Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Ο βλάκας παιδοβούβαλος

Του Προκόπη Μπίχτα


Οι ΗΠΑ είναι μια κλασσική περίπτωση μιας ανόητης, μεγάλης δύναμης που φοβίζει τους γέρους, τα μικρά παιδιά και την ελληνική κυβέρνηση.

Οι ΗΠΑ, από την λήξη του Β’ Π.Π. μέχρι σήμερα, έχουν χάσει περισσότερο από το 60% της παγκόσμιας επιρροής τους.

Με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ εξέλειπε η απειλή της Σοβιετικής Ένωσης στον ευρωπαϊκό χώρο και δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις αποδέσμευσης των ευρωπαϊκών κρατών από την κυριαρχία των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα η ένωση της Γερμανίας έδωσε την δυνατότητα σ’ αυτή τη χώρα να αμφισβητήσει τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ στην Ευρώπη στον οικονομικό και τον πολιτικό τομέα.

Η δημιουργία του ευρώ και της ευρωζώνης έδωσε την ικανότητα στην Γερμανία να απομυζά χρήματα και πόρους από μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες και να ισχυροποιεί την θέση της ακόμα περισσότερο στον διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό. Ταυτόχρονα δημιούργησε σοβαρότατη απειλή στην κυριαρχία τού, μέχρι τότε ανενόχλητου, δολλαρίου.

Το αίσθημα θριάμβου που είχε καταλάβει τα επιτελεία των ΗΠΑ από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ δείχνει την ανικανότητά τους στην εκτίμηση καταστάσεων, στρατηγικού σχεδιασμού και την νηπιακή αντίληψή τους για τα διεθνή πράγματα.

Από τότε οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει δράση σε μια σειρά μέτωπα, στα οποία πέτυχαν ελάχιστες στρατιωτικές νίκες, ενώ ηττήθηκαν στρατηγικά σε όλα.

  • Αφέθηκαν να συρθούν από την Γερμανία και βομβάρδισαν την Γιουγκοσλαβία. Η χώρα καταστράφηκε και διαμελίστηκε, ανοίγοντας τον δρόμο στις Γερμανικές εταιρίες που την κατέκλυσαν κι αφήνοντας τις αμερικανικές περίπου απ’ έξω. Οι ΗΠΑ «κέρδισαν» μερικές στρατιωτικές βάσεις αμφίβολης στρατηγικής αξίας αφού, παρά τον μεγάλο τους όγκο, δεν εξυπηρετούν τον σχεδιασμό τους για την Μέση Ανατολή και την Ρωσία.
  • Κατέστρεψαν το Ιράκ, με αποτέλεσμα να ελέγχουν μόνο την σημερινή κυβέρνησή του και μια μικρή περιοχή, ενώ έβγαλαν από την μέση μια χώρα που ήταν ορκισμένος εχθρός του Ιράν, το οποίο οι ΗΠΑ επίσης απεχθάνονται!
  • Στην Συρία και την Μέση Ανατολή, τα σχέδιά τους έχουν αποτύχει παταγωδώς.
  • Τα σχέδιά τους στην Ουκρανία έχουν βαλτώσει.
  • Έχασαν την Τουρκία, τον «μεγάλο» σύμμαχό τους στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.
  • Τα σχέδιά τους στην Λατινική Αμερική, για την ανατροπή του Μαδούρο και του Μοράλες, απέτυχαν.
  • Το εμπάργκο κατά της Ρωσίας δεν έχει αποτέλεσμα, ενώ αποφέρει την γκρίνια της ΕΕ που, επίσης, πλήττεται από αυτό.
  • Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι 20 τρισ. δολλάρια.
  • Τα ελλείμματα των ΗΠΑ και οι μελλοντικές τους υποχρεώσεις καλύπτονται από το «πετροδόλλαρο», το οποίο απειλείται να πληγεί από σχεδιαζόμενες συμφωνίες πετρελαιοπαραγωγών χωρών με αγοραστές σε άλλα νομίσματα. Αν υπάρξουν τέτοιες συμφωνίες, οι ΗΠΑ θα καταρρεύσουν αστραπιαία και καθολικά.
  • Η στρατιωτική υπεροπλία απέναντι στους μεγάλους αντιπάλους τους δεν υπάρχει πια. Η μέχρι πρότινος υπεροχή τους απέναντι στην Ρωσία σε συμβατικά όπλα χάνεται γρήγορα, ενώ στα πυρηνικά έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό.
  • Οι σπασμωδικές προσπάθειες των ΗΠΑ να ανοίξουν ένα καινούργιο μέτωπο στην Νοτιοανατολική Ασία σκοντάφτουν στην στάση της Κίνας, της Ρωσίας και την αποφασιστικότητα της Β. Κορέας.

Ο πρώην “Master of the Universe” είναι στριμωγμένος στην γωνία και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εκμεταλλευτεί την στρατιωτική του δύναμη είτε σαν επίδειξη είτε σαν χρήση, προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσει τις απώλειές του. Δεδομένης της ανοησίας και του τυχοδιωκτισμού του, είναι εύκολο να καταφύγει σε σπασμωδικές, στρατιωτικές κινήσεις που μπορούν να επιφέρουν την καταστροφή των αντιπάλων του ΚΑΙ την δική του.

Οι πιθανότητες καταστροφής ασύλληπτων διαστάσεων για τον ελληνικό λαό και τους γειτονικούς λαούς, αυξάνονται δραματικά με τις συμφωνίες του Τσίπρα και της αυλής του με τις ΗΠΑ, την επέκταση της χρήσης της βάσης της Σούδας και, μάλλον, την δημιουργία και άλλων. Η Ελλάδα ταυτίζει την εξωτερική της πολιτική με την πολιτική ενός πληγωμένου κράτους απελπισμένων τυχοδιωκτών και βλακών, που κρατούν πυρηνικά όπλα. Εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε σενάρια πολέμου μεγάλης κλίμακας στα οποία παίζει τον ρόλο του πρόθυμου θύματος.

Για να παίξει ένα τέτοιον ρόλο μια κυβέρνηση, δεν αρκεί μόνο να είναι πουλημένη. Για να μην αντιδράσει σ’ αυτόν τον ρόλο μια αντιπολίτευση, δεν αρκεί μόνο να είναι διεφθαρμένη. Πρέπει να αποτελούνται και από εκ γενετής ηλίθιους τόσο οι μεν, όσο και οι δε.

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

«Realpolitik» δεν σημαίνει υποταγή

Δημήτρης Μηλάκας


Όψιμοι «αριστεροί» εραστές της κρατικής εξουσίας (και των καρεκλών που συνεπάγεται η άσκησή της) επιχειρηματολογούν υπέρ του ρεαλισμού που επιδεικνύει η κυβέρνηση στη διαμόρφωση των Διεθνών Σχέσεων της χώρας. Η αξιολόγηση του συσχετισμού της δύναμης, προκειμένου να αναλυθούν οι βέλτιστες επιλογές με βάση τις πραγματικές δυνάμεις της (κάθε) χώρας, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της αποκαλούμενης realpolitik.

Για να συμβεί αυτό οι κυβερνώντες των (σοβαρών) χωρών μελετούν και επεξεργάζονται σενάρια επί σεναρίων, δοκιμάζουν τις αντοχές και τα ανακλαστικά τους καθώς και αυτά των αντιπάλων ή εχθρών τους. Πάνω απ’ όλα, σχεδιάζουν με μακρό χρονικό ορίζοντα, ο οποίος υπερβαίνει κατά πολύ τον στενό κύκλο της πολιτικής τους, ενδεχομένως και της βιολογικής τους ύπαρξης.
Σε έναν κόσμο πολύπλοκο και ταραγμένο στον βαθμό που είναι ο σημερινός, πράγματι δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αυτόνομης και αδέσμευτης ύπαρξης στο διεθνές στερέωμα. Χρειάζονται συμμαχίες και τοποθετήσεις οι οποίες πραγματικά θα πρέπει να γίνουν με όρους ρεαλισμού.

Αν συμφωνήσουμε στα πιο πάνω (αυτονόητα) οι αυτοαποκαλούμενοι ρεαλιστές της κυβέρνησης μαζί με τους «παπαγάλους» χειροκροτητές τους θα πρέπει να παρουσιάσουν εμπεριστατωμένα και μετρήσιμα στοιχεία που θα αποδεικνύουν ότι:

  • Η διακήρυξη της ανάληψης της αμερικανικής προστασίας δεν ενοχλεί την ήδη «προστάτιδα» σε οικονομικό επίπεδο Γερμανία. Και πως, αν την ενοχλεί, θα αναγκαστεί να συμβιβαστεί με την αμερικανική πραγματικότητα.
  • Η διακήρυξη της ενεργειακής συνεργασίας με τις ΗΠΑ είναι επωφελής για τα ελληνικά συμφέροντα και σε κάθε περίπτωση περισσότερο επωφελής από την υποσχόμενη ελληνορωσική ενεργειακή συνεργασία.
  • Η διακήρυξη των «κοινών» ελληνοαμερικανικών συμφερόντων δεν αντιβαίνει ή προσφέρει πολλαπλάσια οφέλη από την πολλά υποσχόμενη σε οικονομικό επίπεδο ανάπτυξη των ελληνοϊρανικών σχέσεων.
  • Παρομοίως, σε ποιο βαθμό η χώρα θα υποστεί ζημιά από την κλιμακούμενη ένταση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Κίνα και με ποιον τρόπο θα αποκατασταθεί αυτή η ζημιά.
  • Τέλος, πόσο είναι διατεθειμένη να πληρώσει η Ελλάδα τις συνεπαγόμενες τριβές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ως αποτέλεσμα της πιθανής κατάρρευσης των αμερικανοτουρκικών.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έχει πράγματι «μετρήσει» λεπτομερώς όλα αυτά (και πολλά ακόμη περισσότερα) και έχει αποφανθεί ότι το ισοζύγιο για τα συμφέροντα της χώρας είναι θετικό, τότε στο όνομα της realpolitik χαλάλι η εξόφθαλμη παράδοση του Τσίπρα στον πλανητάρχη Τραμπ. Δυστυχώς, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι κυβερνώντες – οι σημερινοί, όπως και οι προηγούμενοι – μπορούν να δουν πέρα από τον ορίζοντα της κυβερνητικής τους θητείας και τον αποκλειστικό στόχο να την ανανεώσουν…

Πηγή: topontiki.gr



Δημήτρης Μηλάκας: Σχετικά με το Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Χώρα καζίνο

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Όταν η δουλοπρέπεια, ο αμοραλισμός και ο κυνισμός, –ο νεοραγιαδισμός με μια λέξη– βαφτίζονται «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», όταν ο μέσος Έλληνας πολίτης εκπλήσσεται δυσάρεστα από την «ευλυγισία» της κυβέρνησής του, όταν ο μέχρι χθες αρλεκίνος Τράμπ διανθίζεται από τον Έλληνα πρωθυπουργό με φωτοστέφανο αξιών που δεν έχει, όταν τέλος τα περίφημα ίσα ανταλλάγματα που απαίτησε εξαρχής ο αμερικανός πρόεδρος, μετατοπίζονται μονομερώς –και, ευφυώς θα λέγαμε– σε βάρος των συμφερόντων της Ελλάδας, τότε πρέπει να ανησυχούμε βαθιά τόσο για την ανικανότητα της παρέας που μας κυβερνά, όσο και για το κοινωνικό μοντέλο που αυτή οικοδομεί με απίστευτη προχειρότητα και τυχοδιωκτισμούς στον τόπο μας.

Εξηγούμαστε: Ουδείς ανέμενε ότι το ταξίδι στις ΗΠΑ το «πάρε – δώσε» δηλαδή, θα έγερνε θετικά προς τη φτωχή μεριά μας. Όμως εν προκειμένω έγινε μια απίστευτη μεταστροφή, πρωτόγνωρη εντελώς στα μεταπολιτευτικά χρονικά.

Η περίφημη «αμερικάνικη βοήθεια» που πάντοτε στις δύσκολες στιγμές επικαλείτο το εγχώριο πολιτικό σύστημα, αυτή τη φορά αντεστράφη σε «ελληνική βοήθεια» προς τις ΗΠΑ και τον …άνεργο αμερικάνικο λαό. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κάποιος τα 2,5 δις δολάρια που θα ανακαινίσουν το στόλο της πολεμικής αεροπορίας, την άνευ ορίων και όρων παράδοση της Σούδας στις πολεμικές ορέξεις των επιτελών των ΗΠΑ, την παραχώρηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και όσων άλλων δώρων δεν περιελήφθησαν στις δημόσιες δηλώσεις των δύο ανδρών;

Τι άλλο να υποθέσει κάποιος για μια κυβέρνηση που ενώ δεν παίρνει κανένα αντάλλαγμα που να αφορά το δημόσιο συμφέρον της, υμνεί, υποτάσσεται και εκλιπαρεί την άλλη πλευρά;

Ακούγεται σκληρό αλλά είναι η αλήθεια: Η κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς να το ομολογεί τα παίζει όλα για όλα: ενδιαφέρεται μονάχα, αποκλειστικά σχεδόν, για την αμερικάνικη εύνοια, για τη χάρη του επικυρίαρχου ηγεμόνα που θα επιτρέψει στην «πρώτη φορά αριστερά» μια δεύτερη εκλογική ευκαιρία. Όλα τα υπόλοιπα είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Το έργο το έχουμε άλλωστε εμπεδώσει πριν από την επίσκεψη στο Λευκό Οίκο με την αντίστοιχη και κραυγαλέα υποτέλεια στους εκβιασμούς των κάθε λογής επιτελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ας μη αγωνιούμε λοιπόν. Ας αφήσουμε την κυβέρνηση Τσίπρα να «θριαμβολογεί» για τις διεθνείς φωτογραφήσεις της και την κοινωνία να παίζει τη ζωή της σε «λοταρίες», σε επιχειρήσεις «αλληλεγγύης» και πρωτοβουλίες ενίσχυσης των αδυνάμων.

Ας αφεθούμε στη θαλπωρή της σκέψης ότι το πρώτο γιγάντιο έργο που θα γίνει στο παραλιακό μέτωπο είναι το αμερικανικών συμφερόντων καζίνο του Ελληνικό, μια αχανής γειτονιά (και ερημιά συνάμα) σε στυλ Λας Βέγκας…

Η χώρα –όπως μας υπόσχονται– βρίσκεται σε τροχιά εκτόξευσης, σε ένα ευτυχές «come back». Μια επιστροφή που απαιτεί μια κοινωνία ζελέ, χωρίς πυξίδα και λαϊκή πρωτοβουλία. Με θύλακες σύμφυσης υποκόσμου και μαφιών με το κράτος και τον πολιτικό κόσμο υποτελείς στις ορέξεις τους. Κι όλα αυτά από «παιδαρέλια» που έτυχε να βρεθούν στην εξουσία; Γιατί όχι; Το σύστημα έχει πολλά πρόσωπα, πολλές μεταμορφώσεις, και μεγάλη αφομοιωτική ικανότητα.

Η «παρέα» Τσίπρα δεν θέλησε να αντισταθεί στο δέλεαρ. Με εκπληκτική ταχύτητα μετατρέπει την χώρα σε καζίνο. Ο όρος μπορεί να διαβαστεί και με την ιταλική του εκδοχή…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας βόθρος στο Υπουργικό Συμβούλιο

Στάθης


«Φονιάδες των λαών, τσαλαπετεινοί». Πρόκειται για μία γενναία (κάπως) προσπάθεια των 53+ του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να διαφοροποιηθούν από τη realpolitik του Τσιπράκου. Επικροτώ.

(Επικροτώ, αν και αναρωτιέμαι τι λένε μεταξύ τους στα μπαράκια που συχνάζουν αυτά τα αριστερόπαιδα τα ατίθασα, ώστε να μπορέσουν καταπιούν όσα πρέπει να κάνουν γαργάρα. Φαντάζομαι, στον φτηνιάρικο κυνισμό θα το ’χουν ρίξει και στις μπόμπες με μοχίτο)…

***

Θεός ο Κυριάκος – τι Θεός; Δαρβίνος! Αποφάνθηκε ότι η ισότητα δεν συνάδει με την ανθρώπινη φύση – και τη φύση γενικότερα, όπου ο γορίλας κατραπακώνει τον makaka (είδος πολύ εξελιγμένου πιθήκου) και το λιοντάρι τρώει τον λαγό (όσες μαλακίες κι αν του πει ο καημένος).

Βεβαίως, όλη η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι ακριβώς η προσπάθεια να μην είναι η ανθρώπινη κοινωνία ζούγκλα, να μην τρώει ο (υπερ)άνθρωπος τον άνθρωπο και ο «νόμος του ισχυρότερου» να αμβλύνεται από την ισονομία, την ισηγορία και τη δικαιοσύνη.

Τώρα, αν οι κοινωνίες κινούνται αργά προς τα ιδανικά της ισότητας και της ελευθερίας, αν συχνά οπισθοδρομούν (κυρίως για λόγους ανωτέρας βίας – της εξουσίας), αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε makakes και να μας γλεντάνε οι γορίλες.

Η κινητήριος ουτοπία (ώσπου να γίνει πραγματικότητα) ισότητα, προϋποθέτει παιδεία και παιδεία και παιδεία. Για αυτό και η εξουσία κρατά την εκπαίδευση στα μέτρα που την ωφελούν.

Όμως, ακόμα κι αυτή η χειραγωγημένη παιδεία δύσκολα παράγει φωστήρες σαν τον κ. Μητσοτάκη, οίτινες πιστεύουν ότι η φύση των ανθρώπων είναι πιο κοντά στον makaka παρά (έστω) στον Θεό, που έλεγε ο Πλάτων, ή στο αγαθό, όπως διέκρινε ο Αριστοτέλης.

Αλλά, θα μου πείτε, θέλει και ο Αριστοτέλης τον επενδυτή του! Σωστόν! Το ίδιο θα έλεγε και ο Αδώνιδας που παίζει την αρχαία γραμματεία στα δάκτυλα…

***

Ένας βόθρος στο Υπουργικό Συμβούλιο. Πολάκης. Tweet (για πιθανότητα χολέρας στο νερό νοσηλευτικού ιδρύματος): «Χολέρα, πανούκλα, σφαή και τραμουντάνα σ έχει πιάσει Γιαννάκο που χάνεις την πλειοψηφεία. Ψάξε στους υπονόμους κάτω Απ το βοθροκάναλο του Φαλήρου να δεις μικρόβια και σαπρόφυτα που θα βρεις… …λοιμωξιολόγε της παπαρολογίας» (σ.σ.: διατηρείται η ορθογραφία, η σύνταξη και η στίξη, προς μελέτη των ειδικών – του ιατρικού κλάδου).

Όμως το πρόβλημα δεν είναι η βαθιά αγραμματοσύνη αυτού του προσώπου, ούτε καν το περιεχόμενο του tweet, έχει γράψει πολύ χειρότερα. Το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είναι υπουργός και απευθύνεται στους έλληνες πολίτες σαν μεθυσμένος μαχαιροβγάλτης.

Μπορεί ο κ. Πολάκης να θεωρεί τους πολίτες μουζίκους και να τους απευθύνεται με την αγένεια που έμαθε στο σπίτι του, αλλά είναι αδιανόητο και συνάμα ανεπίτρεπτο ένας υπουργός (μιας έστω υποτελούς κυβέρνησης) να ομιλεί με τέτοιον αήθη – πρώτη φορά τόσον αήθη – τρόπο, που έως τώρα μόνον Χρυσαυγίτες και οι αρουραίοι στους υπονόμους μετέρχονται. Είναι αξιοδάκρυτο οι υπόλοιποι υπουργοί να κάνουν την πάπια με αυτό το βοθρόστομα, αν και είναι κατανοητό να κάνει τα στραβά μάτια (και τα κουφά αυτιά) ο Τσίπρας – όμοιος ομοίω αεί πελάζει. (Αλλιώς θα τον είχε διώξει απ’ το Υπουργικό Συμβούλιο με τις κλωτσιές)…

***

Η πιθανότητα να σοβαρευτούμε είναι δύσκολη, αλλά, όχι ακόμα απίθανη – ελπίζω. Το πρόβλημα με τον εκσυγχρονισμό των F-16 δεν είναι πόσο κοστίζει, σε ποιο βάθος χρόνου θα επισυμβεί και πώς θα εγγραφεί στον προϋπολογισμό, αλλά το ότι είναι σαν να εκσυγχρονίζεις Σπίτφαϊρ για να αντιμετωπίσουν Φάντομ.

Θα μου πείτε «και τα Σπίτφαϊρ έχουν ψυχή», βεβαίως! Αλλά δεν μπορούν να μετακινήσουν βουνά. Τι να κάνει, όσο και αν αναβαθμιστεί, ένα F-16 μπροστά στα αεροσκάφη πέμπτης γενεάς; (Μάλιστα μια εφημερίδα έγραφε χθες ότι αυτή η αναβάθμιση προκαλεί «εκνευρισμό στην Άγκυρα») – ομηρικούς γέλωτες προκαλεί, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, όμως καθόλου διαφορετική από την υποχρέωσή μας να χρηματοδοτούμε (F-16) τις ΗΠΑ για να μας παίρνουν τη Σούδα τζάμπα

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σκυλί, που γαυγίζει, δεν δαγκώνει…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη


Κοιτώ στον ουρανό αποσβολωμένη. Χιλιάδες αλεξίπτωτα καμαρώνουν τον ιδιωτικό τους βίο. Κι είναι τόσο ευδιάκριτη η προσγείωσή τους στην ψυχό-αρπαχτική οντότητα του Δημόσιου βίου. Χαμηλά ημερομίσθια - Βία - Φόβος. Και τα δικαιώματα με την υπογραφή ενός Logo…

Brandsnames γενικά…


Η Διεθνοποίηση και οι οικονομικές πρακτικές συνιστούν παρεπόμενα αποφάσεων προς θεμελίωση των συμφερόντων πολυεθνικών-θυγατρικών τους, οι οποίες συγκεντρώνουν επενδυτικά «χαρίσματα»-κατέχουν τεχνολογική κυριαρχία, ώστε να αναδιαρθρώνουν δείκτες - να αναθεωρούν νομοθεσίες - να επιβάλλουν συμπεριφορές. Κι οξύμωρο σχήμα συνιστά το γεγονός πως όσο απαξιώνονται οι πολιτικοί σαν προσωπικότητες τόσο επιτυγχάνεται η ανάδυση-κραταίωση μιας επιβλητικής αλλά αόρατης Δύναμης. Όσο τα άτομα «απελευθερώνουν» την ατομικότητά τους, τόσο εξισώνονται δια μέσω της σύνδεσής τους με τη φίρμα. Όσο τα «δικαιώματα» αποκτούν ευρυζωνικότητα, τόσο οι πολιτισμικές συνιστώσες συρρικνώνονται. Δεν υπάρχει χώρος, του οποίου το δημόσιο ύφος να μην καταστρατηγείται από διαφημιστικούς πίνακες. Δεν υπάρχει εκπαιδευτήριο, του οποίου η θεσμική προτεραιότητα να μην προσανατολίζεται σε συνεργασία με εταιρείες του ιδιωτικού τομέα. Οι αναλυτές μετά τον Β’ παγκόσμιο Πόλεμο εστίαζαν στο εξής απλό: «Δεν μπορεί να υπάρξει εισοδηματική αύξηση, αν δεν δημιουργηθούν αμετάκλητα βιομηχανικά αντικείμενα». Στην είσοδό μας στον 21ο αιώνα έχει επιτευχθεί ανεπιστρεπτί ενδεχομένως ο στόχος.

Οι Μεγάλες Εταιρείες βασίζουν την επιτυχία τους στα «επωνύμια», τα οποία κατασκευάζουν τα Τμήματα του Marketing. Τα «επωνύμια»=brandsnames συνομαδώνουν όλες τις μεταβολές συνειδήσεως ετερόκλητων πληθυσμών επιβάλλοντας την ισχύ τους παγκοσμίως, αφού νοηματοδοτούν μια ανωνυμία - Ανώνυμη Εταιρεία. Η Διαφήμιση έπεται προς επίρρωση του λογότυπου δια μέσω ψυχαναγκαστικών διατάξεων-ρυθμίσεων-πρακτικών, αφού οφείλει πρώτα να διαμορφώσει το νέο πλαίσιο διαβίωσης, στο οποίο οι ανάγκες επιβάλλονται πυροδοτώντας οικειότητα - φιλικότητα εξουδετερώνοντας ταυτοχρόνως τις αντιστάσεις της κριτικής οξύνοιας. Σχήμα ακλόνητης επιτυχίας κι αποδεδειγμένης επιρροής, αφού ο καταναλωτής αγοράζει «επωνύμιο» κι όχι προϊόν.


Συνακόλουθα εισέρχονται σε διαδικασία «επωνυμιοποίησης» όλοι οι Κλάδοι. Η Nike αλώνει τον Αθλητισμό με τον Jordan να περιγράφεται σαν το δυναμικότερο «υπερεπωνύμιο» όλων των εποχών. Τα διαφημιστικά πλάνα μορφοποιήθηκαν δίνοντας το προβάδισμα στη γρήγορη εναλλαγή και κατ’ επέκταση αποδίδοντας μυθικές διαστάσεις στον πρωταγωνιστή. Όταν δε το πλάνο ενδύεται με ροκ μουσική υπόκρουση, απογειώνεται η ψευδαίσθηση του παγκόσμιου θεατή, ο οποίος ευφράνθηκε βλέποντας Κενιάτες να κάνουν αγώνα δρόμου σε παγωμένες βουνοκορφές-Τζαμαϊκανούς να οδηγούν έλκηθρο με πηδάλιο, κάτι που στόχευε σε ξεκάθαρη εταιρειοποίηση του «ευ αγωνίζεσθαι». Οι εμπλεκόμενοι αστέρες γενικότερα μετατρέπονται σε γρανάζια διαπλοκής είτε επιτρέποντας στην εκάστοτε Εταιρεία να διευθύνει το «χαρτοφυλάκιο προσυπογραφής τους», είτε χτίζοντας μακρόπνοες συνέργειες με τους διάφορους χορηγούς τους.

Στο πλαίσιο του ανταγωνισμού και μη ανεχόμενες πιθανή υπερτέρηση ή έστω συμπόρευση των υπολοίπων Κολοσσών, οι Πολυεθνικές προβαίνουν σε δωροδοκίες - μετατρέπουν τις αποπολιτικοποιημένες μάζες σε γκέτο διερεύνησης - βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς των πολιτισμών. Στοχεύοντας στην αστική φαντασίωση αλλοτριώνουν το κοινωνικό-φυλετικό υπόστρωμα και κατ’ εφαπτομένη φτάνουν σε εμπορική εκμετάλλευση των χειραγωγημένων πλέον ατόμων. Το γόητρο των «επωνυμίων» αναπαύεται πάνω στη νιρβάνα της κριτικής οξύνοιας. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν κλίκες και να εφευρίσκουν ανάλογα λογοπαίγνια, που αποδεικνύουν την ένταξή τους» ισχυρίζεται η Σούζαν Σόνταγκ σ’ ένα δοκίμιό της. Η μαζική κουλτούρα εμβολίζει με χυδαιότητα τον μηχανισμό άμυνας…

Brandsnames στα σχολεία…



Στην ηλεκτρονική εποχή τα «επωνύμια» μας συντροφεύουν παντού ανά πάσα ώρα και στιγμή. Μια τεράστια εκστρατεία ενσωμάτωσής τους στα σχολικά συγκροτήματα έγινε δια μέσω του τεχνολογικού τους εξοπλισμού. Ο εκσυγχρονισμός άνοιξε διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στις χρηματοδοτικές συμφωνίες και στο δημόσιο κορβανά, ώστε τα λογότυπα να «βολτάρουν» ανενόχλητα στους διαδρόμους των εκπαιδευτηρίων, των οποίων οι ανήλικοι θαμώνες λογχίζονται ευκολότερα και συνιστούν εκπαιδευμένους ενήλικες. Σαν να μην έφτανε ο εξοπλισμός όμως έχουμε εξελιχθεί στο επόμενο βήμα. Στα κυλικεία σχολείων - νοσοκομείων - υπηρεσιών διανέμονται συγκεκριμένα προϊόντα διατροφής και οι αυτόματοι πωλητές τροφίμων-αναψυκτικών φιγουράρουν σε παντός είδους χώρους.

Οι πανεπιστημιουπόλεις κατακλύζονται απ’ τα λογότυπα, των οποίων τα πλοκάμια απλώνουν την «προστασία» απ’ τη διακίνηση εγχειριδίων ως τη σίτιση. Πολλές Εταιρίες μπορούν να θέτουν βέτο τίνι τρόπω στην εκπόνηση διπλωματικών, όπως η Reebok, η οποία είχε καταφέρει κάποια περίοδο να αποκλείεται το όνομά της από κείμενα αναλυτικά-δυσφημιστικά σχετικά με τις πρακτικές εισβολής των Πολυεθνικών στους Πανεπιστημιακούς χώρους. Η διοργάνωση ημερίδων-εκδηλώσεων υποστυλώνεται από χορηγίες συγκεκριμένων συμφερόντων, οι οποίες επισύρουν φίμωση εάν κι εφόσον κριθεί απαραίτητο. Οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις γίνονται ταγοί στα «επωνύμια» προσπορίζοντας την ακαδημαϊκή τους αξιοπιστία προς εξόρυξη πετρελαίου για λογαριασμό της Shell - εκτίμηση σταθερότητας για λογαριασμό της Disney - υπολογισμό αξίας πώλησης σκευασμάτων Φαρμακοβιομηχανιών μεγάλου βεληνεκούς. Οι ίδιοι οι ερευνητές αποκαλύπτουν πως συχνότατα τα αποτελέσματα της αποστολής έρχεται αντιμέτωπη με τις προσταγές των Κολοσσών. Η κυρία Μπέτι Ντογκ, ιατρική ερευνήτρια σε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, καταγγέλλει ανάλογο περιστατικό, όταν κατά τη διάρκεια της έρευνάς της συνέκρινε την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου Synthroid με το ανώνυμο φάρμακο κάποιου ανταγωνιστή. Με σαφήνεια τα αποτελέσματα προσανατόλιζαν στην ισοδυναμία από βιολογικής πλευράς, γεγονός ωστόσο που ποδηγετούσε την απρόσκοπτη κυκλοφορία του ακριβότερου, προερχόμενο απ’ την Επώνυμη Εταιρεία, η οποία παρενέβη με σκοπό την παρακώλυση δημοσίευσης των αποτελεσμάτων, το συμβόλαιο της παρείχε την εν λόγω αδειοδότηση.

Τα πανεπιστήμια στην προσπάθειά τους να θηρεύσουν κονδύλια επιβίωσής τους υποκύπτουν σε ανάλογες ενέργειες, αφού η κρατικές παρεμβάσεις εκλείπουν προς ενδυνάμωση των διαδικασιών διαφάνειας. Πρόσφατα καθαιρέθηκε ο πρύτανης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Καραμπίνης, ο οποίος απασχόλησε επί πολλά έτη με σκανδαλώδη δραστηριότητα τις φοιτητικές κοινότητες. Διετέλεσε Πρόεδρος σε πάμπολλα Τμήματα, κάτι που του έδινε το βήμα σε αναθέσεις εργολαβιών. Με το έργο σίτισης επιφορτίστηκε ο Α. Χούτος, συνέταιρος της συζύγου Πρυτάνεως. Τεκμηριωμένες έρευνες ανέσυραν στην επιφάνεια την εμπλοκή πολλών Ακαδημαϊκών σε διάφορες εταιρικές ατασθαλίες, οι περισσότερες από αυτές υπεγράφησαν χωρίς να προσέλθουν στην ημερήσια διάταξη της Συγκλήτου. «Μελετώντας προσεκτικά τις δύο προκηρύξεις (Ρέμελη και Καραμπίνη) διαπιστώνουμε ότι ο μόνος διαφορετικός όρος είναι το κριτήριο της εμπειρίας, το οποίο ουσιαστικά φωτογραφίζει «συγκεκριμένο» υποψήφιο. Με τα νέα κριτήρια στον καινούργιο διαγωνισμό που προκήρυξε ο νυν πρύτανης, οι υποψήφιοι θα πρέπει «να έχουν αναλάβει μέσα στην τελευταία τριετία υπηρεσίες μαζικής σίτισης 2.000 ατόμων ημερησίως, 1,5 εκατ. γευμάτων με τουλάχιστον 500.000 γεύματα ανά έτος». Στην προηγούμενη προκήρυξη ο αριθμός των γευμάτων στην τριετία ήταν 10 φορές μικρότερος, για να μπορούν να συμμετέχουν περισσότερες εταιρείες.» ανέφερε σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών ο κύριος Ζαφειρόπουλος…

Brandsnames στην εργασία…



Η εργασία διολισθαίνει όταν η παραγωγή ανατίθεται στη βάση όχι σαν βιοποριστικό έργο αλλά σαν επίτευξη δομημένων στόχων.

Με την «μετανάστευση» της εργασίας, αφού οι μετεγκαταστάσεις σε χώρες με χαμηλό κόστος παραγωγής προωθούνται ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια, η κερδοφορία εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη. Εργολήπτες - υπέρεργολάβοι - εργολάβοι συνιστούν τους διαμεσολαβητές ιδιοκτησίας αλλά κι επαχθών λογιστικών υπολογισμών. Οι βιομηχανικές - εταιρικές ζώνες στον τρίτο Κόσμο αποτελούν οικονομικές περιοχές απαλλαγμένες από φόρους. Η τακτική συναντάται στο παρελθόν στις προ-ρωμαϊκές πόλεις-κράτη, οι οποίες ανακήρυσσαν τα λιμάνια τους «ελεύθερα», ώστε να διαφεύγουν ελέγχων. Στους αφορολόγητους θύλακες στις μέρες μας συμπεριλαμβάνονται: το κλειστό κύκλωμα αφορολογήτων ειδών σε αερολιμένες, περιοχές ελεύθερων τραπεζικών συναλλαγών, τελωνειακές αποθήκες υπό άρση αδασμολογήτου. Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπολογίζει πως σε ολόκληρο τον πλανήτη υπάρχουν 850 - 1000 ανάλογες ζώνες, στα κάτεργα των οποίων απασχολούνται 27 εκατομμύρια εργάτες. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου συμπληρώνει πως απ’ τη δράση στις εν λόγω ζώνες διαπιστώνεται ροή εμπορικής αξίας της τάξης 250 δις δολαρίων. Οι συνθήκες εργασίας αντικατοπτρίζουν πλαίσιο σκλαβιάς: 14 ώρες στη Σρι Λάνκα - 16 ώρες στην Κίνα - 12 σε Ινδονησία και Φιλιππίνες, με τη συντριπτική πλειονότητα των εργατών να αφορά σε γυναίκες.

Στην ουσία πρόκειται για στρατιωτικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις εργαζομένων, αφού οι αμοιβές είναι χαμηλότερες από κάθε επίπεδο διαβίωσης - η εργασία αμιγώς ιεραρχημένη - η επιτήρηση με προσβλητική συμπεριφορά, μοντέλο το οποίο εξαπλώνεται σιγά-σιγά και στην ελληνική επικράτεια, μετά την υπαγωγή της στη «Βαλκανιοποίηση των Μεσογειακών Χωρών». Ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται σαν φοιτητής, κι ας μην θεωρηθεί υποτιμητικό, που αναζητά απλώς το χαρτζιλίκι του κι όχι σαν ενήλικας με υποχρεώσεις. Η χλαίνη προσωρινότητας, αφού οι συμβάσεις υπογράφονται διμερώς αλλά ακυρώνονται μονομερώς, ενέχει αγχωτική ανασφάλεια και διαιώνιση της αστάθειας. Η πληρωμή με κουπόνια υποκρύπτει συνάψεις μεταξύ συγκεκριμένων εταιρικών συμφερόντων, διαδικασία η οποία αφ’ ενός ελέγχει πλήρως την καταναλωτική δράση του απλού πολίτη κι αφ’ ετέρου στραγγαλίζει τους μικρο-επιχειρηματίες. «Ελεύθερος και ανόθευτος είναι ο ανταγωνισμός, όταν όλοι οι συμμετέχοντες στην οικονομική ζωή υπάγονται κατ’ αρχήν στους ίδιους κανόνες. Ο ανταγωνισμός αυτός θα θιγόταν, αν χορηγούνταν στους φορείς του ιδιαίτερα προνόμια ή αποκλειστικά δικαιώματα ή δημιουργούνταν - διατηρούνταν (de facto ανοχή) μονοπώλια.» αναφέρουν σε πτυχιακή τους εργασία οι κύριοι: Αλεξοπούλου Ευτυχία - Μαρία, Ευσταθίου Αναστάσιος. Δια μέσω μίας ανάλογης ωστόσο πρακτικής υπονομεύεται ο ανταγωνισμός εις βάρος πάντα των μικροπωλητών, μετατρέποντας την εμπορική διαδικασία αν όχι σε μονοπωλιακή σίγουρα σε ολιγοπωλιακή.

«Οι άνθρωποι τείνουν να γίνονται αντικείμενα μισθολογικών παζαριών» διατείνεται η Naomi Klein στο βιβλίο της «No Logo». Οι θέσεις προσωρινής εργασίας αυξάνονται βυθίζοντας σε απελπιστική εξαθλίωση τεράστιες πληθυσμιακές ομάδες, οι οποίες δυσφορούν στη διελκυστίνδα αφ’ ενός του φόβου περί μετεγκατάστασης του εργοστασίου εργοδοσίας κι αφ’ ετέρου του άγχους αναδιαρθρώσεως των πλάνων αναδόμησης ιεραρχίας στο εσωτερικό της επιχείρησης. Στον αντίποδα σύμφωνα με την Αμερικανική Εργατική Οργάνωση AFL-CIO «τα εκτελεστικά στελέχη 30 Εταιρειών, που πραγματοποίησαν τις μαζικότερες απολύσεις, είδαν μισθούς-μπόνους-αποζημιώσεις ν’ αυξάνονται κατά 67, 3%». Η Klein αναφέρει πως «ο Φίσερ της Eastman Kodak, ο οποίος περιέκοψε 20.100 θέσεις εργασίας, έλαβε την ίδια χρονιά το δικαίωμα προαίρεσης αγοράς μετοχών της εταιρείας του αξίας περίπου 20 εκατομμυρίων δολαρίων». Τα bonus τελευταία έχουν μετακυλιστεί στη βάση της πυραμίδας εργαζομένων, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται ο κακός ανταγωνισμός ανάμεσα στους εργαζομένους, οι οποίοι παλεύουν να αυξήσουν την επίδοσή τους με γνώμονα λίγα ψωροευρώ, τα οποία ωστόσο είναι απαραίτητα για τη επιβίωσή τους. Περιττό να εστιάσουμε στο γεγονός του κατακερματισμού του συνδικαλιστικού-εργατικού ιστού, αφού οι μεμονωμένες αντιδράσεις οδηγούν σε στιγματισμό - απόλυση του κριτικά οξύνους - θαρραλέου εργαζομένου.

Οικονομική μεγέθυνση…


Απολύσεις - συγχωνεύσεις - ενοποιήσεις, οι οποίες απολήγουν σε απώλεια θέσεων εργασίας αλλά σε άνοδο των δεικτών της Οικονομίας: οξύμωρο το σχήμα!!

Οι Πολυεθνικές - Ανώνυμες Εταιρείες - Όμιλοι Εταιρειών έχουν προσδέσει στο άρμα του ελέγχου τους πάνω απ’ το 35% του παγκόσμιου παραγωγικού κεφαλαίου. Τα τελευταία χρόνια το ενεργητικό τους εκτοξεύτηκε κατά περίπου 290% τη στιγμή που η εργασία συρρικνώθηκε σε απασχόληση - υποαπασχόληση. Τα διάφορα κυβερνητικά σχήματα ίασης της ανεργίας που προτάθηκαν αφορούν σε μειωμένο ωράριο-ωρομίσθια εργασία, τουτέστιν έστω και μία ώρα να δηλώνεται ένας άνθρωπος εβδομαδιαίως θεωρείται ενεργός. Μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: οι δείκτες ανεργίας ποδηγετούνται τίνι τρόπω για να συμπαρασύρουν τους δείκτες «ανάπτυξης», λέμε τώρα. σε ανοδική πορεία, λέμε τώρα! Οι Πολιτικοί «υπερασπίζονται» στα λογίδριά τους τις θέσεις εργασίας αλλά το Χρηματιστήριο «αναπνέει» με την ανακοίνωση μαζικών απολύσεων. Οι θέσεις εργασίας συνιστούσαν πάντα την προστασία των Εταιρειών απ’ την μήνιν των χαμηλών στρωμάτων, το modus operandi διαιρεί τον εργατικό ιστό, όταν ο άνεργος υποκύπτει ένεκα του βιοπορισμού. Ο βιοπορισμός είναι μία έννοια, η οποία ενέχει ούτως ή άλλως την προδοσία, αφού οι εργατικές κοινότητες συνυφαίνονται δια της διαίρεσής τους. Ο Τζον Τζόρνταν, Αναρχικός Βρετανός Περιβαλλοντολόγος, αποφαίνεται: «Οι Υπερεθνικές πλήττουν τη Δημοκρατία - την εργασία - τις κοινότητες - την κουλτούρα - τη βιόσφαιρα οδηγώντας μας να βλέπουμε τα ξεχωριστά προβλήματα σαν ένα ενιαίο.»

Οι άνεργοι συνιστούν μία κρηπίδα εφεδρικών εργαζομένων, οι οποίοι δύνανται ερήμην τους να προστατεύσουν το αφετηριακό σημείο της μονιμότητας απ’ τη διαβρωτική ισχύ της αγοράς - της μείωσης προϊόντων - της ανάκαμψης συνειδησιακής απαίτησης δικαιωμάτων. Συνήθως ομιλούμε για προσλήψεις καταρτισμένων σε άλλο αντικείμενο, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται σαν ανειδίκευτο προσωπικό και τη στιγμή μάλιστα που τους παρέχεται εξειδικευτική εκπαίδευση στους κόλπους της ίδιας της Εταιρείας. Πρόκειται για καθαρή συστηματοποιημένη εκγύμναση νεοσύλλεκτων, οι οποίοι εμπλέκονται στον πειραματισμό με στόχο τους μισθούς πείνας. Επιπρόσθετα η ομογενοποίηση των ατόμων εν είδει διαφημιστικής παρωδίας αναιρεί κάθε πολιτισμικό αυτοσχεδιασμό. Πρώτο εργαλείο, το οποίο χρησιμοποιείται ενάντια στην πολιτισμική ταυτότητα αποτελεί η γλώσσα. Τα προγράμματα απαντούν στην αγγλική κυρίως γλώσσα περιθωριοποιώντας τις γλώσσες των αυτοχθόνων πληθυσμών. Κατ’ εφαπτομένη ο εργαζόμενος αφομοιώνεται στην εταιρική κουλτούρα, η οποία δεν έχει να προτάξει παρά καπιταλιστική κακοφωνία.

Μιαν αθλιότητα χωρίς τέλος…



Μία πλοήγηση στα social media αρκεί για να θεωρήσουμε πως έχουμε ήδη φορέσει τη φουστανέλα και τα τσαρούχια και το ν’ αρπάξουμε το γιαταγάνι είναι απλώς θέμα χρόνου. Εμβαθύνοντας ωστόσο διαπιστώνουμε πως το κάθε άτομο κατατρύχεται από άγχος όχι εξεύρεσης δόκιμης επίλυσης των μύριων προβλημάτων που απασχολούν την ανθρωπότητα κι ενδεχόμενης ενεργής συμμετοχής του στη διαδικασία, αλλά μεταλλαγής του «φαίνεσθαι» σε αγοραίο εμπόρευμα. Ο καθένας έχει καταλάβει κάτι, όταν οι απέναντι τρώνε κουτόχορτο. Ο καθένας εξωτερικεύει διαφορετικούς, λέμε τώρα, συνειρμούς, τη στιγμή που οι υπόλοιποι αποτελούν τη δεξαμενή εφεδρικής αποφλοίωσης. Κι αυτό είναι διάχυτο σε όλα τα προφίλ. Όλοι εγκωμιάζουν την ομαδικότητα, η οποία θα στείλει στο πυρ το εξώτερον τους «έξω από ‘δω», τη στιγμή που η αντικοινωνική τάση ανυψώνεται ως η πλέον νικήτρια. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με κομματικά ιδεολογήματα αλλά με ψευτο-προοδευτική κοινωνικότητα και ψευδεπίγραφο υποβόσκοντα ναρκισσισμό.

Ενώ οι πλούσιες συνοικίες οχυρώνονται, τα προάστια φλέγονται ανά την υφήλιο. Ενώ οι στρόφιγγες του χρήματος ανοίγουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ερμητικά παραμένουν κλειστές για την ευρεία βάση, οι επενδυτικές προοπτικές προτάσσουν νομικά επιχειρήματα τόσο προς διασφάλιση του εργατικού δυναμικού όσο και του περιβαλλοντικού ιστού. Στην ουσία άνθρακας ο θησαυρός περί ηθικής υψηλών προδιαγραφών. Συντάσσονται κώδικες συμπεριφοράς - νομικού πλαισίου - διατροφικών πληροφοριών - ψυχικής υγείας - περιβαλλοντικά καταστατικά με αξιοσημείωτα ρομαντικό ιδεαλισμό. Δεν πρόκειται επ ουδενί για ανιστόρητη αθωότητα αλλά για παγίωση περιπλοκότερων εξουσιαστικών μηχανισμών με τρόπο που επηρεάζει πρωτίστως τον ατομικό αυτοκαθορισμό κι εν συνεχεία την κοινωνική αυτοτέλεια.

Ριζοσπαστικοποίηση δεν είναι μία βελτιωμένη ποινική μεταρρύθμιση, η οποία στοχεύει στην εικονική αναβάθμιση απ’ τη μια των ιδρυματικών εγκαταστάσεων=φυλακές-ψυχιατρεία τη στιγμή που η κοινωνική δομή βάλλει τα μέλη της με απεχθή τρόπο ωθώντας τα στην τρέλα ή στο έγκλημα, διότι συνακόλουθο της βίας θα είναι η Βία. «H φτώχεια είναι ο γονιός της επανάστασης και του εγκλήματος» διατείνεται ο Αριστοτέλης για να συμπληρώσει ο Ernst Bloch πως «Η επανάσταση αφαιρεί τους δούλους απ’ το σωρευμένο χρήμα στις βίλες» με σκοπό να κατεδαφίσει τις παραγκουπόλεις, στις οποίες κυοφορείται το έγκλημα.

Η αδράνεια των ανθρώπων σε πανελλαδικό και κατ’ επέκταση παγκόσμιο επίπεδο μεγεθύνεται ή καλύτερα ειπείν η αντίδραση περιορίζεται στο κλειστό κύκλωμα της οθόνης. Οι διεφθαρμένοι βάλτοι της διαφθοράς έχουν πολύ δρόμο ακόμη για ν’ αποξηρανθούν.

Εν είδει επιλόγου… Τελευταία οι Θεοί ξόδευαν παραπάνω μπλε απ’ ότι έπρεπε για να μην τους βλέπουμε…



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Άκου, υπαλληλάκο!

Του Κώστα Γιαννιώτη


Το ύφος σου σοβαροφανές και η απάτη, κλειδωμένη βαθιά στα μάτια, προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το προσποιητό χαμόγελό σου!

Ένα χαμόγελο που σκορπάς στους χειροκροτητές σου, που δε δίνουν σημασία στο γεγονός ότι άλλου το χέρι σφίγγεις και άλλον κοιτάς!

Περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στην... πλέμπα νιώθεις ακαταμάχητος και άρχοντας αυτού του τόπου, πάνω στον οποίο ζουν κάτι δίποδα που σου οφείλουν υπακοή!

Δίποδα που τα χρησιμοποιείς σαν άλλοθί σου για να προχωρείς ανενόχλητος στη σφαγή τους, καμαρώνοντας και υπενθυμίζοντας ότι... «αυτοί σου έδωσαν την εντολή»!

Για να υποκλίνεσαι χαμερπώς και χάσκοντας μπροστά στους ισχυρούς της γης, την ίδια ώρα που πουλάς μαγκιά και ύφος στους ταπεινούς του τόπου σου, απαιτώντας να σου παραδώσουν το βιος και ζωή τους, για να την προσφέρεις πεσκέσι στα αφεντικά που τρέμεις!

Απαιτείς φόρους κι άλλους φόρους και κομμάτια από άλλους φόρους, για να` χει το γυναικάκι σου γόβες... οίκου και τουαλέτες ξακουστές, όταν θα την παρουσιάζεις στα αφεντικά σου!

Ναι! Ξέρω! Είναι το πρωτόκολλο!

Αυτό που κληροδότησαν, σε σένα και τους υπόλοιπους 299 ομοίους σου, οι φεουδάρχες του μεσαίωνα!

Για να βλέπει το πόπολο και να θαυμάζει!

Να ξεροκαταπίνει και να αισθάνεται πιο βαριά τη μοίρα της ταπεινότητάς του!

Χάσκεις γελώντας σαρδόνια περιδρομιάζοντας λαχταριστά και σπαρταριστά εδέσματα σε κοινή θέα, την ώρα που σε κάποιες γωνιές αυτού του τόπου κάποια τρυφερούδια στερούνται ακόμα και μια φέτα ξερό ψωμί, ακόμα και μια λάμπα για φως!

Ξεχάσατε όμως όλοι –και οι 300- ότι δεν είστε τίποτε περισσότερο από αμαθείς, ημιμαθείς και παντελώς ανειδίκευτοι υπαλληλίσκοι αυτού του λαού, αυτής της περιφρονημένης... πλέμπας!

Μιας... πλέμπας που δε χάνετε ευκαιρία να της υπενθυμίσετε ότι... «αυτή σας έδωσε την εντολή»!

Μόνο που εκεί σταματάτε και δε συνεχίζετε, να της εξηγήσετε ότι... αφού αυτή σας έδωσε την ΕΝΤΟΛΗ, αυτή είναι και το ΑΦΕΝΤΙΚΟ!

Απαντήστε μου, υπαλληλίσκοι της κακιάς ώρας, πότε και σε ποιον νόμο απ` αυτούς που κάθε λίγο ψηφίζετε στο... «καφενείο» σας, αφαιρέσατε τα δικαιώματα των εργοδοτών και τα προσφέρατε στους υπαλλήλους τους;

Σε κανέναν!

Ό,τι ψηφίζετε και ό,τι νομοθετείτε είναι για να προσφέρετε όλο και περισσότερα προνόμια στα αφεντικά! Τους φίλους σας!

Από κοντά και η δικαιοσύνη σας!

Εργοδότης σας είμαι εγώ!

Η... πλέμπα!

Παραβιάσατε και παραβιάζετε κάθε νόμο ΣΑΣ!

Απαιτώ την απόλυσή σας και την παραδειγματική τιμωρία σας!

Επειδή όμως τους θεσμοφύλακες των νόμων τους καταντήσατε σαν τα μούτρα σας, θεωρώ νόμιμο, συνταγματικό και βασισμένο σε γραπτούς και άγραφους νόμους, να πάρω –εγώ η... πλέμπα- στα χέρια μου την υπόθεση και να σας επιβάλω αυτά που ορίζουν οι νόμοι, που εσείς ψηφίσατε, για τις σχέσεις εργοδότη και υπαλλήλου!

Μπορεί να καθυστερήσω λίγο, αλλά σίγουρα θα έρθω!

Να με περιμένετε!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τι μπορείτε να διαβάσετε στον Δρόμο που κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου

Στο Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφορεί Μεταξύ άλλων διαβάστε


Κεντρικό θέμα:

Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα…
Απίστευτες εικόνες γραικυλισμού από τον Τσίπρα και την παρέα του – «Κουστούμι» 2,4 δισ. για τα F-16, αναβάθμιση Σούδας και λιμάνι Αλεξανδρούπολης στο βασικό μενου

EDITORIAL
Χώρα καζίνο

Στο θέμα της εβδομάδας, διαβάστε:

Φαινομενικά υγιής η παγκόσμια οικονομία
Οικονομικές βόμβες η φούσκα του χρέους και η φούσκα των αγορών
κείμενα: Παύλος Δερμενάκης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Τελεσίγραφα στην ταραγμένη Ευρώπη
Στρατοπεδεύσεις σε πλανητική κλίμακα
του Ρούντι Ρινάλντι

Η Ελλάδα επιστρέφει
του Απόστολου Αποστολόπουλου

Αμερικανική… υπερπτήση πάνω από την αξιολόγηση
Πώς επηρεάζει η εξοπλιστική συμφωνία την ατμόσφαιρα εντός του κουαρτέτου – Οι τριβές με την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση και η επιστροφή της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» μέσω Βερολίνου
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ, Τζέιμς Πέτρας
«Ο Τραμπ φέρεται στην Ελλάδα όπως η Τρόικα και ο Τσίπρας δεν ζητά ούτε νοίκι»
Ο Αμερικανός διανοούμενος μιλά στον Δρόμο και στον Νίκο Ταυρή

Η κυβέρνηση και τα «παράθυρα ευκαιρίας»
Παράδοση άνευ όρων για την εξασφάλιση της εύνοιας του προστάτη
του Σπύρου Παναγιώτου

Ένα δώρο για τον Τραμπ…
Η αμερικανική βάση της Σούδας στο επίκεντρο των συναντήσεων Τσίπρα στις ΗΠΑ
του Γιώργου Πατέλη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ, Άνταμ Γρίνφιλντ
Αποκρυπτογραφώντας τις αναδυόμενες τεχνολογίες

Ένας φιλόξενος φιλοξενούμενος…
Ο Carlos Latuff με Έλληνες σκιτσογράφους στην Αθήνα, μια ξεχωριστή συνάντηση
επιμέλεια: Σοφία Παπασπυρίδωνος, Γιώργος Παπαϊωάννου

Στη στήλη ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Η οικονομία της γνώσης
του Κάρλο Φορμέντι

Στη στήλη Εν Τέλει
Η μαφιοποίηση της πολιτικής
του Μιχάλη Σιάχου

Στη στήλη Παρεκκλίσεις
Το Ελληνικό. Κανόνες και ιδεοληψίες
της Μαρίας Θ. Μάρκου

Στη Στήλη Άλατος
Δεν είναι αυτό που νομίζετε!
της Λόλας Σκαλτσά

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Θέλουν να διαλύσουν τον ΕΔΟΕΑΠ
Σε απεργία πείνας δημοσιογράφοι για να σώσουν το ταμείο
του Νίκου Θεοδωράκη

«Περίεργες» εκπτώσεις σε έργα και μελέτες
Ως και το 87% φτάνουν οι «μειώσεις» στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας
του Γιώργου Θεοδωρόπουλου

ΔΙΕΘΝΗ
Ο Ράμα μεγαλουργεί

Πλήρης υιοθεσία της Αλβανίας από τις ΗΠΑ
του Γιώργου Τζαφέρη

Αυστρία: Το αποκρουστικό πρόσωπο της «δημοκρατικής» Δεξιάς
Διδακτικά αποτελέσματα στην Κάτω Σαξονία
Κείμενα-επιμέλεια: Ερρίκος Φινάλης

Η Αριστερά και η κοινωνική δικαιοσύνη
του Όσκαρ Λαφοντέν

Καταλονία: «Διάλογος γιοκ!»
Διαρκή μηνύματα αδιαλλαξίας του βαθέος ισπανικού κράτους

Ανάσα-ευκαιρία για τη Βενεζουέλα
Ήττα της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης στις περιφερειακές εκλογές
του Γιώργου Αναστασίου


Στις σελίδες του Πολιτισμού, μεταξύ άλλων:

Δίχως παιδί, δίχως ελπίδα…
Για την ταινία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, Χωρίς Αγάπη
της Ιφιγένειας Καλαντζή

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάνια Παπαδημητρίου, ηθοποιός
Η πρωτοπόρα γυναίκα, Καμίγ Κλωντέλ

Στο Περίπτερο Ιδεών ο Στέλιος Ελληνιάδης γράφει: Το Ντέφι στο Λυκαβηττό: Με χαρά, χωρίς ενοχές

Και όπως κάθε βδομάδα, διαβάστε τις σελίδες του Ηρόστρατου και δείτε τα σκίτσα των Latuff, John Antono, Vasco Gargalo, Βαγγέλη Παπαβασιλείου.

Εφημερίδα Δρόμος

Αναζητήστε την εκτάκτως από την Παρασκευή και μέχρι την Τρίτη στα περίπτερα


Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Βλαχοσυμπεθεριστάν

Στάθης


1. Τι πήραν οι ΗΠΑ; Τη Σούδα και την αναβάθμισή της για τις δικές τους επιχειρησιακές ανάγκες. Επίσης το ενδεχόμενο δημιουργίας νέων βάσεων στη νότια Κρήτη ή στην Κάρπαθο ή στη Σκύρο και (οπωσδήποτε) στην Ανδραβίδα.

Επιπλέον ο Τραμπ πήρε εργολαβία (μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό) την αναβάθμιση των F-16 εξασφαλίζοντας έτσι, καθώς ο ίδιος με σαρκαστικό χιούμορ δήλωσε, «εργασία για τους Αμερικανούς εργαζόμενους» – γεια σου, ρε Πιτσιόρλα, επενδυτή. (Ο οποίος στο μεταξύ πουλάει Εγνατία, ΔΕΣΦΑ, ΔΕΗ και πάει στον διάολο). Επιπλέον και προσέτι ο Τραμπ εξηγήθηκε για τους αγωγούς, το φυσικό αέριο, το υγροποιημένο αέριο, τη σχετική γεωπολιτική, Κύπρος - Ισραήλ - Αίγυπτος, φέρε και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης!

Τέλος, ο Τραμπ εξήγησε στον Τσίπρα ότι από την Ελλάδα παίρνουν οι Γερμανοί, παίρνουν οι Γάλλοι, χώνονται οι Ρώσοι, παίρνουν οι Κινέζοι, αλλά κουμάντο κάνουν και ό,τι θέλουν παίρνουν οι Αμερικανοί.

2. Τι πήραμε εμείς; Διαταγές για την επόμενη περίοδο…

***

Κατά τα άλλα ξετυλίχθηκε το καθιερωμένο εδώ και πολλές δεκαετίες τελετουργικό. Πρώτον επαινέθηκε και από τις δύο πλευρές η ελληνική αρχαιότης – η χώρα που γεννήθηκε η ελευθερία (;), η δημοκρατία και μπλα μπλα ωσαννά. Δεύτερον υμνήθηκε η συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών, η Ελλάς ανακηρύχθηκε σε «παράγοντα σταθερότητας της περιοχής», η «συγκυρία» χαρακτηρίσθηκε «ευνοϊκή», η διευθέτηση του χρέους αναγκαία (μάλιστα πριν πλακώσουν οι ελληνικές καλένδες και πιάσουν τα κρύα), ενώ όλα τα παραπάνω επανελήφθησαν 18 –αν δεν απατώμαι– φορές! Στο τέλος ο Τραμπ ξαναπήδηξε το Ομπαμακαίαρ και η τελετή έλαβε τέλος, ώστε στη συνέχεια να μπορέσει η ΕΡΤ να την επαναλάβει ακόμα 100 φορές και 101 φορές τη λέξη αφήγημα. Πάνω στη φάση, οι εκ του προχείρου Κουροπάτκιν εξηγούσαν στο πόπολο τις γραμμές πίσω από τις αράδες.

Προσωπικώς συγκινήθηκα όταν ο Πρόεδρας Τραμπ δήλωσε ότι «η κρίση στην Ελλάδα τελείωσε». Δηλαδή αποκαθίστανται οι μισθοί, σκέφθηκα, επιστρέφουν οι ξενιτεμένοι και ο κ. Πολάκης γίνεται άνθρωπος! Ουάου! (Όχι, «ουάου» έκανε ο κ. Βαρουφάκης και τώρα ξενιτεύεται για βουλευτής στη Γερμανία).

***

Όλη αυτή η παρέλαση των κοινοτοπιών, όλη αυτή η παρλάτα της παρλαπίπας, όλο αυτό το έπος των βλαχοσυμπέθερων στο Αμέρικα είχε και τις τρυφερές στιγμές του. Όπως όταν ο κ. Παππάς θωρούσε με λατρεία τον Τσίπρα αγορεύοντα και τον Τραμπ να ακούει με Ιώβειο υπομονή (παρά το ταμπεραμέντο του) τα αγγλικά του έλληνα υποτελούς (ευτυχώς που δεν χρειαζόταν να καταλάβει τι έλεγε).

Βεβαίως υπήρξαν και ορισμένα πράγματα άκρως ευκρινή.

1ον: «Όλοι οι Έλληνες αγαπάμε τους Αμερικανούς», Τσίπρας.

Ούτε ο κ. Σημίτης όταν ευχαριστούσε τους Αμερικανούς δεν ήταν τόσο Τσιπράκος.

2ον: Τραμπ: «Σας συγχαίρουμε για όσα περάσατε». Ευχαριστούμε, να περάσουμε κι άλλα.

3ον: Η επένδυση του Ελληνικού θα γίνει διότι προβλέπεται να λειτουργήσει εκεί καζίνο αμερικανικού ενδιαφέροντος (να παίζει και ο κ. Καμμένος)…

4ον: Ο Διάβολος Τραμπ που έγινε συνιστώσα.

***

Όμως το πιο οδυνηρό σε όλη αυτή την εποποιία της γλίτσας είναι ο τρόπος μας απέναντι στους Επικυριάρχους. Παίρναμε τις λέξεις του Τραμπ (δεκάδες ιερείς δημοσιογράφοι) και τις ερμηνεύαμε, τις διυλίζαμε, τις γυαλίζαμε τις προσκυνάγαμε και τις λατρεύαμε. Προσευχόμασταν σ’ αυτές – τέτοια δουλικά έχει βγάλει πολλά κατά καιρούς το ρωμέικο. Αλλά αυτό το «αριστερό» σαπάκι που πήγε προσκυνητής στις ΗΠΑ σαν να πήγαινε ικέτης στην Υψηλή Πύλη υπερέβη κάθε προηγούμενο…

ΥΓ. (τρομαχτικό): Με το νέο στρατιωτικό τοπίο (βάσεις) που διαμορφώνουν οι Αμερικανοί, η Ελλάδα εντάσσεται ακόμα πιο βαθιά σε μία γεωπολιτική που την καθιστά με τη σειρά της στόχο στον πόλεμο «τρομοκρατίας - αντιτρομοκρατίας».

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Το εγκλημα τους; Ειναι ''έντονα αντικοινωνικοί''...

Στέφανος Μαντζαρίδης

Pinterest

Μάλιστα! Το είδαμε κι αυτό...

Ο εισαγγελέας Γεώργιος Γεράκης που το όνομα του εμπλέκεται στην επ' αόριστον αναβολή της υπόθεσης Siemens και που είχε προτείνει την αποφυλάκιση των χρυσαυγιτών Μιχαλολιάκου και Παππά, απέρριψε τις αιτήσεις αποφυλάκισης της Ηριάννας και του Περικλή χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της ''έντονης αντικοινωνικότητας για να δικαιολογήσει την άποψη του...

Προσπάθησα πολύ, πιστέψτε με, να καταλάβω τον όρο ''έντονη αντικοινωνικότητα'', και σας μιλάω ειλικρινά όταν ένιωσα πως αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τον τρόπο που τον εννοούν, τρόμαξα.

Πήγα κατ' ευθείαν μπροστά στον καθρέφτη μου και πραγματικά ένιωσα πως τελικά όλοι μας μπορούμε να είμαστε οι επόμενες Ηριάννες και οι επόμενοι Περικλήδες...

Σας φαίνεται υπερβολικό αυτό; Μα γιατί; Αφού κατά βάθος οι περισσότεροι από εμάς είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί''...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί αρνηθήκαμε να γυρίσουμε το κεφάλι μας από την άλλη στο δράμα των ανθρώπων που πνίγονται καθημερινά στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Δεν κλείσαμε τα μάτια μας, ούτε και βουλώσαμε τ' αυτιά μας, παρά πήραμε τα σακίδια μας στην πλάτη και τρέξαμε σε Ειδομένη, Λέσβο, Σάμο ή Χίο για να σταθούμε  δίπλα στους ανθρώπους αυτούς... Κρυώσαμε μαζί τους, γελάσαμε και κλάψαμε μαζί τους, σφιχταγκαλιαστήκαμε μαζί τους, μοιραστήκαμε απλόχερα συναισθήματα μαζί τους...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί αρνούμαστε πεισματικά να γονατίσουμε μπροστά σε κάστανα και παντόφλες, για την ακρίβεια αρνούμαστε να γονατίσουμε μπροστά σε οτιδήποτε καθώς πιστεύουμε πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και τίποτα απολύτως δεν μπορεί να τοποθετηθεί πάνω από αυτούς...

Pinterest

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί δεν δίνουμε δεκάρα για τις σεξουαλικές προτιμήσεις των φίλων μας. Πιστεύουμε, βλέπετε, πως η διαφορετικότητα είναι το αλατοπίπερο της ζωής και δεν δεχόμαστε να βάλουμε ταμπέλες στους ανθρώπους και να τους πετάξουμε στο περιθώριο κατατάσσοντας τους σε κατηγορίες και ομάδες...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί για εμάς δεν έχουν καμία απολύτως σημασία οι αριθμοί. Για την ακρίβεια εξοργιζόμαστε όταν αντιλαμβανόμαστε πως οι άνθρωποι γύρω μας αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι. Και δεν δίνουμε δεκάρα για το αν τα νούμερα ευημερούν όσο υπάρχει έστω και ένα παιδί που πεινάει ή ένας άνθρωπος που κοιμάται στον δρόμο...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί τελικά έχουμε ανίατης μορφής αχρωματοψία. Αδυνατούμε, βλέπετε, να ξεχωρίσουμε τους ανθρώπους από το χρώμα τους ή τη φυλή τους. Το μόνο που ξεχωρίζουμε πάνω τους είναι η δύναμη της ψυχής τους και η ζεστασιά της αγκαλιάς τους...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί δεν πατάμε το πόδι μας στις εκκλησίες και στους ναούς τους. Δεν δίνουμε δεκάρα για τον θεό που πιστεύουν ή δεν πιστεύουν οι άνθρωποι γύρω μας, παρά μονάχα για το αν είναι μέλη της τεράστιας αυτής αγκαλιάς που χωράει όλους τους ανθρώπους ή όχι...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί δεν διστάζουμε να κολυμπήσουμε κόντρα στο ρεύμα του ποταμού, να αρνηθούμε όλα εκείνα που το σύστημα χρησιμοποιεί για να πάψουμε να είμαστε αντικοινωνικοί. Δεν φοβόμαστε να πούμε ''όχι'' και ''ως εδώ'' κι ας παίρνουν τα ''όχι'' μας και τα μετατρέπουν σε ''ναι'' τους...


Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί πιστεύουμε ακόμα στη δύναμη της παρέας, αρνούμαστε να βουλιάξουμε στον καναπέ μας μπροστά στην τηλεόραση τους και προτιμάμε ακόμα να τριγυρίζουμε στο κέντρο της Αθήνας χαβαλεδιάζοντας με φίλους παρά να είμαστε ''παραγωγικοί'' και ''άξιοι'' πολίτες...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί στο DNA μας το γονίδιο του έρωτα είναι το πιο ισχυρό απ' όλα τα υπόλοιπα και η καρδιά μας ορίζει ακόμα ποιους θα ερωτευτούμε αδιαφορώντας για την ιδεολογία και τα πιστεύω τους, το χρώμα ή τη φυλή τους... Δεν ζητάμε πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για να βγούμε να πιούμε έναν καφέ στην πλατεία, ούτε και ψάχνουμε σε αραχνιασμένους φακέλους το παρελθόν των ανθρώπων...

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί δεν μας νοιάζει μονάχα η πάρτη μας. Γιατί τα βράδια δεν μπορούμε να κλείσουμε μάτι όταν ο γείτονας μας χάνει τη δουλειά του. Και νιώθουμε την οργή να μας πνίγει κάθε φορά που κάποιος μετατρέπεται σε σκλάβο του αφεντικού του με αφορμή την ψεύτικη κρίση τους. Και γιατί μοιραζόμαστε δίχως να το σκεφτούμε ότι έχουμε καθώς πιστεύουμε πως μόνο έτσι μπορεί κανείς ν' αγγίξει την αληθινή ευτυχία.

Είμαστε ''έντονα αντικοινωνικοί'' γιατί γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τα λαμπερά στολίδια που μας πλασάρουν ως υποκατάστατα της ευτυχίας. Γιατί για εμάς ευτυχία είναι ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί σε κάποιο παγκάκι ή το άγγιγμα των χεριών μας...

Η Ηριάννα κι ο Περικλής διώκονται για τις ιδέες τους. Και τα δυο αυτά νέα παιδιά θα μείνουν για κάποιους μήνες ακόμα τουλάχιστον πίσω από τα κάγκελα που έφτιαξε το σύστημα για όσους το φτύνουν κατάμουτρα. Μέχρι τουλάχιστον την επόμενη εκδίκαση της αίτησης αποφυλάκισης τους. Και αν και εκείνη απορριφθεί, μέχρι τη μεθεπόμενη και πάει λέγοντας...

Στο διάστημα αυτό το διδακτορικό της Ηριάννας θα φεύγει όλο και πιο μακριά της μετατρέποντας το μέλλον της σε έναν ζοφερό εφιάλτη και η υγεία του Περικλή θα γίνεται κάθε μέρα και χειρότερη πηγαίνοντας τον όλο και πιο κοντά στον θάνατο...

Είναι πια βέβαιο πως τα όνειρα τους κάθε στιγμή που περνάει θα φτερουγίζουν όλο και πιο μακριά. Θα περνάνε ανάμεσα από τα κάγκελα της φυλακής τους και θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τα δυο αυτά νέα παιδιά.

Μα εξίσου βέβαιο, όμως, είναι πως δεν θα μείνουν στιγμή μόνοι τους σ' αυτό. Το δίκιο κι οι πολλοί θα τους κρατάνε από το χέρι και θα τους στηρίζουν στο κακοτράχαλο αυτό μονοπάτι που κάποιοι τους έβαλαν να βαδίσουν.

Γιατί τελικά η Ηριάννα κι ο Περικλής θα μπορούσαμε να ήμασταν όλοι εμείς...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κράτα τ’ απολύτως νεσεσέρ για το ταξίδι

Γελωτοποιός


Ο τίτλος του κειμένου προέρχεται από ένα λάθος. Ξεκίνησα να γράφω -στο μυαλό μου πρώτα- ένα κείμενο για το νεσεσέρ που βρήκα πεταμένο στο δρόμο. Και πόσο δυσκολευόμουν να το σπρώξω, αφού ζύγιζε όσο δύο άντρες καλοταϊσμένοι.

Έπειτα, καθώς «είδα» ξανά την εικόνα, κατάλαβα ότι είχα χρησιμοποιήσει λάθος λέξη. Τα νεσεσέρ είναι εκείνα τα τσαντάκια όπου βάζεις τα απαραίτητα για το ταξίδι.

Ίσως θα ήταν πιο αστείο αν δεν αντιλαμβανόμουν το ολίσθημα, γιατί τότε θα ήταν ένα φανταστικό κείμενο. Πώς γίνεται ένα νεσεσέρ να ζυγίζει όσο δύο άντρες; Και μάλιστα καλοταϊσμένους;

Τι θα μπορούσε να έχει μέσα, για να είναι τόσο βαρύ; Ούτε καν πλάκες χρυσού. Ίσως όσμιο. Ένα κυβικό μέτρο οσμίου ζυγίζει 25 τόννους. Οπότε ένα νεσεσέρ γεμάτο όσμιο μπορεί να ζύγιζε παραπάνω από δυο άντρες. Και θα γινόμουν και πλούσιος αν το είχα βρει.

~~

Δυστυχώς η πραγματικότητα σπάνια γίνεται τόσο συναρπαστική. Το όσμιο δεν φυτρώνει στα δέντρα. Και μ’ αυτά που βρίσκεις στον δρόμο δεν λύνεις το οικονομικό σου πρόβλημα. Τις περισσότερες μέρες, εμείς οι απλοί θνητοί, τις περνάμε ανάμεσα στον πόνο και στην ανία (ο Σοπενχάουερ το ‘χε πει), με κάποιες εκλάμψεις ευτυχίας, τόσο σπάνιες όσο η ευφυΐα για τον Ραταπλάν.

Κάτι τέτοιο αισθανόμουν εκείνο το βράδυ, ένα κενό στο στομάχι που ήθελα να γεμίσω με ό,τι υπήρχε διαθέσιμο στην κουζίνα. Οι αρχαίοι δεν πίστευαν ότι η έδρα της ψυχής είναι το στομάχι; Ε, λοιπόν, έχει μια λογική. Γι’ αυτό όταν νιώθουμε άδειοι θέλουμε να τρώμε.

Περπατούσα κι έψαχνα για κάποιο νόημα. Κάτι που θα κρατάει λίγο περισσότερο χρόνο.

«Όλες μας οι προσπάθειες ενάντια στην εντροπία είναι καταδικασμένες», σκεφτόμουν. «Για να καθαρίσεις το σπίτι, για να φτιάξεις το αυτοκίνητο και τα δόντια σου, για να μείνεις -όσο μπορείς- αδύνατος και υγιής, για να έχεις μια οικονομική κατάσταση που να μην προκαλεί τα γέλια και τα κλάματα.»

Φτιάχνεις ένα και χαλάνε δύο. Όλα τα πράγματα εμπεριέχουν εντροπία, την τάση προς τη διάλυση. Για να διατηρήσεις ζεστό κάτι πρέπει διαρκώς να του παρέχεις ενέργεια. Μόλις σταματάς κρυώνει πάλι, διαλύεται.

Είναι μια προσπάθεια σισσύφεια, ο βράχος πάλι θα πέσει, όσο κι αν παλέψεις. Κι υποτίθεται ότι πρέπει να είμαστε και χαρούμενοι με την καταδίκη μας, έτσι έλεγε ο Καμύ.

~~

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν Κυριακή βράδυ. Γιατί οι Κυριακές είναι όμορφες μέρες, ο βράχος ισορροπεί στην κορυφή και παίρνεις μια ανάσα. Όμως το ξέρεις, Σίσσυφε αδελφέ μου, ότι η Κυριακή είναι όμορφη όσο και θλιμμένη, γιατί την ακολουθεί η manic Monday.

(Φαντάσου να ‘ταν όλες οι μέρες Κυριακές. Φαντάσου και να γιορτάζαμε 364 μέρες το χρόνο τα ξεγενέθλια μας).

Κι όπως πήγαινα, ένας αλλοπρόσαλλος που περπατά κοιτώντας τα φύλλα των δέντρων, είδα το νεσεσέρ στην άκρη του δρόμου. Αλλά δεν ήταν νεσεσέρ (με όσμιο και χωρίς), ήταν ένα σεκρετέρ.

Ένα όμορφο κομμάτι, τόσο παράταιρο δίπλα στον κάδο για τα σκουπίδια. Είχε το πένθος του Έντγκαρ Άλαν Πόε, όταν τον βρήκαν μισοπεθαμένο στη Βαλτιμόρη. Είχε και τη θλίψη της Τζέιν Όστεν, με ερωτικά γράμματα κρυμμένα στις μυστικές θήκες. Ήταν σαν να είχαν πετάξει κάποιον συγγραφέα.

Σκούρο ξύλο και συρτάρια με μπρούτζινα πόμολα. Λίγο χτυπημένο στις άκρες και με φυσική πατίνα. Κατάλαβα ότι ήταν ένα έπιπλο που θα ήθελε η Νέλλη. Θα μπορούσε να το περιποιηθεί, να κάνει ντεκουπάζ κάποια στοιχεία, να το ζωντανέψει ξανά.

Την πήρα τηλέφωνο, αν και ήξερα την απάντηση: Το ήθελε.

Όμως υπήρχαν δυο προβλήματα. Το πρώτο ήταν η απόσταση απ’ το σπίτι και η έλλειψη μεταφορικού μέσου. Το δεύτερο ήταν το βάρος και η έλλειψη βοήθειας. Δοκίμασα να το σηκώσω. Με δυσκολία ανέβηκε λίγα εκατοστά -απ’ τη μια μεριά.

~~

Εκείνα τα χρόνια τα παλιά, πριν υπάρξουν τα ΙΚΕΑ κι οι Κινέζοι εργάτες, πριν τα MDF και τα κόντρα πλακέ, πριν τα συναρμολογούμενα βίδα προς βίδα, τα έπιπλα τα έφτιαχναν τεχνίτες από αληθινό ξύλο (ακούγεται σαν παραμύθι πλέον). Κόστιζαν κάτι παραπάνω, αλλά συνήθως χαλούσαν αφού πέθαιναν δυο γενιές ιδιοκτητών -το νωρίτερο.

Κι αυτό το σεκρετέρ, που μάλλον κάποιος εγγονός βαρέθηκε να το ‘χει ανάμεσα στα καινούρια του έπιπλα, ζύγιζε όχι όσο δυο άντρες, αλλά όσο δυο γενιές ανθρώπων.

Μπορεί να ‘χε ποτίσει απ’ όσα είχαν γίνει γύρω του: Πόλεμοι (εμφύλιοι και κανονικοί), κατοχές και πόγκρομ και χούντες και αλλαγή και ιδιωτική τηλεόραση, αρραβώνες και γάμοι και γεννητούρια και γεράματα και κηδείες, ζωές πολλές είχαν φτιάξει την πατίνα του.

~~

Στην Ιαπωνία υπάρχει μια τέχνη επιδιόρθωσης αντικειμένων, το Kintsugi. Αυτό αφορά κυρίως σε σπασμένα πήλινα και πορσελάνινα (ή ξύλινα) αντικείμενα, που τα επιδιορθώνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνονται οι ρωγμές.

Για τους Ιάπωνες οι ρωγμές κάθε αντικειμένου είναι μέρος της ζωής του και του δίνουν αξία.

Έτσι κι αυτό το σεκρετέρ κουβαλούσε στις ρωγμές του την ιστορία μιας χώρας. Δεν του έπρεπε να χαθεί ανάμεσα στα πλαστικά σκουπίδια και στα αποφάγια, όσο βαρύ κι αν ήταν.

Έβαλα μπρος να το σώσω -ίσως και για να σωθώ.

~~

Να το σηκώσω ήταν αδύνατον. Βρήκα δυο χαρτόνια και τα ‘χωσα από κάτω. Και ξεκίνησα να σπρώχνω. Σ’ έναν ομαλό δρόμο θα ήταν πιο εύκολο, όμως ζούμε στην Ελλάδα, κι όλοι ξέρουμε πώς είναι οι δρόμοι.

Για δέκα μέτρα απόσταση χρειαζόμουν όλη μου τη δύναμη και κάθε ανάσα. Σταματούσα, ξεφυσούσα και συνέχιζα. Το σεκρετέρ προχωρούσε αργά σαν εκατοντάχρονος. Για να τα καταφέρω έπρεπε να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος στο έργο μου.

Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Το μόνο που είχε σημασία εκείνη τη στιγμή, σ’ ολόκληρο το σύμπαν, ήταν να σπρώξω λίγα μέτρα ακόμα το νεσεσέρ. Και συνέχιζα, ιδρώνοντας κι ασθμαίνοντας.

Ίσως κάποιοι θα στάθηκαν να με κοιτάξουν παραξενευμένοι. Αλλά δεν τους είδα, δεν υπήρχαν, δεν υπήρχε τίποτα άλλο απ’ τον στόχο, να φτάσω.

~~

Αλλά κάποια στιγμή, περίπου στα δύο τρίτα της διαδρομής, αντιλήφθηκα πάλι ποιος ήμουν και πού βρισκόμουν, τι έκανα.

Σταμάτησα και κοίταξα γύρω, κοίταξα μέσα.

Τα προβλήματα μου κι οι ανησυχίες μου, όλα όσα σκεφτόμουν πριν βρω το έπιπλο, ήταν πάντα εκεί. Δεν είχαν χαθεί. Αλλά είχα ξεχάσει ότι υπήρχαν. Είχα ξεχάσει κι εμένα ακόμα. Υπήρχε μόνο το σεκρετέρ.

~~

Αυτό δεν κάνουμε όλη μας τη ζωή; Σκεφτόμαστε κι ανησυχούμε για διάφορα, ώσπου βρίσκεται ένα έπιπλο μπροστά μας. Για λίγο το έπιπλο μας απορροφά.

Μπορεί να είναι κάτι θετικό και μακροπρόθεσμο, όπως ένα παιδί ή ένα έργο μας.

Μπορεί να είναι κάτι τυχαίο και παροδικό, όπως ένα γλέντι, ένα βιβλίο, μια αρρώστια, μια κακοτυχία.

Μπορεί να είναι κάτι εκρηκτικό, όπως ο έρωτας.

Μπορεί να είναι κάτι απροσδιόριστο. Εκείνες οι στιγμές που χάνεσαι, χωρίς ευτυχία ή δυστυχία, χάνεσαι ρεμβάζοντας άνευ λόγου.

Κι έπειτα επιστρέφουμε στο εκκρεμές του Σοπενχάουερ, όπου η ανία, η βαρεμάρα, η ρουτίνα, η συνήθεια παίρνουν την πρωτοκαθεδρία.

~~

Εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε το σεκρετέρ του Πόε ασήμαντο, καθώς και γελοία η υπερπροσπάθεια μου να το σπρώξω.

«Τι είναι σημαντικό, τελικά;» αναρωτήθηκα. «Και τι είναι απαραίτητο για το ταξίδι;»

~~

Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν,
έτσι λέει ένας μύθος που ποτέ δεν γράφτηκε,
όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν έρχεται ο ψυχοπομπός,
που μοιάζει μ’ άγγελο, μοιάζει με ιπποπόταμο,
και σου λέει ότι έχεις δικαίωμα να πάρεις μαζί,
για να έχεις σε όλη την αιωνιότητα,
που σίγουρα κρατάει πολύ καιρό,
μόνο ό,τι χωράει σ’ ένα νεσεσέρ.

Στην αρχή τους φαίνεται λίγο, μικρό, και τι να πρωτοχωρέσουν εκεί απ’ τη ζωή τους;

Όμως καθώς διαλέγουν βλέπουν ότι λίγα απ’ αυτά που κουβαλούσαν στη ζωή τα χρειάζονταν στ’ αλήθεια. Τα πιο πολλά άλλοι τους τα ‘χανε φορτώσει.

Πετάνε κι αφήνουν, ώσπου τελικά μένουν όλοι με λίγα πραγματάκια που βάρος καθόλου δεν έχουν.

Ένα φιλί, ένα παιδικό γέλιο, ένας στίχος που θυμάσαι απέξω, μια εξομολόγηση σε φίλο, η μυρωδιά απ’ τα γιορτινά φαγητά, το χρώμα του ουρανού στο λυκόφως, το τραγούδι που λέγατε μαζί μ’ άλλους χίλιους σε συναυλία-σε πορεία, το γάβγισμα του σκύλου που σε περιμένει στην πόρτα, μια γουλιά νερό που ήπιες όταν διψούσες.

Αυτά είναι τα απαραίτητα που βάζεις στο νεσεσέρ. Αυτά σου φτάνουν για την αιωνιότητα.

Και λίγο πριν φύγεις αναρωτιέσαι γελώντας (κάποτε θα τα θυμόμαστε όλ’ αυτά και θα γελάμε) γιατί κουβάλησες τόσο άχρηστο βάρος στη ζωή.

~~

Άφησα το σεκρετέρ στην άκρη του δρόμου κι έφυγα. Λίγο μετά γύρισα πίσω. Ήταν πολύ όμορφο για να γίνει σκουπίδι. Μπορεί ο άγγελος να μ’ αφήσει να το πάρω μαζί.

Αρκεί να βοηθήσει στο κουβάλημα.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Τραμπ, ο Τσίπρας, τα F-16 κι ένας λαγός… λεβέντης!

Γεράσιμος Χολέβας


Τελικά, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κύριος Αλέξης Τσίπρας δεν επανέλαβε στον ίδιο τον πρόεδρο τον ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, τις εκτιμήσεις που έκανε πριν εκλεγεί ο τελευταίος. Ρωτήθηκε, όμως, για αυτές τις δηλώσεις.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κύριος Αλέξης Τσίπρας υποστήριζε για την περίπτωση εκλογής Τραμπ: «Ελπίζω να μη μας βρει κι αυτό το κακό». Επιπλέον, να προσθέσουμε ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Μπ. Ομπάμα στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του περασμένου χρόνου, μίλαγε για την «επιθετικότητα» και τον «εκκεντρικό τρόπο» του Τραμπ (δύο βίντεο για τις… παλικαρίσιες δηλώσεις, σε προηγούμενο δημοσίευμα του «Ημεροδρόμου», εδω).

Για τις πρώτες δηλώσεις ρωτήθηκε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κύριος Αλέξης Τσίπρας, και απάντησε, μεταξύ άλλων:


«Διαπίστωσα από τη συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ότι η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική, ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό…»!


Πριν αναφερθούμε στην υπόλοιπη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού της Ελλάδας, του κυρίου Αλέξη Τσίπρα, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, θα σας εξομολογηθούμε κάτι. Όταν ακούγαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να απαντάει στη σχετική ερώτηση, γνωρίζοντας κι έχοντας ακούσει τις παλιότερες δηλώσεις του, μας ήρθε στο μυαλό ένα γνωστό ανέκδοτο. Μπορεί και να ήταν τυχαίο… Μπορεί εμείς να μην αντιληφθήκαμε πόσο παλικάρι, πόσο λεβέντης, είναι πρωθυπουργός που άντεξε 17 ώρες διαπραγμάτευση, για να φέρει το τρίτο μνημόνιο! Μπορεί να ήταν που ο κύριος Αλέξης Τσίπρας τα γύρισε (πάλι), μπορεί να ήταν και τα F-16 για τα οποία μίλαγε ο Τραμπ…

Το ανέκδοτο:


Ο λαγός καθόταν αραχτός σε ένα δέντρο. Περνάει η αρκούδα και του λέει: «Τι κάνεις λαγέ εκεί πάνω;». Ο λαγός απαντά: «Τι να κάνω αρκούδα μου; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το νεράκι μου κι άμα λάχει πηδάω και το λιοντάρι»! Ο λαγός έδινε την ίδια απάντηση σε όποιο ζώο του έκανε την ίδια ερώτηση. Το μαθαίνει το λιοντάρι και πάει και κάνει στον λαγό την ίδια ακριβώς ερώτηση. Τότε, ο λαγός απαντάει: «Τι να κάνω βασιλιά μου; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το νεράκι μου και λέω και καμία μαλακία για να περνάει η ώρα»!


F-16, λίγο… συμπάθεια και πολύ υποτέλεια


Κατά τα άλλα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ήταν όπως τον περιμέναμε, στην κατεύθυνση, δηλαδή, που ο ίδιος είχε δώσει με συνέντευξη του στην εβδομαδιαία ομογενειακή εφημερίδα GREEK NEWS, όπου μίλαγε για το «δεδομένο ενδιαφέρον» των ΗΠΑ «για τη σταθερότητα στην περιοχή», όπως και για την «εξαιρετικά σημαντική αμυντική συνεργασία μας – μεταξύ άλλων και στη Σούδα», καταλήγοντας πως «οι σκοποί της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας βρίσκουν κοινά σημεία με τη στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή».

Ήταν σαν να μιλάγανε για ένα καλό «οικόπεδο», το «οικόπεδο» Ελλάδα, το οποίο βρίσκεται σε καλή γεωστρατηγική θέση και οι ΗΠΑ θέλουν έχουν τον απόλυτο έλεγχο (οικονομικά και στρατιωτικά), ειδικότερο τώρα με την κρίση που υπάρχει με την Τουρκία. Έτσι, ο πρωθυπουργός του «οικοπέδου» αναφέρθηκε στις προσδοκίες του για αμερικανικές επενδύσεις.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, άλλωστε, συμβούλεψε τον Αλέξη Τσίπρα να συνεχίσει τις «μεταρρυθμίσεις», δηλαδή αυτές τις πολιτικές που… κάποτε ο πρωθυπουργός (όταν δεν ήταν πρωθυπουργός) δήλωνε πως ήθελε να καταργήσει!

Ο Τραμπ έταξε τη γνωστή ανάγκη ελάφρυνσης του χρέους και παράλληλα μας ενημέρωσε και για τη σημασία της βάσης της Σούδας και την καλή φιλοξενία των ελληνικών κυβερνήσεων στη βάση – ορμητήριο δολοφονικών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων των ΗΠΑ: «...θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρωθυπουργό και τον ελληνικό λαό που ως υπέροχοι οικοδεσπότες φιλοξενούν το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό στη ναυτική βάση του κόλπου Σούδας».

Και κάπου εκεί ο Τραμπ αναφέρθηκε σε έναν ένα από τα αγαπημένα εμπόρια των ΗΠΑ, την πώληση πολεμικού υλικού:


«…η κυβέρνησή μου ήδη ενημέρωσε το Κογκρέσο για μια πιθανή πώληση στην Ελλάδα ώστε να αναβαθμιστούν τα αεροσκάφη F-16. Αυτή η συμφωνία, που θα ενδυναμώσει την ελληνική Πολεμική Αεροπορία, ανέρχεται σε 2,4 δισ. δολάρια και θα δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ.»


Λίγο νωρίτερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ συνεχάρη, επαίνεσε την Ελλάδα γιατί


«είναι από τα ελάχιστα μέλη του ΝΑΤΟ που ξοδεύουν τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ τους στη Άμυνα».


Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κύριος Αλέξης Τσίπρας, μας ενημέρωσε πως η βάση της Σούδα έχει γεωστρατηγική σημασία και πως γίνεται προσπάθεια για να αναβαθμιστεί. Μάθαμε, δε, από τον ίδιο πως «οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ βρίσκονται στο καλύτερο επίπεδο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο».

Μέχρι και για το Ελληνικό έδωσε τα διαπιστευτήρια του ο πρωθυπουργός της χώρας μας, ο κύριος Αλέξης Τσίπρας. Προχωράει κι αυτή η επένδυση, είπε, αφού σημείωσε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ξέρει το θέμα, από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, παλιότερα. Λέμε για Ελληνικό, για το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωνε πως πάλευε για τη διάσωση του από κοράκια των επενδυτών. Όλα αυτά βέβαια πριν βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και πριν γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας. Συγκεκριμένα:


«Με ρώτησε πριν ο πρόεδρος, τι γίνεται με το Ελληνικό, το παλαιό αεροδρόμιο, για το οποίο πριν από πολλά χρόνια είχε και ο ίδιος ενδιαφερθεί ως επιχειρηματίας και είδε και ο ίδιος τις αδυναμίες και τις παθογένειες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.

Τον ενημέρωσα ότι προχωρά και πολύ γρήγορα θα δούμε αυτή την περιοχή να μεταμορφώνεται σε ένα μεγάλο project real estate στην Ελλάδα, το οποίο θέλει να είναι πόλος έλξης και άλλων μεγάλων και σημαντικών επενδύσεων».



Εμείς, θα επαναλάβουμε την εκτίμηση που είχαμε σε προηγούμενο άρθρο (εδώ) για το θέμα, όταν διαβάσαμε τις δηλώσεις του κυρίου Τσίπρα στην εβδομαδιαία ομογενειακή εφημερίδα GREEK NEWS. Είχαμε επισημάνει πως η «Αριστερά» (ποια;…) του κ. Τσίπρα συνεχίζει εκείνη την παράδοση που παρέλαβε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δηλαδή τη σχέση υποτέλειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας με τις αμερικανικές κυβερνήσεις και τα αμερικανικά συμφέροντα.

Τον ευχαριστούμε για την επιβεβαίωση.

Καλή επιστροφή, στην Ελλάδα, κύριε Τσίπρα.

Πηγή: imerodromos.gr



Γεράσιμος Χολέβας: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Too big to fail?

Κόσμος


Όλο και πιο αντιφατική, στιγμές-στιγμές και αβίωτη, καθίσταται η «παραδοσιακή φιλία» μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ. Οι δύο χώρες παραμένουν βέβαια σύμμαχοι εντός του ΝΑΤΟ, και η αμερικανική αεροπορία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί –αν και όχι με την ελευθερία κινήσεων που απολάμβανε παλιότερα– τη βάση του Ιντσιρλίκ για τις εξορμήσεις της στη Μέση Ανατολή. Αλλά μέχρις εδώ. Τις προηγούμενες μέρες ο τουρκικός στρατός μπήκε για τα καλά σε συριακό έδαφος, αλλά όχι πια για να ρίξει τον Άσαντ. Αντίθετα, το έκανε με τις ευλογίες των Ρώσων και Ιρανών με στόχο να αποτρέψει την εδραίωση των ενισχυόμενων από τις ΗΠΑ «Κούρδων τρομοκρατών» στις περιοχές που απελευθέρωσαν από τον ISIS. Όντως, μοιάζει να ανήκει σε άλλο αιώνα η εποχή που η Τουρκία κατέρριπτε το ρωσικό αεροσκάφος στη Συρία!

Η αντιπαράθεση Ουάσιγκτον-Άγκυρας αντί να καταλαγιάζει, κλιμακώνεται: η πρόσφατη σύλληψη δύο Τούρκων που δουλεύουν για λογαριασμό των αμερικανικών διπλωματικών αρχών οδήγησε την Ουάσιγκτον να διακόψει την παροχή θεωρήσεων εισόδου Τούρκων υπηκόων στις ΗΠΑ. Την επόμενη κιόλας μέρα οι τουρκικές αρχές απάντησαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κι όταν ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα δήλωσε ότι «δεν έχει ενημερωθεί για ποιο λόγο συνελήφθησαν οι υπάλληλοί μας, κατά παράβαση των πάγιων διπλωματικών πρακτικών», η απάντηση του Ερντογάν δεν περιορίστηκε στην επισήμανση ότι οι συλληφθέντες δεν είναι, τυπικά τουλάχιστον, μέλη της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής. Πρόσθεσε ότι «δεν αναγνωρίζει πλέον τον Τζον Μπας ως πρεσβευτή των ΗΠΑ»!

Τελικά, οι ΗΠΑ δείχνουν αμηχανία και στο «τουρκικό» μέτωπο. Παρόλο που διαρκώς ταπεινώνονται από τον Ερντογάν, ο οποίος δείχνει με λόγια και έργα ότι η Τουρκία έχει αυτόνομες φιλοδοξίες περιφερειακής επέκτασης και αναβάθμισης του ρόλου της, δεν τολμούν να ρισκάρουν μια ανοιχτή ρήξη μαζί του. Τις λίγες φορές που «απαντούν» στις προκλήσεις του, όπως τώρα στη σύλληψη των δύο υπαλλήλων τους, πληρώνονται αμέσως με το ίδιο νόμισμα. Για να τα ξαναβρούν μαζί του, θα πρέπει να του τα δώσουν όλα: από τον Γκιουλέν ως τους Κούρδους της Συρίας. Αν δεν το κάνουν, τίποτα δεν αποκλείει να πάρει μονιμότερα χαρακτηριστικά η σύγκλιση της ερντογανικής Τουρκίας με τον άξονα Μόσχας-Τεχεράνης. Και τότε η βεβαιότητα ότι «το ΝΑΤΟ ανήκει στην κατηγορία too big to fail» μπορεί να κλονιστεί.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »