Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Το δούλεμα

Στάθης


Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το δούλεμα είναι ένα εθνικό σπορ στο οποίον οι Έλληνες επιδίδονται στους καφενέδες της επικράτειας (τους) από τότε που ο Δευκαλίων πέταγε πίσω του πέτρες κι εκείνες γίνονταν άνθρωποι. Ως φαίνεται από τότε την έχουμε την πετριά μας.

Φιλοπαίγμων λαός οι Έλληνες (και σε ορισμένες περιοχές, όπως τα Επτάνησα, ημίτρελος) έχει το αλληλοδουλεύεσθαι σε μεγάλη περιωπή. Ποτέ όμως άλλοτε έως τώρα δεν υπήρξε κυβέρνηση που να έχει αναγάγει το δούλεμα σε τέχνη ζηλευτή ακόμα και από τους θεούς.

Για παράδειγμα ο κ. Φίλης καλεί «σε επαγρύπνηση τον ΣΥΡΙΖΑ για τους πλειστηριασμούς» (που θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ)! – 3.000 τον μήνα προβλέπονται, 36.000 τον χρόνο, των οικιών ημών εμπιπραμένων, θα καεί το πελεκούδι.

Για την απίσχναση της ΔΕΗ (άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ λέει): «Ανατρέψτε τον νόμο» (που εγώ θα ψηφίσω). Απομουρλαίνονται.

Ευτυχώς που πλέον για τις μούντζες προβλέπεται πρόστιμο! Κι επειδή τα οικονομικά του έθνους δεν είναι ανθηρά, οι μούντζες θα εκτοξεύονται κατ’ οικονομίαν.

Αλλιώς θα πήγαινε η μούντζα σύννεφο. Δημιουργώντας ένα υπερπλεόνασμα. Από το οποίο όλοι θα είχαμε το μέρισμά μας.

Δούλεμα - μούντζα - μέρισμα!

Δεν είναι κι άσχημα…



Από το «πειρατικό του Στάθη», στο Ποντίκι, 7-12-2017

Πηγή: topontiki.gr



Στάθης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο πανταχόθεν αμφισβητούμενος Τραμπ αντεπιτίθεται

Του Ερρίκου Φινάλη


Η διακήρυξή του για την Ιερουσαλήμ βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή, και όχι μόνο


H διακήρυξη του Τραμπ ότι αναγνωρίζει ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους την Ιερουσαλήμ εισάγει τη Μέση Ανατολή, αλλά και τη διεθνή αντιπαράθεση μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων, σε μια νέα και ακόμη πιο επικίνδυνη φάση. Είναι φυσικά δύσκολο να προβλεφθούν οι επικείμενες αντιδράσεις των διαφόρων χωρών και λαών που επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα από την πρόκληση του Τραμπ, ο οποίος επιχειρεί με τέτοιου είδους τυχοδιωκτισμούς να διαφύγει από τις πιέσεις που του ασκούνται εντός και εκτός ΗΠΑ. Αλλά είναι ταυτόχρονα σίγουρο ότι αυξάνεται η πιθανότητα η Μέση Ανατολή να περάσει, από τις συρράξεις δι’ αντιπροσώπων, σε μια απευθείας σύγκρουση μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων. Εάν μάλιστα αυτό οδηγήσει και σε άμεση εμπλοκή των «μεγάλων», ο κίνδυνος πολέμου θα ξεφύγει από τα όρια της πολύπαθης Μέσης Ανατολής

Ειρηνευτική διαδικασία, σκίτσο του Vasco Gargalo

Διακηρύττοντας ότι πρωτεύουσα του Ισραήλ είναι η κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, ο Τραμπ υλοποίησε μία ακόμη (την πιο προκλητική) από τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά στους πολεμοχαρείς υποστηρικτές και χρηματοδότες του – με πρώτους τους φανατικούς δισεκατομμυριούχους υποστηρικτές του δόγματος «Πρώτα το Ισραήλ»*. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια μεμονωμένη εξέλιξη ούτε για καπρίτσιο του Αμερικανού προέδρου. Είναι μια ενέργεια που δεν θα προσπεραστεί γρήγορα από άλλες εξελίξεις, ούτε θα θαμπώσει με τον καιρό.

Η ενθουσιώδης υποδοχή αυτής της απόφασης από τον ακροδεξιό (και εξίσου στριμωγμένο με τον Τραμπ στο εσωτερικό του) ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου δείχνει ότι και από πλευράς του κατοχικού κράτους είχαν προϋπολογιστεί οι επιπτώσεις μιας τέτοιας κίνησης. Και προφανώς εκτιμήθηκε ότι είναι προς το συμφέρον του να γίνει τώρα, κι ας ανατινάζει τις προσχηματικές γέφυρες με τους αντιπάλους του, που διατηρούνταν στα λόγια, για τα μάτια του κόσμου. Δηλαδή η διακήρυξη Τραμπ σαφώς δεν ήταν έκπληξη για το ισραηλινό καθεστώς.

Θα χρειαστεί βέβαια να περάσουν πολλά χρόνια πριν μάθουμε τι προηγήθηκε στο παρασκήνιο μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ (αλλά και με τους «εγγυητές» Ιορδανούς και άλλους αντιδραστικούς Άραβες). Οπωσδήποτε όμως οι ισραηλινοί μέτρησαν τις αδυναμίες του αραβικού κόσμου, ανέλυσαν τις κοσμογονικές αλλαγές που έχουν επέλθει σε όλη τη Μέση Ανατολή –αλλαγές με μονιμοποιημένα πλέον χαρακτηριστικά– και σχεδίασαν συνειδητά και από κοινού με τον Αμερικανό πρόεδρο αυτήν την κίνηση. Κίνηση που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες μιας γενικευμένης σύρραξης, για την οποία το Ισραήλ θεωρεί ότι είναι προετοιμασμένο. Ή τουλάχιστον δεν είναι διατεθειμένο να κάνει την παραμικρή παραχώρηση για να την αποφύγει…

Με Ισραήλ και Σαουδάραβες κατά του Ιράν


Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι τόσο ρευστή ώστε είναι δύσκολο να εντοπιστεί με σιγουριά ποιες αλλαγές είναι οριστικές. Αλλά η αίσθηση ότι η σημερινή Μέση Ανατολή δεν θυμίζει σε τίποτα αυτήν που υπήρχε πριν μόλις 5-10 χρόνια είναι δικαιολογημένη. Και μόνο η ήττα του Ισλαμικού Κράτους αρκεί για να αποκτήσει βάση η εκτίμηση ότι η ευρύτερη περιοχή σταδιακά ξεφεύγει από την ενδομουσουλμανική σύγκρουση μεταξύ σουνιτών και σιιτών, και με όλο και μεγαλύτερη σαφήνεια «επανέρχεται» στην παραδοσιακή βασική αντίθεση που τη διαπερνούσε: την αντιπαράθεση μεταξύ του κατοχικού Ισραήλ και του Παλαιστινιακού λαού. Πίσω από την οποία υποβόσκει η διαχρονική και εμμονική φιλοδοξία των ΗΠΑ, φυσικά και του Ισραήλ, να ξεδοντιάσουν μια και καλή το Ιράν.

Στην απόφαση του Τραμπ δεν βάρυνε μόνο η ανάγκη να ξεφύγει από τα σχέδια εκ των ένδον ανατροπής του (στο παρακείμενο πλαίσιο αναφερόμαστε στη σπουδαιότητα αυτής της πτυχής). Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η διαπίστωση ότι η πολύχρονη εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή κατέληξε σε ταπεινωτική αποτυχία, με κερασάκι στην τούρτα την απώλεια του Ιράκ προς όφελος του σιιτικού μπλοκ. Έτσι υπήρξε εκ νέου επένδυση σε δύο παραδοσιακούς μεσανατολικούς συμμάχους των ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, στους οποίους η Ουάσιγκτον ποντάρει για την υλοποίηση των σχεδιασμών της. Και φυσικά στοχοποιήθηκε και πάλι το «διαβολικό Ιράν», όπως έδειξε και η προηγούμενη σημαντική κίνηση του Τραμπ (η καταγγελία της πολυμερούς συμφωνίας του 2015 για το σταμάτημα του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης), ακόμη κι αν αυτό έφερε απέναντί του όχι μόνο τη Ρωσία και την Κίνα αλλά και τους Δυτικούς συμμάχους του.

Αλλεπάλληλες αποτυχίες και διαρκής κλιμάκωση


Οι νέες τριγωνικές συμμαχίες που συμπήχθηκαν στην τελευταία φάση της συριακής σύγκρουσης, με τη στενή συνεργασία Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας, μπορεί να έχουν πρόσκαιρο και ρευστό χαρακτήρα – ιδίως όσον αφορά την Άγκυρα. Συνέβαλαν όμως καθοριστικά στην αποτυχία των αμερικανικών σχεδιασμών και στην εδραίωση του σιιτικού τόξου που ξεκινά από την Τεχεράνη και, μέσω Βαγδάτης και Δαμασκού, φτάνει στη Βηρυτό. Ό,τι κι αν δοκίμασαν, οι Τραμπ και Νετανιάχου δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν αυτήν την απειλητική για τις βλέψεις τους εξέλιξη. Ένα μόνο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η (αποτυχημένη) απόπειρα δια της βίας «παραίτησης» του Λιβανέζου πρωθυπουργού από τους Σαουδάραβες πάτρωνές του, ώστε να προκληθεί αναταραχή στο Λίβανο και να εξαναγκαστεί έτσι η Χεζμπολά σε αναδίπλωση.

Έτσι ο Τραμπ κλιμάκωσε, σχεδόν από τη στιγμή που ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ, τις απαντήσεις του σε όλο αυτό το γαϊτανάκι των ανεπιθύμητων και δυσάρεστων για την αμερικανική υπερδύναμη εξελίξεων. Ξεκίνησε διορίζοντας τα πιο απίθανα πολεμοχαρή γεράκια στις πλέον ευαίσθητες θέσεις, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την τοποθέτηση ως Αμερικανού πρέσβη στο Ισραήλ ενός φανατικού σιωνιστή και υποστηρικτή των παράνομων εβραϊκών εποικισμών, του Ντέιβιντ Φρίντμαν, και ως συμβούλου εξωτερικής πολιτικής και «διαμεσολαβητή» μεταξύ Νετανιάχου και Αμπάς του γαμπρού του Τζάρεντ Κούσνερ, που μέρα-νύχτα ονειρεύεται να βομβαρδίσει την Τεχεράνη.

Συνέχισε με… συμβολικές κινήσεις, όπως η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη «φιλοπαλαιστινιακή» UNESCO και η ποινικοποίηση της υποστήριξης της διεθνούς εκστρατείας μποϊκοτάζ, αποεπένδυσης και κυρώσεων (BDS) κατά του Ισραήλ (η Νίκι Χέιλι, την οποία διόρισε ως πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, ήταν η πρώτη κυβερνήτης πολιτείας των ΗΠΑ που ποινικοποίησε τη συμμετοχή στο ειρηνικό κίνημα BDS). Ανέβηκε ένα ποιοτικά ψηλότερο σκαλοπάτι καταγγέλλοντας την πολυμερή συμφωνία με το Ιράν και αρνούμενος να καταδικάσει έστω και φραστικά τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς. Και τώρα «χτύπησε κόκκινο» διακηρύσσοντας ότι η Ιερουσαλήμ, διεθνώς αναγνωρισμένη ως κατεχόμενο έδαφος, ανήκει στο Ισραήλ.

Προσωρινά αμήχανες αντιδράσεις


Ο άμεσος ξεσηκωμός των Παλαιστινίων ήταν αναμενόμενος. Για την ώρα η λεγόμενη διεθνής κοινότητα παρατηρεί αν και πόσο βίαιη μορφή θα πάρει τις επόμενες μέρες και εβδομάδες, με τους επιφανέστερους εκπροσώπους της να «συμβουλεύουν» και να «εύχονται» να περιοριστεί σε… ειρηνικές κινητοποιήσεις «ώστε να μην υπάρξει περαιτέρω επικίνδυνη αποσταθεροποίηση». Προτείνουν δηλαδή στους Παλαιστίνιους να διαμαρτυρηθούν κόσμια και να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα την πρόκληση του Τραμπ και τις σφαίρες του κατοχικού ισραηλινού στρατού. Δημοκρατία έχουμε, μπορεί να ονειρεύεται ο καθένας ό,τι θέλει.

Τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα, πάντως, ήδη αυτοπεριορίστηκαν στην κοσμιότητα, καταδικάζοντας βέβαια αυτήν την «αχρείαστη και αντιπαραγωγική» απόφαση του Τραμπ. Πράγματι, ένα προσβλητικό και ταπεινωτικό χαστούκι στους αραβικούς λαούς ήταν το τελευταίο που χρειάζονταν οι συνένοχοι του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού. Το γεγονός ότι ακόμη κι οι πιο ξεδιάντροποι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον (από τον Σαουδάραβα μονάρχη και τον Αιγύπτιο δικτάτορα ως τη μαριονέτα που λέγεται Αμπάς και τον Ιορδανό βασιλιά) αναγκάστηκαν να ψελλίσουν καταδίκες, δείχνει πόσο προκλητική ήταν η διακήρυξη που χαρίζει την Ιερουσαλήμ στο κατοχικό κράτος. Δεν αποκλείεται μάλιστα κάποιοι από αυτούς (για παράδειγμα ο πιο… άτυχος απ’ όλους, ο Ιορδανός βασιλιάς, που υποτίθεται ότι είναι «εγγυητής» του στάτους της Ιερουσαλήμ) να διαφοροποιηθούν και πιο ουσιαστικά.

Το ίδιο ισχύει και για τους Δυτικούς συμμάχους της Ουάσιγκτον, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την αντίδραση της Βρετανής πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, η οποία για πρώτη φορά απέσυρε τόσο καθαρά την παραδοσιακή υποστήριξή της προς τον υπερατλαντικό ξάδελφό της. Αναμενόμενες οι αντιδράσεις και των υπόλοιπων Ευρωπαίων (πιο έντονες κι από αυτές που εκδήλωσαν όσον αφορά τον κίνδυνο ακύρωσης της συμφωνίας με το Ιράν), που εκτός των άλλων φοβούνται ότι θα είναι οι πρώτοι που θα πληρώσουν την οργισμένη νύφη του ισλαμικού κόσμου… Και φυσικά υπάρχει πάντα ο απρόβλεπτος τουρκικός παράγοντας, που είναι πολύ πιθανό να επιχειρήσει (όπως και στο παρελθόν) μια πιο δραστήρια παρέμβαση από τις απλές καταδίκες, δράττοντας την ευκαιρία να προωθήσει τα ιδιαίτερα συμφέροντά του και να επαναβεβαιώσει το ρόλο του «πατέρα» του μουσουλμανικού κόσμου.

Ενισχύεται η βασική τάση για πόλεμο…


Σε κάθε περίπτωση, η σχετική αμηχανία των πρώτων ωρών και ημερών μετά τη διακήρυξη του Τραμπ θα αντικατασταθεί γρήγορα από πιο «απτές» εξελίξεις και από νέες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Νέες διασπάσεις θα διαπεράσουν τον αραβικό κόσμο, νέες συμμαχίες θα συμπηχθούν, και οι εμπλοκές (μεταξύ των οποίων και ένα πιθανό νέο κύμα τρομοκρατικών ενεργειών) θα γίνουν σύντομα αισθητές και εκτός Μέσης Ανατολής. Με δεδομένη τη ρευστότητα, δεν μπορούν να γίνουν συγκεκριμένες προβλέψεις – πέρα από την εκτίμηση ότι ενισχύεται η βασική τάση προς μια γενικευμένη αντιπαράθεση (είναι κι αυτός ένας όρος για όποιους δεν θέλουν να σκέφτονται τη λέξη «πόλεμος»), όχι πια μέσω αντιπροσώπων…

Πέρα από τους περιφερειακούς παίκτες, οι ΗΠΑ και η Ρωσία νιώθουν πιο κοντά τα χνώτα η μία της άλλης, σε ένα ακόμη ανοιχτό μέτωπο. Η έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την οποία ζήτησαν 8 από τα 15 μέλη του (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Σουηδία, Αίγυπτος, Βολιβία και Ουρουγουάη – Ρωσία και Κίνα δεν χρειάστηκε να κάνουν τον κόπο…), δείχνει αυτό που τα συστημικά ΜΜΕ ευγενικά αποκαλούν «ανησυχία της διεθνούς κοινότητας». Όλες οι μεγάλες δυνάμεις, περιλαμβανομένων των λοιπών Δυτικών, έλπιζαν σε μια κάποια διευθέτηση του ζητήματος της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Αυτό όχι μόνο δεν συνέβη αλλά, μετά το επιπλέον λάδι που έριξε στη μεσανατολική φωτιά ο Τραμπ, τώρα αναγκάζονται να αναπροσανατολιστούν και να σχεδιάσουν τη νέα στάση τους. * Βλ. άρθρο του Τζέιμς Πέτρας στο φύλλο 380, σελ. 18.

PFLP: Η χαριστική βολή στη «λύση» των δύο κρατών


Η Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου είναι μια σημαντική επέτειος. Τέτοια μέρα πριν 50 χρόνια γεννήθηκε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), που γρήγορα αναδείχθηκε στη σημαντικότερη δύναμη της Παλαιστινιακής Αριστεράς και σε υπόδειγμα διαχρονικής Αντίστασης. Το PFLP υιοθέτησε τη γραμμή του αντάρτικου λαϊκού πολέμου, καθιστώντας διεθνώς γνωστή την Παλαιστινιακή υπόθεση και εμφυσώντας κουράγιο σε όλους τους λαούς, χωρίς να συνθηκολογήσει – ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες. Αμέσως μετά τη διακήρυξη του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, η ηγεσία του εξέδωσε την ακόλουθη δήλωση:

«Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης θεωρεί τη διακήρυξη του προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ κήρυξη πολέμου εναντίον του Παλαιστινιακού Λαού και των δικαιωμάτων του. Η διακήρυξη αυτή καθιστά σαφή τη θέση των ΗΠΑ ως οντότητας εχθρικής προς το λαό μας και ως συνεργάτη του σιωνιστικού κράτους στα εγκλήματά του. Ως τέτοια οντότητα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι ΗΠΑ.

Επιπλέον, το Μέτωπο εκτιμά ότι ο Τραμπ έδωσε τη χαριστική βολή στη λεγόμενη λύση των δύο κρατών και στην αυταπάτη της ειρηνευτικής διαδικασίας. Καλεί επομένως την Παλαιστινιακή ηγεσία να εξάγει τα αναγκαία διδάγματα από την καταστροφική εμπειρία της στήριξης σε διαπραγματεύσεις και στην αμερικανική κυριαρχία, και να ανακοινώσει την άμεση αποχώρησή της από τη συμφωνία του Όσλο και όλες τις εξ αυτής παραγόμενες δεσμεύσεις.

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης καλεί τις Παλαιστινιακές μάζες και τις οργανώσεις τους να ενώσουν τις προσπάθειές τους και να απαντήσουν συλλογικά, έμπρακτα και δυναμικά σε αυτήν την απόφαση, κλιμακώνοντας την ορμητικότητα του λαϊκού κινήματος. Η μάχη για την Ιερουσαλήμ είναι μάχη για όλη την Παλαιστίνη. Για εμάς η Χάιφα, η Σαφάντ, η Γιάφα, η Γάζα, η Ραμάλα, κάθε πόλη και κάθε χωριό της Παλαιστίνης, είναι Ιερουσαλήμ.

Παραπέρα, το Μέτωπο υπογραμμίζει εμφατικά την ανάγκη να αντιμετωπιστεί το τρίγωνο της συνομωσίας ενάντια στην Ιερουσαλήμ και την Παλαιστίνη, ενάντια στα δικαιώματα του Παλαιστινιακού και Αραβικού λαού. Το τρίγωνο αυτό απαρτίζεται από τον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και τα αραβικά αντιδραστικά καθεστώτα, και εναντίον τους πρέπει να ανοιχτούν οι κατάλληλες επιλογές αντίστασης.

Είναι επίσης σαφές ότι οι αραβικές μάζες απορρίπτουν σαφώς την απόφαση του Τραμπ, η οποία αποσαφηνίζει περαιτέρω τη φύση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως κύριου σπόνσορα του σιωνιστικού τρόμου στην περιοχή, που διαρκώς προσπαθεί να τη λαμπαδιάσει ώστε να διατηρήσει την ηγεμονία του. Η Ιερουσαλήμ είναι και θα παραμείνει για πάντα η πρωτεύουσα του Παλαιστινιακού λαού και του Παλαιστινιακού κράτους. Η ιμπεριαλιστική-σιωνιστική συμμαχία δεν θα καταφέρει να εξαλείψει την Αραβική ταυτότητα της πόλης, ούτε τη θέση της στον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο.»

Πόσα ανοιχτά μέτωπα αντέχει η αλληλοσπαρασσόμενη Ουάσιγκτον;


Η επιλογή του Τραμπ να δυναμιτίσει την κατεχόμενη Παλαιστίνη και να φιτιλιάσει για τα καλά τη Μέση Ανατολή δεν οφείλεται μονάχα στις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει έναντι του ακραίου σιωνιστικού λόμπι που τον στήριξε, και απαιτούσε εδώ και καιρό να «εξοφληθεί» πλήρως. Σχετίζεται και με τη διαρκή υπονόμευσή του από το παραδοσιακό πολιτικό και μιντιακό σύστημα της Ουάσιγκτον (και συνολικά από το «μπλοκ της παγκοσμιοποίησης»), γεγονός που αντανακλά τη σκληρή διαμάχη στο εσωτερικό του βορειοαμερικανικού κατεστημένου για τον προσανατολισμό που πρέπει να υιοθετήσουν οι ΗΠΑ – και μάλιστα όταν γίνεται εμφανής η αδυναμία τους να επιβάλουν τις επιδιώξεις τους στη διεθνή αρένα. Αυτή η υπονόμευση αντανακλάται ακόμη και στο εσωτερικό της κυβέρνησής «του», με τις διαρκείς και δημόσιες διαφοροποιήσεις ιδίως των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας.

Παίρνει όμως παροξυσμικές μορφές με τη διερεύνηση του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ (αλλά και του ίδιου) για «κρυφές και ιδιοτελείς συνδιαλλαγές» με τη Ρωσία του Πούτιν, κατηγορίες που πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στην προεκλογική καμπάνια. Αλλά ποτέ άλλοτε στην ιστορία των ΗΠΑ δεν συνέχισε να αμφισβητείται έτσι ένας πρόεδρος αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του. Η επιλογή για την Ιερουσαλήμ μπορεί λοιπόν να ερμηνευθεί και ως ανάληψη ενός ακόμη ρίσκου ώστε να μειωθεί η πίεση και να ανακοπεί η απόπειρα ανατροπής ου. Το ζήτημα είναι ότι έτσι ο Τραμπ ανοίγει διάπλατα ένα ακόμη μεγάλο μέτωπο, δίπλα σ’ αυτά της διαρκούς αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και στην εκρηκτική κατάσταση που προκαλεί η πολιτική του και στην κορεατική χερσόνησο (χωρίς να υπολογίζονται πολλά ακόμη ανοιχτά «δευτερεύοντα» μέτωπα, στη Λατινική Αμερική και αλλού). Είναι αμφίβολο αν οι ΗΠΑ –πόσο μάλλον ο Τραμπ– μπορούν να διεξάγουν ταυτόχρονα τόσες αναμετρήσεις.

Πηγή: e-dromos.gr



Ερρίκος Φινάλης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Έχω δικαιώματα; Από πότε;

Του Κώστα Γιαννιώτη


Στις 10 Δεκεμβρίου, η «ανθρωπότητα» όρισε να γιορτάζει την ημέρα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»!

Χαράς ευαγγέλια!!

Κάτι τέτοιες μέρες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, από τα γεννοφάσκια μας, μας έμαθαν το ποιηματάκι ότι... «τα δικαιώματά μας τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου»! 

Δίκαιο και σωστό το... αληθοφανές!

Δίκαιο και σωστό, γιατί ποτέ δεν μας άφησαν να βάλουμε την κρίση να μετρήσει και να ζυγίσει την αλήθεια και τη... φτιασιδωμένη αλήθεια!

Ποτέ δεν μας είπαν ότι δικαιώματα έχω εγώ, αλλά δικαιώματα έχει και ο κάθε τραπεζίτης και βιομήχανος, που ορίζει κυβερνήσεις, «δικαιοσύνη» και νόμους!

Ότι είναι αυτός  που βάζει τους πασσάλους στο οικόπεδο της σημερινής κοινωνίας, καθορίζοντας τα όρια της ελευθερίας του, αφήνοντας για μένα, σαν  οικόπεδο, το χώρο που χωρά ένα σκυλόσπιτο και τίποτε παραπάνω!!

Ότι είναι αυτός που έχει το μαχαίρι και κόβει την πίτα στα μέτρα που γουστάρει!

Και σε καλεί να γιορτάσεις κι εσύ, επειδή σου επέτρεψε να γλείψεις το ταψί με τα απομεινάρια της πίτας που περιδρόμιασε!

«Δικαίωμα» το δικό του, «δικαίωμα» και το δικό σου!

Γι` αυτό γιορτάζει σήμερα!

Γιορτάζει η «ανθρωπότητα» για τα δικαιώματα των παιδιών της Υεμένης, της Παλαιστίνης, και τόσων άλλων περιοχών του πλανήτη, που έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να βιώνουν το θάνατο ανά πάσα στιγμή, σε αντίθεση με τα δύσμοιρα παιδιά των απανταχού εχόντων και αρχόντων, που περιμένουν, υποφέροντας βαρυστομαχιασμένα και μέσα στην κάψα των κλιματιστικών, κάποιον χοντρούλη κύριο εποχούμενο σε έλκηθρο, να τους φέρει κάτι ξενέρωτα i phone, να σκοτώνουν την ανία τους και να ξεχνούν τη δυστυχία τους!

Γιορτάζει η «ανθρωπότητα», χασκογελώντας και δείχνοντας τα σάπια δόντια της, μπροστά στις οθόνες που φεγγοβολούν από τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια!

Φωτάκια που δεν φτάνουν μέχρι το διπλανό σκοτεινό πεζοδρόμιο, για να φωτίσουν μια κουβέρτα σε μια σκοτεινή γωνιά που προσπαθεί να σκεπάσει το σκελετωμένο κορμί κάποιου εξαθλιωμένου άστεγου!

Ημέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Ναι! Σωστά!

Ανθρωπίνων!

Άρα, δεν είναι δική σου και δική μου γιορτή... πιθηκάκο μου!

Γιατί ο κάθε αφέντης αυτής της κοινωνίας ξεκαθάρισε από νωρίς, πως όταν μιλά για ανθρωπότητα μιλά για το σινάφι του, κι όχι για μένα και για σένα!

Εμάς μας κατέταξε στα πιθηκοειδή κι ανάλογα μας αντιμετωπίζει!

Γιατί έχει δικαιώματα και τα υπερασπίζεται!

Γιατί αυτός όρισε τα όρια του οικοπέδου του και των δικαιωμάτων του και τα περιφρουρεί!

Και μου όρισε και την ημέρα που πρέπει να γιορτάζουμε όλοι μαζί τα... «ανθρώπινα» δικαιώματά ΤΟΥ!

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Κώστας Γιαννιώτης: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η παιδαγωγική απαξίωση της εξέλιξης

Σπύρος Μανουσέλης


Εχοντας διερευνήσει στα προηγούμενα άρθρα μας τις φιλοσοφικές και κοινωνικές παραμορφώσεις της εξελικτικής θεωρίας, σκεφτήκαμε ότι θα είχε ενδιαφέρον να εξετάσουμε και τις παιδαγωγικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η διδασκαλία της.

Γιατί, 150 χρόνια μετά τη διατύπωσή της από τον Δαρβίνο, οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν, και ακόμη περισσότερο να αποδεχτούν, τη σύγχρονη εξελικτική θεωρία;

Σε ποια νοητικά και παιδαγωγικά εμπόδια προσκρούει η ευρύτερη αποδοχή της συγκεκριμένης επιστημονικής θεωρίας;

Αναζητώντας κάποιες έγκυρες απαντήσεις απευθυνθήκαμε στον Κώστα Καμπουράκη, κορυφαίο Ελληνα μελετητή των παιδαγωγικών-πολιτισμικών προβλημάτων που γεννά η διδασκαλία των επιβεβαιωμένων εξελικτικών εξηγήσεων κάθε μορφής ζωής (άρα και των ανθρώπων) και συγγραφέα τριών πολύ αξιόλογων επιστημονικών βιβλίων, ένα από τα οποία κυκλοφόρησε φέτος και στα ελληνικά.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο Κ. Καμπουράκης παρουσιάζει αναλυτικά τα διανοητικά και εκπαιδευτικά εμπόδια που αντιμετωπίζει η διδασκαλία των εξελικτικών ιδεών στην Ελλάδα και τονίζει τη ζωτική ανάγκη να διαμορφωθούν κατάλληλα καταρτισμένοι εκπαιδευτικοί.

Ο Κώστας Καμπουράκης

● Στο βιβλίο σας υποστηρίζετε ότι εκτός από τα γνωστά θρησκευτικά και συναισθηματικά εμπόδια υπάρχουν και βαθύτερα εννοιολογικά-παιδαγωγικά που καθιστούν μη αποδεκτή την εξελικτική εξήγηση της ζωής και του ανθρώπου. Ποια είναι αυτά τα εμπόδια και πώς θα τα ιεραρχούσατε;

Τα κυριότερα εννοιολογικά εμπόδια για την κατανόηση της εξέλιξης είναι η αντίληψη ότι οι διάφορες οντότητες ή αντικείμενα α) έχουν σχεδιαστεί με βάση κάποιον τελικό σκοπό και β) έχουν εσώτερες ουσίες που είναι αμετάβλητες. Αυτές οι αντιλήψεις ισχύουν απόλυτα για όλα τα τεχνουργήματα.

Για παράδειγμα, ένα τραπέζι έχει μια επίπεδη επιφάνεια ώστε να τοποθετούν οι άνθρωποι άλλα αντικείμενα επάνω της και τέσσερα πόδια ώστε να τη στηρίζουν.

Αν αφαιρέσουμε ένα ή περισσότερα πόδια, το τραπέζι πιθανώς θα πάψει να είναι λειτουργικό, αλλά η ουσία του δεν θα αλλάξει και θα εξακολουθήσει να είναι τραπέζι ακόμα και αν χρησιμοποιηθεί για κάποιον άλλο σκοπό.

Ωστόσο, έχουμε την τάση να επεκτείνουμε τον συλλογισμό αυτόν στα έμβια όντα και να σκεφτόμαστε ότι και εκείνα έχουν χαρακτηριστικά σχεδιασμένα για κάποιο σκοπό και μια εσώτερη ουσία που δεν αλλάζει.

Ετσι, η εξέλιξη μέσω φυσικών διαδικασιών, η οποία δεν έχει τελικό σκοπό και η οποία βασίζεται στη μεταβολή, καθίσταται μια εντελώς αντιδιαισθητική ιδέα.

Ας δούμε ένα παράδειγμα για την πρώτη αντίληψη: Αν σας ρωτήσω γιατί τα αεροπλάνα έχουν πτέρυγες, μια εύλογη απάντηση θα ήταν «για να πετούν».

Η απάντηση αυτή είναι απόλυτα σωστή διότι όλα τα αεροπλάνα είναι τεχνουργήματα που έχουν σχεδιαστεί κατάλληλα, έχοντας μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών τις κατάλληλες πτέρυγες για να πετούν. Αν τώρα σας ρωτήσω γιατί τα πτηνά έχουν πτέρυγες, η απάντηση που έρχεται διαισθητικά στον νου σας είναι η ίδια: «Για να πετούν».

Ωστόσο, αν σκεφτείτε λίγο περισσότερο, θα συνειδητοποιήσετε ότι οι αετοί χρησιμοποιούν τις πτέρυγες για να πετούν, αλλά οι πιγκουίνοι για να κολυμπούν και οι στρουθοκάμηλοι για τίποτα προφανές. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πολύ απλά, γιατί οι οργανισμοί δεν είναι τεχνουργήματα. Ετσι, τα χαρακτηριστικά τους δεν είναι προϊόντα έλλογου σχεδιασμού αλλά μακρόχρονων, φυσικών εξελικτικών διαδικασιών.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι τείνουμε να σκεφτόμαστε «αφύσικα» για τους οργανισμούς, παραβλέποντας ή αγνοώντας την εξελικτική τους ιστορία.

Γιατί; Πιθανώς διότι μεγαλώνουμε και ζούμε σε τεχνητά περιβάλλοντα όπου τα περισσότερα αντικείμενα είναι τεχνουργήματα, τα οποία επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους οργανισμούς.

Αυτές τις αυθόρμητες, διαισθητικές αντιλήψεις που αποτελούν εννοιολογικά εμπόδια στην κατανόηση της εξέλιξης πρέπει πρωταρχικά να αντιμετωπίσει η εκπαιδευτική διαδικασία.

● Υπάρχει, ωστόσο, και το πρόβλημα της επιστημονικής ανεπάρκειας των σχολικών παιδαγωγών που, με τη σειρά του, είναι προϊόν ελλιπούς παιδείας. Ποια θεωρείτε ότι είναι η καλύτερη εκπαιδευτική στρατηγική για την εξοικείωση των μαθητών αλλά και ευρύτερα των μη ειδικών με τις ανατρεπτικές ιδέες της εξελικτικής θεωρίας;

Δυστυχώς, η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι από τις λίγες χώρες στον ανεπτυγμένο κόσμο που δεν εστιάζει στον πιο σημαντικό παράγοντα της εκπαίδευσης: τους εκπαιδευτικούς.

Συνήθως η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο και τις πανελλαδικές εξετάσεις, ενώ οποιαδήποτε ουσιαστική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινά από το Δημοτικό Σχολείο.

Αυτό όμως που λείπει εντελώς στην Ελλάδα είναι συστηματικά, τακτικά και υποχρεωτικά προγράμματα αρχικής κατάρτισης και διά βίου επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων.

Εκτιμώ ότι η κατάσταση στην ελληνική εκπαίδευση δεν πρόκειται να βελτιωθεί αν δεν υπάρξουν τέτοια προγράμματα τα οποία θα παρέχουν ουσιαστική υποστήριξη στους εκπαιδευτικούς.

Για να καταστήσω σαφή την αναγκαιότητα των προγραμμάτων αυτών, η κατάσταση των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα σήμερα σε σχέση με τη διδασκαλία των επιστημών της φύσης αντιστοιχεί στην κατάσταση που θα υπήρχε σε μια χώρα στην οποία οι γιατροί θα πήγαιναν να εργαστούν στα νοσοκομεία έχοντας πτυχίο Ιατρικής αλλά δίχως να έχουν κάνει ιατρική ειδικότητα. Θα κατείχαν ενδεχομένως το γνωστικό αντικείμενο, αλλά δεν θα είχαν την απαραίτητη κλινική γνώση και εμπειρία.

Φυσικά αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα της ελληνικής εκπαίδευσης. Ωστόσο, θεωρώ ότι μια ουσιαστική παιδαγωγική κατάρτιση των εκπαιδευτικών θα τους έδινε γνώσεις και εμπειρίες για να αντιμετωπίσουν πολλών ειδών διδακτικά προβλήματα, όπως π.χ. το γεγονός ότι η θεωρία της εξέλιξης δεν περιλαμβάνεται στα περισσότερα μαθήματα Βιολογίας.

Εχοντας διδάξει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα όλα τα μαθήματα της Βιολογίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για 10 χρόνια, υποστηρίζω ότι το βασικό πρόβλημα σε ό,τι αφορά την εξέλιξη δεν είναι αν περιέχεται στα σχολικά βιβλία ή όχι.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν την κατάρτιση να μιλήσουν για την εξέλιξη σε κάθε ενότητα των μαθημάτων Βιολογίας που διδάσκουν και δεν έχουν την απαραίτητη γνώση του σχετικού παιδαγωγικού περιεχομένου (εννοιολογικά εμπόδια, προαντιλήψεις μαθητών κ.λπ.) προκειμένου να τη διδάξουν αποτελεσματικά. Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι να έχουμε καταρτισμένους εκπαιδευτικούς οι οποίοι θα έχουν τα μέσα να εξελιχθούν σε πεφωτισμένους δασκάλους.

● Γιατί στο βιβλίο σας, μολονότι είστε αρκετά ανεκτικός με όσους έχουν ανάγκη να πιστεύουν σε κάποια θρησκεία, καταδικάζετε απερίφραστα τους οπαδούς του Δημιουργισμού και του Ευφυούς Σχεδιασμού;

Εχω προσωπικά επιλέξει την επιστημονική γνώση ως εκείνη που καθοδηγεί τη ζωή μου και τις αποφάσεις μου. Είμαι ορθολογιστής και δεν αναζητώ καμία απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα μέσω της θρησκείας.

Θεωρώ ότι οι απαντήσεις που θα με καλύψουν θα είναι εκείνες που θα προκύψουν από τα εμπειρικά δεδομένα και τον ορθολογισμό της επιστήμης. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι χρειάζομαι κάτι άλλο, ωστόσο σέβομαι την επιλογή των ανθρώπων να αναζητήσουν τις απαντήσεις μέσω άλλων μορφών γνώσης και δέχομαι ότι υπάρχουν φιλοσοφικά και άλλα ερωτήματα στα οποία η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις.

Για παράδειγμα, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν υπερφυσικές οντότητες. Η πεποίθησή μου αυτή δεν βασίζεται απλώς στην απουσία σχετικών εμπειρικών δεδομένων για την ύπαρξη υπερφυσικών οντοτήτων, αλλά και στην ύπαρξη εμπειρικών δεδομένων για την απουσία τους, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις οι συνέπειες της ύπαρξής τους μπορούν να ελεγχθούν εμπειρικά.

Ωστόσο, δέχομαι ότι οι μέθοδοι της επιστήμης περιορίζονται στον φυσικό κόσμο και κατά συνέπεια δεν μπορούν να αποκλείσουν κατηγορηματικά την ύπαρξη του υπερφυσικού.

Ετσι, όπως ορθά επισημαίνετε, είμαι ανεκτικός στη θρησκευτική πίστη. Κι ενώ θεωρώ ότι οι οργανωμένες θρησκείες είναι αιτίες πολλών προβλημάτων και ιστορικά και στις μέρες μας, τις διακρίνω από την προσωπική θρησκεία που σχετίζεται με τις συναισθηματικές ανάγκες κάθε ανθρώπου και ιδιαίτερα την ανάγκη να πιστέψει σε κάτι. Αυτό δεν είναι πρόβλημα κατά τη γνώμη μου.

Το πρόβλημα ωστόσο προκύπτει όταν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις επιχειρούν να υποκαταστήσουν και να απορρίψουν την επιστήμη.

Αυτό επιχειρούν οι οπαδοί του Δημιουργισμού και είναι απόλυτα κατακριτέο. Με απλά λόγια, ενώ θεωρώ ότι οι θεολόγοι μπορούν να διδάσκουν ό,τι θέλουν στο μάθημα των Θρησκευτικών, αυτό δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με ό,τι διδάσκουμε στη Βιολογία, καθώς είναι άλλη μορφή γνώσης, και επιπλέον δεν μπορεί με τίποτα να συμπεριληφθεί στα μαθήματα της Βιολογίας.

Διότι αυτό θέλουν οι οπαδοί του Δημιουργισμού σε γενικές γραμμές: να διδάσκεται ο Ευφυής Σχεδιασμός ως εναλλακτική επιστημονική εξήγηση για την ενότητα και την ποικιλότητα της ζωής. Κάτι που είναι εντελώς αβάσιμο και ανορθολογικό και συνεπώς απόλυτα απορριπτέο.

● Το γεγονός ότι η επιστήμη δεν εξηγεί τα πάντα ούτε και μπορεί να προσφέρει οριστικές απαντήσεις σε όλα μας τα ερωτήματα, νομιμοποιεί το δικαίωμα στην, εξ ορισμού, μη ελέγξιμη και ανεπιβεβαίωτη θρησκευτική πίστη;

Η επιστήμη, με τον ορθολογισμό που τη διακρίνει και την εμπειρική βάση που τη στηρίζει, θεωρώ ότι είναι το πιο έγκυρο και αξιόπιστο μέσο για την κατανόηση του φυσικού κόσμου.

Η έλλειψη επιστημονικής παιδείας φαίνεται έντονα όταν πολλές φορές στη ζωή μας παίρνουμε ανορθολογικές αποφάσεις ή αποφάσεις που αγνοούν τα εμπειρικά δεδομένα.

Ωστόσο, όπως προείπα, σέβομαι τη συναισθηματική ανάγκη κάθε ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι. Στον βαθμό που η θρησκευτική πίστη καλύπτει τις συναισθηματικές ανάγκες του ατόμου, πιστεύω ότι πρέπει να είναι σεβαστή.

Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορεί να επικριθεί κανείς για τις πεποιθήσεις του σε μια δημοκρατική κοινωνία, εκτός φυσικά εάν αυτές σχετίζονται με έκνομες ή ανήθικες πράξεις.

Σέβομαι βεβαίως τις πεποιθήσεις αυτές έως το σημείο που δεν βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο. Διότι εάν για παράδειγμα κάποιος αντί να εμβολιάσει τα παιδιά του ή αντί να τους δώσει τα προβλεπόμενα φάρμακα, προσβλέπει στη βοήθεια μιας θεϊκής δύναμης για την αποφυγή ή τη θεραπεία μιας νόσου, είναι απόλυτα κατακριτέος και θα έχει ηθικές και ποινικές ευθύνες αν τελικά τα παιδιά του νοσήσουν και μεταδώσουν το νόσημα σε άλλα παιδιά.

Αυτή είναι μια λεπτή γραμμή την οποία πρέπει να διακρίνουμε. Κάποιος μπορεί να ελπίζει σε ένα θαύμα για κάποια θεραπεία ή προστασία από κάποια νόσο.

Αν όμως ελπίζει μόνο στο θαύμα και δεν αναζητά τη συμβολή της ιατρικής επιστήμης, τότε υπάρχει πρόβλημα καθώς αυτή η λογική θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς ή ακόμα και άλλων σε περίπτωση λοιμώδους νόσου.

Ομως ποια είναι η λύση; Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να πείσουμε τους ανθρώπους αυτούς να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τα συμπεράσματα της επιστήμης με βάση τα τεκμήρια και όχι θρησκευτικές ή άλλες θέσεις.

Μόνο αν σεβαστούμε τις κοσμοθεωρίες και τις πεποιθήσεις αυτών των ανθρώπων, θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουν πραγματικά εμάς τους ορθολογιστές και να κατανοήσουν την εμπειρική βάση των επιχειρημάτων μας.

Κυρίως χρειαζόμαστε πεφωτισμένους και καταρτισμένους δασκάλους οι οποίοι θα εξηγήσουν στα παιδιά από μικρές ηλικίες τις δυνατότητες και τα όρια των επιστημών της φύσης, την αξία της ορθολογικής προσέγγισης του κόσμου και τη συμβολή της στη βαθύτερη και ουσιαστική κατανόησή του.

● Ενα ερώτημα σχετικό με την εξηγητική δύναμη της βιολογικής επιστήμης είναι το αν και το πώς αυτή μπορεί να διαφωτίσει το αίνιγμα της «ανθρώπινης φύσης». Πώς αξιολογείτε τις αναγωγιστικές εξηγήσεις της Κοινωνιοβιολογίας στα θεμελιώδη προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης;

Η επιστήμη της Βιολογίας σαφώς και μπορεί να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση. Ωστόσο, για μια ολοκληρωμένη εικόνα απαιτείται και η συνδρομή άλλων πεδίων όπως η Ψυχολογία, η Ανθρωπογεωγραφία, η Αρχαιολογία, η Ιστορία κ.λπ. Είναι πλέον ξεκάθαρο, παρά την ευρετική αξία και τα επιτεύγματα του αναγωγισμού, ότι είναι αναγκαία μια ολιστική προσέγγιση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σε ό,τι αφορά τις αναγωγιστικές εξηγήσεις στη Βιολογία, θεωρώ αδιανόητη την πλήρη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης με βάση το μοριακό επίπεδο μόνο.

Αντίθετα, είναι αναγκαία μια συστημική προσέγγιση που θα λαμβάνει υπόψη τις αλληλεπιδράσεις στα διάφορα επίπεδα οργάνωσης (μοριακό, κυτταρικό, οργανισμικό), καθώς και τις επιδράσεις του αντίστοιχου περιβάλλοντος σε κάθε περίπτωση.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Κοινωνιοβιολογία, οι εκτεταμένες και βαθυστόχαστες κριτικές του Kitcher και του Lewontin, μεταξύ πολλών άλλων, με εκφράζουν απόλυτα. Κανενός είδους βιολογικός υπερκαθορισμός δεν επαρκεί ώστε να εξηγήσει την πολύπλοκη φύση μας.


Πηγή:



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μια τούρτα απειλεί τα θεμέλια του αμερικανικού κράτους

Άρης Χατζηστεφάνου


Η άρνηση ενός ζαχαροπλάστη να ετοιμάσει μια γαμήλια τούρτα για ένα γκέι ζευγάρι έφτασε στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ, φέρνοντας στο προσκήνιο μια τιτανομαχία στο εσωτερικό της αμερικανικής Δικαιοσύνης.

Η απόφαση ίσως κρίνει το μέλλον της ανεξιθρησκίας, της ισοπολιτείας και τη μάχη του αμερικανικού Συντάγματος απέναντι στον σύγχρονο καπιταλισμό.


Αν δίνουμε στις εταιρείες τα ίδια νομικά δικαιώματα με τους ανθρώπους, τίθεται το ερώτημα «τι σόι άνθρωποι είναι οι εταιρείες»

Ντοκιμαντέρ «The Corporation»



Το 2012 ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων μπήκε σε έναν φούρνο στο Ντένβερ των ΗΠΑ και ζήτησε μια τούρτα. Οταν όμως ο ιδιοκτήτης, Τζακ Φίλιπς, συνειδητοποίησε ότι προοριζόταν για το γαμήλιο πάρτι του ζευγαριού αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες τους επικαλούμενος τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

«Αν έφτιαχνα μια τούρτα για εσάς, μετά θα μπορούσα να φτιάξω μια τούρτα και για παιδεραστές», δήλωσε ο ζαχαροπλάστης εκφράζοντας τις πιο άρρωστες πτυχές του χριστιανικού φονταμενταλισμού.

Υστερα από μια πενταετία στα δικαστήρια, η υπόθεση έφτασε την περασμένη Τρίτη στο ανώτατο δικαστήριο, όπου οι κορυφαίοι δικαστές της χώρας καλούνται να αποφασίσουν εάν ο Φίλιπς είχε το δικαίωμα να αρνηθεί την παροχή υπηρεσιών.

Οι δικηγόροι του ζαχαροπλάστη υποστηρίζουν ότι ο πελάτης τους είναι ένας καλλιτέχνης που δημιουργεί «γλυπτά μικρής διάρκειας» και συνεπώς κάθε παρέμβαση στο έργο του αποτελεί παραβίαση της πρώτης τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος για την ελευθερία της έκφρασης. «Το κράτος δεν μπορεί να επιβάλλει στους καλλιτέχνες πώς θα εκφράζονται», δήλωσε χαρακτηριστικά ένας από τους δικηγόρους της υπεράσπισης, ενώ κάποιοι συνάδελφοί του συνέκριναν τις τούρτες του ζαχαροπλάστη με το έργο διάσημων ζωγράφων όπως ο Τζάκσον Πόλοκ!

Από την πλευρά τους οι κατήγοροι αναφέρουν ότι εάν η ίδια λογική επεκταθεί στον φωτογράφο του γάμου, τον κομμωτή, τον ράφτη και τον μακιγέρ της νύφης (στη συγκεκριμένη περίπτωση των γαμπρών) θα έχουμε άνιση μεταχείριση πολιτών και ουσιαστική αμφισβήτηση της νομοθεσίας που επιτρέπει τους γάμους ομοφύλων.

Τι θα συμβεί, αναρωτιούνταν οι ίδιοι, εάν αύριο ο ζαχαροπλάστης επικαλεστεί την πρώτη τροποποίηση και αρνηθεί να ετοιμάσει μια τούρτα για τον γάμο ενός λευκού άνδρα με μια μαύρη γυναίκα;

Η απάντηση της υπεράσπισης, πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ολόκληρη η υπόθεση, είναι ότι ο ζαχαροπλάστης δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί τις υπηρεσίες του για τον γάμο δύο ανθρώπων διαφορετικού χρώματος ή εθνικότητας, αλλά μπορεί να το κάνει στο ζευγάρι ομοφυλόφιλων γιατί έτσι εκφράζει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Για να περιπλέξει μάλιστα περαιτέρω την κατάσταση ο ζαχαροπλάστης δήλωσε ότι δεν θα είχε πρόβλημα να πουλήσει μια έτοιμη τούρτα σε γκέι πελάτες (στους οποίους αναγνωρίζει το δικαίωμα να είναι ομοφυλόφιλοι), αλλά αρνείται να παρασκευάσει μια τούρτα για τον γάμο τους, ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με τη θρησκεία του.

Εκ πρώτης όψεως η υπόθεση θυμίζει ένα νομικίστικο παιχνίδι, η χρησιμότητα του οποίου εξαντλείται στο να κρατά τους ηλικιωμένους δικαστές σε πνευματική εγρήγορση ώστε να αποφεύγουν τις επιπτώσεις του Αλτσχάιμερ.

Πίσω από τις χαριτωμένες λεπτομέρειες, όμως, κρύβεται μια πρωτοφανής μάχη πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, αλλά και η αντιπαράθεση των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών δικαστών οι οποίοι έχουν χωριστεί με βάση την κομματική τους ταυτότητα.

Ο πρόεδρος Τραμπ παρενέβη προσωπικά στην υπόθεση μέσω του γενικού εισαγγελέα, Νόελ Φρανσίσκο, που κάλεσε το δικαστήριο να στηρίξει τον ζαχαροπλάστη.

Ουσιαστικά ο Λευκός Οίκος εξέφρασε τη διαδεδομένη αντίληψη των πιο αντιδραστικών τμημάτων της αμερικανικής κοινωνίας ότι η θρησκευτική πίστη βρίσκεται υπό συνεχή διωγμό από το κοσμικό κράτος και τους φιλελεύθερους υποστηρικτές του. Κάνοντας το άσπρο μαύρο οι χριστιανοί φονταμενταλιστές δηλώνουν ότι είναι τα αμυνόμενα θύματα – περίπου όπως οι Ελληνες φιλελεύθεροι και ακροδεξιοί ισχυρίζονται ότι ζουν σε μια χώρα όπου η Αριστερά είναι κυρίαρχη σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.

Στην περίπτωση των ΗΠΑ, όμως, η θρησκεία λειτουργεί σαν πολιορκητικός κριός και για την υπεράσπιση οικονομικών (και κατ’ επέκταση ταξικών) συμφερόντων. Ενδεχόμενη δικαίωση του Φίλιπς θα σήμαινε ότι μεγάλες εταιρείες (από ασφαλιστικές και κτηματομεσιτικές μέχρι ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα) θα μπορούσαν να κάνουν διακρίσεις ανάμεσα στους πελάτες τους με κάθε λογής (φαιδρές) δικαιολογίες.

Πριν από μερικά χρόνια Αμερικανοί δικαστές δικαίωσαν την εταιρεία Hobby Lobby, η οποία με πρόσχημα τη χριστιανική ηθική ζητούσε να μην προσφέρει ιατροφαρμακευτική κάλυψη για αντισύλληψη σε γυναίκες υπαλλήλους της – ως όφειλε διά νόμου.

Υπό μια έννοια οι δικαστές αναγνώρισαν ότι μια εταιρεία μπορεί να έχει θρησκευτικές πεποιθήσεις, όπως ένα φυσικό πρόσωπο. Ενώ δηλαδή όλοι εστίαζαν την προσοχή τους μόνο σε θέματα χριστιανικής ηθικής και δικαιωμάτων των γυναικών, το δικαστήριο άλλαζε το ίδιο το εγχειρίδιο χρήσης του καπιταλισμού προσφέροντας στις εταιρείες δικαιώματα που απολάμβαναν μόνον οι άνθρωποι.

Η θρησκεία ήρθε απλώς να παίξει τον παραδοσιακό της ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας - όπιο και αποκούμπι για τους ανίσχυρους και εργαλείο επιβολής για τους ισχυρούς.

Πηγή: efsyn.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Μανώλης Γλέζος και το πείραμα στην Απείρανθο

Γιώργος Βότσης


Ο μόνος, πιθανότατα, οικισμός που δεν κινδυνεύει από φονικές και καταστροφικές πλημμύρες είναι η Απείρανθος της Νάξου, που ευτύχισε να είναι η γενέτειρα του Μανώλη Γλέζου. Ακριβώς γιατί αυτός ο πολυπράγμων οραματιστής και ακαταπόνητος αγωνιστής φρόντισε να απλωθεί πάνω από το χωριό του ένα επιστημονικά θεμελιωμένο, τεχνικά άρτιο και αποτελεσματικό (όσο ακόμη επιτρέπει η ολέθρια πλανητική απειλή της κλιματικής αλλαγής) δίχτυ περιβαλλοντολογικής προστασίας. Μια περιβαλλοντική θωράκιση που θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο για την ευάλωτη σε φυσικές καταστροφές χώρα μας, αλλά αγνοείται σκανδαλωδώς από την πολιτική ηγεσία, την τοπική αυτοδιοίκηση και τον δημόσιο προβληματισμό, όπως τον διαμορφώνουν παραπλανητικά τα μέσα ενημέρωσης της φλύαρης ασχετοσύνης.

Μου δόθηκε η ευκαιρία προ ημερών να θίξω το θέμα στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα σε ολιγόλεπτη κουβέντα μας στο πόδι. Του επεσήμανα ότι από το 1991 οι υπηρεσίες της Ε.Ε. έχουν εκπονήσει ειδικό πρόγραμμα περιβαλλοντικής προστασίας για τις χώρες μέλη της Μεσογείου, το οποίο αξιοποίησε ο έτοιμος από καιρό Μανώλης Γλέζος. Ο κ. Τσίπρας μου απάντησε ότι έχει επισκεφτεί την Απείρανθο και ξέρει καλά και εκτιμά και ως πολιτικός μηχανικός την δουλειά του Μανώλη. Τόσο το καλύτερο, λοιπόν, ώστε όταν επουλωθούν όσο γίνεται οι πληγές από την τραγωδία κυρίως στην Δυτική Αττική να αρχίσουν με γοργούς ρυθμούς και πανελλαδικά ο σοβαρός επιτέλους σχεδιασμός και τα μέτρα για να αποτραπούν νέες πολύνεκρες τραγωδίες.

Ξαφνιάστηκαν οι πολλοί το 1986, όταν ο Μανώλης Γλέζος που είχε εκλέγει τον προηγούμενο χρόνο, Βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, εγκατέλειψε το Κοινοβούλιο για να γίνει Κοινοτάρχης τ’ Απεράθου (όπως επιμένει ότι είναι η σωστή ονομασία της Απείρανθου). Ξαφνιάστηκαν γιατί σε όλη σχεδόν την Ευρώπη σύνηθες είναι το αντίστροφο: Να χρησιμοποιείται η τοπική αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για την Βουλή και την Κεντρική εξουσία.

Επανειλημμένα Βουλευτής ο Γλέζος (δύο φορές μάλιστα, το 1951 και το 1961 εξελέγει φυλακισμένος) αποτόλμησε το πρωτόφαντο πολιτικό άλμα με δύο αλληλένδετους στόχους:

Ο πρώτος ήταν να λειτουργήσει η κοινότητα με θεσμούς άμεσης Δημοκρατίας. Για να δημιουργεί συλλογικά και αποτελεσματικά και για να φανεί, ίσως, εξ’ αντιδιαστολής η φενάκη της αντιπροσωπευτικής δήθεν δημοκρατίας. Όλες τις αποφάσεις για τα τοπικά προβλήματα τις παίρνει η συνέλευση του χωριού, που συνέρχεται μια φορά τουλάχιστον τον μήνα και αυτοδιευθύνεται (εκλέγει προεδρείο και ορίζει την ατζέντα). Και όλα τα κοινοτικά έργα, υλοποιούνται από όλους τους χωριανούς κατά τις κατευθύνσεις της συνέλευσης. Παρά τις επιφυλάξεις και αντιδράσεις για την καινοφανή λειτουργία το πείραμα πέτυχε. Στους ισχυρισμούς των παντού και πάντα καλοθελητών ότι όλα τα επιβάλλει στην συνέλευση το κύρος του Γλέζου και η εξουσία του ως κοινοτάρχη, απάντησε παραιτούμενος από Πρόεδρος Κοινότητας στα μισά της θητείας του, ενώ πειθαρχούσε πάντοτε στις αποφάσεις της συνέλευσης και όταν διαφωνούσε. Χαρακτηριστικό δείγμα:

Η πρόταση του να μεταφερθεί το Νεκροταφείο έξω από το οικισμό για λόγους περιβαλλοντικούς καταποντίστηκε. Πήρε μόλις τέσσερις ψήφους από τις πάνω από εξακόσιες. Το Νεκροταφείο μεταφέρθηκε αργότερα και μόνον όταν το χωριό συνειδητοποίησε ότι ο Γλέζος είχε δίκιο.

Επιτρέψτε μου να κλείσω τα του πρώτου στόχου με στίχους. Ο καταδικασμένος τρείς φορές σε θάνατο Μανώλης Γλέζος δείχνει να φέρει βαρέως ότι επέζησε, έστω «κατά λάθος και από τύχη», όπως γράφει ενώ γύρω του θέριζε ο θάνατος. Στα συγκλονιστικά ποιήματα του της συλλογής «ΝΕΚΥΙΑΙ ΩΔΑΙ», όπου ανταμώνει έναν έναν και όλους μαζί τους αλησμόνητους νεκρούς συντρόφους του υπάρχουν και τούτοι οι στίχοι αφιερωμένοι (και αυτοί) στον εκτελεσμένο μονάκριβο αδερφό του Νίκο:

Γιόμισα τις πλατείες, τα σπίτια και τα έντυπα

Τις ιστοσελίδες και τα ραδιόφωνα

Με το όνομά σου

Για να ψηφίζει ο πολίτης τον εαυτό του

Και να αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του

Ο δεύτερος, πολυσήμαντος επίσης, στόχος του Μανώλη Γλέζου, όταν αναβάθμισε την πολιτική δράση του με το άλμα από το Κοινοβούλιο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ήταν να μετατρέψει τ’ Απεράθου σε υψηλού πολιτιστικού επιπέδου νησιωτικό οικισμό πρότυπο περιβαλλοντικής προστασίας και ήπιας ανάπτυξης. Προς τούτο δεν αρκούσαν μόνο το όραμα, η αποφασιστικότητα και η διασφαλισμένη συλλογική ενεργοποίηση των συγχωριανών του. Με ανεπτυγμένη οικολογική ευαισθησία και πολύχρονες μελέτες ο Γλέζος διέθετε σε βάθος και τις επιστημονικές γνώσεις υδρογεωλογίας, τις απολύτως αναγκαίες για το μεγαλόπνοο εγχείρημα.

Απλή και μεγαλοφυής η κεντρική ιδέα:

Με προϊούσα την ερημοποίηση του Μεσογειακού χώρου από την λειψυδρία, τα νερά της βροχής, ακόμη και της καταρρακτώδους αντί να χύνονται και να χάνονται στην θάλασσα (να θαλασσώνονται, όπως λέει ο Μανώλης) και αντί να προκαλούν καταστροφικές πλημμύρες να μεταβάλλονται από κατάρα σε ευλογία:

Με επιστημονική διαχείριση τους και πρόσφορες τεχνικές επεμβάσεις να μετατρέπονται σε πηγή ζωής και αειφόρου ανάπτυξης.

Με πεδίο δράσης πρωτίστως τη λεκάνη απορροής χειμάρρων και ρεμάτων στα Ανάντη (ό,τι δηλαδή δεν έγινε Πάνω από τη Μάνδρα με το βουνό και τους γύρω λόφους αποψιλωμένους από πυρκαγιές και αυθαίρετες εκχερσώσεις και με τα ρέματα μπαζωμένα εγκληματικά στα Κατάντη). Και με ένα πλέγμα ποικίλων έργων (αναδασώσεις και φυτώρια για υποβοήθηση της αυτοφυούς της βλάστησης, δεκάδες φράγματα διάσπαρτα στις πρωτογενείς κοίτες χειμαρρικής ροής δεξαμενές και υδαταγωγοί, ενίσχυση των φυσικών πηγών και αναβαθμίδες καλλιέργειας κ.α.) ολοκληρώθηκε σε έξι περίπου χρόνια το τολμηρό εγχείρημα. Έτσι, εξαφανίστηκαν χείμαρροι και πλημμύρες, εξαλείφτηκε η λειψυδρία και διασφαλίστηκε επάρκεια νερού για ύδρευση, άρδευση και μελλοντική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Γι αυτό το θαύμα απαιτήθηκαν οι διαρκής εγρήγορση ολοκλήρου του χωριού, ο μόχθος 150 μαστόρων και εργατών, σημαντική ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση και πάνω από όλα η έμπνευση, η πίστη και η άγρυπνη εποπτεία του Μανώλη Γλέζου.

Στα σημεία των καιρών, ότι αυτό το πιο σημαντικό ίσως έργο του πληθωρικού σε δημιουργία Γλέζου παραμένει άγνωστο στους πολλούς αφού περί άλλα τυρβάζουν τα μέσα ενημέρωσης και έμεινε αναξιοποίητο από Κυβερνήσεις, Περιφέρειες και Δήμους. Ο εμπνευστής του έχει πάντως την τιμητική αναγνώριση των ειδημόνων:

Έχει αναγορευθεί Επίτιμος Διδάκτορας στα έξι μεγαλύτερα Πανεπιστήμιά μας και έχει ανακηρυχτεί Επίτιμο Μέλος σε όλους σχεδόν τους Συλλόγους Γεωτεχνικών και Υδρογεωλόγων.

Η μέγιστη ωστόσο τιμή για τον πιο τιμημένο εδώ και διεθνώς Έλληνα είναι, νομίζω, το μισό εκατομμύριο ψήφων που τον ανέδειξαν Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ το 2014. Ο Μανώλης έμεινε στην Ευρωβουλή όσο χρειαζόταν για να προβάλλει έντονα στην Ευρώπη το μέγα θέμα των Γερμανικών οφειλών στη δεινοπαθημένη Ελλάδα. Παραιτήθηκε σε ένα χρόνο με την δήλωση ότι: Το Δημόσιο αξίωμα δεν είναι επάγγελμα. Δήλωση δεικτική και σίγουρα επικροτούμενη από τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που τιμούν και με την ψήφο τους τον σχεδόν αιωνόβιο υποδειγματικό πολίτη Μανώλη Γλέζο, με την αδιάκοπη προσφορά του στον τόπο και την κοινωνία.

*Ομιλία του Γιώργου Βότση στην τιμητική εκδήλωση για τον Μανώλη Γλέζο στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας

Πηγή: artinews.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων

Του Προκόπη Μπίχτα


Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη

Με λένε Θάνο και είμαι ένα καλό παιδάκι 7 χρονών. Αγαπάω τον μπαμπά, την μαμά, τον αδελφό μου Ιωάννη, την αδελφή μου την Κωνσταντίνα, τον παππού, την γιαγιά και τον σκύλο μας τον Χουζούρη. Κάθε βράδι πριν κοιμηθώ προσεύχομαι στον καλό Θεούλη να τους φυλάει όλους. Ζούμε σε ένα μεγάλο σπίτι που το αγαπάω πολύ.

Ο μπαμπάς έχει μια Μπε Εμ Βε Σεντάν, σειρά 5 που την αγαπάω πολύ, ένα Λάντ Κρούζερ που το αγαπάω κι αυτό πολύ και η μαμά ένα υβριδικό Τογιότα για να μην μολύνει την ατμόσφαιρα και το αγαπάω πολύ κι αυτό.

Έχουμε κι ένα ταχύπλοο για να πηγαίνουμε βόλτες και το αγαπάω κι αυτό πολύ.

Ο μπαμπάς και η μαμά είναι πολύ καλοί και κάθε χρόνο τρέχουν στον Μαραθώνιο του Δήμου Αθηναίων ντυμένοι Αγιοβασίληδες.

Όταν μεγαλώσω θα γίνω διευθυντής ανθρωπιστικής ΜΚΟ και θα δουλεύω στην ΜΚΟ του μπαμπά μου γιατί ο μπαμπάς λέει ότι αυτές είναι δουλειές που βγάζουν καλά λεφτά. Για τα Χριστούγεννα θέλω να μου φέρεις ένα iPad με οθόνη 16 ιντσών, ένα ηλεκτροκίνητο αυτοκινητάκι Φερράρι για να κάνω βόλτες στον κήπο μας και μια ρακέτα του τένις.

O μπαμπάς λέει ότι πολλά παιδάκια της ηλικίας μου και της ηλικίας του Ιωάννη και της Κωνσταντίνας στην Ελλαδα λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία τους, άλλα παιδάκια κοιμούνται στους δρόμους και άλλα καίγονται μέσα στα σπίτια τους. Άλλα παιδάκια, πάλι, σκοτώνονται στην Παλαιστίνη, την Συρία, την Αφρική, το Κουρδιστάν κι αλλού ή πνίγονται στη θάλασσα, αλλά εμείς δεν θα σκοτωθούμε, γιατί έχουμε καλούς και υπεύθυνους γονείς, ενώ εκείνα τα παιδάκια είχαν κακούς γονείς.

Λοιπόν, αφού πεθαίνουν τόσα πολλά παιδάκια, θα ήθελα να φέρεις σ’ εμένα και τα αδελφάκια μου μερικά από τα δώρα που είχες ετοιμάσει για εκείνα τα παιδάκια και που τώρα σου περισσεύουν.

Θάνος

Αγαπημένε μου Θάνο

Θα σου φέρω τα δώρα σου, αλλά δεν είχα ετοιμάσει δώρα για εκείνα τα παιδάκια, γιατί ήταν κακά παιδιά που δεν αγαπούσαν τον μπαμπά τους, την μαμά τους, τα αδελφάκια τους, τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους και όχι καλά παιδάκια σαν εσένα.

Άγιος Βασίλης.



Προκόπης Μπίχτας: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παίζοντας με τα σπίρτα στον αχυρώνα

Του Ρούντι Ρινάλντι


Η φινλανδοποίηση πιο κοντά παρα ποτέ – Η επίσκεψη Ερντογάν και ο άκρατος τυχοδιωκτισμός της ομάδας Τσίπρα.

Ο χειρισμός της επίσκεψης Ερντογάν φέρνει στην επιφάνεια πολλά στοιχεία μιας συγκεκριμένης αντίληψης που ο Αλ. Τσίπρας και το επιτελείο του Μαξίμου έχουν για την πολιτική. Η αντίληψη αυτή αποδεικνύεται εκ των αποτελεσμάτων πόσο επικίνδυνη και ζημιογόνα είναι. Δεν πρόκειται απλώς για άγνοια (Ιστορίας και κινδύνου), ούτε μόνο για αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Πρόκειται για δομικό στοιχείο, για το οποίο όσο κι αν ψάξει κανείς δεν θα βρει λέξη πιο κοντινή στην πραγματικότητα από τη λέξη «τυχοδιωκτισμός». Τόσο ως πολιτική ουσία όσο και ως συμπεριφορά.

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, η πολιτική είναι απλώς επικοινωνία, πόζες, λόγια ή υποσχέσεις που στη συνέχεια αθετούνται. Όταν αυτή εκδηλώνεται σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ή εθνικά ζητήματα –εκεί δηλαδή που μετρά η ισχύς και εύκολα «κοστολογείται» ο καθένας– τότε οι ήττες και τα στριμώγματα είναι κορυφαία και πολλαπλά επιζήμια για τη χώρα.

Κάποιοι νομίζουν ότι ο Τσίπρας απάντησε στον Ερντογάν και μάλιστα τον έβαλε στην θέση του. Ξεχνούν ότι ο Τσίπρας «τα είχε πει» και στη Μέρκελ για τις αποζημιώσεις και είχε ορθώσει κάποιες αντιρρήσεις, για να μετατραπεί τελικά σε έναν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της. Της «τα είχε πει» τότε, όπως και τώρα «τα είπε» στον Ερντογάν, αλλά στην εξωτερική πολιτική και σε όλα τα κορυφαία θέματα, μετράνε άλλα πράγματα πέρα από τα λόγια και τις φανφάρες.

Επιβολή της ατζέντας


Ο Τσίπρας και το επιτελείο που είναι υπεύθυνο για την εξωτερική πολιτική, νόμισαν ότι μπορούν να περάσουν ανώδυνα μια επίσκεψη του Ερντογάν. Θέλησαν να τη διαχειριστούν στο πλαίσιο μιας επικοινωνιακής πολιτικής και μιας εικόνας αβρότητας με τη γείτονα χώρα. Ακόμα κι αν εκτελούσαν κάποια παραγγελία άλλων, θα έπρεπε να ήσαν πολύ πιο προσεκτικοί. Δεν εκτίμησαν την πρωτοφανή επιθετικότητα με την οποία ο Ερντογάν θα επιδείκνυε την ισχύ του και επί ελληνικού εδάφους. Αυτή όμως δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Προκύπτει από τη στρατηγική ανάδειξης της Τουρκίας σε περιφερειακή μεγαλοκρατική δύναμη που έχει λόγο σε ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής με επεκτατικές αξιώσεις σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη.

Όσο κι αν ψάχνουν οι εγχώριοι υπεύθυνοι, δεν μπορούν να βρουν ούτε ένα θετικό στοιχείο από την επίσκεψη Ερντογάν. Κατάφεραν μάλιστα αυτό που εκείνος προσδοκούσε Να τεθεί δηλαδή με τον πιο επίσημο τρόπο και «εντός έδρας» ολόκληρη η ατζέντα και οι διεκδικήσεις Ερντογάν, δημιουργώντας κεκτημένο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Έτσι, από εκεί που θα συζητούσαμε αποκλειστικά για το θέμα της υφαλοκρηπίδας των νησιών και τίποτα άλλο (1974), έχουμε συρθεί στο σημείο να πρέπει να συζητούμε όλες τις αξιώσεις του τούρκικου επεκτατισμού σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας.

Ο Τσίπρας και το επιτελείο του, είναι υπόλογοι για την ανεύθυνη πολιτική που εφαρμόζουν παίζοντας με την φωτιά και αποδεχόμενοι την επιθυμία του Ερντογάν να επισκεφθεί την Αθήνα χωρίς να μπορέσουν να εκτιμήσουν τις προθέσεις και την πολιτική του. Πρόκειται για αυτοεγκλωβισμό σε μια πολιτική εικόνας τη στιγμή που χρειάζεται πολιτική ουσίας και αποτελεσματικότητας απέναντι σε έναν γείτονα με δεδομένες προθέσεις και στρατηγική.

Είναι ακόμα περισσότερο υπόλογοι και υπεύθυνοι για την ελαφρότητα που επιδεικνύουν, από τη στιγμή που ο Ερντογάν διατύπωσε καθαρά την πολιτική του από πριν, στη συνέντευξή του στον Αλ. Παπαχελά. Αυτή, μεταδόθηκε την παραμονή της επίσκεψης αλλά είχε δοθεί πιο πριν. Το ταξίδι Ερντογάν ξεκίνησε στην πραγματικότητα με τη συνέντευξη και την πλήρη οριοθέτηση από πλευράς του των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αντίδραση από ελληνικής πλευράς, δεν υπήρξε.

Πώς έφτασαν στο φιάσκο


Ο Ερντογάν έθεσε ξανά τα θέματα γύρω από τη συνθήκη της Λωζάννης, επικεντρώνοντας στο ζήτημα της Θράκης. Προκύπτει ένα ερώτημα: Αν ο Ερντογάν ήθελε –όπως υποστήριζαν την προηγούμενη βδομάδα όλοι οι κύκλοι στο εσωτερικό– τόσο πολύ ένα ταξίδι σε δυτική χώρα επειδή είναι πολύ στριμωγμένος διεθνώς, τότε γιατί δεν αποκλείστηκε η επίσκεψη στη Θράκη; Την έχουν επισκεφθεί τόσο ο τούρκος πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Εξωτερικών μέσα σε ένα χρόνο, δεν είναι αυτό αρκετό; Δεν είναι γνωστή η δράση του τουρκικού προξενείου στην περιοχή; Δεν είναι γνωστό ότι η τουρκική πολιτική χειρίζεται ιδιαίτερα τα ζητήματα των πληθυσμών στην επεκτατική της πολιτική;

Το πώς σύρθηκε η κυβέρνηση σε μια μεγάλης σημασίας ήττα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις θα φανεί από τις λεπτομέρειες που ήδη διαρρέουν. Ο Ερντογάν ζητούσε επίσημη επίσκεψη, από την Αθήνα καθυστερούσαν να την κανονίσουν. Απείλησε να πάει στη Θράκη και τότε του όρισαν ημερομηνίες. Έστησε στη συνέχεια τη συνέντευξη για την παραμονή, ήρθε, τα ξαναείπε και πήγε σαν «ελευθερωτής» στη Θράκη. Η ελληνική πλευρά ψέλλισε κάτι για σωστές ερμηνείες και εκσυγχρονισμό και φαίνεται ότι έχει συρθεί στην αποδοχή συνομιλιών για όλα τα θέματα. Η φινλανδοποίηση είναι εδώ και την πέτυχε η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – Καμμένου – ΝΔ και η αφασία της υπόλοιπης αριστεράς. Τα λογύδρια Παυλόπουλου και Τσίπρα περί απόκρουσης των προκλήσεων είναι απλώς για εσωτερική κατανάλωση.

Το φιάσκο της τυχοδιωκτικής επικοινωνιακής πολιτικής πολυπραγμοσύνης άνευ ουσίας από μεριάς Τσίπρα και υπουργείου Εξωτερικών, οδηγεί αντικειμενικά σε όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία σε μια ιδιαίτερη, από γεωπολιτική άποψη, στιγμή στην ευρύτερη περιοχή. Και μόνο γι αυτό, καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα όλα τα ρητορικά σχήματα που χρησιμοποιεί η ελληνική πλευρά («Ευρωπαϊκή προοπτική για την Τουρκία», «νέο κεφάλαιο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που δεν θα βασίζεται στην αμοιβαία καχυποψία», «ιστορική επίσκεψη μετά από 65 χρόνια» κ.λπ.).

Οι μετρημένες αποστάσεις που πήραν ΗΠΑ και Ευρώπη από τις δηλώσεις Ερντογάν στην Αθήνα, φυσικά δεν ήρθαν σαν αποτέλεσμα της ικανότητας των κυβερνόντων. Σχετίζονται με το γεγονός ότι θέλουν να βάλουν ένα φρένο στην ορμή του Ερντογάν και να του ασκήσουν κάποια πίεση, δείγμα ότι τον υπολογίζουν ως σημαντικό περιφερειακό παίκτη.

Πέρα βρέχει η Αριστερά


Όσο για τις πτέρυγες της –πέραν της κατ’ όνομα κυβερνητικής– Αριστεράς, για αυτές δεν φαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερο ζήτημα. Έτσι, η επίσκεψη Ερντογάν δεν πολυαπασχόλησε. Για την πλειοψηφία αυτού του χώρου, υπάρχει μόνο το κεφάλαιο και η κερδοφορία του, οι αστικές τάξεις και ο ιμπεριαλισμός Ελλάδας και Τουρκίας. Ο κίνδυνος από τον τούρκικο επεκτατισμό υποτιμάται εντελώς και επιδεικνύεται μεγάλη αδιαφορία για τα εθνικά θέματα. Αδιαφορία που εκχωρεί ένα ζωτικής σημασία ζήτημα σε δεξιούς και ακροδεξιούς κύκλους.

Πηγή: e-dromos.gr



Ρούντι Ρινάλντι: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Μερικές σκέψεις για την (Α)πολίτικη βία

Του Φώτη Τερζάκη


Πολλά χρόνια τώρα, διαδηλώσεις και μαζικές κινητοποιήσεις κατατρύχονται από τον εφιάλτη του «μαύρου μπλοκ». Τα γεγονότα του φετινού Πολυτεχνείου, με τον τραγικό τραυματισμό διαδηλώτριας από φωτοβολίδα τού ναυτικού που εκτόξευσαν άλλοι διαδηλωτές, επανέφεραν στη μνήμη το θλιβερό επεισόδιο της Marfin το 2010 που ανέκοψε μία από τις μαζικότερες λαϊκές κινητοποιήσεις της τελευταίας τριακονταετίας. Θα ήταν ολότελα παραπλανητικό να ανάγουμε το πρόβλημα σε μια συζήτηση, καταγγελία ή μη, της «πολιτικής βίας», όπως τείνει να κάνει μια στερεότυπη δημοσιογραφική γλώσσα· γιατί όταν η βίαιη οργή των διαμαρτυρομένων επιστρέφει στις ίδιες τις τάξεις τους και πλήττει άλλα κομμάτια της συλλογικότητάς τους είναι φανερό ότι κάτι νοσεί στη ρίζα του. Το προβληματικό εδώ δεν είναι η βία ως τέτοια, αλλά το ίδιο το νόημα του χαρακτηρισμού της «πολιτική».

* * *

Υπάρχει μια τάση το λεγόμενο «μαύρο μπλοκ» και η δράση του να χρεώνονται στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο. Από πολλές σκοπιές βέβαια αυτό γίνεται σκοπίμως και εκ του πονηρού: κάποιοι αποβλέπουν δι’ αυτού να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, είτε παρουσιαζόμενοι ως θεματοφύλακες των «αυθεντικών» λαϊκών συμφερόντων και υποβολείς των «ορθών» τρόπων οργάνωσης και αγώνα οι ίδιοι, είτε απαξιώνοντας συλλήβδην κάθε κοινωνική διαμαρτυρία και εκβιάζοντας την υποταγή του λαϊκού σώματος στους εξουσιαστικούς σχεδιασμούς τους. Είναι αλήθεια όμως ότι το ίδιο το «μαύρο μπλοκ» δίνει έδαφος γι’ αυτό διεκδικώντας, μέσ’ από τη ρητορική και τη συνθηματολογία του, μιαν αναρχική ταυτότητα.

Η ρευστότητα και ο άτυπος χαρακτήρας του αντιεξουσιαστικού χώρου επιτρέπει κάτι τέτοιο, αλλά δεν πρέπει να αγνοούμε ότι τα περισσότερα κομμάτια του ίδιου τού αντιεξουσιαστικού χώρου δεν αναγνωρίζουν την ένταξη αυτή και πολλά εναντιώνονται άρδην σε τέτοιες πρακτικές. Όσοι είχαν ποτέ προσωπική σχέση με κάποιους από το εν λόγω μπλοκ, ξέρουν καλά ότι απαρτίζεται από άτομα πολύ νεαρής ηλικίας, χαμηλού ως ανύπαρκτου μορφωτικού επιπέδου και με εμφανή ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά, που δρουν με αυτό τον τρόπο δυο-τρία χρόνια και ύστερα εξαφανίζονται, για ν’ αντικατασταθούν από άλλα.

Το κυριότερο, μεταβαίνουν με ευκολία και πάρα πολύ συχνά από τον χώρο τού ποδοσφαιρικού χουλιγκανισμού στην «πολιτική» διαμαρτυρία είτε στο κοινό μικροέγκλημα, περνώντας αδιακρίτως και κατά οιανδήποτε φορά από τη μία σφαίρα στην άλλη.

Δεν εννοώ ότι ο αντιεξουσιαστικός χώρος δεν έχει καμία ευθύνη γι’ αυτό. Όσοι τουλάχιστον αισθάνονται ότι συγγενεύουν με τις αναρχικές ιδέες τού παρελθόντος, που ήταν οργανικό κομμάτι τού επαναστατικού εργατικού κινήματος, πρέπει να αναρωτηθούν κατά πόσον οι τρέχουσες στάσεις τους μεταφράζουν σωστά την πολιτική παράδοση της οποίας νιώθουν κληρονόμοι· πρέπει να επανεξετάσουν όχι μόνο τον υποτροπιάζοντα αντιθεωρητισμό τους, αλλά και κυρίως την ανοχή τους, αν όχι την ενεργή έλξη τους, προς έναν ευρύ χώρο ποινικής παραβατικότητας που υποθάλπτει τα πιο διεστραμμένα αντίγραφα των θεσμικών εξουσιαστικών μηχανισμών.

Εννοώ όμως ότι σε όλο αυτό δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να χαρακτηριστεί ως «πολιτικό»: όποιες κι αν είναι οι κοινωνιοψυχολογικές πηγές αυτής της βίας, εκφράζεται σαν μια ψυχοπαθολογική παραμόρφωση που εκδραματίζει με οιαδήποτε αφορμή, σε οιονδήποτε στόχο, ένα ρεπερτόριο ζοφερών σαδομαζοχιστικών φαντασιώσεων. Οι παραλήπτες αυτής της βίας είναι απεριόριστα εναλλάξιμοι, και τα ίδια αυτά παιδιά θα μπορούσαν εξίσου, κάτω από τυχαίες συνθήκες, να επανδρώσουν μία «αναρχική» συλλογικότητα ή μία νεοφασιστική οργάνωση.

* * *

Πρέπει ωστόσο να μας ενδιαφέρουν οι κοινωνιοψυχολογικές πηγές αυτής της βίας, και προπάντων ο πολιτικός χαρακτήρας αυτής της αποπολιτικοποίησης. Έχω υποστηρίξει αλλού ότι οι κοινωνίες τού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, οι κοινωνίες μας, είναι κοινωνίες ολοκληρωτικές, υπό την έννοια της απεριόριστης χειραγώγησης και του προγραμματισμού όλων των πτυχών της ζωής, περιλαμβανομένων των ψυχικών αντιδράσεων των ατόμων και της ίδιας τους τής συνείδησης.

Μία όψη αυτού είναι η απενεργοποίηση της πολιτικής σφαίρας ως τέτοιας: η αχρήστευση της πολιτικής σκέψης και δράσης, η εμπέδωση του ότι καμία μορφή λόγου ή πράξης των ανθρώπων δεν μπορεί κατ’ ελάχιστον να μεταβάλει τους όρους τής ύπαρξης τους, του ότι οφείλουν να υφίστανται τις ζωές τους σαν άνωθεν προκαθορισμένη μοίρα, αποτελεί αυτή τη στιγμή, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην ιστορία, επιλεγμένη στρατηγική των διευθυντικών κύκλων της παγκόσμιας πολιτικής – που μεταφέρονται σε περιφερειακό επίπεδο μέσ’ από κάθε είδους μεσολαβητικούς μηχανισμούς, από τις υπερεθνικές ολοκληρώσεις μέχρι την υπαγορευόμενη εθνοκρατική πολιτική και από τους κανόνες κίνησης της κοσμοοικονομίας μέχρι τη στρατηγική των μεμονωμένων πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων.

Υπό αυτούς τους όρους, μοναδική διέξοδος που αφήνεται στη δυσφορία των ανθρώπων είναι ένα τυφλό ξέσπασμα καταστροφικής και αυτοκαταστροφικής βίας, χωρίς καμία επιλογή στόχου (αφού όλοι οι στόχοι αποδεικνύονται ίδιοι), χωρίς καμία προσπάθεια αναστοχασμού (αφού κάθε αναστοχασμός αποβαίνει εξίσου μάταιος), και χωρίς άλλη ελπίδα πέρ’ από τη στιγμιαία, οσοδήποτε ατελέσφορη, ανακούφιση.

Αξίζει προπαντός να παρατηρήσουμε τη συμμετρία που υπάρχει ανάμεσα στα δύο άκρα αυτού τού υπερδιευθυνόμενου και ασφυκτικά προγραμματισμένου συνεχούς: στο άνω άκρο, μια χούφτα ανεξέλεγκτων συμφερόντων που αγωνίζονται λυσσαλέα για επικράτηση με την ωμότητα και το ήθος αληθινών εγκληματικών συμμοριών· στο κάτω άκρο, ξεσπάσματα εγκληματικής βίας απελπισμένων και άτυπων μικροσυμμοριών για τις οποίες αυτοκτονία και συμφέρον έχουν πάψει σχεδόν να διακρίνονται.

Πηγή: e-dromos.gr



Φώτης Τερζάκης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Στο μεθυσμένο καράβι του Σατανά

Γελωτοποιός

Σε Ποταμούς ατάραχους καθώς αργοκατέβαινα, μ’ αφήκαν αρυμούλκητο οι αγγαρεμένοι ανθρώποι: Κάποιοι έξαλλοι Ερυθρόδερμοι, γυμνούς αφού τους κάρφωσαν στα παρδαλά τους ξόανα, τους τόξευαν κατόπι. - ARTUR RIMBAUD (1854-1891)

Σ΄αυτό το σημείο η διήγηση μπλέκεται. Υπάρχουν δύο εκδοχές για το τι έγινε όταν ο Αλέξης συνάντησε τους αντάρτες.

Στην πρώτη, έτσι όπως μου την είπαν στην καφετέρια του χωριού, ο Αλέξης βρήκε τους κομμουνιστές έτοιμους να επιτεθούν στο Χελιδόνι. Κι αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο, αφού ο Πρωτονοτάριος όχι μόνο συνεργαζόταν με τους Γερμανούς, αλλά σίτιζε, όπλιζε και μίσθωνε ολόκληρο λόχο από γερμανοτσολιάδες. Ο μεγαλύτερος εχθρός του ήταν ο ΕΛΑΣ κι εφιάλτης του μια κομμουνιστική Ελλάδα.

Οι ναζήδες δεν θα μπορούσαν ποτέ να βρουν τους αντάρτες στα βουνά ούτε ήθελαν ν’ απασχολούν τους στρατιώτες τους. Τα τάγματα ασφαλείας είχαν πολλούς ντόπιους στις τάξεις τους, κι εκείνοι ήξεραν τα ορεινά κατατόπια το ίδιο καλά με τους κομμουνιστές. Άλλωστε το εμφύλιο μίσος είναι πάντα πιο ισχυρό κίνητρο.

Οι αντάρτες ήξεραν για τον λόχο του Πρωτονοτάριου, αλλά ο καπετάνιος Αρθούρος, ψευδώνυμο ενός Θεσσαλονικιού Εβραίου, τους είχε προτρέψει να χτυπήσουν το κεφάλι. Αν σκότωναν δέκα ή πενήντα ταγματασφαλίτες, άλλοι τόσοι θα βρίσκονταν να υπηρετήσουν την κατοχική κυβέρνηση του Ράλλη. Αυτοί ήταν αναλώσιμοι.

Αν όμως σκότωναν τον ίδιο τον Πρωτονοτάριο θα ήταν μια ισχυρή δήλωση προς την προδοτική κυβέρνηση και ταυτόχρονα θα κοβόταν η μηνιαία ενίσχυση.

Ο γιος του Πρωτονοτάριου ήταν πιο μετριοπαθής, κρυφός αγγλόφιλος ουσιαστικά. Ζούσε στην έπαυλη τους στην Πάτρα κι ετοιμαζόταν να πολιτευτεί με τον Παπανδρέου μόλις θα έφευγαν οι Γερμανοί.

Απεχθανόταν εξίσου τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά είχε μεγαλύτερη κατανόηση της πολιτικής, και γνώριζε ποιοι θα κυριαρχούσαν στην Ελλάδα μετά την ήττα των ναζί -που είχε αρχίσει στο ρωσικό μέτωπο.

Αυτή είναι η πρώτη εκδοχή, του καφενείου. Την άλλη την άκουσα απ’ τη γιαγιά μου, που δεν ήξερε πολλά από πολιτική. Η Πηνελόπη μου είπε ότι ο Αλέξης βρήκε τους αντάρτες και τους έπεισε ότι έπρεπε να επιτεθούν στο Χελιδόνι. Το πάθος του για τη Λήδα τον έκανε ατρόμητο ομιλητή και πολεμιστή. Οι κομμουνιστές έχαψαν το παραμύθι του κι ακολούθησαν το σχέδιο του.

~~

Δεν ξέρω ποια απ’ τις δύο εκδοχές είναι η αληθινή. Άλλωστε όλη αυτή η ιστορία μπλέκει τόσο τη φαντασία με την αλήθεια που δύσκολα θα πίστευα το παραμικρό, αν δεν είχα βρεθεί στο θλιμμένο καφενείο του Πεντακόσια.

Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά συνέβησαν. Τώρα πώς και γιατί έγιναν κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα.

Άλλωστε τίποτα δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα, ούτε τα πιο κοινά.

~~

Όπως και να ‘γινε, το θέμα είναι ότι έγινε. Δέκα νύχτες αφότου ο Αλέξης έφυγε απ’ το χωριό οι αντάρτες ξεκίνησαν την επίθεση τους. Λέω νύχτα γιατί τα τοπικά αρχεία των εφημερίδων γράφουν ότι δεν είχε φεγγάρι όταν μετακινήθηκαν.

Μια μικρή ομάδα πήγε στο σταθμό της χωροφυλακής στον Καράτουλα, και έκανε ένα χτύπημα αντιπερισπασμού. Οι χωροφύλακες ειδοποίησαν τον Πρωτονοτάριο κι εκείνος έστειλε τον λόχο του επιτόπου.

Σαν άδειασε το Χελιδόνι η δεύτερη ομάδα των ανταρτών βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στον ίδιο τον Πρωτονοτάριο, και τον έπιασαν εξ απήνης. Σκότωσαν τρεις λακέδες που προσπάθησαν να αμυνθούν και μπήκαν στο μεγάλο σπίτι.

Μάζεψαν τους αφεντάδες και τους υπηρέτες στο ισόγειο και τους ανακοίνωσαν το σκοπό τους. Θα έπαιρναν τον Πρωτονοτάριο στο βουνό να περάσει λαϊκό δικαστήριο. Ο γέρος δεν φάνηκε να λυγίζει, παρότι ήξερε τι σήμαινε αυτή η απόφαση: Σίγουρη εκτέλεση. Αλλά η κυρά του κι η Λήδα, μαζί κι οι υπηρέτες, ξεκίνησαν να θρηνούν.

Ενώ χειροπέδεναν τον κοτσάμπαση ο Αλέξης ανέβηκε στο πάνω πάτωμα, στα υπνοδωμάτια των αρχόντων. Δεν του φάνηκε δύσκολο να καταλάβει ποιο ήταν της Λήδας. Παντού φορέματα και καθρέφτες, στηθόδεσμοι πρωτευουσιάνικοι στη ντουλάπα.

Πήγε γρήγορα κι έχωσε το ανίερο ειδώλιο που ‘χε φτιάξει η γητεύτρα μέσα στο στρώμα. Καθώς έβγαινε, νυχοπατώντας, βρέθηκε μπρος στον καπετάνιο.

«Τι κάνεις εκεί;» τον ρώτησε ο Σαλονικιός.

Μόνο τον καπετάνιο Αρθούρο φοβόταν ο Αλέξης. Ήταν διαβασμένος άνθρωπος, κάποιοι σύντροφοι έλεγαν ότι ήταν ποιητής, κι ότι είχε ζήσει στο Παρίσι. Ήταν δύσκολο να τον ξεγελάσει. Γι’ αυτό πάντα μπροστά του καμωνόταν τον καιροσκόπο. Καλύτερα να σε μισούν γι’ αυτό που δεν είσαι, παρά να καταλάβουν τι είσαι.

Ο Αλέξης φανέρωσε τι έκρυβε πίσω απ’ την πλάτη του: Την κασετίνα με τα κοσμήματα της Λήδας. Την είχε δει καθώς έβγαινε, κι ο διάβολος τον φώτισε να την πάρει.

«Κλέβεις; Για πλιάτσικο ήρθαμε εδώ ή για δικαιοσύνη;»

«Κλεμμένα είναι», αποκρίθηκε ο Αλέξης. «Από μας τα πήρανε, απ’ τον ιδρώτα μας.»

Ο καπετάνιος φάνηκε να το σκέφτεται.

«Δες, καπετάν Αρθούρε, πόσο καιρό θα στηρίξουμε τον αγώνα μας μ’ αυτά», συνέχισε ο Αλέξης.

Άνοιξε την κασετίνα κι έδειξε τα διαμάντια και τα χρυσά.

«Δεν λες ψέματα», απάντησε εκείνος. «Je ne me sentis plus guidé par les haleurs. Για δες και στ’ άλλα δωμάτια, μήπως έχουν περισσότερα εκεί.»

Ο Αλέξης έφυγε τρέχοντας. Και σκεφτόταν: «Ποιητής εσύ; Τρελός εγώ. Να δούμε ποιος θα κερδίσει.»

~~

Αφού μαζέψαν ό,τι χρυσό κι ασημένιο υπήρχε στο σπίτι σηκώσανε και τον Πρωτονοτάριο για να φύγουν. Μόνο τότε η Λήδα, που δεν είχε σταματήσει να κλαίει, είδε το πρόσωπο του Αλέξη, τα αλλοίθωρα μάτια του.

Εκείνος στάθηκε δίπλα της και της είπε στ’ αυτί: «Τώρα τον φοβάσαι τον χωριάτη, Λήδα Πρωτονοταρίου. Μάθε και το δικό μου όνομα, να ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Αλέξη Δόγκα με λένε. Και θα με παρακαλάς να σε παντρευτώ.»

Ο καπετάνιος βγήκε πρώτος, είδε ότι δεν υπήρχε κίνδυνος και σφύριξε. Οι σύντροφοι τον ακολούθησαν, ο Αλέξης πήγε πίσω τους, ενώ η Λήδα κοιτούσε, μόνο κοιτούσε.

~~

Το πρώτο βράδυ, μετά την απαγωγή δεν κοιμηθήκαν καθόλου στο σπίτι του Πρωτονοτάριου. Μόνο έκλαιγαν.

Το δεύτερο βράδυ η Λήδα κοιμήθηκε μαζί με τη μητέρα της, περιμένοντας τον αδελφό να έρθει.

Το τρίτο βράδυ, είχε έρθει ο πρωτότοκος, με τη συνοδεία της αστυνομίας πόλεων της Πάτρας. Εκείνος οργάνωσε τον λόχο των Ραλλήδων, να αμύνεται στο Χελιδόνι, προς αποτροπή νέας επίθεσης των κομμουνιστών.

Κι αφού όλα ήταν ειρηνικά η Λήδα πήγε να κοιμηθεί στο δωμάτιο της, στο κρεβάτι της, στο στρώμα της.

Ήταν η νύχτα που μόλις είχε φανεί το φεγγάρι, σαν νυχιά στον ουρανό. Η Λήδα κοιμήθηκε, ονειρεύτηκε, κι όταν ξύπνησε δεν μπορούσε να βγάλει απ’ το μυαλό της τον αλλοίθωρο χωριάτη.

~~~~~~~~~~~~~~~

Συνεχίζεται

Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ - το δεύτερο μέρος ΕΔΩ - το τρίτο μέρος ΕΔΩ

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Erdogangeli, που λεν και στο χωριό μου

Του Α. Θρακιώτη


Παρακολούθησα με θαυμασμό και απορία τα προεόρτια της επίσκεψης Ερντογάν, και δεν αναφέρομαι μόνο στη συνέντευξη στον Παπαχελά, καθώς και όσα έχουν διαδραματιστεί μέχρι αυτή τη στιγμή κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα. Όπως επίσης παρακολουθώ και την κατάσταση στη Θράκη παραμονές της έλευσης του Προέδρου της Τουρκίας στην περιοχή. Ένα σχόλιο ταιριάζει μόνο στην κατάσταση: άλλα αντ’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα, όπως συνηθίζει να λέει και η γυναίκα μου.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, μήπως και βγει κάποιο νόημα.

Ο Ερντογάν είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας σύμμαχης χώρας, με την οποία η Ελλάδα συμμετέχει σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Στις δε ασκήσεις του ΝΑΤΟ τα ελληνικά στρατεύματα συμπράττουν και δρουν από κοινού με τα τουρκικά απέναντι στον κοινό «αόρατο» εχθρό.

Ο Ερντογάν είναι Πρόεδρος της Τουρκίας, της οποίας η μεγαλοαστική τάξη συμπράττει με τους Έλληνες καπιταλιστές, χωρίς εθνικισμούς και συναισθηματισμούς (βλέπε για παράδειγμα S.A. Carrefour Μαρινόπουλος, ή τη συνεργασία των Ελλήνων εφοπλιστών με τα τούρκικα ναυπηγεία, και πολλά άλλα).

Ο Ερντογάν έφτασε την Τουρκία εγγύτερα από τον καθένα προκάτοχό του στην είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της προοδευτικής διακυβέρνησής του. Δεν αστειεύομαι. Ας ρίξουμε μια ματιά στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δημοσιεύματα για τον Ερντογάναπό το 2014 και προγενέστερα. Ήταν αυτός που τόλμησε να γκρεμίσει το στρατιωτικό καθεστώς της Τουρκίας, να καταργήσει το δικτατορικό σύνταγμα του Εβρέν, να τον δικάσει και να τον καταδικάσει, όπως και αρκετούς στρατιωτικούς ηγέτες, πράγμα αδιανόητο παλαιότερα, να ξεκινήσει ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Κούρδους και να δώσει πρωτοφανή δικαιώματα στους μειονοτικούς φορείς (συμπεριλαμβανομένου των Ρωμιών) σε σχέση με τους προκατόχους του Κεμαλιστές.

Ο Ερντογάν είναι Πρόεδρος της Τουρκίας, της σημαντικότερης και σταθερότερης συμμάχου των ΗΠΑ στην περιοχή, από τη στιγμή που το αμερικάνικο κεφάλαιο ιστορικά ανέδειξε τις ΗΠΑ σε υπερδύναμη. Απλώς ρίξε μια ματιά πόσες φορές συναντήθηκαν φέτος ο Τραμπ, η Μέρκελ, αλλά και άλλοι ανώτατοι Αμερικάνοι και Γερμανοί αξιωματούχοι με τον σημερινό «δικτάτορα» και πρώην «δημοκράτη» Ερντογάν. Η Τουρκία ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και συνορεύει με Ρωσία, Ιράν, Ιράκ και Συρία, τη μόνη μεσογειακή χώρα,όπου η Ρωσία διαθέτει βάσεις.

Η Τουρκία φιλοξενεί πυρηνικά του ΝΑΤΟ στην επικράτειά της.

Τα προηγούμενα δύο χρόνια η Τουρκία χτυπήθηκε από τρομοκρατικές ενέργειες, όσο ελάχιστες Ευρωπαϊκές χώρες, με τεράστια επίπτωση στον τουρισμό. Για όποιον ξέρει την Πόλη, τα χτυπήματα ήταν χειρουργικά και αντιπροσωπευτικά εκεί.

Ο Ερντογάν είναι πρόεδρος μιας χώρας μέλους του G20 που έχει μια τεράστια εσωτερική αγορά, αλλά και κράτη και περιοχές δορυφόρους ((Τουρκμενιστάν, Βοσνία, Κιργιστάν, και πολλές άλλες), καθώς και βαρεία βιομηχανία με τη συνεργασία τουρκικού και διεθνούς κεφαλαίου) πχ αυτοκινητοβιομηχανία, προϊόντα ξυλείας, νέες τεχνολογίες πια, και άλλα).

Η Τουρκία στα χρόνια του Ερντογάν αναπτύχθηκε οικονομικά με φρενήρεις ρυθμούς, καθιστώντας τη χώρα διεθνή παίχτη και περιφερειακό κυρίαρχο, ενώ στο εσωτερικό το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε, ενώ οι μισθοί υπερδιπλασιάστηκαν σε συνδυασμό με την αύξηση των κοινωνικών παροχών και του μορφωτικού επιπέδου.

Ο Ερντογάν κυβερνάει σταθερά με την υποστήριξη του 50% σχεδόν του τούρκικου πληθυσμού έπειτα από συνεχείς κερδισμένες εκλογές (πραγματικό ποσοστό και όχι 50% του 50%) και αντιμετώπισε με επιτυχία στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίων του, το οποίο για όποιον θυμάται, αρχικά ο Ρώσος και Αμερικάνος ΥΠΕΞ που τυχαία συναντιόντουσαν εκείνη τη στιγμή της απόπειρας δεν είχαν αποδοκιμάσει στις πρώτες τους δηλώσεις.

Το κίνημα Γκιουλέν και η άνοδος του AAKP και του Ερντογάν είναι συνδεδεμένα και αλληλένδετα και, όποιος επιχειρεί ακόμη και σήμερα να τα διαχωρίσει σε καλό και κακό,απλώς δεν ξέρει τι του γίνεται.

Οι Τούρκοι είναι εχθροί μας, αλλά είναι ευπρόσδεκτοι ως οικονομικά εύποροι τουρίστες που κατακλύζουν τη Μακεδονία και τη Θράκη όλο το χρόνο και έχουν συντελέσει στην τουριστική αναβάθμιση πολλών περιοχών, συμπεριλαμβανομένου και της Αλεξανδρούπολης, όπου οι περισσότεροι επαγγελματίες πλέον μιλάνε και λιγάκι τουρκικά (τι δε καταλαβαίνεις, κακός Τούρκος είναι, όποιος δεν είναι πελάτης)

Ο Ερντογάν είναι φίλος. Το είπε ο Τσίπρας σήμερα. Τελεία.

Ο Ερντογάν είναι κουμπάρος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ήταν μάρτυρας (οι μουσουλμάνοι δεν έχουν κουμπάρους) στο γάμο της κόρη του Ερντογάν, Εσρά.

Τι εννοώ με όλα αυτά. Ότι είναι, είτε ανοησία ή πιθανότατα πολιτική κουτοπονηριά να αντιμετωπίζουμε τον Ερντογάν ως Τούρκο, και μάλιστα ως αμαθή ή μεγαλομανή, όπως είθισται να τον ειρωνεύονται οι εθνικιστές. Ο Ερντογάν είναι πρόεδρος μιας μεγάλης ιμπεριαλιστικής δύναμης, με τεράστια οικονομικά συμφέροντα και επιρροή, που βρίσκεται στο άρμα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, παρά τις αμφιταλαντεύσεις του τελευταίου χρόνου. Στηρίζεται από τούρκικα και διεθνή συμφέροντα και οι πολιτικές του καθορίζονται από καταρτισμένα επιτελεία σε συνεργασία με τα αντίστοιχα των μεγάλων συμμαχικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η γερμανική και αμερικανική επιρροή στην Τουρκία είναι ισχυρή και ο Ερντογάν τις διαχειρίζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να διατηρεί την εξουσία και τη δύναμή του, χωρίς ποτέ να τραβάει το σχοινί εντελώς στα άκρα.

Εγώ θα κρίνω τον Ερντογάν ως καπιταλιστή ηγέτη που με πρόσχημα την τρομοκρατία, το πραξικόπημα, τον ισλαμισμό ή ότι άλλο, επιβάλλει αυταρχικούς νόμους στη χώρα του για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου, καταπιέζοντας τον τούρκικο λαό και όχι επειδή είναι…Τούρκος, όπως προσπαθούν να μας πείσουν.

Εξάλλου οι επιλεκτικοί εθνικισμοί είναι σημαντικό εργαλείο του κεφαλαίου. Στη Θράκη υπάρχει ξεσηκωμός από τους εθνικιστές για την έλευση του Ερντογάν, αλλά οι ίδιοι που ξεσηκώνονται δεν έχουν πει κουβέντα για τους ξένους επισήμους και μυστικούς παράγοντες που περιδιαβαίνουν τη Θράκη και ασκούν πολιτική με τις ευλογίες Ελλήνων πολιτικών παραγόντων. Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα αντιδρούν, ήταν εξαφανισμένοι στις κινητοποιήσεις έπειτα από την αποκάλυψη του ΚΚΕ ότι το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης μετατράπηκε σε μία νύχτα σε Νατοϊκή βάση. Αυτό δεν είναι υποθέτω παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και εθνικός κίνδυνος.

Αλλά και οι πανηγυριστές του τουρκικού εθνικισμού, που διαφημίζουν σήμερα τον ερχομό του Ερντογάν, αγανακτώντας για την καταπάτηση των δικαιωμάτων της μειονότητας, δεν έχουν τίποτα να πουν για την οικονομική εκμετάλλευση της μειονότητας από τα μεγαλοαστικά τζάκια που προέρχονται από την ίδια τη μειονότητα απομυζώντας τους ίδιους τους ανθρώπους τους μαζί με τα ελληνικά συμφέροντα που σήμερα καταγγέλλουν.

Ο τουρκικός λαός υποφέρει, όπως και ο ελληνικός, με τις όποιες διαφορές υπάρχουν στην άσκηση της καπιταλιστικής πολιτικής στην κάθε χώρα λόγω κυρίως διαφορετικής θεώρησης ζωής και κουλτούρας. Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Ο τουρκικός λαός είναι περήφανος και αξιοπρεπής, η ηγεσία του όχι. Το ίδιο ισχύει και για τον Ελληνικό.

Και εγώ δε θέλω τον Ερντογάν στον τόπο μου, όχι όμως επειδή είναι Τούρκος, αλλά επειδή είναι ιμπεριαλιστής καταπιεστής. Όπως δε θέλω και τον Ομπάμα, τον Μακρόν, τη Μέρκελ, τα πετροδόλαρα των Σαουδαράβων και τις αξίες αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης του κεφαλαίου.

Λυκοσυμμαχίες, λυκοφαγώματα… να το πα, δεν άντεξα

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Γιάννης Αθανασιάδης: Από τις πλατείες στην πρωτοβουλία «Δρόμος Ανοιχτός» (video)

Ελλάδα


Ο Γιάννης Αθανασιάδης -ως προσκεκλημένος του διαδικτυακού Rib and Sea- συνομιλεί με τον Ιωσήφ Παπαδόπουλο, για τα πολιτικά γεγονότα και την διαδρομή του από το κίνημα των πλατειών του 2011 μέχρι την ένταξη και την δράση του στην πρωτοβουλία «Δρόμος Ανοιχτός».

Σε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία,  συζητιόνται -ανάμεσα σε άλλα θέματα- η πολιτική κατάσταση στην χώρα μας μετά το 2010, τα γεγονότα στις πλατείες το 2011, ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ για την σημερινή κατάσταση, το κίνημα εναντίον των  πλειστηριασμών και οι «κακοπληρωτές», η δημιουργία και ο σκοπός της πρωτοβουλίας «Δρόμος Ανοιχτός», τα κόμματα και η ανάγκη συγκρότησης Μετώπου αντίστασης και ανατροπής για την απελευθέρωση του λαού και της πατρίδας μας, κ.α.


Πηγή: dromosanoixtos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »