προσφατα

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Ποιος παραπλανεί ποιον

Alexandros Raskolnick


Προσερχόμενος σε κάποια προσυνεδριακή θεατρική παράσταση του Συ.Ριζ.Α. στη Θεσσαλονίκη, ο υπουργός ανύπαρκτης ανάπτυξης, κ. Σταθάκης, υπογράμμισε, σύμφωνα με το ΑΠΕ (αν μπορούμε πλέον να εμπιστευόμαστε το Αθηναϊκό Πρακτορείο ), τα εξής: «Ο κώδικας δεοντολογίας που φτιάξαμε κυβέρνηση και Τράπεζα της Ελλάδος λέει ρητά ότι η επαναγορά δανείων είναι δυνατή και σε τιμή κάτω από την ονομαστική αξία. […] Μετά τη διαπραγμάτευση (σ.σ. sic) που κάναμε ισχύουν τα εξής: Πριν πουλήσει το δάνειο η Τράπεζα είναι υποχρεωμένη να κάνει προσφορά στον δανειολήπτη τους προηγούμενους δώδεκα μήνες. […] Νομίζω ότι οποιαδήποτε άλλη συζήτηση είναι μάλλον παραπλανητική».

Αυτά είπε ο κ. υπουργός, παρόλο που οι σύνδικοι της ελληνικής πτωχευτικής διαδικασίας, ισχυρίζονται εντελώς διαφορετικά.

Είναι πάντως εξαιρετικά περίεργο το γεγονός, ότι τόσον καιρό, στα δελτία ειδήσεων ή στα κοινωνικά δίκτυα που ξεροσταλιάζουμε εμείς οι επίδοξοι δημοσιολόγοι, δεν ακούστηκε μία, αλλά ούτε μία, περίπτωση δανειολήπτη σε καθυστέρηση, στον οποίο να προτάθηκε από την τράπεζα, η εξαγορά του δανείου του, σε τιμή χαμηλότερη από την ονομαστική του αξία.

Εν τω μεταξύ, ο καιρός περνά και όλοι εμείς οι κινδυνολόγοι, φοβόμαστε ότι πλησιάζει η στιγμή που, από εκεί που λέγαμε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», θα βρεθούμε με τα κατασχετήρια στα χέρια, ζώντας ισπανικό νταβαντούρι, εις πανικό.

Αυτό, διότι, αντίθετα από τις διαβεβαιώσεις, διαβάζουμε για την κολιγιά του εξαδέλφου Τσακαλώτου, με την PricewaterhouseCoopers. Ποια είναι η PricewaterhouseCoopers, αν δεν ξέρετε τα κατορθώματά της, θα πρέπει να γκουγκλάρετε, αν θέλετε να φρίξετε. Αυτό που μπορούμε να θυμηθούμε πρόχειρα για την καλή εταιρεία, είναι ότι σ’ αυτήν βάσισε την καριέρα της, η καλή μας φίλη, η Κάτια. Ποιος, αλήθεια, μπορεί να ξεχάσει την Κάτια;

Αλλά ειδικότερα για τα ενυπόθηκα δάνεια, μιας και μιλάμε τώρα για το κεραμίδι που έχει ο καθένας μας πάνω από το κεφάλι του, και το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό, το μόνο που έχει να συμπληρώσει κανείς για την περίφημη PricewaterhouseCoopers, είναι ότι πριν λίγες εβδομάδες συμβιβάστηκε με τις αμερικανικές αρχές, αποδεχόμενη πρόστιμο πεντέμισι δισεκατομμυρίων δολαρίων, επειδή σφύριζε αδιάφορα στα καμώματα των υπαίτιων πελατών της, για την αμερικανική στεγαστική κρίση. Δεν ξεχνιούνται εύκολα οι εικόνες των Αμερικανών να ζουν ακόμα και σήμερα σε αντίσκηνα, από την “αμέλεια” της καλής εταιρείας. Οι εκπρόσωποί της, μάλιστα, δήλωσαν ικανοποιημένοι από την κατάληξη του εν λόγω συμβιβασμού και την επιβολή αυτού του κολοσσιαίου προστίμου, οπότε μπορεί να καταλάβει κανείς, τι αρπάξανε κι οι ίδιοι, για τις ελεγκτικές τους παρασπονδίες, ώστε να δηλώνουν ευχαριστημένοι.

Με τέτοια υποκείμενα -δεν είναι μόνο η Κάτια- έκανε συνεταιριλίκι ο καλός εξάδελφος Τσακαλώτος∙ καλό κουμάσι, θα είναι κι αυτός. Να ήταν όμως μόνο αυτός, καημός δεν ήταν. Εν τω μεταξύ, τα σούρτα-φέρτα των πλιατσικολόγων, hedge funds, τα λένε για ξεκάρφωμα, από την εποχή των προηγούμενων ολετήρων ακόμα, ξερογλείφονται και τώρα δείχνουν να είναι περισσότερο έτοιμοι από ποτέ.

Αντίθετα, λοιπόν, με την άκρα του τάφου σιωπή σχετικά με τις περιβόητες προσφορές των τραπεζών στους δανειολήπτες, για την επαναγορά των δανείων τους υπό το άρτιο, η ειδησιογραφία βρίθει από σχετικά δημοσιεύματα για το κούρνιασμα των κορακιών πάνω στην Ψωροκώσταινα που πνέει τα λοίσθια.

Αν κάποιος προσπαθεί να μας παραπλανήσει, λοιπόν, είναι μάλλον ο ίδιος ο κ. υπουργός της ανύπαρκτης ανάπτυξης, θα συμπαίρενε κανείς.

Διότι, βέβαια, αν είχε στο νου του την ανάπτυξη, ο κ. υπουργός, άλλα θα έπραττε. Αντίθετα, όμως, συναγελάζεται με τον κεντρικό τραπεζίτη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι μεταξύ πολλών άλλων θλιβερών και τρισάθλιων, υπόλογος και για την εν ψυχρώ εκτελεστή της Αγροτικής Τράπεζας, και της χαριστικής παραχώρησης των υποθηκών του χαρτοφυλακίου της. Περιουσιακά στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και που τώρα ξεπουλιούνται κι αυτές, κομμάτι-κομμάτι και μπιρ παρά, παράλληλα με τα σπίτια μας. Ολόκληρη η ευθύνη, είναι του άπραγου κ. υπουργού της ανύπαρκτης ανάπτυξης, της ολέθριας κυβέρνησής του, η οποία ουδέποτε εγκάλεσε τον κ. Διοικητή, για τις πράξεις και τις παραλείψεις του.

Ποιος προσπαθεί να παραπλανήσει ποιον, είναι λοιπόν φαεινότερο κι απ’ τον ελληνικό ήλιο, κ. υπουργέ μου, της ανύπαρκτης ανάπτυξης.

Πηγή: Qui tacet, consentit! (Ο σιωπών, δοκεί συναινείν)



Alexandros Raskolnick: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δείξε την Αχίλλειο πτέρνα σου

Γελωτοποιός


«You are invulnerable, you have no Achilles’ heel.»
Portrait of a Lady, T.S.Eliot

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν ξέρω τι διαλέγουμε μόνοι μας στη ζωή. Και τι μας διαλέγει.

Πράγματα όπως η εθνικότητα, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη, η οικονομική ευρωστία, το μέρος όπου μεγαλώσαμε κι ίσως να θεωρούμε πατρίδα (ή παγίδα), το όνομα, η οικογένεια, μας έτυχαν, αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί.

Καθώς και ο φαινότυπος (χρώμα ματιών και σχήμα προσώπου, επιδερμίδα, είδος μαλλιών και μέγεθος μύτης).

Όμως κάποια άλλα υποτίθεται ότι τα επιλέξαμε, ελεύθερα.
Το επάγγελμα που κάνουμε και την τέχνη μας, την ιδεολογία μας, τον σύντροφο μας, το μέρος όπου κατοικούμε.

Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει ελευθερία. Μάλλον προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες, τις οικειοποιούμαστε, για να έχουμε κάτι να λέμε δικό μας.

~~

Μάλλον ο άνθρωπος είναι σαν τον ποδοσφαιριστή. Δεν εξαρτάται απ’ αυτόν αν θα έρθει η μπάλα στα πόδια του. Αλλά υπάρχουν κάποιες στιγμές, κάποιες ευκαιρίες που όλα εξαρτώνται από σένα -και θα είναι γελοίο αν δεν καταφέρεις να σκοράρεις.

Εκείνη τη στιγμή, όταν η μπάλα έρχεται κατά πάνω σου, δεν σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει χρόνος για να πεις: «Α, έρχεται μπαλιά, ψηλοκρεμαστή. Θα την κοντρολάρω με το στήθος, θα την κατεβάσω, θα κάνω ντρίπλα στον αμυντικό, θα τη φέρω στο δεξί και θα σουτάρω».

Λειτουργείς αυτόματα, ασυνείδητα, αλλιώς θα θυμίζεις τους ποδοσφαιριστές στον περίφημο φιλοσοφικό ποδοσφαιρικό αγώνα των Μόντι Πάιθονς, όπου οι Έλληνες φιλόσοφοι αντιμετωπίζουν τους Γερμανούς.

Είναι παράξενο. Σχεδόν όλη μας η ζωή είναι προαποφασισμένη και στις κρίσιμες στιγμές αποφασίζουμε-λειτουργούμε αυτόματα, ασυνείδητα, αυθόρμητα, συναισθηματικά.

Η ελευθερία πού βρίσκεται;

Ίσως στη στιγμή της αδυναμίας, όταν προβάλλεις τη θνητότητα σου στον αντίπαλο, σαν τον Αχιλλέα που αλώνιζε κάτω απ’ τα τείχη της Τροίας με ξώφτερνα σανδάλια.

~~

Όταν ήμουν στην πρώτη νεότητα είχα αφιερώσει έναν ολόκληρο χειμώνα στην ποίηση του T.S. Eliot.

Παρά τα φτωχά αγγλικά μου είχα πάρει έναν τόμο με τα ποιήματά του, είχα πάρει και το λεξικό, και διάβαζα μια σελίδα την ημέρα, ψάχνοντας σχεδόν για κάθε λέξη στο λεξικό.

Εκεί, σ’ ένα απ’ τα πρώτα του ποιήματα, είχα βρει τη φράση: «You are invulnerable, you have no Achilles’ heel.» Είσαι άτρωτος, δεν έχεις Αχίλλειο πτέρνα.

Τον είχα αγαπήσει αυτόν τον στίχο, γιατί έτσι θα ήθελα να είμαι κι εγώ, invulnerable. Και πίστευα ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα τα κατάφερνα, να γίνω άτρωτος.

Είχα στο μυαλό μου το ιδανικό του Υπεράνθρωπου που τίποτα δεν μπορεί να τον καταβάλει. Κάτι σαν τον Άραγκορν του Τόλκιν ή τον Ζαρατούστρα του Νίτσε.

Έπειτα, καθώς τα χρόνια περνούσαν, συνειδητοποίησα όχι μόνο ότι δεν μπορώ να είμαι άτρωτος, αλλά -το πιο σημαντικό- ότι είναι απάνθρωπο να ζεις, να είσαι, χωρίς να έχεις Αχίλλειο πτέρνα.

~~

Ίσως αυτό που μας δίνει πιο πολύ απ’ όλα την ταυτότητα μας να είναι τα ελαττώματα μας.

Ο Όμηρος στήριξε ολόκληρο έπος πάνω στα ελαττώματα ενός ανθρώπου -με καταγωγή θεϊκή. Αν ο Αχιλλέας δεν ήταν τρωτός, η προσπάθεια του, η αγωνία του, ο αγώνας του, θα μας ήταν αδιάφορος. Αν είχε φροντίσει να προστατέψει τη φτέρνα του, με κάποια κάλτσα από μιθρίλ, τότε θα διαβάζαμε μια κακογραμμένη ιστορία κόμικ (ακόμα κι ο Σούπερμαν είχε την Αχίλλειο φτέρνα του, τον κρυπτονίτη).

Όπως καταδεικνύει ο Όμηρος (κι η DC Comics) η μεγαλύτερη αρετή, η μόνη ελευθερία, δεν είναι να είσαι άτρωτος.

Είναι να γνωρίζεις ποια είναι η Αχίλλειος πτέρνα σου και να μη διστάσεις να τη δείξεις.

~~

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φαίνονται να είναι πάντα καλά. Αυτό προσπαθούν να δείξουν. Ότι όλα πάνε τέλεια στη ζωή τους, ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα, κι ότι δεν έχουν κανένα ελάττωμα.

Θυμίζουν διαφήμιση οδοντόκρεμας, όπου όλη η οικογένεια χαμογελάει στο υπέροχο σπίτι όπου κατοικεί, στον υπέροχο κόσμο όπου ζει.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο ψεύτικοι, πιο επίπεδοι, κι από κακοφτιαγμένο χαρακτήρα μυθιστορήματος -ή έπους ή κόμικ. Ποτέ δεν συγχύζονται, ποτέ δεν τρελαίνονται, ποτέ δεν ξεφεύγουν, ποτέ δεν κάνουν λάθη. Και -φυσικά- δεν έχουν ελαττώματα.

Φοράνε ολόσωμο θώρακα μιθρίλ για να προστατευτούν. Κι όταν τους πλησιάζεις μυρίζεις το αντισηπτικό όπου έχουν βουτήξει τη ζωή τους.

Το αντισηπτικό μυρίζει σαν πτωμαΐνη. Μόνο τα πτώματα δεν κάνουν λάθη.

~~

Το «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» είναι να είσαι τρωτός.

Να αποδεχτείς τα ελαττώματα σου, να μάθεις ποια είναι η Αχίλλειος πτέρνα σου, και να ζωγραφίσεις έναν στόχο πάνω της: «Χτυπήστε εδώ».

Αν αποδεχτείς τις αδυναμίες σου, μόνο αν αποδεχτείς τα μειονεκτήματά σου, μόνο τότε είσαι έτοιμος να δράσεις ελεύθερα.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Όταν δεν φοβάσαι να δείξεις πόσο τρωτός είσαι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η σελίδα του Γελωτοποιού στο Facebook

Πηγή: sanejoker.info



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρομάζει η βουτιά στο βάθος των πραγμάτων...

Κώστας Κάππας


Όταν η φίλη μου η Ελένη (καθαρίστρια συνεργείου στην πολυκατοικία που μένω) μου παραπονέθηκε για την αμοιβή της, δεν μου είπε ότι αυτή μειώθηκε κατά 3 ευρώ εκείνον τον μήνα, αλλά ότι δούλεψε 1 ώρα παραπάνω, απλήρωτη. Εγώ της είπα ευχαριστώ για το μεγάλο μάθημα που πήρα και σας το μεταφέρω...

Όταν η ζάχαρη ακριβαίνει κατά 30% μήπως η σωστή έκφραση πρέπει να είναι "θα χρειαστεί να δουλέψω επιπλέον κάποιες ώρες τον μήνα για να αγοράσω την ζάχαρή μου";

Όταν μας λένε “στα χρόνια της κρίσης”, γιατί δεν το προφέρουν ολόκληρο, “στα χρόνια της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος”; Γιατί βάζουν τον Πάγκαλο να μας κρύβει την υπόλοιπη φράση στριγκλίζοντας “Μαζί τα φάγαμε”; Εσείς που διαβάζετε αυτό το άρθρο, αισθάνεστε τι από τα δύο: μαζί τα φάγατε ή κάποιοι άλλοι σας τα έφαγαν (μισθό, μερίσματα, αποταμίευση);

Όταν το Σύστημα μειώνει τον μισθό, το επίδομα, την υπερωρία κατά 50% μέσα σε μια πενταετία, δεν μας λένε με άλλα λόγια, “ζήστε με τις μισές θερμίδες ή αλλάξτε τις πρωτεΐνες (κρέας, ψάρι, γάλα, φυτικές πρωτεΐνες, κ.α.) με ζυμαρικά, έστω και εάν αυτό σας παχαίνει, οδηγεί σε καρδιοπάθειες, νοιώθετε αδυναμία και η εγκεφαλική σας λειτουργία ατονεί”;

Όταν λένε “ελεύθερη τηλεόραση”, ελεύθερη από ποιόν; Από τις διαφημίσεις στις οποίες είναι σκλαβωμένοι ολοκληρωτικά; Από τις Τράπεζες στις οποίες χρωστάνε εκατομμύρια, που οι τελευταίες πήραν από εμάς με την υπόσχεση ότι θα τα επενδύσουν σωστά και με σεβασμό στον καταθέτη; Από το payroll των μαύρων ταμείων του Συστήματος σε ψευτοδημοσιογράφους; Από τους δολοφόνους των λαών που όταν έτρεχε αίμα από τα σπλάχνα της Λιβύης και του Ιράκ, έσταζε σιρόπι από το στόμα τους;

Όταν πολλοί ξενοδόχοι μιλάνε για την Ελλάδα του ήλιου και του τουρισμού, μην ξεχνάτε τα ...παρελκόμενα: Ανεργία. Προσλαμβάνουν κυρίως ξένους, μαύρα για 20ημέρα απνευστί και χωρίς ρεπό και μετά δεν σε ξέρω, δεν σε είδα, ώστε να μην έχουν προβλήματα με ΙΚΑ κ.λπ. Ο έλληνας εργαζόμενος είναι ασύμφορος γιατί δυστυχώς παραμένει στην χώρα αυτή και θα συνεχίσει να τους κυνηγά στα δικαστήρια για τα κλεμμένα μεροκάματα και ένσημα. Βραχιολάκια “allincluded” και οι επιχειρηματίες γύρω-γύρω από το μεγαθήριο ξενοδοχείο - πολυκατάστημα βαράνε μύγες. Φαληράκι στην Ρόδο και πορνεία από ορδές άγγλων αλητών οι οποίοι στέλνονται εδώ για να ξεδώσουν, για να μην τα σπάσουν στην γενέτειρά τους.

Όταν έκλεισε για πολλούς μήνες το 2011 ένα μηχάνημα ακτινοθεραπείας, σε κάποια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας,γιατί έλειπαν υποτίθεται 200 χιλιάρικα για την συντήρησή του, δήλωσαν ανερυθρίαστα ότι “θα ζοριστούμε υγειονομικά”. Δεν είπαν ότι θα πέθαιναν άμεσα, σαν σκυλί στ’ αμπέλι, 300 καρκινοπαθείς (και άλλοι 200 θα πούλαγαν περιουσίες για να καταφύγουν στα ιδιωτικά νοσοκομεία ή στην πολύμηνη αναμονή του Αγίου Σάββα και του Θεαγενείου). Δεν είπαν ότι με τους θανάτους αυτούς το Κράτος και γενικότερα το Σύστημα θα γλύτωνε κοντά 60 εκατομμύρια ευρώ από φάρμακα, συντάξεις και μισθούς στην περίπτωση που τους κρατούσε ζωντανούς, ως όφειλε...

Όταν ο Διοικητής ενός άλλου νοσοκομείου αρνείται την προμήθεια PETcamera για να μην βάλει μπελάδες στο κεφάλι του, εάν παραπεμφθεί στο Πειθαρχικό Συμβούλιο ή στην Δικαιοσύνη (που δεν το πιστεύω), θα παραπεμφθεί για ολιγωρία στην άσκηση των καθηκόντων του. Το σωστό όμως που δεν λέγεται είναι ότι θα έπρεπε να παραπεμφθεί για το ότι έθεσε σε πολύ μεγάλο κίνδυνο την υγεία και την ζωή χιλιάδων ασθενών. Σας φαίνεται εξεζητημένο; Σκεφθείτε μόνο ότι οι επιστήμονες γνωρίζουμε και ο διοικητής ενημερώνεται σαφώς από εμάς ότι “το 30% των προγραμματισμένων θεραπειών για καρκίνο (με την βοήθεια αξονικής και μαγνητικής τομογραφίας, ακτινογραφίας κ.α.) χρειάζεται να επανασχεδιαστεί όταν δοθεί επιπλέον στον θεράποντα ιατρό η απεικόνιση του καρκινικού όγκου με PETcamera”... Σε βάθος χρόνου, αυτό σημαίνει πολλές λειψές θεραπείες και προφανώς πολλοί άδικοι θάνατοι. Κάποιος τους σκότωσε και σίγουρα όχι μόνο ο καρκίνος!

Σύμφωνα με την “Συνθήκη της Bologna της ΕΕ” στην Ανώτατη Εκπαίδευση οι 4ετείς Σχολές πρέπει να γίνουν 3ετείς “ακολουθώντας το αγγλικό πρότυποπου είναι αποδοτικότερο”, όπως ισχυρίζονται. Δεν λένε απλά ότι κόβοντας το 4 έτος (που είναι μακράν το πλέον κοστοβόρο) μειώνονται οι δαπάνες κατά 50%, το δε πανεπιστημιακό πτυχίο γίνεται μεταλυκειακό παλιόχαρτο. Με παλιόχαρτο, ο μισθός και η εξέλιξη θα έχουν την ίδια ποιότητα, προς μεγάλη τέρψη της εργοδοσίας.

Όταν σας κοιτά στα μάτια ένας νέος άνθρωπος και τα δικά του μάτια λένε “δεν έχω δουλειά” μην σκεφθείτε ανακλαστικά ότι “Άνεργος. Τελεία. Υπάρχουν πολλοί άλλοι. Τελεία”. Σκεφτείτε ταυτόχρονα ότι του έχουν βιάσει την ζωή και καταστρέψει τα όνειρα. Έχει έντονο αίσθημα απόρριψης. Το ανοσοποιητικό του σύστημα είναι στο ναδίρ. Οι εντάσεις στο σπίτι του έχουν πολλαπλασιαστεί. Η κοινωνία έχει πληρώσει μία περιουσία να τον σπουδάσει και τα χρήματα αυτά δεν έχουν αξιοποιηθεί. Όσο καθυστερεί να βρει δουλειά τόσο παραμένει ιατρικά ανασφάλιστος με τον κίνδυνο να ελλοχεύει για την υγεία και την ζωή του. Ταυτόχρονα μειώνεται συνεχώς η πιθανότητα να μαζέψει τα απαιτούμενα ένσημα, ώστε να θεμελιώσει στα δύσκολα χρόνια του γήρατος, σύνταξη και περίθαλψη. Καθυστερεί να φτιάξει δική του οικογένεια και παραμένει στην πατρική με όσα προβλήματα αυτό συνεπάγεται. Όταν κάνει παιδιά, θα κάνει λιγότερα από όσα θα ήθελε (π.χ. ένα αντί για δύο), με άμεση επίπτωση στην επιτακτική αναγκαιότητα ανανέωσης της ελληνικής οικογένειας για λόγους εθνικούς, αλλά και οικονομικής συντήρησης του πληθυσμού (γεννάμε 1,6 παιδιά ανά οικογένεια αντί για 2,1 που απαιτείται, για την αποφυγή γήρανσης του πληθυσμού).

Σκεφτείτε βαθιά, πίσω από την θολούρα του φαινόμενου. Η γνώση, η συνειδητοποίηση και η ευθύνη σίγουρα πονάει, αλλά μας κάνει Ανθρώπους. Τι κερδίζουμε το λιγότερο; Ζούμε, δεν επιζούμε.

*Ο Κώστας Κάππας είναι καθηγητής Ιατρικής Φυσικής - Ακτινοφυσικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας και του Ιατρικού Τμήματος Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Πηγή: artinews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Εκκλησία - Κατοχή - Χούντα: Ας μιλήσουμε, λοιπόν…

Του Νίκου Μπογιόπουλου


Το εκκλησιαστικό ιερατείο έχει κριθεί. Και για την Κατοχή, τότε που όριζε «κυβερνήσεις» δοσίλογων. Και για την επταετία, τότε που «διάβαζε» υπηρετώντας τη χούντα. Κρίνεται από τη μαυρίλα που αποπνέουν εκλεκτοί μητροπολίτες - υμνητές του χρυσαυγιτισμού. Αφού, όμως, ο κ.Ιερώνυμος θέλει να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα για την στάση της ιεραρχίας απέναντι στην Κατοχή και στην χούντα, πολύ ευχαρίστως.

Ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής: Τα του Φίλη με τα θρησκευτικά είναι τριτεύουσας αξίας. Όχι γιατί δεν πρέπει να επέλθει η αντικατάσταση του κατηχητικού μαθήματος των θρησκευτικών με το μάθημα της θρησκειολογίας, αλλά γιατί η κυβέρνηση του κ. Φίλη αν ενδιαφερόταν για την ουσία του θέματος - κι αυτό είναι οι σχέσεις μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας - θα το είχαμε καταλάβει. Θα το είχαμε καταλάβει και όταν η παρούσα κυβέρνηση υποδεχόταν με τιμές αρχηγού κράτους τα… λείψανα της αγίας Βαρβάρας και κυρίως θα το είχαμε αντιληφθεί με τις θέσεις του κ. Τσίπρα για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Αλλά, όπως είδαμε, και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ αναπαράγει το υφιστάμενο καθεστώς, που σημαίνει αναπαραγωγή της σύμφυσης Κράτους – Εκκλησίας.

Ως εκ τούτου η υπόθεση με το μάθημα των θρησκευτικών δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την προηγούμενη υπόθεση με τις ταυτότητες, όπου εντελώς τριτεύοντα ζητήματα αξιοποιούνται στο πινγκ – πονγκ του ψευδοεκσυγχρονισμού με τον σκοταδισμό, για να συγκαλυφθεί τα ουσιώδη, μέσω της συνδαύλισης αντιθέσεων δευτερεύουσας σημασίας που πλασάρονται σαν δήθεν «κυρίαρχες» για να απασχολείται η κατά τα άλλα γονατισμένη και εξανδραποδιζόμενη κοινωνία.

Από εκεί και πέρα, όμως, αφού ο κ. Ιερώνυμος θέλει να μιλήσουμε για την στάση της ιεραρχίας απέναντι στην Κατοχή και στην χούντα, πολύ ευχαρίστως:

Κατοχή


Από τους 7.000 περίπου κληρικούς της εποχής της Κατοχής, πάνω από τους μισούς πήραν ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ενώ όμως οι απλοί κληρικοί, ως γνήσια παιδιά του λαού, έδιναν το πατριωτικό «παρών», το ιερατείο όχι απλώς «απουσίαζε», αλλά αποτελούσε και στήριγμα των κατακτητών και της εγχώριας αντίδρασης.

Ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος της εποχής, ο Δαμασκηνός, διορίστηκε στη θέση του από την κατοχική «κυβέρνηση» του Τσολάκογλου. Στις επιστολές του προς την «κυβέρνηση» των προδοτών, ο Δαμασκηνός ευλογούσε τους «Κουίσλιγκ», δηλώνοντας ότι «αποβλέπομεν μετά βαθείας εκτιμήσεως προς την τολμηράν πρωτοβουλίαν την οποίαν αναλάβατε», ενώ χαρακτήριζε τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές σαν «μέτρον ανάγκης»...

Από την πλευρά τους, οι επικεφαλής του Αγίου Όρους έστειλαν μέχρι και επιστολή προς τον Χίτλερ, με την οποία καλούσαν την «Υμετέρα Εξοχότητα» (σ.σ: τον Χίτλερ) να «αναλάβη υπό την υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν» το ΑγιοΟρος...
«Εξοχότατε, οι βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Ορους Αθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν ν' απευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως, ευαρεστημένη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον (...) Οι μοναχοί του Ορους Αθω οθενδήποτε και αν κατάγονται θα διατηρήσουσιν τα κτήματα και τα πρότερα αυτών δικαιώματα και θ' απολαύουσιν, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πλήρους ισότητος δικαιωμάτων και προνομίων (...). Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Ορειεν ασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής. Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητιυγείαν και μακροημέρευσιν επ' αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Εθνους. Υποσημειούμε θα βαθυσεβάστως».
Η επιστολή έχει συνταχθεί «Εν Αγίω Ορει τη 13/26 Απριλίου 1941» και απευθύνεται «Προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους ΚύριονΑδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον»...

Πρόκειται για την επιστολή που έστειλαν προς τον Χίτλερ - μια μέρα πριν (!) η Βέρμαχτ μπει στην Αθήνα - οι μονές του Αγίου Ορους «ικετεύοντες» να τους θέσει «υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν» του!

(σσ: Φοβόμαστε ότι εκτός από «χρυσόβουλα» βυζαντινών αυτοκρατόρων, φιρμάνια Σλάβων φυλάρχων και χοτζέτια σουλτάνων, δεν αποκλείεται οι «Αγιοι Πατέρες» να διαθέτουν και διατάγματα του ...Χίτλερ που να «αποδεικνύουν» τα ιδιοκτησιακά τους «δικαιώματα» επί λιμνών, βουνών, θαλασσών και κυρίως οικοδομικών «φιλέτων» της ελληνικής επικράτειας...).

Όσο για Μητροπολίτες, όπως ο Φλωρίνης, ο Εδέσσης, ο Αιτωλοακαρνανίας, ο Φθιώτιδας, υποδέχονταν τα Ες-Ες με δοξολογίες υπέρ «του μεγάλου γερμανικού έθνους» και με κηρύγματα ότι «τάσσεται ο ελληνικός λαός παρά τω πλευρώ των δυνάμεων του Αξονος»...

Φυσικά, υπήρχαν και Μητροπολίτες που τίμησαν το σχήμα τους, όπως ο Κοζάνης Ιωακείμ ή ο Ηλείας Αντώνιος, που στάθηκαν δίπλα στο ΕΑΜ. Μόνο που αυτούς η Ιεραρχία τους κυνήγησε και τους καθαίρεσε...

Ας επιστρέψουμε στον Δαμασκηνό. Αυτός είχε εκδιώξει από το θρόνο τον Χρύσανθο, ο οποίος με τη σειρά του ομολογούσε αργότερα ότι αυτός ήταν που καθοδηγούσε τον Γρίβα και τη φασιστική οργάνωση των Χιτών και αποκαλούσε τα Τάγματα Ασφαλείας σαν «τελευταία εφεδρεία» του Έθνους...

Γνωστός είναι ο ρόλος του Δαμασκηνού ως συνεργάτης των Άγγλων, αφού πρώτα είχε ορκίσει τις «κυβερνήσεις» των γερμανοτσολιάδων, των Λογοθετόπουλου και Ράλλη. Οι Άγγλοι, μετά τη συνάντηση του Δαμασκηνού με τον Τσόρτσιλ στα «Δεκεμβριανά», τον όρισαν έως και αντιβασιλέα της χώρας.

Η εξαργύρωση της στάσης του Δαμασκηνού στο ματοκύλισμα του λαού από τους ιμπεριαλιστές, υπήρξε πλήρης.Αλλά κι αυτός στάθηκε στο «ύψος» του. Υπό την ηγεσία του, το 1946, η έκτακτη σύνοδος της Ιεραρχίας εξέδωσε την ποιμαντορική εγκύκλιο για την καταδίκη της Αριστεράς.

Υπό την καθοδήγησή του, η Ιερά Σύνοδος της 30/5/47 τασσόταν παρά τω πλευρώ του μοναρχοφασιστικούεμφυλιοπολεμικού κράτους και «αφόριζε» σαν «εθνικώς εγκληματικόν κίνημα» (!) τον αγώνα των μαχητών του ΔΣΕ.

Αργότερα, το 1949, δήλωνε «υπερήφανος» για την «εθνικήνκολυμβήθραν» της Μακρονήσου... Εκεί, δε, στη Μακρόνησο, «μεγαλούργησε» σειρά από αρχιμανδρίτες. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά χρόνια αργότερα, το 1984, το ένα τρίτο περίπου των μελών της Ιεράς Συνόδου είχε προϋπηρεσία στο στρατό κατά την περίοδο του Εμφυλίου...

Ο Δαμασκηνός, επίσης, ήταν εκείνος που το '48 ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων, αφού, όπως έλεγε, για τους δολοφονηθέντες δημοκράτες, επρόκειτο για «καταδικασθέντες εις θάνατον κατόπιν νομίμου και δημοσίας διαδικασίας»...

Φυσικά, δεν είναι μόνο το εν Ελλάδι ιερατείο που εκείνη την εποχή διακονούσε τη «μαυρίλα».Το Φανάρι, για παράδειγμα, εξέδωσε το '49 δήλωση - προειδοποίηση αφορισμού των ομογενών που εμφορούνταν από κομμουνιστικές ιδέες, ενώ το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας έσπευδε να αποστείλει το '49 συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Παπάγο «επ' ευκαιρία οριστικής συντριβής των εχθρών της Πατρίδος και της Ανθρωπότητος» (σ.σ: των κομμουνιστών)...

Και βέβαια δεν είναι μόνο το ιερατείο της Ορθοδοξίας.Το 1948 η Καθολική Ιεραρχία της Ελλάδος «καταδίκασε απεριφράστως τον άθεονκομμουνισμόν», ενώ ήδη από το '44 ο Πάπας Πίος, συνεργάτης πολλών εγκληματιών ναζί, καταδικάζει τους κομμουνιστές, επειδή αρνούνται το «φυσικόν δικαίωμα της ιδιοκτησίας» και λίγο αργότερα απαγορεύει την ταφή των κομμουνιστών, εάν πριν το θάνατό τους δεν είχαν δώσει «δημοσία απόδειξη μετανοίας»...

Χούντα


Η ηγεσία της Εκκλησίας υπήρξε σταθερός βραχίονας επιβολής της αντιδραστικής πολιτικής του μετεμφυλιακού κράτους. Το επιστέγασμα της κοσμικής «μαυρίλας» που εκπροσωπούσε ήταν η στάση της κατά την περίοδο της χούντας.

Παράλληλα με το επίσημο ιερατείο, καθοριστικός για την εμπέδωση του σκοταδιστικού κηρύγματος στη δημόσια ζωή ήταν ο ρόλος που έπαιξαν τα διάφορα παραθρησκευτικά σωματεία. Το κυριότερο από αυτά, η «Ζωή», ιδρύθηκε το 1907 και επιφανές της στέλεχος υπήρξε ο Ιερώνυμος, ο πρωθιερέας της Φρειδερίκης και κατοπινά ο εκλεκτός της χούντας των συνταγματαρχών στη θέση του Αρχιεπισκόπου.

Το θεάρεστο έργο της «Ζωής», σε συνεργασία πάντα με τη Φρειδερίκη, ήταν να ηγηθεί στο «πνευματικό μέρος του αντικομμουνιστικού αγώνος». Για το σκοπό αυτό, το μοναρχοφασιστικό κράτος τής διαθέτει ένα πλατύ δίκτυο οργανώσεων και μηχανισμών. Σε αντάλλαγμα «των υπηρεσιών προς το έθνος» που προσφέρουν οι διάφορες χριστιανοφασιστικές οργανώσεις, το κράτος τούς παρέχει κάθε είδους διευκολύνσεις. Είναι ενδεικτικό: Εκείνη την εποχή μόνο τρεις οργανισμοί είχαν απαλλαγεί από το χαρτόσημο: Τα ανάκτορα, η πρεσβεία των ΗΠΑ και η «Ζωή»...Ας σημειωθεί ότι η «Ζωή» είχε στις τάξεις της τις ΧΜΟ, τις «Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες», στους στρατώνες των οποίων οι πνευματικοί καθοδηγητές των στρατωνιζομένων τους εξόπλιζαν με στόχο τον «αγώνα της χριστιανικής Ελλάδας κατά του άθεου κομμουνισμού».

Ο ρόλος αυτών των σωματείων αντανακλάται περίφημα στην πολιτική διαδρομή των ατόμων που απάρτιζαν τα υψηλά τους κλιμάκια.Το «βαρύ πυροβολικό» της «Ζωής» ήταν οι πανεπιστημιακοί Τσιριντάνης και Ράμμος, ο ψυχίατρος Ασπιώτης, ο οικονομολόγος Μερτικόπουλος, οι αρχιμανδρίτες Ξένος και Παρασκευόπουλος, και οι θεολόγοι Παυλίδης και Μουρατίδης.Έχουμε και λέμε λοιπόν:
  • Οι Τσιριντάνης και Μερτικόπουλος θα διοριστούν αργότερα μέλη υπηρεσιακών κυβερνήσεων, ενώ ο Τσιριντάνης, ειδικότερα, ήταν υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Δόβα, που έκανε τις εκλογές βίας και νοθείας, το '61.
  • Οι Παρασκευόπουλος και Ξένος θα ενθρονιστούν μητροπολίτες από τον Αρχιεπίσκοπο της χούντας Ιερώνυμο. Ο Παρασκευόπουλος είναι αυτός που ως μητροπολίτης Θεσσαλονίκης «θα αφήσει εποχή», με την περίφημη προσφώνησή του στη Δέσποινα Παπαδοπούλου, τη γυναίκα του δικτάτορα, που την παρομοίαζε με την Παναγία. Ο Ξένος, δε, θα γίνει αργότερα μητροπολίτης Ενόπλων Δυνάμεων.
  • Όσο για τον Μουρατίδη, υπήρξε ο «ιδεολογικός καθοδηγητής» των τριών Κύπριων μητροπολιτών, στην προσπάθειά τους να εκθρονίσουν τον Μακάριο το 1972.
Κάπως έτσι φτάσαμε στη χούντα, όταν δηλαδή «ο Αρχιεπίσκοπος ήταν τότε απορροφημένος στις μελέτες του», όπως δήλωσε για τον μακαριστό Χριστόδουλο ο εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Συνόδου (4/3/2001).

Εντούτοις, κάθε άλλο παρά «απασχολημένο» με το ...διάβασμα ήταν το ιερατείο την επταετία. Γνώριζε πολύ καλά και από πρώτο χέρι τη βαρβαρότητα της δικτατορίας. Το ομολογεί, άλλωστε, ο ίδιος ο Ιερώνυμος, ο αρχιεπίσκοπος της χούντας, ο οποίος στα απομνημονεύματά του κάνει λόγο για τις αναφορές που έφταναν στο γραφείο του για τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ - ΕΣΑ (αναφορές που προφανώς περνούσαν από τα χέρια τού τότε αρχιγραμματέα του και κατοπινού αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου...

Το τι έπραξε η ηγεσία της Εκκλησίας είναι γνωστό. Είναι χαμένος κόπος να αναζητήσει κανείς έστω και μια διαφοροποίηση από έστω και ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Εκκλησίας εκείνης της περιόδου απέναντι στους συνταγματάρχες του «Ελλάς - Ελλήνων - Χριστιανών». Δεν το λέμε εμείς. Ήταν 15/7/1999 όταν ο μητροπολίτης Λέρου, μεταξύ των άλλων, ζητώντας συγνώμη γιατί την περίοδο της χούντας η Ιεραρχία της Εκκλησίας δεν στάθηκε στο ύψος της, δηλώνει:«Δεν υπάρχει ούτε ένα κείμενο της Ιεράς Συνόδου που να είναι αντάξιο της αποστολής της».

Μεταπολίτευση


Στα χρόνια της μεταπολίτευσης – και όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από την επταετία - η ιεραρχία προσπαθεί να φτιάξει την δική της «ιστορία» για την τακτική την περίοδο της χούντας. Όποιος, όμως, θέλει να διαπιστώσει το βαθμό της «αποχουντοποίησης» του ιερατείου, δεν έχει παρά να ανατρέξει στις φυλλάδες των αμετανόητων της χούντας, όπως ο «Ελεύθερος Κόσμος». Εκεί θα διαπιστώσει ποιοι αρθρογραφούσαν ακόμα και μετά από το 1974.Μέχρι και κατοπινοί αρχιεπίσκοποι...

Η Εκκλησία «τους», λοιπόν, κρίθηκε για την επταετία. Τότε που «διάβαζε» υπηρετώντας τηχούντα. Κρίθηκε όταν το 1/3 των δεσποτάδων ανέβαινε τα σκαλιά της ιεραρχίας με εφόδιο τη θητεία των «Αγίων» στο κολαστήριο της Μακρονήσου. Κρίνεται καθημερινά που η προσφορά των ταπεινών και φτωχών πιστών γίνεται παχυλό παγκάρι στα θησαυροφυλάκια της αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας. Κρίνεται στις χιλιάδες ιστορίες που σου διηγούνται στα χωριά για τους «πάπαρδους» και τους «Άγιους Πρεβέζης», κρίνεται από τα καραγκιοζιλίκια τύπου «παπαροκάδων» μέχρι τη μαυρίλα που αποπνέουν οι μητροπολίτες υμνητές του χρυσαυγιτισμού.

Ναι, λέει ο νυν Αρχιεπίσκοπος, αλλά ο ρόλος της Εκκλησίας την επταετία ήταν «συνεπής και αδιάβλητος»διότι η χούντα είχε παρέμβει στο εσωτερικό της. Πράγματι: Το ανώμαλο εκκλησιαστικό καθεστώς είχε ξεκινήσει το 1967, όταν ηχούντα κατήργησε τη νόμιμη ιεραρχία και διόρισε οχταμελή Σύνοδο που εξέλεξε ως αρχιεπίσκοπο τον (τότε) Ιερώνυμο. Στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν άνθρωποι των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων σε πάνω από τριάντα μητροπόλεις. Το 1974, επί χούντας Ιωαννίδη, παραιτείται ο Ιερώνυμος και καλείται η παλιά ιεραρχία για να εκλέξει νέο αρχιεπίσκοπο. Εκλέγεται ο Σεραφείμ και στη συνέχεια απομακρύνονται οι 12 από τους αντικανονικά εκλεγμένους μητροπολίτες, ανάμεσά τους και αυτοί που έκαναν το 1993 την προσφυγή στο ΣτΕ.

Όμως:
  • Δεν έχουν περάσει δα και πολλά χρόνια από τις 6/9/1998 όταν οΧριστόδουλος τίμησε τον επί χούντας προκαθήμενο της Εκκλησίας τελώνταςστην Τήνο τρισάγιο στον τάφο του Ιερώνυμου. Τι άλλο τίμησε τότε η ιεραρχία αν όχιτον εκλεκτό της χούντας του Παπαδόπουλου, την εποχή του οποίου (Ιερώνυμου)ο Χριστόδουλος διατέλεσε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.
  • Ήταν στις 3/2/2002 όταν ο Χριστόδουλος τιμούσε (πάλι) τα έργα και τις ημέρες του χουντικού αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, μιλώντας για«παρεξηγημένο» αρχιεπίσκοπο και απευθύνοντας ύμνους για «το πνευματικό έργο και τα οράματά του».
  • Ήταν2/5/2007 όταν ο μονίμως ...αδιάβαστος Χριστόδουλος είχε επισκεφτεί την Κύπρο όπου διέπραξε το «θαύμα» να αποδώσει τιμές και να καταθέσει στεφάνι στον τάφο του Γρίβα... Η’ μήπως ο Γρίβας δεν ήταν συνεργάτης της χούντας,ο ιθύνοντας νους μιας σειράς από απόπειρες δολοφονίας κατά του Μακάριου, ο συνένοχος του φασιστικού πραξικοπήματος που έδωσε το πρόσχημα για την είσοδο του Αττίλα στο νησί, και φυσικά ο ιδρυτής των «Χιτών» επί Κατοχής;…
Είναι, λοιπόν, από το θρόνο στον οποίο βρίσκεται σήμερα ο κ.Ιερώνυμος που μόλις πριν από λίγα χρόνια η παρούσα ιεραρχία τιμούσε την χουντική ιεραρχία από την οποία – πολύ καθυστερημένα – προσπαθεί να πάρει αποστάσεις το σώμα που εκπροσωπεί όχι ως πρόσωπο αλλά ως θεσμός ο νυν αρχιεπίσκοπος.

Και κάτι ακόμα: Ήταν ο προκάτοχος του σημερινού αρχιεπισκόπου, ο Χριστόδουλος, που στη διδακτορική διατριβή του, που την υπέβαλε στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, η χούντα των συνταγματαρχώνεμφανίζεται σαν«Επανάστασις της 21ης Απριλίου». Και φυσικά αυτό έχει την πολυσήμαντη σημασία του καθώς η διατριβή δεν υποβλήθηκε τα χρόνια της χούντας (όταν ο Χριστόδουλος δεν ήξερε τι συνέβαινε γιατί… διάβαζε). Υποβλήθηκε το 1981. Εφτά ολόκληρα χρόνια μετά την κατάρρευση της δικτατορίας.

Πηγή: thepressproject.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Για τον Αλπ, τον φίλο, τον σύντροφο…

Του Νίκου Ταυρή


Στη γειτονική Τουρκία, όσον καιρό θυμάμαι τη συμμετοχή μου στα κοινά, έχουν συλληφθεί χιλιάδες άνθρωποι και δολοφονηθεί ίσως και εκατοντάδες πολίτες που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο. Πάντα αισθανόμουν κάτι περίεργο μέσα μου όταν μάθαινα για αυτές τις δολοφονίες και τις συλλήψεις, παρόλο που δεν γνώριζα όλον αυτόν τον κόσμο.

Τις προάλλες έμαθα για μια σύλληψη λίγο διαφορετική από το καταπιεστικό καθεστώς του Ερντογάν. Τη σύλληψη του Αλπ. Του Αλπ Άλτινορς, αντιπρόεδρου του HDP, για τους περισσότερους.

Με τον Αλπ γνωριστήκαμε πριν από 10 χρόνια, την περίοδο της προετοιμασίας του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ. Είχαμε βρεθεί σε πολλά και διαφορετικά μέρη του κόσμου, είχαμε γνωριστεί καλά, είχαμε κοντινή πολιτική ματιά για τα πράγματα, είχαμε γίνει φίλοι και μέσα σε αυτά τα χρόνια διανύσαμε παράλληλες πορείες.

Οι στιγμές πολλές και ξεχωριστές. Η τελευταία ήταν το καλοκαίρι φέτος στο Resistance Festival που ο Αλπ συμμετείχε ως προσκεκλημένος και ομιλητής. Είχαμε να βρεθούμε από κοντά μερικά χρόνια, κάναμε πλάκα ο ένας στον άλλον για το πόσο και αν έχουν ασπρίσει τα γένια και τα μαλλιά μας, μιλήσαμε για τις οικογένειές μας, για το τι γίνεται στην Ελλάδα και στην Τουρκία, για την κοινή μας μακρινή καταγωγή από την Τραπεζούντα. Είχα χαρεί πολύ που τον συνάντησα, ένιωσα ότι κάτι ουσιαστικό έχω πετύχει και σε προσωπικό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Αλπ είναι φίλος και σύντροφος με όλη τη σημασία και των δύο λέξεων. Είναι ένας δικός μας άνθρωπος. Γιατί δίνουμε μαζί κοινούς αγώνες εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί μας παρακινεί το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία. Γιατί σταθήκαμε μαζί απέναντι στην καταπίεση, την εκμετάλλευση, την καταστολή, τη μετάλλαξη, τη μικρότητα, το ψέμα, τον εγωισμό, το βόλεμα και τον παραγοντισμό.

Έμαθα και μαθαίνω πολλά από τον Αλπ. Τον θαύμαζα πάντα για την αποφασιστικότητά του, την ειλικρίνειά του, τη σεμνότητά του, την αγωνιστικότητά του και την ευχέρεια που είχε στις ξένες γλώσσες. Και είμαι σίγουρος ότι ακόμα και σε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία θα βγει νικητής. Γιατί το πρώτο πράγμα που θέλει ο φασιστικός τουρκικός κρατικός μηχανισμός να κάνει στους αγωνιστές ανθρώπους είναι να τους τσακίσει το πνεύμα και την ψυχή τους, να τους κάνει να σκύψουν. Και όπως βλέπετε από την παρακάτω φωτογραφία, με τον Αλπ δεν πρόκειται να το πετύχουν…

Ψυχή βαθιά, Αλπ, ψυχή βαθιά…

Πηγή: e-dromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας Σαμαράς που τον έλεγαν Τσίπρα

Νίκος Μπογιόπουλος


Το άνευ προηγουμένου ξεπούλημα συντελέστηκε. Το Ελληνικό με τις κυβερνητικές ψήφους των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ καθώς και με τις… αντιπολιτευτικές ψήφους των ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΠΟΤΑΜΙ/Λεβέντης πέρασε στα χέρια του ομίλου Λάτση. 

Αξίζει να θυμηθούμε για μια ακόμα φορά με ποια μάσκα κυκλοφορούσαν μέχρι πρότινος αυτοί που ηγήθηκαν του ξεπουλήματος.

Όσα ακολουθούν ο κ.Τσίπρας τα έλεγε στις 28 Φλεβάρη 2014 σε εκδήλωση στην Αργυρούπολη με τίτλο «Το Ελληνικό ΔΕΝ πωλείται»:


  • «Κατάθεση ψυχής», λοιπόν, το Ελληνικό. Αλλά το ξεπουλήσανε…
  • «Μάχη που δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουμε» το Ελληνικό. Αλλά την ξεπουλήσανε…
  • «Η εναλλακτική (τους) αντίληψη για την κοινωνία» το Ελληνικό. Αλλά τα ξεπουλήσανε…
  • «Είναι πρωτοφανές και αδιανόητο, μια κλίκα να αποφασίζει για το μέλλον του δημόσιου πλούτου, δίχως διαφάνεια, δίχως κοινοβουλευτική εποπτεία και έλεγχο, λες και πρόκειται για τα αμπελοχώραφα που κληρονόμησαν από τους παππούδες τους», ήταν τα λόγια του κ.Τσίπρα στην ίδια εκδήλωση για το Ελληνικό. Αυτό που ξεπουλήσανε…

Δεν θα μπορούσε κανείς να το περιγράψει καλύτερα απ΄ ό,τι το είχε περιγράψει ο ίδιος ο κ.Τσίπρας σε εκείνη την εκδήλωση:

  • «Στο Ελληνικό - έλεγε - όλα αυτά τα χρόνια συγκρούονται δύο κόσμοι. Αυτός που υπερασπίζεται με αγώνες το δημόσιο συμφέρον και αυτός που ευνοεί τα ιδιωτικά κερδοσκοπικά συμφέροντα. Αυτός που υπερασπίζεται την ήπια ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και αυτός που προωθεί την Fast track εκποίηση. Αυτός που υπερασπίζεται τη βιώσιμη ανάπτυξη, τους ελεύθερους χώρους, τη πρόσβαση των πολιτών στο θαλάσσιο μέτωπο, τη προοπτική του μητροπολιτικού πάρκου και αυτός που στόχο έχει να μετατρέψει την περιοχή σε ένα θύλακα τζόγου, τσιμέντου και πλούτου για τους λίγους».

Αν όμως υπάρχειακόμα αμφιβολία για τι είδους είναι η «κλίκα που αποφασίζει» και ξεπουλάει το Ελληνικό και όλη την δημόσια περιουσία «λες και πρόκειται για τα αμπελοχώραφα που κληρονόμησαν από τους παππούδες τους», υπάρχει μια ακόμα δήλωση:


Αυτά ο κ.Τσίπρας τα έλεγε στις 12 Γενάρη 2015. Δυο μόλις βδομάδες πριν αναδειχτεί πρωθυπουργός.

Σήμερα, δυο χρόνια μετά, για ό,τι τον είχε ρωτήσει τότε ο Χατζηνικολάου ο Τσίπρας πέτυχε «τρία στα τρία: Και το Ελληνικό ξεπούλησε, και την ΕΥΔΑΠ με την ΔΕΗ τις ενέταξε στο υπερταμείο του ξεπουλήματος.

Επομένως δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς τι συμβαίνει στον τόπο. Για την ακρίβεια αρκούν τα λόγια του ίδιου του πρωθυπουργού να μας περιγράφει τον εαυτό σαν έναν ακόμα Σαμαρά, που απλώς τον λένε Τσίπρα…

Πηγή: e-nikos



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πισώπλατα

Στάθης 


Σύμφωνα με το πρώτο θέμα της «Αγοράς» του Σαββάτου που πέρασε (24.9.2016), σε επιστολή της γνωστής δικηγόρου, κυρίας Αριάδνης Νούκα, προς τον κ. Γιούνκερ για τα «κόκκινα δάνεια» ο τελευταίος απάντησε ότι οι διευθετήσεις σε αυτό το θέμα έγιναν με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης και όχι των δανειστών.

Ποιό είναι το επίδικον: να δίνεται από τις ελληνικές (;) τράπεζες (;) η δυνατότητα στους «κόκκινους» δανειολήπτες να εξαγοράζουν οι ίδιοι τα δάνειά τους σε χαμηλότερο (κουρεμένο) τίμημα και πάντως υψηλότερο από το γελοίο εκείνο, με οποίο τα αρπακτικά των αγορών, αποκτώντας τα εν λόγω δάνεια, θα συνέχιζαν να γδέρνουν τους δανειολήπτες.

Αυτή η διαδικασία εφαρμόζεται με επιτυχία στην Κύπρο στην Ιρλανδία και πλήθος άλλων χωρών που έχουν παγιδευθεί στην «κρίση». Με επιτυχία, διότι το όλον πράγμα αφορά σε όντως αδύναμους να ανταπεξέλθουν πολίτες, χωρίς να θίγει την «κουλτούρα των πληρωμών» - ζήτημα το οποίον και οι τράπεζες και τα κράτη μπορούν δια του Μεγάλου Αδελφού να ελέγξουν πλήρως.

Γιατί λοιπόν αυτή η μορφή σχετικής σεισάχθειας δεν συντελείται στη χώρα μας; Η απάντηση Γιούνκερ είναι συντριπτική: «Δεν το θέλει η ελληνική κυβέρνηση».

Το πρόβλημα, πολιτικώς και ηθικώς, έχει κολοσσιαία διάσταση. Πρόκειται για ένα ακόμα πισώπλατο χτύπημα της κυβέρνησης στους Έλληνες (ανάλογο εκείνων που ανιχνεύονται σε θέματα όπως οι συντάξεις, τα ασφαλιστικά, η φορολόγηση και τα εργασιακά, όπου η ταυτότητα του δολοφόνου είναι θολή) – ή κυβέρνηση ή οι δανειστές βάφουν με αίμα τα χέρια τους κάθε φορά και σε ποιό ποσοστό;

Διότι έχουμε φθάσει να μετράμε τον θάνατο με ποσοστά.

Η απάντηση της κυβέρνησης για αυτό το άγος (δια του κ. Σταθάκη) είναι ότι η αρπαγή των δανείων απ’ τα κοράκια προβλέπεται από το μνημόνιο!

Ποιός λέει την αλήθεια; ο κ. Γιούνκερ ή ο κ. Σταθάκης;

Aν λέει την αλήθεια ο κ. Γιούνκερ, η κυβέρνηση μας μαχαιρώνει πισώπλατα. Αν λέει την αλήθεια ο κ. Στάθακης η κυβέρνηση ανέλαβε υπογράφοντας το μνημόνιο να μας μαχαιρώσει πισώπλατα.

Και οι δύο εκδοχές είναι το ίδιο σκατά. (Συγχωρείστε μου τη λέξη, αλλά θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάποια χειρότερη).

Σκατά και αίμα. Αυτό είναι η κρίση. Απ’ την αρχή της οποίας η στήλη δεν έχει κουρασθεί να τη χαρακτηρίζει εργαλείο. Για να φτιαχθεί μια «νέου τύπου χώρα», ο εξευτελισμός της οποίας να είναι τέλειος.

Αίμα με τους μισθούς σκατά με τις συντάξεις. Αίμα με το Χρέος, σκατά με τα κόκκινα (και όχι μόνον) δάνεια. Αίμα με τη φορολόγηση, σκατά με τη φοροδιαφυγή. Αίμα με τον κ. Σαμαρά, σκατά με τον Τσίπρα. Λυπάμαι που χρησιμοποιώ αυτήν τη δυσώνυμη, δύσοσμη και δασύτριχη λέξη, αλλά σε μια χώρα (κι έναν κόσμο) που δεν σοκάρει το αίμα, ίσως να σοκάρουν τα σκατά…

Πηγή: e-nikos



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πολωνία: μια Ευρωπαϊκή «πολιτισμένη» χώρα!!!

Του Βασίλη Μακρίδη*


Η είδηση είναι χτεσινή, ωστόσο διατηρεί ακέραια την αξία της, αφού δεν είναι από αυτές που εξαντλούν την επικαιρότητά τους μέσα στο πρώτο 24ωρο.

Χτες, λοιπόν, έγινε γνωστό ότι η Πολωνία απαγόρευσε ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ όλων των ειδών τις αμβλώσεις (ακόμη και σε εγκυμοσύνες - προϊόντα βιασμού)!!!

Σε όσους βιάζονται να «πέσουν απ' τα σύννεφα» με αυτήν την εντελώς ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΚΗ απόφαση της Βουλής μιας ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ (και «πολιτισμένης») χώρας, να υπενθυμίσω τα παρακάτω:

  • Η Πολωνία έχει απαγορεύσει εδώ και μερικά χρόνια τη χρήση κομμουνιστικών συμβόλων (σφυροδρέπανο κτλ), όπως και τη λειτουργία κομμάτων με την επωνυμία «κομμουνιστικό», ενώ η προπαγάνδιση των κομμουνιστικών ιδεών θεωρείται ΑΔΙΚΗΜΑ (you remember «ΙΔΙΩΝΥΜΟ»; ) και διώκεται ποινικά...
  • Η Πολωνία έχει διευκολύνει (ακόμη και χρηματοδοτήσει από τον κρατικό προϋπολογισμό) την ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ και ΔΙΑΛΥΣΗ ΟΛΩΝ των μνημείων που θυμίζουν Σοβιετική Ένωση και Κόκκινο Στρατό, χωρίς τη βοήθεια των οποίων και χωρίς τη θυσία περίπου 1 εκατομμυρίου Σοβιετικών στρατιωτών, η Πολωνία ακόμη θ' ανήκε στους Γερμανούς Ναζί... Και δεν θα είχε αποκτήσει ποτέ, μεταπολεμικά, όλη την Ανατολική Πρωσία (Δυτική Σιλεσία), η οποία μέχρι το 1945 ανήκε στη Γερμανία...
  • Η εμμονή - επιμονή του Προέδρου της Πολωνίας Andrzej Duda να ελέγξει προσωπικά το σύστημα απονομής Δικαιοσύνης της χώρας, τον οδήγησε να περάσει από την πολωνική Βουλή (Sejm) έναν ξεκάθαρα ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ νόμο, με βάση τον οποίο ο ίδιος αποκτά το δικαίωμα του διορισμού δικαστικών στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας!!! Το συγκεκριμένο θέμα τον έχει φέρει σε οξεία αντιπαράθεση ακόμη και με την κρυπτοφασιστική ηγεσία της ΕΕ και ο συμπατριώτης του (και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου) Donald Tusk τρέχει να μαζέψει τον κύριο Duda (και δεν μπορεί)...
  • Η Πολωνία είναι μία από τις 4 χώρες της «Ομάδας του Vysegrad», της ομάδας χωρών, δηλαδή, που αρνήθηκε και αρνείται να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της προς την ΕΕ γύρω από το προσφυγικό θέμα και ακολουθεί μιαν άκρως ξενοφοβική και ρατσιστική πολιτική στο εν λόγω θέμα, όπως και οι υπόλοιπες 3 χώρες (Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία).
  • Η Πολωνία έχει με προθυμία παραχωρήσει το σύνολο του εδάφους της για την πραγματοποίηση ασκήσεων του ΝΑΤΟ που έχουν ξεκάθαρες επιθετικές βλέψεις προς την Ρωσία, ενώ έχει αποδεχθεί και την εγκατάσταση ΝΑΤΟϊκών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στραμμένων προς Ανατολάς... Επίσης, στην Πολωνία έχουν συγκροτηθεί παραστρατιωτικές ομάδες, ανάλογες σε τρόπο οργάνωσης και ιδεολογικό πυρήνα, με τις νεοναζιστικές παραστρατιωτικές ομάδες που δρουν στη διπλανή Ουκρανία, οι οποίες συμμετέχουν κανονικά ως μονάδες των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων σε όλες τις προαναφερόμενες ασκήσεις!!!

Κατά τα λοιπά, η Πολωνία είναι μέλος της «δημοκρατικής» και «κοινωνικά ευαίσθητης» ΕΕ...

Γκώσαμε από το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», όπως καταλαβαίνετε... Ή... «και στα δικά μας οι λεύτεροι/ες»...

*Ο Βασίλης Μακρίδης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής της ρωσικής γλώσσας, απόφοιτος του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ροστόβ-να-Ντονού (νυν Νότιο Περιφερειακό Πανεπιστήμιο της Ρωσίας).



Η Σφήκα: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Αλλά, υπάρχει και το αλλά…

Alexandros Raskolnick


Το περίφημο «τρίγωνο της διαπλοκής», που στην πραγματικότητα είναι πολύγωνο, κατατρώει το μεδούλι αυτής της χώρας, προ γενέσεως ακόμα, του αποτυχημένου μας κράτους. Όποιος μπει στον κόπο να θυμηθεί την ιστορία των λεγόμενων δανείων της ανεξαρτησίας και του τρόπου που τα διαχειρίστηκαν οι πρόγονοί μας, δεν μπορεί να αμφισβητήσει το φριχτό αυτό γεγονός.

Αλλά ας μην κοιτάμε πίσω και καλύτερα να μείνουμε στο σήμερα, μήπως μπορέσουμε κάποια στιγμή, να κοιτάξουμε και μπροστά.

Σήμερα, που ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, η αντιμετώπισή της διαπλοκής έχει γίνει η καραμέλα στα στόματα όλων, ανεξαιρέτως, των κομμάτων που στεγάζει τούτη η πολιτική παράγκα, που λέγεται «Βουλή των Ελλήνων».

Αυτό το πιπίλισμα της καραμέλας έχει ενταθεί τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, αλλά περισσότερο γέλιο –ή κλάμα, αν θέλετε- προκαλούν οι φαιδροί ισχυρισμοί της αντιπολίτευσης περί κάθαρσης (sic) του τοπίου. Είναι αυτοί, οι ίδιοι, που εξέθρεψαν αυτό το αηδιαστικό σύστημα, το οποίο ασφαλώς δεν θέλουν να αλλάξει στο παραμικρό, ελπίζοντας ότι θα συνεχίσει να τους

Πηγή: blogs.empowr.com



Alexandros Raskolnick: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η επίδραση των παρευρισκομένων – μία ψυχολογική φυλακή.

Του Μιχάλη Καλούπη


Στην κοινωνική ψυχολογία παρατηρείται ένα φαινόμενο που ονομάζεται φαινόμενο της επίδρασης των παρευρισκομένων.

Κατά το φαινόμενο αυτό, ένας θεατής σε μία επείγουσα κατάσταση αρνείται να πάρει την ευθύνη και να προσφέρει βοήθεια, με την πιθανότητα μάλιστα να είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των παρευρισκομένων. Με άλλα λόγια, όσο μεγαλύτερο το κοινό, τόσο μικρότερη η πιθανότητα να βοηθήσει κάποιος από τους θεατές την κατάσταση άμεσα.

Το φαινόμενο βασίζεται στη βασικότερη αρχή του κοινωνικού ελέγχου -την επιρροή της μάζας στο άτομο.

Η έταιρη ονομασία του φαινομένου είναι «Το φαινόμενο Genovese», μία αναφορά στην περίπτωση της Catherine Genovese, υπόθεση κατά την οποία το φαινόμενο μελετήθηκε σε βάθος από ψυχολόγους.

Στις 13 Μαρτίου του 1964, η 29χρονη Genovese επέστρεφε στο σπίτι της όταν δέχθηκε επίθεση μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου και μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου.

Ο δρόμος ήταν κεντρικός και πολυσύχναστος. Υπολογίστηκε αργότερα ότι πάνω από 40 μάρτυρες παρατήρησαν την επίθεση αλλά χρειάστηκε περισσότερο από μισή ώρα ώστε να καλέσει κάποιος την αστυνομία. Καθένας τους περίμενε ότι θα δράσει κάποιος άλλος.

Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει το φαινόμενο είναι κυρίως 2.

Αρχικά, ο θεατής υπό την παρουσία άλλων ανθρώπων νιώθει κάποια αποποίηση της ευθύνης.

Υποθέτει και περιμένει ότι κάποιος άλλος θα δράσει αντί για εκείνον, μιας και η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο, αλλά είναι μοιρασμένη ανάμεσα σε όλους.

Ο ίδιος θεατής που είναι πολύ πιθανόν να αντιδράσει σε κατάσταση ένας προς έναν, ίσως παγώσει μπροστά σε μεγαλύτερο πλήθος.

Ο δεύτερος και κυριότερος λόγος, βρίσκεται στη ρίζα της ψυχολογίας της μάζας.

Το μυαλό και η αντίληψη του θεατή τον υποχρεώνει ουσιαστικά να λειτουργήσει βάση κοινωνικώς αποδεκτών κανόνων και συμπεριφορών.

Ο εγκέφαλος δεν έχει συνηθίσει να αντιδρά αυτόματα σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, για τον λόγο του ότι δεν είναι καθημερινές,συνεπώς χρειάζεται ένα διάστημα ώστε να τις αναλύσει και να σχεδιάσει την αντίδρασή του.

Όταν κάποιος βρεθεί σε μία τέτοια αχαρτογράφητη κατάσταση, η πρώτη κίνηση που υποσυνείδητα κάνει είναι να παρατηρήσει το υπόλοιπο πλήθος για να δει τις αντιδράσεις και να πράξει ανάλογα – οι οποίοι παρευρισκόμενοι όμως βρίσκονται στην ίδια κατάσταση παρατήρησης των υπολοίπων και έτσι το φαινόμενο αυτοσυντηρείται σε έναν φαύλο κύκλο. Ο θεατής συμμορφώνεται με τη μάζα και καθυστερεί να αντιδράσει.

Αποτέλεσμα είναι να χρειαστεί αρκετός χρόνος ώστε να πάρει κάποιος την ευθύνη ο οποίος μπορεί να αποβεί μοιραίος.

Σε πολλές περιπτώσεις παρατηρείται ότι οι θεατές κοιτούν το θύμα μαρμαρωμένοι, έως ότου κάποιος κάνει την πρώτη προσέγγιση. Μόλις ο κοινωνικός αυτός φραγμός έσπαζε, οι υπόλοιποι θεατές ενεργοποιούνταν και πλέον πλησίαζαν το θύμα άφοβα για να προσφέρουν τη βοήθειά τους.

Σε άλλες μελέτες οι οποίες είχαν ως θέμα τον αλτρουισμό σε σχέση με το φαινόμενο, παρατηρήθηκε πολύ μεγαλύτερη προθυμία βοήθειας προς το θύμα σε περιπτώσεις που υπήρχαν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους -για παράδειγμα αν το θύμα φορούσε την φανέλα της ομάδας του θεατή ή αν φορούσε κουστούμι το οποίο φανέρωνε ίδιο ή υψηλότερο κοινωνικό στάτους ο χρόνος αντίδρασης ήταν μικρότερος.

Αυτό οφείλεται στο ότι ο θεατής αναγνωρίζει έτσι μία άλλη κοινωνική ομάδα, πέραν αυτή των «θεατών», στην οποία ανήκει τόσο αυτός όσο και το θύμα, γεγονός που τους φέρνει πιο κοντά.

Η μεγαλύτερη άμυνα κατά του φαινομένου, είτε σαν θύμα είτε σαν παρατηρητής, είναι η επίγνωσή του.

Η συνείδηση του να είσαι εσύ που θα δράσεις πρώτος, συγκεκριμένα και στοχευμένα.

Φυσικά οι καταστάσεις κινδύνου δεν είναι μόνο οι δολοφονικές απόπειρες και οι τραυματισμοί.

Σε καταστάσεις που καθένας μαρτυράει λεκτική βία, σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια καθώς και οποιαδήποτε άλλη μορφή βίαιης επίθεσης, σωματικής ή ψυχολογικής, δεν αρκεί να το αναγνωρίζεις απλά και να κοιτάς τη δουλειά σου. Ας ξέρεις πλέον ότι πρέπει να είσαι εσύ που θα δράσεις. Και άσε τους άλλους να κοιτάζουν.

Δική σου η ευθύνη.


Πηγή: projectblackfish



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Συνέντευξη Νόαμ Τσόμσκι: Ο Νέος Αθεϊσμός και η λατρεία του κράτους

Συνέντευξη στον Χρόνη Πολυχρονίου και στη Λιλι Σέιτζ - Μετάφραση: Σοφία Μανδηλαρά


Η θρησκεία και η πολιτική συχνά βαδίζουν χέρι-χέρι κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Σε αυτή την πιο πρόσφατη συνέντευξη του, ο πρωτοπόρος διανοητής και πατέρας της σύγχρονης γλωσσολογίας Νόαμ Τσόμσκι μοιράζεται τις απόψεις του σχετικά με τη θρησκεία και την σχέση της με την πολιτική.

Ο Τσόμσκι παρουσιάζει επίσης την προοπτική του σχετικά με το κίνημα του «Νέου Αθεϊσμού» και αξιολογεί τον ισχυρισμό ότι η γνώση και η πραγματικότητα είναι απλά κοινωνικά κατασκευασμένα έργα.

Κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, η θρησκεία έχει προσφέρει ανακούφιση από τον πόνο και την οδύνη σε φτωχούς και καταπιεσμένους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, το οποίο είναι ίσως αυτό που εννοούσε ο Μαρξ όταν είπε ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Αλλά, ταυτόχρονα, απερίγραπτες φρικαλεότητες έχουν διαπραχθεί στο όνομα του Θεού, και οι θρησκευτικοί θεσμοί συχνά λειτουργούν ως θεματοφύλακες της παράδοσης. Ποια είναι η άποψη σας σχετικά με το ρόλο της θρησκείας στις ανθρώπινες υποθέσεις;

Νόαμ Τσόμσκι: Η γενική εικόνα είναι αρκετά άσχημη και πολύ οικεία για να τη διηγηθώ. Αλλά αξίζει να θυμηθούμε ότι υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συνέβη στη Λατινική Αμερική μετά το Βατικανό ΙΙ το 1962, με πρωτοβουλία του Πάπα Ιωάννη XXIII, όταν λήφθηκαν σημαντικά βήματα προς την αποκατάσταση του ριζοσπαστικού ειρηνιστικού μηνύματος των Ευαγγελίων, που είχε σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί όταν ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, στον τέταρτο αιώνα, υιοθέτησε τον Χριστιανισμό ως επίσημο δόγμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας - μετατρέποντας την εκκλησία των κατατρεγμένων στην εκκλησία των διωκτών, όπως περιγράφει αυτό το μετασχηματισμό ο ιστορικός του Χριστιανισμού Hans Küng. Το μήνυμα του Βατικανού ΙΙ αφομοιώθηκε στη Λατινική Αμερική από τους επισκόπους, τους ιερείς, τους πιστούς οι οποίοι αφιερώθηκαν στην βοήθεια των φτωχών και των πικρά καταπιεσμένων ανθρώπων για να οργανωθούν, για να αποκτήσουν και να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους – αυτό κατέληξε να ονομάζεται «θεολογία της απελευθέρωσης».

Υπήρχαν, βέβαια, προηγούμενες ρίζες και ομόλογοι σε πολλά προτεσταντικά δόγματα, συμπεριλαμβανομένων των ευαγγελιστών Χριστιανών. Αυτές οι ομάδες σχημάτισαν τον βασικό κορμό μιας αξιοσημείωτης εξέλιξης στις Ηνωμένες Πολιτείες στη δεκαετία του 1980, όταν για πρώτη φορά από όσο γνωρίζω, πάρα πολλοί άνθρωποι, όχι μόνο διαμαρτυρήθηκαν για τα φοβερά εγκλήματα που διέπραττε η κυβέρνησή τους αλλά και ένωσαν τις δυνάμεις τους και βοήθησαν τα θύματα των επιθέσεων ώστε να επιβιώσουν.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν σχεδόν έναν πόλεμο εναντίον της Εκκλησίας, πιο δραματικά στην Κεντρική Αμερική στη δεκαετία του 1980. Η δεκαετία αυτή πλαισιώνεται από δύο κρίσιμα γεγονότα στο Ελ Σαλβαδόρ: τη δολοφονία το 1980 του Αρχιεπισκόπου Oscar Romero, της «φωνή όσων δεν έχουν φωνή» και τη δολοφονία έξι κορυφαίων διανοούμενων της Λατινικής Αμερικής, Ιησουιτών ιερέων, το 1989. Ο Romero δολοφονήθηκε λίγες ημέρες αφότου έστειλε μια εύγλωττη επιστολή στον Πρόεδρο Κάρτερ παρακαλώντας τον να μην στείλει ενισχύσεις στην δολοφονική στρατιωτική χούντα, που θα τις χρησιμοποιούσε «για να καταστρέψει τις οργανώσεις των ανθρώπων που αγωνίζονται για την προάσπιση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους», όπως ήταν τα ακριβή λόγια του Romero. Έτσι έπρατταν οι δυνάμεις ασφαλείας στα κράτη της περιοχής που κυριαρχούνταν από τις ΗΠΑ, αφήνοντας πίσω πολλούς θρησκευτικούς μάρτυρες μαζί με δεκάδες χιλιάδες από τα συνήθη θύματα: φτωχούς αγρότες, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και άλλους που αγωνίζονταν «για την προάσπιση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους».

Ο στρατός των ΗΠΑ υπερηφανεύεται που βοήθησε στην καταστροφή της πιο επικίνδυνης αίρεσης που υιοθέτησε «την προνομιακή εκδοχή για τους φτωχούς», το μήνυμα των Ευαγγελίων. Η Σχολή της Αμερικής (μετονομάστηκε σε «Ινστιτούτο του Δυτικού Ημισφαιρίου για τη Συνεργασία και Ασφάλεια»), διάσημη για την εκπαίδευση των δολοφόνων της Λατινικής Αμερικής, ανακοινώνει με υπερηφάνεια ότι η θεολογία της απελευθέρωσης «ηττήθηκε με τη βοήθεια του αμερικανικού στρατού».

Πιστεύετε στον πνευματικό παράγοντα πίσω από τη θρησκεία ή βρίσκεται κάτι χρήσιμο σε αυτό;

Για εμένα, προσωπικά, όχι. Νομίζω η παράλογη πίστη είναι ένα επικίνδυνο φαινόμενο και προσπαθώ να το αποφεύγω. Από την άλλη πλευρά, αναγνωρίζω ότι είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής άλλων, με ανάμεικτα αποτελέσματα.

Ποια είναι η άποψη σας για την άνοδο του «Νέου Αθεϊσμού», που φαίνεται να έχει προκύψει περίπου ως ανταπόκριση στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 9/11. Ποια είναι τα κοινά στα οποία στοχεύει αυτό το κίνημα και μήπως έχει μια διακριτή πολιτική ατζέντα γύρω από την οποία οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις πρέπει να συσπειρωθούν;

Συχνά δεν είναι πολύ σαφές ποιο είναι το κοινό-στόχος και οι πολιτικές ατζέντες χωρίς αμφιβολία ποικίλλουν. Είναι ωραίο να πραγματοποιούνται εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες με σκοπό την ενθάρρυνση των ανθρώπων να αμφισβητήσουν αβάσιμες και παράλογες πεποιθήσεις, οι οποίες μπορεί συχνά να είναι αρκετά επικίνδυνες. Και ίσως, μερικές φορές οι προσπάθειες αυτές έχουν θετικά αποτελέσματα. Αλλά γεννιούνται ερωτήματα.

Πάρτε, για παράδειγμα, τον Τζορτζ Μπους, ο οποίος επικαλέστηκε τις φονταμενταλιστικές χριστιανικές πεποιθήσεις του, για να δικαιολογήσει την εισβολή του στο Ιράκ, το χειρότερο έγκλημα του αιώνα. Είναι ο ίδιος μέρος του κοινού στο οποίο απευθύνεται ή του τμήματος των ευαγγελιστών χριστιανών; Ή οι εξέχοντες ραβίνοι του Ισραήλ που καλούν στην ακολουθία της κρίσης του Αμαλήκ ενάντια σε όλους τους Παλαιστίνιους (ολική καταστροφή, μέχρι και για τα ζώα τους); Ή οι ριζοσπάστες ισλαμιστές φονταμενταλιστές στη Σαουδική Αραβία που έχουν υπάρξει οι πολύτιμοι σύμμαχοι της Ουάσινγκτον στη Μέση Ανατολή επί 75 χρόνια, ενώ εφαρμόζουν τον βίαιο προσηλυτισμό (Wahhabization) του σουνιτικού Ισλάμ, τον οποίο ο ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή Patrick Cockburn περιγράφει ως μία από τις μεγάλες τραγωδίες της σύγχρονης εποχής; Αν ομάδες όπως αυτές είναι τα ακροατήρια στα οποία απευθύνεται ο Νέος Αθεϊσμός, η προσπάθεια δεν είναι πολύ ελπιδοφόρα, για να πούμε το λιγότερο. Είναι οι άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες θρησκευτικές πεποιθήσεις που παρακολουθούν θρησκευτικές τελετές τακτικά και γιορτάζουν τις γιορτές, έτσι ώστε να γίνονται μέρος μιας κοινότητας αμοιβαίας υποστήριξης και αλληλεγγύης, και μαζί με άλλους απολαμβάνουν μια παράδοση και ενισχύουν τις αξίες που βοηθούν να ξεπεραστεί η απομόνωση ενός εξατομικευμένου κόσμου από τον οποίο απουσιάζουν κοινωνικοί δεσμοί; Είναι η μητέρα που θρηνεί και η οποία παρηγορείται με τη σκέψη ότι θα ξαναδεί το παιδί της που πεθαίνει ξανά στον παράδεισο; Κανείς δε θα παρέδιδε επίσημες διαλέξεις σχετικά με την επιστημολογία σε αυτή τη γυναίκα. Μπορεί πράγματι να υπάρχει κάποιο ακροατήριο, αλλά η σύσταση του και τα όρια του εγείρουν ερωτήσεις.

Επιπλέον, για να είμαστε σοβαροί, ο «Νέος Αθεϊσμός» θα πρέπει να στοχεύει τις παθογενείς κοσμικές θρησκείες της κρατικής λατρείας, συχνά συγκεκαλυμμένες στη ρητορική της μοναδικότητας και της ευγενούς πρόθεσης, την  πηγή εγκλημάτων τόσο συχνών και απέραντων που η εξιστόρηση τους σχεδόν δεν είναι απαραίτητη.

Χωρίς να υπεισέλθω σε ανάλυση, διατηρώ επιφυλάξεις. Αν και, πάλι, οι προσπάθειες για να ξεπεραστούν ψευδείς και συχνά επικίνδυνες πεποιθήσεις είναι πάντα χρήσιμες.

Κάποιος θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά φονταμενταλιστική χώρα όταν πρόκειται για το ζήτημα της θρησκείας. Υπάρχει ελπίδα για πραγματική προοδευτική αλλαγή σε αυτήν την χώρα, όταν ο συντριπτικός όγκος του πληθυσμού φαίνεται να βρίσκεται στο έλεος του θρησκευτικού ζήλου;

Οι ΗΠΑ έχουν υπάρξει μια βαθιά φονταμενταλιστική χώρα από την απαρχή τους, με επανειλημμένες Μεγάλες Αφυπνίσεις και ξεσπάσματα θρησκευτικού ζήλου. Ξεχωρίζει σήμερα μεταξύ των βιομηχανικών κοινωνιών στη δύναμη της θρησκείας. Παρ 'όλα αυτά, επίσης, από την απαρχή τους, έχει συντελεστεί μια σημαντική προοδευτική αλλαγή, και δεν ήταν κατ' ανάγκη σε σύγκρουση με τις θρησκευτικές δεσμεύσεις.

Κάποιος σκέφτεται, για παράδειγμα, την Dorothy Day και το εργατικό κίνημα των Καθολικών. Ή τον ισχυρό ρόλο της θρησκείας στις Αφρο-αμερικανικές κοινότητες στο μεγάλο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα - και ως προσωπική θέση, ήταν βαθιά συγκινητικό να είναι δυνατό να λάβεις μέρος στις συνεδριάσεις των διαδηλωτών στις εκκλησίες του Νότου μετά από μια μέρα βάναυσων ξυλοδαρμών και αγριότητας, όπου οι συμμετέχοντες ενίσχυαν τους δεσμούς αλληλεγγύης, τραγουδώντας ύμνους, συγκεντρώνοντας τη δύναμη να συνεχίσουν την επόμενη μέρα. Αυτό, φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν είναι ο κανόνας, και συνήθως ο αντίκτυπος της φονταμενταλιστικής θρησκευτικής δέσμευσης για την κοινωνική πολιτική είναι επιβλαβής, αν όχι ολέθριος.

Ως συνήθως, δεν υπάρχουν απλές, παρά μόνο οι παλιές γνωστές απαντήσεις: συμπάσχουσα ανησυχία, προσπάθειες για να αναδειχθεί ό, τι είναι εποικοδομητικό και αξίζει τον κόπο και να ξεπεραστούν επιβλαβείς τάσεις, προσπάθεια να συνεχίσουν να αναπτύσσονται οι δυνάμεις του κοσμικού ανθρωπισμού και οι εκτεταμένες και ριζικές δεσμεύσεις που χρειάζονται επειγόντως για να απαντήσουν στα πιεστικά και επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι.

Πάρα πολλοί πολιτικοί λόγοι στις Ηνωμένες Πολιτείες τελειώνουν με τη φράση «ο Θεός να σας ευλογεί, ο Θεός να ευλογεί την Αμερική». Γλωσσικές εκφράσεις σαν αυτή επηρεάζουν την πολιτική, την κουλτούρα και την κοινωνική πραγματικότητα;

Υποθέτω ότι η αιτιώδης σχέση βρίσκεται ουσιαστικά στην αντίθετη κατεύθυνση, αν και μπορεί επίσης να υπάρξει ανατροφοδότηση. Ένας τυμπανισμός της προπαγάνδας για το πώς «εμείς είμαστε καλοί» και «αυτοί είναι διαβολικοί», με συνεχείς ασκήσεις αυτοθαυμασμού και την κακοποίηση των άλλων, δύσκολα μπορεί να αποτύχει να έχει αντίκτυπο στην αντίληψη του κόσμου.

Τα παραδείγματα αφθονούν, αλλά απλώς για να απεικονίσουν ένα κοινό μοτίβο, πάρτε ένα τρέχον παράδειγμα από την ζενίθ της πνευματικής καλλιέργειας: το άρθρο της Samantha Power από τις 18 Αυγούστου στην έκδοση August 18 article in the New York Review of Books. Χωρίς κανένα σχετικό προσόν ή σχόλιο, η συγγραφέας παρουσιάζει τις σοφές σκέψεις του Henry Kissinger για το «τραγικό ελάττωμα της Αμερικής»: δηλαδή, «πιστεύοντας ότι οι αρχές μας είναι οικουμενικές αρχές, και επιδιώκοντας την επέκταση των δικαιωμάτων του ανθρώπου πέρα ​​από τα σύνορα του έθνους μας ... “Κανένα έθνος … δεν έχει επιβάλει στο ίδιο τις ηθικές απαιτήσεις που επιβάλει η Αμερική. Και καμία χώρα δεν έχει βασανιστεί τόσο η ίδια πάνω στο χάσμα ανάμεσα στις ηθικές της αξίας, που είναι εξ ορισμού απόλυτες, και την εγγενή ατέλεια των συγκεκριμένων καταστάσεων στις οποίες πρέπει να εφαρμοστούν”».

Για οποιονδήποτε με την ελάχιστη εξοικείωση με την σύγχρονη ιστορία, τέτοιοι ανόητοι συλλογισμοί είναι απλά ένας λόγος αμηχανίας – ή για να είμαι πιο ακριβής, φρίκης. Και αυτό δεν ήταν ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα, αλλά μια κορυφαία δημοσιογράφος της φιλελεύθερης-αριστερής διανόησης. Οι άνθρωποι που βομβαρδίζονται με πατριωτικές ανοησίες από όλες τις γωνιές είναι πιθανό να έχουν μια εικόνα για τον εαυτό τους και τον κόσμο που να συνιστά σοβαρή απειλή για την ανθρωπότητα. Δεν αποτελεί έκπληξη, υπό αυτό το φως, τόσο της ιστορικής καταγραφής όσο και των κατασκευασμένων πεποιθήσεων του εαυτού από τους ιδεολόγους, ότι οι ΗΠΑ κατατάσσονται στις διεθνείς δημοσκοπήσεις ως η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη, κανείς άλλος δεν είναι καν κοντά. Ούτε αποτελεί έκπληξη ότι ο πληθυσμός προστατεύεται από τέτοια ακατάλληλα δεδομένα από τον «ελεύθερο τύπο».

Η ρητορική χρησιμοποιείται ευρέως στις πολιτικές εκστρατείες και συχνά γίνεται κατάχρηση της μέσα στο πολιτικό πλαίσιο. Έχετε κάποια θεωρία της πολιτικής ρητορικής;

Δεν έχω καμία θεωρία περί ρητορικής, αλλά προσπαθώ να θυμάμαι την αρχή ότι κάποιος δεν πρέπει να προσπαθεί να πείσει· αντί αυτού, να προλειαίνει το έδαφος όσο καλύτερα μπορεί ώστε οι άλλοι με τις δικές τους διανοητικές ικανότητες να καθορίζουν μόνοι τους τι σκέφτονται ότι συμβαίνει και τι είναι σωστό και λάθος. Επίσης προσπαθώ, ειδικά στην πολιτική συγγραφή, να κάνω εξαιρετικά ξεκάθαρο εκ των προτέρων ακριβώς ποια είναι η θέση μου ώστε οι αναγνώστες να κρίνουν αναλόγως. Η ιδέα της ουδέτερης αντικειμενικότητας είναι στην καλύτερη περίπτωση παραπλανητική και συχνά δόλια. Δεν μπορούμε παρά να πλησιάζουμε τα σύνθετα και αμφιλεγόμενα ζητήματα -ειδικά αυτά που έχουν σημασία για τον άνθρωπο – με καθορισμένη άποψη, με έναν πέλεκυ έτοιμο να θερίσει αν θέλετε, και αυτός ο πέλεκυς πρέπει να είναι εμφανής εκ των προτέρων ώστε αυτοί στους οποίους απευθυνόμαστε να γνωρίζουν από πού προερχόμαστε στις επιλογές μας και την ερμηνεία μας των γεγονότων της ιστορίας. Ομοίως, κάθε καλός δάσκαλος γνωρίζει ότι η μεταβίβαση των πληροφοριών έχει πολύ μικρότερη σημασία από ότι να βοηθήσει τους μαθητές να αποκτήσουν την ικανότητα να ερευνούν και να δημιουργούν μόνοι τους.

Έχει γίνει δημοφιλές με το πέρασμα των χρόνων, να σκεφτόμαστε τη γνώση σαν κάτι που είναι κοινωνικά κατασκευασμένο, και οι υποστηρικτές της ιδέας ότι η γνώση είναι απλά το αποτέλεσμα ενός consensus πάνω σε οποιοδήποτε θέμα που απαιτεί έρευνα και ανάλυση λένε ότι το ίδιο ισχύει ακόμα και για την πραγματικότητα. Συμφωνείτε με αυτή την σχετικιστική άποψη της γνώσης και της πραγματικότητας;

Νομίζω ότι είναι ως επί το πλείστον μια παρεκτροπή, αν και υπάρχει ένα στοιχείο αλήθειας κρυμμένο μέσα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιδίωξη της γνώσης καθοδηγείται από προηγούμενες αντιλήψεις, και χωρίς αμφιβολία είναι συχνά, όχι πάντα, αλλά συνήθως, μια δραστηριότητα της κοινότητας. Αυτό είναι ουσιαστικά αληθές για την οργανωμένη γνώση, ας πούμε την έρευνα στις φυσικές επιστήμες. Για παράδειγμα, ένας μεταπτυχιακός φοιτητής θα έρθει και θα με ενημερώσει ότι έκανα λάθος για κάτι που είπα χθες σε μια διάλεξη γι αυτό και αυτό το λόγο, και θα το συζητήσουμε και θα συμφωνήσουμε ή θα διαφωνήσουμε, και ίσως θα γεννηθεί ένα άλλο σύνολο προβλημάτων. Λοιπόν, αυτή είναι μια φυσιολογική έρευνα, και οποιαδήποτε αποτελέσματα είναι κάποια μορφή γνώσης ή κατανόησης, το οποίο είναι, εν μέρει, κοινωνικά καθορισμένο από τη φύση αυτών των αλληλεπιδράσεων.

Υπάρχουν πολλά τα οποία δεν κατανοούμε, όπως πώς η επιστημονική γνώση αφομοιώνεται και αναπτύσσεται. Αν κοιτάξουμε σε μεγαλύτερο βάθος στους τομείς που αντιλαμβανόμαστε κάτι, ανακαλύπτουμε ότι η ανάπτυξη των γνωστικών συστημάτων, περιλαμβανομένων των συστημάτων της γνώσης και της κατανόησης, κατευθύνονται ουσιαστικά από τη βιολογική φύση μας. Στην περίπτωση της γνώσης της γλώσσας, έχουμε σαφείς αποδείξεις και ουσιαστικά αποτελέσματα για αυτό. Μέρος του προσωπικού μου ενδιαφέροντος για την μελέτη της γλώσσας είναι ότι πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να μελετηθούν αρκετά καθαρά, πολύ περισσότερο από ότι σε άλλους τομείς. Επίσης, είναι ένας τομέας που είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση και τις ανθρώπινες λειτουργίες, όχι μια οριακή περίπτωση. Εδώ, νομίζω, έχουμε μια ισχυρή απόδειξη της ευθείας επίπτωσης της βιολογικής φύσης στην φόρμα του συστήματος της γνώσης που προκύπτει.

Σε άλλους τομείς, όπως, για παράδειγμα, η εσωτερική κατασκευή του ηθικού κώδικα μας, απλά γνωρίζουμε λιγότερα, αν και υπάρχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική τρέχουσα έρευνα πάνω σε αυτό το θέμα. Νομίζω ότι η ποιοτική φύση του αντιμετωπιζόμενου προβλήματος υποδηλώνει σαφώς ένα πολύ παρόμοιο συμπέρασμα: μια άκρως καθοριστική επίδραση της βιολογικής φύσης. Όταν εξετάζει κάποιος την επιστημονική έρευνα, και πάλι, είναι γνωστά τόσο λίγα για το πώς αυτή προχωρά - πώς έγιναν οι ανακαλύψεις που έγιναν - που μειωνόμαστε σε θεωρίες και την εξέταση ιστορικών παραδειγμάτων. Αλλά νομίζω ότι η ποιοτική φύση της διαδικασίας για την απόκτηση επιστημονικών γνώσεων δείχνει και πάλι μια ιδιαίτερα καθοδηγητική επίδραση της βιολογικής φύσης. Ο συλλογισμός πίσω από αυτό είναι βασικά του Πλάτωνα, το οποίο νομίζω ότι ουσιαστικά είναι έγκυρο. Γι αυτό μερικές φορές ονομάζεται «πρόβλημα του Πλάτωνα». Το σκεπτικό των πλατωνικών διαλόγων είναι ότι ο πλούτος και η ειδικότητα και τα κοινά στοιχεία της γνώσης που έχουμε επιτύχει είναι πολύ πέρα ​​από οτιδήποτε μπορεί να εξηγηθεί από τη διαθέσιμη εμπειρία, η οποία περιλαμβάνει διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις. Και, εκτός από τις πράξεις του Θεού, αυτό αφήνει μόνο την πιθανότητα ότι η γνώση να προσδιορίζεται εσωτερικά με ουσιαστικούς τρόπους, τελικά, από βιολογική κληρονομιά.

Αυτή είναι η ίδια λογική που χρησιμοποιείται συνήθως από τους φυσικούς επιστήμονες που μελετούν οργανικά συστήματα. Έτσι, για παράδειγμα, όταν μελετάμε τη σωματική ανάπτυξη - μεταφορικά μιλώντας «κάτω από το λαιμό», δηλαδή τα πάντα εκτός από το μυαλό - παίρνουμε αυτό το σκεπτικό ως δεδομένο … Ας πούμε ότι ισχυρίζομαι ότι η διαδικασία της εφηβείας είναι ένα θέμα κοινωνικής αλληλεπίδρασης και οι άνθρωποι περνούν εφηβεία επειδή βλέπουν άλλους να το κάνουν, ότι είναι ένα ζήτημα πίεσης από την ομάδα στην οποία ανήκουν. Λοιπόν, θα γελούσατε. Γιατί; Δεν υπάρχει τίποτα στο περιβάλλον που θα μπορούσε να κατευθύνει αυτές τις πολύ συγκεκριμένες αλλαγές στον οργανισμό. Κατά συνέπεια, όλοι μας θεωρούμε δεδομένο ότι είναι βιολογικά καθορισμένες, ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν είναι με κάποιο τρόπο προγραμματισμένα να υποβληθούν στην εφηβεία σε ένα ορισμένο στάδιο της ανάπτυξης. Είναι οι κοινωνικοί παράγοντες άσχετοι με την εφηβεία; Όχι, καθόλου. Η κοινωνική αλληλεπίδραση θα συνδέεται σίγουρα με τη διαδικασία της εφηβείας. Υπό ορισμένες συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης, μπορεί ακόμα και να μην συμβεί. Η ίδια λογική ισχύει όταν η έρευνα προχωρά στα θέματα «πάνω από το λαιμό».

Επιστρέφοντας στο θέμα του συνδέσμου μεταξύ θρησκείας και πολιτικής, έχει ειπωθεί από αρκετούς σχολιαστές ότι η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης είναι ένας θρησκευτικός και όχι εδαφικός πόλεμος. Έχει εγκυρότητα αυτός ο ισχυρισμός;

Το σιωνιστικό κίνημα ήταν αρχικά κοσμικό, αν και τα θρησκευτικά στοιχεία κερδίζουν σταδιακά ένα σημαντικά μεγαλύτερο ρόλο, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο του 1967 και την έναρξη της κατοχής, η οποία είχε σημαντικές επιπτώσεις στην ισραηλινή κοινωνία και πολιτισμό. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθές στο στρατό, ένα ζήτημα που έχει βαθιά απασχολήσει τους στρατιωτικούς αναλυτές από τη δεκαετία του 1980 (οι προειδοποιήσεις Yoram Peri εκείνη την εποχή ήταν οξυδερκείς) και όλο και περισσότερο σήμερα. Τα παλαιστινιακά κινήματα ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό κοσμικά, αν και ο θρησκευτικός εξτρεμισμός αυξάνεται επίσης - σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, στην πραγματικότητα, καθώς οι κοσμικές πρωτοβουλίες οπισθοχωρούν βίαια και τα θύματα ζητούν κάτι άλλο για να πιαστούν. Και πάλι, θα ήταν παραπλανητικό νομίζω να θεωρείται η σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης ως ένας θρησκευτικός πόλεμος. Ό,τι κι αν πιστεύει κάποιος γι αυτόν, ο Σιωνισμός είναι ένα εποικιοκρατικό-αποικιοκρατικό κίνημα, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται.

Ποια είναι η άποψη σας για τον γαλλικό νόμο για την εκκοσμίκευση για τα εμφανή θρησκευτικά σύμβολα; Ένα βήμα προς τα μπρος ή προς τα πίσω και την πρόοδο και την οικουμενικότητα;

Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να υπάρχουν νόμοι οι οποίοι εξαναγκάζουν τις γυναίκες να αφαιρέσουν τα πέπλα τους ή τα προτιμώμενα ρούχα τους κατά την κολύμβηση. Οι κοσμικές αξίες πρέπει, νομίζω, να τιμώνται· μεταξύ αυτών, ο σεβασμός στην ατομική επιλογή, εφόσον δεν βλάπτει τους άλλους. Οι κοσμικές αξίες που πρέπει να τηρούνται υπονομεύονται όταν η κρατική εξουσία εισβάλλει σε πεδία που θα έπρεπε να είναι θέματα προσωπικής επιλογής. Αν οι Εβραίοι Χασίντικ επιλέγουν να ντύνονται με μαύρους μανδύες, λευκά πουκάμισα και μαύρα καπέλα, με τα μαλλιά σε ορθόδοξο χτένισμα και με θρησκευτική περιβολή, αυτό δεν είναι δουλειά του κράτους. Είναι το ίδιο όταν μια Μουσουλμάνα γυναίκα αποφασίζει να φορέσει ένα μαντίλι ή να κολυμπήσει με «μπουρκίνι».

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στα Αγγλικά στο Truth-Out

Πηγή: thepressproject.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η προσφυγιά και το φασιστικό φαινόμενο

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


"Ακαμάτηδες", "Κλέβουν τις δουλειές μας": οι επικρίσεις αυτές κατά των γάλλων και βέλγων προσφύγων στη Βρετανία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν οι ίδιες μ' αυτές που διατυπώνονται σήμερα εναντίον των ευρωπαίων μεταναστών ή προσφύγων, σύμφωνα με μια πανεπιστημιακή μελέτη. «Είναι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς πως πολλές συζητήσεις σχετικά με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που είχαν γίνει στην περίοδο 1914-18, είναι ακριβώς οι ίδιες μ' αυτές που έχουμε σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο καθηγητής Ρίτσαρντ Γκρέισον, ειδικός για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου, και επόπτης της μελέτης.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα με τη σημερινή ρητορική και πρακτική των ρατσιστών, η οποία παραπέμπει σε ανάλογες στις αρχές του 20ου αιώνα. Μη λησμονούμε ότι τη θέση των σημερινών μεταναστών κατείχαν, παλαιότερα, οι Έλληνες πρόσφυγες. Είναι γνωστό το πογκρόμ του 1916 εναντίον των προσφύγων, που κατέφευγαν στην Ελλάδα για να γλιτώσουν από τη γενοκτονία των Τούρκων, αλλά και εναντίον των Ελλήνων των νέο-απελευθερωμένων περιοχών, όπως η Κρήτη. Η εγχώρια Κου Κλουξ Κλαν της εποχής εκείνης, ή η Χρυσή Αυγή αν θέλετε, ήταν οι περίφημοι «Επίστρατοι», που είχαν ιδρύσει οι Δημήτριος Γούναρης και Ιωάννης Μεταξάς.

Κατά τα «Νοεμβριανά» υπήρξε αληθινό πογκρόμ με προγραφή σπιτιών και καταστημάτων που είχαν σημαδευτεί με κόκκινη μπογιά. Ο Γεώργιος Βεντήρης γράφει: «Από της 19 μέχρι 23 Νοεμβρίου, ωδηγούντο πλησίον του φθισιατρείου "Σωτηρία" Μικρασιάται κυρίως πρόσφυγες και εθανατώνοντο ως κατάσκοποι των Αγγλογάλλων». Ο Φοίβος Γρηγοριάδης υπολογίζει ότι ο αριθμός των δολοφονημένων ήταν περί τους 20. Γράφει: «απλοί άνθρωποι του λαού θα δολοφονηθούν στους δρόμους και στα μικρά Φρουραρχεία (σ.σ. συνοικιακά κέντρα των επιστράτων)».

Η τότε κυβέρνηση είχε δημιουργήσει στρατόπεδο προσφύγων στη Σούδα κατά το ανάλογο των σημερινών «κέντρων φιλοξενίας μεταναστών». Oι εγκλεισμένοι, που μεταφέρονταν από την Αθήνα, πέθαιναν κατά δεκάδες από διάφορες ασθένειες και πείνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κεντρικό σύνθημα του συλλαλητηρίου του 1923 στους στύλους του Ολυμπίου Διός ήταν «Φωτιά στους τουρκόσπορους πρόσφυγες» και αφορούσε τους τραγικούς μικρασιάτες. Ο Γεώργιος Βλάχος, μάλιστα, τους χαρακτήρισε «προσφυγική αγέλη».

Ομοίως απεχθής ήταν και η πρόταση του Ν. Κρανιωτάκη, εκδότη του «Πρωινού Τύπου», που ζητούσε εν έτει 1933 να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορούν κίτρινο περιβραχιόνιο(ανάλογο αυτού που φόρεσαν οι ναζί στους Εβραίους) ώστε να τους αποφεύγουν οι γηγενείς και… αυτόχθονες, όπως θέλουν και σήμερα να αυτοπροσδιορίζονται έναντι των ετερόχθονων (ξένων) πολλοί Έλληνες (όχι μόνο χρυσαυγίτες).

Ακόμη και τα εργατικά σωματεία ήταν εναντίον των μεταναστών. Έτσι, το 1914 το Εργατικό Κέντρο Αθηνών με ψήφισμά του απευθυνόταν σε όλα τα εργατικά σωματεία της Ελλάδας, και ζητούσε «να μην επιτρέπηται εις τους πρόσφυγας να εργάζονται εις τας εργασίας εντοπίων εργατών…»! Ο χειρότερος εχθρός των μεταναστών είναι το εγχώριο «εσωτερικό προλεταριάτο», καθώς έβλεπε στο πρόσωπο των πρώτων τον προηγούμενο εαυτό του. Αλλά η σύγκρουση με τους μετανάστες(εμφύλιος των «κάτω») είναι μία αρχαία μέθοδος για να μεταθέτουν οι επικυρίαρχοι τη σύγκρουση από την πρωταρχική αιτία της (δηλαδή εναντίον τους) σε δευτερεύουσα(ήτοι μεταξύ των «κάτω»). Η νομιμοποιητική βάση του «κοινωνικού πολέμου» είναι ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες, αυτοί που μας παίρνουν τις… δουλειές. Στην πραγματικότητα, το σύστημα χρησιμοποιεί τους μετανάστες τόσο ως φθηνό εργατικό δυναμικό αλλά και ως εξιλαστήριο θύμα, σαν έναν αποδιοπομπαίο τράγο προκειμένου να αιτιολογήσει τη χρεοκοπία του.

Στην περίπτωση, όμως, της Χρυσής Αυγής έχουμε μία αντιμετώπιση και κατά το ανάλογο των ΗΠΑ. Εκεί η κυρίαρχη ελίτ, οι περίφημοι ληστοβαρώνοι –βιομήχανοι και χρηματοπιστωτικό σύστημα- που δρούσαν στη βάση της «νόμιμης παρανομίας», αφού χρησιμοποίησαν τη Μαφία για να τσακίσουν τις απεργίες των εργατών και να διαλύσουν τα συνδικάτα με τις «ραπτομηχανές Σικάγου»(τα αυτόματα όπλα των μαφιόζων), στη συνέχεια στράφηκαν εναντίον της. Αυτό επεδίωξαν και στο Πέραμα κάποιοι εγχώριοι εφοπλιστές μέσω της ΧΑ. Η Μαφία, όπως και η Χρυσή Αυγή, κατείχε την «αγορά της αμαρτίας»(μαστροπεία, προστασία, παράνομη εργασία, διακίνηση αλκοόλ και ναρκωτικών, τζόγος…). Και στις δύο χώρες οι θεσμοί(αστυνομία, πολιτοφυλακή, θρησκευτικές οργανώσεις) συνδέονται υπόγεια ως συγκοινωνούντα δοχεία με τις παρακρατικές οργανώσεις. Έτσι εξηγούνται και οι εκτελέσεις αφροαμερικανών από αστυνομικούς των ΗΠΑ.

Ενίοτε και ανάλογα με τις συνθήκες το «φασιστικό» φαινόμενο θα αφήνεται να εκδηλωθεί με τα τρομοκρατικά χαρακτηριστικά του έτσι ώστε να αποτρέπει την αγανάκτηση του πληθυσμού να κινείται προς μία πραγματικά αντισυστημική κατεύθυνση. Όταν, όμως, θα τείνει να τεθεί εκτός ελέγχου, θα χτυπιέται στο κεφάλι. Τότε η κυρίαρχη τάξη θα παρουσιάζεται με το δήθεν αντιφασιστικό προσωπείο της, «ξεπλένοντας» έτσι τη φασιστική πρακτική της(ανεργία, εξαθλίωση, στέρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Εκτός και αν κρίνει, όπως στην Ιταλία(οι μεγαλογαιοκτήμονες) και στη Γερμανία(οι μεγαλοβιομήχανοι), διαφορετικά, οδηγώντας το φασισμό και το ναζισμό αντίστοιχα στην εξουσία…

Πηγή: ΑrtiΝews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »