτό δίσκο, ο Νάρκισος των πέντε ηπείρων και των δύο ωκεανών σχεδίαζε να «χακάρει» τα ΑΦΜ των πολιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Σχεδίαζε μάλιστα να μεταφέρει τα χρέη των Ελλήνων πολιτών στα ΑΦΜ αθώων κορασίδων της Βαυαρίας και παράλληλα να πιστώσει τους λογαριασμούς των συμπολιτών του με ευρώ που θα έπαιρνε από τραπεζικούς λογαριασμούς που έχουν ποτιστεί με τον ιδρώτα και το αίμα Βορειο-Ευρωπαίων βιοπαλαιστών.

Σαν να μην έφτανε αυτό ο Νάρκισος -με το ένα σίγμα- σχεδίαζε να φορτώσει τις Ευρωπαϊκές τράπεζες με ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου και να αυξήσει τον ΦΠΑ της μπύρας (ξανθής και μαύρης) στο 53%!

Με τα έσοδα από τον αυξημένο ΦΠΑ, θα λειτουργούσε μυστικά νομισματοκοπεία σε ολόκληρη την ευρωζώνη που θα τύπωναν το καινούργιο «διπλό νόμισμα», από την μία πλευρά ευρώ και από την άλλη δραχμή!

Το μοναδικό εμπόδιο στο σχέδιο του Νάρκισου με το ένα σίγμα άκουγε στο όνομα Σαββαϊδου.

Ο μηχανισμός όμως του Βαρουφάκη περιελάμβανε κι ένα ακόμα επικίνδυνο εξάρτημα που έφερε το κωδικό όνομα «το κουμπί της».

Πατώντας το θα μετέτρεπε την λύκαινα σε πειθήνιο όργανο του. Θα την έστελνε στην ΕΚΤ προκειμένου να εξοντώσει τον γνωστό για την γενναιότητα του Ντράγκι.

Όλα τα σχέδια όμως ανατράπηκαν χάρη στις αστραπιαίες κινήσεις του Αλεξαντώνη και των εταίρων του στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Τώρα χαμογελά τρίβοντας με το αριστερό του χέρι αμήχανα το πιγούνι του. Ο μηχανισμός βρίσκεται πια στην κατοχή του, βαθιά στο υπόγειο του Μαξίμου.

Νιώθει πως ήρθε η ώρα να χαλαρώσει. Να ηρεμήσει μετά την απίστευτη ένταση των τελευταίων ημερών. Κλείνει τα μάτια κι αποκοιμιέται στον καναπέ του πρωθυπουργικού γραφείου.

Μέσα στο σκοτάδι, τρεις η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, λίγα μέτρα πιο κάτω, ένα φωτάκι ανάβει μονάχο του κι ένας ήχος αρχίζει να κτυπά ρυθμικά. Τικ, τακ, τικ, τακ …

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Λίγο surreal η ιστορία, μα με suspense. Δεν βρίσκεις; (Αγαπητέ Ηλία, τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ… Να είσαι καλά.)

Πιτσιρίκος

Διαβάστε Περισσότερα »

Αλλαγή πλευρού

Του Δημήτρη Ουλή


O εφιάλτης ήταν φριχτός. Έπαιρνα τον καθημερινό μου πρωινό καφέ μαζί με την αριστερή μου συνείδηση -αυτήν που φλέρταρα τόσον καιρό τώρα- και ήμουν, λέει, πλημμυρισμένος από ευφροσύνη και από καραδοκία για εκείνο που ήταν φως-φανάρι ότι έμελλε να συμβεί. Αλλά εκείνη, η μαγκούφα, αντί να πέσει υπνωτισμένη στην αγκαλιά μου, καθώς θα όφειλε, πήρε ξαφνικά το πρόσωπο τρομακτικής μέδουσας και άρχισε να με κατηγορεί ανηλεώς.

Μου έλεγε ότι πρόδωσα την αγάπη μου για εκείνη, και ότι όλα μου τα ωραία λόγια δεν ήταν παρά γαλιφιές και εξυπνακισμοί για να τη ρίξω στο κρεβάτι μου. Μου έλεγε ότι με σιχάθηκε ώς τα τρίσβαθα της ψυχής της και ότι αν είχα την ελάχιστη τσίπα πάνω μου, θα έπρεπε να ζητήσω δημόσια συγγνώμη για το πώς την κατάντησα και το πώς την προσέβαλα μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο. Και μου έλεγε, επίσης, ότι θα πρέπει να παραιτηθώ εξ ορισμού από κάθε απαίτησή μου να «τα ξαναβρούμε». Ακόμα και ο Χριστός επιτρέπει το διαζύγιο για λόγους μοιχείας.

Κι εσύ μοίχευσες με όλους και με όλα, φώναζε, σαν κακομαθημένος έφηβος που δεν μπορεί να δεσμευτεί παρά μονάχα στις ορέξεις των υπογαστρίων του. Κι έχεις το θράσος τώρα –συνέχισε- να μου ζητάς να σε εμπιστευτώ ξανά, να πιστέψω ότι είσαι εδώ για «τα δύσκολα»; Πόσο κάλπικος παράς μπορεί να είσαι, επιτέλους, αφού τα «δύσκολα» εσύ τα έφερες στη ζωή μου, με τη δειλία και τον κυνισμό σου, με την ανατριχιαστική προχειρότητα των χειρισμών σου, με τη χλιαρή αγάπη σου για μένα, που τόσο εύκολα ξεπούλησες στα αφεντικά και στους εταίρους σου.

Λαλιά και ανάσα δεν έβγαινε από το στόμα μου – όπως σε κάθε εφιάλτη. Ήθελα να της φωνάξω ότι με αδικεί, ότι προσπάθησα να της μείνω πιστός όσο μπορούσα, ότι δεν είχα περιθώρια επιλογής. Μα εκείνη, η σκρόφα, ήταν αποφασισμένη να μη με αφήσει σε χλωρό κλαρί. «Έτσι ισχυρίζονται πάντα όλοι οι επιβήτορες της οικουμένης», ούρλιαζε, «ότι “μου ασκήθηκαν πιέσεις” και λοιπά ηχηρά.

Αλλά το ξέρεις και το ξέρω, μπαγαμπόντη, ότι πιέσεις σου ασκούνται μονάχα όταν θέλεις κατά βάθος να σου ασκηθούν, όταν έχεις φέρει τα πράγματα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μπορεί παρά να σου ασκηθούν. Το λοιπόν, μη μου το παίζεις εμένα θύμα και αθώα περιστερά: γνώριζες τα πάντα, είχες όλο το χρόνο να προετοιμαστείς για τις “πιέσεις” που επρόκειτο να σου ασκηθούν και όφειλες να τις περιμένεις σε κάθε σου βήμα. Να, λοιπόν, γιατί τελειώνουμε οριστικά εμείς οι δυο. Και να γιατί, από τώρα και στο εξής, θα με βρίσκεις πάντοτε απέναντί σου».

Πετάχτηκα από τον ύπνο μου κάθιδρος. Για λίγα δευτερόλεπτα ένιωσα μια απώλεια προσανατολισμού, ένα άγχος θανάτου. Μα γρήγορα επανήλθα στο κέντρο μου. Εφιάλτης ήταν, είπα. Και γύρισα πλευρό για να κοιμηθώ ήσυχος. Σαν πραγματικός Έλληνας ηγέτης.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Δραματική έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη

Πολιτική


Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!

Να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τη δημοκρατία!

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας. Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό, πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία».

Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.

Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!

Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε.

Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο – και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!

Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές; Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις; Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»;

Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν; Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους; Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν; Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.

Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του 1941. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Να συνδράμουμε πρώτα από όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.

Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης.

Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.

Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας. Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.

Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.

Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.

Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.

‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μας έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.

Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.

Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.

Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.

Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!

Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα. Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015
Μίκης Θεοδωράκης

Το κείμενο συνυπογράφουν

Βένιος Αγγελόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού
Κλεάνθης Γρίβας, ψυχίατρος
Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
Κώστας Καραϊσκος, εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης
Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου
Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης από τα Ανώγεια της Κρήτης
Στάθης Κουβελάκης, Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
Νίκος Κουτσού, Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου
Μάριος Κρητικός, αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας, συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών», μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)
Λευτέρης Κωνσταντινίδης, στέλεχος του ΠΑΚ, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ
Δημήτρης Λαβδιώτης, οικονομολόγος, συγγραφέας, πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας του Καναδά
Γιάννης Μαύρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα
Γιώργος Μουστάκης, σκηνοθέτης
Δημήτρης Μπελλαντής, δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
Μαρία Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη, οικονομολόγος, τρις εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσαλλονίκη, συνεργάτης του ΟΟΣΑ, τιμηθείσα επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς για τη δουλειά της
Παναγιώτης Παντελίδης, οικονομολόγος-ερευνητής
Δημήτρης Πατέλης, αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης
Τζέιμς Πέτρας, Bartle ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου, πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής
Ελένη Πορτάλιου, Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
Στάθης, Στάθης Σταυρόπουλος, σκιτσογράφος
Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβης
Μιχάλης Στυλιανού, δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας
Γιάννης Σχίζας, συγγραφέας
Φώτης Τερζάκης, συγγραφέας
Βαγγέλης Τσεκούρας, δικηγόρος
Μαρία Φραγκιαδάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας
Στάθης Χαμπίμπης, φυσικός
Mail επικοινωνίας με τους υπογράφοντες defend.democracy.in.Greece@gmail.com

InfoWar

Διαβάστε Περισσότερα »

Μιας υπογραφής μύρια έπονται

Του Χρήστου Πραμαντιώτη


Πόσο βαριά και φαρδιά πρέπει να βλέπεις την τζίφρα σου ώστε να θεωρείς ότι μπορούν να κρυφτούν πίσω από αυτήν άνθρωποι, κόμματα, αντιλήψεις; Μια τζίφρα, μάλιστα, που την έβαλες συνθηκολογώντας; Και γιατί πρέπει να είσαι τόσο περήφανος για μια τζίφρα που την έβαλες μετά από εκβιασμούς, εικονικούς πνιγμούς και άλλα τέτοια βασανιστήρια;

Στην καλύτερη περίπτωση, σκύβεις το κεφάλι και πας να κάνεις τη δουλειά που σου υπαγόρευσαν. Δεν ζητάς και τα ρέστα από πάνω, πολύ δε περισσότερο δεν λες ότι όλοι οι άλλοι «κρύβονται πίσω από την ασφάλεια της υπογραφής» σου – όταν, μάλιστα, η υπογραφή σέρνει μαζί της καταστροφικά μνημόνια, μεταμορφώσεις και μεταλλάξεις, αυτοκρατορικό θράσος, κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, ανάγκη διάλυσης ενός ολόκληρου κόμματος και λοιπά όμοια.

Αυτές οι σκέψεις ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό όταν δημοσιεύθηκαν για άλλη μια φορά συζητήσεις που έκανε ο πρωθυπουργός «με συνεργάτες του». Και οι οποίες ήρθαν στη δημοσιότητα με προέλευση «κυβερνητικές πηγές». Με non paper, δηλαδή, όπως γίνεται συχνάκις τους τελευταίους μήνες και όπως έχουν μάθει να κάνουν χρόνια τώρα όλοι οι Μαξιμοκαβαλάρηδες. Οι «κυβερνητικές πηγές» κοντεύουν να γίνουν οι απεσταλμένοι του εκάστοτε πρωθυπουργού που επικοινωνούν το μήνυμα του ενοίκου του Μαξίμου.

Το πιο τρομακτικό σε αυτό το «πρώτη φορά Αριστερά» παλαιό ήθος είναι η άμεση επικοινωνία των αναγκών του Μαξίμου με τα διάφορα συγκροτήματα της διαπλοκής. «Ο Τσίπρας πετάει το γάντι στους συνωμότες της δραχμής» έγραφαν μάλιστα (την επομένη του κυβερνητικού non paper περί της πρωθυπουργικής υπογραφής) Τα Νέα σε μεγάλο πρωτοσέλιδο τίτλο. Κάπως έτσι το χειρίστηκαν και τα λοιπά συστημικά Μedia, όλα αυτά δηλαδή που καθημερινά παρακινούν τον πρωθυπουργό να… τελειώνει με την εσωκομματική του αντιπολίτευση.

Προφανώς, η ευθεία γραμμή Μαξίμου και διαπλοκής έχει παλαιόθεν γερές βάσεις, οι οποίες δεν ξηλώνονται εύκολα. Και οι οποίες πάντα δομούνταν επί κοινού συμφέροντος. Στο παρόν, ως κοινό συμφέρον νοείται η αποδόμηση (έως τα όρια της ανθρωποφαγίας) της εσωκομματικής αντιπολίτευσης του κυβερνητικού κόμματος. Στο μέλλον, θα δούμε…

Ωστόσο, τα Μedia δεν αναλαμβάνουν με το αζημίωτο να μεταφέρουν τα μηνύματα του Μαξίμου. Έχουν και απαιτήσεις. Και σε λίγο καιρό που θα απαιτούν, για παράδειγμα, κυβέρνηση ειδικού σκοπού δεν θα το κάνουν με non paper. Εκτός αν μέχρι τότε οι διάφορες νομοθετικές πρωτοβουλίες καταφέρουν να δημιουργήσουν «νέα τζάκια» διαπλοκής, πιο… φιλικά.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» αντιμέτωπος με τον «ΣΥΡΙΖΑ του Ναι»

Του Ανέστη Ταρπάγκου


Το χάσμα ανάμεσα στις δύο μορφές - υποστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρκτό, βαθύ και αγεφύρωτο

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛΛ., που διέθετε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 162 βουλευτών, μετασχηματίζεται σε κυβέρνηση κοινοβουλευτικής μειοψηφίας που στερείται της δεδηλωμένης, μετά τα 32 «όχι» και τα 6 «παρών» στην ψηφοφορία για τα προαπαιτούμενα του 3ου Μνημονίου. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε από τα αστικά κόμματα του μνημονιακού τόξου (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι), που αθροιστικά συγκέντρωσαν από κοινού με την κοινοβουλευτική μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝ.ΕΛΛ. τους 230 βουλευτές. Κατά συνέπεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει πλέον την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ψηφίζει τους νόμους της μνημονιακής πολιτικής με τους φυσικούς υποστηρικτές της του αστικού μνημονιακού φάσματος.

Πρόκειται πλέον για μνημονιακή μετάλλαξη της κοινοβουλευτικής παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που εξ αυτού του λόγου συμμαχεί πανηγυρικά με τις πολιτικές δυνάμεις της πενταετούς μνημονιακής κοινωνικής καταστροφής, προκειμένου να υπηρετηθεί η πολιτική του 3ου Μνημονίου. Σε τελική ανάλυση, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ των 149 βουλευτών έχει διχαστεί σε μια πλειοψηφία των 110 περίπου βουλευτών (75%) που ακολουθούν την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, εγκαταλείποντας τις ριζοσπαστικές προγραμματικές κατευθύνσεις, ενώ ένα μέρος που απαρτίζεται από 38 περίπου βουλευτές (25%) αντιτίθεται στην πολιτική του 3ου Μνημονίου και επικαλείται την εφαρμογή του «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης».

Καταγράφεται έτσι ένας διχασμός και ένα ρήγμα στο σώμα του ΣΥΡΙΖΑ που μοιάζει αγεφύρωτο ανάμεσα στον «ΣΥΡΙΖΑ του μνημονιακού Ναι», και στον «ΣΥΡΙΖΑ του αντιμνημονιακού Όχι»: Όσες εκκλήσεις για ενότητα του όλου ΣΥΡΙΖΑ και αν κατατεθούν, δεν μπορούν να αποκρύψουν αυτή την αγεφύρωτη διχοτομία. Από τη μια πλευρά η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του 75%, η κυβέρνηση με τα υπουργεία, και το παντοδύναμο Μέγαρο Μαξίμου, μαζί με όλον τον αστικό κρατικό μηχανισμό, και ένα σημαντικό μέρος του κομματικού δυναμικού και του πολιτικού του περιγύρου (που ως επί το πλείστον έχει μικροαστικά κοινωνικά χαρακτηριστικά). Από την άλλη πλευρά το μειοψηφικό, ωστόσο σημαντικό, τμήμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του 25%, και ένα τμήμα του κομματικού δυναμικού, περισσότερο ανοιχτού στη λαϊκότητα, στη λογική «να πληρώσουν οι πλούσιοι», συνεπέστερο στη λαϊκή ετυμηγορία του «Όχι» του 62% του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, στην αναζήτηση ενός εναλλακτικού δρόμου έναντι των εκβιασμών και των Μνημονίων της Ευρωζώνης, στην αντιπαλότητα στη μνημονιακή πολιτική.

Το χάσμα ανάμεσα στις δύο μορφές - υποστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρκτό, βαθύ και αγεφύρωτο, γιατί στη μία περίπτωση ψηφίζεται και εφαρμόζεται η πολιτική του 3ου Μνημονίου, που έχει υφεσιακά οικονομικά χαρακτηριστικά, κατακρεουργεί τους μισθούς και τις συντάξεις και επιβαρύνει αφόρητα το φορολογικό βάρος κ.λπ., και στην άλλη περίπτωση καταγράφεται η κατηγορηματική αντιπαλότητα σ' αυτή τη μνημονιακή πολιτική, που έρχεται να συμπληρώσει το τοπίο κοινωνικού ολέθρου που έχει προκαλέσει η προηγούμενη πενταετής άσκηση της πολιτικής του 1ου και του 2ου Μνημονίου.

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει με συναισθηματικούς δεσμούς, με κοινούς αγώνες του παρελθόντος, με προηγούμενες κοινές προγραμματικές εξαγγελίες και όλο αυτό το φάσμα των παραμέτρων που επηρεάζουν προφανώς τις ατομικές και συλλογικές πρακτικές, αλλά δεν επιλύουν το πρόβλημα. Μεταξύ του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» και του «ΣΥΡΙΖΑ του Ναι» δεν μπορεί να αποκατασταθεί η ενότητα στο πολιτικό και κομματικό επίπεδο, αλλά απεναντίας το χάσμα αυτό θα βαθαίνει όσο θα προχωρά η εφαρμογή του 3ου Μνημονίου και θα γίνονται έκδηλες οι καταστρεπτικές του κοινωνικές συνέπειες, που θα ολοκληρώνουν την εξαθλίωση της λαϊκής πλειοψηφίας.

Οι δυνάμεις του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» θα συντάσσονται με τις λαϊκές δυνάμεις που θα αντιπολιτεύονται δυναμικά τα μνημονιακά μέτρα της εκ των πραγμάτων διαμορφωμένης «συναινετικής εθνικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας», πράγμα που θα φέρνει αντιμέτωπο τον «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» με τον «ΣΥΡΙΖΑ του Ναι», ο πρώτος στη θέση της λαϊκής αντιπολίτευσης και ο δεύτερος στη θέση της κυβερνητικής εξουσίας. Μ' αυτά τα δεδομένα είναι δυνατόν οι δύο αυτές πολιτικές υποστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ να μπορούν να χωρέσουν σε έναν ενιαίο κομματικό μηχανισμό; Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοια προοπτική μόνον ως τραγέλαφος μπορεί να εκληφθεί και ως διαδικασία πολιτικής παραφθοράς, που θα ερίζει περί του «γένους των αγγέλων», δηλαδή περί της φύσεως του «εσώτερου είναι» του ενός και μοναδικού ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που η ίδια η αδυσώπητη πραγματικότητα έχει αναδείξει δύο αντιτιθέμενες μορφές του ΣΥΡΙΖΑ, αυτήν του «Όχι» και αυτήν του «Ναι».

Όσο πιο γρήγορα οι δυνάμεις του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» κατανοήσουν αυτή την καινούργια πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, με δεδομένο ότι οι δυνάμεις του «ΣΥΡΙΖΑ του Ναι» έχουν δρομολογήσει την πορεία τους, αφού μπορούν να ασκούν την κυβερνητική εξουσία που έχουν στα χέρια τους, με τη συνέργεια των αστικών μνημονιακών δυνάμεων, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η από εδώ και πέρα παρέμβασή τους. Προφανώς και η πορεία τους δεν θα είναι εύκολη, γιατί, πέραν της κοινής αντιμνημονιακής στάσης που αποτελεί και τον κύριο συνεκτικό ιστό του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι», έχουν ως αναφορά διαφορετικές ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές αναφορές: το Αριστερό Ρεύμα με την «Κίνηση των 53», η ΔΕΑ με την ΚΟΕ κ.λπ. Εντούτοις η καινούργια πολιτική ενότητα του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» δεν μπορεί να αναζητηθεί παρά μέσα από αυτή την διαφορετικότητα. Θα αντιταχθεί το επιχείρημα ότι το ίδιο έγινε με τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ και είναι γνωστά τα σημερινά διχαστικά αποτελέσματα. Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Στον προηγούμενο ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη απεμποληθεί η λογική της αναδιανομής εισοδήματος προς όφελος της εργατικής τάξης και σε βάρος του κεφαλαίου που είχε ωφεληθεί τα μέγιστα από τη μνημονιακή πολιτική, επικρατούσε σταδιακά ένας μικροαστικός εκσυγχρονισμός που εναπέθετε τη λύση των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας στα χέρια της Ευρωζώνης, με τα γνωστά καταστρεπτικά αποτελέσματα, το ζήτημα επικεντρώνονταν στην υλοποίηση ενός «ελάχιστου προγράμματος» (της Θεσσαλονίκης), περιθωριοποιώντας τις συνεδριακές προγραμματικές κατευθύνσεις, ο εκλογικισμός, ο κοινοβουλευτισμός και ο κυβερνητισμός έπαιρναν τη θέση της αναγκαίας παρέμβασης στο λαϊκό εργατικό κίνημα κ.λπ. Οι δυνάμεις που συγκροτούν τον «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» έχουν συσσωρεύσει μεγαλύτερη πολιτική εμπειρία και ωριμότητα σ' αυτή την πορεία του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, και μπορούν να έχουν την διαλεκτική επάρκεια ώστε να προχωρήσουν σε γόνιμες συνθέσεις.

Το πεδίο απεύθυνσης, πολιτικής και συνδικαλιστικής, του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» δεν είναι άλλο από τη λαϊκή δεξαμενή του «Όχι» του 62% του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, το οποίο ο «ΣΥΡΙΖΑ του Ναι» έχει αφήσει ορφανό, αφήνοντας τον λαϊκό κόσμο σε συνθήκες βαθύτατης απογοήτευσης και «παράκρουσης», εφόσον γίνεται αντιληπτό ότι η πολιτική των Μνημονίων είναι μοιραία για τη χώρα, αφού και η αριστερή κυβέρνηση τελικά Μνημόνιο έφερε να ψηφίσει και εφαρμοστικούς νόμους να επεξεργαστεί. Σ' αυτό το επίπεδο ο «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» μπορεί να διαδραματίσει τον αποτελεσματικό του ρόλο, συναντώντας προφανώς σημαντικές δυσχέρειες, στο μέτρο που η λαϊκή ανάταξη του «Όχι» συνοδεύτηκε από το μεταγενέστερο «Ναι».

Και είναι απορίας άξιον γιατί προκήρυξαν το δημοψήφισμα οι δυνάμεις που υστερογενώς προσχώρησαν στο «Ναι»: Μήπως πραγματικά ευελπιστούσαν στην επικράτηση του «Ναι», πράγμα που θα έκανε τη μετέπειτα δουλειά τους ευκολότερη; Σε κάθε περίπτωση αυτή η απεύθυνση του «ΣΥΡΙΖΑ του Όχι» στη λαϊκή δεξαμενή του «Όχι» είναι και ο μοναδικός τρόπος για να μπει φραγμός στην ενδεχόμενη αξιοποίηση ενός τμήματός του από τη Χρυσή Αυγή. Είναι γεγονός ότι ο νεοναζισμός εκπροσωπείται από μια εγκληματική οργάνωση που βάζει σχετικά όρια στην αύξηση της επιρροής του.

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Το κενό και οι διεργασίες

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Είναι δεδομένο ότι το κενό πολιτικής εκπροσώπησης βαθαίνει μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Στη Βουλή, μνημονιακοί νόμοι και προαπαιτούμενα επικυρώνονται με ευρείες πλειοψηφίες πολυκομματικής σύνθεσης. Η ανυπαρξία οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης επισείεται σαν φόβητρο σε όποιον σκέφτεται ότι τα πράγματα μπορούσαν να πάνε και διαφορετικά.

Από την άλλη μεριά, δεν έχει περάσει oύτε ένας μήνας από το δημοψήφισμα και η πυκνότητα των εξελίξεων το κάνει να μοιάζει μακρινό, σαν να συνέβη καιρό πριν. Κι όμως, ήταν τον περασμένο μήνα που, αντίθετα με όσα σήμερα λέγονται, ο λαός αποφάσισε ότι υπάρχει ζωή και χωρίς υποταγή.

Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα που ενωμένο σήμερα επικυρώνει αποφάσεις του κουαρτέτου (πρώην «θεσμοί», πρώην τρόικα) και τη βούληση για ελευθερία, δημοκρατία και ανεξαρτησία, θέτει επί τάπητος την ανάγκη για μια διαφορετική πορεία.

Μια διαφορετική πορεία, όμως, δεν θα έρθει σαν σχέδιο επί χάρτου, ούτε σαν έτοιμη συνταγή. Ο «Κανένας» και η τάση για ακηδεμόνευτη παρουσία, ίσως και η απομάκρυνση από τον πολιτικό κόσμο με την μορφή που αυτός έχει σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι θα ενισχυθούν.

Το κενό που αφήνει η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένο. Η «κάλυψή» του, όμως, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αλλά και δεν θα συμβάλλει στις απαιτήσεις των καιρών, στο βαθμό που επιχειρηθεί να γίνει με όρους πατροναρίσματος μιας εκλογικής και πολιτικής πελατείας.

Ακριβώς γιατί δεν πρόκειται περί αυτού. Δεν αναζητείται κάτι έτοιμο που θα «φορεθεί» στο κενό ώστε να το καλύψει. Στην πραγματικότητα, είναι αυτό το ίδιο, αυτό δηλαδή που σήμερα λείπει που πρέπει να αποκτήσει υπόσταση, να μετασχηματιστεί σε κάτι διαφορετικό.

«Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους» (από τη δήλωση με τίτλο Να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τη Δημοκρατία! που υπογράφουν ο Μίκης Θεοδωράκης και δεκάδες ακόμα προσωπικότητες).

Είναι, πράγματι, απαραίτητος ένας ουσιαστικός απολογισμός όσων συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, αλλά και τους τελευταίους μήνες. Τι έλειψε, τι λείπει, τι ακριβώς έγινε και τι διαφορετικό θα μπορούσε αλλά και μπορεί να γίνει. Γιατί όσα συνέβησαν τελευταία, δεν οφείλονται στενά ούτε στην έλλειψη μιας έξυπνης «τεχνικής λύσης», ούτε στην «προδοσία» ενός ή περισσότερων προσώπων. Αλλά στην έλλειψη ουσιωδών προϋποθέσεων για μια άλλη προοπτική.

Σε μια δήλωση διαφορετικής προέλευσης, αυτή που υπογράφουν οι 17 που παραιτήθηκαν από την Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρεται:

«Είναι σίγουρο ότι η μνημονιακή μετάλλαξη θα οδηγήσει χιλιάδες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε επάλληλους κύκλους διεργασιών, προσπαθειών, αναζητήσεων, συντονισμού, κοινού βηματισμού. Με στόχο να ανασυνταχτεί και να επιβιώσει η κοινωνία σε δύσκολες συνθήκες, να μπει ένα τέλος στο μνημονιακό τέλμα».

Τέτοιες διεργασίες και πρωτοβουλίες θα υπάρξουν σίγουρα το αμέσως επόμενο διάστημα. Όσο πιο ανοιχτές είναι στο φρέσκο αέρα του πραγματικού κοινωνικού ριζοσπαστισμού, όσο λιγότερο αποπνέουν τις συνήθειες των κομματικών γραφείων και τη γραφειοκρατική «μούχλα», τόσο καλύτερα.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Μεταξύ πολλών άλλων  διαβάστε στον Δρόμο:


Κεντρικό θέμα:
Απ’ την παρένθεση στη μετάλλαξη
Τέλος εποχής για τον ΣΥΡΙΖΑ – Αναγκαίος ο επαναπροσδιορισμός
του λαϊκού κινήματος μπροστά στην εθνική και κοινωνική καταστροφή

Retour a la normale
Ολική επαναφορά της εξευτελιστικής μνημονιακής τελετουργίας – Με τεχνογνωσία… απορρύθμισης, αλλά χωρίς χρήμα το ΔΝΤ – Γρήγορη συμφωνία και στο βάθος εκλογές επιδιώκει η κυβέρνηση
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

H μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ
Επένδυση όλων των δυνάμεων στην οικοδόμηση ενός πολιτικού κινήματος διεξόδου
Του Ρούντι Ρινάλντι

Να διακοπεί η μνημονιακή πορεία «καταστροφής και υποδούλωσης» της χώρας και να γίνει σεβαστή η βούληση του ελληνικού λαού
Κείμενο-έκκληση που υπογράφεται από δεκάδες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων και ο Μίκης Θεοδωράκης

Διαβάστε στο Θέμα της Εβδομάδας:
Περιμένοντας τη συμφωνία…
Του Χρήστου Πραμαντιώτη

To νέο μνημόνιο θα αποτύχει! Η Αριστερά;
Του Γιώργου Τοζίδη

Διαβάστε ακόμα: Δυο σημαντικές συνεντεύξεις
Ροβήρος Μανθούλης: Τα μπλουζ δεν υπάρχουν σήμερα, επειδή δεν υπάρχουν οι σκλάβοι
Πέπη Ρηγοπούλου: Η ζωή δίνει λύσεις που δεν φαντάζεται η ιδεολογία

Ρευστοποιείται περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό
Οι πάντες αναζητούν σχέδιο για την «επόμενη μέρα»
Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Υπάρχει ζωή μετά τον ΣΥΡΙΖΑ; (δεύτερο μέρος)
Η λαϊκή ωρίμαση της επόμενης φάσης
Του Βασίλη Ξυδιά

Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ: Ραντεβού το Σεπτέμβρη
Ουσιαστική και τυπική ακύρωση των οργάνων του κόμματος
Του Σπύρου Παναγιώτου

«Παρόντες στον αγώνα για τη σωτηρία της χώρας»
Δήλωση παραίτησης 17 μελών της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Ο λαός δεν έχει πει την τελευταία του λέξη
Δήλωση παραίτησης του Λουκά Αξελού από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ

Πρόθυμος για κάθε εξυπηρέτηση ο Κύπριος Πρόεδρος
Για την επίσκεψη Νετανιάχου στη Λευκωσία
Του Γιώργου Τζαφέρη

Στη σελίδα Παρεκκλίσεις:
Αυτή η Αριστερά χρειάζεται κι άλλες ευκαιρίες
Του Γιάννη Ραχιώτη

Στην Παιδεία οι πρώτες μνημονιακές καμπάνες
Χιλιάδες κενά στα σχολεία, αύξηση ωραρίου των εκπαιδευτικών ζητά ο υπουργός
Του Μάριου Διονέλλη

Πεδίον… συνεργασίας για τους πρόσφυγες
Με καθυστέρηση, κάθισαν στο ίδιο τραπέζι οι εμπλεκόμενοι φορείς
Του Ζαχαρία Ρουστάνη

Εργαστήριο 1 εκατ. ευρώ στα αζήτητα
Οικονομική αιμορραγία για την Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας, περιμένοντας την… πιστοποίηση
Του Γιώργου Θεοδωρόπουλου

Ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει στο περίπτερο ιδεών για τον Πρόεδρο των αγωνιστών της Δημοκρατίας

Ο Σωκράτης Μαντζουράνης κάνει 5’ διάλειμμα και γράφει για τον Κύκλο που κλείνει

Στα διεθνή μεταξύ άλλων, διαβάστε:
Συνέντευξη της Christian Juhl, βουλευτή της Κοκκινοπράσινης Συμμαχίας της Δανίας:
Ο σοσιαλιστής οφείλει να συνδυάζει την καθημερινή δουλειά με το όνειρο

Συνέντευξη της Μουγκέ Γιαμανγιλμάζ, μέλους του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) και της Ομοσπονδίας Ενώσεων Σοσιαλιστικής Νεολαίας (SGDF):
«Ο Ερντογάν και το ΑΚΡ ενσαρκώνουν τους μεγαλύτερους εχθρούς του τουρκικού λαού»

Τη δική της Άνοιξη ζει η Ονδούρα
Το κίνημα της «Αγανακτισμένης Αντιπολίτευσης» ξεπέρασε τις πολιτικές και κοινωνικές ηγεσίες


Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης

by To Skouliki Tom


Ενώ ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάνει την Ελλάδα ένα απέραντο μπάχαλο και αντιμετωπίζει τους πολίτες της σαν καθυστερημένους, προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία, o Γιάνης Βαρουφάκης συνεχίζει απτόητος να κλέβει όλα τα φώτα της δημοσιότητας, όποτε κι αν εμφανίζεται.

Επίσης, ο Γιάνης Βαρουφάκης συνεχίζει να είναι το αγαπημένο θέμα των χρεοκοπημένων – από κάθε άποψη – καναλιών, τα οποία έχουν βάλει στόχο να τον κάνουν πρωθυπουργό, αλλιώς δεν εξηγείται τόση λάσπη που του ρίχνουν καθημερινά.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, αν και εκτός κυβερνητικής ομάδας, μονοπωλεί το ενδιαφέρον αλλά αυτό είναι πολύ λογικό, αφού ακόμα και ένας γυμνοσάλιαγκας παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από θλιβερούς τύπους, όπως ο Νίκος Φίλης, ο Νίκος Παππάς και ο Γιάννης Δραγασάκης.

Η μιζέρια που αποπνέει ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται εν πολλοίς στην απομάκρυνση του Γιάνη Βαρουφάκη από το Υπουργείο Οικονομικών για μια σειρά από λόγους που δεν έχουν καμιά σχέση με τις στυλιστικές επιλογές του.

Καταρχάς, ο Γιάνης Βαρουφάκης διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που λατρεύει ο μέσος Έλληνας, όταν δε στρέφονται εναντίον του, δηλαδή ναρκισσισμό, αυτοπεποίθηση, θάρρος, θράσος, μηδενική αίσθηση κινδύνου, μόρφωση, εκλεπτυσμένο γούστο και άφθονο σταριλίκι.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι απρόβλεπτος, αδάμαστος, εκρηκτικός, ευπρεπής με όλους και καθόλου λαϊκιστής.

Με όλα αυτά τα στοιχεία, η υπεροχή του έναντι των συντηρητικών χαρτογιακάδων της Ευρώπης και των εγχώριων μπαστουνόβλαχων είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτη.

Όσο κι αν διαφωνεί κάποιος με τις ανορθόδοξες μεθόδους του και το πάθος του για προβολή, δε μπορεί να πει κανείς ότι δε χρησιμοποιεί όλα τα στοιχεία που διαθέτει προς το συμφέρον της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Και αυτό ο ελληνικός λαός το βλέπει και το εκτιμάει.

Παρακολουθώντας τα γελοία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να σκοτώνονται μεταξύ τους για τις καρέκλες, όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης με την τρέλα που κουβαλάει είναι πιο σοβαρός από όλους αυτούς μαζί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – εξαιρουμένης της Ζωής Κωνσταντοπούλου – κρυβόταν επί 5 μήνες στη σκιά της λάμψης του Γιάνη Βαρουφάκη αλλά όταν αυτός έφυγε από το πλάνο, αποκαλύφθηκε η σαπίλα της πασοκίλας που κουβαλάει.

Με τέτοιους πολιτικούς αντιπάλους, ο Γιάνης Βαρουφάκης – που δεν ήταν πολιτικός – αναμένεται στις επόμενες εκλογές να σπάσει όλα τα ρεκόρ σε σταυρούς.

Του το εύχομαι ολόψυχα.

(Ανήθικο δίδαγμα: Δε συμπαθούσα ποτέ τα λαχούρια αλλά από τότε που είδα να τα φοράει ο Γιάνης έχω αγοράσει μια ντουζίνα. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μας πάρει τα σπίτια αλλά δε μπορεί με τίποτα να μας αφήσει εκτός μόδας. Είμαστε όλοι Βαρουφάκης.)

Είμαστε όλοι Μούτζες στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges

Διαβάστε Περισσότερα »

Επισήμως η παρακράτηση 6% στις συντάξεις

Κοινωνία


O υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Γιώργος Κατρούγκαλος, υπέγραψε και απέστειλε στα Ταμεία απόφαση-εγκύκλιο, με την οποία αυξάνονται οι εισφορές υγειονομικής περίθαλψης στις κύριες συντάξεις από 4% στο 6% και επιβάλλεται κράτηση 6% στις επικουρικές.

Στον καταβαλλόμενο συντάξιμο μισθό θα καταγραφεί μείωση που μεσοσταθμικά θα κυμανθεί στα 13 ευρώ στις κύριες και στα 10 ευρώ στις επικουρικές.

Σημειώνεται πως οι αλλαγές αυτές θα ισχύσουν αναδρομικά από 1ης Ιουλίου του 2015.



ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

Επικίνδυνη πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του Ισραήλ

Γιώργος Τζαφέρης


Ανησυχητικά βήματα κόντρα στις εξαγγελίες για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική

Η πρόσφατη επίσκεψη του υπ. Άμυνας, Πάνου Καμένου, στο Ισραήλ έγινε μέσα σε μια πολύ έντονη και ρευστή για τη χώρα μας περίοδο. Συνέχεια της επίσκεψης του υπ. Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά λίγες εβδομάδες πριν και εντασσόμενη σε μια στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης (στην ίδια ρότα των προηγούμενων) που βλέπει το Ισραήλ ως έναν βασικό σύμμαχο στην Ν.Α. Μεσόγειο, ώστε να προστατευθούν τα συμφέροντα και η ασφάλειά μας. Η στρατηγική αυτή φαίνεται ότι επιδιώκεται να επισφραγιστεί με μια τριμερή Συνάντηση Κορυφής (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ) στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο.

Τα τελευταία χρόνια πυκνώνουν οι συμφωνίες για συνεργασία των δύο χωρών και αφορούν ολοένα και περισσότερους τομείς (οικονομία, γεωργία, τεχνολογία, πολιτισμός) με στόχο να εξωραΐσουν την πραγματική υπόσταση του σιωνιστικού δολοφονικού κράτους του Ισραήλ. Το θέμα της στρατιωτικής συνεργασίας, όμως, φαίνεται να είναι ο κύριος στόχος και να απασχολεί ιδιαίτερα το Ισραήλ που έχει ρίξει εκεί όλο του το βάρος. Αυτό συμβαίνει και γιατί αποτελεί μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία από δημιουργίας του, αλλά και γιατί ο ρόλος του ως μια δύναμη (περιφερειακός χωροφύλακας της ευρύτερης περιοχής) το απαιτεί. Στις νέες συνθήκες που υπάρχουν, προσπαθεί να βρει νέους συμμάχους και διεξόδους για την πολιτική του ύπαρξη.

Συμφωνίες για κοινές στρατιωτικές ασκήσεις έχουν υπογραφεί αρκετές μέχρι τώρα. Κάποιες τις είδαμε να γίνονται τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας. Ήδη ο στόλος επιθετικών ελικοπτέρων του Ισραήλ (και αυτά που βομβαρδίζουν τη Γάζα κάθε δυο χρόνια) σταθμεύουν στη Λάρισα. Ο υπ. Άμυνας, όμως, προχώρησε ένα βήμα παρακάτω και υπέγραψε μια αμοιβαία συμφωνία για δυνατότητα παραμονής στρατιωτικών δυνάμεων της μιας χώρας στην άλλη, με τη δικαιολογία των ασκήσεων, τη λεγόμενη SOFA (Status of Forces Agreement). Να σημειωθεί ότι τέτοια συμφωνία το Ισραήλ έχει συνάψει μόνο με τις ΗΠΑ και τώρα με την Ελλάδα. Τόσο προχωρημένες οι σχέσεις και οι διαθέσεις των δύο κυβερνήσεων που προκαλεί απορία για την ελληνική πλευρά. Πώς μέσα σε τέτοιες συνθήκες πολιτικής κρίσης και ρευστότητας επιλέγει να τρέξει όλη αυτή τη στρατηγική;

Στην επίσκεψη αυτή συζητήθηκαν κι άλλα θέματα σχετικά με την αμυντική βιομηχανία και τη μεταφορά τεχνογνωσίας, ενώ συμφωνήθηκε να υπάρξει συνεργασία των υδρογραφικών υπηρεσιών του Πολεμικού Ναυτικού την οποία θα επικυρώσει ο αρχηγός ΓΕΝ, Ευάγγελος Αποστολάκης, ο οποίος συνόδευε τον υπουργό Άμυνας.

Οι καθιερωμένες δηλώσεις των δύο υπουργών, του Πάνου Καμμένου και του Μοσέ Γιαλόν πέρα από τις γνωστές φιλοφρονήσεις -που ανατριχιάζουν έστω κι αν γίνονται για τους τύπους- περί στενών δεσμών των δύο λαών και τις γελοιότητες που ακούστηκαν και στην επίσκεψη Κοτζιά, για την από αρχαιότητας κοινών στοιχείων και φιλίας, ακούστηκαν και πιο σοβαρά αλλά και επικίνδυνα στοιχεία. Οι επιθετικές δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Άμυνας για το ότι η Ελλάδα βρίσκεται εντός βεληνεκούς των ιρανικών πυραύλων με ό,τι αυτό συνεπάγεται και η ανησυχία του μήπως πέσει ένας τέτοιος πύραυλος στη Μεσόγειο, με αποτέλεσμα την εξαφάνιση κρατών. Ταυτόχρονα, δήλωσε την ανησυχία του για την εξάπλωση των τρομοκρατών Τζιχαντιστών στα Βαλκάνια.

Αν κανείς παρακολουθήσει τις γενικότερες εξελίξεις στην περιοχή, με κυριότερη την συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ό,τι αυτή θα επιφέρει με την άρση των κυρώσεων της Δύσης στις εμπορικές συναλλαγές, στην αξιοποίηση πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, στη συνεργασία για το χτύπημα του ISIS και την προσπάθεια σταθεροποίησης μετώπων της Μ. Ανατολής θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς, από ελληνικής πλευράς, τουλάχιστον κοντόφθαλμη, μη ρεαλιστική και επικίνδυνη. Όταν το κράτος-χωροφύλακας απομονώνεται και βρίσκει συμμάχους μόνο στο σκληρό πυρήνα των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ και ίσως στους βασιλιάδες-δυνάστες της Σ. Αραβίας που χρηματοδοτούν τον ισλαμικό φονταμενταλισμό (αυτόν που ανησυχεί ο υπουργός μας ότι θα πλήξει τα Βαλκάνια) η Ελλάδα και μάλιστα με μια αριστερή προοδευτική κυβέρνηση, ολοένα και βαθαίνει την πρόσδεσή της σε έναν άξονα που ούτε τα συμφέροντα της μπορεί να εξυπηρετήσει, ούτε την ασφάλειά της να εξασφαλίσει.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνον η παραδοσιακή αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό (καθόλου λίγο και από μόνο του) και τους λαούς όλης της περιοχής που βιώνουν τον πόλεμο και τον ξεριζωμό κατά εκατομμύρια. Ο λόγος αντίθεσης σε μια πρόσδεσή μας σε έναν άξονα με το Ισραήλ, αλλά και η λαθεμένη σύλληψη ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι αυτομάτως φίλος μου (καμιά σχέση με την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική) όπως και η ραγιάδικη συμπεριφορά πως αν ταυτιστώ με το δυνατό σε στρατιωτική ισχύ μπορώ να επιβιώσω, μπορεί να οδηγήσει σε περιπέτειες. Είτε πρόκειται για αυταπάτες, είτε για βαθυστόχαστες αναλύσεις, το ίδιο προβληματικές είναι για την χώρα μας σε μια προσπάθεια επιβίωσης της στην πιο καυτή ζώνη του πλανήτη.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Τελικά είναι σκληρός ο κόσμος

Του Κωνσταντίνου Πουλή


Κάθε αναφορά στο ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας ή σε εθνικά στερεότυπα μεταφέρει τη συζήτηση από το πεδίο των κοινωνικών ανταγωνισμών στο πεδίο των εθνικών παθών, προς όφελος των εκατέρωθεν ελίτ. Οι «Γερμανοί» και οι «Έλληνες» είναι αφαιρέσεις με ισχυρές κοινωνικές αντιθέσεις στο εσωτερικό τους, που καλό είναι να μην ξεχνούμε, ιδίως σε ιστορικές στιγμές τεταμένες όσο η τωρινή.

Να θυμίσω μια φράση του Χορκχάιμερ που αναφέρεται στο κείμενό του Οι Εβραίοι και η Ευρώπη (Eκδ. Έρασμος, μτφρ. Φ. Τερζάκης): «Η επιβίωση του ισχυροτέρου, πριν γίνει ιαχή για τη συντριβή των κατώτερων φυλών, υπήρξε ο θεμέλιος λίθος της φιλελεύθερης λογικής της αγοράς». Και ως τέτοιος ζει και βασιλεύει, μπορούμε να συμπληρώσουμε.

Την ημέρα της υπογραφής της συνθηκολόγησης της κυβέρνησης στις Βρυξέλλες, πολλοί δημοσίευαν το χαρακτηριστικό απόσπασμα από τον διάλογο Αθηναίων-Μηλίων και ο πρώην υπουργός μιλούσε για μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών. Δεν είναι μόνο ότι ο ισχυρός θα πατάει τον αδύναμο, όπως μας εξηγεί ο Θουκυδίδης και άλλοι, αλλά και τι δυνάμεις απελευθερώνονται έτσι στο τσαλαπατημένο εγώ του νικημένου που συντρίβεται. Αυτό περιμένουμε να το δούμε, καθώς θα αποτιμούμε το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα της μνημονιακής Αριστεράς που μας ξημέρωσε. Το στοίχημα είναι τώρα αν και πώς θα μπορούσε αυτή η απογοήτευση να μεταμορφωθεί σε λαϊκή διεκδίκηση και όχι εθνικισμό. Τα σημάδια, πάντως, δεν είναι θετικά.

***

Η ελληνική πλευρά έφτασε στις Βρυξέλλες έχοντας χάσει καθετί που νόμιζε, αφελώς, ότι θα συνιστούσε διαπραγματευτικό όπλο. Ούτε το δημοψήφισμα, ούτε η έξοδος από την Eυρωζώνη, τίποτα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ανάχωμα στα όσα απειλούνταν. (Αυτά για όποιον πίστευε ότι υπήρχε τέτοια πιθανότητα). Η Γερμανία, μπροστά σε αυτή την κατάσταση, χειροτέρεψε τη συνθήκη που θα υπογραφόταν, ξέροντας ότι η ελληνική αντιπροσωπεία δεν είχε καμία απολύτως διέξοδο την τελευταία στιγμή. Δεν μπορεί κανείς πια, όσο εθελότυφλος και αν ήταν μέχρι σήμερα, να αποφύγει τη διαπίστωση ότι αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε. Εδώ πρέπει να γίνουν οι σχεδιασμοί μας και οι πολιτικές μας επιλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε αυτό το παιχνίδι ισχύος με τόσο αγαθό βλέμμα, που το ερώτημα αν επρόκειτο για κολοσσιαία αφέλεια ή βαθιά υποκρισία έγινε το βασικό ερώτημα των ημερών. Είναι ένα ερώτημα εντέλει κενό νοήματος, διότι την προσπάθεια να κατανοήσουμε το βαθύτερο σκεπτικό, την απορροφά το βάρος των γεγονότων.Εξάλλου, αυτό που τώρα χρεώνεται υποκριτικά στον πρώην υπουργό Βαρουφάκη, ήταν από την αρχή η κεντρική πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ: η υπόσχεση πως θα έχουμε και ευρώ και χαλάρωση της λιτότητας, όπως ακριβώς διαβεβαίωναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις τους ψηφοφόρους τους προεκλογικά. Τώρα που έχει γίνει πια κατανοητό ακόμα και στους πιο εθελότυφλους ποιοι είναι ακριβώς οι «εταίροι» μας και ποια τα όριά μας στη διαπραγμάτευση, ας δούμε τι προτείνουμε, χωρίς ψευδαισθήσεις.Ας ξανασυζητήσουμε λοιπόν τώρα στη βάση πραγματικών διλημμάτων. Η Ευρώπη, αυτή η Ευρώπη, δεν είναι βεβαίως το κοινό μας σπίτι, είναι πεδίο πολύ σκληρών ανταγωνισμών.Σε μας μένει να δούμε, χωρίς αυταπάτες, πόση δύναμη θα συγκεντρώσουμε για να σταθούμε όρθιοι σε αυτό το πολύ σκληρό πεδίο. Σε αυτή τη μάχη, κάθε ευγενής επίκληση στην ηθική και το δίκαιο θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι έχει νόημα όταν λέγεται από το στόμα ανθρώπων αγωνιζόμενων και αποφασισμένων. Τα υπόλοιπα είναι μεταμφιεσμένα παρακάλια.

***

Η Γερμανία για πολλούς και ποικίλους λόγους έπαιξε ένα σκληρό παιχνίδι για το οποίο πολλοί την επέκριναν, αλλά από την πίεση των ηθικών ψόγων κανείς δεν έκανε πίσω. Το καταλάβαμε, ήταν μια στιγμή ωμής επιβολής της δύναμης της Γερμανίας.Κάποιοι από αυτούς που είχαν πρωταγωνιστήσει στην υπόθεση του ξεπουλήματος της οικονομίας της Ανατολικής Γερμανίας και της παράδοσής της στα χέρια της διεφθαρμένης Τρόιχαντ, όπως ο υπουργός Σόιμπλε, μάσησαν τη διαπραγματευτική ομάδα που πήγε εκεί για να συναντήσει τους «εταίρους» της και έφτυσαν τα κουκούτσια. Αυτό λοιπόν είναι το δεδομένο και σε αυτό το πεδίο θα αγωνιστούμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στον βαθμό που έχει νόημα να του απευθύνεται κανείς ακόμα υποθέτοντας ότι εξακολουθεί να διατηρεί κάποια μνήμη των προγραμματικών του εξαγγελιών, διαλέγει στρατόπεδο, και δεν είναι το δικό μας. Τώρα που οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας, εννοώ, καλό θα είναι να σκεφτεί κανείς τι ακριβώς είναι φίλοι ή πολιτικοί σύμμαχοι. Η συμμαχία με τους «εταίρους» σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να κάνει ό,τι ακριβώς χρειάζεται να κάνει μια κυβέρνηση υπό αυτές τις συνθήκες: να πει ψέματα, να καταστείλει κινητοποιήσεις, να προσβάλλει δημόσια ευπαθείς ομάδες, τα πάντα. Όλα όσα κατηγορούσε. Και βέβαια δεν θα χτυπήσει τη διαπλοκή ο ΣΥΡΙΖΑ.Ο τραγέλαφος με τις τηλεοπτικές άδειες έχει μία μόνο εξήγηση: δεν μπορεί να επιβάλει την πολιτική που σχεδιάζει χωρίς τη στήριξη της διαπλοκής. Τόσο απλά. Το παιχνίδι της ισχύος είναι αμείλικτο, δεν έχει άλλους όρους: ή κανείς συντάσσεται μέχρι τέλους με τα πληττόμενα στρώματα και οργανώνει την απάντησή του σε αυτούς που επιβουλεύονται τη μοίρα τους ή αλλιώς αλλάζει στρατόπεδο.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης

Άρης Χατζηστεφάνου 


Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμή σκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργο-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.

InfoWar

Διαβάστε Περισσότερα »

Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς

Πιτσιρίκος


Παρά τα όσα διακήρυσσαν προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν στη χώρα το τρίτο και πιο βάρβαρο Μνημόνιο. Και τώρα συγκρούονται και κάνουν δηλώσεις στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Αλέξης Τσίπρας και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος.

Έχει γίνει μια παρεξήγηση.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ για να βλέπουν τον Αλέξη Τσίπρα να περιφέρεται ασκόπως και να χαζογελάει.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει κουμάντο η παρέα του Αλέξη Τσίπρα.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει καριέρα ο Νίκος Παππάς, τον οποίο δεν γνώριζε κανείς.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να τρώνε στη μάπα -μέσα από τα κανάλια των ολιγαρχών- χυδαίες φάτσες σαν του Νίκου Φίλη.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις προσωπικές φιλοδοξίες ή ιδεοληψίες του Παναγιώτη Λαφαζάνη, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Γιάνη Βαρουφάκη και των άλλων μελών της κυβέρνησης και του κόμματος.

Οι πολίτες έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή παρουσίασε ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα και υποσχέθηκε πως θα το υλοποιήσει.

Έξι μήνες μετά τις εκλογές, κανένα σημείο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ισχύει, ενώ η χώρα είναι μπροστά σε ένα νέο Μνημόνιο.

Ποια είναι η χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ;

Ότι είναι Πρώτη Φορά Αριστερά;

Μα δεν είναι. Ο Αλέξης Τσίπρας και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούν τις ίδιες ακριβώς φράσεις και δικαιολογίες που έλεγαν ο Αντώνης Σαμαράς, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης. Αριστεροί είναι κι αυτοί;

Οι πολίτες αδιαφορούν παντελώς για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν.

Μπορούν να προσπαθήσουν να φέρουν στον «ίσιο δρόμο» τον Αλέξη Τσίπρα, μπορούν να τον ρίξουν, μπορούν να πάνε στον γκρεμό μαζί του.

Δεν ξέρω γιατί ο Αλέξης Τσίπρας θέλει εσωκομματικό δημοψήφισμα. Ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να ντρέπεται ακόμα και να αναφέρει τη λέξη δημοψήφισμα.

Το δημοψήφισμα έγινε στις 5 Ιουλίου, οι πολίτες ψήφισαν 61,3% Όχι, και ο Αλέξης Τσίπρας μια εβδομάδα μετά συμφώνησε στα μέτρα Γιούνκερ που οι πολίτες είχαν πει Όχι στο δημοψήφισμα.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει πως η ιδρυματοποίηση είναι πολύ κακό πράγμα και πως δεν είναι όλος ο κόσμος το άθλιο παρεάκι που έχει μαζέψει γύρω του. Αν και τώρα μάλλον είναι αργά.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν.

Αλλά να θυμούνται πως ένα από τα μεγαλόστομα προεκλογικά συνθήματα του κόμματός τους ήταν το «Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς».

Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αν συνεχίσετε να αγνοείτε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το σύνθημα σας θα σας επιστραφεί:

Αποφασίσατε χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς εσάς.

Γιατί εμείς θα προχωρήσουμε.

Και χωρίς εσάς.

Πιτσιρίκος

Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΥΤΟΔΙΛΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Παναγιώτα Μπλέτα


Για να δούμε λοιπόν τι ακριβώς είναι το παράλληλο νόμισμα;

Αν η Ελλάδα υιοθετούσε ένα παράλληλο νόμισμα το geuro, μη φεύγοντας από τη Ευρωπαική Ένωση, που θα εξέδιδε το Δημόσιο για να καλύψει τις υποχρεώσεις της χώρας σε συνθήκες χρηματοδοτικής αδυναμίας, θα μετατρεπόταν σε de facto νέο νόμισμα για τις εγχώριες συναλλαγές.

Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο συναλλαγών για ορισμένους σκοπούς (όχι όμως ως μέσο αποθήκευσης αξίας ή λογιστική μονάδα). Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτό τα χρηματοδοτικό εργαλείο για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, οι πολίτες για να αγοράσουν προϊόντα, οι τράπεζες για να ανακεφαλαιοποιηθούν. Με το παράλληλο νόμισμα εδραιωμένο, η Αθήνα θα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών στο δημόσιο χρέος, χωρίς να αναγκαστεί να φύγει από την Ευρωζώνη.

Το νέο νόμισμα θα έχανε ένα μέρος της σημερινής του αξίας σε σχέση με το ευρώ και οι μισθοί και οι συντάξεις θα είχαν συνεπώς μικρότερη αξία. Με την τακτική αυτή όμως θα ενισχύονταν σημαντικά οι εξαγωγές, ενώ η ανάπτυξη της οικονομίας θα επέτρεπε την ανάκαμψη του geuro, που στο θετικό σενάριο θα έφτανε σύντομα σε αξία το ευρώ, και τότε το πείραμα θα είχε πετύχει.

Η κρατικοποίηση των τραπεζών, καθώς και η αδυναμία εισαγωγής προιόντων θα οδηγούσε αναγκαστικά στην ανάπτυξη νέων τομέων στην ελληνική οικονομία υποστηριζόμενων από το κράτος, που θα δημιουργούσαν σημαντικές προυποθέσεις για την εξασφάλιση της αυτάρκειας στην κατανάλωση της εγχώριας αγοράς.

Αυτό ισχύει για τρόφιμα, καύσιμα αλλά και φάρμακα και άλλα προιόντα, που θα περνούσε πια η εκμετάλλευσή τους σε ελληνικά χέρια.

Η ελληνική γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, που είναι ακόμη ζωντανές θα αποκτούσαν λόγο ύπαρξης και για την εγχώρια , αλλά και για την ξένη αγορά, ενισχύοντας τις εξαγωγές.

Κατά αυτόν τον τρόπο θα άνοιγε και η αγορά εργασίας, καθώς νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργόνταν σε έναν πιο ενισχυμένο πια ιδιωτικό τομέα.

Η διαφορά με το ευρώ και τα σημερινά μέτρα, είναι ότι οι μισθοί και οι συντάξεις θα μειώνονταν μία φορά για να αυξηθούν κανονικά μετά, αντί να μειώνονταν σταδιακά μέχρι να επέλθει το τέλμα, η καταστροφή, που φέρνει μια ελεγχόμενη πτώχευση , που όμως δεν μπορεί να αποφύγει την πτώχευση στο τέλος, ενώ το κόστος ζωής θα μειωνόταν και αυτό αντί να ανεβαίνει όπως συμβαίνει σε συνθήκες ελεγχόμενης πτώχευσης , καθώς θα αποτελούσε ελαστικό και όχι ανελαστικό πάγιο έξοδο.

Μια τέτοια μεταβατική περίοδος, θα άνοιγε το δρόμο για περισσότερε επιλογές με το πέρας του χρόνου, που συνίστανται είτε στην επαναφορά του ευρώ αλλά με ισχυρές αξιώσεις, είτε στην υιοθέτηση ενός ισχυρού εθνικού νομίσματος με αντίκρισμα τον εθνικό πλούτο της χώρας και την αναδυόμενη οικονομία της

Το ψευτοδίλλημα του ευρώ θα έπαυε να υφίσταται και η χώρα, θα ανέβαινε την οικονομική και κοινωνική ανιούσα, χωρίς να διακινδυνεύει ούτε την κυριαρχία της, ούτε την εθνική της περιουσία, την οποία θα χρησιμοποιούσε προς ίδια εκμετάλλευση.

Τόλμη και επιμελή εθνικό σχεδιασμό θέλει αγαπητοί φίλοι και κυρίως λαική βούληση, που θα επιτρέψουν την ανάσταση της οικονομίας μας και όχι τον αργό θάνατο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου