Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Η φαντασίωση στην εξουσία…

Του Ρούντι Ρινάλντι


Το αποικιακό καθεστώς ονειρεύεται πως αποκτά «ανεξάρτητο ρόλο»


Η συστηματική διαστροφή της πραγματικότητας, με τα ιδιαίτερα αριστερά χαρακτηριστικά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δηλαδή τη χρήση του συστηματικού ψέματος και της προπαγάνδας έχει την τιμητική της με το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης που φόρτωσε ακόμα πιο ισχυρά νεοαποικιακά δεσμά τη χώρα και την κοινωνία.

Όποιος καταγγείλει με σθένος το γεγονός αυτό, κατηγορείται ως φίλος της Ν.Δ. που θέλει να παλινορθωθεί το καθεστώς της δεξιάς στην χώρα. Τόσο απλά. Όπως το πάλαι ποτέ σύνθημα της ΚΝΕ «ο αντικομμουνισμός δεν θα περάσει» όποτε γίνονταν κριτική στα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Γιατί και τότε οι επικριτές κατηγορούντο ότι ψεύδονται γιατί ο σοσιαλισμός προχωρούσε κατά κύματα και οι εργαζόμενοι ήσαν ευχαριστημένοι. Ποιος έλεγε ψέματα τότε; Και ποιος ψεύδεται ασύστολα σήμερα; Η συστηματική χρήση του ψέματος και η εύκολη σπίλωση και συκοφαντία κάθε άλλης άποψης είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, εγγεγραμμένο στο χώρο της αριστεράς.

Έτσι ο κυβερνητικός λόγος δια στόματος Τσίπρα διακηρύττει σαν απολογισμό τα ακόλουθα: «Τελικά πήραμε αυτό που ζητούσαμε: Μια συμφωνία διεξόδου». «Πήραμε αυτό που διεκδικούσαμε, αλλά και αυτό που δικαιούμασταν», «Ίσως για πρώτη φορά μετά τον δύσκολο συμβιβασμό του Ιούλη του 2015 αισθανόμαστε δικαιωμένοι». «Μετά από πολλή υπομονή και επιμονή, σε μια διαπραγματευτική γραμμή που γνωρίζαμε ότι θέλει χρόνο για να αποδώσει καρπούς, φτάσαμε επιτέλους σε αποτέλεσμα». Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει και το γνωρίζει.

Όταν όμως αναλαμβάνει να παίξει το «ρόλο», εκεί αρχίζει να μπερδεύεται και να μην συναισθάνεται καθόλου την πραγματικότητα.

«Η Ελλάδα βρίσκεται με πολλούς συμμάχους που την υποστηρίζουν στο διεθνές στερέωμα» είπε, προσθέτοντας ότι αυτό είναι κρίσιμο «γιατί βρισκόμαστε σε γειτονιά με πολλές εντάσεις». Αυτά τα δήλωσε ενημερώνοντας για τις «επιτυχίες» τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο (ιδιότυπο συνεταίρο της καραμανλικής πτέρυγας στον κυβερνητικό σχήμα).

Η Ελλάδα έχει πολλούς «συμμάχους» οι οποίοι περιμένουν κάποια εξαργύρωση για τη «στήριξη» που δίνουν μέχρι τώρα. Ποιοι είναι οι φίλοι του Τσίπρα; Η Μέρκελ, ο Μακρόν, η Λαγκάρντ, ο Ξι Ζι Πινγκ, ο Νετανιάχου, ο Τζέφρι Πάιατ πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα… Ίσως στους φίλους του προστεθεί και ο Ερντογάν. Οι φίλοι δεν έχουν κοινά συμφέροντα, σε πολλά ζητήματα βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους και το μέγεθος της Ελλάδας όχι τέτοιο που να εμποδίζει σημαντικά…

Οι ευρωπαίοι «φίλοι»


Η Ε.Ε., ο γερμανογαλλικός άξονας που αναβιώνει υπό γερμανική ηγεμονία, αλλά και οι λοιπές χώρες μέλη της Ε.Ε. δεν έχουν δείξει ιδιαίτερη συμπάθεια για την Ελλάδα ή κάποια στήριξή της όλα αυτά τα χρόνια. Το περιβάλλον στην Ε.Ε. αλλάζει ραγδαία και προωθείται μια αναδιάρθρωση που πρέπει να λάβει υπόψη της τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Ενώ «καθαρογράφεται» η πρόσφατη συμφωνία στο Eurogroup και καθυστερεί γιατί υπάρχουν πολλές ασάφειες και εκκρεμότητες με το ΔΝΤ, γίνεται γνωστό ότι μέχρι το τέλος του χρόνου πρέπει να ψηφιστούν 95 ακόμα προαπαιτούμενα και μέχρι το δεύτερο τρίμηνο του 2018 συνολικά 113! Παράλληλα οι «φίλοι», οι «σύμμαχοι» συζητούν για το πώς θα αντιδράσουν στις πραγματικές προκλήσεις που έχουν. Ήδη η γερμανική εφημερίδα Die Zeit – και όχι η Bild –δημοσίευσε το σχέδιο «Μερκρόν» (σ.σ. «σχέδιο Μερκρόν» – από Μέρκελ και Μακρόν) για το «μέλλον της Ευρώπης» με τρία βασικά σημεία: Κοινό προϋπολογισμό για Ευρωζώνη, ταμείο για την άμυνα, και έναν Ευρωπαίο υπουργό Οικονομικών. Στο τραπέζι έχει πέσει και η ιδέα της δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, που θα διαδεχτεί τον ESM.

Οι Ευρωπαίοι «φίλοι» μελετούν πώς θα τα βγάλουν πέρα στην διεθνή σκακιέρα, γνωρίζοντας καλά ότι η Ευρώπη είναι η πιο πληττόμενη περιοχή από την κρίση, η πιο ανομοιογενής και πολυκερματισμένη απέναντι στους ανταγωνιστές της (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία), η οποία χρειάζεται επειγόντως να πάρει αποφάσεις για τα επόμενα χρόνια.

Όταν ο Μακρόν δηλώνει ότι η Ευρώπη (δηλαδή η Ε.Ε.) δεν είναι σούπερ μάρκετ, είναι σαφές ότι στρέφεται ενάντια στην επέκταση της Κίνας και η δήλωση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις και σχολιασμούς από τις σκανδιναβικές χώρες, την Πορτογαλία και την Ελλάδα που αναπτύσσουν δεσμούς και σχέσεις με την Κίνα. Αυτά μπορεί να σημάνουν εμπλοκές στην συνέχεια. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της «αναπτυξιακής τράπεζας» που τόσο διαφημίζει η κυβέρνηση. Η ευρωπαϊκή κηδεμονία και επιτήρηση θα παρακολουθήσει αμέριμνη την κινεζική διείσδυση;

Αλλά οι Ευρωπαίοι φίλοι έχουν να μετρήσουν κι άλλα ζητήματα. Τις σχέσεις με την Τουρκία – άρα και το Κυπριακό – τα βαλκανικά ζητήματα, τον πόλεμο στην Συρία, τις σχέσεις με την Ρωσία. Σε όλα, μα σε όλα αυτά τα «παιζόμενα» ενδεχόμενα η Ελλάδα δεν λογαριάζεται ως ένας ανεξάρτητος παράγοντας. Λογαριάζεται πάντα σε συνάρτηση με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις στην ευρύτερη περιοχή. Η σταθερότητα στην Ελλάδα μετριέται με τέτοιους όρους κι όχι με το αν βγαίνει ή όχι από την κρίση, από το αν φτωχοποιείται ή διαλύεται η κοινωνία της κ.λπ.

Η μεγάλη «εξόρμηση»


Με ανοικτά ζητήματα σχετικά με την πορεία της συμφωνίας, πέρα από την καταβολή της δόσης τον Ιούλιο, η κυβέρνηση κάνει μια προπαγανδιστική στροφή στη «σκληρή δουλειά». Ανοικτά ζητήματα που μένει να διασαφηνιστούν είναι τα της συμμετοχής του ΔΝΤ, καθώς και οι αμφιβολίες που εκφράζει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διέρρευσε στον Τύπο. «Υπάρχουν σημαντικοί καθοδικοί κίνδυνοι στην ανάπτυξη», που συνδέονται με τη γήρανση του πληθυσμού και τις τάσεις της συνολικής παραγωγικότητας.

Υπάρχει αβεβαιότητα γύρω από την ικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να διατηρήσουν υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για αρκετές δεκαετίες, όπως και έντονες αβεβαιότητες σχετικά με τη «βιώσιμη» πρόσβαση για νέα κρατικά δάνεια από τις διεθνείς χρηματαγορές.

Στα πλαίσια της «σκληρής δουλειάς» ανέλαβαν δράση οι οικονομικοί παράγοντες της κυβέρνησης. Ο «Αμερικάνος» υπουργός οικονομίας κ. Παπαδημητρίου πήγε στις ΗΠΑ. Ο άνθρωπος που γοητεύει τους Ευρωπαίους, ο Τσακαλώτος, αποστολή στην Μεγάλη Βρετανία, και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης, που πότε ακούγεται και πότε είναι σαν να μην υπάρχει, συντονίζει την υπόθεση της «αναπτυξιακής» τράπεζας και των ανοιγμάτων προς την Κίνα και το δρόμο του μεταξιού. Ο καθένας φροντίζει να επιδείξει έργο στον τομέα που ανέλαβε.

Ο Παπαδημητρίου, επικεφαλής ελληνικής αντιπροσωπείας έχει πολλές επαφές στις ΗΠΑ για να κλείσει διάφορες δουλειές. Θέλει να προσελκύσει το ενδιαφέρον επιχειρηματικών ομίλων προς την περιοχή μας. Τι πουλάει; «Οι επενδύσεις στην Ελλάδα θα είναι κερδοφόρες, καθώς είναι μια χώρα με νομισματική σταθερότητα, με ανταγωνιστικό κόστος εργασίας, με σημαντική γεωστρατηγική θέση, με σημαντικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και είναι μέλος οργανισμών, όπως η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ», λέει.

«Η Ελλάδα γίνεται μια σταθερή οικονομία στην περιοχή και έχει τη δυναμική να γίνει ενεργειακός κόμβος». Οι τομείς που προσφέρονται για κερδοφόρες επενδύσεις, είναι ο εξειδικευμένος τουρισμός, η ακίνητη περιουσία, οι μεταφορές, η ενέργεια, η βιοτεχνολογία και η παραγωγή τροφίμων.

Στην ελληνική επιχειρηματική αποστολή στις ΗΠΑ συμπεριλαμβάνονταν οι όμιλοι: Alpha Bank, Eurobank, Εθνική Τράπεζα, Πειραιώς, Μυτιληναίος, Μέτκα, Motor Oil, ΟΠΑΠ, ΓΕΚ – ΤΕΡΝΑ, Τέρνα Ενεργειακή, Grivalia Properties, ΕΛΠΕ, Intralot, Lamda Development, MIG, Φουρλής, ΕΧΑΕ, Creta Farm, NBG Πανγαία, Σαράντης, Aegean Airlines, Πλαστικά Θράκης και Τιτάν.

Τέλος, ο Τζέφρι Πάιατ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, συνόδεψε και συντρόφεψε την αποστολή του κ. Παπαδημητρίου. Φυσικά οι αμερικανοί έχουν δικό τους τρόπο να κάνουν μπίζνες και ενδιαφέρονται για ενεργειακά οικόπεδα, για όπλα και για βάσεις. Χωρίς να βάλουν διόλου το χέρι στην τσέπη…

Τις ίδιες μέρες, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μετά ολίγον αντιμνημονιακός, τώρα επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας που μετείχε στην ετήσια Σύνοδο της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων και Υποδομών (AIIB) στη Νότια Κορέα, (16-18 Ιούνη). Η ελληνική κυβέρνηση αποσκοπεί στην πλήρη συμμετοχή του ελληνικού κράτους ως μετόχου της τράπεζας.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Π. Ρουμελιώτης επισήμανε ότι η Ελλάδα μπορεί να επωφεληθεί σημαντικά από τη χρηματοδότηση των υποδομών της κατασκευής του «δρόμου του μεταξιού», μία από τις βασικές δράσεις της ΑΙΙΒ, αποτελώντας κέντρο βαρύνουσας σημασίας για τη διασύνδεση ασιατικής και ευρωπαϊκής ηπείρου.

Ο Γ. Δραγασάκης, σε ανακοίνωση που εξέδωσε σχετικά αναφέρει ότι στόχος της χώρας μας είναι να ενδυναμώσει τους οικονομικούς και εμπορικούς δεσμούς που συνδέουν την Ασία με τη Μεσόγειο, μέσω του μεταφορικού κόμβου του λιμανιού του Πειραιά (ΟΛΠ), σε συνεργασία με την COSCO και την υποστήριξη του ελληνικού εφοπλισμού, έτσι ώστε «η Ελλάδα να αποτελέσει γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Ασίας, Ευρώπης και Αφρικής».

Η επικύρωση, από την ελληνική Βουλή, της συμφωνίας συμμετοχής της στην ΑΙΙΒ αναμένεται να πραγματοποιηθεί στα τέλη του 2017, όταν και θα ενεργοποιηθεί πλήρως η συμμετοχή του ελληνικού κράτους.

Η Ευρώπη δεν είναι σούπερ μάρκετ (Μακρόν), ο Τραμπ θέλει να οξύνει τις σχέσεις με την Κίνα. Θα περπατήσουν όλα όπως τα σχεδιάζει ο κυρ Γιάννης; Δύσκολο…

Η κορύφωση της φαντασίωσης…


Με μια οικονομία κολλημένη και με δρομολογημένα προγράμματα διαρκείας που την βυθίζουν και δεν τη σώζουν, με επενδύσεις που μόνο με εκποίηση δημόσιας περιουσίας μπορεί να συγκριθούν, με ανοικτά αρκετά εθνικά θέματα (Κύπρος, Θράκη, Αιγαίο, μακεδονικό και γενικότερα αλυτρωτισμούς σε βάρος της χώρας), με απειλή πολέμου από την Τουρκία και βεβαίως με αντικρουόμενα συμφέροντα στη περιοχή, μια κυβέρνηση προθύμων και ενταγμένων μέσα σε αυτό το παιχνίδι, μπορεί μεν να φαντασιώνεται ότι κυβερνά και πηγαίνει την χώρα προς μια αναβάθμιση, την ώρα που συμβαίνει το αντίθετο.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα, ακούστηκε μια φωνή, όχι φυσικά έγκυρη, αλλά πληβεία και απεγνωσμένη. Φωνή «σκουπιδιών», φωνή ανθρώπων απεγνωσμένων, από τη διαρκή κοροϊδία: οι σκουπιδιάρηδες. Χορτασμένοι από υποσχέσεις και κοροϊδία κάτι πάνε να αρθρώσουν όπως μπορούν, μέσα σε δίκτυα τυλιγμένοι και απόγνωση. Στην ζωή δεν υπάρχουν καθαρά πράγματα, αλλά δεν μπορείς να μετατρέπεις μια χώρα, μια κοινωνία, τους ανθρώπους της σε σκουπίδια και να δηλώνεις ότι «τώρα δικαιώνεσαι».

Γιατί να μην φινλανδοποιηθούμε;


Συναντήθηκε ο Τσίπρας με τον πρόεδρο της Bουλής N. Βούτση για να συντονίσουν τις κινήσεις τους. Μετά τη συνάντηση ο Βούτσης είπε το σιβυλλικό για το Κυπριακό: «Η μη λύση είναι η χειρότερη λύση». Οι δυο τους ξέρουν τι μαγειρεύεται…

Στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο αστισμός «μας», υπάρχει και η φαντασίωση ότι μπορεί μια ορισμένη συμπεριφορά εξευμενισμού και φιλίας με την γείτονα επεκτατική Τουρκία να αποφέρει καλύτερα αποτελέσματα.

Στις μέρες μας η Φιλανδία συζητιέται για δύο λόγους: για το εκπαιδευτικό της σύστημα και για την Nokia. Χώρα, λοιπόν, με ισχυρό εκπαιδευτικό σύστημα και ισχυρή τεχνολογική υποδομή. Άρα, η φινλανδοποίησή μας μπορεί να σήμαινε κάτι ανάλογο; Καλό ακούγεται. Όμως στην διπλωματική γλώσσα η «φινλανδοποίηση» σημαίνει κάτι διαφορετικό. «Ο όρος φινλανδοποίηση περιγράφει τη διαδικασία κατά την οποία µία µικρή χώρα, η οποία συνορεύει µε µία μεγαλύτερη, αποκτά µε συγκεκαλυμμένο τρόπο εξαρτήσεις από την ισχυρή της γείτονα. Εξαρτήσεις που την κάνουν να αντιδρά αυτόµατα και ευνοϊκά σε κάθε αίτηµα της μεγαλύτερης χώρας. Η υιοθέτηση αυτής της στάσης είναι απότοκο του φόβου ότι η µικρή χώρα οδηγούµενη σε σύρραξη µε το γείτονά της θα χάσει πολύ περισσότερα».

Κατά την επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα οι τόνοι από ελληνικής πλευράς ήταν ιδιαίτερα φιλικοί και θερμοί, ενώ όσα είπε έμειναν αναπάντητα. Πχ εκτίμηση ότι παραβιάσεις γίνονται «εκατέρωθεν» και καλό είναι να κρατηθούν σε ένα επίπεδο. Το εκατέρωθεν έμεινε αναπάντητο. Η ελληνική πλευρά εμφανίστηκε πολύ ένθερμη για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, δίνοντας μια καλή πάσα στον Γιλντιρίμ να συνδέσει την επίλυση του Κυπριακού με την διευθέτηση των ευρωτουρκικών σχέσεων. Αποδέχτηκε η ελληνική πλευρά την τουρκική πρόταση για 5μερή στην Ελβετία. Ενώ απειλούνται ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα, συνεχίζει να κάνει λόγο για συνεργασία σε πολλούς οικονομικούς τομείς και να προετοιμάζει το επόμενο κοινό υπουργικό συμβούλιο των δύο χωρών… Ο Γιλντιρίμ έκανε και μία περίεργη δήλωση: Ήρθε η ώρα να επισκεφθεί ο Ερντογάν την Ελλάδα. Τι σημαίνει η επιθυμία αυτή του Ερντογάν και μάλιστα αυτήν τη στιγμή; Επίθεση φιλίας, πίεση για ρεαλισμό από μεριάς της Ελλάδας;

Μήπως η Τουρκία εξασθένιση έστω και για λίγο την πίεση της; Οι παραβιάσεις συνεχίζονται, η Αγία Σοφία έγινε τζαμί και μεταδόθηκε όλη η λειτουργία απ’ ευθείας από την τουρκική τηλεόραση, στο Αιγαίο, στη Θράκη και την Κύπρο οι αξιώσεις δεν έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. To casus belli συνεχίζει να υπάρχει. Η φινλανδοποίηση μπορεί να έρθει πριν, αλλά και μετά από έναν πόλεμο. Δεν αποκλείει τη διαρκή πολεμική πίεση με τις επιδείξεις – προτάσεις συνεργασίας δορυφοροποίησης, δημιουργίας κεκτημένων με την δύναμη και την απειλή.

Και το όνομα αυτής;


Η FYROM περνά μεγάλη κρίση και ο κίνδυνος διαμελισμού της είναι υπαρκτός κυρίως από τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό. Οι κινήσεις απόκρουσης της ρωσικής πολιτικής οδήγησαν σε συμβιβασμούς μέσα στην FYROM και τώρα ο δυτικός παράγοντας επιθυμεί να πετύχει μια σταθεροποίηση με την εισδοχή της στο ΝΑΤΟ. Εμπόδιο, όμως, είναι η ελληνική πλευρά που μπλοκάρει την είσοδο χωρίς επίλυση της ονομασίας της χώρας. Όπερ σημαίνει ότι η θέληση επίλυσης του «μακεδονικού» με ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ πρέπει να ικανοποιηθεί με κάποιο τρόπο και από την ελληνική πλευρά. Γι αυτό υπάρχει έντονη κινητικότητα και πιέσεις προς την ελληνική πλευρά να αποδεχτεί όνομα που στη πράξη θα σημαίνει σκέτο «Μακεδονία». Στην εφημερίδα Real γράφτηκε ότι η Ελλάδα πρότεινε την ονομασία «Μακεδονία του Βαρδάρη». Τάχα σύνθετη και γεωγραφική ονομασία, ενώ ο υπουργός εξωτερικών της FYROM δήλωσε πρόθυμος να συζητηθεί το θέμα του ονόματος ενώ οι εθνικιστικοί κύκλοι της γειτονικής χώρας εμφανίζονταν μέχρι τώρα ανένδοτοι.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Επιλεκτικές ευαισθησίες, υπερήφανο ξέπλυμα

Του Μανώλη Μούστου


Χειρισμοί και επιδιώξεις από πρεσβείες, πολυεθνικές και κόμματα


Η πανσπερμία των συμμετεχόντων στην διοργάνωση του Pride, όπως επίσης και η πληθώρα χρυσών, αργυρών κ.λπ. χορηγών της παρέλασης, δημιούργησαν ένα ετερόκλητο μπάχαλο από πρεσβείες, πολυεθνικούς ομίλους, συριζαίους και εξωκοινοβουλευτικές αριστερές ομάδες.

Ενδεικτικά συμμετοχές: Η πρεσβεία των ΗΠΑ που ταυτίζεται με κάθε επέμβαση ανά τον πλανήτη, προωθώντας δεκαετίες τώρα τον γνωστό «αμερικάνικο ανθρωπισμό» της λεηλασίας και των βομβαρδισμών. Στο παρά πέντε αποφεύχθηκε η συμμετοχή της καναδικής Eldorado Gold κατόπιν της γενικής κατακραυγής που υπήρξε και χωρίς να υπάρξει κάποιο επίσημο σχόλιο από την οργανωτική του Pride. Έπειτα παρέλασαν τα κόκκινα λάβαρα της Vodafone που ανέμιζαν σε όλο το Σύνταγμα, ενώ πακτωλό χρημάτων «χορήγησε» ευγενικά η στέγη Ωνάση και το Ίδρυμα Μποδοσάκη. Για την ιστορία: Το Ισραήλ εσχάτως αυτοπλασάρεται ως η «πρωτεύουσα των LGBT δικαιωμάτων στη Μέση Ανατολή», σε μία προσπάθεια να ξεπλυθεί από το διαρκές γενοκτονικό έγκλημα εις βάρος των Παλαιστινίων κι ενώ συνιστά τον υπ’ αριθμόν ένα τραμπούκο ενάντια στα δικαιώματα των εθνών και λαών της περιοχής.

Στην παρέλαση συμμετείχαν, επίσης, με μεγάλη σίγουρα υπερηφάνεια, υπουργοί, βουλευτές και στελέχη της κυβέρνησης. Άλλοι κρατώντας πανό, άλλοι με χαιρετισμούς από τα μικρόφωνα της διοργάνωσης και, βέβαια, μονοπωλώντας τα τηλεοπτικά συνεργεία. Υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής και με το μεγαλοπρεπές καπέλο του ΣΥΡΙΖΑ, οι κυβερνητικοί αξιοποιούν το Pride προκειμένου να ξεχαστούν τα αλλεπάλληλα μνημόνια που έχουν ψηφίσει απνευστί και η επίθεσή τους στα κοινωνικά δικαιώματα και τις λαϊκές κατακτήσεις.

Η κοροϊδία και ο χειρισμός συνεχίζεται. Πατώντας στις ευαισθησίες του κόσμου για ζητήματα δικαιωμάτων, πουλούν «αριστεροσύνη» και «προοδευτικότητα». Πάντα στο εξής πνεύμα: «Μπορεί στην οικονομία να μην περνάει η ατζέντα της αριστεράς, και αυτό λόγω συσχετισμών, αλλά όπου μας παίρνει αφήνουμε το προοδευτικό στίγμα μας». Λογικά, θα πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι ηλίθιος κι εννοείται ότι βασικός στόχος είναι η παραμονή στην εξουσία.

Η επίθεση του «πολιτικά ορθού» είναι αμείλικτη προς όλους όσοι διαφωνούν, με νέους, μάλιστα, ορισμούς περί του προοδευτικού και του οπισθοδρομικού. Στην φιλελεύθερη γλώσσα της παγκοσμιοποίησης, που μιλάει φαρσί το Pride, προοδευτικό είναι το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ (των βομβαρδιστικών drones, του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας, της χρηματοδότησης των τζιχαντιστών), οι συριζαίοι που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα, το ΠΑΣΟΚ, η νεοφιλελέ χιπστεριά του Ποταμιού και η ψευτοεναλλακτικότητα της LIFO.

Από την άλλη, όποιος αρθρώσει εναλλακτικό λόγο είναι οπισθοδρομικός, τσουβαλιάζεται με τους φασίστες, την Λουκά και το «παπαδαριό». Κάπως έτσι γίνεται προοδευτικός ο Μακρόν, ο Τσίπρας και η Μέρκελ. Το να αμφισβητεί κανείς τον πολιτιστικό οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης, είναι φυσικά λαϊκισμός και στοιχείο καθυστέρησης.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Φίλης και Φώφη ενάντια στη λιτότητα

Ελλάδα


Δεν άφησε τον Αλ. Τσίπρα να χαρεί την πρόσφατη… επιτυχία του στο Eurogroup και να αναδειχθεί ο πρώτος  πρωθυπουργός που θα οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη και τους Έλληνες στο τέλος της λιτότητας με όπλο το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της χώρας και πλεονάσματα στο 2% για 40 χρόνια.

Δεν άφησε ήσυχους ούτε τους υπουργούς Τσακαλώτο και Παπαδημητρίου που με τη «ρύθμιση του χρέους» στην κωλότσεπη ξεχύθηκαν στην Εσπερία για να φέρουν νέες επενδύσεις.

Το κλίμα χάλασε ο πρώην υπουργός Ν. Φίλης με τις, για άλλη μια φορά, καυστικές δηλώσεις του. «Δεν είναι εύκολο να βγουν πλεονάσματα 3,5%. Είναι πλεονάσματα που θα δημιουργήσουν κοινωνικές ανισότητες. Τα πλεονάσματα 3,5% σημαίνουν σκληρή λιτότητα», είπε.

Μην πάει ο νου σας στο κακό. Η διαφοροποίηση Φίλη δεν συνιστά κίνδυνο σταθερότητας των κυβερνητικών επιτεύξεων ούτε αναστολή της ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Οι βολές Φίλη έχουν εποικοδομητικό ρόλο. «Αυτά που έχω πει δεν τα λέω ως τρίτος, αλλά ως μέρος της προσπάθειας για να πάει η χώρα μπροστά», συμπλήρωσε. «Δεν είμαι μια βεντέτα, είμαι μέλος μιας συλλογικότητας. Με εκφράζει το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είμαι αντίθετος με κάποιες μορφές της κυβερνητικής πολιτικής», ανάφερε.

Όχι, ο Φίλης δεν είναι τσάμπα μάγκας. Είναι πολύ προσεκτικός. Αν και ο «πυρήνας της κυβερνητικής πολιτικής έχει νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα» κάποιος πρέπει να διασωθεί πριν το καράβι βουλιάξει. Και μαζί να διασώσει και ένα μέρος του καραβιού. Και τότε; Αχ τότε…

Τότε θα ξεπεραστεί το βαρίδι Καμμένου και η χώρα θα ανασάνει, καθώς ο διασωθείς «μη βεντέτα» πολιτικός χωρίς αγκυλώσεις θα προχωρήσει σε τομές. Τομές σε βάθος βεβαίως. «Ο συγγενέστερος σύμμαχός μας έστω και αν βρωμάει είναι το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να κάνουμε άνοιγμα προγραμματικό» είχε αποκαλύψει σε ομιλία του σε συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Το έχει πει ο άνθρωπος… με τη Φώφη και το Γιωργάκη ενάντια στη λιτότητα και τις κοινωνικές ανισότητες. Για να μην λέτε αύριο ότι δεν ξέρατε…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι στο νέο έγκλημα!

Του Μίκη Θεοδωράκη


Σχολιάζοντας το άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου σχετικά με την Διάσκεψη της Γενεύης δεν θα επαναλάβω τις καίριες αναλύσεις του που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι για μια ακόμα φορά απειλείται η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπάρχουν αρμοδιότεροι από μένα, όπως ο καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης, που θεωρεί ότι «η συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου στην Διάσκεψη αυτή συνιστά διεθνή αναγνώριση του λόγου τρίτων κρατών επί της Κύπρου» και γι’ αυτό την χαρακτηρίζει παράνομη και αντίθετη με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, τα δε αποτελέσματά της άκυρα.

Εγώ θα σταθώ στη θέση και στον ρόλο της Ελλάδας μέσα στο πλαίσιο της σημερινής ιστορικής συγκυρίας, όπου κυριαρχούν οι δυνάμεις (με πρώτες τις ΗΠΑ) για τις οποίες η διεξαγωγή πολεμικών επιθέσεων αποτελεί κύριο σκοπό τόσο για την οικονομική και κοινωνική τους ανάπτυξη όσο και για την ικανοποίηση της επιθετικής ψυχολογίας που διαμορφώνει ένα νέο είδος παλλαϊκού πανεθνικού ιμπεριαλισμού, πρωτοφανούς σε αγριότητα και κυνισμό.

Η Μέση Ανατολή υπήρξε και εξακολουθεί να είναι ο βασικός στόχος των επιθετικών δυνάμεων, όχι μόνο για το πετρέλαιο αλλά και για άλλους γεωπολιτικούς λόγους με επίκεντρο τη διάλυση του αραβικού κόσμου στο σύνολό του και την τελική εξόντωση του Μωαμεθανισμού. Η πολιτική αυτή ξεκίνησε από την εποχή του Νασερισμού, δηλαδή της προσπάθειας δημιουργίας ενός ενιαίου αραβικού κράτους, γεγονός που η Δύση θεώρησε ως την μεγαλύτερη απειλή στα συμφέροντά της. Και ξεκίνησε από τότε να οργανώνει μεθοδικά την αντιαραβική της εκστρατεία.

Η τακτική αυτή είχε ως συνέπεια την αφύπνιση των ριζοσπαστικών δυνάμεων του αραβικού κόσμου και την αυξανόμενη διαμόρφωση στην αρχή αμυντικής και στη συνέχεια επιθετικής τακτικής από την πλευρά των μουσουλμάνων με κορύφωση το Ισλαμικό Κράτος. Για να φτάσουμε στο στάδιο της εκδικητικής μανίας από μέρους των μωαμεθανών, περάσαμε διάφορα στάδια με τη δημιουργία εξτρεμιστικών οργανώσεων ξεκινώντας από την Παλαιστίνη και την στοχοποίηση του Ισραήλ, την μεταβολή του Λιβάνου σε πεδίο βολής φανατικών δυνάμεων και από τις δύο πλευρές, την μετατροπή του Ιράν σε θρησκευτικό κράτος με βασική ιδεολογία το μίσος εναντίον του δυτικού κόσμου και -το αποκορύφωμα- τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ με αποτέλεσμα την ολική καταστροφή του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Συρίας παράλληλα με τις ισοπεδωτικές επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο και στην Παλαιστίνη. Ακολούθησε η επίθεση κατά της Λιβύης και η ουσιαστική της καταστροφή.

Το τελικό αποτέλεσμα έως σήμερα είναι η εξόντωση ενός σημαντικού μέρους των παραδοσιακών μουσουλμανικών δυνάμεων. Ιράκ, Λιβύη, Συρία αποτελούσαν τρεις ισχυρούς κρατικούς πυλώνες της αραβικής δύναμης. Έκτοτε, η συνειδητοποίηση της απώλειας αυτών των δυνάμεων λειτουργεί μέσα στον μουσουλμανικό χώρο ως ο κύριος στρατολόγος των πληγωμένων μωαμεθανών. Το μέγεθος της θυσίας όλων αυτών που ανατινάζονται φωνάζοντας το όνομα του Αλλάχ από τυφλή εκδικητική μανία θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε τους λόγους που τους οδήγησαν σ’ αυτές τις πράξεις. Συνήθως εμείς βλέπουμε μόνο τα θύματα. Αν εξετάζαμε με νηφαλιότητα και τους θύτες, τότε θα καταλήγαμε ασφαλώς στην διαπίστωση, ότι ίσως αυτοί οι θύτες να είναι μεγαλύτερα θύματα από τα δικά τους θύματα. Θύματα της νέας σταυροφορίας των Δυτικών δυνάμεων (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) που όπως είδαμε, οι πολεμικές συρράξεις που προκαλούν, αποτελούν κυρίαρχο στοιχείο για την ύπαρξή τους ως κορυφαίων οικονομικών και στρατιωτικών δυνάμεων που διεκδικούν τον ρόλο των Αφεντικών του Κόσμου.

Η αξία των οπλικών συστημάτων (τόσο των επιτιθεμένων όσο και των αμυνομένων) κατά τη διάρκεια όλων αυτών των πολεμικών επιχειρήσεων (στη Συρία δεν τελείωσαν ακόμα) θα πρέπει να υπολογιστεί σε τρισεκατομμύρια δολλάρια που εισπράχθηκαν από τα κρατικά ταμεία των ΗΠΑ, της Αγγλίας και της Γαλλίας σε μέγιστο βαθμό. Με άλλα λόγια αυτά τα πλούσια Έθνη που παράγουν και εξάγουν τον ΜΑΥΡΟ ΘΑΝΑΤΟ, έγιναν πλουσιότερα, ενώ για τους ηττημένους το τίμημα σε αίμα και καταστροφή είναι ανυπολόγιστο.

Μπορούμε να πούμε ότι εξαφανίστηκαν όχι μόνο ως κρατικές αλλά και ως εθνικές ενότητες. Έσβησαν από τον χάρτη ολόκληρες χώρες και λαοί, για να πλουτίσουν οι δήθεν πολιτισμένοι της Δύσης και να επιβεβαιώσουν την απόλυτη κυριαρχία τους, με πυλώνες την οικονομική και στρατιωτική παντοδυναμία τους.

Αυτή είναι η πεμπτουσία του σύγχρονου κόσμου και όλα τα υπόλοιπα έχουν δευτερεύουσα σημασία.

Μέσα σ’ αυτό το κάδρο των διεθνών σχέσεων και της νέας ισορροπίας δυνάμεων, η Ελλάδα και η Κύπρος πού τοποθετούνται;

Η άποψή μου είναι ότι το μοναδικό ενδιαφέρον που θα πρέπει να έχουν τα Επιτελεία των Ισχυρών Δυνάμεων για μας είναι βασικά γεωπολιτικό. Πλάι στα ονόματα των χωρών μας, οι υπερατλαντικοί επιτελείς θα έχουν σημειώσει ένα μεγάλο ερωτηματικό: «Τι θα κάνουμε μ’ αυτές τις δύο χώρες με την τόσο μεγάλη γεωστρατηγική σημασία και με τους τόσο απρόβλεπτους λαούς;».

Για να μιλήσω μετεωρολογικά, οι άνεμοι που φυσούν στην περιοχή μας ξεπερνούν τα δέκα μποφώρ. Φυσικά οι πιο πολλοί δεν έχουν την ίδια γνώμη με μένα. Αυτά τα περί πολεμικής βιομηχανίας, της εξαγωγής του μαύρου θανάτου και της γενικευμένης ευθύνης για τη συσσώρευση πλούτου με τίμημα τις σάρκες και το αίμα των ασθενέστερων λαών είναι σκέψεις εκτός του πλαισίου των αναλύσεων βάσει των οποίων καθορίζεται η τοποθέτησης του α και του β. Γιατί όμως; Δεν βλέπουν; Όταν τελείωσε η καταστροφή της Γιουγκοσλαυίας από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, δημοσιεύθηκε ο εξής ισολογισμός: Από τη μια πλευρά τοποθετήθηκαν οι καταστροφές (εργοστάσια, γέφυρες, νοσοκομεία, σχολεία, νεκροί κλπ.) και από την άλλη τα κέρδη από την πώληση, αγορά και χρήση των όπλων ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλία, Γερμανία, Σουηδία κλπ. κέρδη σε δισεκατομμύρια δολλάρια.

Όμως με την Μέση Ανατολή δεν τελειώσαμε ακόμα. Μένει το Ιράν. Ο Κίσινγκερ δήλωσε ότι σε ένα πόλεμο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ κατά του Ιράν, προβλέπει εμπλοκή της Ρωσίας. «Τότε», είπε, «όταν η αρκούδα βγει από τη φωλιά της, θα την χτυπήσουμε με τα νέα μας όπλα και θα την διαλύσουμε».

Αναφέρθηκα στην Ρωσία. Κι εδώ θα πρέπει να προσθέσω, ότι είναι μέγα λάθος μας να την αγνοούμε. Ρωσία και Κίνα είναι αυτή τη στιγμή οι δύο βράχοι που εμποδίζουν τους Ισχυρούς να μεταβάλουν την γη σε ένα κολοσσιαίο Αρμαγεδώνα. Και πάλι επανερχόμαστε στον Πολιτισμό. Γίνεται ολοένα και πιο ευδιάκριτο το γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια βαθειά πολιτισμική αντίθεση. Ανάμεσα στον Πόλεμο και την Ειρήνη, το Χάος και την Αρμονία.

Προσωπικά θλίβομαι βαθύτατα να βλέπω τις κυρίαρχες χώρες του Δυτικού Πολιτισμού (που έχει τις ρίζες του στην Ελλάδα) να έχουν μεταλλαγεί σε Σταυροφόρους θανάτου. Όμως η πραγματικότητα με απομακρύνει από αυτή την ρομαντική αντιμετώπιση. Και θα ευχόμουν το μεγάλο βήμα κατά της πολεμικής βιομηχανίας και της εξαγωγής του Μαύρου Θανάτου να το έκαναν οι ίδιοι οι Λαοί των πλούσιων χωρών…

Δεν μπορώ όμως να κάθομαι ήσυχος με σταυρωμένα χέρια όταν βλέπω ότι αυτοί οι δήθεν φίλοι και σύμμαχοί μας δεν μας υπολογίζουν ως ομοίους τους (εννοώ την Ελλάδα και την Κύπρο). Τουναντίον μας υποτιμούν και μας θεωρούν χώρες σημαντικές μόνο και μόνο γιατί η γεωγραφική μας θέση μας τοποθετεί στο επίκεντρο των συμφερόντων τους.

Στην περίπτωση που θα θελήσουν να επιτεθούν στο Ιράν, η Κύπρος είναι απαραίτητη ως προωθημένη βάση εξόρμησης. Η Σούδα έπεται. Και γιατί η Κύπρος; Γιατί το Ιράν δεν είναι Ιράκ και για να κατακτηθεί χρειάζονται εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες. Θα χρειαστεί λοιπόν ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο, όπου θα στρατοπεδεύουν οι στρατιώτες και από κει μέσω Ιράκ στα σύνορα του Ιράν.

Στο πλαίσιο των απόψεών μου αυτών, θεωρώ ότι στην Γενεύη οι Αμερικανοί μαζεύουν γύρω από ένα τραπέζι τους υπάκουους υπηκόους τους για να στραγγαλίσουν τους απείθαρχους ελληνοκύπριους, να τους αφοπλίσουν αφήνοντας ανέπαφο τον τούρκικο στρατό, που σημαίνει ότι παραδίδουν το νησί μέσω της μειοψηφίας των τουρκοκυπρίων στην Άγκυρα.

Όλα αυτά θα συμβούν στις μέρες που έρχονται, ενώ ο ελληνικός λαός θα βρίσκεται σε κατάσταση μνημονιακού λήθαργου. Μέσα σε παρόμοιες κοσμοϊστορικές ανεμοθύελλες οι Έλληνες έμαθαν να ζουν από την εποχή του Μαραθώνα ακόμα. Αλλά τότε υπήρχε ένας Μιλτιάδης και ένας Θεμιστοκλής και ένας Λαός ελεύθερος, με υψηλό επίπεδο πολιτισμού. Βλέπετε σήμερα να υπάρχει κανένας σύγχρονος Μιλτιάδης ή Θεμιστοκλής; Υπάρχει λαός όρθιος και υψηλό επίπεδο μόρφωσης και πολιτισμού; Ή τουλάχιστον ευημερίας;

Επειδή είμαι βέβαιος ότι μιλώ μέσα σε έρημο, θα στραφώ προς την πλευρά της Κυβέρνησης και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, για να ρωτήσω ευθέως: «Πιστεύετε ότι εσείς είστε ικανοί να αντιμετωπίσετε αυτή τη νέα πρόκληση; Με ποιες δυνάμεις; Ποσοτικά και ποιοτικά; Έχετε μεγάλη ευθύνη και κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε άσχημα και κατά τη γνώμη μου άδικα, γιατί δεν πιστεύω ότι έχω απέναντί μου προδότες. Το αντίθετο θα έλεγα. Είστε όπως σχεδόν όλοι οι Έλληνες πατριώτες. Όμως χωρίς το απαραίτητο έρμα που οφείλει να έχει η χώρα και η κυβέρνησή της για να αντέξει σ’ αυτούς τους νέους ανέμους η χώρα μας και έτσι θα οδηγηθούμε σε μια ανεπίτρεπτη προδοτική ενέργεια απέναντι στους Κύπριους αδελφούς μας.

Θα απευθυνθώ και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να τον παρακαλέσω να μελετήσει προσεκτικά όλα τα δεδομένα σχετικά με την Διάσκεψη της Γενεύης, προκειμένου να αποφύγουμε μια νέα ανεπανόρθωτη εθνική καταστροφή.

Εμένα προσωπικά ως Έλληνα δεν με φοβίζουν αυτοί οι ιστορικοί άνεμοι. Απεχθάνομαι μόνο την ιδέα ότι μπορεί να με κάνουν να αισθάνομαι σαν φρόκαλο. Είμαι πεπεισμένος, ότι ο ελληνικός λαός είναι ικανός κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις (που δεν υπάρχουν σήμερα) να αντιμετωπίσει σαν αιωνόβιος πλάτανος ακόμα και τους πιο άγριους ανέμους. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν και ας κοιτάξουμε όλοι μαζί πώς θα γλιτώσουμε από τη νέα παγίδα στην οποία μας οδηγούν.

Πηγή: mikistheodorakis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Νυχτερινό κρυφτό

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Από όλα τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, πολεμικά και βόλεϊ, μπάλα και αγαλματάκια, κορόιδο και μήλα, δηλώνω ακόμη και σήμερα την προτίμησή μου στο κρυφτό.

Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, είκοσι πέντε, τριάντα ακούω μια ψιλή φωνή να μου μετράει κάθε νύχτα. Και σαν με παίρνει για τα καλά ο ύπνος, φαντάζομαι ότι τρέχω να κρυφτώ.

Αφού οι πιο παιδικές αθωότητες εξασκούνται ολονυχτίς στο ζίουζίτσου. Και γι’ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που κάθε πρωί ξυπνώ λαχανιασμένος.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Πραξικόπημα: Καταλύουν την Κυπριακή Δημοκρατία στη Γενεύη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Η μη αντίδραση είναι συνενοχή στο προωθούμενο έγκλημα


Η επικείμενη σύγκλιση της Διάσκεψης της Γενεύης συνιστά βαρύτατο έγκλημα κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υφαρπάσσει την ύψιστη συντακτική εξουσία που έχει μόνο ο κυπριακός λαός και κανείς άλλος, αποδίδοντάς την σε διάσκεψη όπου συμμετέχουν τρία ξένα κράτη.

Δεν είναι μόνο παράνομη, είναι και παράλογη. Καλούνται Βρετανία και Τουρκία, δύο κράτη με αιώνες βλέψεων στο νησί, που υποκίνησαν τη διαμάχη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, διεξήγαγαν αιματηρούς πολέμους εναντίον της Κύπρου, να συμβάλλουν στη λύση του προβλήματος που δημιούργησαν. Μόνο να αποτελειώσουν την Κύπρο μπορούν αυτοί.

Αθήνα και Λευκωσία δεν έδωσαν καμιά πειστική εξήγηση γιατί απεδέχθησαν μια τουρκική πρόταση που αρνούνταν όλες οι μέχρι τώρα ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις. Εκ των πραγμάτων, μόνη δυνατή εξήγηση είναι ότι το ζήτησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, επειγόμενες να πάρουν τον έλεγχο της Κύπρου και γνωρίζοντας ότι οι «λύσεις» τους δεν περνούν σε δημοψήφισμα.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές από τις παγκόσμια αναγνωρισμένες αρχές του Δικαίου, μόνο οι ίδιοι οι Κύπριοι δικαιούνται να καθορίσουν το συνταγματικό και το διεθνές καθεστώς της Κύπρου. Η συμμετοχή Ελλάδας και Κύπρου στη Διάσκεψη συνιστά αναγνώριση του λόγου τρίτων κρατών επί της Κύπρου.

Ορθώς, ο πρύτανης των Ελλήνων συνταγματολόγων Γιώργος Κασιμάτης, αποκαλεί τη Διάσκεψη παράνομη και αντίθετη με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, χαρακτηρίζοντας τα αποτελέσματά της άκυρα.

Φέρει βαρύτατη ευθύνη για το έγκλημα, όχι μόνο όποιος συμπράττει ενεργά, εν προκειμένω ο Κύπριος Πρόεδρος και η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και όσοι δεν καταγγέλλουν την παρανομία και δεν κάνουν ότι μπορούν για να τη σταματήσουν.

Η Ιστορία δεν θυμάται τόσο αυτούς που σταύρωσαν τον Χριστό, όσο τον Πόντιο Πιλάτο.

Επανανομιμοποιούν την έκπτωτη Συνθήκη Εγγυήσεως


Για να καλύψουν τις εγκληματικές ευθύνες τους και να προσδώσουν φύλλο συκής στην κατάλυση της κυπριακής συνταγματικής τάξης που επιχειρούν, ένα πραξικόπημα δηλαδή, ο Κύπριος Πρόεδρος και η ελληνική κυβέρνηση διαπράττουν και δεύτερο έγκλημα, ανασύροντας από την αφάνεια και επανανομιμοποιώντας, εμμέσως πλην σαφώς, την ουδέποτε νόμιμη και από πολλού έκπτωτη Συνθήκη Εγγυήσεως.

Το έκανε ήδη προ δύο μηνών ο Κοτζιάς, μιλώντας δημόσια για διάσκεψη «εγγυητριών» δυνάμεων. Το έκανε ο Αναστασιάδης αποδεχόμενος την πρόσκληση Γκουτιέρες όπου γίνεται λόγος για «εγγυήτριες δυνάμεις».

Η Συνθήκη Εγγυήσεως, που καθιερώνει τις «εγγυήτριες δυνάμεις» και επί της οποίας επιχειρείται να θεμελιωθεί το διαπραττόμενο έγκλημα κατά της Κύπρου, δεν υπεβλήθη ποτέ, ως όφειλε, στην λαϊκή έγκριση. Επεβλήθη με εκβιασμούς και άλλα ανεπίτρεπτα μέσα από την αποικιακή δύναμη για να ακρωτηριάσει την κυπριακή ανεξαρτησία. Εμπίπτει στην κατηγορία των Συνθηκών που, με αποφάσεις του, ο ΟΗΕ κήρυξε παράνομες και μη δημιουργούσες υποχρεώσεις για τις πρώην αποικίες.

Ο Γενικός Εισαγγελέας Τορναρίτης υπογράμμισε τον παράνομο χαρακτήρα της Συνθήκης και ότι δεν δημιουργεί υποχρέωση για την Κύπρο ήδη από το 1964. Αλλά και οι νομικοί, Law Officers του Υπουργείου Εξωτερικών της Βρετανίας, της ίδιας της αποικιακής δύναμης που επέβαλε αυτή τη συνθήκη, έχουν αναγνωρίσει σε έγγραφό τους ότι είναι παράνομη, έρχεται σε σύγκρουση με το άρθρο 2.4 και η ισχύς της συμπαρασύρεται εντελώς από το άρθρο 103 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. (*)

Αυτή την άκυρη και παράνομη συνθήκη ανασύρουν τώρα οι κυβερνήσεις Λευκωσίας και Αθήνας για να «νομιμοποιήσουν» το έγκλημά τους εις βάρος της Κύπρου.

Σκοπός η κατάλυση Δημοκρατίας και κράτους


Σκοπός της επιχείρησης, όπως την περιγράφει ο ίδιος ο Έλληνες Υπουργός Εξωτερικών, είναι η κατάλυση της Δημοκρατίας στην Κύπρο και του κυπριακού κράτους. (**)

Ειδικότερα, καταργείται ο κανόνας της πλειοψηφίας (η δημοκρατία) «σε όλα τα σημαντικά θέματα», αποδίδεται βέτο στους Τουρκοκυπρίους (δηλαδή στην Τουρκία) σε «όλα τα σημαντικά θέματα» (άρα και στην ψήφο της Κύπρου στην ΕΕ, της οποίας η Άγκυρα γίνεται από τώρα, από το παράθυρο, σχεδόν μέλος, με πολλά δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις).

Επειδή κανένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει σε βάση 50-50%, υποχρεωτικά θα εισαχθούν, όπως στο Ανάν, ξένοι να το διοικούν, μετατρέπεται δηλαδή σε αποικία.

Η Κύπρος αφοπλίζεται (αποστρατιωτικοποίηση), στερείται του δικαιώματος στην αυτοάμυνα, τίθεται υπό την κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης». Οι τουρκικές δυνάμεις νομιμοποιούνται και μονιμοποιούνται, εν μέσω διακηρύξεων ότι αποχωρούν. (***)

Η υπογραφή από τον Αναστασιάδη και την ελληνική κυβέρνηση τέτοιων συνθηκών θα δημιουργήσει διεθνείς νομικές και πολιτικές συνέπειες, που δεν ανατρέπονται εύκολα ή και καθόλου σε τυχόν μελλοντικό δημοψήφισμα.

Η επιχειρούμενη καταστροφή του κυπριακού κράτους θα οδηγήσει πιθανότατα σε νέες, υπό πολύ χειρότερες συνθήκες, αιματηρές συγκρούσεις στο νησί, θα θέσει σε κίνδυνο την επιβίωση των Ελλήνων και θα επιφέρει ενδεχομένως τη χαριστική βολή στο παραπαίον ελληνικό κράτος.

Όποιος τώρα, εγκαίρως, δεν καταγγέλλει το διαπραττόμενο έγκλημα και δεν κάνει ότι μπορεί να το σταματήσει, γίνεται συνένοχος μιας πιθανής, μεγάλης εθνικής καταστροφής.

(*) Τορναρίτης, Εφημερίδα “Ελευθερία” Λευκωσίας, 23-1-1965 και έγγραφο FCO 27/166/MF/10/41 των Βρετανικών Εθνικών Αρχείων
(**) Foreign Minister Nikos Kotzias' interview with the DPA News Agency 
(***) Για τα τουρκικά στρατεύματα

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι μεσήλικες που έχασαν το τρένο

Γελωτοποιός


«Νοσταλγία. Γι’ αυτό ήρθες. Είσαι τουρίστας στα δικά σου νιάτα». Trainspotting 2

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήμουν 21 όταν παίχτηκε το πρώτο Trainspotting. Μ’ έναν φίλο πήγαμε στον κινηματογράφο να το δούμε. Ο Αντρέας φοβόταν μήπως επηρεαστεί κι αρχίσει να παίρνει ηρωίνη. Κι αυτό ήταν κάτι που δεν θ’ άρεσε στη μάνα του.

Εγώ δεν είχα τέτοιους φόβους. Όχι ότι δεν ήμουν επιρρεπής στους εθισμούς -πάσης φύσεως. Όμως είχα έναν φίλο που ήταν πρεζόνι. Είχα περάσει πολλές ώρες μαζί του, βλέποντας τον να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, όταν προσπαθούσε να την κόψει. Κι είχα αποφασίσει τότε ότι μπορεί να έκανα πολλές μαλακίες στη ζωή μου, όμως πρέζα δεν θα ‘παιρνα.

Είδαμε την ταινία, ενθουσιαστήκαμε, και μετά πήγαμε στο σπίτι του Αντρέα και μεθύσαμε ως τα ξημερώματα. Την επομένη επέστρεψα στη Σούδα, όπου υπηρετούσα. Κι ο Αντρέας στην Πάντειο, για τις σπουδές ψυχολογίας.

~~

21 χρόνια μετά γυρνάω απ’ τη δουλειά στο σπίτι. Τρώω, κοιμάμαι λίγο. Ο Τηλέμαχος, ο γιος μου, καλεί μια φίλη του στο σπίτι, για να παίξουν μαζί Animal Jam και Minecraft. Η Νέλλη, εξουθενωμένη απ’ τον καύσωνα και τη δουλειά, βλέπει «Φιλαράκια».

Βάζω σκούπα, σφουγγαρίζω κι όταν τελειώνω -κοντεύει δέκα- βγάζω βόλτα την Πέρλα. Οι εικοσάχρονοι είναι στα καφέ και στα μπαρ, Παρασκευή βράδυ και καλοκαίρι. Πηγαίνω με το σκυλί απ’ το Seven, να δω αν έφερε κάτι καινούριο. Βρίσκω το T2.

Γυρνάω σπίτι, βάζω ένα ποτήρι κρασί, παίρνω πασατέμπο και καθόμαστε να το δούμε, με το air-condition ανοιχτό και τις μπαλκονόπορτες κλειστές.

~~

Είμαι 42 χρονών (σχεδόν). Ο Ρέντον – Γιούαν Μακγκρέγκορ, που πλέον είναι σταρ, μέχρι και στο Star Wars έπαιξε, λέει σε κάποια σκηνή: «Έπαθα έμφραγμα. Μου έβαλαν έναν ανοξείδωτο κρίκο.Μου είπαν ότι θα ζήσω άλλα τριάντα χρόνια. Άλλα τριάντα χρόνια! Και τι θα κάνω τριάντα χρόνια; Είμαι 46 και την έχω γαμήσει!»

Οι (αντι)ήρωες της νεότητας μας έχουν παντρευτεί, κάποιοι έχουν παιδιά, ο ένας έπαθε το πρώτο του έμφραγμα, ο άλλος παίρνει βιάγκρα. Κυρίως όμως, είναι κουρασμένοι.

Αναπολούν τα λάθη τους, τους έρχονται εικόνες απ’ την πρώτη νεότητα (την πρώτη ταινία), προσπαθούν να θυμηθούν πώς ήταν παιδιά.

«Ωραία δεν θα ήταν να είχαμε ένα βίντεο από την παιδική μας ηλικία; Να βλέπαμε πώς ήμασταν;» με ρωτάει η Νέλλη.

~~

Ο Ρέντον στην πρώτη ταινία είχε κοντοκουρεμένο κεφάλι. Έτσι ήμουν περίπου κι εγώ, εξαιτίας του στρατού.

Το πρόσωπο του Γιούαν φρέσκο τότε, όπως ήμασταν κι εμείς. Είκοσι κιλά λιγότερα κουβαλούσαμε. Φρεσκαδούρες.

Και τώρα μεσήλικες (σχεδόν 42). Πατεράδες. Ο Αντρέας τέλειωσε τη σχολή και το μεταπτυχιακό. Τέλειωσε κι άλλη σχολή. Παντρεύτηκε, έκανε παιδί, χώρισε. Σπάνια μιλάμε στο τηλέφωνο. Ακόμα ψάχνει να βρει -κάτι.

Κι εγώ διόλου έξαλλος πια. Δεν ξενυχτώ ως τα ξημερώματα πίνοντας. Δεν αντέχω κάτι τέτοιο. Βλέπω τις ταινίες σε DVD, τρώγοντας πασατέμπο.

~~

Μόλις τέλειωσε η ταινία, στις δύο το πρωί, και βγαίνω στο μπαλκόνι, για να γράψω νοσταλγικά κείμενα. Όμως δεν νοσταλγώ.

Δεν μου λείπουν τα έξαλλα χρόνια της νεότητας. Ίσως γιατί τα έζησα, έτσι όπως ήθελα και μπορούσα. Λάθη κάναμε, τους στόχους μας δεν τους πετύχαμε -έτσι όπως νομίζαμε, αλλά περάσαμε όμορφα. Και συνεχίζουμε.

Ίσως αυτό που κατάφερα να μάθω απ’ τα λάθη, τα πάθη και τα σαράντα δυο (σχεδόν) χρόνια μου, το πιο σημαντικό, είναι ότι κάθε μέρα έχει αξία.

Χωρίς να χρειάζεται να είναι σπουδαία, χωρίς να χρειάζεται να είσαι σπουδαίος.

Κάποιες φορές αρκεί να παρατηρήσεις τις φράουλες που φάνηκαν στη γλάστρα του μπαλκονιού. Να δεις το βαθύ μπλε του ουρανού στις εννιάμιση το βράδυ με το πρώτο άστρο να βλασταίνει.

Να δεις μια ταινία στον καναπέ σου πίνοντας κρασί, μασουλώντας πασατέμπο.

Δεν ακούγονται συναρπαστικά, αλλά χωράνε πολλή ζωή. Κι αν βάλεις στη μέση και λίγη τέχνη, λίγη γραφή, ζωγραφική, μουσική, κάμποσο σεξ και πολλή αγάπη, ό,τι σ’ αρέσει να κάνεις τελοσπάντων, τότε δεν σου φτάνουν οι ώρες της μέρας -και της νύχτας.

~~

«Σοφός», έλεγε κάποιος, «είναι ο άνθρωπος που ζει σύμφωνα με την ηλικία του».

Εγώ θα έλεγα ότι σοφός είναι εκείνος που αγαπάει κάθε ηλικία του.

Αρκεί να επιλέγεις το παρόν, αντί να νοσταλγείς για το παρελθόν και να ζεις ελπίζοντας σε κάποιο μέλλον. Αυτό μαθαίνεις στη μέση της ζωής, αυτό γνωρίζεις όταν είσαι μεσήλικας: Η ζωή είναι τώρα.


Έπειτα βρίσκω αυτή τη φωτογραφία απ’ την πρώτη ταινία. Τη συγκρίνω με την πάνω, εκείνη των μεσήλικων που έχασαν το τρένο.

Οι εικοσάχρονοι μοιάζουν να τους χλευάζουν, να μας χλευάζουν. Καλά κάνουν κι αυτοί. Ένας εικοσάχρονος με μυαλό και συνήθειες σαραντάρη είναι αξιολύπητος.

Choose life?

Μάλλον, πιο πολύ μ’ αρέσει: Enjoy life.

Μια φορά ζεις. Και μην σε νοιάζει για τα τρένα που έχασες. Αυτές δεν ήταν οι καλύτερες διαδρομές της ζωής σου; Όταν χάθηκες, αυτές δεν ήταν;

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Δύο κόσμοι στην ίδια χώρα

Της Μαρίας Λαντζανάκη


Μενίδια και… Ριβιέρες στην μνημονιακή Ελλάδα


Με αφορμή όσα γίνονται στο Μενίδι τις τελευταίες μέρες αναδεικνύεται ανάγλυφα ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα. Η έντονη φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση γειτονιών και περιοχών της χώρας, η δημιουργία γκέτο που στοιβάζονται οι αποκλεισμένοι και οι εξαθλιωμένοι, πρακτικές που αποτελούν και μέρος της επίσημης πολιτικής του μνημονιακού καθεστώτος.

Όπως είναι και επίσημη πολιτική η δημιουργία περιοχών-θερέτρων όπου θα ψυχαγωγείται το υψηλό εισόδημα και ο «καλός» τουρισμός. Και σε όλα αυτά θα είναι μπλεγμένα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεγάλα συμφέροντα, μικρές ή μεγάλες συμμορίες και το κράτος είτε με την απουσία του είτε με την παρουσία του, βλέπε αστυνομία και καταστολή ή μπίζνες με τους ημέτερους και τους κολλητούς.

Κοινωνικές χαβούζες


Η δημιουργία περιοχών και γειτονιών της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων της χώρας που έχουν τα χαρακτηριστικά κοινωνικής χαβούζας είναι σύμφυτη με την συνεχιζόμενη εξαθλίωση στην οποία έχει βουτηχτεί η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ο σκουπιδότοπος της Ευρώπης, γιατί έτσι θεωρείται από το διευθυντήριο της Ε.Ε. η χώρα μας, δεν γίνεται να μην περιέχει πολλούς μικρότερους σκουπιδότοπους στο εσωτερικό του.

Επί της ουσίας, κοινωνικές χαβούζες όπου στοιβάζονται μέσα όσοι απορρίπτονται. Διάφορες μειονοτικές ομάδες που έχουν πεταχτεί σε διάφορες περιοχές εδώ και καιρό, άνεργοι, νεόπτωχοι και ούτω καθεξής. Περιοχές που έτσι και αλλιώς εδώ και χρόνια «υπάρχουν» στο όριο του κοινωνικού περιθωρίου, μέσα στην Ελλάδα της κρίσης, ανατινάζονται και γίνονται στην κυριολεξία ανθρώπινες χωματερές. Η ανεργία, η φτώχεια, τα αδιέξοδα, η εξαθλίωση, η κρατική αναλγησία και αδιαφορία, οδηγούν τους ανθρώπους αυτών των περιοχών, ιδιαίτερα αυτούς που ανήκουν στις πιο περιθωριοποιημένες ομάδες, συχνά αυτές είναι διάφορες μειονότητες όπως οι τσιγγάνοι ή οι ρωσοπόντιοι ή και άλλες, και ιδιαίτερα την νεολαία (όλων των «φυλών») στην παραβατικότητα, στον συμμοριτισμό και εντέλει σε διάφορες εκδοχές του εγκλήματος -οργανωμένου και μη.

Το Μενίδι της εξαθλίωσης


Κάτω από αυτήν οπτική δεν πρέπει να μας κάνoνουν καθόλου εντύπωση αυτά που γίνονται στο Μενίδι τις τελευταίες μέρες. Αφορμή ο τραγικός θάνατός ενός μικρού παιδιού από αδέσποτη σφαίρα. Τέτοιες περιοχές είναι στην κυριολεξία καζάνια που βράζουν και με την παραμικρή αφορμή «σκάνε» με μεγάλη ένταση. Και βέβαια έχουν και δίκιο οι υπόλοιποι κάτοικοι του Μενιδίου να εξεγείρονται απέναντι σε αυτήν την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στις γειτονιές που ζουν. Δρουν και διάφορα γνωστά και μη εξαιρετέα φασιστοειδή που θέλουν να αποκομίσουν πολιτικό όφελος από τα γεγονότα όμως η αλήθεια είναι άλλη. Το Μενίδι εδώ και καιρό είναι μια κοινωνική χαβούζα.

Είναι ντροπή που μια περιοχή της Αθήνας έχει φτάσει σε αυτήν την κατάσταση. Είναι ντροπή που αναφερόμαστε σε περιοχές που ζουν συνάνθρωποί μας με τους όρους γκέτο, σκουπιδότοπος, χωματερή, περιθώριο κοκ. Είναι ντροπή, γιατί εκεί ζουν χιλιάδες άνθρωποι που παλεύουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, που παλεύουν για ένα μεροκάματο, υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που πάνε στα σχολεία και ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο, μέχρι να τους το στερήσουν, ζουν χιλιάδες συμπολίτες μας που τους έχουν πετάξει σε μια περιοχή έτσι απλά και τους λένε «βγάλτε τα μάτια σας – δεν μας ενδιαφέρετε». Αλλά δυστυχώς η αλήθεια είναι κυνική και πρέπει να την δούμε κατάματα αν θέλουμε καταρχήν να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας και μετά αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για το αλλάξουμε.

Το Μενίδι, ή Δήμος Αχαρνών, είναι ο τέταρτος δήμος σε πληθυσμό στην Περιφέρεια Αττικής και δωδέκατος της χώρας με κοντά 110.000 κατοίκους. Πρόκειται για μια γειτονιά με τρομερή ανεργία και με το ποσοστό των παιδιών που δουλεύουν να φτάνει το 24% – το μεγαλύτερο ποσοστό της χώρας. Με περιοχές που είναι κακόφημες και επικίνδυνες, όπου γίνεται εμπόριο ναρκωτικών, όπλων και λευκής σαρκός αλλά και με περιοχές που είναι όπως σε κάθε άλλο μέσο προάστιο της Δυτικής Αθήνας. Μια γειτονιά που τη θυμούνται το κράτος και οι πολιτευτές μόνο όταν γίνονται εκλογές, είτε τοπικές είτε κεντρικές. Βλέπετε, είναι πολύς κόσμος γενικά αλλά και οι Ρομά και οι ρωσοπόντιοι είναι πολλές ψήφοι ως κοινωνικές κατηγορίες και όχι μόνο στο Μενίδι, αλλά σε όλη την Δυτική Αττική, στο υπόλοιπο Αττικής και σε όλη τη χώρα. Πολλές καριέρες έχουν στηθεί πάνω σε αυτές τις ψήφους. Το Μενίδι μόνο του μπορεί να βγάλει βουλευτή ή βουλευτές αλλά και να προσφέρει πολλές ψήφους σε περιφερειακούς άρχοντες. Δεν είναι τυχαίο ότι και στις περιφερειακές εκλογές το 2014 αλλά και στις βουλευτικές το 2015 όλοι είχαν τρέξει να μαζέψουν ψήφους στο Μενίδι. Όλα αυτά όταν έχει εκλογές. Μετά η περιοχή συνεχίζει να «υπάρχει» σε ένα αδιάκοπο βούλιαγμα.

Άρα όλα αυτά που γίνονται τις τελευταίες μέρες μπορούν να εξηγηθούν. Παράλογα και αποκρουστικά αλλά ερμηνεύσιμα όπως φαίνεται. Και θα συνεχίσουν να γίνονται είτε φτάνουν στα δελτία ειδήσεων είτε όχι. Γιατί αν δεν δοθεί μια διέξοδος στους ανθρώπους, κοινωνική, πολιτική, εργασιακή, πολιτιστική θα συνεχίσει η «προς τα κάτω βόλτα».

Μπορεί τα αστυνομικά μέτρα να «εκτονώνουν» προσωρινά την κατάσταση αλλά όπως όλοι καταλαβαίνουμε η αστυνομία έχει πάει εκεί για να φύγει και κυρίως επειδή το θέμα πήρε δημοσιότητα. Και βέβαια, δεν είναι ότι δεν ξέρει τι γίνεται στην περιοχή. Αν δεν είναι μπλεγμένη, είναι σίγουρο ότι υλοποιεί και αυτή με την σειρά της την πολιτική ότι τα κοινωνικά γκέτο είναι χρειαζούμενα στην Ελλάδα της κρίσης. Ο ρόλος της αστυνομίας είναι να κρατά τα πράγματα στην περιοχή υπό έλεγχο, να προσέχει να μην ξεφεύγουν και γίνονται… ειδήσεις.

Οι αθηναϊκές Ριβιέρες


Βέβαια υπάρχει όπως πάντα και η άλλη όψη του νομίσματος. Η επίσημη πολιτική διαχείρισης του μνημονιακού ημι-αποικιακού καθεστώτος δεν θέλει μόνο περιοχές γκέτο. Θέλει και μέρη της Αθήνας να γίνουν Κολωνάκια και Ριβιέρες (Ριβιέρα: διάσημο γαλλικό παραλιακό θέρετρο) για να μπορούν αυτοί που κερδίζουν από την όλη κατάσταση να ζουν χωρίς να ενοχλούνται, να μπορούν να ξοδεύουν τα λεφτά τους μακριά από τα ενοχλητικά βλέμματα ή για να «διασκεδάζει» ο κυριλέ τουρισμός.


Έτσι ολόκληρες περιοχές του παραλιακού μετώπου της Αττικής ετοιμάζονται να γίνουν μια «άλλη πόλη». Εκεί ήδη έχουν αρχίσει να λειτουργούν όπερες, βιβλιοθήκες, υπάρχει κυριλέ νυχτερινή ζωή, σταδιακά θα μεταφερθούν και άλλες λειτουργίες, ψυχαγωγικές και μη, από το κέντρο της Αθήνας, ετοιμάζονται πάρκα με λουξ κατοικίες και εμπορικά κέντρα. Σκοπός να δημιουργηθεί μια αποστειρωμένη και ελέγξιμη κατάσταση με άλλους κανόνες και διευθετήσεις όπου θα είναι ανεπιθύμητη η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Εκεί θα είναι επιθυμητά μόνο τα υψηλά βαλάντια, ντόπια και ξένα. Ακριβώς όπως είναι διαρθρωμένες όλες οι σύγχρονες μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Διάφορα γκέτο για τους πολλούς, άβατα για τους λίγους.

Αυτή η μορφή δυαδικοποίησης, δύο κόσμοι μέσα στην ίδια πόλη, είναι κάτι που έχουν ήδη επιβάλει οι κυβερνητικοί υπάλληλοι της αποικίας και κάτι που θέλουν να εξαπλωθεί. Άλλωστε για να μπορέσει ο πληθυσμός να είναι ελέγξιμος πρέπει να γίνεται συνεχής προσπάθεια να είναι κοινωνικά περιθωριοποιημένος ή κοινωνικά αποχαυνωμένος άρα και πολιτικά αποπροσανατολισμένος.

Εταιρεία, συμμορία, αστυνομία…


 Οι λέξεις του τίτλου είναι που χαρακτηρίζουν την πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας. Μιας χώρας-αποικία της Γερμανίας με την βούλα της ευρωπαϊκού διευθυντηρίου που την διαχειρίζεται ένας θλιβερός πολιτικός κόσμος. Χώρα-χώρος που λυμαίνονται διάφορες πολυεθνικές εταιρείες. Που αγοράζουν πρώτα-πρώτα τους πολιτικούς της και μετά τις υποδομές της, τον ορυκτό της πλούτο, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, τον φυσικό της πλούτο και στο τέλος και τους πολίτες της. Που φέρονται λες και είμαστε η πίσω αυλή τους, λες και τους ανήκει ό,τι υπάρχει σε αυτό τον τόπο. Που έχουν έρθει απλά για να μας απομυζήσουν και μετά βλέπουν τι θα μας κάνουν.


Μια αποικία που την λυμαίνονται οι κάθε λογής συμμορίες. Οι μεγάλες «οικογένειες», αυτές που αποτελούνται από τα μεγάλα ντόπια συμφέροντα που τους ανήκουν κανάλια, ομάδες, καράβια, λιμάνια, ξενοδοχεία, εργοστάσια, λαθρεμπόρια και περιοχές σαν την Νέα Φιλαδέλφεια, την Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά. Μια άλλη μορφή μεταμοντέρνων γκέτο που κανένας δεν μιλάει για αυτά. Τα μεγάλα άβατα της Ελλάδας που η δημοκρατία και η ελευθερία εξοστρακίζονται αν δεν έχει γίνει ήδη αυτό. Και βέβαια, συμμορίες μικρές γιατί εκεί οδηγείται αναγκαστικά μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που δεν βλέπει μέλλον και είναι γεμάτο αδιέξοδα. Στον συμμοριτισμό, στην βία, στην παραβατικότητα, την μικρή και μεγάλη εγκληματικότητα, στα ναρκωτικά και στο νάρκωμα για να τη βγάλει ακόμα μία μέρα και έχει ο θεός.

Και βέβαια, μια αποικία της αστυνομίας. Γιατί όπου δεν πιάνει το δούλεμα, ο χειρισμός και η περιθωριοποίηση έρχεται η καταστολή, προληπτική και μη, για να «λύσει» τυχόν προβλήματα. Για να φυλάει τις επενδύσεις των πολυεθνικών, να τις προφυλάσσει από τις διαμαρτυρίες των ιθαγενών κατοίκων ή να εκκενώνει περιοχές όπου πρόκειται να έρθει η «ανάπτυξη», βλέπε Ελληνικό. Που θα είναι συνεννοημένη με τους μεγάλους «οίκους» της χώρας έναντι πολλαπλών ανταλλαγμάτων και θα πουλάει «νταβατζιλίκι» στους μικρούς. Και βέβαια, θα επιτελεί και έναν από τους βασικούς της ρόλους που είναι να προστατεύει τους διαχειριστές της αποικίας, τον πολιτικό κόσμο, από τις τυχόν κινητοποιήσεις διαμαρτυρίες των πολιτών.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Κωστής Μουδάτσος: Τα πουλιά της ψυχής μου, παρουσίαση στο Polis art cafe, στην Αθήνα

Εκδηλώσεις


Οι εκδόσεις ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ σας προσκαλούν την Παρασκευή 30 Ιουνίου 2017, στο Polis art cafe, Πεσμαζόγλου 5, Στοά Βιβλίου, Αθήνα, στην παρουσίαση του βιβλίου του Κωστή Μουδάτσου “Τα πουλιά της ψυχής μου”.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν και θα διαβάσουν οι Διαμαντής Κρασανάκης, επ. Δ/ντης, Υπ. Πολιτισμού, Μανώλης Θραψανιώτης, Βουλευτής Λασιθίου, και Μάρκος Σκόρδος, μέλος ΔΣ του Συνδικάτου Φαρμάκου.

Λίγα λόγια από τον συγγραφέα:



«Εγώ δεν είμαι κήρυκας να περιγράφω την λουσάτη ζωή της νεόπλουτης κοινωνίας. Ούτε τις αναμνήσεις των καταστροφέων της ζωής. Ό,τι θωρώ μολογώ. Για ό,τι ζούμε, για ό,τι αντιπροσωπεύουμε εμείς και οι φίλοι μας, τα μαύρα πουλιά της δυστυχίας, γράφω.

Όπως τα αντιλαμβάνομαι κι ανάλογα με τις φτωχές μου δυνάμεις. Δεν μου αρέσουν οι γραμμές και οι κατευθύνσεις. Παίζω τα παιγνίδια μου με το φως, στο πέρασμα του χρόνου στο τόπο μας. Δεν είμαι επαγγελματίας, ούτε ψυχρός εκτελεστής παραγγελιών. Το κέφι μου κάνω. Ούτε θέλω να αναπαράγω λαϊκές δεισιδαιμονίες και δοξασίες από το τζάκι της γιαγιάς. Δεν θέλω ο αναγνώστης να σπαταλά το χρόνο του στην παραδοσιολαγνεία. Ψάχνω την ομορφιά της παλιάς εποχής, μα και τα δώρα που προσφέρει στην νέα, χωρίς έτοιμες ιδέες. Μου αρέσει ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει κι αυτόν προσπαθώ να εκφράσω. Καταγγέλλω ό,τι ασκημίζει τη ζωή και τη ψυχή μας. Μα, πάνω από όλα είμαι ο εαυτός μου, ο ορατός και ο αόρατος, αλλά και ο αυστηρός κριτής του ίδιου του εαυτού μου. Διαλαλώ ότι «Του Γέρου Κόσμου η Καρδιά, Καινούργιο Αίμα Θέλει!»

Τα κείμενα και τα κιτάπια μου, δεν αποτελούν πραμάτειες, στα ράφια της βιομηχανίας. Στις πλάτες κουβαλώ αμαρτίες της ζωής μου. Είμαι ένας πλανόδιος πραματευτής που διαλαλώ ιδέες. Είναι η κραυγή και ο ψίθυρός μου. Καθημερινά τσακώνομαι με τον αόρατο εαυτό μου για να παραμένει νέος και αλητόβιος. Εραστής της ζωής και της τέχνης.

Στο Μουσικό CD που περιέχεται στο βιβλίο:


Ερμηνεύουν: Ψαραντώνης, Γιάννης Κασωτάκης, Μιχάλης Ξυδάκης, Νίκος Λιανέρης, Αλέκος Κακέπης, Ελένη Τζιαμουράνη, Χρυσαυγή Μαντσίνη, Έφη Σκαράκη-Καραπιδάκη, Μιχάλης Κακέπης

Συμμετέχουν: Δημήτρης Νεονάκης, Μπάμπης Κασαπάκης, Γιώργος Γκερεδάκης, Γιώργης Σκορδαλός, Κασαπάκης Μπάμπης, Βαγγέλης Τζαγγαράκης, Γιώργος Ξυδάκης, Νίκος Τσαφαντάκης, Γιώργης Σταυράκης, Γιώργης Τζωρτζάκης, Μηνάς Παιγνιωτάκης, Βερύκοκος

Ο Κωστής Μουδάτσος κατάγεται από το Μέσα Λασίθι. Εκεί μεγάλωσε στον ίσκιο των Λασιθιώτικων Βουνών της Κρήτης. Σπούδασε στην ACADEMIE DE STUDII ECONOMICE, στο Βουκουρέστι. Σήμερα ζει στην Κρήτη και εργάζεται στη ΔΕΠΤΑΗ (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού, Τουρισμού και Ανάπτυξης Ηρακλείου).

Έχει εκδώσει τρία βιβλία, «ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ», «Ο ΑΣΩΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΠΟΤΕ» και «ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΜΟΣΚΟΚΟΥΖΟΥΛΟΣ».

Με τον Γιάννη Ξυλούρη (Ψαρογιάννη) παρουσίασαν το μουσικό έργο «ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ» ενώ η θεατρική διασκευή του, παρουσιάστηκε από το Θέατρο Κρήτης και την Θεατρική Σκηνή Ηρακλείου.

Με το Μιχάλη Ξυδάκη οργάνωσαν το μουσικό σχήμα «ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» κι έχουν παρουσιάσει τις μουσικές εργασίες, «Το Κάλεσμα της Φύσης», «Η Κραυγή της Φύσης» και «Αδέσποτες Κουβέντες». Συμμετέχουν σε συναυλίες και μουσικοποιητικές βραδιές τόσο στον τόπο μας όσο και στο εξωτερικό.

Με τον Γιώργο Γκερεδάκη παρουσίασαν την εργασία, «Πρωί και Βράδυ» και με τον Νίκο Λιανέρη την «Ορμή και Θύελλα».

Έχει ακόμη επιμεληθεί τις μουσικές εργασίες «ΠΑΡΕΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ- ΜΕΛΑΜΠΕΣ», αφιέρωμα στον Κώστα Μουντάκη κ.α. Είναι δημιουργός των ραδιοφωνικών εκπομπών, «Ταξιδεύοντας με τη σκιά μου», «Σμιλεύοντας το χρόνο», «Κόσμος κι όνειρο είναι ένα», «Μύριες χρυσές αθιβολές» και «Μεταξύ αναρχίας, ανταρσίας και ελευθερίας».

Άρθρα, αφιερώματα και μελέτες του Κωστή Μουδάτσου, δημοσιεύονται στον ντόπιο και διεθνή, έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.





Η Σφήκα: Εκδηλώσεις




Διαβάστε Περισσότερα »

Χωρίς πυξίδα

Του Νίκου Βαρσάμη


«Αλλάζουν όλα, τα οικονομικά κέντρα πήραν το πάνω χέρι, τελείωσαν με τον κομμουνισμό και τώρα τελειώνουν και με τον σοσιαλισμό!».

Κι όταν αυθορμήτως ρώτησα μα οι πολιτικοί δεν θα αντιδράσουν; Απάντησε έντονα: «Ποιοι πολιτικοί; Αυτοί δεν θα υπάρχουν. Θα είναι κατασκευασμένοι»!»

Η παραπάνω στιχομυθία έγινε το καλοκαίρι του 1995 μεταξύ του Α. Παπανδρέου και του Τηλέμαχου Χυτήρη, κατά τις εργασίες μιας Συνόδου κορυφής της Ε. Ένωσης. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έπεσε έξω στις προβλέψεις του. Το ζούμε, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού.

Αν αποπειραθούμε να κάνουμε μια βαθύτερη ενδοσκόπηση για το τι μας συμβαίνει, θα διαπιστώσουμε ότι την πολιτική παράδοση του ελληνικού λαού, είχε προηγηθεί η πνευματική. Η παράδοση του πνεύματος. Αυτή ξεκίνησε από τα χρόνια της ευημερίας. «Θα σε κάνω πλούσιο με το χρηματιστήριο», «θα σε δανείζω για να καταναλώνεις», «θα σε βρω αργομισθία στο δημόσιο για να μην δουλεύεις».

Αυτό συνεχίστηκε στα χρόνια της κρίσης με άλλη μορφή: «Να σώσω οτιδήποτε δεν σώζεται», «να κρύψω τα λεφτά μου στο στρώμα», «Θα τα ξοδέψω για να μην τα πάρουν οι τράπεζες», κ,α.

Γενικά η σκέψη του Έλληνα είχε παραδοθεί, είχε απορρίψει κάθε τι ευγενικό. Όπως γράφει ο αμερικανός δημοσιογράφος Ρόμπεν Κόπλαν (Η επερχόμενη αναρχία), «Όσο πιο πολλά διαθέτεις, τόσο μεγαλύτερους συμβιβασμούς κάνεις για να τα διατηρήσεις».

Οι Έλληνες λοιπόν, -ελλείψει ηγεσίας- έχουμε σχεδόν παραδοθεί. Οι πολιτικοί ζητούν από το λαό σεβασμό με βάρος το αξίωμα που διέθεταν πριν δέκα χρόνια. Αλλά πως να σεβαστείς έναν χρεοκοπημένο πολιτικό κόσμο ο οποίος βουλιάζει στα ρηχά. Πώς να προσεγγίσεις ένα κοινωνικό σώμα που μέλημα είναι, το σώμα του, τα τατουάζ και τα πάθη του.

Σ’ αυτή τη φάση, αλλού οι Έλληνες, αλλού το πλοίο. Αν δεν ήμασταν τόσο παραδομένοι, δεν θα γινόμασταν «γιουσουφάκια» του κάθε Σόιμπλε. Διερχόμαστε μια ακόμα φάση παρακμής του Ελληνισμού στην μακραίωνη ιστορία του. Κι άλλη φορά ανασυνταχθήκαμε πετώντας τα κουρέλια από πάνω μας. Αυτή όμως είναι η πιο κρίσιμη στιγμή. Λαοί χωρίς αυτογνωσία, χωρίς ιδέα στόχο, κινδυνεύουν -στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε- με εξαφάνιση στο νέο κόσμο που αναδύεται.

Δεν γίνεται να συνεχίσουμε για πολύ ακόμα έτσι. Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ζήτημα είναι να αποκτήσουμε στόχους, να επιλέγουμε σωστή ηγεσία που θα αγωνίζεται για το καλό της πατρίδας και του λαού.

Πηγή: Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΘΕΣΣΑΛΙΑ» 26-6-2017 Καθημερινή τοπική εφημερίδα -ίδρυση 1883- (συνδρομητική)



Νίκος Βαρσάμης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Στίβεν Χόκινγκ ή Ελον Μασκ: Ποιος έχει δίκιο για το μέλλον της ανθρωπότητας;

Επιστήμη


Από τις πρώτες σελίδες του έργου του με τίτλο «Μια σύντομη ιστορία του χρόνου» (A Brief History of Time, 1988) ο κορυφαίος θεωρητικός φυσικός  Στίβεν Χόκινγκ έγραφε: «Είναι σίγουρο ότι στο παρελθόν η νοημοσύνη και η επιστημονική ανακάλυψη προσέδωσαν ένα πλεονέκτημα στην επιβίωση μας. Δεν είναι τόσο σαφές κατά πόσο αυτό συμβαίνει ακόμη: Οι επιστημονικές ανακαλύψεις μας μπορεί να μας καταστρέψουν όλους και ακόμη και αν δεν το κάνουν, μια πλήρης ενοποιημένη θεωρία μπορεί να μην επιφέρει μεγάλη διαφορά στις πιθανότητες επιβίωσης μας».

Η αναζήτηση για μία μοναδική θεωρία που να εξηγεί το σύμπαν, τη θέση μας σε αυτό, το που πηγαίνουμε και γιατί είμαστε εδώ, προβλημάτιζαν πάντα τον Χόκινγκ. Όπως γράφει το newstatesman.com, οι επιστήμονες «επιβραδύνουν» την προσπάθεια ερμηνείας της μεγαλειώδους πραγματικότητας του σύμπαντος, την στιγμή που σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη της τεχνολογίας επιταχύνουν με έναν απίστευτα γρήγορο ρυθμό, γεγονός που δημιουργεί άγχος για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Συνεπώς, δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς μαθαίνοντας ότι οι ανησυχίες του Χόκινγκ έχουν γίνει τόσο έντονες ώστε να πιστεύει ότι η ανθρωπότητα  πρέπει να εγκαταλείψει τη Γη και να βρει ένα νέο πλανητικό σπίτι μέσα στα επόμενα 100 χρόνια. «Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να αρχίσουμε να αναζητούμε εναλλακτικούς πλανήτες για πιθανή κατοικία. Ο χώρος στη Γη εξαντλείται και πρέπει να ξεπεράσουμε τους τεχνολογικούς περιορισμούς που μας εμποδίζουν να ζήσουμε κάπου αλλού στο σύμπαν» είπε σε ομιλία του στο Royal Society στο Λονδίνο.

Πριν από την παραπάνω πρόσφατη δήλωση, ο Χόκινγκ είχε πει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τη Γη μέσα στα επόμενα 1.000 χρόνια, όμως η νέα εκτίμησή του -με ορίζοντα 100 ετών- προσδίδει στις θέσεις του έναν χαρακτήρα επείγοντος.


Ο Χόκινγκ ανέπτυξε τον συλλογισμό του στη νέα επιστημονική σειρά του BBC «Tomorrow’s World», στην οποία καταθέτουν τις θέσεις τους επιστήμονες που συμμερίζονται την άποψη του -μεταξύ των οποίων και νομπελίστες.

Για πολλούς όμως μοιάζει αδιανόητο να εγκαταλείψουμε την πλανητική μας κατοικία και δη, τόσο σύντομα. Επομένως, τίθεται το ερώτημα, η ανησυχία του Χόκινγκ και άλλων επιστημόνων πόσο δικαιολογημένη είναι;

Στην ομιλία του ο Χόκινγκ αναφέρθηκε στην κλιματική αλλαγή, στα συντριπτικά αποδεικτικά στοιχεία που καταγράφουν την υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά και το αντι-επιστημονικό ‘κίνημα’ που ισχυρίζεται ότι η κλιματική αλλαγή είναι φάρσα.


Και τι συμβαίνει με την τεχνητή νοημοσύνη; Ο Χόκινγκ χαρακτηρίζει την ταχύτατη εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης ως «υπαρξιακή απειλή». Τα αυτόνομα ρομπότ μπορεί να αποδειχθούν αποτελεσματικότερα σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στην αυτοματοποίηση των εργοστασίων που καθιστούν τους ανθρώπους περιττούς. Όμως, «η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης θα είναι το καλύτερο ή το χειρότερο που έχει συμβεί ποτέ στην ανθρωπότητα. Δεν γνωρίζουμε ακόμα τί από τα δύο θα συμβεί» είπε ο κορυφαίος φυσικός.

Υπάρχει ωστόσο και μια άλλη θέση, σύμφωνα με την οποία η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι κακή ή κακή, αλλά εργαλείο για την κοινωνική και πολιτισμική εξέλιξη. Είναι αλήθεια ότι η άνευ προηγουμένου ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων τεχνολογιών θα κάνουν την προτροπή του Χόκινγκ για αναζήτηση πολυ-πλανητικής ζωής πραγματική δυνατότητα.

Παρότι η πρόσφατη ανακάλυψη εξωπλανητών που μοιάζουν με τη Γη, ειδικά εκείνων που περιστρέφονται γύρω από το αστέρι νάνος Trappist-1, τροφοδότησαν εικασίας σχετικά με τη δυνατότητα ζωής πέρα από το ηλιακό σύστημα, ο πιο προφανής «πλανήτης Β» για την ανθρωπότητα παραμένει ο Άρης. Ο ίδιος ο Χόκινγκ τον έχει χαρακτηρίσει ως τον «προφανή επόμενο στόχο».


Σε αυτό το πλαίσιο, ο δισεκατομμυριούχος Έλον Μασκ, δημιουργός της Tesla, του PayPal και της Space X οραματίζεται να πάρει 1 εκατ. ανθρώπους στον κόκκινο πλανήτη μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Φαίνεται όμως ότι οι φιλοδοξίες του Μασκ να κάνει την ανθρώπινη φυλή έναν πολιτισμό που ταξιδεύει στο Διάστημα έχουν διαφορετικό σημείο εκκίνησης από τις θέσεις του Χόκινγκ.

Σε μια συζήτηση με τον επικεφαλής του TED Chris Anderson, ο Musk εξήγησε γιατί πρέπει να χτίσουμε μια πόλη στον πλανήτη Άρη. «Αν το μέλλον δεν περιλαμβάνει τη ζωή μας ‘εκεί έξω’ ανάμεσα στα αστέρια θεωρώ ότι θα είναι απίστευτα καταθλιπτικό. Ταξιδεύοντας στον Άρη δεν θα αυξήσουμε μόνο την πιθανότητα επιβίωσης της ανθρωπότητας, αλλά θα προσφέρουμε επίσης την ευκαιρία αναζήτησης εξωγήινης ζωής. Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να υποστηρίξει την επιθυμία για δημιουργία νέων αποικιών και πόρων στον Άρη, όπως επίσης και τη δυνατότητα να κατανοήσουμε τις ιδιαιτερότητες ενός περιβάλλοντος τόσο διαφορετικού από το δικό μας και να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο κοντά στη γνώση του εάν είμαστε πραγματικά μόνοι στο Διάστημα».

Το Διαπλανητικό Σύστημα Μεταφοράς της SpaceX


Η απαισιοδοξία του Χόκινγκ είναι κατανοητή. Ο πλανήτης βρίσκεται συνεχώς μπροστά σε νέες προκλήσεις που δεν έχει ακόμη αντιμετωπίσει, πόσο μάλλο ξεπεράσει: Από τον υπερπληθυσμό και την αντοχή στα αντιβιοτικά, μέχρι τα δυνητικά χτυπήματα αστεροειδών, τους πολέμους και την εξάντληση φυσικών πόρων, ο κατάλογος των απειλών είναι μακρύς.


«Αυτό που δεν πρέπει ωστόσο, να επιτρέψουμε είναι να υποκύψει η ανθρωπότητα στην απαισιοδοξία και τον φόβο. Είναι αυτονόητο ότι τα ζητήματα αυτά θα παραμείνουν ανοιχτά επί μακρόν, και ότι πολλοί άνθρωποι μοιράζονται ήδη μια βαθιά ανησυχία για το μέλλον του πλανήτη. Αλλά οι επιστήμονες, εξ ορισμού ταυτισμένοι με την πρωτοπορία και την καινοτομία, πρέπει να κρατήσουν ζωντανή την αισιοδοξία για τον κόσμο που η ανθρωπότητα μπορεί να δημιουργήσουν». Όπως υποστηρίζει ο Μασκ «είναι σημαντικό να έχουμε ένα μέλλον εμπνευσμένο και ελκυστικό».


Πηγή: tvxs.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Amazon: στην καρδιά του κτήνους

Άρης Χατζηστεφάνου


Η φρενήρης επέκταση των δραστηριοτήτων της εταιρείας Amazon του Τζεφ Μπέζος φαντάζει σαν εικόνα από το δυστοπικό μέλλον του σύγχρονου καπιταλισμού. Μήπως όμως θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση όλων των προβλημάτων μας;

«Δούλεψε σκληρά. Πέρνα Καλά. Γράψε ιστορία» Μήνυμα γραμμένο σε τοίχους στους χώρους εργασίας της Amazon

«H Amazon καταβροχθίζει τον κόσμο καταπίνοντας έναν επιχειρηματικό κλάδο σε κάθε μπουκιά», έγραφε ο βρετανικός Guardian όταν ανακοινώθηκε η απόφαση της εταιρείας να εξαγοράσει την αλυσίδα σουπερμάρκετ βιολογικών προϊόντων Whole Foods Market, έναντι 13,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Και αν ο Guardian μπορεί να κατηγορηθεί για εκλάμψεις σκληρής κριτικής προς τον σύγχρονο καπιταλισμό, ήταν δύσκολο να εξηγήσεις τον τρόμο που αποτύπωναν τα πληκτρολόγια των συντακτών της Wall Street Journal: «Θα πρέπει να αναρωτηθούμε, ως χώρα και ως πολιτισμός, πόση εξουσία είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε να συγκεντρωθεί στα χέρια τόσο λίγων επιχειρήσεων», έγραφε η βίβλος του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Ο λόγος της ανησυχίας δεν ήταν μόνο η ευκολία με την οποία η Amazon πρόκειται να καταπιεί έναν γίγαντα του λιανικού εμπορίου χωρίς καμία επίπτωση στα λογιστικά της βιβλία (το κόστος καλύφθηκε σε λίγα 24ωρα από την άνοδο στην τιμή της μετοχής της), αλλά ο τρόπος με τον οποίο ελάχιστες επιχειρήσεις απλώνονται σαν χταπόδια σε δεκάδες διαφορετικούς κλάδους.

Η Amazon δεν ελέγχει απλώς το 43% του ηλεκτρονικού εμπορίου στις ΗΠΑ, αλλά και τις υποδομές μέσω των οποίων αυτό πραγματοποιείται, με αποτέλεσμα να καρπώνεται ένα στα δύο δολάρια που δαπανώνται στο ίντερνετ.

Σήμερα ελέγχει το 33% της αγοράς online αποθήκευσης δεδομένων (cloud storage), περισσότερο δηλαδή από το αντίστοιχο άθροισμα της Google, της IBM και της Microsoft.


H εταιρεία του Τζεφ Μπέζος αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα συγκεντρωτισμού επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Εχοντας ξεκινήσει ως online βιβλιοπωλείο έφτασε να ελέγχει γιγαντιαία δίκτυα λιανικών πωλήσεων μαζί με την αποθήκευση και διανομή των προϊόντων, προσέφερε πλατφόρμες ηλεκτρονικών συναλλαγών, υπηρεσίες τραπεζικού δανεισμού, δημοπρασίες ακινήτων, εκδόσεις βιβλίων, παραγωγή τηλεοπτικών και κινηματογραφικών ταινιών, online αποθήκευση δεδομένων, σχεδιασμό υψηλής ραπτικής και σύντομα θα πουλάει και… ζαρζαβατικά από τα 460 καταστήματα που απέκτησε μέσω της Whole Foods Market.

Μεγάλο μέρος της επιτυχίας λέγεται ότι οφείλεται στα μαθήματα που έλαβε ο Τζεφ Μπέζος διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του Σαμ Γουόλτον, ιδρυτή της αλυσίδας σουπερμάρκετ Wallmart.

Από αυτόν έμαθε τις βασικές αρχές των λεγόμενων logistics ή τη διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας που του επέτρεπε να ελέγχει και το τελευταίο δευτερόλεπτο στη μεταφορά ενός προϊόντος από την αποθήκη μέχρι τον καταναλωτή.

Κυρίως όμως ο Μπέζος αντέγραψε από τη Wallmart τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας.

Οι δύο επιχειρήσεις έχουν κηρύξει ανηλεή πόλεμο σε κάθε μορφή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης (η Wallmart κατηγορείται ότι έστηνε τις αποθήκες σε περιοχές όπου θα ήταν δύσκολο για τους εργαζομένους να συγκεντρώνονται και να κινητοποιούνται εναντίον των εργοδοτών τους).

Αντίστοιχα ο Μπέζος ήθελε οι εργάτες αλλά και τα στελέχη της εταιρείας του να μην έχουν εύκολα πρόσβαση σε λεωφορεία και να χρησιμοποιούν Ι.Χ. αυτοκίνητα, προκειμένου να μπορούν να μένουν περισσότερο στις αποθήκες και τα γραφεία.

Το σύνθημα «Δούλεψε σκληρά. Πέρνα Καλά. Γράψε ιστορία» που βρίσκεις μέσα στους χώρους εργασίας της επιχείρησης, μοιάζει βγαλμένο από τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην πραγματικότητα, όμως, το εργασιακό μοντέλο της Amazon θυμίζει περισσότερο τα πρώτα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης.

Οι ελάχιστοι δημοσιογράφοι που κατάφεραν να προσληφθούν ως εργαζόμενοι για να διερευνήσουν τις καταγγελίες που έφταναν σε αυτούς, περιγράφουν πρωτοφανείς συνθήκες εργασιακής έντασης.

Η απόλυση ενός εργάτη μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή, ακόμη και για την ελάχιστη πτώση παραγωγικότητας μέσα στην ημέρα, ενώ τα ενδιάμεσα στελέχη λαμβάνουν 14 εντολές (τυπωμένες σε κάρτες) με τεχνικές για να κρατούν την εργασία σε φρενήρεις ρυθμούς.

Είναι λοιπόν η Amazon το μοντέλο μιας εργασιακής δυστοπίας που θα επικρατήσει σε όλους τους χώρους εργασίας καθώς όλο και περισσότερες επιχειρήσεις θα συγχωνεύονται σε ελάχιστα χέρια; Πιθανότατα.

Ακριβώς αυτό το μοντέλο όμως θα μπορούσε θεωρητικά να απελευθερώσει τους εργαζομένους.

Τα περίφημα logistics που ανέπτυξε η Amazon δεν συνενώνουν απλώς τους παραγωγούς προϊόντων με τους καταναλωτές, αλλά και τους εργαζομένους σε διαφορετικές δραστηριότητες στα μήκη και τα πλάτη της Γης.

Η απεργία των Γερμανών εργαζομένων στην Amazon το 2015, με αίτημα την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας, έγινε αισθητή σε ολόκληρο τον κόσμο καθώς αμφισβήτησε τη βασική αρχή της εταιρείας ότι δεν διαπραγματεύεται με συνδικαλιστικές ενώσεις. Οι παγκόσμιες επιχειρήσεις επιτρέπουν και παγκόσμια συνδικάτα με παγκόσμιες απεργίες.

Ταυτόχρονα η τεράστια τεχνογνωσία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εκλογίκευση της διανομής προϊόντων ανάλογα με τις ανάγκες που παρουσιάζονται σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη σε πραγματικό χρόνο.

Οπως έγραφε η πρωτοβουλία International Amazon Workers Voice (Διεθνής Φωνή των Εργαζομένων στην Amazon), με το πάτημα ενός κουμπιού οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να κατευθύνουν τη διανομή φαρμάκων, ιατρικού εξοπλισμού, οικοδομικών υλικών, πόσιμου νερού και τροφίμων σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Χιλιάδες σχολεία, βιβλιοθήκες, μουσεία, νοσοκομεία και θέατρα θα μπορούσαν να χτιστούν σε ελάχιστο χρόνο όπου υπάρχουν ελλείψεις.

Οι γεωγραφικοί περιορισμοί δεν θα καθορίζουν την επάρκεια των πόρων μιας περιοχής ούτε το πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων της.

Η Amazon είναι ένα δώρο για τον πλανήτη. Μόνο που λειτουργεί σε λάθος σύστημα παραγωγής.

Δείτε


Amazon: The Truth Behind the Click, Ρεπορτάζ της εκπομπής Panorama του BBC που έστειλε δημοσιογράφο της να εργαστεί ως υπάλληλος της Amazon και να βιώσει τις εξαντλητικές συνθήκες στην εταιρεία του Τζεφ Μπέζος.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »