Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Κάντο όπως η… Βαρκελώνη!

Της Ζηνοβίας Σαπουνά*


Την περασμένη Τετάρτη –όπως και πάμπολλες Τετάρτες αυτή τη χρονιά– καταγράφηκε ένταση στο Ειρηνοδικείο Αθηνών την ώρα που μέλη πολιτικών σχηματισμών (ΛΑΕ, Πλεύση Ελευθερίας) και κοινωνικών κινημάτων (Κίνημα Δεν Πληρώνω) έβγαζαν συμβολαιογράφους έξω από το κτίριο προκειμένου να μην πραγματοποιηθούν πλειστηριασμοί.

Μια διμοιρία της ΥΜΕΤ βρισκόταν εντός της αίθουσας του Ειρηνοδικείου για να επιβάλει την… τάξη, με τον ίδιο –λίγο πολύ– τρόπο που στις 2 Σεπτεμβρίου ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις είχαν παραταχθεί αξημέρωτα στο Ρέθυμνο έξω από το κατάστημα κάποιου «κόκκινου» δανειολήπτη, το δάνειο του οποίου είχε πουληθεί σε αμερικανικό fund και ο εκπρόσωπος του fund είχε προσέλθει για να κάνει κατάσχεση.

Πλειστηριασμοί ακινήτων, κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών για να πληρωθούν χρέη στην εφορία, καταστήματα που βγαίνουν στο σφυρί, τράπεζες που απαιτούν ληστρικά να αποπληρωθούν τα δάνεια που έδωσαν αφειδώς τα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας, συνιστούν μερικές μόνον από τις πολλές όψεις των δυσβάσταχτων καταστάσεων που καλούνται να ζήσουν και ζουν χιλιάδες συμπολίτες μας.

Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά τα τελευταία δύο χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη «λαϊκή δεξιά» των Ανεξάρτητων Ελλήνων συνεχίζουν με τις πολιτικές τους να ισοπεδώνουν όχι απλά τις κατακτήσεις της ελληνικής κοινωνίας αλλά να ισοπεδώνουν ακόμα και τα βασικά αγαθά που συνθέτουν το πλαίσιο μιας αξιοπρεπούς ζωής όπως για παράδειγμα είναι η στέγαση. Παρομοίως έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά για την παθητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και τη γενικευμένη παραίτησή της από αγώνες και διεκδικήσεις.

Με το παρόν σημείωμα, επιθυμία είναι να αναδειχθεί πως μπορεί η ιστορική μνήμη να αποτελέσει παράδειγμα. Παράδειγμα για το γεγονός πως λύσεις υπάρχουν ή μπορούν να υπάρξουν, εάν ο ατομικισμός, ο φόβος και η αδράνεια της πλειονότητας δώσουν τη θέση τους στην αλληλεγγύη και τη δράση.

Εν προκειμένω, ένα φωτεινό ιστορικό παράδειγμα έρχεται από την παινεμένη Βαρκελώνη της περιόδου 1910-1936.

Το 1922 ένα ισχυρό συνδικάτο ενοικιαστών έφτασε να εξαγγείλει απεργία σε συνεργασία με το συνδικάτο οικοδόμων. Την περίοδο εκείνη καταγράφονταν συνεχείς διαμαρτυρίες για να μειωθούν τα ενοίκια ή οι τιμές των τροφίμων, απεργοί και άνεργοι αρνούνταν να πληρώσουν στα εστιατόρια, η κατάληψη κατοικιών ήταν σε ημερήσια διάταξη, όπως επίσης και οι παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τις οικίες των μεγαλοϊδιοκτητών (Κάρλος Τάιμπο, Να ξανασκεφτούμε την Αναρχία).

Αν μπόρεσε η Βαρκελώνη του περασμένου αιώνα, γιατί να μην μπορέσει η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη ή η Λάρισα του 2017;

Αν μπορούν μια χούφτα άνθρωποι στα Ειρηνοδικεία να σταματούν πλειστηριασμούς, γιατί να μην μπορέσουν χιλιάδες στους δρόμους να ανατρέψουν πολιτικές;

*Η Ζηνοβία Σαπουνά είναι δημοσιογράφος

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα παιδιά του Τσε στη Βολιβία

Κόσμος


«Σε στιγμές είναι απειλητικές για την κυριαρχία των λαών της δικής μας Αμερικής, μας καλεί η ανάγκη να ανεμίσουμε τις σημαίες του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Του Kομαντάντε που αγωνίστηκε για έναν καλύτερο κόσμο, αναπτύσσοντας τη δική του σκέψη, μέσα από ένα δημιουργικό και αυτόχθονα μαρξισμό, συνδυάζοντας συνεκτικά και με συνέπεια τη σκέψη, το λόγο και την πράξη. Είναι γι’ αυτές του τις αρετές που αγαπήθηκε και είναι πάντα παρών σε όλους τους εξεγερτικούς αγώνες όχι μονάχα της ηπείρου μας, αλλά όλου του πλανήτη». Με αυτά τα λόγια η Επιτροπή για τα 50 Χρόνια του Τσε στη Βολιβία καλεί τους έντιμους ανθρώπους του πλανήτη να τον τιμήσουν, «συνεχίζοντας να αγωνίζονται και να συζητούν, να σκέφτονται και να οργανώνονται».

Ο Βολιβιάνος πρόεδρος Έβο Μοράλες δήλωσε αυτήν την εβδομάδα ότι τα τέσσερα παιδιά του Τσε, που ζουν στην Κούβα, θα πάρουν μέρος τον επόμενο μήνα σε «συγκέντρωση των λαών εναντίον του ιμπεριαλιστικού και καπιταλιστικού συστήματος», που θα πραγματοποιηθεί στο Λα Ιγκέρα της Βολιβίας – το χωριό στο οποίο δολοφονήθηκε ο μεγάλος Λατινοαμερικάνος επαναστάτης. Oι εκδηλώσεις που θα γίνουν στη Βολιβία, και θα κορυφωθούν στο Λα Ιγκέρα, «είναι φόρος τιμής στον Ερνέστο Γκεβάρα, αλλά ταυτόχρονα σηματοδοτούν την επανεκκίνηση του αγώνα των λαών μας ενάντια στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό», τόνισε ο Μοράλες.

Πράγματι, μισό αιώνα μετά το θάνατό του, οι βαθιές πεποιθήσεις, το πείσμα και η ανιδιοτέλεια του Τσε εξακολουθούν να τον κρατούν ζωντανό στη μνήμη των λαών της Λατινικής Αμερικής. Όσο για τον άνθρωπο που υλοποίησε την εντολή δολοφονίας του Τσε, τον 27χρονο τότε λοχία Μάριο Τεράν, ζει πάντα με τις τύψεις του στη Βολιβία. Εγκαταλειμμένος απ’ όλους και πάμφτωχος, το 2006 αναγκάστηκε να καταφύγει στους Κουβανούς εθελοντές γιατρούς που έφτασαν στη Βολιβία για να προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους! Αυτοί τον γιάτρεψαν από τον καταρράκτη, επαναφέροντας την όρασή του. Ίσως αυτή η πράξη ανθρωπιάς να ήταν και η πιο γλυκιά «εκδίκηση» για τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αξιοπρέπεια...

Στέφανος Μαντζαρίδης

Global Dignity

Αξιοπρέπεια... Ναυαρχίδα του στόλου των λόγων για τους περισσότερους από τους δυνατούς αυτού του κόσμου. Μια λέξη όμορφη μα τόσο κούφια, άδεια από συναισθήματα και δονήσεις όταν πρέπει να μετατραπεί από απλή λέξη σε πράξη...

Είπαν πως πολεμάνε για την ελευθερία της επιλογής και για την ισότητα των ανθρώπων μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη βία. Κι οι ίδιοι τους ήταν οι πρώτοι που κουρέλιασαν την αξιοπρέπεια ποδοπατώντας την δυνατότητα της επιλογής σε όποιον πήγαινε αντίθετα σε εκείνο που εκείνοι όρισαν ως ρεύμα του ποταμού... Του ποταμού που, πάντα, οι ισχυροί καθορίζουν τις όχθες και το ρου...

Κι αν κάποιος βρει τη δύναμη κόντρα στο ρεύμα των πολλών να κολυμπήσει, τον τσακίζουν στη στιγμή με όπλο τα χειρότερα ένστικτα που έχει βαθιά χωμένα μέσα του ο άνθρωπος.

  • Θλίψη, οργή και αηδία! Για όλους εκείνους που με τη δύναμη των όπλων ορίζουν τις ζωές των αδυνάτων.
  • Όνειδος! Σε όλους εκείνους που απαντάνε με βία στις ιδέες...
  • Εγκλήματα! Οι πράξεις όλων εκείνων που νομίζουν πως είναι οι αφέντες των ψυχών μας...
  • Ντροπή! Για όλους εμάς που αφήσαμε το τέρας να γιγαντώνει χωρίς ποτέ να βρούμε τη δύναμη να σηκωθούμε όρθιοι απέναντι του...

Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμούλα που χωρίζει τον άνθρωπο απ' τον "άνθρωπο". Κι όταν κάποιος τη διαβεί, επιστροφή δεν έχει... Αλλάζει, πλημμυρίζει από μίσος γεμισμένος μέχρι της ψυχής του τα πιο μακρινά κι απόκρυφα σημεία. Και μετατρέπεται στο πιο άγριο ζώο που είδαν ποτέ τα μάτια κι η ψυχή της γης.

Πολεμάει με λύσσα το διαφορετικό από εκείνον, φοβάται βλέπεις πως αν φανεί η γύμνια της ψυχής του θα είναι ευάλωτος και θα δακρύσει.

Φοράει, έτσι, την πανοπλία της απανθρωπιάς, καβαλάει το άλογο της σκληράδας και παίρνει το κεφάλι της αξιοπρέπειας του λάφυρο εκεί στα τάρταρα που γοργά πια, δίχως να το γνωρίζει, πηγαίνει με φόρα.

Caritas Australia

Ένα λουλούδι και μια αγκαλιά σε όλους εκείνους που ποδοπατήθηκε η αξιοπρέπεια τους και δολοφόνησαν τα όνειρα τους. Κι ένα δάκρυ παρέα με μια υπόσχεση πως ως εδώ ήταν η αδιαφορία κι ο φόβος των πολλών απέναντι στους λίγους...

Γιατί μονάχα έτσι ο "άνθρωπος" μπορεί άνθρωπος να ξαναγίνει...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μοναχικές πορείες...

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Κάποιοι Νοέμβρηδες αντηχούν ακόμη στο μυαλό μου. Μουσική από Θεοδωράκη και Φαραντούρη, Μικρούτσικο και Δημητριάδη. Και νωρίς το μεσημέρι, σαν τελειώσει η σχολική επέτειος παίρνω πάντα μονάχος μου τους δρόμους.

Διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, άδειες βιτρίνες, βιαστικοί περαστικοί, σουβλάκι στη λαδόκολλα και καπουτσίνο με κανέλα στο χέρι.

Κάποιες φορές κοντοστέκομαι στην άκρη του πεζοδρομίου με την κρυφή ελπίδα ότι έναν Καλτεζά, έναν Κουμή, μια Κανελλοπούλου, έναν Μαρίνο ή κάποιον Φύσσα αργά ή γρήγορα θα συναντήσω.

Κι ύστερα πάλι σκύβω το κεφάλι, υψώνω τα τρύπια λάβαρά μου και ακόμη πιο μονάχος σφίγγω τα δόντια μου και συνεχίζω.

Πηγή: artinews.gr



Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πανικός του χρόνου

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


«Δεν τον προλάβαμε…». Το άκουσα τόσες φορές... Μια φράση δηλωτική της συνάφειας του χρόνου με τη ζωή. Αλλά και με το χρήμα. Γιατί δεν είναι μόνο ο χρόνος χρήμα αλλά και το χρήμα χρόνος. Γιατί αν έχεις «χρήμα» παρακάμπτεις την φοβερή λίστα του δημόσιου νοσοκομείου «φακελώνοντας» ή πηγαίνοντας σε ένα ιδιωτικό. Κι όταν μιλώ για χρήμα δεν εννοώ μόνο το «ζωντανό» με το οποίο αγοράζεις χρόνο και ζωή(όχι πάντα-δεν αγοράζονται όλα ούτε πουλιούνται) αλλά και το «συμβολικό» χρήμα, ή κεφάλαιο, όπως… επιστημονικά λέγεται το «μέσο».

Η στέρηση, λοιπόν, χρημάτων και πρόσβασης, η ανεργία, η μη προοπτική, προπάντων ο «πανικός του χρόνου», εκεί στο κρεβάτι του αρρώστου, του δικού, καθιστά την οδύνη ανυπόφορη. Εδώ το δευτερόλεπτο γίνεται αιώνας και ο χρόνος βράχος και βρόγχος.

Κι αν ο χρόνος σταματάει για τους «κάτω», για τους «πάνω» κυλά τρελά. Γι’ αυτό λέγεται ότι η ώρα Γκρήνουιτς θα σταματήσει να είναι η κοινή ώρα καθώς δεν μπορούν να συντονιστούν σ’ αυτή τα χρηματιστήρια και τα GPS. Με άλλα λόγια, οι «πάνω» προτίθενται να ρυθμίσουν τον υστερικό «πανικό» του χρόνου τους ώστε να είναι συμβατός με τη δική τους κανιβαλική δραστηριότητα. Με άλλα λόγια, θα κανιβαλίσουν ακόμα και το χρόνο.

Στις εσχατιές της κοινωνίας, αντίθετα, ενδημεί μία κολασμένη χρονικότητα, μια απόκεντρη χρονικότητα, ένας δυστυχισμένος «πανικός» του χρόνου. Εκεί οι λεπτοδείκτες σταματούν, η «στιγμή» φράζει τον ορίζοντα της καταθλιπτικής χρονικότητας κι ο πόνος γίνεται αιώνιος, μια κόλαση χωρίς προοπτική απάλυνσης. Θυμάμαι τους γιατρούς (όχι όλους, μα τους πιο πολλούς) πως έτρεχαν για τον έναν ασθενή και πως αδιαφορούσαν (για την ακρίβεια «κατέβαζαν ταχύτητα») για τον άλλο. Πως το χρήμα συντόμευε το χρόνο εκεί που έπρεπε και πως η έλλειψή του τον επιμήκυνε απέραντα, οδυνηρά, αναβάσταχτα. Γι’ αυτό, λέω, πως οι κάτοικοι της δυστυχίας δεν έχουν άλλο τρόπο, θα ξανακερδίσουν το χαμένο χρόνο τους μόνο μέσα από τον αγώνα για κοινωνική ισότητα, που είναι και ισότητα απέναντι στο χρόνο.

Πηγή: artinews.gr



Γιώργος X. Παπασωτηρίου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μια αναρχική κοινωνία στο φεγγάρι

Γελωτοποιός


«Από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σ’ αυτό το κομματάκι.» (Μιχαήλ Μπακούνιν)

«Τι αξίζει μια αναρχική κοινωνία που φοβάται τους αναρχικούς;» (Ούρσουλα Λε Γκεν)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα (μα και μειονέκτημα) του αναρχισμού σε σχέση με τα άλλα πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά συστήματα είναι ότι ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα.

Λειτουργεί εξαιρετικά σε μικρότερες κοινότητες-κολλεκτίβες ατόμων που ασπάζονται τις ιδέες του, όμως τι θα συνέβαινε αν όλος ο πληθυσμός μιας ηπείρου -ή ενός πλανήτη- ήταν αναρχικοί;

Η θεωρία απ’ την εφαρμογή κάθε ιδέας (ιδεολογίας) συνήθως απέχει όσο ένα θεατρικό κείμενο απ’ την παράσταση. Κάθε σκηνοθέτης δίνει διαφορετικές οδηγίες για το πώς θα παιχτεί το έργο, κι οι υπόλοιποι συντελεστές (ηθοποιοί, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, φωτιστής, συνθέτης, ταξιθέτες, ακόμα κι οι θεατές, σίγουρα ο χώρος) επηρεάζουν το αποτέλεσμα. Έτσι το καλύτερο έργο μπορεί να γίνει μια αποτυχημένη παράσταση.

~~

Ο φιλελευθερισμός, έτσι όπως εφαρμόζεται στις ΗΠΑ, έχει οδηγήσει σε μια κοινωνία φυλακισμένων (οι ΗΠΑ έχουν το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού κρατουμένων), στο πιο μιλιταριστικό και επιθετικό κράτος στη σύγχρονη -τουλάχιστον- ιστορία, μια κοινωνία που χρησιμοποιεί ως καύσιμη ύλη τους πολέμους και την εσωτερική εκμετάλλευση των «κατώτερων» για να παράγει έργο.

Στις σκανδιναβικές όμως χώρες, όπου ο καπιταλισμός δεν είναι άκρατος, μοιάζει να λειτουργεί καλύτερα για τους πολίτες της (η Σουηδία έχει να εμπλακεί σε πόλεμο απ’ το 1814).

Ο μαρξισμός στην ΕΣΣΔ εφαρμόστηκε ως απόλυτα συγκεντρωτικός, δημιουργώντας ένα γραφειοκρατικό-κρατικό τέρας. Στην Κούβα, παρά το οικονομικό εμπάργκο, έχει καλύτερα αποτελέσματα και στη Χιλή του Αλιέντε, όσο καιρό του επέτρεψε η CIA, έμοιαζε να πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

~~

Όμως ο αναρχισμός, αφού μία απ’ τις βασικές του «αρχές» είναι η έλλειψη κράτους, πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε κάποιο κράτος; Θα έπρεπε να είναι μια κοινωνία ατόμων εκτός κράτους (και έθνους). Οπότε θα έπρεπε να αφορά σε ολόκληρο τον πλανήτη -ή έστω μια ήπειρο;

Ιστορικό παράδειγμα αναρχικής κοινωνίας δεν υπάρχει για να διαπιστώσουμε πώς θα εξελισσόταν η ιδεολογία του αναρχισμού στην πράξη. Ευτυχώς υπάρχει η φαντασία της Ούρσουλα Λε Γκεν.

~~

Στο βιβλίο της Λε Γκεν «Ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων» (The Dispossessed, 1974) μαθαίνουμε (φανταζόμαστε) πώς θα λειτουργούσε μια αναρχική -αναρχοκομμουνιστική για την ακρίβεια- κοινωνία.

Οι αναρχικοί που κατοικούν στον δορυφόρο Ανάρες έχουν δημιουργήσει μια αξιοθαύμαστη κοινωνία αλληλεγγύης, όπου δεν υπάρχουν ανισότητες ούτε εκμετάλλευση -αφού δεν υπάρχει καν χρήμα.

Οι κάτοικοι του Ανάρες είναι αυτοεξόριστοι απ’ τον μητρικό πλανήτη, όπου κυριαρχούν δια της βίας το ακραία φιλελεύθερο κράτος Α-Ιό (ΗΠΑ) και το ακραία συγκεντρωτικό κράτος Θου (ΕΣΣΔ), κι οι οποίοι συγκρούονται για την κυριαρχία σε κάποιον βρώμικο πόλεμο -όπως εκείνον του Βιετνάμ (και ποιος πόλεμος δεν είναι βρώμικος άλλωστε;)

Στον αναρχικό Ανάρες δεν υπάρχουν κράτη, δεν υπάρχει εξουσία, ούτε αστυνομία ή φυλακές. Δεν υπάρχει ιδιοκτησία και αφεντικά, δεν υπάρχουν νόμοι και δικαστήρια, δεν υπάρχει θρησκεία και παπάδες, δεν υπάρχουν γάμοι και διαζύγια, δεν υπάρχει στρατός και πόλεμος, δεν γίνονται εκλογές ούτε διορίζονται γενικοί γραμματείς.

Είναι η ιδανική αταξική, αναρχική, αχρήματη κοινωνία.

Είναι όμως ιδανική;

~~

Αν η Λε Γκεν ήταν κακή μυθιστοριογράφος θα παρουσίαζε την αναρχία του Ανάρες ως κάτι άψογο.

Όμως λέει, με το στόμα μια ηρωίδας απ’ την Α-Ιό: «Καταργήσατε τους παπάδες και τους διχαστές, τη νομοθεσία, για το διαζύγιο κι όλα τα σχετικά, αλλά διατηρήσατε το πρόβλημα που κρύβεται πίσω τους. Το τοποθετήσατε μέσα σας, στη συνείδηση σας. Και βρίσκεται πάντα εκεί.»

Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος, ο φυσικός Σεβέκ, είναι ένας αναρχικός που δεν ταιριάζει στον αναρχισμό του Αναρές. Γιατί αντιλαμβάνεται ότι πλέον η ιδέα της αναρχίας έχει γίνει σύστημα, έχει γίνει αναρχισμός, που δεν μπορεί να δεχτεί καμιά καινούρια ιδέα.

Η αν-αρχία έχει γίνει αρχή απαραβίαστη. Όσοι αντιτίθονται σ’ αυτήν την αρχή, ως αναρχικοί, βρίσκονται αντιμέτωποι με την αναρχική κοινωνία (οξύμωρο;).

Κάποιοι επιβιώνουν λάθρα, κάποιοι στέλνονται «με τη θέληση τους» στη κλινική (ψυχιατρείο ουσιαστικά) προκειμένου να συνειδητοποιήσουν το λάθος τους.

Η Λε Γκεν χρησιμοποιεί ως σύμβολο τον πανταχού παρόντα τοίχο, τον τοίχο κάθε συστήματος, κάθε ιδεολογίας, που διαχωρίζει τους «εμείς» απ’ τους «άλλους». Ακόμα κι η έλλειψη αρχών, η αναρχία, όταν γίνεται αρχή κι αποκλείει την ποικιλότητα, οδηγεί την κοινωνία σε στασιμότητα.

«Τι αξίζει μια αναρχική κοινωνία που φοβάται τους αναρχικούς;»

~~

Μια παρόμοια ιδέα εντόπισα στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Πρίμο Λέβι «Το περιοδικό σύστημα», όπου ο Ιταλοεβραίος συγγραφέας γράφει, αναφερόμενος στη φασιστική Ιταλία:

«Για να γυρίζει η ρόδα, για να συνεχιστεί η ζωή, χρειάζονται οι μη καθαρότητες και κάτι ακόμα παραπάνω. Ακόμα και στο έδαφος, όπως όλοι ξέρουμε, για να γίνει γόνιμο, χρειάζονται ακαθαρσίες. Χρειάζεται η διαφωνία, το διαφορετικό, το αλάτι και το σινάπι. Ο φασισμός δεν τα θέλει, τα απαγορεύει, τους θέλει όλους όμοιους.»

Τη διαφορετικότητα του Σεβέκ, που είναι πιο αναρχικός απ’ τους αναρχικούς συμπολίτες του, δεν μπορεί να τη δεχτεί η κοινωνία. Όμως χωρίς «ακαθαρσίες» δεν υπάρχει ζωή, κάθε ιδέα γίνεται ιδεολογία, ένα κλειστό σύστημα.

«Από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σ’ αυτό το κομματάκι», έγραφε ο Μπακούνιν.

Αυτό το «κομματάκι» στο βιβλίο της Λε Γκεν είναι ο Σεβέκ, που προσπαθεί να γκρεμίσει όλους τους τοίχους. Και βρίσκεται εξόριστος από παντού, ξένος για όλους, μόνος αλλά απτόητος, συνεχίζοντας να υπερασπίζεται αυτό που θεωρεί σωστό.

~~

Εν κατακλείδι: Διαβάζω ότι η πρώτη αναφορά της λέξης «αναρχία» υπάρχει στο Επτά επί Θήβας του Αισχύλου. Και τη ξεστομίζει μια γυναίκα, η Αντιγόνη:


Μα κ’ εγώ λέω σ’ αυτούς τους άρχοντες της Θήβας:
κι αν δε βρεθεί κανείς μαζί μου να τον θάψει,
πάνω μου εγώ τον κίνδυνο μόνη θα πάρω
τον αδερφό μου θάβοντας• κι ούτε ντροπή μου
τόχω να δείξω αντάρτισσα γνώμη στη πόλη. (ουδ’ αισχύνομαι
έχουσ’ άπιστον τήνδ’ αναρχίαν πόλει ).


Και στο βιβλίο της Λε Γκεν η θεμελιώτρια της αναρχικής κοινωνίας του Ανάρες είναι μια γυναίκα, η Όντο.

Η Αντιγόνη εναντιώθηκε στους νόμους. Έπραξε όπως θεωρούσε ότι έπρεπε να πράξει -και το πλήρωσε με τη ζωή της. Αυτό το κομματάκι ελευθερίας είναι η ιδανική αναρχία.

Η συνείδηση, η υπευθυνότητα και η πράξη του κάθε ατόμου που μπορεί να οδηγήσει σε μια ανοιχτή κοινωνία, όπου δεν θα υπάρχουν πιο ίσοι απ’ τους ίσους, ούτε καθαροί κι ακάθαρτοι, ούτε ανώτεροι και κατώτεροι, ούτε εμείς κι οι άλλοι, μια κοινωνία χωρίς τοίχους.

Μια ολότητα της ανθρωπότητας -που ακούγεται σαν ουτοπία, μέχρι που να συμβεί.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το βιβλίο της Ούρσουλα Λε Γκεν (εκδόσεις Parsec) μου το δώρισε ο Δημήτρης, απ’ τα βιβλιοπωλεία Ατραπός που είναι φίλος του μπλογκ, και τον ευχαριστώ πολύ για τον δρόμο που μου άνοιξε (κάθε βιβλίο είναι ένας καινούριος δρόμος).

Διαβάστε και «Το Περιοδικό Σύστημα» του Πρίμο Λέβι, εκδόσεις Καστανιώτη.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο «δουλοπρεπής» ελληνικός λαός και η «υπερηφάνια» των ξεπεσμένων

Του Προκόπη Μπίχτα


Έχει γίνει της μόδας να κατηγορείται ο ελληνικός λαός για δουλοπρέπεια, προσκύνημα και αδιαφορία, επειδή «δεν σηκώνεται από τον καναπέ». Αυτές οι κατηγορίες δεν εκστομίζονται μόνο από αυτούς που κερδοσκοπούν σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων ή από αυτούς που βολεύονται όπως-όπως στο καθεστώς της αποικίας χρέους, αλλά κυρίως από αυτούς που πλασσάρονται δημόσια σαν ασυμβίβαστες και αδούλωτες ψυχές, οι οποίες έχουν τον χρόνο και τα μέσα να εκτοξεύουν λιβέλλους, αλλά δεν έχουν καμμία όρεξη να κάνουν τίποτα περισσότερο.

Είτε αυτές οι νευρωσικές κραυγές εκφράζονται στον δημόσιο λόγο είτε ιδιωτικά και αν το φέρει η κουβέντα(!),  δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αν θεωρήσουμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι ένα μεταφυσικό γεγονός, αλλά είναι προϊόν ιστορικών συνθηκών, αποτέλεσμα αιτιών και αλλάζει όταν δημιουργηθεί η κατάλληλη συγκυρία. Η πραγματικότητα του κυκλώνα δεν είναι η πρόσκαιρη ηρεμία που βασιλεύει στο μάτι του, αλλά είναι ο ίδιος ο κυκλώνας.

Οι αφορισμοί των αγανακτισμένων κατηγόρων, που τους βαφτίζουν «επιχειρήματα», είναι καρπός καφενειακών συζητήσεων, ανυπόφορης τηλοψίας και ημινέκρωσης των δευτερευόντων κέντρων του εγκεφάλου, που τους οδηγούν στην αναπαραγωγή των λυσσασμένων κραυγών των δολοφόνων της χώρας, μόνο που προέρχονται από ημιεπαναστατική και όχι από αντιλαϊκή θεώρηση(!) Αναφέρονται στον «τεμπέλη», «αδιάφορο» και «άχρηστο» Έλληνα, δηλαδή, χωρίς να το συνειδητοποιούν μέσα στην εγκεφαλική ομίχλη τους, αναφέρονται σε κάποιο απροσδιόριστο DNA και σε κάποια δυσδιάκρικτη «φύση» που καθορίζει την πρακτική του ελληνικού λαού. Έτσι, όλες αυτές οι «ασυμβίβαστες» φύσεις διακατέχονται από βαθειά ρατσιστικές αντιλήψεις, η σκέψη τους αναλογεί στον πρώιμο μεσαίωνα και παπαγαλίζουν βλακωδώς τις λέξεις των καταπιεστών.

Αν πιστεύουν ότι η απάθεια είναι χαρακτηριστικό του ελληνικού λαού, ας ρίξουν μια ματιά στους υπόλοιπους λαούς. Εκεί όπου, επίσης, απέτυχαν οι -δήθεν- πρωτοπορίες, θα δουν την ολοκληρωτική  υποταγή στην εκμετάλλευση, την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών, την άγρια φτώχεια, τα εκατομμύρια των ανέργων, τα εκατομμύρια των αστέγων, τις αυτοκτονίες, την αλλοτρίωση και στρέβλωση ακόμα και του βιολογικού κυττάρου, το τι ψηφίζουν και, ιδιαίτερα την αποχή τους από κάθε πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Αν τα δουν αυτά, θα δουν ότι οι μουχλιασμένες αντιλήψεις τους για τον καταραμένο ελληνικό λαό δεν αξίζουν πεντάρα.

Αυτοί οι φουσκωμένοι διάνοι που πουλούν φθηνή επαναστατική νεύρωση για να νοιώσουν ανώτεροι από την πλέμπα, παροτρύνουν -δήθεν- τους  ΑΛΛΟΥΣ να πάρουν το δίκαννο ή «να τους  πλακώσουν στις μπουνιές».  Ας πάρουν πρώτα αυτοί το δικό τους δίκαννο κι ας πλακώσουν πρώτα αυτοί στις μπουνιές κάποιους για να δούμε την αξία των απόψεών τους και το ειδικό βάρος των ίδιων.

Αυτοί οι υβριστές που, κατά κανόνα κόπτονται για τα δικαιώματα των ζώων, την χορτοφαγία, την οικολογία, την «καταπίεση» των LBGTQ κ.λ.π., αλλά αδιαφορούν για την οικτρή κατάσταση εκατομμυρίων ανθρώπων, βρίζουν τους απαθείς μελλοθάνατους.

Αυτές οι αντιδραστικές αντιλήψεις δεν είναι τυχαίες. Συμμορφώνονται με την ρήση της Θάτσερ για ύπαρξη ατόμων και όχι κοινωνίας, εντείνουν το κλίμα της ηττοπάθειας και κρύβουν συστηματικά την ενοχή των εγχώριων δολοφόνων κάθε χρώματος, των παγκόσμιων αφεντάδων τους και, κυρίως, την παταγώδη αποτυχία και τον ρόλο πολλών «αριστερών ατόμων» και «πρωτοποριών της ταξικής πάλης», οι οποίοι διασπούν και σαμποτάρουν διαρκώς κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού κι έχουν μεταδώσει στον ελληνικό λαό την μιζέρια τους, την δουλοπρέπειά τους και τις νεοταξίτικες αντιλήψεις τους.

Ο ελληνικός λαός έχει ξεσηκωθεί ενάντια στους εχθρούς του αμέτρητες φορές στην ιστορία του, μέχρι το πολύ πρόσφατο παρελθόν, μέχρι μόλις πριν από δυο χρόνια και δεν έχει διστάσει ούτε μπροστά στην καταστροφή ούτε μπροστά στον θάνατο. Του αρκούσε μόνο να διακρίνει μια μικρή σπίθα ελπίδας.

Μέχρι τώρα οι αγώνες του προδόθηκαν και μάλιστα από τους έμπιστούς του. Το τελευταίο μεγάλο χτύπημα που δέχθηκε ήταν τον Ιούλιο του 2015. Τότε προδόθηκε από την κυβέρνηση στην οποία στήριξε τις ελπίδες του, αλλά κι από κάθε άλλη πολιτική δύναμη που κάθισε να κλωσήσει τα αυγά της, αδιάφορη μπροστά στην προδοσία, κι έμεινε πάλι μόνος του. Το σοκ γέννησε δυσπιστία κι έφερε μοιρολατρία. Όμως τα δυο χρόνια που έχουν περάσει είναι ένα αμελητέο χρονικό διάστημα και δεν χαρακτηρίζουν τίποτα. Αυτό το ξέρουν οι δυνάστες και ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι αυτός ο λαός μπορεί να σηκώσει πάλι κεφάλι.

Ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεράσει ο ελληνικός λαός την απάθειά του είναι να ενωθεί και να οργανωθεί απέναντι στον κοινό εχθρό που, σήμερα, είναι το καθεστώς των μνημονίων, το γερμανικό νόμισμα και η ΕΕ, να στείλει στον διάολο εχθρούς και «φίλους» του και να ανακτήσει την εθνική και την λαϊκή κυριαρχία του. Σήμερα, αυτός ο στόχος συμπυκνώνει όλη την μετέπειτα πορεία κι όταν επιτευχθεί θα ανοίξει ο δρόμος για παραπέρα βήματα και τότε οι ντόπιοι και ξένοι υβριστές θα καταπιούν την γλώσσα τους.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Το λαθρεμπόριο κατέστρεψε τις ακτές της Αττικής

Γιώργης Τερζάκης


Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει κάτω στον Πειραιά…


Η σύλληψη του πλοίαρχου και του πρώτου μηχανικού του δεξαμενόπλοιου Λασέα, που πραγματοποιούσε απάντληση των καυσίμων από το βυθισμένο Αγία Ζώνη, με την κατηγορία της λαθρεμπορίας καυσίμων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την έκταση που έχει λάβει το λαθρεμπόριο πετρελαίου. Άμεσοι συνεργοί επώνυμοι και πολυπράγμονες εφοπλιστές που θησαυρίζουν με τις πλάτες φυσικά των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι ενώ υπόσχονταν ότι θα πάτασσαν το λαθρεμπόριο καυσίμων συμβιώνουν μια χαρά με τους κοντραμπατζήδες, όπως έκαναν όλοι οι προκάτοχοί τους… Μηδενός εξαιρουμένου!

Το σανό ταυτόχρονα πάει κι έρχεται…


Οι μεν κυβερνητικοί πάνε στις παραλίες για μπάνιο μπας και ξορκίσουν το κακό και φύγει το μαζούτ. Οι δε αντικυβερνητικοί γαυγίζουν για τη μόλυνση της θάλασσας και κατηγορούν τη κυβέρνηση. Τι κοροϊδία κι απ’ τους δύο…

Οι ΣΥΡΙΖΑίοι μας θυμίζουν τον δημοσιογραφικό καθοδηγητή τους (Θ. Καρτερό) που ως διευθυντής του Ριζοσπάστη το 1987 όταν προέκυψε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, υποδείκνυε να τρώμε ότι φυτρώνει για να ξορκίσουμε το κακό σε πείσμα της πραγματικότητας… Οι «Μένουμεευρώπηδες» ως οσίες παρθένες δεν ξέρουν τίποτα για το κακό του ναυαγίου και πως αυτά τα ναυάγια προκαλούνται.

Τι σχέση μπορεί να υπάρχει μεταξύ του ναυαγίου και του λαθρεμπορίου πετρελαίου;

Οι δρόμοι του λαθρεμπορίου ή «πως γίνεται η δουλειά»


  • Αγοράζουν αφορολόγητο ναυτιλιακό πετρέλαιο και το πουλάνε ως πετρέλαιο κίνησης ή θέρμανσης, χωρίς βέβαια να έχουν πληρώσει τους σχετικούς φόρους, που φθάνουν ακόμη και το 75% επί της τελικής τιμής!
  • Για να υλοποιηθεί αυτή η πώληση χρειάζεται να αλλάξει πορεία το ναυτιλιακό πετρέλαιο και να βρεθεί στις ανάλογες εγκαταστάσεις, στις οποίες θα γίνει η επεξεργασία του.
  • Για τη μεταφορά του ναυτιλιακού πετρελαίου χρειάζεται το μεταφορικό μέσο.

Ποιό μπορεί να είναι αυτό; Μία περίπτωση είναι οι ανεξάρτητοι μεταφορείς, οπότε παίρνουν όλο το ρίσκο και δεν εκτίθενται οι ναυτιλιακές ή στην άλλη περίπτωση υπάρχουν οι άλλοι μεταφορείς και κυρίως αυτοί που μεταφέρουν απόβλητα από τα δεξαμενόπλοια όπου όπως γίνεται αντιληπτό είναι εύκολο να μεταφερθεί και ναυτιλιακό πετρέλαιο.

Στην ίδια αλυσίδα εμπλέκονται, επίσης και οι μεταφορείς της ξηράς, τα βυτιοφόρα. Μία ολόκληρη αλυσίδα μικρών, μεγάλων αλλά κυρίως πολύ μεγάλων συμφερόντων.

Όταν, λοιπόν, οι «διαδρομές» του λαθρεμπορίου πραγματοποιούνται με τέτοια μέσα και συνοστίζονται σε μία περιοχή όπως ο Σαρωνικός, όπου ο κίνδυνος του ατυχήματος είναι πολύ πιθανός, γίνεται κατανοητό πόσο συνδέεται η διαδικασία του λαθρεμπορίου με το ατύχημα και το ναυάγιο.

Γιατί, όμως, αποσιωπάται και από τις δύο πλευρές το σκέλος του λαθρεμπορίου και αποσυνδέεται από τα περιβαλλοντικά ατυχήματα των ναυαγίων;

Είναι κατανοητή η στάση που κρατάνει οι κύριοι πολιτικοί εκπρόσωποι του εφοπλισμού. Από κει βγάζοπυν λεφτά και με τη σιωπή τους χτίζουν την πολιτική τους καριέρα. Το ίδιο ισχύει και για τους λεγόμενους αυτοδιοικητικούς που έχουν να ξεπληρώσουν πολλά γραμμάτια… Όμως, η αποσιώπηση των ευθυνών των εφοπλιστών και η συγκάλυψη της κατάστασης που επικρατεί πέριξ του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας από τους κυβερνητικούς το μόνο που δείχνει είναι τη μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ στον αστικό υπόκοσμο. Αλλά είπαμε τα γραμμάτια είχαν υπογραφτεί πριν τον Ιανουάριο του 2015…

Η αλυσίδα αυτή δείχνει επίσης την σχέση που έχει η αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου (πέραν δηλαδή των διαφυγόντων εσόδων για το κράτος) με άλλους σημαντικούς τομείς της ζωής μας, όπως είναι η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των ακτών.

Η ταξική Αριστερά πρέπει να συνενώσει τα λαϊκά συμφέροντα ενάντια τους εφοπλιστές και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και το οργανωμένο έγκλημα. Τώρα ξέρουμε ότι όλοι αυτοί είναι ένα!

Πηγή: kommon.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τεχνητή νοημοσύνη, συλλογική ευφυΐα και ατομική ηλιθιότητα

Γελωτοποιός


Στην ταινία «Μια νύχτα με τη Μέριλιν» (Insignificance,1985) ο Αϊνστάιν περνάει μια νύχτα με την Μ. Μονρόε συζητώντας για τα πάντα -εκτός απ’ το σεξ. Κάποια στιγμή ο Αλβέρτος της λέει ότι εμείς -οι απλοί άνθρωποι, δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά τη χρησιμοποιούμε κάθε μέρα.

«Είναι σαν το μετρό», της λέει. «Δεν ξέρεις πώς φτιάχνονται τα βαγόνια, πώς κινούνται, πώς κατασκευάστηκαν οι σήραγγες, δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλ’ αυτά. Αρκεί να μπεις μέσα και να ξέρεις σε ποια στάση θέλεις να κατέβεις. Αυτό αρκεί.»

~~

Ο Jared Diamond έζησε πολύ καιρό στα οροπέδια της Νέας Γουινέας, με φυλές που βρίσκονται ανάμεσα στο τροφοσυλλεκτικό στάδιο και σ’ εκείνο της πρώιμης γεωργίας.

Ο συγγραφέας μας λέει ότι αντίθετα μ’ αυτό που πιστεύουμε, οι «πρωτόγονοι» της Νέας Γουινέας είναι πολύ πιο ευφυείς απ’ τους δυτικούς. Όχι μόνο φυσιοκρατικά, όπου βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση με κάποιον άνθρωπο της πόλης που νομίζει ότι τα κοτόπουλα είναι ξεπουπουλιασμένα και ακέφαλα.

(Κάποια στιγμή, γράφει ο Diamond, του έφεραν να φάει μανιτάρια κι εκείνος αναρωτήθηκε -και ρώτησε- μήπως είναι δηλητηριώδη. Οι «πρωτόγονοι» γέλασαν. Είχαν εκατό διαφορετικά ονόματα για τα μανιτάρια και φυσικά ήξεραν εκείνα τα δύο ή τρία που δεν ήταν βρώσιμα.)

Όμως ακόμα και στις νέες τεχνολογίες οι πρωτόγονοι έδειχναν ευφυΐα και περιέργεια που δεν συνάντησε στον δυτικό κόσμο. Επεξεργάζονταν κάθε αντικείμενο. Κάθε απλή μηχανή την έλυναν και την συναρμολογούσαν ξανά, προσπαθώντας να καταλάβουν πώς λειτουργεί.

«Εμείς οι δυτικοί, μοιάζουμε πραγματικά ηλίθιοι σε σύγκριση με κάποιον πρωτόγονο απ’ τα οροπέδια της Νέας Γουινέας», λέει ο Ντάιμοντ.

~~

Στον δυτικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να επιβιώσεις. Στο σούπερ μάρκετ δεν πουλάνε δηλητηριώδη μανιτάρια κι ούτε χρειάζεται να κυνηγήσεις το φαΐ σου.

Χειριζόμαστε κάποιες μηχανές για τις οποίες δεν ξέρουμε τίποτα. Ποιος ξέρει πώς λειτουργεί η τηλεόραση; Ποιος καταλαβαίνει τη λειτουργία του iphone και του pc που χρησιμοποιεί; Πόσοι μπορούν να λύσουν τη μηχανή ενός αυτοκινήτου; Πόσοι γνωρίζουν πώς φτιάχνεται το γυαλί;

Και βεβαίως δεν θα πω τίποτα για την κβαντομηχανική, τις διαστημικές αποστολές και τη νανοτεχνολογία. Όπως αναφέρει κι ο κινηματογραφικός Αϊνστάιν στη Μέριλιν, δεν χρειάζεται να ξέρεις γιατί πετάει το αεροπλάνο ή γιατί δεν βουλιάζουν τα πλοία. Αρκεί να ‘χεις λεφτά για ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να μπεις μέσα.

Ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα.

Για να μπορέσεις να μπεις στο καινούριο σου αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξουν εκείνοι που θα επεξεργαστούν το μέταλλο, το γυαλί και το πλαστικό. Εκείνοι που θα φτιάξουν τη μηχανή, εκείνοι που θα φτιάξουν τα ηλεκτρικά κυκλώματα. Εκείνοι που θα κάνουν την κλασματική απόσταξη του πετρελαίου για να φτιάξουν βενζίνη -αφού πρώτα κάποιοι την βγάλουν απ’ το υπέδαφος.

Πρέπει να υπάρξει εκείνος που θα σχεδιάσει το αυτοκίνητο, εκείνος που θα σχεδιάσει το εργοστάσιο, εκείνος που θα πουλήσει. Πρέπει να υπάρξουν κι όλοι εκείνοι οι εργάτες που θα βιδώσουν ένα μπουλόνι, θα συνδέσουν ένα καλώδιο, θα εξορύξουν το μέταλλο, θα σκοτωθούν στα ορυχεία.

Όταν όμως μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας δεν γνωρίζουμε τίποτα απ’ αυτά, ούτε μας νοιάζει. Το αγοράσαμε δουλεύοντας σε μια δουλειά συγκεκριμένη (πουλώντας βιβλία ή κάνοντας τον κλόουν σε παιδικά πάρτι).

Μας αρκεί να παίρνει μπρος όταν γυρνάμε το κλειδί και να προχωράει -και κανείς δεν αναρωτιέται τι συμβαίνει όταν πατάει περισσότερο το γκάζι, πώς η χημική ενέργεια της βενζίνης μετατρέπεται σε μηχανική.

~~

Κατά κάποιο τρόπο η πρόοδος του πολιτισμού μας βασίζεται στη συλλογική ευφυΐα και στην ατομική άγνοια.

Είμαστε εξειδικευμένοι κι αδαείς. Αν -για οποιονδήποτε λόγο- σταματούσε να υπάρχει ηλεκτρισμός και μεταφορά τροφής απ’ τις αγροτικές περιοχές, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων θα πεθαίναμε μόλις άδειαζαν τα ράφια του σούπερ μάρκετ -και τα ντουλάπια μας.

Νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι απ’ τους παλιότερους, επειδή έχουμε smart-phones. Ή επειδή κατέχουμε μια θέση σημαντική στον μικρόκοσμο μας -διευθυντής τράπεζας.

Ποιος όμως απ’ τους κατοίκους της πόλης θα μπορούσε να καλλιεργήσει σιτάρι, να διαχωρίσει την ήρα απ’ το στάρι, να κάνει αλεύρι και ψωμί; (Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις προζύμι; Γκούγκλαρε το, αλλά δεν θα καταλάβεις αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου.)

Τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται να το μάθουμε, τίποτα απ’ αυτά δεν χρειαζόμαστε, οπότε γιατί να τα κάνουμε; Γιατί να μάθουμε;

Όμως καθώς αυξάνεται η εξειδίκευση κι ο καταμερισμός εργασίας, καθώς οι ηλεκτρονικές συσκευές όλο και περισσότερο σκέφτονται για μας, χάνουμε την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Αντί να χειριζόμαστε τις μηχανές, μας χειρίζονται αυτές.

Όπως οι άνθρωποι εξελίχτηκαν μαζί με τους σκύλους, έτσι έχουμε εξελιχτεί (πολύ πιο αστραπιαία) με τις μηχανές -και ειδικά τους υπολογιστές. Η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης θα καταστήσει εντελώς αχρείαστη την προσωπική ευφυΐα.

Η Συλλογική Ευφυΐα της ανθρωπότητας θα αγγίξει δυσθεώρητα ύψη, όμως ο καθένας από τους Νέους Ανθρώπους θα είναι πιο ηλίθιος, πιο ανίκανος από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι αυτό σημαίνει ότι κάθε απειλή για τον Άνθρωπο, είτε από δικτάτορες είτε από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη είτε από αστάθμητους παράγοντες (το χάος ελλοχεύει), θα βρει πολλά δισεκατομμύρια από ανήμπορους κι ηλίθιους που δεν θα μπορούν να σκεφτούν πώς να λύσουν το πρόβλημα (ίσως να μην μπορούν καν να κατανοήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα).

~~

Νομίζετε ότι πρόκειται για κάποια δυστοπία μυθιστορήματος; Κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ ή μπορεί να συμβεί στο μακρινό μέλλον; Αναλογιστείτε το παρόν.

Πόσο εξαρτόμαστε από μηχανήματα που δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν; Τι θα κάναμε (αύριο) αν δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και ηλεκτρικές συσκευές; Τι ποσοστό του πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα και περιμένει να του φέρουν την τροφή του; Πόσοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι βρισκόμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο; (οικολογικά και πληθυσμιακά πρωτίστως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά) Και πόσοι άνθρωποι κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Τελικά, αν έρθει αυτό το Τέλος του Κόσμου, θα αφορά κυρίως σε μας τους εξελιγμένους αδαείς που θα ψάχνουμε για φαΐ στους υπονόμους των πόλεων, κουβαλώντας άχρηστα κινητά τηλέφωνα και θα πεθαίνουμε απ’ το κρύο προσπαθώντας ν’ ανάψουμε φωτιά.

Γιατί δεν θα υπάρχει διαδίκτυο, προκειμένου να γκουγκλάρουμε: «Τι κάνω στο Τέλος του Κόσμου;»


Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον “Δρόμο”, το Σάββατο 16.9.2017

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τα σημερινά ερείπια των Δίδυμων Πύργων

Του Σπύρου Παναγιώτου


Περισσότερο χαοτικός και επικίνδυνος ο κόσμος, δεκαέξι χρόνια μετά

Συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τις 11 Σεπτέμβρη του 2001. Δεκαέξι χρόνια από την πιο μεγάλη και αιματηρή τρομοκρατική επίθεση που γνώρισε ο κόσμος μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα πιο σημαντικά στοιχεία, όσο αφορά τον σχεδιασμό, την εκτέλεση και τις δυνάμεις που οργάνωσαν ή ήξεραν για εκείνο το χτύπημα, παραμένουν άγνωστα για την κοινή γνώμη. Και θα παραμείνουν άγνωστα για καιρό ακόμα.

Το βέβαιο είναι ότι η ανθρωπότητα πλήρωσε τίμημα πολύ βαρύτερο από εκείνο των αθώων θυμάτων της Νέας Υόρκης. Δύο μακρόχρονοι πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της αντίδρασης των ΗΠΑ. Εκατομμύρια τα θύματα των πολεμικών μετώπων και της ανατίναξης ολόκληρων χωρών με πρόσχημα την αντιμετώπιση της «ασύμμετρης απειλής» της ισλαμικής τρομοκρατίας, την οποία είχαν εκθρέψει οι υποτιθέμενοι διώκτες της. Σε τρισεκατομμύρια δολάρια ανέρχονται οι πολεμικές δαπάνες που καρπώθηκαν μια χούφτα πολυεθνικές του στρατιωτικού συμπλέγματος. Η πιο επιθετική μορφή του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού προωθήθηκε σε παγκόσμια κλίμακα, ολοκληρώνοντας την καταστροφή σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, ακόμα και στις περιφέρειες των ίδιων των ιμπεριαλιστικών κέντρων και μητροπόλεων. Οι δημοκρατικές ελευθερίες συρρικνώθηκαν στον υπέρτατο βαθμό. Η παγκόσμια κρίση του 2008 συνεχίζεται και απειλεί με νέες υποτροπές. Όλα πιστοποιούν τις ολέθριες συνέπειες των όσων ακολούθησαν, για τους λαούς και τους εργαζόμενους του Κόσμου. Την ίδια στιγμή, το πολυετές βούλιαγμα των ΗΠΑ στο πεδίο των μετώπων οδήγησε σε επέκταση του πολέμου. Η καταστροφή της Λιβύης πρώτα και η, σε εξέλιξη, σύγκρουση στη Συρία, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα των αιματηρών πολεμικών συγκρούσεων που εγκαινιάστηκαν μετά τις 11/9.

Δεκαέξι χρόνια μετά, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει. Πού οδηγείται ο κόσμος, ποιές τάσεις διαμορφώνονται μετά τα τραγικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων;

«Δύση» της Δύσης


Η παγκόσμια κατάσταση παραμένει χαοτική. Μια παγκόσμια πολυσχιδής κρίση συνεχίζεται, πρόκειται στην πραγματικότητα για κρίση ηγεμονίας των ΗΠΑ και συνολικά του δυτικού κόσμου. Κρίση ηγεμονίας δεν σημαίνει βέβαια απώλεια της ηγεμονίας και ανατροπή του συσχετισμού. Σημαίνει, όμως, ένα τεράστιο αγκομαχητό για τη συγκρότηση των φυγόκεντρων τάσεων και αγωνιώδη προσπάθεια διατήρησης του ελέγχου των εξελίξεων.

Αυτή η προσπάθεια των ΗΠΑ, διατήρησης της παντοκρατορίας της, δεν γίνεται ενάντια σε δυνάμεις, ή σε ένα στρατόπεδο δυνάμεων, που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν ένα αντίπαλο πολιτικό σχέδιο. Αντίθετα, ο ανταγωνισμός οξύνεται ανάμεσα σε δυνάμεις που ασπάζονται ένα ενιαίο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο και αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια υπηρετώντας τις ίδιες αρχές και κανόνες μέσα από την πορεία της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης που επιβλήθηκε από τη Δύση.

Κίνα, Ρωσία, Ινδία και οι ισχυρές δυνάμεις της Ε.Ε., βρίσκονται σήμερα σε οξύτατο γεωπολιτικό και οικονομικό ανταγωνισμό, φιλοδοξώντας η κάθε μια για το εαυτό της να συγκεντρώσει πλεονεκτήματα και προβάδισμα έναντι του αντιπάλου. Οι συμμαχίες που συνάπτονται στα πλαίσια αυτού του ανταγωνισμού είναι περισσότερο ευμετάβλητες και ρευστές από ότι στο παρελθόν. Αντίθετα, σήμερα οδηγούνται σε ορισμένες περιπτώσεις σε ακραίες αντιπαραθέσεις, ενδεικτικές της παγκόσμιας αστάθειας και ρευστότητας.

Η αίσθηση της αποδυνάμωσης των ΗΠΑ, τις αδυναμίας της να επιβάλει και να ελέγξει τις παγκόσμιες εξελίξεις, αξιοποιείται από τις αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις σε έναν αγώνα δρόμου για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής ή για να κερδηθεί χρόνος για την προώθηση ανταγωνιστικών σχεδίων. Αυτή η διπλή αντίφαση, η εναγώνια δηλαδή προσπάθεια των ΗΠΑ διατήρησης της παγκόσμιας ηγεμονίας και η όλο και πιο δυναμική είσοδος των νέον παικτών στα παγκόσμια δεδομένα είναι που προσδίδει στις παγκόσμιες εξελίξεις τεράστια αστάθεια.

Συστημική ενδόρρηξη


Οι παγκόσμιες εξελίξεις δοκιμάζονται ταυτόχρονα από μια μεγάλης σημασίας εσωτερική αντιπαράθεση που σχετίζεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας νέας οριοθέτησης των κανόνων της παγκόσμιας διευθέτησης. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ και το Brexit είναι οι πιο ορατές πλευρές αυτής της ενδόρρηξης. Οι πιο βαθιοί πυλώνες του συστήματος των ισχυρότερων χωρών του κόσμου, και πρώτα από όλους οι ίδιες οι ΗΠΑ, αλλά και των προχωρημένων εγχειρημάτων καπιταλιστικών ολοκληρώσεων όπως η Ε.Ε., βρίσκονται στη δίνη οξύτατων συγκρούσεων. Αναζητούν παράλληλα δρόμους συγκράτησης και περιορισμού της αποδυνάμωσης του δυτικού κόσμου σε μια απόπειρα ανάκτησης της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Οι ΗΠΑ σπαράσσονται από μια τεράστια εσωτερική διαμάχη που παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, εμπλέκοντας στη δίνη της το περιβάλλον και τις επιλογές του νέου πρόεδρου με το «παλιό πολιτικό σύστημα» και τους οικονομικούς παράγοντες της χώρας. Η κατάληξη αυτής της αντιπαράθεσης, παρά τις ορατές αναδιπλώσεις του Ντ. Τραμπ, δεν μπορούν να προβλεφθούν. Ένας ιδιότυπος εσωτερικός διχασμός, στα όρια εμφύλιας αναταραχής, είναι υπαρκτός, καθώς στην αντιπαράθεσή εμπλέκονται τμήματα της κοινωνίας που στον Τραμπ αναγνώρισαν, ή νόμισαν πως θα εκφραστούν, πολιτικές και στοιχεία απάλυνσης από τις ακραίες συνέπειες, οικονομικές και κοινωνικές, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Κατά ανάλογο τρόπο, η Ε.Ε αναζητά μέσα από τη διαφαινόμενη συμμαχία Μέρκελ – Μακρόν, μια νέα διευθέτηση συγκράτησης των φυγόκεντρων τάσεων που τη μαστίζουν. Αναζητείται μια νέα ευρωπαϊκή εμβάθυνση με άξονες την κοινή οικονομία και εξωτερική πολιτική και άμυνα, σε απάντηση της ενδυνάμωσης του πόλου των κρατών του Βίσεγκραντ που όλο και πιο πολύ ρέπουν στους αμερικάνικους σχεδιασμούς και ιεραρχήσεις στη περιοχή.

Μέσα σε αυτόν τον διαιρεμένο κόσμο, απουσιάζει ένα σχέδιο που να συνενώνει όλες τις δυνάμεις όπως πριν. Η μονοπολικότητα αμφισβητείται και η ρευστότητα αυξάνει όσο ποτέ πριν.

Τάση για πόλεμο


Η δυτική εκστρατεία κατά τις «τρομοκρατίας» δεν οδήγησε σε έναν πιο ειρηνικό και ασφαλή κόσμο. Δίπλα στα παλιά μέτωπα, άνοιξαν καινούργια. Η Μέση Ανατολή συνεχίζει να διαλύεται, αναδεικνύονται νέες εστίες αντιπαράθεσης. Η διαμάχη στην Ουκρανία και η περικύκλωση της Ρωσίας από τη δυτική συμμαχία, απειλεί να ανατινάξει την ειρήνη για άλλη μια φορά στην Ευρώπη. Οι απειλές πυρηνικής αναμέτρησης στην Κορεατική χερσόνησο απειλεί ολόκληρη την περιοχή του Ειρηνικού. Την ίδια στιγμή, η επιθετικότητα περιφερειακών δυνάμεων (Ισραήλ, Τουρκία) και η διαμόρφωση όρων αστάθειας σε άλλες περιοχές (για παράδειγμα, Ινδία, Πακιστάν) φέρνει την παγκόσμια ειρήνη μπροστά σε τεράστιους κινδύνους.

Αν τις τελευταίες δεκαετίες οι πολεμικές συγκρούσεις γίνονταν κυρίως μέσω αντιπροσώπων, οι σύγχρονες εξελίξεις όλο και πιο πολύ οδηγούν σε αντιπαράθεση απευθείας τις μεγάλες δυνάμεις. Ακόμα και αν εκτιμήσουμε ότι καμιά από αυτές δεν επιθυμεί, αυτή την στιγμή, μια παγκόσμια σύρραξη, πόσο ήσυχοι μπορούμε να είμαστε με τη αίσθηση ότι τελικά θα επικρατήσει η «λογική» και δεν θα αποφευχθεί ένα ατύχημα ή μια προβοκάτσια;

Η ιστορία της ανθρωπότητας βεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού.

Πηγή: e-dromos.gr



Σπύρος Παναγιώτου: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινότοπη πολιτική θεολογία των Μητσοτάκη-Σόιμπλε

Κατέ Καζάντη


Γιατί, αλήθεια, εντυπωσιάζει ο τρόπος που σκέφτονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος; Γιατί φαίνεται –σε όσους φαίνεται- ακραία ή οπισθοδρομική η απροσχημάτιστη δήλωση πως η φυσικοποίηση της κοινωνίας είναι ο μόνος ορθός τρόπος για να στοχάζεσαι και να ασκείς πολιτική;

Η φορμαλιστική λογική όλου εκείνου του πολιτικού φάσματος που αποκαλείται Δεξιά, πάντοτε και παντού, ακολουθούσε τις ίδιες ανατριχιαστικές διαδρομές. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, γέννημα της δυτικής κυρίως Ευρώπης, για λόγους πολλούς και διάφορους, ενσωμάτωσε, στην πορεία της διαμόρφωσής του σε σύστημα, με τρόπους επίσης πολλούς και διάφορους, όποιο παλαιό ιδεολόγημα προωθούσε τον ατομισμό. Πήρε, ας πούμε, από τον χριστιανισμό ό,τι βόλευε: σε αντίθεση με το κοινοτικό πνεύμα –κομμάτι μάλλον της ορθόδοξης Ανατολής-, κράτησε την αυγουστίνεια θεολογία του Απόλυτου Προορισμού των εκλεκτών του θεού (ή θεοδικία των προνομίων). Χοντρικά, όπως ο «φυσικός άνθρωπος» του Αυγουστίνου αδυνατεί να λυτρωθεί από την αμαρτία και να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών, έτσι και στη μητσοτάκεια λογική ο πτωχός είναι απολύτως καταδικασμένος στη φτώχεια του. Στην αυγουστίνεια θεολογία διότι θα πάει κόντρα στις βουλές του θεού, στη μητσοτάκεια διότι θα καταστρατηγήσει τη δημοκρατία.

Αν ο Αυγουστίνος απαξιώνει το ρόλο της ανθρώπινης βούλησης στη μεταθανάτια σωτηρία, παραβλέποντας το αυτεξούξιο, ο Κ. Μητσοτάκης απαξιώνει κάθε προσπάθεια κοινωνικού μετασχηματισμού, βασισμένος σε μια παντελώς στρεβλή αντίληψη: ο πρόεδρος της Ν.Δ. θεωρεί μεν πως «όσοι το επιχείρησαν (μια κοινωνία χωρίς ανισότητες) καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα». Λησμονεί όμως πως πεμπτουσία κάθε πολιτεύματος που ορίζεται δημοκρατικό δεν είναι παρά η εμπέδωση της ισότητας των πολιτών -ή ο αγώνας για τούτη. Και πως μια κοινωνία με ανισότητες πόρρω απέχει από το να θεωρείται δημοκρατική.

Αλλά «η αστική φιλοσοφία του διαφωτισμού είχε χαθεί μέσα στη θετικιστική πλευρά της» έλεγαν οι Χορκχάιμερ–Αντόρνο*. «Μπροστά στο Διαφωτισμό, οι έννοιες βρίσκονται στην ίδια θέση με τους μικροεπιχειρηματίες μπροστά στα βιομηχανικά τραστ: δεν υπάρχει καμιά σιγουριά».

Οπότε και μπροστά στην έννοια της δημοκρατίας, καμιά, επίσης σιγουριά. Και αφού η κοινωνία δίχως ανισότητα «είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση», ο λογικός συνειρμός είναι πως και η δημοκρατική κοινωνία είναι επίσης αντίθετη στην ανθρώπινη φύση.

Είναι όμως οι θέσεις της εγχώριας δεξιάς, των τίγρεων, των ελεφάντων και άλλων τινών, ελληνική παραδοξότητα; Όχι, προφανώς. Ο ακραίος Σόιμπλε, αλλά και οι λιγότερο ακραίοι όπως η Μέι ή ο Μακρόν, την ίδια πολιτική παράδοση ακολουθούν. Διότι το πολιτικό σύστημα που θεμελίωσαν ο Διαφωτισμός ως διανοητικό ρεύμα και η Γαλλική Επανάσταση, ως επανάσταση των αστών, χρησιμοποιεί, επί της ουσίας, την ισότητα προσχηματικά: οι «αβράκωτοι», αφού επιτέλεσαν τον ιστορικό τους ρόλο, την αλλαγή δηλαδή της εξουσιαστικής τάξης (έμποροι στη θέση των φεουδαρχών), μπορούν να παραμείνουν τέτοιοι.

Η φετιχοποίηση της προόδου όπως συντελέστηκε στην καπιταλιστική Δύση, βελτίωσε την ζωή –όχι όλων- των ανθρώπων, άφησε όμως σκοτεινά σημεία πάμπολλα. Ρηξικέλευθοι, όχι όμως προοδευτικοί, όπως τουλάχιστον στοχάζεται ένας μαρξιστής την έννοια της προόδου, οι υπερασπιστές του καπιταλισμού παραμένουν ιδεολογικά ανυπόληπτοι. «Η μυστηριώδης προδιάθεση των τεχνολογικά διαπαιδαγωγημένων μαζών να γοητεύονται από οποιονδήποτε δεσποτισμό, η αυτοκαταστροφική τους συγγένεια με τη ρατσιστική παράνοια, όλος αυτός ο ακατανόητος παραλογισμός αποκαλύπτει την αδυναμία της τωρινής θεωρητικής νόησης», συνεχίζουν οι Χορκχάιμερ – Αντόρνο.

Μήτρα των κοινωνιών των Διαφωτισμένων καπιταλιστών παραμένει η προκαπιταλιστική κοινωνία του φεουδαλισμού και στενοί συγγενείς τους οι δεσποτισμοί και η ρατσιστική παράνοια. Η Δύση του Αυγουστίνου και των Σόιμπλε - Μητσοτάκη - Ανδριανόπουλου μοιάζουν, ακόμα, σε πολλά.

Μοναχά ένας μαρξιστής, κριτικός απέναντι στις σχέσεις παραγωγής και σε ό,τι αυτές δημιουργούν στο κοινωνικό σώμα, μπορεί να απαντήσει. Στη θεωρία, αλλά, προπαντός, στη πράξη.

*Η διαλεκτική του διαφωτισμού, εκδ. Ύψιλον

Πηγή: artinews.gr



Κατέ Καζάντη: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παράσταση διαμαρτυρίας στη συνέλευση του συμβολαιογραφικού συλλόγου Αττικής-Πειραιώς

Εκδηλώσεις


Ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής σε παράσταση διαμαρτυρίας, κατά τη διάρκεια της έκτακτης συνέλευσης του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων, απευθύνει προς όλους τους πολίτες και τις συλλογικότητες η  «Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών».

Το κείμενο της πρόσκλησης έχει ως εξής:


«Καλούμε πληττόμενους πολίτες από τους πλειστηριασμούς, αγωνιστές και συλλογικότητες κατά των πλειστηριασμών στη διαμαρτυρία μας την Πέμπτη 21/9 ώρα 14.30 έξω από το Ηotel Park (Λεωφ. Αλεξάνδρας 10) όπου θα γίνει η έκτακτη συνέλευση του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων.

Διαμαρτυρόμεθα για τη μέχρι τώρα τακτική του συμβολαιογραφικού συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων που διεκδίκησε και ανέλαβε τη διεκπεραίωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών με τις ευλογίες της κυβέρνησης, των τραπεζών και των δανειστών.

Οι συμβολαιογράφοι, αντί να σταθούν σύμμαχοι της κοινωνίας που πλήττεται εδώ και επτά χρόνια από τη λαίλαπα των μνημονίων, αντί να προτάξουν την κοινωνική ευαισθησία τους απέναντι στις λαϊκές οικογένειες που χάνουν ό,τι τελευταίο τους απέμεινε, επέλεξαν να εκτελούν με ένα ΚΛΙΚ στον υπολογιστή χιλιάδες νοικοκυριά, τους μικροεπαγγελματίες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενους.

Η διοίκηση του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων αντί να πρωτοστατήσει κατά της υφαρπαγής της λαϊκής περιουσίας, αντί να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων συμβολαιογραφικών συλλόγων που αρνούνται να διεκπεραιώσουν τη διαδικασία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, στέκεται πρόθυμος υπηρέτης των τραπεζών, συνεπής εκτελεστής των νόμων του Κοντονή και της κυβέρνησης.

Ζητάμε από την πλειοψηφία του συμβολαιογραφικού κόσμου να σταθεί απέναντι στις επιλογές του προεδρείου του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αττικής-Πειραιώς και Νήσων και να ταχθεί στο πλευρό των εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας που χάνουν τα σπίτια τους, στο πλευρό των κινημάτων κατά των πλειστηριασμών.

Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των Πλειστηριασμών»

Πηγή: noauctionsgr.blogspot.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »