προσφατα

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη

Έλενα Χαντζή


Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη ψηφίστηκε σαν σήμερα 26 Αυγουστου το 1789 κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης από τη Συντακτική Συνέλευση.

Βασισμένη στις ιδέες του Διαφωτισμού και επηρεασμένη από ανάλογο φιλελεύθερο κλίμα κατοχύρωνε για την αστική τάξη με τα άρθρα της κάποια θεμελιώδη δικαιώματα που ως τότε είχαν καταπατηθεί από την εξουσία του απολυταρχικού καθεστώτος.

Αναγνωρίζονταν σε όλους το δικαίωμα της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεξιθρησκίας και το απαραβίαστο της ιδιοκτησίας. Επίσης προασπίστηκε την εξουσία που πηγάζει από το λαό, καταργήθηκαν οι τίτλοι ευγένειας και ορίζονταν ότι όλοι οι πολίτες ήταν δεκτοί σε διάφορα αξιώματα, θέσεις και υπηρεσίες ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Ποσά από αυτά τα άρθρα έχουν παραβιαστεί σήμερα, από όλες τις κυβερνήσεις;;

Σχεδόν όλα!!

Ας δούμε εδώ κάποια καραμπινάτα παραδείγματα..

Άρθρο 1


Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι, με ίσα δικαιώματα. Κοινωνικές διακρίσεις γίνονται μόνο με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

Έχουμε και λέμε:

Σήμερα ασυλία Βουλευτών και πολιτικών. Φυλάκιση και κυνήγημα πολιτών για μηδαμινά χρέη. Μεγαλο-λαμόγια, τραπεζίτες και άλλοι που κλέβουν εκατομμύρια, απολαμβάνουν την προστασία του συστήματος...

Και αυτά είναι μόνο λίγα παραδείγματα...

Αποτέλεσμα: Το Άρθρο 1, έχει καταλυθεί πλήρως.

Άρθρο 2


Σκοπός κάθε πολιτικής ένωσης αποτελεί η διατήρηση των φυσικών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου. Τα δικαιώματα αυτά είναι η ελευθερία, η ιδιοκτησία, η ασφάλεια και η αντίσταση στη βία.

Έχουμε και λέμε:

Σήμερα κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, άγρια καταστολή, σε ΚΑΘΕ διαμαρτυρία πολιτών

Ασφάλεια και αντίσταση στην βία;;

Πως είναι δυνατόν όταν η βία προέρχεται από το ίδιο το κράτος που υποτίθεται πως θα έπρεπε να σου παρέχει ασφάλεια!!

Αποτέλεσμα: Το Άρθρο 2, έχει καταλυθεί πλήρως.

Άρθρο 5


Ο νόμος μπορεί να απαγορεύσει μόνο ό,τι είναι επιζήμιο για την κοινωνία. Ό,τι δεν απαγορεύεται από το νόμο θεωρείται επιτρεπτό και δεν μπορεί σε κανέναν να επιβληθεί να κάνει κάτι που δεν ορίζεται από το νόμο

Έχουμε και λέμε:

Σήμερα: Σκουριές. Καταστροφή του περιβάλλοντος, ξεπούλημα αμύθητης περιουσίας του Λαού έναντι πινακίου φακής...

Αυτοκτονίες, ανεργία, υπερφορολογία

Αποτέλεσμα: το άρθρο 5 έχει καταργηθεί

Άρθρο 13


Για τη συντήρηση της κρατικής εξουσίας και για τα έξοδα της διοίκησης μια κοινή συνεισφορά είναι αναγκαία. Η συνεισφορά αυτή πρέπει να είναι κατανεμημένη με δικαιοσύνη στους πολίτες, ανάλογα με τις δυνατότητές τους

Εδώ γελάμε.

Σήμερα έχουμε φορολογία στους άνεργους, στους άστεγους και στους άπορους! Η φορολογία όχι μόνο δεν είναι ανάλογη με την δυνατότητα του κάθε πολίτη, αλλά εντελώς άδικη.

Αποτέλεσμα: Το Άρθρο 13, έχει καταλυθεί

Συμπέρασμα:


Τα άρθρα υπάρχουν για να παραβιάζονται συστηματικά και κατα κόρον, ανάλογα με το τι συμφέρει την εκάστοτε κυβέρνηση που θα βρεθεί στην εξουσία, και όχι για την προστασία των πολιτών..

Εδώ ισχύει το γνωστό, ποιος θα μας σώσει από τους προστάτες;;

Έλενα Χαντζη. (fb)
Διαβάστε Περισσότερα »

Νίτσε: Εκείνος που ό,τι δεν τον σκότωνε, τον έκανε πιο δυνατό

Επιλογές


Στις 15 Οκτωβρίου του 1844, έρχεται στον κόσμο ο Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος Φρήντριχ Νίτσε. Η σκέψη του επηρέασε σημαντικά μετέπειτα φιλοσόφους, λογοτέχνες και καλλιτέχνες και έθεσε νέες βάσεις στις υπαρξιακές ανησυχίες για τον άνθρωπο, τη φύση του και τα συστήματα του.

Γεννήθηκε στο Ρένκεν της Πρωσικής Σαξονίας, από θρησκόληπτους γονείς. Ξεκίνησε σπουδές κλασικής φιλολογίας και θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης τις οποίες όμως εγκατέλειψε, καθώς δεν έδωσαν απάντηση στην θρησκευτικές του αμφιβολίες. Στη συνέχεια, σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, υπό τον καθηγητή Φρήντριχ Βίλχελμ Ριτσλ. Δημοσίευσε τα πρώτα του φιλοσοφικά άρθρα εμπνευσμένος από την επαφή του με τη φιλοσοφία του Σόπενχαουερ.

Εχοντας ήδη μυηθεί στον κόσμο της κλασικής μουσικής, γνώρισε το μεγάλο μουσικό δραματουργό Ρίχαρντ Βάγκνερ. Η φιλία τους θα διαρκέσει χρόνια μέχρι τη στιγμή που οι προοδευτικές ιδέες του Νίτσε θα έρχονταν σε σύγκρουση με τη θρησκοληψία, το σωβινισμό και τον αντισημιτισμό του Βάγκνερ. Το 1869 το Πανεπιστήμιο της Λειψίας του απένειμε τον τίτλο του διδάκτορα χωρίς εξετάσεις ή διατριβή, με βάση τα δημοσιεύματά του.

Παράλληλα, το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, μετά τις ενθουσιώδεις συστάσεις του καθηγητή του Ριτσλ, τον εξέλεξε έκτακτο καθηγητή της Κλασικής Φιλολογίας. Τον επόμενο χρόνο ο Νίτσε έγινε Ελβετός υπήκοος. Αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας τα οποία απαιτούν αλλαγή κλίματος.

Ταξιδεύει συχνά και γράφει διαρκώς. Το 1878 εκδίδει το «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» , το 1885 εκδίδει μόλις 50 αντίτυπα του «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα» ενώ το 1888 γράφει το «Λυκοφώς των Ειδώλων», τον «Αντίχριστο» και ξεκινάει το αυτοβιογραφικό «Ecce Homo». Στις 25 Αυγούστου του 1900, σε ηλικία 56 ετών, ο Φρήντριχ Νίτσε πεθαίνει από πνευμονία στην πόλη της Βαϊμάρης.


Το έργο του Νίτσε διακρίνεται σε τρεις περιόδους. Αρχικά, φανερά επηρεασμένος από τον Σοπενχάουερ και το Βάγκνερ, διαπνεόταν από μία ρομαντική αντίληψη των πραγμάτων. Στη δεύτερη περίοδο, χειραφετημένος από τις επιρροές της πρώτης, ο Νίτσε πλέκει το εγκώμιο της λογικής και της επιστήμης, ανακλώντας την παράδοση των Γάλλων αφοριστών. Στην τρίτη και πιο ώριμη περίοδο, ο Γερμανός φιλόσοφος ασχολείται με το ζήτημα της καταγωγής και της λειτουργίας των αξιών στην ανθρώπινη ζωή.

Ο Νίτσε προχώρησε σε μία ανάλυση και εκτίμηση των θεμελιωδών πολιτιστικών αξιών της φιλοσοφίας, της θρησκείας και της ηθικής των καιρών του. Με τον όρο «μηδενισμός» εννόησε των υποβιβασμό των υψηλών αξιών της εποχή του, την οποία θεωρούσε ότι χαρακτηρίζει ο παθητικός μηδενισμός.

Ουσιαστικά, θέλησε να πει πως ο θετικισμός του 19ου αιώνα είχε καταρρίψει την απολυτότητα που περιέβαλλε τις παραδοσιακές αξίες της θρησκείας και της φιλοσοφίας. Αντιεθνικιστής και απόλυτα αντιρατσιστής, προέβλεψε ότι το έργο του θα παρερμηνευθεί και ότι δύσκολα θα γίνει κατανοητό σε βάθος – και η Ιστορία έδειξε ότι είχε απόλυτο δίκιο. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η παρερμήνευση του έργου του από τους οπαδούς του ναζισμού, κυρίως εξαιτίας παρεμβάσεων της αδερφής του στα γραπτά του Νίτσε, μετά τον θάνατό του.

Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει για τον Φ. Νίτσε


Μια μέρα εκεί που διάβαζα σκυμμένος στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, μια κοπέλα με ζύγωσε κι έγειρε από πάνω μου. Κρατούσε ανοιχτό ένα βιβλίο κι είχε βάλει το χέρι της κάτω από τη φωτογραφία ενός αντρός που ‘χε το βιβλίο, για να κρύψει τ’ όνομά του, και με κοίταζε με κατάπληξη. -Ποιος είναι αυτός; με ρώτησε δείχνοντάς μου την εικόνα. Σήκωσα τους ώμους: -Πώς θέλετε να ξέρω; Είπα.

-Μα είστε εσείς, έκαμε η κοπέλα, εσείς, απαράλλαχτος. Κοιτάχτε το μέτωπο, τα πυκνά φρύδια, τα βαθουλά μάτια. Μονάχα που αυτός είχε χοντρά κρεμαστά μουστάκια, κι εσείς δεν έχετε.

Κοίταξα αλαφιασμένος: -Ποιος είναι λοιπόν; Έκανα προσπαθώντας ν’ αναμερίσω το χέρι της κοπέλας, να δω τ’ όνομα.

-Δεν τον γνωρίζετε; Πρώτη φορά τον βλέπετε;

Ο Νίτσε! Ο Νίτσε! Είχα ακούσει τ’ όνομά του, μα δεν είχα ακόμα τίποτα διαβάσει δικό του.

-Δε διαβάσατε τη Γένεση της Τραγωδίας, το Ζαρατούστρα του; Για τον Αιώνιο Γυρισμό, για τον Υπεράνθρωπο;

-Τίποτα, τίποτα, απαντούσα ντροπιασμένος, τίποτα.

-Περιμένετε! Είπε κι έφυγε η κοπέλα πεταχτή.

Σε λίγο μου ‘φερνε το Ζαρατούστρα.

-Να, είπε γελώντας, να λιονταρίσια θροφή για το μυαλό σας – αν έχετε μυαλό. Κι αν το μυαλό σας πεινάει.

Ετούτη στάθηκε μια από τις πιο αποφασιστικές στιγμές της ζωής μου. Εδώ, στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, με τη μεσολάβηση μιας άγνωστης φοιτήτριας, μου ‘χε στήσει καρτέρι η μοίρα μου. Εδώ με περίμενε, φλογερός, αιματωμένος, μεγάλος πολεμιστής, ο Αντίχριστος. Στην αρχή με κατατρόμαξε. Τίποτα δεν του ‘λειπε: αναίδεια κι αλαζονεία, μυαλό απροσκύνητο, λύσσα καταστροφής, σαρκασμός, κυνισμός, ανόσιο γέλιο, όλα τα νύχια, τα δόντια και τα φτερά του Εωσφόρου.

Μα με είχε συνεπάρει η ορμή του κι η περηφάνια, με είχε μεθύσει ο κίντυνος και βυθίζουμουν μέσα στο έργο του με λαχτάρα και τρόμο, σα να ‘μπαινα σε βουερή ζούγκλα, γεμάτη πεινασμένα θεριά και ζαλιστικά σερνικολούλουδα. Βιάζουμουν να τελειώσουν τα μαθήματα στη Σορβόννη, να βραδιάσει, να γυρίσω σπίτι, να ‘ρθει η σπιτονοικοκυρά να ανάψει το τζάκι και ν’ ανοίξω τα βιβλία του –πυργώνουνταν όλα απάνω στο τραπέζι μου– και να αρχίζω μαζί του το πάλεμα.

Σιγά σιγά είχα συνηθίσει τη φωνή του, την κομμένη ανάσα του, τις κραυγές του πόνου του. Δεν ήξερα, τώρα το μάθαινα, πως κι ο Αντίχριστος αγωνίζεται κι υποφέρει όπως κι ο Χριστός και πως κάποτε, στις στιγμές του πόνου τους, τα πρόσωπά τους μοιάζουν. Ανόσιες μου φάνταζαν βλαστήμιες τα κηρύγματά του, κι ο Υπεράνθρωπός του δολοφόνος του Θεού.

Κι όμως μια μυστική γοητεία είχε ο αντάρτης ετούτος, μαυλιστικό ξόρκι τα λόγια του, που ζάλιζε και μεθούσε κι έκανε την καρδιά σου να χορεύει. Αλήθεια, ένας χορός διονυσιακός ο στοχασμός του, ένας όρθιος παιάνας που υψώνεται θριαμβευτικά στην πιο ανέλπιδη στιγμή της ανθρώπινης κι υπερανθρώπινης τραγωδίας. Καμάρωνα, χωρίς να το θέλω, τη θλίψη του, την παλικαριά του και την αγνότητα και τις στάλες τα αίματα που περιράντιζαν το μέτωπό του, σαν να φορούσε και τούτος, ο Αντίχριστος, αγκάθινο στεφάνι.

Σιγά σιγά, χωρίς να το ‘χω διόλου συνειδητά στο νου μου, οι δυο μορφές, Χριστός κι Αντίχριστος, έσμιγαν. Δεν ήταν λοιπόν ετούτοι οι δυο, προαιώνιοι οχτροί, δεν είναι ο Εωσφόρος αντίμαχος του Θεού, μπορεί ποτέ το Κακό να μπει στην υπηρεσία του Καλού και να συνεργαστεί μαζί του; Με τον καιρό όσο μελετούσα το έργου του αντίθεου προφήτη, ανέβαινα από σκαλί σε σκαλί σε μια μυστική παράτολμη ενότητα. Το Καλό και το Κακό, έλεγα, είναι οχτροί, να το πρώτο σκαλοπάτι της μύησης.

Το Καλό και το Κακό είναι συνεργάτες, αυτό είναι το δεύτερο, το πιο αψηλό σκαλοπάτι της μύησης. Το Καλό και το Κακό είναι ένα! Αυτό ‘ναι το πιο αψηλό, όπου ως τώρα μπόρεσα να φτάσω σκαλοπάτι. […] Λιονταρίσια η τροφή που με τάισε ο Νίτσε στην πιο κρίσιμη, την πιο πεινασμένη στιγμή της νιότης. Θράσεψα, δεν μπορούσα πια να χωρέσω στο σημερινό άνθρωπο, όπως εκατάντησε, μήτε στο Χριστό, όπως τον κατάντησαν.

Α! φώναζα αγαναχτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοιβές και τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή, για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους κιότηδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά το σβέρκο στους αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μια πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη! Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Όχι, δεν μπορεί να ‘ναι λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται την Κόλαση.

Ντροπή πια να μεθούμε στις ταβέρνες της ελπίδας! Ή κάτω στα υπόγεια του φόβου. Πόσα χρόνια και δεν το ‘χα καταλάβει, κι έπρεπε να ‘ρθει ο άγριος ετούτος προφήτης να μου ανοίξει τα μάτια! […] Κι άξαφνα η Εκκλησία του Χριστού, όπως την κατάντησαν οι ρασοφόροι, μου φάνταξε μια μάντρα, όπου μερόνυχτα βελάζουν, ακουμπώντας το ένα στο άλλο, χιλιάδες πρόβατα κυριεμένα από πανικό κι απλώνουν το λαιμό κι αγλείφουν το χέρι και το μαχαίρι που τα σφάζει. Κι άλλα τρέμουν γιατί φοβούνται πως θα σουβλίζουνται αιώνια στις φλόγες, κι άλλα βιάζουνται να σφαχτούν για να βόσκουν στους αιώνες των αιώνων σε αθάνατο ανοιξιάτικο χορτάρι.[…]

tvxs.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Η.Ρ. Lovecraft: Ο αληθινός άρχοντας του κοσμικού τρόμου!

Νίκος Γιακουμέλος



Στις 20 Αυγούστου του 1890 γεννήθηκε ο H. P. Lovecraft, ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς τρόμου που γνωρίσαμε ποτέ. Ο Lovecraft μας αποκαλύπτεται μέσα από το έργο του, και αυτό που βρίσκουμε κοιτώντας το είναι κάτι περισσότερο, αλλά και βαθύτερο από αυτό που περιμέναμε

Ο Ηοward Phillips Lovecraft, όπως είναι και το πλήρες όνομα του, είναι ένας από τους μεγαλύτερους και γνωστότερους συγγραφείς του υπερφυσικού/φανταστικού. Η φήμη αυτή δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αστήριχτη. Μπορεί το έργο του να μην είδε την αναγνώριση που του άξιζε όσο αυτός ζούσε, στην πορεία όμως όχι μόνο δικαιώθηκε, αλλά επηρέασε δεκάδες δημιουργούς, τόσο στην λογοτεχνία, όσο και σε όλες τις τέχνες, από τον κινηματογράφο μέχρι τα comic…

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Ο Η.Ρ. Lovecraft γεννήθηκε στο Providence του Rhode Island, μια περιοχή που ο ίδιος ερωτεύτηκε παράφορα και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον μετέπειτα χαρακτήρα του. Η αποικιακή ατμόσφαιρα της μεγαλοαστικής περιοχής έπεισε τον νεαρό πως ήταν ένας παραδοσιακός Βρετανός αριστοκράτης, παρά την  πολύ κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας του και του ίδιου αργότερα. Ταυτόχρονα όμως, το γεμάτο φαντασία μυαλό του κοίταζε τα δάση της περιοχής και σχημάτιζε φρικιαστικές εικόνες κάποιας αρχαίας μυσταγωγίας. Η φύση, και ειδικότερα η αλλοίωση της, θα έπαιζε μεγάλο ρόλο στο έργο του…

hp-lovecraft-by-lee-moyer

Μόλις τριών ετών ο πατέρας του φεύγει από το σπίτι, για να φιλοξενηθεί σε ψυχιατρικό ίδρυμα ( όπου και θα τον βρει ο θάνατος 5 χρόνια αργότερα).Το  γεγονός  τον άφησε έρμαιο μιας υπερπροστατευτικής και νευρωτικής μητέρας, η οποία τον έκλεισε στο σπίτι για να τον προστατέψει από κάποιους αόρατους κινδύνους.  Η τύχη αυτή σημάδεψε ανεξίτηλα όχι μόνο τις σχέσεις του με τις γυναίκες, αλλά και την ψυχοσύνθεση του. Φιλάσθενος και αντικοινωνικός ο ίδιος βρήκε παρηγοριά  στην οικογενειακή βιβλιοθήκη καταβροχθίζοντας Έλληνες κλασσικούς, αλλά και τόνους γοτθικής λογοτεχνίας. Για να αποφύγει τους δικούς του δαίμονες, έφτιαξε άλλους, χειρότερους τρόμους, πέρα από αυτά που έβλεπαν και καταλάβαιναν οι άνθρωποι. Αρχαία και ταυτόχρονα σύγχρονα μυστήρια, απρόσωπους ιπτάμενους επισκέπτες από τα άστρα…

tumblr_static_tumblr_static_filename_640

Oι συγγραφείς που τον επηρέασαν ήταν πολλοί, από τον Όμηρο μέχρι τον Olaf Stapedon.  Δύο όμως ήταν οι μεγαλύτερες λογοτεχνικές επιδράσεις στο στυλ γραφής αλλά και στην προσωπικότητα του Lovecraft. Η πρώτη ήταν η επαφή με τον Edgar Allan Poe. Η σκοτεινή, κρυπτική ατμόσφαιρα, η τραγωδία της απώλειας αλλά και η κυριαρχία του αναπόφευκτου θανάτου γοήτευσαν τον Lovecraf σε τεράστιο βαθμό. Οι  μέτριες (στη καλύτερη) ποιητικές προσπάθειες του νεαρού συγγραφέα είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στο έργο του διάσημου ποιητή. Η σημερινή τους ανάγνωση αξίζει μόνο και μόνο γιατί εκεί είναι που κάνουν την εμφάνιση τους ξεκάθαρα τα στοιχεία που αργότερα  θα κυριαρχήσουν στο πιο ώριμο πεζογραφικό έργο του Lovecraft: η περιγραφική  ατμόσφαιρα, το στοιχείο του αποτροπιασμού και της φρίκης.

tumblr_lobh8niGX61qzsz6ro1_500

Η ώθηση για την δημιουργία μιας δική του μυθολογίας προήλθε από έναν άλλο συγγραφέα, λιγότερο γνωστό στην Ελλάδα, τον lord Dunsany. Στο έργο του «Οι θεοί της Πεγκάνα» οι μυστηριώδεις θεοί που κάνουν την εμφάνιση τους έχουν ελάχιστη σχέση τόσο ηχητικά, όσο και μορφολογικά με κάτι που είχαμε ξαναδεί στο παρελθόν. Αυτή η απόκοσμη, απάνθρωπη αίσθηση, εντυπωσίασε για πάντα τον  Lovecraft και αποτέλεσε την τεχνική βάση για τις δικές τους δημιουργίες. Επιπλέον από τον Ιρλανδό ευγενή πήρε την μουσικότητα της γλώσσας, καθώς και τις μαγευτικές περιγραφές.

philae

Κάτω από την επιρροή αυτών των δύο ο Lovecraft έγραψε και τα πρώτα ουσιαστικά έργα του. Τα διηγήματα «Ο τύμβος» (1917) , «Πέρα απ’ τις πύλες του ύπνου» , «Η κατάρα που χτύπησε τη Σαρνάθ»,  «Η περίπτωση του Ρούντολφ Κάρτερ» και «Το άσπρο καράβι» (1919) αντηχούν την ονειρική του Ιρλανδού λογοτέχνη, όπως και τα  διηγήματα του επόμενου έτους, του 1920, τα οποία είναι «Οι γάτες της Ουλθάρ», «Σελεφαΐς» (προσωπικό αγαπημένο), το «Από πέρα», «Η προσωπογραφία στο σπίτι»,  το εξαιρετικό «Ο ναός»  αλλά και τα «Ο τρομερός γέρος» και «Το δέντρο». Στα έργα αυτά μπορεί να μην έχουμε ακόμα τις δαιδαλώδεις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και θεών, μεταξύ τρόμου και δέους, που διαμορφώνονται αργότερα, ούτε τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση των έργων που θα ακολουθήσουν. Χαιρόμαστε όμως τη ρωμαλέα γλώσσα και τις λυρικές περιγραφές.

86239912a95c244874cd3f49ce91d5eb

Όλα αυτά θα αλλάξουν όμως το 1921, έτος όπου πραγματικά ο  Lovecraf ενηλικιώνεται ως συγγραφέας. Τότε γράφει το «Η μουσική του Έριχ Ζαν», ένα προσωπικό αντίο στο λογοτεχνικό του παρελθόν και έπειτα καταπιάνεται οριστικά με τη δημιουργία του δικού του κόσμου, των προσωπικών του δαιμόνων αλλά και όλων των στοιχείων εκείνων που θα διαμορφώσουν τα στοιχεία αυτά σε μυθολογία και θα τα ενοποιήσουν. Είναι η χρονιά που κάνει την εμφάνιση του το «Η καταραμένη πόλη῾ όπου για πρώτη φορά ακούμε για το καταραμένο βιβλίο του χάους, το Νεκρονόμικον και τον παρανοϊκό συγγραφέα του, τον Αμπντούλ  Αλχραζέντ. Λίγα χρόνια αργότερα, το 192,6  θα δημιουργηθεί και το «Κάλεσμα του Κθούλου», το γνωστότερο έργο του. Μαζί με αυτό έρχεται και η οριστική αλλαγή του ύφους του. Τον λυρισμό  διαδέχεται το ψυχρό, σχεδόν δημοσιογραφικό στυλ, που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αληθοφάνειας, αλλά και την απόκοσμη ατμόσφαιρα και την  αίσθηση φρίκης στην οποία πραγματικά ήταν αξεπέραστος ο Lovecraft. Αυτή η έντονα παραγωγική περίοδος συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Από τα έργα που έγραψε τότε ξεχωρίζουν τα «Ο ψιθυριστής του σκοταδιού»,  το «Η σκιά πάνω απ’το Ίνσμουθ» και το μόνο του μυθιστόρημα «Στα βουνά της τρέλας» (αμφότερα το 1931). Αξίζει επίσης να ξεχωρίσουμε το μοναδικό του διήγημα επιστημονικής φαντασίας, το «Στους τοίχους της Έριξ» (1935). Η μυθολογία Κθούλου κλείνει το κύκλο της για τον δημιουργό την ίδια χρονιά, με το «Ο κυνηγός του σκοταδιού». Ο θάνατος θα τον βρει 2 χρόνια αργότερα, από καρκίνο του λεπτού εντέρου, αποτέλεσμα της φτώχειας και των κακών συνθηκών ζωής.

laneway-learning-lovecraft-e1414603813410

Τα ώριμα έργα του Lovecraft  χαρακτηρίζονται από  μία σκληρή, σχεδόν μηδενιστική αντίληψη για την ζωή και τους ανθρώπους, μία βαθιά τάση αμφισβήτησης του πως βλέπουμε τον κόσμο. Για τον ίδιο ο κόσμος που ζούμε είναι κάτι όχι μόνο εφήμερο, αλλά και ασήμαντο. Υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες πράγματα που όχι μόνο δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε, αλλά αν προσπαθούσαμε, τότε πραγματικά θα τρελαινόμασταν. Ωστόσο αυτή η προοπτική δεν τρομάζει τον δημιουργό. Επιμένει να κοιτάει το άπειρο, να πηγαίνει μέχρι το άκρο του σύμπαντος και να γυρίζει πίσω, με την ίδια ψυχραιμία που θα αντιμετώπιζε ένας gentleman  το απογευματινό τσάι . Γιατί όντως ο Lovectaft ήταν gentleman και το τέλος του κόσμου και της λογικής ήταν το δικό του τσάι, η δική του καθημερινότητα.

640x360_3401_At_mountains_of_madness_2d_fantasy_lovecraft_landscape_adventure_picture_image_digital_art

Μαζί με αυτή την λογική ο συγγραφέας μας φέρνει ένα πλήθος στοιχείων που επαναλαμβάνονται στα έργα του και δημιουργούν το Lovecraft-ικό σύμπαν: Το  Νεκρονομικόν ή Αλ-Αζίφ,  που έχει την δική του ιστορία και διαδρομή, αλλά και τα  Πνακοτικά Χειρόγραφα, Τα Εφτά Απόκρυφα Βιβλία του Χσαν και Οι Ψαλμοί των Ντολ. Επιπλέον δημιούργησε μια δική του γεωγραφία, είτε αυτή ήταν η χαμένη πόλη της Ρ’λυέ, της φυλακής του Κθούλου με την μη-Ευκλείδεια αρχιτεκτονική και το Οροπέδιο του Λενγκ, είτε το λιμάνι του Ίνσμουθ αλλά και το  Άρκαμ, Κίνγκσπορτ, Ντάνγουιτς, καθώς και το Πανεπιστήμιο Μισκατόνικ.Όλα αυτά είναι το πλαίσιο που εξελίχθηκαν οι ιστορίες του, το εφαλτήριο του για το ταξίδι στα σκοτεινά άστρα. Εκεί συνάντησε τους Μεγάλους Παλαιούς, τις φρικιαστικές οντότητες που εποφθαλμιούσαν την Γη και την επιστροφή στο φυσικό κόσμο μετά την ήττα τους από τους Πρεσβύτερους θεούς, οι οποίοι εγκατέλειψαν τα λάφυρα της νίκης. Από τους Παλαιούς φριχτότερος στέκεται ο Άζαθοθ, που κοιμάται στο κέντρο της πραγματικότητας, ενώ σαν αγγελιοφόρο του έχει τον άμορφο Νυαρλαθοτέπ, το έρπον χάος… Το υπόλοιπο πάνθεο αποτελούν η Σαμπ-Νίγκουραθ, η μαύρη Αίγα των Δασών με τα Χίλια Νεογνά,  ο φύλακας και η πύλη του χάους, ο Γιογκ Σοθώθ αλλά και ο πιο διάσημος όλων, ο Κθούλου. Αυτές, αλλά και πολλές άλλες είναι οι φρίκες που παραμονεύουν πίσω από τις σκιές και το διάστημα για τον Lovecraft.

cthul39

Ο Lovecraft, παρά το τεράστιο ταλέντο του, δεν κατάφερε να βρει την αναγνώριση που του άξιζε όσο ζούσε. Ο ίδιος, θεωρώντας την λογοτεχνία λειτούργημα, αρνήθηκε να πουλήσει τις ιστορίες του σε περιοδικά και ο δύσκολος και στρυφνός χαρακτήρας του δεν κατάφερε και πολλά στο να τον κάνει συμπαθή στους κύκλους των εκδόσεων. Εξέδωσε μόλις ένα βιβλίο όσο ζούσε, ενώ πέθανε κυριολεκτικά στην ψάθα, γνωστός σε ένα στενό κύκλο φίλων. Εδώ όμως είναι η στιγμή που αυτοί έσωσαν την υστεροφημία του συγγραφέα.  Οι φίλοι του, όλοι τους συγγραφείς και δημοσιογράφοι, με πρωτεργάτη τον August Derleth ίδρυσαν τον εκδοτικό οίκο Αrkahm House με σκοπό την διάδοση και την συνέχεια του έργου του συγγραφέα από το Providence. Xάρη σε αυτούς λοιπόν το έργο και το όνομα του Lovecraft σώθηκαν και έφτασαν σε εμάς έως σήμερα. Kαι όχι απλά το έσωσαν… Οι συγγραφείς αυτοί συνέχισαν κυριολεκτικά το έργο, προσθέτοντας και διανθίζοντας την μυθολογία Κθούλου, αλλά και το στυλ  μέχρι και σήμερα… Δεν είναι υπερβολή λοιπόν να πούμε πως ο H.P. Lovecraft δε σταμάτησε ποτέ να γράφει, ούτε καν όταν πέθανε…

HP-Lovecraft-Ballantine-Paperbacks

Είναι δύσκολο να πει κανείς πως θα είχε εξελιχθεί η λογοτεχνία του φανταστικού γενικότερα ή το είδος του τρόμου ειδικότερα χωρίς τη φυσιογνωμία του Lovecraft. Σίγουρα δεν θα υπήρχε καν ο όρος κοσμικός τρόμος, ενώ ολόκληροι συγγραφείς όπως οι Frank Bellknap Long, Rοbert Bloch, Lean Carter, Fred Chapel, Donalt Wondrey απλά δεν θα υπήρχαν, ενώ ακόμα και ο πιο γνωστός και εμπορικός συγγραφέας τρόμου, ο Steven King, είτε θα έλλειπε, είτε θα ήταν κατά πολύ φτωχότερος, καθώς έργα όπως ο «Ομίχλη» και το «Νυχτερήτες»  δεν θα υπήρχαν.

mypzaaczz8kyghhotp8v

Αλλά η απουσία του Lovecraft  θα είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο και σε πιο νέες τέχνες, όπως τα κόμικ αλλά και ο κινηματογράφος. Μερικές δεκάδες καλλιτέχνες comic, όπως οι Alan Moore, Willaim Meissner-Loebs, Christopher Rawley, Michael Nelson αλλά και ο τιτάνιος  Neil Gaiman θα έχαναν το μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο μέρος των δημιουργιών τους… Ταυτόχρονα, καλλιτέχνες όπως ο Guillermo del Toro (που μας έχει υποσχεθεί να κάνει σειρά  «Τα Βουνά της Τρέλας») αλλά και ο Daniel Heller (ο μοναδικός σκηνοθέτης που μέχρι τώρα έχει μεταφέρει πιστά τις ιστορίες του Lovecraft στην μεγάλη οθόνη) θα ήταν λιγότερο ευφάνταστοι, καθώς θα τους έλειπε ένας σημαντικός πυλώνας της σκέψης τους.

at_the_mountains_of_madness_by_gutalin

Αλλά μήπως και για εμάς ο Lovecraft δεν ήταν ένας πολύτιμος δάσκαλος; Δεν ήταν εκεί για να στοιχειώσει τα όνειρα μας, αλλά και να μας ταξιδέψει ανάμεσα στα άστρα; Δε μας έδειξε την πιο κοσμική και μαγική κόλαση που φανταστήκαμε ποτέ; Ακόμα και σήμερα ο Lovecraft συνεχίζει να προκαλεί και να μαγεύει, και για αυτό έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ να βρεθούμε με ανθρώπους που καταλαβαίνουν και συμμερίζονται την αγάπη για τον περίεργο αυτό άνθρωπο από το Providence της Νέας Αγγλίας…

toperiodiko.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Η χειρότερη κυβέρνηση και αντιπολίτευση της ιστορίας

Χάρης Ζάβαλος


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τα χει κάνει ρόιδο. Μόνο κάποιος αμετανόητος συριζαίος, υποψήφιος για διορισμό δεν θα το έβλεπε αυτό.

Και τα ‘χει κάνει όλα χάλια από την στιγμή που συνθηκολόγησε στους εκβιασμούς της συμμορίας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.Από το «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος», έχουν γίνει και αυτοί εξυπηρετητές και διαμεσολαβητές του ξεπουλήματος της χώρας.

Βασισμένοι στην απελπισία του κόσμου και στην καταστροφική πολιτική των μνημονίων, υποσχέθηκαν κοπάδια λαγών με πετραχήλια σε όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές ομάδες.Η δράκα του Τσίπρα και του Δραγασάκη, εξαπάτησε ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού που πίστευε ότι μπορεί να υπάρξει εναλλακτική μέσω ευρωπαϊκών λύσεων και «σκληρής» διαπραγμάτευσης.

Οπότε μετά από μήνες κωλοτούμπας και αλητείας ότι «ποτέ δεν θέλαμε την ρήξη», υπέγραψαν και την χαριστική βολή με την μορφή του 3ου και χειρότερου μνημονίου.Δεν έχει νόημα να πούμε κάτι για αυτό.

Κάθε βδομάδα που το ΤΑΙΠΕΔ δρομολογεί άλλο ένα ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, κάθε μέρα που η σύνταξη όλο και μειώνεται, κάθε λεπτό που τα εργασιακά κεκτημένα και οι μισθοί ποδοπατούνται, είναι μια ακόμα απόδειξη της αδιέξοδης πολιτικής των «σωτήριων» μνημονίων που στο τέλος, δεν θα αφήσουν πέτρα πάνω στην πέτρα.

Οι αυτοκριτικές του ίδιου του ΔΝΤ για τα λάθη και τις παραλείψεις αυτής της οικονομικής πολιτικής προκαλούν μόνο γέλιο, αν όχι και δάκρυα, που κάθε καλοκαίρι τέτοια εποχή μέχρι και ο τελευταίος ανίδεος αντιλαμβάνεται σε τι λούπα έχουμε πέσει.

‘Όταν οι Ρωμαίοι ισοπέδωσαν την Καρχηδόνα μετά την νίκη τους στον Γ’ Καρχηδονιακό πόλεμο, πριν φύγουν έσπειραν με αλάτι τη γη προκειμένου να μην μπορεί ξανά να καλλιεργηθεί και να μείνει για πάντα ακατοίκητη.

«Carthago delenda est » Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί, είπε ο Κάτων ο Πρεσβύτερος.

Το 3ο μνημόνιο, συνέπεια των αποτυχημένων προηγούμενων δύο, είναι το αλάτι που ρίχνει ο ΣΥΡΙΖΑ κάτω από της διαταγές της Κομισιόν και των Eurogroup στην χώρα και τίποτα δεν πρόκειται να φυτρώσει ξανά γιατί προσπαθεί να ξεριζώσει την ελπίδα, μια λέξη που τόσο οικειοποιήθηκε.

Έχοντας απορροφήσει ένα ομολογουμένως μεγάλο αντιμνημονιακό κομμάτι της κοινωνίας, το κινηματικό σκέλος αυτής έχει αποδιοργανωθεί κάτω από το βάρος της μεταστροφής στον ρεαλισμό που σίγουρα θα πάρει χρόνο να συσπειρωθεί.

Και η αντιπολίτευση;Η χειρότερη από καταβολής κόσμου.Δεν μιλάμε καν για τις αντιμνημονιακές κορώνες του δεινόσαυρου Λαφαζάνη και της λίγης Κωνσταντοπούλου που αδυνατεί να κατανοήσει τους συσχετισμούς που έχουν δημιουργηθεί.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, μνημονιακότερη και από τον ίδιο τον Σόιμπλε, μην μπορώντας να αντιπολιτευτεί με εργαλεία την κατάργηση των δολοφονικών μνημονίων, προσπαθεί να ξεχωρίσει από τον ultra- μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, με γελοία και ανήκουστα επιχειρήματα.

Ηοax και κατασκευασμένες ειδήσεις κατακλύζουν τα φίλα προσκείμενα στην Νέα Δημοκρατία και στους κολαούζους της, sites.Mισές αλήθειες και ανήκουστα ψέματα, πέφτουν βροχή στο διαδίκτυο.Στυλιστικές απόψεις και γραβάτες χτίζουν μια εξωφρενικά αστεία αντιπολίτευση.«Ο Συριζα τα πουλάει όλα, ψηφίστε εμάς για να τα πουλήσουμε τουλάχιστον καλοντυμένοι.» Αυτή είναι η κατακλείδα.

Τραγελαφική υιοθέτηση της αριστείας από καραμπινάτα λαμόγια, ανίκανους και απαίδευτους ανθρώπους που δεν έχουν ούτε μισή εργατοώρα στο βιογραφικό τους με απώτερο στόχο την επιστροφή των ίδιων και των τσιρακιών τους, στην αγαπημένη τους ενασχόληση. Στο αδιάκοπο ξεκοκάλισμα των ΕΣΠΑ και των ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Ο ευρωπαϊκός μαστός του ρευστού είναι ο στόχος και όλοι οι εξουσιομανείς κρατικοδίαιτοι γόνοι, στοχεύουν με λύσσα σε αυτό.Πανηγύρια της Αγίας Παρασκευής με λούμπεν που γαυγίζουν «Παραιτηθείτε» αλλά από Σεπτέμβρη γιατί τώρα πρέπει να μαυρίσουμε.

Ούτε μια αλήθεια.Κατασκευασμένοι εχθροί από παράσιτα που ξυπνάνε με περίσσια μανία τον κοινωνικό αυτοματισμό μέχρι να φάει ο ένας τον άλλον όσο ο Ντράγκι πληρώνει κάθε σπατάλη τους που ξεχρεώνουμε εμείς από τα 350 ευρώ της αξιοπρέπειας του Κατρούγκαλου, του Μαρδά, του Μητσοτάκη, του Βαρβιτσιώτη.

Η καταστροφή έρχεται μέσα από το μοντέλο της μνημονιακής ευρωπαϊκής διακυβέρνησης που οικειοποιείται μέχρι και τα ολυμπιακά μετάλλια των χωρών που απομυζά, παρουσιάζοντας τα ως μετάλλια μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας που καταστρέφει τον εγχώριο αθλητισμό μέσα από την εξοντωτική λιτότητα.

Ο εχθρός δεν είναι ο ελεύθερος επαγγελματίας ή ο ζαμπονοτυροπιτάς που δεν έκοψε απόδειξη.Εχθρός είναι τα ευρωπαϊκά τεχνοκρατικά τσιράκια των Βρυξελλών και οι πρόθυμοι.Και μόνο αν το κατανοήσουμε αυτό, θα μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Αλλά την κανονική, όχι του ΣΥΡΙΖΑ.

nostimonimar.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο παππούς ο Πέτρος

Λευτέρης Κουγιουμουτζής


Δεν ήτανε στ’ αλήθεια παππούς μου, έτσι όμως τον φωνάζανε σ’ ολάκερο τον προσφυγομαχαλά. Μικρασιάτες όλοι οι γειτόνοι μου, ήμασταν το μοναδικό σπίτι Κρητικών σ’ ετούτη τη γωνιά του Μεγάλου Κάστρου, νοικάρηδες σε μια κόρη του γέροντα, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Σαν φύγανε οι ανταλλάξιμοι μουσουλμάνοι το ’23 για τη δική τους άγνωστη πατρίδα, άδειασε σχεδόν η πολιτεία και μαζί μερικά κοντινά χωριά, ώσπου να ’ρθουν οι Μικρασιάτες να ξαναδώσουνε ζωή στον τόπο.

Οχτώ χρονώ ήταν ο παππούς ο Πέτρος σαν έφυγε απ’ τη Σμύρνη και τα θυμότανε καλά τα γεγονότα. Οποτε τρύπωνα στο σπίτι του να κοπελίσω –εκείνα τα χρόνια ακόμα στις γειτονιές ήταν ορθάνοιχτες οι πόρτες– συχνά μου αναστορούνταν την περιπέτειά του.

Την κοσμοπολίτικη ζωή της μεγαλούπολης, τον ενθουσιασμό με την άφιξη του ελληνικού στρατού κι έπειτα την κατάρρευση, τον φόβο και τον χαμό. Ανεξίτηλες του είχανε μείνει οι φωνές και οι κλοτσιές κάποιων Γάλλων στρατιωτών, σαν πρόστρεξε σ’ αυτούς για συνδρομή, κυνηγημένος απ’ τους τσέτες. «Αllez vouz! Allez!» αντηχούσανε ακόμα οι κραυγές τους στ’ αυτιά του, καθώς τον απωθούσανε με βία, να μη σκαρφαλώσει στο φραντσέζικο βαπόρι και γλιτώσει.

Φώναζε και κοκκίνιζαν τα μάτια του όταν τους αναπαριστούσε, κλοτσαγε τον αέρα και ξαναζούσε τη στιγμή που τον σημάδεψε παντοτινά και τον βασάνιζε ακόμα και τώρα, στα γεράματα. Κι εγώ φοβόμουνα κάθε φορά αλλά δεν ήθελα να φύγω, καθηλωμένος από την αφήγηση.

Κι όταν τύχαινε να βρίσκεται στο σπίτι η Μικρασιάτισσα υπέργηρη πεθερά του, από τη δεύτερη γυναίκα του, που είχε πάθει κι ένα εγκεφαλικό και τα ’χε ψιλοχαμένα, κάθε που έμπαινα κι άκουγε το κροτάλισμα απ’ τις κοκάλινες κουρτίνες, τιναζότανε επάνω θαρρώντας πως είμαι κάποιος συγχωριανός της απ’ τ’ Αλάτσατα.

Αράδιαζε ονόματα, χωριά και γεγονότα που ξέθαβε ο νους της απ’ την πατρογονική της γη· λες και ξαναγύριζε, μέσα σ’ αυτή την παραζάλη του μυαλού της, τώρα στα ύστερά της, στα χώματα των προγόνων της για ν’ αποθέσει την ψυχούλα της εκεί, σιμά τους.

Κάθε που σιμώνουνε αυτές οι μέρες του χαμού, αναθυμούμαι τον παππού τον Πέτρο. Μα τι παράξενη που ’ναι η ζωή και πόσο δαιδαλώδης ο λαβύρινθός της· το ’φερε η τύχη να γράφω ετούτες τις αράδες σ’ ένα σπιτικό που το θεμελιώσανε και το πρωτοκατοικήσανε Κρήτες μουσουλμάνοι, εξισλαμισθέντες απ’ τις ορδές του σουλτάνου, που διώξανε κάποτες τους Βενετούς για να γενούνε κύριοι του νησιού.

Από το παραθύρι μου, φαίνονται τα μεζάρια, το οθωμανικό, πάει να πει, νεκροταφείο στον γύρο του χωριού που με φιλοξενεί. Κακήν κακώς αφήσανε τα σπίτια τους κι αυτοί σε μια γενικευμένη αναμπουμπούλα, στα τέλη του 19ου αιώνα, και φύγανε προσωρινά για τα Χανιά, πριν από την οριστική ανταλλαγή, που τους έφερε νοικοκύρηδες στα σπιτικά που αφήσανε ακατοίκητα οι παλιοί μου γειτόνοι.

Κι αν μένει κάποια διδαχή από τα βάσανα και τις ιστορίες των ανθρώπων που ανταλλαχτήκανε σαν τραπουλόχαρτα σε μια παρτίδα κουμκάν, πάνω σ’ ένα τραπέζι συμφερόντων, είναι το πώς η υψηλή πολιτική, οι βλέψεις των ισχυρών και οι αυταπάτες των αδυνάτων έχουνε την μπόρεση να καταστρέφουνε πατρίδες, να ξεκληρίζουνε γενιές και να ξεριζώνουνε κοινωνίες ολάκερες.

Και πως ο ανθρώπινος πόνος αποτελεί παράγοντα αμελητέο, σκόνη ενοχλητική επάνω στους ρηγάδες, τους βαλέδες και τους άσους της τράπουλας, που φεύγει μ’ ένα φύσημα σαν είναι η ώρα να ξαναμοιραστούνε τα χαρτιά.

efsyn.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Κάθε λιμάνι και καημός...

Γιώργος Τοζίδης*


Η ΟΛΘ Α.Ε. είναι ο φορέας διαχείρισης του Λιμένα Θεσσαλονίκης. Εχει -μέχρι το 2051- το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης της θαλάσσιας και χερσαίας ζώνης του λιμένα.

Το δικαίωμα επί της χερσαίας λιμενικής ζώνης αφορά το σύνολο των γηπέδων, κτιρίων και εγκαταστάσεων, τα οποία ανήκουν κατά κυριότητα στο ελληνικό Δημόσιο και έχουν παραχωρηθεί στην ΟΛΘ Α.Ε. Ο λιμένας Θεσσαλονίκης καταλαμβάνει χώρο έκτασης 1.550 στρεμμάτων, εκτείνεται σε μήκος 3,5 χιλιομέτρων και βρίσκεται σε άμεση επαφή με τον αστικό ιστό της πόλης της Θεσσαλονίκης.

Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης βρίσκεται σε κομβική στρατηγική θέση στο σύστημα των Διευρωπαϊκών Δικτύων Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ), σύμφωνα με την κατάταξη του οποίου ανήκει στον Διευρωπαϊκό Διάδρομο (ΔΔ) Ανατολής - Ανατολικής Μεσογείου, ο οποίος συνδέει τις θαλάσσιες πύλες της Βόρειας Θάλασσας, της Βαλτικής, της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου.

Βρίσκεται, επίσης, στο σημείο τομής των δύο βασικών οδικών αξόνων της χώρας, του ΠΑΘΕ (άξονας Βορρά - Νότου) και της Εγνατίας Οδού (άξονας Ανατολή - Δύση) ενώ συνδέεται και με τους ευρωπαϊκούς διαδρόμους ΙΧ και ΙV. Η στρατηγική σημασία και οι προοπτικές του λιμανιού είχαν επισημανθεί ήδη από τον 19ο αιώνα, όταν οι Οθωμανοί ανέθεσαν σε γαλλική εταιρεία την κατασκευή της πρώτης προβλήτας με σκοπό τη διακίνηση εμπορευμάτων από και προς την Κεντρική Ευρώπη.

Τα οικονομικά στοιχεία της ΟΛΘ Α.Ε. είναι άριστα και χαρακτηρίζονται από την υψηλή κερδοφορία (ως ποσοστό επί των πωλήσεων), τις μηδενικές υποχρεώσεις και τα υψηλά ταμειακά διαθέσιμα, και την καθιστούν ως την εταιρεία με τα καλύτερα οικονομικά στοιχεία στο Χρηματιστήριο Αθηνών και μία από τις καλύτερες εταιρείες στην Ευρώπη.

Ενδεικτικά, το σύνολο των διανεμόμενων κερδών την πενταετία 2011-2015 ανήλθε σε 81.244.800 ευρώ (από τα οποία το 74,27% ήτοι 60,3 εκατ. ήταν το μερίδιο του ελληνικού Δημοσίου). Επιπλέον, την ίδια χρονική περίοδο, το ελληνικό Δημόσιο εισέπραξε 5,2 εκατ. ευρώ περίπου (2% επί του κύκλου εργασιών) ως αντάλλαγμα για την παραχώρηση της χρήσης του λιμένα.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιτυχημένη πορεία της εταιρείας έχουν παίξει μέχρι σήμερα οι σταθερές εργασιακές σχέσεις στον λιμένα Θεσσαλονίκης που διέπονται από τον Κανονισμό Οργάνωσης και Λειτουργίας, τον Κανονισμό Προσωπικού και τις κλαδικές και επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις.

Μια επένδυση με παρελθόν…


Το 2011, η εταιρεία Deloitte εκπόνησε για λογαριασμό της ΟΛΘ Α.Ε. ένα επιχειρησιακό σχέδιο (Business Plan), οι κυριότερες διαπιστώσεις του οποίου ήταν οι ακόλουθες:

  1. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης εμφανίζεται να διαθέτει την καλύτερη ανταγωνιστική θέση μεταξύ όλων των λιμανιών που μπορούν να εξυπηρετήσουν τη διαμετακόμιση εμπορευματοκιβωτίων από και προς τα Νότια Βαλκάνια. Συνεπώς, η διαμετακομιστική κίνηση αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα έτη.
  2. Η ανταγωνιστική θέση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης ενισχύεται σημαντικά τόσο από τις υποδομές και τον εξοπλισμό του όσο, κυρίως, και από το χαμηλό μεταφορικό κόστος από και προς τις αγορές-στόχους. Ο παράγοντας του μεταφορικού κόστους θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός και προσδίδει σημαντικό πλεονέκτημα στη Θεσσαλονίκη.
  3. Μελλοντικά ο ανταγωνισμός για τα διαμετακομιζόμενα φορτία της περιοχής εκτιμάται ότι θα προκύψει κυρίως από τα λιμάνια της Ριέκας, της Βάρνας, της Κονστάντσας και του Πειραιά, με τα δύο τελευταία να επικεντρώνονται στη μεταφόρτωση.

Συνεπώς, για να διατηρήσει και να ενισχύσει την ανταγωνιστική του θέση, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης απαιτείται να προχωρήσει σε επενδύσεις επέκτασης και ενίσχυσής του.

Για την ανάδειξη των παραπάνω δυνατοτήτων, η τότε διοίκηση της ΟΛΘ Α.Ε. αποφάσισε την υλοποίηση επενδυτικού προγράμματος συνολικού ύψους 234,9 εκατομμυρίων ευρώ που περιλάμβανε την επέκταση της έκτης προβλήτας (σταθμός εμπορευματοκιβωτίων) και την προμήθεια σύγχρονου εξοπλισμού.

Η χρηματοδότηση της επένδυσης ήταν εξασφαλισμένη από τη διαθέσιμη ρευστότητα της ΟΛΘ Α.Ε. και την προβλεπόμενη κερδοφορία της και συμπληρωματικά από εγκεκριμένο δάνειο της ΕΤΕπ (που είχε κρίνει επιλέξιμο το έργο) για το 50% της επένδυσης με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους (εικοσαετής περίοδος αποπληρωμής, πενταετής περίοδος χάριτος, χαμηλό επιτόκιο).

Ομως, η υλοποίηση του παραπάνω επενδυτικού προγράμματος ματαιώθηκε έπειτα από επιστολή του ΤΑΙΠΕΔ (9.1.2013), στην οποία αναφερόταν ότι εν όψει της «σχεδιαζόμενης αποκρατικοποίησης» οι εν λόγω επενδύσεις αναμένεται να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν από τους ιδιώτες επενδυτές.

Σήμερα, το θέμα της ακύρωσης της παραπάνω επένδυσης βρίσκεται στα χέρια της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών μετά από παραγγελία του Εισαγγελέα κατά της Διαφθοράς…

Το παρόν στα ίχνη του παρελθόντος


Στις 25.8.2014, η διοίκηση της ΟΛΘ Α.Ε. αποφάσισε τη σύνταξη Αναπτυξιακού Προγράμματος και Μελέτης Διαχείρισης (στη συνέχεια Master Plan) σύμφωνα με τον Ν. 4150/2013. Για την τεκμηρίωση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων του λιμένα ανατέθηκε στη διεθνή εταιρεία Ocean Shipping Consultants (O.S.C.), η εκπόνηση σχετικής μελέτης.

Το τελικό συμπέρασμά της είναι ότι «τα μελλοντικά μεγέθη του λιμένα είναι σε συνάρτηση με την επένδυση για την αύξηση της δυναμικότητάς του. Η ανάγκη επέκτασης του λιμένα είναι σαφής και αδιαμφισβήτητη».

Το παραπάνω συμπέρασμα της O.S.C. ενισχύεται από την πρόσφατη εξέλιξη στις ναυτιλιακές μεταφορές που προέκυψε από τη διεύρυνση της Διώρυγας του Σουέζ που ευνοεί τη διέλευση φορτηγών πλοίων μεγαλύτερου όγκου τα οποία, όμως, απαιτούν μεγαλύτερα βάθη για την προσόρμισή τους, τα οποία δεν διαθέτει ο λιμένας Θεσσαλονίκης.

Παράλληλα με τη σύνταξη του Master Plan, ανατέθηκε στην εταιρεία Deloitte η εκπόνηση νέου Business Plan για την κρίσιμη πενταετία 2017-2021, που είναι και η περίοδος που ο ιδιώτης παραχωρησιούχος θα δεσμευτεί να υλοποιήσει τις υποχρεωτικές επενδύσεις.

Στην τελική εκδοχή, που εγκρίθηκε από το Δ.Σ. της ΟΛΘ Α.Ε. και συμπεριελήφθη στο σχέδιο για τη νέα Σύμβαση Παραχώρησης Ελληνικού Δημοσίου - ΟΛΘ Α.Ε., προβλέπονται επενδύσεις συνολικού ύψους 308,9 εκατομμυρίων των οποίων η υλοποίηση τεκμηριώνεται επαρκώς με βάση την οικονομική κατάσταση της ΟΛΘ Α.Ε., τη δυνατότητα χρηματοδότησης του επενδυτικού προγράμματος και, κυρίως, τις αναπτυξιακές δυνατότητες του λιμένα Θεσσαλονίκης.

Είναι χαρακτηριστικό το ενδιαφέρον που έδειξαν για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων της ΟΛΘ Α.Ε. διεθνείς επενδυτικοί οίκοι κατά το πρόσφατο συνέδριο «TEN-T DAYS 2016» που διεξήχθη στο Ρότερνταμ (21-22/06/16) και οργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Με βάση τα παραπάνω, η μείωση από το ΤΑΙΠΕΔ (χωρίς σχετική απόφαση του Δ.Σ. του Ταμείου) του ύψους των δεσμευτικών επενδύσεων για την πρώτη πενταετία, που η αναγκαιότητά τους τεκμηριώνεται στο Master Plan, η χρηματοοικονομική δυνατότητα υλοποίησης στο Business Plan της ΟΛΘ Α.Ε. και έχει ομόφωνα (υπουργεία Οικονομικών και Ναυτιλίας και ΟΛΘ) συμπεριληφθεί στο σχέδιο της νέας Σύμβασης Παραχώρησης, γεννά σοβαρά και εύλογα ερωτήματα για τη σκοπιμότητά της:

  1. Με δεδομένα ότι: α) το 2012, στο μέσον της κρίσης, ο δημόσιος ΟΛΘ ήταν σε θέση, τεκμηριωμένα, να υλοποιήσει επενδυτικό πρόγραμμα συνολικού ύψους 238,9 εκατ. και β) σήμερα ο δημόσιος ΟΛΘ εκτιμάται τεκμηριωμένα ότι μπορεί να υλοποιήσει επενδυτικό πρόγραμμα συνολικού ύψους τουλάχιστον 308,9 εκατ. κατά την πενταετία 2017-2021, για ποιο λόγο το ΤΑΙΠΕΔ μειώνει τις υποχρεωτικές επενδύσεις που θα υλοποιήσει ο ιδιώτης παραχωρησιούχος (που υποτίθεται ότι θα «αξιοποιήσει» το λιμάνι) στο ύψος 190 εκατ. (χωρίς κανείς να διασφαλίζει ότι και αυτό το ποσό δεν θα μειωθεί περαιτέρω εάν το ζητήσουν οι «επενδυτές»);
  2. Επειδή η μη υλοποίηση του επενδυτικού προγράμματος οδηγεί σε σημαντική μείωση του μελλοντικού κύκλου εργασιών και της κερδοφορίας της ΟΛΘ Α.Ε., που θα μειώσουν ανάλογα την παρούσα αξία της εταιρείας, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τη μείωση της αξίας ενός τόσο σημαντικού δημόσιου περιουσιακού στοιχείου;
  3. Ποιος ωφελείται από τη μη υλοποίηση του επενδυτικού προγράμματος της ΟΛΘ Α.Ε. και τη συνεπαγόμενη ανάπτυξη του λιμένα Θεσσαλονίκης;
  4. Με δεδομένο ότι η ανάπτυξη του λιμένα Θεσσαλονίκης θα επηρεάσει θετικά την τοπική και περιφερειακή οικονομία, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, σε μια περιοχή που μαστίζεται από την παραγωγική αποδιάρθρωση και είναι πρωταθλήτρια στην ανεργία, να υπονομεύσει αυτήν την προοπτική;

Η «αναγκαστική» παραχώρηση σε ιδιώτες της χρήσης του λιμένα Θεσσαλονίκης μπορεί και πρέπει να αντισταθμιστεί με την ανάδειξη και υλοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων του όπως αυτές τεκμηριώνονται διαχρονικά από όλες τις σχετικές μελέτες. Οι προσπάθειες απαξίωσης του λιμένα Θεσσαλονίκης, από όποιους και αν προέρχονται, όποια συμφέροντα και εάν εξυπηρετούν, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Οσο πιο γρήγορα λάβουν το σχετικό μήνυμα τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς…

*οικονομολόγος, μέλος Δ.Σ. Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης Α.Ε.

efsyn.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Μεσανατολικό χάος

Πέτρος Αργυρίου


28 Ιουνίου 2016: Τρομοκρατική ενέργεια στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης με 41 νεκρούς.

13 Ιουλίου 2016: Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Γιλντιρίμ μιλάει για εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και εξομάλυνση των Τουρκοσυριακών σχέσεων. Την ίδια περίπου περίοδο επιχειρείται μια πρώτη τουρκορωσική προσέγγιση μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την τουρκική αεροπορία και εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, για πρώτη φορά μετά από 8 χρόνια από την επιδρομή Ισραηλινών δυνάμεων σε τουρκικό πλοίο ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Η Τουρκία του Ερντογάν επιδιώκει ανεξάρτητη πολιτική και αυτό αποτελεί ύβρη για την Ουάσινγκτον και το ΝΑΤΟ.

15 Ιουλίου του 2016: Επιχειρείται το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Ερντογάν με την ανοχή ή την ενθάρρυνση αμερικανικών κύκλων που τον οδηγεί σε περαιτέρω στροφή της εξωτερικής πολιτικής του μακριά από τη Δύση ενώ ο χαμηλής κλίμακας εμφύλιος εναντίον των Κούρδων μαίνεται και εντείνεται.

9 Αυγούστου ο Ερντογάν επισκέπτεται τον Πούτιν.

22 Αυγούστου: Τρομοκρατικό χτύπημα σε κουρδικό γάμο στη Γκαζιαντέπ με πάνω από 50 νεκρούς που αποδίδεται στο ισλαμικό κράτος. Είναι η 6η τρομοκρατική ενέργεια που αποδόθηκε στο ισλαμικό κράτος εντός Τουρκίας.

Το φίδι που ο Ερντογάν έθρεφε μαζί με τους Αμερικάνους και τους Σαουδάραβες γύρισε να δαγκώσει το συνεταίρο του.

23 Αυγούστου ο Γιλντιρίμ περνάει κάτι που πρότινος αποτελούσε κόκκινη γραμμή για την τουρκική πολιτική: Δέχεται την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία έστω και για μια μεταβατική φάση και βεβαιώνει πως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει τη διάλυση της Συρίας σε επιμέρους εθνωτικά στοιχεία.

Γιατί όμως έκλεισε ο Ερντογάν το μάτι στον Άσαντ;

Για τον ίδιο λόγο που ήθελε να του το βγάλει: Τους Κούρδους.

Άσαντ και Ερντογάν ήταν φίλοι μέχρι που ο πρώτος άρχισε να στηρίζει τους Κούρδους.

Αργότερα, οι κούρδοι αποτέλεσαν την πιο αξιόμαχη δύναμη έναντι του ισλαμικού κράτους. Αφού λοιπόν οι αμερικάνοι έχουν άμεσα ή έμμεσα εξοπλίσει το ισλαμικό κράτος, συνεχίζοντας την παράδοση του να αποσταθεροποιούν χώρες μέσω του ισλαμικού εξτρεμισμού, αρχίζουν να στηρίζουν τους Κούρδους.

Μετά το ημιαυτόνομο Κουρδικό Ιράκ, οι Κούρδοι αρχίζουν να βλέπουν το όνειρο για ένα κουρδικό κράτος να καθίσταται κάπως εφικτό.

Πρόσφατα καταλαμβάνουν την Συριακή πόλη Χασάκα.

Πλέον οι Κούρδοι, σύμμαχοι του Άσαντ κατά του ισλαμικού κράτους, απειλούν την συνοχή της Συρίας.

Στις 22 Αυγούστου ο Άσαντ επιχειρεί να βομβαρδίσει αεροπορικώς την Χασάκα μα η συριακή αεροπορία αναχαιτίζεται από τα αμερικανικά αεροσκάφη.

Έχει ήδη η έμπρακτη στρατιωτική συνεργασία Ιράν-Ρωσίας, με τη Ρωσία να εγκαθιστά αεροσκάφη της σε Ιρανικές βάσεις και να επιδράμει κατά ισλαμιστικών στόχων.

Με το ισλαμικό κράτος αποδυναμωμένο, οι Κούρδοι επιχειρούν κι άλλες εδαφικές κατακτήσεις, αυτή τη φορά στη Βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.

Έχοντας ήδη καταλάβει πόλη στη Βόρεια Συρία, είναι έτοιμοι να πάρουν και την γειτονική στην Τουρκία πόλη της Τζαραμπλούζ από το ισλαμικό κράτος.

Ο χειρότερος εφιάλτης των Τούρκων ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους: Ένας κουρδικός διάδρομος που ξεκινά από το Ιράκ και καταλήγει στη μεσόγειο, εφιάλτης που μοιράζεται πλέον κι ο Άσαντ. Το όνειρο των Κούρδων χρησιμοποιείται ως εφιάλτης κι από το ισλαμικό κράτος που στρατολογεί άραβες της περιοχής εκφοβίζοντας τους πως αν επικρατήσουν οι Κούρδοι θα ακολουθήσει γενοκτονία των Αράβων.

Οι Τούρκοι είχαν προειδοποιήσει από τον Μάρτιο πως αν οι Κούρδοι κινηθούν προς την γειτονική τους περιοχή θα επέμβουν.

Το παν και το καναν.

23 Αυγούστου, τουρκικά άρματα μάχης με τη βοήθεια φιλοτούρκων Σύριων ανταρτών και την αεροπορική στήριξη των ΗΠΑ βομβαρδίζουν την Τζαραμπλούζ.

Παρά την ρητή προειδοποίηση της Ρωσίας πως θα προστατεύσει τους κούρδους, κάτι που έγινε για να αυξήσει την επιρροή της σε βάρος της δεδομένης αυξημένης επιρροής των ΗΠΑ σε αυτούς, η Ρωσία κοιτάζει την εισβολή από μακριά και απαντά με μια χλιαρότατη δήλωση.

23 και 24 Αυγούστου συμβαίνει πυρετός διαβουλεύσεων: Ο Κέρι συνομιλά με τον Λαβρόφ, Μέρκελ και Ολάντ τηλεφωνούν στον Πούτιν, ο Μπάιντεν επισκέπτεται τον Γιλντιρίμ, ενώ παρά τη σύλληψη του δεξιού του χεριού, ενεργοποιείται και ο Νταβάντουγλου για να κάνει επαφές με το δυτικό κόσμο και την Ελλάδα.

Είναι φανερό πως έχει υπάρξει προσωρινή συναίνεση και εγγυήσεις για την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Τουρκίας.

Οι ισραηλινοί που θα είχαν αρκετούς λόγους να θέλουν ένα κουρδικό κράτος, μια δεύτερη μη αραβική νησίδα σε έναν αραβικό ωκεανό, ζυγίζουν τις εξελίξεις για να μη βρεθούν στη λάθος πλευρά της ζυγαριάς. Το δικό τους κουρδικό, η πρώτη τους προτεραιότητα είναι το παλαιστινιακό, και με την ισραηλινοτουρκική προσέγγιση θα έχουν έναν πονοκέφαλο λιγότερο, αυτό της απόπειρας του Ερντογάν να παρουσιαστεί ως πατρική φιγούρα των παλαιστινίων.

Οι κούρδοι της Βόρειας Συρίας έχουν πλέον να πολεμήσουν το ισλαμικό κράτος, Τουρκία και ΗΠΑ και σε κάποια φάση και τις δυνάμεις του Άσαντ.

Σύμμαχοι εναντίον πρώην συμμάχων, πρώην εχθροί που συμμαχούν, η κατάσταση στην περιοχή είναι χαοτική.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν και με τον κίνδυνο της Τουρκίας να σχηματίσει άξονα με Ρωσία και Ιράν, οι αμερικάνοι κάνουν τεμενάδες στον Σουλτάνο για να μη χάσουν το μεγαλύτερο κομμάτι επιρροής τους στην περιοχή.

Κι όπως φαίνεται, ανάμεσα στα ανταλλάγματα που είναι διατεθειμένοι να του δώσουν είναι και η Κύπρος. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του αντιπροέδρου Μπάιντεν για ομόσπονδη Κύπρο, κάτι που είναι σήμερα πιο εφικτό από ποτέ δεδομένης της επιτήρησης, του δεσίματος της Κύπρου στο Ισραηλινό άρμα μέσω των συμφωνιών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών της αποθεμάτων και του σημερινού πολιτικού χάρτη της Κύπρου.

Σε όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά, η Ελλάδα είναι άφαντη, ανύπαρκτη.

agriazwa
Διαβάστε Περισσότερα »

Άρχισε η γενοκτονία των Κούρδων;

Γιώργος X. Παπασωτηρίου


Σε πλήρη εξέλιξη είναι το σχέδιο χτυπήματος από τον τουρκικό στρατό των Κούρδων στα σύνορα με τη Συρία και η παραχώρηση των καταληφθέντων εδαφών από το ISIS στους αντάρτες που εναντιώνονται στον Άσαντ. Με άλλα λόγια, υπάρχει μία συμμαχία, Τούρκων, σύρων ανταρτών και Δυτικών που χτυπά τον Άσαντ, το Ισλαμικό κράτος, αλλά κυρίως τους Κούρδους!

Οι Κούρδοι, οι χαρακτηριζόμενοι από τις ΗΠΑ ως "στρατηγικοί εταίροι" στον αγώνα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους τώρα "ξεπουλιούνται" κυνικά. Η Δύση συμμαχεί πλέον με τον Ερντογάν.

Ήδη η επιχείρηση των τουρκικών δυνάμεων και των σύρων αντικαθεστωτικών (με αμερικανική «συμβουλευτική» συνδρομή και μαχητικά!) κατέληξε στην κατάληψη της πόλης Τζαραμπλούς, που βρίσκεται στη μεθόριο Συρίας και Τουρκίας.

«Συνεχίζουμε μέχρι την εξουδετέρωση των άμεσων απειλών» λέει η Τουρκία με στόχο τόσο την ISIS όσο και τους Κούρδους, ενώ την ίδια ώρα η Ρωσία απλώς σημειώνει τη «βαθιά της ανησυχία» για τις εξελίξεις (άρα είναι και η Ρωσία μέσα στη συμφωνία).

Ο τουρκικός στρατός ξεκίνησε ήδη την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», χτυπώντας με πυρά πυροβολικού και αεροπορικές επιδρομές, ενώ ακολούθησε εισβολή αρμάτων μάχης στο συριακό έδαφος, κάτι που έχει να «συμβεί από το Φεβρουάριο του 2015, όταν ο στρατός επενέβη για να μετακινήσει τον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ, που απειλούνταν από το Ισλαμικό Κράτος»(BBC).

Είναι φανερό ότι ο βασικός στόχος του Ταγίπ Ερντογάν είναι το χτύπημα των Κούρδων και η παρεμπόδιση της διαδικασίας ενοποίησής τους στη βόρεια Συρία και της προοπτικής διαμόρφωσης αυτόνομου κουρδικού κράτους. Ήδη στη βόρεια Συρία έχει προχωρήσει η ενοποίηση των κουρδικών εδαφών με την ονομασία Rojava.

Τώρα, όμως, οι Αμερικανοί στο γεωπολιτικό τους παιγνίδι φαίνεται να «θυσιάζουν» τους Κούρδους. Ως γνωστόν μία από τις αντιπαραθέσεις Τουρκίας και ΗΠΑ ήταν ότι η Τουρκία θεωρεί το συριακό κουρδικό κίνημα PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης) παρακλάδι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ), ενώ η Ουάσινγκτον -μέχρι τις 23 Αυγούστου- θεωρούσε τους Κούρδους του PYD στρατηγικούς εταίρους στον αγώνα κατά των τζιχαντιστών του Ιαλαμικού Κράτους.

Τι συμβαίνει τώρα; Οι ΗΠΑ άλλαξαν στρατηγικό εταίρο; Κι αν ναι, ποιες θα είναι οι συνέπειες για την Μέση Ανατολή αλλά και το Αιγαίο;

Η επίσκεψη Μπάιντεν στην Άγκυρα και η προβολή της διαφωνίας με τους Τούρκους μόνο σε ό,τι αφορά την έκδοση του Γκιουλέν καταδεικνύει πως Τουρκία και ΗΠΑ τα βρήκαν για τη Συρία και τους Κούρδους. Ας ελπίσουμε πως η συμφωνία αυτή δεν θα σημάνει μία ακόμη «γενοκτονία»...

Υ.Γ.: Την ίδια ώρα η προπαγάνδα του πολέμου των Δυτικών επιχειρεί να μεταφέρει το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντος από τη συμφωνία στη χρήση χημικών όπλων από τον Άσαντ και το Ισλαμικό Κράτος!

ΑrtiΝews.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Και αν τα παιδιά δεν κάνουν την προσευχή στο σχολείο;

Αιμιλία Σαλβάνου*


Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, ένα από τα πιο πολυπολιτισμικά σχολεία της Αθήνας, έγινε ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Η διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, Στέλλα Πρωτονοταρίου, αντικατέστησε την πρωινή προσευχή με το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Πρωινό Αστρο» προκειμένου να αποκτήσει νόημα η πρωινή τελετουργία για το σύνολο των μαθητών του σχολείου.

Η αλλαγή αυτή, αν και είχε θετική επίδραση στη σχολική κοινότητα, πολεμήθηκε από την Εκκλησία αλλά και το κράτος, με χαρακτηριστικότερη ίσως τη δήλωση του τότε υφυπουργού Παιδείας Αν. Λυκουρέντζου ότι καθήκον του είναι «να τηρούνται οι νόμοι της πολιτείας […] και να προστατεύεται η ελληνορθόδοξη παράδοση» και η διευθύντρια έφτασε να δικαστεί1.

Στη δεκαετία που μεσολάβησε έχουν αλλάξει πολλά: η Ελλάδα έχει βιώσει μια βαθιά κρίση και παρατεταμένη ύφεση, το σύνολο σχεδόν των σχολείων του κέντρου και των γειτονικών δήμων έχει αποκτήσει ήδη ή πρόκειται πολύ γρήγορα να αποκτήσει «πολυπολιτισμικό χαρακτήρα» και εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και συζητήσεις για το Νέο Σχολείο έχουν βρεθεί στο κέντρο του δημόσιου διαλόγου.

Μόνον η θέση της Εκκλησίας και της θρησκείας στο σχολείο μοιάζει να μένει αμετακίνητη σε όλη αυτή τη ρευστότητα. Χαρακτηριστική ήταν η αναστάτωση που προκάλεσε σε ένα όχι ευκαταφρόνητο μέρος της κοινής γνώμης η δήλωση του υπουργού Παιδείας στη «Βουλή των Εφήβων» ότι η παράλειψη της προσευχής στο σχολείο δεν ισοδυναμεί με καταστροφή. Εχουμε λοιπόν ένα θρησκευτικό σχολείο και αν είναι έτσι, αυτό είναι που επιζητούμε;

Δεν θα μπω εδώ στη συζήτηση για τους ιστορικούς λόγους της παρουσίας της Εκκλησίας στο σχολείο, παρότι πρόκειται για εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία που άπτεται των ιδρυτικών μύθων του έθνους. Σκοπιμότερο ίσως είναι να δούμε τι συμβαίνει στο παρόν και συγκεκριμένα τι συμβαίνει στα εκπαιδευτικά συστήματα άλλων χωρών. Εχει θέση η θρησκεία σε αυτά και με ποιον τρόπο;

Δεν υπάρχει ενιαίο καθεστώς όσον αφορά τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μπορούμε ωστόσο να διακρίνουμε τέσσερις μεγάλες ομαδοποιήσεις:

  • α) διδασκαλία των θρησκευτικών χωρίς κατήχηση [Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Σλοβενία, Ηνωμένο Βασίλειο (Σκοτία και Ουαλία)],
  • β) διδασκαλία η οποία έχει τον χαρακτήρα κατήχησης, αλλά είναι προαιρετική η επιλογή του μαθήματος (Βέλγιο, Ουγγαρία, Ιταλία Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Πορτογαλία, Σλοβακία),
  • γ) διδασκαλία που περιλαμβάνει κατήχηση όπου το μάθημα είναι υποχρεωτικό, οι μαθητές έχουν όμως το δικαίωμα να ζητήσουν εξαίρεση (Αυστρία, Βουλγαρία, Κύπρος, Γερμανία, Ελλάδα, Μάλτα, Αγγλία, Βόρεια Ιρλανδία, Ιρλανδία) και
  • δ) ενσωμάτωση ενός βασικού κανόνα θρησκευτικής γνώσης σε άλλα μαθήματα, όπως λογοτεχνία, ιστορία κ.λπ. (Γαλλία). Αν η Γαλλία αποτελεί τη μοναδική περίπτωση όπου η κοσμική εκπαίδευση εφαρμόζεται παραδειγματικά σε ό,τι αφορά τη διδασκαλία της θρησκείας (η οποία ουσιαστικά διδάσκεται ως κομμάτι της Ιστορίας και του πολιτισμού), η τάση τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκόσμια κινείται προς παρόμοια κατεύθυνση, προς τη διδασκαλία των θρησκευτικών χωρίς κατήχηση.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το μάθημα θα κινείται περισσότερο προς μια εξοικείωση των μαθητών με τις θρησκείες του κόσμου, και κυρίως αυτές που διαδραματίζουν ή διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στον τόπο τους, παρά ως ώρα κατήχησης στην επίσημη θρησκεία του κράτους (ή στη θρησκεία της πλειονότητας).

Σημαίνει επίσης ότι σε ένα τέτοιο σχολείο δεν θα είχαν θέση υποχρεωτικές θρησκευτικές πρακτικές, όπως οι προσευχές ή οι εκκλησιασμοί, και τα θρησκευτικά σύμβολα.

Η Ελλάδα στη διεθνή βιβλιογραφία χαρακτηρίζεται ως ακραίο παράδειγμα εκκλησιαστικής κατήχησης μέσω της σχολικής εκπαίδευσης2. Η πρωινή προσευχή θεωρείται υποχρεωτική και κατά τους εκκλησιασμούς που συμβαίνουν σε ώρα σχολείου παίρνονται (ή τουλάχιστον το σχολείο ενημερώνει εκ των προτέρων τους μαθητές ότι θα παρθούν) παρουσίες.

Παρόμοια είναι η κατάσταση στην Αγγλία, εκεί ωστόσο έχει ανοίξει η συζήτηση για κατάργηση της διδασκαλίας των θρησκευτικών ως κατήχησης, επειδή θεωρείται ένα μέσο που συμβάλλει στην πειθάρχηση των μαθητών.

Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος της εισαγωγής της θρησκείας στην υποχρεωτική εκπαίδευση εξ αρχής, αφού αποτέλεσε ένα μέσο ομογενοποίησης μαθητών που ενδεχομένως οι οικογένειές τους ανήκαν σε διαφορετικά δόγματα. Τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία της Ευρώπης συμπλήρωναν ύμνοι και προσευχές, ενώ εικόνες και οι δέκα εντολές κοσμούσαν τους τοίχους των σχολείων.

Το επιχείρημα της πειθάρχησης είναι ίσως και αυτό που θα δώσει το κλειδί για το τι χρειάζεται να γίνει. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, η κατεύθυνση είναι τελείως διαφορετική.

Η προσευχή στο σχολείο απαγορεύεται και την έχει αντικαταστήσει εδώ και δεκαετίες ο όρκος πίστης στη σημαία, μια τελετουργία που επίσης έχει ομογενοποιητικό χαρακτήρα, αλλά με την έννοια ότι συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτών που νιώθουν ενταγμένοι στην κοινότητα, ακόμη και αν προέρχονται από οικογένειες μεταναστών.

Αν αυτό που επιθυμούμε είναι η διαμόρφωση δημοκρατικών πολιτών, ανοιχτών στην πολυμορφία της σύγχρονης κοινωνίας και αρκετά δυνατών ώστε να μπορέσουν να σταθούν απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις, πρακτικές που τους πειθαρχούν ώστε να γίνουν ομοιόμορφοι προφανώς και δεν έχουν θέση.

Το σχολείο θα πρέπει να γίνει τόπος όπου όχι μόνο γίνεται ανεκτή, αλλά γιορτάζεται η διαφορετικότητα, όπου οι μελλοντικοί πολίτες βρίσκουν τρόπους να κάνουν την ποικιλία να ανθήσει.

Αλλωστε, η πίστη είναι προσωπική υπόθεση και ως τέτοια δεν χωρά σε εξαναγκασμούς. Η πρώτη που θα έπρεπε να είχε αντιδράσει στην υποχρεωτική επιβολή της (και στη συνεπακόλουθη απομείωση της ιερότητας της στιγμής που αναπότρεπτα επιφέρει ο εξαναγκασμός των εφήβων) είναι η Εκκλησία.

1.«Αντικατέστησαν το Πάτερ ημών με ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, αλλά…», Ελευθεροτυπία 4/5/2009 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=40707
2. David Coulby and Evie Zambeta (eds), World Yearbook of Education 2005: Globalization and Nationalism in Education, McGraw Hill Professional 2005, σ. 66

*ιστορικός

efsyn.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ: Κύλησαν οι γλίτσες και βρήκανε τους Γκαίμπελς

Νίκος Μπογιόπουλος


Παρατήρηση 1η: Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

Παρατήρηση 2η: Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  • Αυτό συνέβη όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Αυτό συνέβη όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ να κάνει πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να τον διορίζουν καγκελάριο.

Παρατήρηση 3η: Ο φασισμός είναι – μεταξύ άλλων – η μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεων της ολιγαρχίας που, πίσω από το «φιλολαϊκό» προσωπείο που χρησιμοποιεί για να αποκτήσει κοινωνική βάση, εκείνο που πραγματικά εγγυάται μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της είναι ότι τίθεται «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως ακριβώς το υποσχέθηκε ο Χίτλερ στη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.

Φυσικά όταν απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω» με φωτιά και σίδερο: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Παρατήρηση 4η: Η ΕΕ που … απεχθάνεται τους «ολοκληρωτισμούς», που οι πολυεθνικές της είναι βουτηγμένες στο αίμα των λαών από την εποχή της αγαστής συνεργασίας τους με το ναζιστικό καθεστώς των Νταχάου και των Αουσβιτς (http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/180010,Kati-leipei-apo-to-kadro.html), είναι αυτή που

α) μόνο από το 2014 και μετά έχει χρηματοδοτήσει με 2 εκ. ευρώ φασίστες και νεοναζί σε όλη την Ευρώπη (http://expo.se/2016/over-two-million-euros-in-eu-subsidies-granted-to-fascists_7074.html),

β) έχει στηρίξει και στηρίζει τους νεοναζί της Ουκρανίας με τους οποίους έχει προωθήσει και συμφωνία σύνδεσης,

γ) παρακολουθεί τις κυβερνήσεις κρατών – μελών της (πχ Βαλτικές χώρες) να ηρωοποιούν τους ναζί και τους δοσίλογους συνεργάτες τους της περιόδου της Κατοχής,

δ) έχει στρώσει το έδαφος για την ενίσχυση της ακροδεξιάς από την Λεπέν στη Γαλλία μέχρι τους Ουρμπάν στην Ουγγαρία κι από Αυστρία μέχρι Ολλανδία, Σουηδία και Γερμανία.  

Παρατήρηση 5η: Μετά το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, ήρθε το 2008 το αντικομμουνιστικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου – χωρίς περιστροφές – ομολογείτο ο βαθύτερος λόγος της αντικομμουνιστικής υστερίας των «κεφαλών» της ΕΕ:

Ο κομμουνισμός, λέει η ΕΕ,  είναι «έγκλημα». Και τα «εγκλήματά του», εξηγούσε το Μνημόνιο στο εισηγητικό του μέρος, είναι απότοκο «της θεωρίας της πάλης των τάξεων»!

Η πάλη των τάξεων, λοιπόν… Αυτή είναι που πρέπει να «καταργηθεί». Που «δεν κολλάει» με την εποχή της «συναίνεσης», του «διαλόγου», της «κοινωνικής ειρήνης», του «δεν υπάρχει εναλλακτική» και της «συναδέλφωσης» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, με τους δεύτερους, τους εργάτες, να πληρώνουν, και όταν υπάρχει ανάκαμψη, και όταν υπάρχει κρίση.

Αφού, όμως, η πάλη των τάξεων δε γίνεται να «καταργηθεί» μέσω διαταγμάτων, θα πρέπει να συκοφαντηθεί, να ελεεινολογηθεί, να προβοκαριστεί, να στιγματιστεί και όπου είναι δυνατόν να ποινικοποιηθεί η δράση των κομμουνιστών. Εκείνων, δηλαδή,   

α) που δεν υποκλίνονται στο αμετάκλητο της αστικής κοινωνίας, καθώς «η ιστορία όλων των κοινωνιών που υπήρξαν μέχρι σήμερα είναι η ιστορία των ταξικών αγώνων», που πρωτοστατούν στην «οργάνωση των προλετάριων σε τάξη και συνακόλουθα σε πολιτικό κόμμα»,

β) που διακηρύσσουν ότι σκοπός τους είναι «η ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο», με στόχο την κατάργηση όλων των τάξεων και τη μετάβαση σε μια μη εκμεταλλευτική, αταξική κοινωνία, όπου «στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, θα έχουμε μια ένωση, μέσα στην οποία η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» («Κομμουνιστικό Μανιφέστο»).

Παρατήρηση 6η: Είναι προφανές ότι αυτή η προοπτική, της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, δεν …συμφέρει όσους κατέχουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης. Κι αφού δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν σε επίπεδο ιδεών με τους κομμουνιστές, κατασκευάζουν την «ιστορία» στα μέτρα τους, έτσι ώστε να φαίνεται πως πίσω από τις κομμουνιστικές ιδέες υπάρχει κάτι το «εγκληματογόνο» και η απόδειξη περί τούτου είναι οι «εγκληματικές» πράξεις του κομμουνιστικού «ολοκληρωτισμού» που είναι συνώνυμος του… ναζισμού.

Παρατήρηση 7η: Κάθε συκοφαντία που διεκδικεί να παρουσιάζεται αληθοφανής έχει ανάγκη την παραχάραξη. Έτσι φτάσαμε στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου στο πλαίσιο αυτού του (αντι)ιστορικού «κόψε – ράψε», αποφασίστηκε «να καθιερωθεί η 23η Αυγούστου ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης» κατά του κομμουνισμού και του ναζισμού. Γιατί, όμως, η 23η Αυγούστου; Επειδή αυτήν την ημερομηνία, στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφτηκε το «σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ». Να, επομένως, τα «ντοκουμέντα» της «σύμπλευσης» κομμουνισμού – ναζισμού. Μέχρι και σύμφωνο μη επίθεσης υπέγραψαν!

   ***

Ας έρθουμε τώρα στο θέμα μας:

Την Τρίτη που μας πέρασε το ημερολόγιο έδειχνε 23 Αυγούστου. Σημαδιακή ημερομηνία, όπως ήδη αναφέραμε, αφού η καλή μας Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να την ανακηρύξει ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης» κατά του κομμουνισμού και του ναζισμού.

Αυτά – κομμουνισμός και ναζισμός – στην προπαγάνδα της πολιτισμένης Ευρώπης πάνε μαζί. Είναι… ταυτόσημα. Μπορούν να σας το βεβαιώσουν από την κυρία υπουργό Υγείας της Λιθουανίας (χώρα της ΕΕ στην οποία στήνονται μνημεία υπέρ των Ες – Ες) η οποία πέρσι τάχθηκε δημόσια υπέρ της ευθανασίας… των φτωχών μέχρι τους εγχώριους «Πρετεντέρηδες»

Το «σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ», λοιπόν. Εκεί, όπως λένε τα βαποράκια της ευρωενωσιακής γλίτσας, βρίσκονται τα «ντοκουμέντα» της «σύμπλευσης» κομμουνισμού – ναζισμού.

Ως εκ τούτου, φέτος όπως κάθε χρόνο, η 23η Αυγούστου αποτέλεσε ένα τρόπον τινά προσκλητήριο για κάθε φασίστα, κρυφοφασίστα, μισοφασίστα, Μπαλτακοφασίστα να λέει το μακρύ του και το κοντό του από κοινού με εκείνους τους «δημοκράτες» που η πολιτική τους γεννάει και θρέφει τους φασίστες

(σσ: Τώρα θα αναρωτηθείτε πως γίνεται στο αντικομμουνιστικό ντελίριο κάθε 23η Αυγούστου να συμμετέχουν και οι φασίστες. Εδώ, πια, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η βλακεία – πόσω μάλλον του φασίστα – είναι αθεράπευτη).

Συνεχίζουμε ξεκαθαρίζοντας ότι οι παρατηρήσεις που ακολουθούν δεν απευθύνονται στους κάθε λογής απογόνους του Γκαίμπελς καθώς με τους ενσυνείδητους παραχαράκτες της Ιστορίας δεν χωράει κανένας διάλογος.

Οι βρωμερές ενέργειες, όμως, αποτελούν ενίοτε και ευκαιρία για να θυμηθούμε και να αξιολογήσουμε καταστάσεις και πράγματα:

Πρώτον: Η παγκόσμια ιστοριογραφία –την οποία φυσικά δεν έγραψαν Σοβιετικοί ή κομμουνιστές– έχει αποφανθεί: Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης (Μολότοφ – Ρίμπεντροπ) της 23 Αυγούστου 1939 αποτέλεσε κίνηση της ΕΣΣΔ που έσωσε την Ευρώπη από τη χιτλερική χολέρα και προέκυψε μόνο μετά την άρνηση Αγγλίας – Γαλλίας για την από κοινού με την ΕΣΣΔ αντιμετώπιση της Γερμανίας. Ήταν μια κίνηση που επέτρεψε στη Σοβιετική Ενωση (σε μια στιγμή που ήδη είχε δεχτεί στο Ανατολικό της μέτωπο την επίθεση των Ιαπώνων) να αναδιοργανώσει τον Κόκκινο Στρατό και την οικονομία της, ώστε να καταφέρει – όπως και έγινε – να συντρίψει την επερχόμενη χιτλερική επίθεση.

Δεύτερον: Ήταν η συμφωνία του Μονάχου, ένα χρόνο πριν (30 Σεπτέμβρη 1938) μεταξύ των Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, με την οποία Αγγλία και Γαλλία άνοιξαν το δρόμο για τη ναζιστική επιδρομή στην Ευρώπη. Εκεί ήταν που οι πρόγονοι των αντικομμουνιστών του «δημοκρατικού τόξου» προσέφεραν στρατηγικό πλεονέκτημα στον Χίτλερ, που, μέσω της κατάληψης της Τσεχοσλοβακίας δεν συνάντησε καμία άμυνα και κυρίως του προσέφεραν μια απομονωμένη ΕΣΣΔ έρμαιο – όπως ήλπιζαν – στις πολεμικές διαθέσεις του Γ’ Ράιχ.

Τρίτον: Είναι ενδεικτικό πως όταν η ΕΣΣΔ τάχθηκε κατά της Συμφωνίας του Μονάχου και προσέφερε στρατιωτική βοήθεια στη Γαλλία και στην Αγγλία έναντι της Γερμανίας, Λονδίνο και Παρίσι απέρριψαν τη σοβιετική βοήθεια. Έτσι, το Σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (που υπεγράφη έναν ολόκληρο χρόνο μετά τη συμφωνία του Μονάχου) ήταν το μοναδικό μέσο άμυνας που είχε απομείνει στη Σοβιετική Ένωση δεδομένων των συνθηκών. Εξασφάλισε στη χώρα 21 πολύτιμους μήνες προετοιμασίας, που κατόπιν αποδείχτηκαν ανεκτίμητοι στην πολεμική της προεργασία ενόψει της αναπόφευκτης γερμανικής επίθεσης.

Τέταρτον: Οι «ιστορικοί» και οι πολιτικοί του αντικομμουνισμού πολύ θα ήθελαν οι Σοβιετικοί να έμεναν άπραγοι. Να άφηναν ανοιχτά τα περάσματα στις χιτλερικές ορδές τόσο από την Πολωνία και Λευκορωσία όσο και από την Φινλανδία. Έτσι:

α) Μιλούν (ποιοι; Οι ιμπεριαλιστές!)  για την «ιμπεριαλιστική επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης κατά της Φινλανδίας» το 1939, αλλά: «Ξεχνούν» την άρνηση των Φινλανδών να ενισχυθούν από την ΕΣΣΔ τα φινλανδικά σύνορα στον ισθμό της Καρελίας, τα οποία είναι σε μια απόσταση μόλις 32 χλμ. από το Λένινγκραντ, με την πόλη δηλαδή να βρίσκεται εντός του βεληνεκούς του ναζιστικού πυροβολικού. «Ξεχνούν» την πρόταση της ΕΣΣΔ για τη σύναψη μιας σοβιετο-φινλανδικής συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας. «Ξεχνούν»  την σοβιετική πρόταση η Φινλανδία να μισθώσει στη Σοβιετική Ένωση το λιμένα Hanko και το έδαφος που γειτονεύει με αυτό, να επιτρέψει να έχει μια σοβιετική φρουρά εκεί για την προστασία της ναυτικής βάσης με αντάλλαγμα από την ΕΣΣΔ την εκχώρηση στην Φινλανδία μιας έκτασης  5.529 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή πάνω από 2 φορές μεγαλύτερη περιοχή. «Ξεχνούν» ότι η Φινλανδία υπήρχε ως κράτος από το 1918, μόνο επειδή αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της οι Μπολσεβίκοι.  «Ξεχνούν» ότι η αντιδραστική κυβέρνηση της Φινλανδίας υποκινούμενη από τους ιμπεριαλιστές όχι μόνο απέρριψε το σοβιετικό σύμφωνο φιλίας αλλά επιδόθηκε και σε συνοριακές επιθέσεις ενάντια στην ΕΣΣΔ με συνέπεια το ξέσπασμα του σοβιετοφινλανδικού πολέμου (30 Νοέμβρη 1939).Και φυσικά «ξεχνούν» το ρόλο της Φινλανδίας με το μέρος των χιτλερικών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Μιλούν για τον δήθεν «διαμελισμό» της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, αλλά: «Ξεχνούν» πως όταν στις 17 Σεπτέμβρη 1939 πέρασε τα σοβιετοπολωνικά σύνορα ο Κόκκινος Στρατός για μπει φραγμός στις ορδές του Χίτλερ, η Πολωνία είχε ήδη συντριβεί από τους ναζί, πως ήδη ο Χίτλερ από την 1η Σεπτέμβρη – χωρίς καμία έμπρακτη αντίδραση από Αγγλογάλλους –  είχε καταλάβει την Πολωνία και όπως δήλωσε ο Μολότοφ «η πολωνική κυβέρνηση έχει πάψει να δίνει οποιοδήποτε σημείο ζωής». «Ξεχνούν» ότι ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στα εδάφη που η σοβιετική εξουσία είχε αναγκαστεί να παραδώσει με τη ληστρική συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918. «Ξεχνούν», φυσικά, ότι τα εδάφη στα οποία προωθήθηκε ο Κόκκινος Στρατός με στόχο την υπεράσπιση των σοβιετικών συνόρων ήταν εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν ληστέψει οι αστοί και οι τσιφλικάδες της Πολωνίας το 1920 κατά τη διάρκεια της αντεπαναστατικής εκστρατείας της Αντάντ. Όπως «ξεχνούν», φυσικά, ότι οι βαλτικές χώρες με τα φασιστικά τους καθεστώτα ήταν έτοιμες να τεθούν – όπως και έκαναν – στην υπηρεσία του Χίτλερ ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

γ) Όσοι κατηγορούν – σήμερα – την ΕΣΣΔ για το σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία, είναι οι απόγονοι εκείνων που ήθελαν την καταστροφή της ΕΣΣΔ. Γι’ αυτό όταν με το σύμφωνο η ΕΣΣΔ απέτρεψε την άμεση εναντίον της επίθεση από τους ναζί, οι Αμερικανοί διαμαρτύρονταν ότι ο Χίτλερ «δεν κράτησε την υπόσχεσή του να είναι λιοντάρι προς ανατολάς και αρνάκι προς δυσμάς» («Νew York Herald Tribune», 7/10/1939) και ο Τσόρτσιλ κατηγορούσε τους ναζί ότι «πρόδωσαν το αντικομιντέρν σύμφωνο και τις αντιμπολσεβίκικες συμφωνίες» (Collier’s – ΗΠΑ 30/9/1939, http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/30279/symfono-molotof-rimpentrop-symfonoyn-stin-paraharaxi).

***

Τι δεν λένε, λοιπόν, οι τυφλοπόντικες της Ιστορίας που αξιοποιούν προπαγανδιστικά το σύμφωνο εναντίον της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος;

  • Ότι εκείνο το σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (μη επίθεσης και όχι «φιλίας», όπως του Μονάχου) υπογράφτηκε μόνον αφότου οι ΗΠΑ σφύριζαν υπέρ «ουδετερότητας» και επί μήνες η Αγγλία και η Γαλλία αρνούνταν να υπογράψουν με την ΕΣΣΔ συμφωνία κοινής δράσης εναντίον του ναζισμού.
  • Ότι όλο αυτό το διάστημα ο ένας ιμπεριαλιστικός άξονας, των αστικών κοινοβουλευτικών δημοκρατιών της Ευρώπης, επιδίωκε να στραφεί μια ώρα αρχύτερα ο άλλος ιμπεριαλιστικός άξονας, της Γερμανίας, κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
  • Ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες η ΕΣΣΔ χρειαζόταν ικανό διάστημα να οργανωθεί μπροστά στην επικείμενη και αναπόφευκτη πολεμική επίθεση από τη Γερμανία.
  • Και ότι κάθε αντικειμενικός και αμερόληπτος ιστορικός έχει αναγνωρίσει ότι εκείνο το σύμφωνο αποδείχτηκε μια ευφυής κίνηση της ΕΣΣΔ, που της έδωσε το χρόνο να προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει και, τελικά, να συντρίψει το ναζισμό.

Τι δεν λένε οι τυφλοπόντικες: Ότι υπάρχει μια άλλη ημερομηνία που θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματική επέτειο καταδίκης του ναζισμού και όσων τροφοδοτούν, συναλλάσσονται και ανοίγουν το δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Είναι η 30ή του Σεπτέμβρη.

Είναι η ημέρα (30 Σεπτέμβρη 1938 – ένα χρόνο πριν το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ), που στο Μόναχο, οι Χίτλερ και Μουσολίνι υπέγραψαν μαζί με τους αρχηγούς των κυβερνήσεων της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, το ομώνυμο «σύμφωνο του Μονάχου», με το οποίο οι «δημοκρατίες της Δύσης», στο πλαίσιο του «κατευνασμού» του φασισμού, έδιναν το πράσινο φως στο ναζισμό να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία, να την διαμελίσει, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στον όλεθρο και οδηγώντας την ανθρωπότητα στην τραγωδία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ήταν η 30η Σεπτέμβρη 1938 που η ιμπεριαλιστική συμφωνία του Μονάχου αποτέλεσε την κορύφωση της πολιτικής της ενθάρρυνσης των επιδρομέων. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, με την προτροπή της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τις απαιτήσεις του Χίτλερ, πιστεύοντας ότι έτσι θα τον στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ενωσης.

Αυτή, βέβαια, η ημερομηνία απουσιάζει από τα αντικομμουνιστικά ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου, από τις αποφάσεις της ΕΕ και από τα άρθρα των «Μένουμε Ευρώπη» – σμπίρων της. Πολύ λογικό για μια ΕΕ των «Χάιντερ», της Λεπέν και της ακροδεξιάς, για μια ΕΕ που – επί ελληνικής προεδρίας – υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με τους ναζί της Ουκρανίας. Πολύ λογικό, επίσης για τους γραφιάδες σμπίρους της που δίνουν νόημα στους στίχους του Βάρναλη: «…της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα, και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα»!

Άλλωστε αν η ΕΕ, το Ευρωκοινοβούλιο και οι κάθε λογής «φιλελεύθεροι» και «σοσιαλιστές» γκαιμπελίσκοι που τους ξεσκονίζουν νοιάζονταν για τη «δημοκρατία», αν είχαν ή έχουν ειλικρινή επιδίωξη να καταγγείλουν το ναζισμό και όχι να συκοφαντούν τον κομμουνισμό (όπως πραγματικά τους ενδιαφέρει), τότε θα είχαν να δείξουν έστω και μία ανακοίνωση, έστω μία διαμαρτυρία ή έστω μία καταγγελία τους για το γεγονός ότι σε Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και μια σειρά ακόμα χώρες της ΕΕ στήνονται μνημεία υπέρ των Ες – Ες και «τιμούνται» συνεργάτες των Γερμανών, την ώρα που σε αυτές και άλλες χώρες (Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ.) η μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία έχει κηρυχτεί «παράνομη» (!) από τα δικαστήρια και οι κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες τελούν σε καθεστώς παρανομίας.

***

Υστερόγραφο 1ο: Στην Ελλάδα της Κατοχής, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι γερμανοντυμένοι, οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες δεν ήταν κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, μαζί με τους άλλους αριστερούς και δημοκράτες ήταν στα βουνά και πολεμούσαν το ναζισμό. Οι κ.κ. Ελληνες ευρωβουλευτές που το 2008 υπέγραφαν δηλώσεις «εξίσωσης» του κομμουνισμού με τον φασισμό, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις τους που κάνουν τεμενάδες στην ΕΕ, που ψηφίζουν υπέρ της ναζιστοκρατούμενης Ουκρανίας τις κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία (με τα γνωστά αποτελέσματα για τους Έλληνες αγρότες) μήπως ξέρουν ποιας ιδεολογίας και ποιας πολιτικής μήτρας εκτρώματα ήταν οι γερμανοτσολιάδες;

Υστερόγραφο 2ο: Στη ναζιστοκρατούμενη, πλέον, Ουκρανία, ό,τι θυμίζει Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο κατά των ναζί διώκεται. Στο Χάρκοβο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, κάθε χρόνο, μια συγκεκριμένη μέρα, οι αστυνόμοι και οι παρακρατικοί έχουν πολλή δουλειά. Είναι η μέρα της επετείου της απελευθέρωσης της πόλης από τους ναζί. Κατά σατανική ειρωνεία της Ιστορίας ήταν 23 Αυγούστου του 1943 όταν ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την πόλη από τους χιτλερικούς. Και ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού της Ουκρανίας, που ξεχύνεται με κόκκινες σημαίες στους δρόμους για να τιμήσει την ημέρα, αυτό δεν το ξεχνά. Όμως τέτοιες «μνήμες» στην Ουκρανία σήμερα δεν επιτρέπονται…      

Υστερόγραφο 3ο: Η 23η Αυγούστου είναι όντως σπουδαία ημερομηνία. Πρώτον: Ήταν 23 Αυγούστου του 1942 όταν η μάχη του Στάλινγκραντ πέρασε στην πιο αποφασιστική της φάση. Η 23η Αυγούστου 1942 θεωρείται ημερομηνία ορόσημο για τη μάχη του Στάλινγκραντ γιατί από τη μέρα εκείνη η μάχη μεταφέρθηκε ακόμα και στις συνοικίες της πόλης όταν το 14ο γερμανικό σώμα τεθωρακισμένων διέσπασε την αμυντική γραμμή του Στάλινγκραντ και έφτασε στο Βερτιάτσι. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ο τιτάνιος αγώνας των αμυνομένων σπίτι το σπίτι και δρόμο το δρόμο που οδήγησε στη συντριβή της ναζιστικής χολέρας. Δεύτερον: Ήταν 23 Αυγουστου 1943 όταν λήγει η τιτανομαχία του Κουρσκ. Ο Κόκκινος στρατός στη μεγαλύτερη  μάχη τεθωρακισμένων που έγινε ποτέ τσακίζει τους ναζί.

Υστερόγραφο 4ο: Τί νόημα έχει να γυρνάμε τόσο πίσω στην Ιστορία, θα ρωτήσει ο καλόπιστος φίλος. Είναι απλό: Όταν μιλάμε για την Ιστορία μιλάμε για το σήμερα, για το τώρα. Γιατί η Ιστορία – φίλε μου καλέ – είναι η πολιτική του παρελθόντος. Που σημαίνει ότι η σημερινή πολιτική δεν είναι τίποτα λιγότερο από την Ιστορία του μέλλοντος. Και, συνεπώς, αναλογεί στον καθένα μας το δικό του μερίδιο ευθύνης για το πως θα γραφτεί, αφού – άλλωστε – ήδη γράφεται πάνω στην πλάτη τη δική μας και των παιδιών μας.

imerodromos.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακάλυψαν τον κοντινότερο πλανήτη που θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή

Επιστήμη 

Ο Proxima b είναι 50 τρισ. μίλια πιο κοντά από τον πλανήτη που οι επιστήμονες μέχρι τώρα θεωρούσαν ως τον πλησιέστερο που θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή (PHOTO ILLUSTRATION : ESO: M. KORNMESSER)

Η ανακάλυψη ενός πλανήτη δημιουργεί σχεδόν πάντα τεράστιο ενδιαφέρον και εδώ και αρκετές μέρες κυκλοφορούσε μια είδηση που έκανε λόγο για έναν ένα δυνητικά κατοικήσιμο πλανήτη σε περιστροφή γύρω από το πλησιέστερο αστέρι στον ήλιο μας, τον ερυθρό νάνο που ονομάζεται Proxima Centauri.

Σήμερα, η επιστημονική ομάδα που δημοσίευσε την έκθεσή της στο Nature, επιβεβαιώνει την τεράστια αστρονομική ανακάλυψη. Ένας βραχώδης πλανήτης που θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή βρέθηκε και είναι τόσο κοντά που μια διαστημική αποστολή θα μπορούσε να ταξιδέψει ως εκεί. Ο νέος κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερος από τη Γη και βρίσκεται περίπου τέσσερα έτη φωτός μακριά, σε τροχιά γύρω από το Proxima Centauri. Ως εκ τούτου, είναι το πιο εύκολο να μελετηθεί και να ερευνηθεί από οποιαδήποτε «δεύτερη Γη» που έχει ποτέ ανακαλυφθεί. Επιπλέον, σύμφωνα με τα δεδομένα ως τώρα, φέρεται να έχει ιδανικές συνθήκες για ανάπτυξη και φιλοξενία εξωγήινης ζωής.


O πλανήτης, είναι αρκετά κοντά ώστε οι μελλοντικές γενιές θα μπορούσαν να ταξιδέψουν εκεί, σε μια αποστολή που θα περιλαμβάνει ρομποτικούς ανιχνευτές ενώ η κοντινή απόσταση θα μπορούσε ίσως να τον κάνει ένα νέο σπίτι για τους ταξιδιώτες από τη Γη.

Οι επιστήμονες ελπίζουν να είναι σε θέση να εξερευνήσουν τον πλανήτη περισσότερο για να διαπιστώσουν αν υπάρχει ίχνος ζωής. Ο πλανήτης βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την κατοικήσιμη ζώνη του ήλιου του, πράγμα που σημαίνει ότι διατηρεί τη σωστή απόσταση για να είναι σε θέση να υποστηρίξει ζωή.

Ο Δρ Guillem Anglada-Escudé, από το Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου, ο οποίος καθοδήγησε μια διεθνή ομάδα των περίπου 30 αστρονόμων, δήλωσε πως ο εντοπισμός του ήταν μια εμπειρία ζωής, και πως είναι αποτέλεσμα αφοσίωσης και πάθους μιας ομάδας διεθνών ερευνητών.

Η ασυνήθιστα κοντινή τροχιά του Proxima b είναι στην πραγματικότητα μια ιδανική θέση για τον πλανήτη. Ο Proxima Centauri είναι ένας ψυχρός ερυθρός νάνος, πολύ μικρότερος και πολύ πιο θαμπός από τον Ήλιο. Οπότε η "κατοικίσιμη ζώνη" του- η περιοχή γύρω από τον αστέρα όπου οι θερμοκρασίες είναι σωστές για την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή στην επιφάνεια ενός πλανήτη- είναι πολύ πιο κοντά στον αστέρα από ότι είναι στον δικό μας Ήλιο. Και ο Proxima b είναι σε αυτήν την περιοχή. Αυτό είναι σημαντικό, δεδομένου πως το το νερό σε υγρή μορφή είναι βασικό συστατικό για τη ζωή εδώ στη Γη- αν ο Proxima b έχει νερό σε υγρή μορφή, είναι πιθανό ο πλανήτης να μπορεί να υποστηρίξει επίσης ζωή. Και μιας που είναι τόσο κοντά σε εμάς, θα μπορούσε να γίνει κορυφαίος υποψήφιος στην αναζήτηση για εξωγήινη ζωή μακριά από το ηλιακό μας σύστημα.

Ο ερυθρός νάνος Proxima Centauri (φωτογραφία από σύνθεση του Digitized Sky Survey 2)

"Είναι πραγματικά συναρπαστικό. Λόγω της εγγύτητας, δεν μπορεί να γίνει καλύτερο", λέει ο Michael Endl, ερευνητής επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν, που επίσης εργάστηκε στη μελέτη.

Αστρονόμοι μαζί με το παρατηρητήριο European Southern Observatory ανακάλυψαν τον πλανήτη μετά από συνεχή παρακολούθηση του Proxima Centauri κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 2016, στο πλαίσιο προγράμματος με όνομα Pale Red Dot. Ωστόσο δεν είδαν τον πλανήτη απευθείας. Αντ' αυτού, συμπέραναν την ύπαρξη του πλανήτη βάσει του πώς κινείται ο Proxima Centauri.

"Αν περαιτέρω έρευνα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι συνθήκες της ατμόσφαιρας του πλανήτη είναι κατάλληλες για την ύπαρξη ζωής, αυτό θα είναι αναμφισβήτητα μια από τις σημαντικότερες αστρονομικές ανακαλύψεις που έχουν γίνει ποτέ" επισημαίνει ο Dr John Barnes, του Open University, που επίσης συμμετείχε στην έκθεση. Ωστόσο σημειώνει πως αυτό είναι κάτι που μπορεί να αργήσει πολύ - ίσως και όταν οι ίδιοι οι επιστήμονες που ανακάλυψαν τον Proxima b, θα έχουν πεθάνει.

BBC: Γιατί είναι τόσο συναρπαστική η ανακάλυψη αυτού του πλανήτη



Με πληροφορίες από Nature, Ιndependent, Τhe Verge, ΒΒC

Πηγή: www.lifo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι επικίνδυνα δώρα στους Ολυμπιονίκες!

Κώστας Κάππας


Ηλικίες των Ολυμπιονικών μας και σε παρένθεση το προσδόκιμο ζωής τους (πόσα χρόνια αναμένεται θεωρητικά να ζήσουν επιπλέον), με δεδομένο ότι οι ελληνίδες ζουν κατά μέσον όρο 83 χρόνια και οι έλληνες 78 χρόνια: Λευτέρης Πετρούνιας 25 ετών (+53), Κατερίνα Στεφανίδη 26 ετών (+57), Σπύρος Γιαννιώτης 36 ετών (+42), Παναγιώτης Μάντης 34 ετών (+44), Παύλος Καγιαλής 32 ετών (+46), Άννα Κορακάκη 20 ετών (+63).

Τα παιδιά αυτά θα ζήσουν, όπως τους εύχομαι ολόψυχα, δεκάδες χρόνια ακόμη και ήδη κατάφεραν να δείξουν σπάνιο αθλητικό ταλέντο, επιμονή, θέληση, αντοχή, σεμνότητα στις δηλώσεις τους και ο Γιαννιώτης ήθος με την απόφασή του να μην κάνει ένσταση για το χρυσό μετάλλιο. Η Πολιτεία τους τίμησε με κότινο, βράβευση, δόξα, υποθέτω και με χρήματα και ίσως αργότερα με κάποια πρόσληψη ή αντιμισθία ώστε να συνεχίσουν απερίσπαστοι το σπουδαίο έργο τους.

Όπως και παλαιότερα, κάποιοι Δήμοι (συνήθως της γενέτειρας του Ολυμπιονίκη) αποφάσισαν να δώσουν το όνομα του αθλητή σε στάδιο, δρόμο ή πολιτιστικό κέντρο της επικράτειάς τους. Γιατί; 1000 λόγοι. Μεταξύ αυτών, για να διατρανωθεί το ποιόν των παλληκαριών που βγάζει η περιοχή. Για να είναι περήφανοι οι κάτοικοι. Για να παραδειγματίζονται οι νέοι και να ασπάζονται τα ιδανικά του αθλητισμού.

Το όνομα του αθλητή στην δομή όμως δίνεται για πάντα. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα, για όσους είχαν την ιδέα της ονοματοδοσίας:

Πως θεώρησαν ότι ο αθλητής, ο οποίος έχει διανύσει μόνο το ένα τρίτο της ζωής του θα είναι και στο μέλλον αυτός που είναι τώρα; Γιατί στα υπόλοιπα 40 με 60 χρόνια που θα ζήσει (!) ο αθλητής να παλέψει για την υστεροφημία του, όταν την εξασφάλισε αυτόματα; Τι θα πουν στην νεολαία περί ήθους και παραδείγματος, εάν αργότερα λυγίσει και κλέψει, σκοτώσει, εξαπατήσει, κ.λπ., κ.λπ.; Ας μην ξεχνάμε ότι πλην Γιαννιώτη ως ένα βαθμό, οι υπόλοιποι δεν είχαν την ευκαιρία παρά να δείξουν ελπιδοφόρα μεν αλλά μόνο ψήγματα του ήθους τους. Εάν πάρουν τα πάντα σήμερα (λεφτά, δόξα, υστεροφημία) μήπως το μήνυμα στην νεολαία είναι “άρπαξε ότι μπορείς άμεσα και σίγουρα και άσε τα μακροπρόθεσμα σχέδια για τους χαζούς και τους ονειροπόλους!”; Τι επεδίωκαν οι εμπνευστές των Αγώνων, οι πρόγονοί μας, με τις λιτές παροχές τους στους Ολυμπιονίκες; Φιλοσόφησαν ποτέ οι σημερινοί επαΐοντες επ’ αυτού;

Υποστηρίζω σθεναρά ότι οι επιβραβεύσεις στους Ολυμπιονίκες πρέπει να είναι τόσο προσωρινές όσο είναι η ζωή τους σε αυτόν τον κόσμο. Για να περάσουν στον κόσμο των Αθανάτων (ονοματοδοσία πλοίων, δρόμων, σταδίων, κ.α.) αυτό πρέπει να γίνεται μετά θάνατον, ώστε ο Ολυμπιονίκης να γνωρίζει ότι πρέπει να παλεύει στην υπόλοιπη ζωή του για την υστεροφημία του, διαπαιδαγωγώντας την νεολαία και με το προσωπικό του παράδειγμα. Εάν δεν το κάνουμε, κινδυνεύουμε (έστω και σε μικρό ποσοστό) να βρεθούμε με ‘φτιαγμένα’ πλοία, μεθυσμένα στάδια και κακόφημους δρόμους.…

ArtiNews.gr
Διαβάστε Περισσότερα »