προσφατα

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Είμαι σίγουρος για το ΝΑΙ....

Χρήστος Σιούλας


Δεν ξέρω να σου πω τι θα γίνει ακριβώς την άλλη μέρα ενός ΟΧΙ Αδερφέ

Ξέρω όμως τί θα γίνει ακριβώς την άλλη μέρα ενός ΝΑΙ και αυτό θα σου πω

Aυτό μπορώ να στο πω με σιγουριά.

  • Η κυβέρνηση της αριστεράς, θα υπογράψει εν λευκώ ένα νέο μνημόνιο με τους όρους που θα υποβάλουν, οι (θεσμοί)
  • Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα παραιτηθεί αμέσως μόλις υπογραφεί, η συμφωνία με τους (θεσμούς)
  • Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα προκηρύξει εκλογές ή θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση, από τα κόμματα των (θεσμών) τα (θεσμικά)
  • Και η ζωή θα κυλήσει από εδώ και πέρα κατά πως επιλέξαμε..

Τι όμως επιλέξαμε

  • Επιλέξαμε να μας κυβερνούν ξένα κέντρα οι (θεσμοί)
  • Επιλέξαμε την παράδοση της χώρας στην εξουσία των (θεσμών)
  • Επιλέξαμε εθελόδουλους δοτούς κυβερνήτες, που θα μας τους επιβάλουν οι (θεσμοί)
  • Επιλέξαμε οι (κυβερνήτες μας, να μην έχουν ούτε την εξουσία ή την αρμοδιότητα ενός δημάρχου), αλλά να είναι πιόνια των (θεσμών)
  • Επιλέξαμε μια Ελλάδα που δεν θα έχει καν τα προνόμια μιας πόλης Γερμανικής αλλά μια Ελλάδα αποικία χρέους των (θεσμών)
  • Επιλέξαμε μια Ελλάδα σκλαβωμένη και θα την έχουμε παραδώσει εμείς στους κατακτητές ή (θεσμούς)

Τι σημαίνει όμως αυτό

  • Η ανεργία θα μεγαλώνει και θα περισσεύουν οι Έλληνες στον τόπο τους, όσοι είναι τυχεροί θα δουλεύουν στις χώρες των (θεσμών), πολίτες δεύτερης κατηγορίας και εκεί
  • Η θάλασσες, η γη μας, ο ορυκτός και φυσικός μας πλούτος, ότι έχουμε και ότι πρόκειται να αποκτήσουμε, θα ανήκουν στους (θεσμούς)
  • Θα δουλεύουμε με 300 ευρώ τον μήνα όλοι, για τους (θεσμούς)
  • Τα νοσοκομεία μας, τα σχολεία μας και ότι άλλο θεωρείτε κοινωνική παροχή και χρειάζεται στον άνθρωπο για να ζήσει, θα είναι υπό τον έλεγχο και την καλή θέληση των (θεσμών)
  • Θα είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας και στον τόπο μας κουμάντο θα κάνουν οι (θεσμοί)

Αν αυτήν την Ελλάδα θες για εσένα και τα παιδιά σου Αδερφέ, πήγαινε με το χέρι στην καρδιά και ψήφισε το ΝΑΙ που σου προτείνουν, εθελόδουλοι και πουλημένοι πολιτικοί

Για το τι θα γίνει αν επιλέξεις το ΟΧΙ όπως σου είπα, δεν είμαι σίγουρος να μπορώ να στο περιγράψω με τόση ακρίβεια.. θα βαδίσουμε σε καινούρια απάτητα μονοπάτια, αλλά θα έχουμε όλο το ρίσκο που έχουν όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι.

Οι σκλάβοι δεν έχουν κάτι να ρισκάρουν

Πιστεύω όμως ότι θα το παλέψουμε, όπως το παλέψαμε πάντα στην ιστορία μας σαν Έθνος. Είμαστε λαός έξυπνος, αξιοπρεπής και πεισματάρης, απόγονοι ένδοξου λαού, με μεγάλη ιστορία και για την δημοκρατία και για την λευτεριά.

Τώρα όπου υπάρχει η λέξη (θεσμοί), μπορείς να βάλεις ότι θέλεις… Πέρσης Τούρκος Γερμανός…

Και καλό βόλι…

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπήκαμε στην επόμενη μέρα

Του Ρούντι Ρινάλντι


Τα μπρος – πίσω, το έλλειμμα στρατηγικού βάθους και το κάλεσμα του λαού στο «όχι»
Πώς φτάσαμε ως εδώ και τι μπορεί να σηματοδοτήσει ένα ηχηρό «όχι»


Η ταχύτητα των γεγονότων είναι ραγδαία και από τη στιγμή που αναγγέλθηκε από τον Α. Τσίπρα το δημοψήφισμα μπήκαμε σε νέα φάση της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής, που θα σημαδέψει έντονα τις εξελίξεις.

Το σάλτο του δημοψηφίσματος…

Η χρεοκοπία του σίριαλ της διαπραγμάτευσης -αφού οι δανειστές εφάρμοσαν μέχρις εσχάτων τη στρατηγική και τακτική τους- το κενό πρότασης για την επόμενη μέρα και η ανικανότητα διακυβέρνησης όπως φάνηκε τους προηγούμενους μήνες, οδήγησε σε φυγή προς τα μπρος με την πρόταση για διενέργεια δημοψηφίσματος, ώστε να απορριφθούν από το λαό οι τροϊκανές προτάσεις.

Η πρωτοβουλία αυτή, ενταγμένη σε ένα επικοινωνιακό τρόπο άσκησης της πολιτικής και απογυμνωμένη από στοιχεία στρατηγικής πνοής που θα συγκροτούσε δυναμικά τον υπαρκτό ριζοσπαστισμό, λειτούργησε θετικά μόλις εξαγγέλθηκε, αποδείχθηκε όμως λαθεμένη καθώς πυροδοτεί όσα ζούμε τα τελευταία 24ωρα. Χωρίς στρατηγικό βάθος και χωρίς απάντηση για το τι θα γίνει την επόμενη μέρα, προσέφερε ένα ανέλπιστο δώρο στη μνημονιακή αντιπολίτευση και τα ξένα στηρίγματά της, να προσδώσουν στο «ναι» μια στρατηγική ματιά (μένουμε Ευρώπη, ευρώ και όχι δραχμή) που αποκτά μαζική στήριξη και απειλεί ευθέως με επικράτηση στο δημοψήφισμα αλλά και προώθηση της συστημικής παλινόρθωσης με ανοικτό τρόπο.

Δημοψήφισμα σε πέντε μέρες, χωρίς προετοιμασία και με έντονες ταλαντεύσεις και υπονομευτικές κινήσεις εκ των έσω, και κυρίως χωρίς σύνδεση με μια προοπτική –μέχρι την Τετάρτη ο στόχος ήταν να δυναμώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην διαπραγμάτευση «με ελπίδα μια καλύτερη συμφωνία», την ίδια στιγμή που αποστέλλονταν επιστολές για αποδοχή των προτάσεων των σαδο-δανειστών- δεν δημιουργούσαν όρους μιας αναγκαίας μάχης.

Οι διαρκείς υπονομεύσεις υπόσκαπταν το ηθικό των υποστηρικτών του «όχι» και μόνο χάρη στην πρωτοβουλία και την αυτενέργεια των φτωχών λαϊκών στρωμάτων προωθήθηκε η περιορισμένη, ούτως ή άλλως, καμπάνια των 3-4 ημερών. Για άλλη μια φορά ο κόσμος βρέθηκε πιο μπροστά από μηχανισμούς και κόμματα.

Η αυτοπαγίδευση

Όταν δεν υπάρχει ενεργή συμμετοχή του κόσμου στην πολιτική διαδικασία, όταν συγκαλύπτονται διλήμματα και επιλογές και δεν λέγεται όλη η αλήθεια στο λαό, όταν το πολιτικό σύστημα με την ψευδαίσθηση εδραιωμένων συσχετισμών οργανώνει την ύπαρξή του έξω από τα «θέλω» του κόσμου, τότε συντελούνται βουβές μεταστροφές. Αυτό το λάθος στο οποίο υποπίπτουν δυνάμεις που παρασύρονται από τη λογική της εξουσίας, είναι δομικό, αν και σε πλήρη αντίθεση με την πραγματικότητα που βοά ότι υπάρχει οργανική κρίση του πολιτικού συστήματος και πως δεν μπορεί να υπάρξει σταθεροποίηση πάνω σε βάση μνημονιακών συνταγών. Μόνο στα τελευταία 5 χρόνια έχει επιβεβαιωθεί πως 44άρια ως ποσοστά, μετατρέπονται σε 4άρια και 4άρια, σε 37άρια. Η αίσθηση της κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ στον εσωτερικό πολιτικό στίβο αγνοούσε τις τάσεις και πιέσεις από ποικίλες δυνάμεις για «διαχείριση», «συνεννόηση», για «οικουμενικές λύσεις». Τις αντιμετώπιζε, μάλιστα, εύκολα διαχειρίσιμες και ξεκομμένες από την πίεση και τις μεθοδεύσεις των σαδο-δανειστών.

Το βαθύτερο πρόβλημα πολιτικής εκπροσώπησης (ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας δεν εκπροσωπείται διά μέσου του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και της λειτουργίας του) δεν αντιστοιχεί στην πολιτική ισορροπία που υπάρχει, ούτε και θα αναδειχθεί καθαρά από τις διαδικασίες του συγκεκριμένου δημοψηφίσματος (αφού ως διαδικασία έχει πολλά αμφίσημα στοιχεία αλλά και πολυσήμαντες ερμηνείες (ιδιαίτερα αν οι διαφορές στα ποσοστά δεν είναι μεγάλες).

Αυτά τα ζητήματα μέσα από μια υπεροψία και μια αυτόκεντρη λογική τα αγνόησε ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να διανοηθεί τι μεταστροφές μπορεί να επιφέρει η αποτυχία της διαπραγμάτευσης (αφού διαλαλούσε ως σίγουρη την συμφωνία), η ανικανότητα διαχείρισης προβλημάτων, το κλείσιμο των τραπεζών, ο φόβος της ραγδαίας επιδείνωσης της κατάστασης.

Κυρίως, όμως, δεν στάθμισε ότι το δημοψήφισμα θα γινόταν τροφοδότης πολιτικών εξελίξεων σε βάρος της κυβέρνησης, στο βαθμό που έμοιαζε με πρόχειρη και βιαστική κίνηση εντυπώσεων, η οποία δεν συνδέθηκε με κάποιο όραμα (εκτός από την «καλύτερη συμφωνία»).

Η επόμενη μέρα έχει ξεκινήσει…

Η λήξη της διαπραγμάτευσης (κατά την διάρκεια της οποίας ο λαός γενικά ήταν χωρίς ενημέρωση) και η πρωτοβουλία δημοψηφίσματος, που αντικειμενικά έθεσαν την χώρα σε τροχιά αθέτησης πληρωμών και ρήξης με την ευρωκρατία, έχουν τραντάξει το πολιτικό και κοινωνικό στάτους της χώρας έλκοντας με σφοδρότητα σε ένα νέο τοπίο. Τοπίο αβεβαιότητας, χρεοκοπίας, τοπίο γοργών πολιτικών εξελίξεων. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων και η εκθετική τους ένταση οδηγεί στο να μην είναι μπορετό να σηκωθεί όλο αυτό το βάρος από το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Με τις τελευταίες εξελίξεις και την κλιμάκωση της κρίσης-υπονόμευσης, έχουν ήδη ανοίξει διεργασίες για την δημιουργία μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας-συνεργασίας» που θα κλείσει γρήγορα μια μνημονιακή συμφωνία και θα επιχειρήσει να διαχειριστεί την πολιτική κρίση. Η διεθνής απομόνωση της κυβέρνησης, οι αστοχίες σε εσωτερικό επίπεδο, η ταχύτατη συγκρότηση ενός μαζικού μετώπου της μνημονιακής αντιπολίτευσης (δώρο ανέλπιστο και προϊόν του σάλτου και των βουβών μετατοπίσεων, αλλά και προϊόν πολιτικών λαθών και χειρισμών) και ένα «όχι» που δεν συνδέεται με ελπιδοφόρα προοπτική-σχέδιο διεξόδου, θέτει τη χώρα στην τροχιά μεταβατικών σχημάτων «εθνικής ενότητας», που θα ορίσουν μια νέα εντελώς καινούργια, φάση.

Οι δανειστές έχουν κάθε λόγο να κλιμακώσουν τις απαιτήσεις τους, να σφίξουν το κλοιό, να θέσουν πιο επαχθείς όρους, να τιμωρήσουν. Να απαιτήσουν κυβερνητικά οικουμενικά σχήματα συμβατά με τα νέα μνημονιακά δεσμά που θα οδηγούν σε καθεστώς απίστευτα σκληρού ελέγχου και με υφαρπαγή της περιουσίας του καθενός μας με συνοπτικές διαδικασίες ξεπουλήματος της χώρας.

Η παράταξη του «ναι» τα ξεχνά, βέβαια, όλα αυτά «πουλώντας» στον κόσμο την ιδέα πως αν επικρατήσουν οι σαδο-δανειστές θα νοιαστούν για την προκοπή της χώρας.

Το «γαμώτο» είναι πως η μάχη στη οποία κλήθηκε ο λαϊκός ριζοσπαστισμός, υπονομεύεται για μια ακόμα φορά από τα Μέσα, ναρκοθετείται από σχεδιασμούς και ταλαντεύσεις, από έλλειψη επιτελείου και κέντρου αποφασισμένου, από έλλειψη στρατηγικής ματιάς. Η μη απάντηση στο ερώτημα «τι θα γίνει στις 6 Ιούλη» δρα καταλυτικά και αδρανοποιεί, επιτρέποντας στην παράταξη του «ναι» να κερδίζει ποσοστά. Η απάντηση ότι «θα φέρουμε μια καλή συμφωνία», δεν είναι πειστική όχι μόνο γιατί αυτή τη συμφωνία δεν τη φέραμε ώς τώρα αλλά και γιατί οι σαδο-δανειστές έχουν κι άλλα όπλα ενάντια σε έναν λαό που δεν είναι ενήμερος και προσανατολισμένος σωστά. Αλλιώς πρέπει να δίνονται οι μάχες για να είναι νικηφόρες και να «δένουν» αποτελέσματα.

Το κάλεσμα του λαού να πει «όχι» έπρεπε να συνοδεύεται από μια ριζική αλλαγή πορείας, από εμβάθυνση των δημοκρατικών προοδευτικών αναγεννητικών στοιχείων και στόχων μιας κυβέρνησης που με συναίσθηση του βάρους και της σημασίας του αγώνα, θα στηρίζονταν στο λαό, θα άκουγε το λαό, θα προωθούσε με συνέπεια τα «θέλω του». Ένας ευρύτατος ανασχηματισμός θα έπρεπε να συμβολίζει την αλλαγή πορείας, δίνοντας ζωή σε μια μορφή κυβέρνησης εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας. Ένας «ανασχηματισμός» υπέρβασης του υπάρχοντος σχήματος, μέσα από την εξαγωγή συμπερασμάτων αλλά και δραστικών αποφάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, στον αντίποδα των νόθων σχημάτων «εθνικής ενότητας» που κυοφορούνται.

Η σημασία της μάχης

Παρ’ όλα όσα ειπώθηκαν, ένα ηχηρό «όχι» διατηρεί τη σημασία του και σε μεγάλο μέρος επαφίεται στο σθένος, στο φιλότιμο, στο ριζοσπαστικό, αντιστασιακό χαρακτήρα μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού. Το «όχι» συγκροτεί και συγκρατεί μια μαγιά σε κατάσταση θέλησης και διάθεσης για μια νέα προοπτική. Το ηχηρό «όχι» αντιστέκεται στα αντιδραστικά σχέδια ματαίωσης και εξαΰλωσης των οραμάτων και πόθων, των καημών του λαού. Αποτελεί το υπόστρωμα της ελπίδας που μένει να συμπυκνωθεί σε ένα σχέδιο πολιτικής διεξόδου και να χειραφετηθεί από νόθες και επιφανειακές εκπροσωπήσεις. Η συμπύκνωση της πείρας 5 χρόνων αγώνων και προσπαθειών οφείλει να τροφοδοτήσει την προσπάθεια οικοδόμησης του λαού γύρω από μια πολιτική σωτηρίας, διεξόδου και αναγέννησης του λαού και της χώρας.

Το «όχι», αυτό το «όχι», δεν νιώθει πως το χωρίζουν πολλά από εκείνους που δεν θα ψηφίσουν καθόλου, είτε αυτούς που ενώ ανήκαν στον αντιμνημονιακό χώρο, θα ψηφίσουν «ναι». Ο διχασμός και η διάσπαση των λαϊκών δυνάμεων είναι ένα δώρο σε όσους απεργάζονται σχέδια υποταγής και λεηλασίας. Από την άποψη αυτή, τα όσα υποστηρίζει ο Μίκης Θεοδωράκης (δείτε και σελ. 11) στην πρόσφατη παρέμβασή του διατηρούν ακέραια την σημασία τους:

«Το πιο σπουδαίο, είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος. Μετά την πλήρη, όπως ανέφερα και προηγουμένως, αποτυχία του συνόλου του πολιτικού μας κόσμου, που έχει οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα μιας εθνικής δοκιμασίας, μακάρι να υπήρχε τρόπος να σχηματιστεί μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» για να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο στο οποίο την έχουν οδηγήσει ηγέτες κατώτεροι των συνθηκών και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν ο λαός και η χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα κατά την εποχή των Μνημονίων.

Εφόσον όμως αυτό δεν είναι εφικτό, και πάλι το μόνο όπλο που μένει στον ελληνικό λαό είναι η ενότητα. Μόνο ενωμένοι σαν μια γροθιά μπορούμε να αγωνιστούμε να αντιμετωπίσουμε το καρκίνωμα που μας απειλεί ακόμα και με θάνατο. Ο ελληνικός λαός πρέπει να επιδείξει ψυχραιμία, ωριμότητα και υπευθυνότητα και να αναδειχθεί με κάθε νόμιμο τρόπο σε κυρίαρχο υπερασπιστή των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του».

www.rudirinaldi.gr

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι και πάλι Όχι

Alexandros Raskolnick


Κακά τα ψέματα: καλό μήνα δεν μπορείς να τον πεις, γιατί δεν ξεκίνησε καθόλου καλά, με τις "αγορές" ποτισμένες με ηρεμιστικά, χωρίς να έχουν την παραμικρή διάθεση να χορέψουν πεντοζάλη, όπως πολλοί ελπίζαμε και περιμέναμε.

Τι θα γινόταν όμως αν η επόμενη Δευτέρα μας ξημέρωνε με ένα βροντερό, με ένα παρανοϊκό, αν θέλεις να το πούμε έτσι, "ΟΧΙ"?

Τι θα γινόταν, άραγε, αν για πρώτη φορά στην ιστορία μας, αντί για να διχαστούμε πάλι σε βασιλικούς και βενιζελικούς ή σε εθνικόφρονες και σε "μιάσματα" κι αντί να γίνομε πάλι αδερφοφάδες σαν τους παππούδες μας, ενώναμε τα χέρια? Τι θα γινόταν αν αντί να προκαλέσουμε, πάλι διχασμένοι κατά που ταιριάζει στο αίμα μας, καμιάν ανεπανόρθωτη εθνική καταστροφή, αντίθετα ενωνόμασταν κάτω από ένα κοινό όνειρο? Έστω, ένα όνειρο τρελό, ένα όνειρο απατηλό, που λέει κι εκείνο το παλιό το τραγουδάκι…

Θυμήθηκα με την αφορμή, ένα κείμενο που είχα γράψει κάποτε με τίτλο "Τα Σαΐνια και οι Ηλίθιοι". Μιλούσα για τα σαΐνια, για όλους αυτούς τους ευέλικτους παρατρεχάμενους∙ αυτούς που έχτισαν τις καριέρες τους ακροπατώντας στους υπόγειους διαδρόμους της διαφθοράς και της διαπλοκής, εκεί που ευδοκιμούσαν πάντα τα άνθη του κακού∙ αυτούς τους λίγους που πάντα εκμεταλλεύονταν το διχασμό μας για να ζουν εις βάρος μας, ντροπιάζοντας τη ράτσα μας…

Τι θα γινόταν αν αυτήν τη φορά απομονώναμε στη γωνία αυτά τα σαΐνια κι αν όλοι εμείς, οι πολλοί ηλίθιοι, γινόμασταν ξαφνικά και ως δια μαγείας μια φωνή και μια γροθιά, δίνοντας σαν απάντηση ένα συντριπτικό "ΟΧΙ"?

Ναι, ρωτώ τι θα γινόταν αν σ’ αυτόν τον αγώνα του Δαβίδ με τον Γολιάθ της παραπληροφόρησης και με το πιστόλι των κλειστών τραπεζών στον κρόταφο, αποφασίζαμε, παρόλα αυτά, να πούμε "ΟΧΙ"!

  • "ΟΧΙ", στο κουρέλιασμα της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
  • "ΟΧΙ", στην αβελτηρία του ευρωιερατείου
  • "ΟΧΙ", στην πενταετή απάτη των "σωτήρων", ντόπιων και ξένων
  • "ΟΧΙ", στην εθελοτυφλία των "θεσμών"
  • "ΟΧΙ", στην καταπάτηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου
  • "ΟΧΙ", στη μικρόνοια των λογιστών
  • "ΟΧΙ", κυρίως, στους ντόπιους γκρίζους λύκους που στην αναμπουμπούλα χαίρονται κι ουρλιάζουν από τις τηλεοράσεις μας την ελπίδα τους στην έλευση του χάους, που νομίζουν ότι θα τους ξελασπώσει από τις ανυπολόγιστες ευθύνες τους για την κατάντια αυτού του τόπου.

Τι θα γινόταν? Μπορεί και τίποτα, αλλά μπορεί, ενωμένοι, να πετυχαίναμε και πολλά! Ίσως τελικά να πετυχαίναμε να κάνομε τα παχύδερμα των αγορών να χορέψουν εκείνον τον πεντοζάλη!

Ψήφισε "ΝΑΙ", σου λένε. Σκύψε το κεφάλι, σου λένε. Καλύτερα πέσε στα τέσσερα, όπως έλεγε κι εκείνο το θρασίμι που απολύσαμε τον περασμένο Γενάρη και που επιμένει να μολύνει με την κινδυνολογία του τον αέρα που αναπνέουμε! Στα τέσσερα, για ν’ ανοίξουν πάλι οι τράπεζες και να ξαναγυρίσει η ζωή σου στην κανονικότητα!

Την κανονικότητα της ανεργίας, την κανονικότητα της επισφάλειας, την κανονικότητα της ζημιάς που έχουν προκαλέσει οι ανόητοι και ανήθικοι πειραματισμοί της ευρωπαϊκής ηγεμονίας και των ανεκδιήγητων ντόπιων υποτακτικών της, που μέχρι προχθές μας μαστίγωναν ανελέητα, βαφτίζοντας “success story”, αυτό το ανυπόφορο μαρτύριο στο οποίο έχουν υποβάλει την κοινωνία μας.

Ξεχνάς?

Αυτοί είναι το "ΝΑΙ" και αυτούς θα στηρίξεις, σημειώνοντας το τετραγωνάκι με το "ΝΑΙ" στο ψηφοδέλτιο που θα ρίξεις στην κάλπη της ερχόμενης Κυριακής. Έχεις καμιά αμφιβολία γι’ αυτό? Δεν έχεις, το ξέρεις και το ξέρω.

Το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο φόβος μας, το ξέρεις και το ξέρω… Γι' αυτό μας βομβαρδίζουν με φόβο. Με ψεύτικο φόβο! Επειδή είναι σεσημασμένοι ψεύτες, το ξέρεις και το ξέρω...

Που ξέρεις, αν ενώσουμε τα χέρια μας όλοι εμείς οι ηλίθιοι, μπορεί τα φαινόμενα να απατούν και να αποδειχτεί ένας καλός Ιούλιος. Καλό μήνα, λοιπόν…

My Pillow Book

Διαβάστε Περισσότερα »

Η επόμενη μέρα από το ΝΑΙ…

Αντριάνα Βασίλα


Ενδιαφέρουσες θα είναι οι εξελίξεις στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου σε περίπτωση που οι Έλληνες την 6η Ιουλίου ψηφίσουν ΝΑΙ… η πιο ενδιαφέρουσα μάλιστα εξέλιξη είναι ότι τελικά οι εταίροι μας θα έχουν καταφέρει να ρίξουν την Κυβέρνηση… Και αυτό γιατί θα έχουν περάσει στον ελληνικό λαό οι απειλές τους!!!

Ετοιμάζουν χρεοκοπία των ελληνικών τραπεζών με την Ελλάδα να χάνει τον έλεγχο τους, με αποτέλεσμα να επιβληθεί η διαδικασία bail in όπου οι καταθέτες θα χάσουν μέρος των καταθέσεων τους.

Επέλεξαν την καλύτερη επικοινωνιακή στρατηγική αφού κατά το bail in οι μέτοχοι καταστρέφονται στην κυριολεξία, κινδυνεύουν άμεσα οι καταθέτες, ενώ ο έλεγχος των τραπεζών περνάει στον ESM.

Μετά από αυτό το σενάριο ο ελληνικός λαός μάλλον φαίνεται ότι θα ακολουθήσει τον δρόμο του ΟΧΙ!!!

Ετσι λοιπόν το σίγουρο είναι ότι ο Τσίπρας την επόμενη κιόλας ημέρα αν όχι την ίδια θα καταθέσει την παραίτηση του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα την κάνει…

Αμέσως μετά θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες για να οριστεί ο νέος μας Εθνικός Σωτήρας … ένας Πρωθυπουργός δηλαδή «κοινής αποδοχής». Επικρατέστεροι φαίνεται να είναι να είναι με σειρά προτεραιότητας Προβόπουλoς, Στουρνάρας ή ακόμα και Καραμανλής…

Και άντε ξανά μανά από την αρχή … Οι εταίροι μας θα έχουν ξανακαταφέρει να αλλάξουν την έννοια της δημοκρατίας στον τόπο που γεννήθηκε φέρνοντας την στα μέτρα τους… στην συμμόρφωση της δηλαδή με τις αποφάσεις τους.

Η αντίθετη άποψη, έτσι και αλλιώς συνιστά παρέκκλιση και πρέπει να τιμωρείται με αυστηρότερα μέτρα.

Το Ποντίκι

Διαβάστε Περισσότερα »

Γλέζος προς ψηφοφόρους ΚΚΕ: ”Το ΟΧΙ τιμά την ιστορία του ΚΚΕ”

Πολιτική


Φίλοι και συναγωνιστές,

Ο Ελληνικός λαός, η χώρα μας, βρίσκεται κάτω από έναν απόλυτο εκβιασμό των «εταίρων» και δανειστών της, που έχει τα χαρακτηριστικά οικονομικού πολέμου. Κανένας μας δεν μπορεί να παίρνει ίσες αποστάσεις. Το δημοψήφισμα της Κυριακής έχει ένα συγκεκριμένο δίλημμα: «ΟΧΙ» στην πρόταση των δανειστών ή «ΝΑΙ» στις αξιώσεις τους.

Σας απευθύνω έκκληση, δεν σας καλώ ‒άλλωστε δεν έχω δικαίωμα να σας καλώ, σεβόμενος τις αρχές σας και την πολιτική σας ιστορία‒ να πάρετε θέση επιλέγοντας το ΟΧΙ, ακόμα κι αν από τη δική σας πολιτική σκοπιά θεωρείτε εκβιαστικό το δίλημμα.

Τυχόν επικράτηση του ΝΑΙ θα σηματοδοτήσει τη λαϊκή νομιμοποίηση στις πιο ακραίες και πιο βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές. Ένα τέτοιο ΝΑΙ δεν πρέπει να επιτρέψετε και εσείς με την ιστορία σας να επικρατήσει.

Το ΟΧΙ τιμά την ιστορία του ΚΚΕ. Η επιλογή του ΟΧΙ εκ μέρους των ψηφοφόρων του ΚΚΕ δεν σας αποδυναμώνει, δεν είναι ψήφος ενάντιά σας. Κάθε άλλο. Είναι επιλογή που δεν αντίκειται στην ιστορία και τη στρατηγική του ΚΚΕ, όπως αυτή έχει διαχρονικά καταγραφεί. Αντίθετα την ενισχύει.

Αγαπητοί συναγωνιστές, μην αφήσετε το ΑΚΥΡΟ να ακυρώσει το μέλλον της πατρίδας μας!

Iskra

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυβέρνηση διορισμένη από τρόικες; Όχι!

Δημήτρης Μηλάκας


Τελικά, παρά τη διατύπωσή του, το ερώτημα του δημοψηφίσματος κρύβει μια ουσία, σαφέστατη: Θέλουμε να εκλέγουμε εμείς την κυβέρνηση του τόπου ή να την ορίζει ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε και οι …θεσμοί; Σ αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι προφανής και αυτονόητη: ΟΧΙ

Πολλά μπορεί να καταλογίσει κάποιος στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές:

  • έλλειψη στρατηγικής στη διαπραγμάτευση
  • υπερβολική αισιοδοξία
  • υπερβολικές προσδοκίες
  • λάθος εκτιμήσεις
  • ανικανότητα συγκερασμού απόψεων στο εσωτερικό
  • ακατάσχετη φλυαρία
  • υπεροψία

Ακόμη περισσότερα, μπορεί να καταλογίσει στην κυβέρνηση και για τον τρόπο που ασκεί (ή δεν ασκεί) την εξουσία:

  • δείγματα ανικανότητας
  • δείγματα αλαζονείας
  • δείγματα πολυφωνίας
  • έλλειψη αποφασιστικότητας
  • έλλειψη συντονισμού

Παρ’ όλα αυτά, αυτή είναι η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση η οποία όταν έρθει η ώρα θα κριθεί στην κάλπη.

Από την άλλη μεριά έχουμε το ιερατείο των θεσμών:

  • Ζαν Κλοντ Γιούνκερ: «Εάν οι Έλληνες ψηφίσουν «όχι» η ελληνική θέση θα έχει εξασθενήσει δραματικά. Το πρόγραμμα έχει τελειώσει. Δεν γίνονται διαπραγματεύσεις. Εάν οι Έλληνες πουν «όχι», κάθε άλλο παρά θα έχουν ενισχύσει την ελληνική διαπραγματευτική θέση, η οποία θα έχει εξασθενήσει δραματικά».

Από κοντά και οι εγχώριοι πρόθυμοι να παίξουν το ρόλο της μαριονέτας των θεσμών:

  • Άδωνις Γεωργιάδης συνέντευξη στο γερμανικό Focus στις 23 Ιούνη: «Θα ήταν καλύτερα τώρα να εισαχθεί έλεγχος κεφαλαίων και να αφήσουμε τη χώρα να χρεοκοπήσει και σε αυτή τη βάση, θα μπορούσαμε να πετύχουμε μια λογική συμφωνία με τους δανειστές».
  • Σταύρος Θεοδωράκης: «τη Δευτέρα θα υποβάλουμε συγκεκριμένη πρόταση και για τη διαπραγμάτευση και για τη διακυβέρνηση της χώρας. Δεν μπορεί σήμερα το Ποτάμι, όταν εκκρεμεί το δημοψήφισμα, να προτείνει αλλαγές υπουργών στον κ. Τσίπρα. Όταν ο λαός αποφασίσει και ο κ. Τσίπρας αισθανθεί την ανάγκη να μας ακούσει, θα είμαστε εδώ»

Τελικά, παρά τη διατύπωσή του, το ερώτημα του δημοψηφίσματος κρύβει μια ουσία, σαφέστατη την οποία επαναλαμβάνουμε: Θέλουμε να εκλέγουμε εμείς την κυβέρνηση του τόπου ή να την ορίζει ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε και οι …θεσμοί;

Το Ποντίκι

Διαβάστε Περισσότερα »

Σιγά μη φοβηθώ

Γελωτοποιός


Ναι, το ξέρω, το είδα.
Οι έκπτωτοι πρίγκηπες κι οι μεγιστάνες, οι καναλάρχες και οι υπάλληλοι τους, οι πολιτικάντηδες και οι διανοούμενοι που καταπίνουν την κάμηλο, οι καλλιτέχνες των σκυλάδικων, οι Πατέρες της Εκκλησίας που ποτέ δεν αποχωρίστηκαν τα χρυσοποίκιλτα αμφία τους, όλοι μας τρομοκρατούν να ψηφίσουμε ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Οι γύπες του ΔΝΤ και οι ύαινες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι μεγαλύτεροι γενοκτόνοι, που στηρίζουν τους ναζί της Ουκρανίας και τον Χίλτερ θα τον χειροκροτούσαν, μας εκβιάζουν να ψηφίσουμε ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Κάθε Bloomberg και κάθε Financial Times και κάθε τραπεζίτης και κάθε χρηματιστής, μας προειδοποιούν για τα δεινά που θα μας συμβούν αν δεν ψηφίσουμε ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Όλα τα ανδρείκελα που παριστάνουν τους ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, επιμένουν να ψηφίσουμε ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Όλοι εκείνοι με τους εξαψήφιους λογαριασμούς στις τράπεζες, εκείνοι που ξοδεύουν σε μια μέρα το μηνιάτικο όλων των υπαλλήλων τους, όλοι συμφωνούν να ψηφίσουμε ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Συνταξιούχοι που όλη μέρα παρακολουθούν τηλεόραση, σε κατάσταση άνοιας και ιστορικής αμνησίας, τρέμουν και προσεύχονται στο θεό να ψηφίσουμε ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Νέοι που πίνουν τις ποτάρες τους στα μαγαζιά και περιμένουν να τελειώσει αυτή η μαλακία, για να πάνε στη Μύκονοοοο, γελάνε και λένε ότι θα ψηφίσουν αυτό που τους είπε ο μπαμπάς, ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Άνθρωποι που οι γονείς τους έλιωσαν στα ξερονήσια (όχι στη Μύκονοοο), θ” ακολουθήσουν τη γραμμή του Κόμματος και θα ρίξουν άκυρο, ενισχύοντας το ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Όσοι αναρχικοί δεν πιστεύουν στα δημοψηφίσματα δεν θα πάνε να ψηφίσουν, αφήνοντας έτσι να τους εκπροσωπούν οι συνταξιούχοι, οι φιλελέδες και οι νέοι που θα πάνε Μύκονοοοο, αφού ψηφίσουν ναι.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Οι απολιτικοί θα συνεχίσουν να πιστεύουν στη θετική ενέργεια του σύμπαντος που συνομωτεί υπέρ τους, οι χίπστερ θα σνομπάρουν τους κολλημένους με την πολιτική κι όλοι μαζί θα πάνε να μαυρίσουν την παραλία και να πουν «ναι στη ζωή».

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Ο Τσίπρας θα συνεχίσει να προσπαθεί να κάνει συμφωνία κι ο Βαρουφάκης θα ευελπιστεί σε ελάφρυνση του χρέους, ενώ οι ιδιωτικές τράπεζες θα συνεχίσουν να ενισχύονται με δημόσια δισεκατομμύρια, όσα όχι και να ψηφίσουμε.

Ναι, το ξέρω, το είδα.
Η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά ούτε θα ξεκινήσει αν ψηφίσουμε όχι.

Όχι, όμως, το λέω.
Δεν πιστεύω στα κόμματα, δεν πιστεύω στους ηγέτες, δεν πιστεύω στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν είναι τίποτα άλλο από την κατ” ευφημισμό καταδίκη των λαών της Ευρώπης.

Όχι, όμως, το λέω.
Δεν θα ψηφίσω «όχι» για να τιμήσω τους προγόνους μου ή τους απογόνους μου. Ο καθένας κάνει τον δικό του αγώνα.

Όχι, το λέω.
Δεν θα ψηφίσω «όχι» για να σώσω τη χώρα, την Ευρώπη, τον κόσμο. Τίποτα δεν σώζεται έτσι.

Όχι, το λέω.
Θα ψηφίσω όχι, γιατί αρνούμαι τον φόβο, την τρομοκρατία, την ιστορική αμνησία, γιατί απεχθάνομαι τον κόσμο του ΝΑΙ, όπου δεν είμαστε τίποτα άλλο από αριθμούς.

Όχι, το λέω.
Θα ψηφίσω όχι, με την ψυχή μου, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος.

Κι αν χάσω, κι αν απογοητευτώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ.


Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

Η γκρίζα ζώνη ανάμεσα στο ΝΑΙ και το ΟΧΙ

Του Μύρωνα Ξυδάκη*


Λίγες μόλις ώρες έχουν απομείνει πλέον έως το δημοψήφισμα της Κυριακής. Οι έως τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΝΑΙ και το ΟΧΙ να βρίσκονται πολύ κοντά. Αυτό άλλωστε μπορεί να το διαπιστώσει εύκολα ο οποιοσδήποτε παρακολουθώντας μια συζήτηση στον δικό του μικρό-δημόσιο χώρο (οικογενειακό ή εργασιακό περιβάλλον, φίλοι, γειτονιά κλπ). Την ίδια στιγμή όμως φαίνεται να υπάρχει μια γκρίζα περιοχή ανάμεσα σε αυτές τις δύο απαντήσεις, και δεν αναφέρομαι στους αναποφάσιστους. Μιλάω κυρίως για τον κόσμο εκείνο ο οποίος στο ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ απαντά «Δεν έχει σημασία». Η εκτίμηση αυτή δεν αφορά μόνο όσους δεν έχουν πάρει ακόμα θέση ή όσους έχουν σκοπό να απέχουν αλλά μπορεί να τη συναντήσει κάποιος και ως συνοδευτική ενός ΟΧΙ. «ΟΧΙ αλλά…».

Στο υπέδαφος αυτής της γκρίζας περιοχής μέσα από το οποίο αναφύεται μια τέτοια απάντηση βρίσκεται η απογοήτευση και η παραίτηση. Απογοήτευση που γεννάται από την αίσθηση ή ακόμα ακόμα και την συνείδηση ενός αδιεξόδου για το τι θα γίνει από Δευτέρα αν οι δανειστές εξακολουθήσουν να τηρούν σκληρή στάση. Εδώ είναι σαφές ότι εντοπίζεται από αυτόν τον κόσμο η έλλειψη μιας στρατηγικής που να δίνει βάθος, υπόσταση και δυναμική σε ένα ΟΧΙ. Διαφορετικά ειπωμένο, το επιχείρημα ότι «με το ΟΧΙ θα διαπραγματευτούμε πιο αποτελεσματικά» φαίνεται να μην πείθει ακόμα και εκείνους που είναι διατεθειμένοι να το στηρίξουν.

Και πώς άλλωστε να πείσει όταν πλέον είναι σαφές με τον πιο πρόδηλο τρόπο –ειδικά μετά και από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών- ότι ο ελληνικός λαός έχει απέναντι του ένα ολόκληρο σύστημα, οργανωμένο στην εντέλεια, το οποίο εφορμάται όχι από διάθεση εξεύρεσης μιας λύσης αλλά από κίνητρα τιμωρητικά. Κίνητρα που αποβλέπουν στην τιμωρία ενός ολόκληρου λαού επειδή τόλμησε 5 χρόνια να αγωνιστεί με σθένος και να αμφισβητήσει τους μνημονιακούς μονοδρόμους που έχουν επιβληθεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Η απογοήτευση αυτή μπορεί επίσης να προκύπτει και από την συναίσθηση των δύσκολων στιγμών στις οποίες έχει περιέλθει η χώρα εξαιτίας ακριβώς αυτής της τιμωρητικής διάθεσης των δανειστών. Είναι πλέον σαφές ότι από Δευτέρα τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα κατά την γνώμη μου με αυτήν την απογοήτευση έγκειται στον κίνδυνο να εμπεδωθεί –αν δεν έχει ήδη γίνει- μια αίσθηση ματαιότητας. Μια αίσθηση πως ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν κάνουμε, τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν γιατί πολύ απλά το παιχνίδι παίζεται αλλού και από άλλους. Κινδυνεύει έτσι να διαστρεβλωθεί μια σημαντική αλήθεια, ο βασικότερος νόμος της κοινωνικής εξέλιξης, που λέει ότι ο λαός είναι ο παραγωγός της ιστορίας. Αυτός με την πράξη ή την απραξία του, με τα ΝΑΙ ή τα ΟΧΙ του είναι που καθορίζει την εξέλιξη της ιστορίας και βάζει την σφραγίδα του στο μέλλον.

Για να ανατραπεί αυτή η απογοήτευση, για να αποτραπεί ο κίνδυνος πλατιά στρώματα της κοινωνίας να βυθιστούν ξανά στην παθητικότητα και την αδράνεια, χρειάζεται κατ΄ αρχάς αλλαγή στρατηγικής. Το ΟΧΙ να μην αποτελέσει απλά ένα όπλο στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης αλλά να συνδυαστεί με το όραμα ότι «Η Ελλάδα μπορεί αλλιώς». Μπορούμε να φτιάξουμε μια χώρα με πραγματική δημοκρατία, με μια οικονομία που να παράγει, με αξιοπρέπεια και λαϊκή κυριαρχία.

Χρειάζεται ένα σχέδιο που να δίνει στο ΟΧΙ το αναγκαίο βάθος ώστε να γίνει προσκλητήριο ενεργητικής συμμετοχής στην κατεύθυνση αυτών των βαθιών μετασχηματισμών που έχει ανάγκη ο λαός. Το δημοψήφισμα δεν μπορεί να είναι μια ακόμα «εντολή» που την παραδίδει ο λαός σε κάποιους και αυτοί θα την διαχειριστούν ερήμην του στο τραπέζι μιας διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλες, όπως γινόταν τους τελευταίους 5 μήνες.

Δεδομένου ότι ένα τέτοιο σχέδιο δεν είναι ορατό αυτή την στιγμή στον δημόσιο λόγο, χρειάζεται να οικοδομηθεί μέσα από τον ίδιο τον λαό. Χρειάζεται ο λαός να πάρει το ΟΧΙ στα χέρια του και μέσα από την κίνηση του, τα λόγια και τα έργα του, τον βαθμό ωρίμανσης του, να θέσει τις βάσεις ενός τέτοιου σχεδίου. Όπως ακριβώς έγινε και το ’40 όταν ο λαός μας πήρε ένα ξέπνοο «ΟΧΙ δια την τιμή των όπλων», το έκανε δικό του και μπόρεσε μέσα από τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες να γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του.

Κλείνοντας, να πω ότι με έναν τρόπο ανήκω κι εγώ σε αυτήν την γκρίζα ζώνη. Την Κυριακή όμως θα ψηφίσω ΟΧΙ. Και πραγματικά δεν ξέρω τι θα επακολουθήσει την Δευτέρα αν το ΟΧΙ αυτό είναι πλειοψηφικό. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολα τα πράγματα, από την άλλη όμως ξέρω και που θα μας οδηγήσει το ΝΑΙ. Ξέρω που μας έχει οδηγήσει εδώ και 5 χρόνια η λογική του «ΝΑΙ σε όλα». Και την ίδια στιγμή ξέρω ότι το ΟΧΙ αφήνει μια χαραμάδα για να μπει λίγο φως. Αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό στην ελπίδα. Το πότε και το πώς το παράθυρο αυτό θα ανοίξει δεν το ξέρω. Ξέρω όμως ότι ένας άνθρωπος φοβισμένος κλείνεται στον εαυτό του, εγκολπώνοντας ένα αίσθημα ντροπής και ενοχής. Από την άλλη ένας άνθρωπος υπερήφανος έχει το θάρρος να κοιτάξει τον διπλανό του στα μάτια και να του απλώσει το χέρι στα δύσκολα.

Ξέρω ότι ένας λαός υποταγμένος δεν βλέπει τίποτα άλλο πέρα από το χώμα που πάνω του σέρνεται.

Ένας λαός όμως υπερήφανος, με το κεφάλι ψηλά, κοιτάζει πάντα ουρανό. Αυτή η αξιοπρέπεια και η υπερηφάνεια είναι η καλύτερη παρακαταθήκη αλλαγής για το μέλλον.

* O Μύρωνας Ξυδάκης είναι εκπαιδευτικός, μέλος της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Κέντρου Ηρακλείου Κρήτης

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Το ΟΧΙ είναι πατριωτικό καθήκον

Ισίδωρος Νερούτσος


Ο εκλεκτός συνάδελφος γιατρός πνευμονολόγος, Νίκος Πουλάκης, από τα Λιμενάρια Αγκιστρίου, δήλωσε ότι είναι ανεπιφύλακτα, υπέρ του ΟΧΙ.

Το ΟΧΙ δεν αποτελεί κομματική επιλογή.

Αποτελεί μεγάλο πατριωτικό καθήκον κάθε Έλληνα.

Το ΟΧΙ αποτελεί συνέχεια του ΟΧΙ των Ελλήνων σε όλους όσους .. ζητούσαν ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ.

  • ΟΧΙ 490 π.χ. Μάχη του Μαραθώνα
  • ΟΧΙ 480 π.χ. Ναυμαχία της Σαλαμίνας
  • ΟΧΙ 1940 μ.χ. Στον Μουσολίνι, στον Χίτλερ και στους Βούλγαρους.
  • ΟΧΙ 2015 μ.χ. Στο τελεσίγραφο του eurogroup, στο κλείσιμο των .. τραπεζών από την ΕΚΤ και στους εκβιασμούς κατά .. της χώρας μας από τον Σόιμπλε, τον Ντάϊνζενμπλούμ, .. τον Σούλτς και το ΔΝΤ.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί, όχι από το Δημοψήφισμα, αλλά .. από τα έργα της.

Διαβάστε Περισσότερα »

Όλη η αλήθεια για τη διαπραγμάτευση στη γερμανική τηλεόραση (ΑRD) (βίντεο με υπότιτλους)

Χρήστος Σιούλας


Η γερμανική τηλεόραση παρουσιάζει όλη την αλήθεια για τη διαπραγμάτευση σε αντίθεση με τα ελληνικά κανάλια που έχουν απευθείας καθημερινές ανταποκρίσεις στημένες έξω από τι τράπεζες.

Με το Σκαι να πρωτοστατεί με εμετικές στημένες ανταποκρίσεις και διαλόγους σε πάνελ με επιλεγμένους (σχολιαστές) και (αναλυτές)

Οι Γερμανοί δημοσιογράφοι Δεν είναι απόφοιτοι του Δ.Ν.Τ και των διεθνών κέντρων επιβολής πολιτικής στις αποικίες χρέους, όπως πολλοί δικοί μας Ελληναράδες κομιστές...

Είναι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, που δείχνουν την αλήθεια για την Ελληνική διαπραγμάτευση με τους (θεσμούς), χωρίς να χρειάζεται να δίνουν λόγο στα αφεντικά τους

Το δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα εμπόδια των Ευρωπαίων στη διαπραγμάτευση παρουσιάστηκαν στη γερμανική τηλεόραση (ARD) και στην εκπομπή Monitor.

Την ώρα που τα ελληνικά ιδιωτικά κανάλια μας έχουν εξοργίσει με τη συστηματική προσπάθεια τρομοκράτησης, οι Γερμανοί μπορούν να δουν ρεπορτάζ για το πως πραγματικά εξελίχθηκε η διαπραγμάτευση και την ζωή στην Ελλάδα της κρίσης και της εξαθλίωσης ενός λαού.


Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΑΙ ή ΟΧΙ, με φόβο και με πάθος

Γελωτοποιός


«Σοφός δεν είναι αυτός που δεν θυμώνει. Σοφός είναι αυτός που θυμώνει τη σωστή στιγμή, με το σωστό πρόσωπο και στο σωστό βαθμό».
Αριστοτέλης

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μία απ” τις αυταπάτες των ανθρώπων είναι ότι αποφασίζουμε με βάση τη λογική. Το συναίσθημα θεωρείται κακός συμβουλάτορας -αν όχι κάτι το επικίνδυνο, που πρέπει να τιθασεύσουμε.

Όμως ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί έτσι. Το συναίσθημα δεν μπορεί να διαχωριστεί απ” τη λογική. Ακόμα και οι συλλαβές χωρίς νόημα (και Α και ΟΥ) έχουν συναισθηματικό βάρος, κάθε μας κίνηση εμπεριέχει συναίσθημα.

Τίποτα δεν είναι ουδέτερο.

Στην πραγματικότητα ένας συναισθηματικά κενός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πάρει καμία απόφαση!

~~

Σε παλιότερο κείμενο («Και ο Πραξιτέλης ήταν κάποτε παιδί» http://sanejoker.info/2013/08/another-portrait-of-praxiteles-as-a-young-boy.html) αναφέραμε ότι η μνήμη είναι άρρητα δεμένη με το συναίσθημα.

Όποτε θυμόμαστε κάτι το αναδομούμε εκ νέου, σύμφωνα με την συναισθηματική μας κατάσταση. Δεν είμαστε μηχανές αναπαραγωγής εικόνας και ήχου, ώστε να μπορούμε να παίζουμε την ανάμνηση ακριβώς ίδια, ξανά και ξανά. (Αυτό, μας πληροφορεί η Τεμπλ Γκράντιν, μπορούν να το κάνουν κάποιοι αυτιστικοί).

~~

Όσο σημαντικό για τη μνήμη είναι το συναίσθημα, άλλο τόσο είναι και για λήψη αποφάσεων.

Νομίζουμε ότι επηρεαζόμαστε απ” το συναίσθημα μόνο όταν αυτό μας κατακλύζει. Η οργή, ο τρόμος -γιατί όχι και ο έρωτας, μας κάνουν να φερόμαστε «παράλογα». Όμως χωρίς αυτό το «παράλογο», ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιβιώσει.

Κάποιες φορές χρειάζεται να εξοργιστείς, να τρομάξεις και να ερωτευτείς (παράφορα). Δεν είναι μέρος της ζωής. Είναι απαραίτητο για να ζήσεις.

~~

Μια άλλη ψευδής πεποίθηση είναι πως όταν «αποφασίζουμε ήρεμα» δεν επηρεαζόμαστε απ” το συναίσθημα. Το συναίσθημα υπάρχει πάντα, έστω σε ασυνείδητο επίπεδο. Τίποτα δεν είναι ουδέτερο.

Μια εικόνα που είδες το πρωί ή μια κουβέντα που σου είπαν, κάθε ερέθισμα, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποίησες ή δεν του έδωσες σημασία, μπορεί να σε επηρεάσει τόσο πολύ συναισθηματικά (θετικά ή αρνητικά) ώστε το βράδυ να αποφασίσεις για κάτι φαινομενικά άσχετο, να αποφασίσεις για κάτι «λογικά», εξαιτίας (ή χάρη) αυτής της ξεχασμένης επιρροής.

Ένας πονόδοντος ή κάποια ορμονική διακύμανση επηρεάζει τον τρόπο λήψης αποφάσεων.

Ακόμα κι ένα όνειρο, που δεν θυμάσαι καν, σε κάνει να σηκώνεσαι απ” το κρεβάτι με καλή ή κακή διάθεση και ν” αποφασίζεις ότι θέλεις ν” αγκαλιάσεις τον σύντροφο σου ή να τον αγνοήσεις.

~~

Οι άνθρωποι είμαστε πρωτίστως συναισθηματικά ζώα. Η λογική προσπαθεί να δικαιολογήσει (να εκλογικεύσει), άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε με γελοία επιχειρήματα, τις λέξεις, τις πράξεις, τις αποφάσεις, τη συμπεριφορά.

Ένας άνθρωπος χωρίς συναίσθημα θα έμοιαζε περισσότερο με ηλεκτρονικό υπολογιστή: Αν δεν του δώσεις ξεκάθαρες εντολές δεν μπορεί να εκτελέσει κανένα πρόγραμμα, δεν μπορεί να πάρει καμία απόφαση.

(Και μια άσχετη με το θέμα σκέψη: Ίσως, για να δημιουργήσουμε Τεχνητή Νοημοσύνη εφάμιλλη της ανθρώπινης, θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να της εμφυτεύσουμε συναίσθημα.)

Πόσο απαραίτητο είναι το συναίσθημα στη λήψη αποφάσεων το αποδεικνύει ο Antonio Damasio, στο βιβλίο του «Το λάθος του Καρτέσιου»

Ο νευρολόγος Νταμάσιο έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με ασθενείς που έχουν προβληματικούς μετωπιαίους λοβούς. Παρόλο που οι εν λόγω ασθενείς είχαν φυσιολογικό δείκτη νοημοσύνης και κανονικές ικανότητες συλλογισμούς δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν ως φυσιολογικοί ενήλικες.

Γιατί όμως δεν μπορούσαν;

Ο δρ Νταμάσιο μας παρουσιάζει την περίπτωση του κυρίου Έλιοτ. Αυτός είχε υψηλό δείκτη νοημοσύνης, πολύ καλά αποτελέσματα στα τεστ αντιληπτικής ικανότητας, επίπεδο προσοχής καλό και εξίσου δυναμική μνήμη εργασίας.

Αυτό που αδυνατούσε να κάνει ο Έλιοτ ήταν να έχει μια σωστή αντίδραση συναισθήματος στην καθημερινότητα του.

Σημειώνει ο Νταμάσιο: «Δεν είδα ποτέ ούτε μια υποψία συναισθήματος. Καμία λύπη, ανύπαρκτη ανυπομονησία, μηδενική απογοήτευση για τις συνεχείς και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις μου. Γενικά, στη ζωή του είχε την τάση να μην θυμώνει, και τις σπάνιες φορές που το έκανε το ξέσπασμα ήταν πολύ γρήγορο.»

Ο Έλιοτ δεν είχε χάσει απλώς τα πρωτογενή συναισθήματα, όπως ο φόβος ή ο θυμός. Είχε χάσει τα μύχια συναισθήματα του. Ήταν συναισθηματικά κενός.

Εξαιτίας αυτού δεν μπορούσε να αποφασίσει για τίποτα. Κολλούσε σε ατέρμονες διαβουλεύσεις με τον εαυτό του, όπου ζύγιζε τα υπέρ και τα κατά κάθε πιθανής απόφασης, αλλά ΠΟΤΕ δεν κατέληγε.

Κάποια μέρα ο δρ Νταμάσιο τον ρώτησε ποια μέρα της επόμενης βδομάδας τον βόλευε να περάσει απ” το γραφείο του. Ο κύριος Έλιοτ έβγαλε το ημερολόγιο του και πέρασε μισή ώρα εξετάζοντας τα υπέρ και τα κατά των δύο ημερών που του πρότεινε ο γιατρός του. Έλεγε, ξανά και ξανά, τις πιθανές συνέπειες αν επέλεγε τη μία ή την άλλη μέρα, αλλά δεν μπορούσε να αποφασίσει.

Τελικά επέλεξε τη μέρα ο δρ Νταμάσιο.

~~{}~~

Όλες μας οι αποφάσεις παίρνονται με βάση το συναίσθημα. Αγνοήστε εκείνους που μιλάνε για «νηφάλια σκέψη» και για «λογικά επιχειρήματα». Δεν γνωρίζουν τίποτα για τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος.

Ο καθένας επιλέγει τα επιχειρήματα που μειώνουν τη γνωστική ασυμφωνία, τα επιχειρήματα που δικαιολογούν (εκλογικεύουν) τις συναισθηματικές του αποφάσεις.

Λέμε ΝΑΙ, ΟΧΙ, ΑΠΟΧΗ, όχι επειδή έχουμε «ζυγίσει» λογικά τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς, ουδέτερα, χωρίς συναισθηματική φόρτιση.

Αυτό θα οδηγούσε σε μια συμπεριφορά όπως του κυρίου Έλιοτ: Θα μέναμε όλη την Κυριακή μέσα στο παραβάν, χωρίς να μπορούμε να αποφασίσουμε ούτε ποιο στυλό θα χρησιμοποιήσουμε. Το δικό μας ή το κοινόχρηστο;

Θα αποφασίσουμε ή έχουμε αποφασίσει ήδη (ΝΑΙ, ΟΧΙ, ΑΠΟΧΗ) συναισθηματικά.

Όλη μας τη ζωή αυτό κάνουμε, κι ύστερα επενδύουμε με ιδεολογίες και επιχειρήματα το θυμικό μας.

~~{}~~

ΥΓ1: Πέρα από το Καλό και το Κακό, πέρα από τα ΝΑΙ, ΟΧΙ, ΑΠΟΧΗ, υπάρχει μια κοινωνική-ιστορική διαμάχη ανάμεσα στους έχοντες και στους μη-έχοντες, τους πλούσιους και τους φτωχούς, τους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόμενους.

Σε ποια πλευρά γεννιέσαι δεν το επιλέγεις. Το πώς θα εξελιχτείς είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων. Αλλά σίγουρα ένας Αφρικανός δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες ανέλιξης (ή επιβίωσης) με έναν Ελβετό. Γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι του παρόντος κειμένου.

ΥΓ2: Η ανθρώπινη κοινωνία είναι ένα χαοτικό υπερσύστημα. Καμία πρόβλεψη δεν είναι απόλυτα ασφαλής. Η μόνη βεβαιότητα είναι η αλλαγή. Κι ο έλεγχος είναι μια χίμαιρα. http://sanejoker.info/2015/06/chimera2.html

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Διαβάστε το σπουδαίο βιβλίο «Μεταφράζοντας τα ζώα», της Τεμπλ Γκράντιν, εκδόσεις Polaris, μτφ Ασημίνα Μητσομπόνου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Οι φωτογραφίες είναι του Γάλλου φωτογράφου και ποιητή René Maltête



Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

Man to man

Του Θανάση Καρτερού


Θυμίζουν λίγο τη σφαγή των αμνών αυτές οι μέρες, ε; Από τη μια τα σφαγεία των τραπεζών. Κι από την άλλη, για όποιον προσπαθεί να γλιτώσει, οι ενέδρες των καναλιών. Πού σε σφάζει και πού σε πονεί. Το πρωί ο γείτονας δηλώνει περήφανα Όχι και το βράδυ, μετά τον τηλεοπτικό καταιονισμό τρόμου, λούζεται στον ιδρώτα από εφιάλτες αιματηρούς και τερατώδεις. Καταθέσεις, καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, ουρές. Λιμοί, λοιμοί, λυγμοί. Και καταποντισμοί.

Κι εμείς, σου λέει ο απογοητευμένος, με τα λιανοτούφεκα παλεύουμε. Τι να σου κάνουν οι αθώοι κομματικών οργανώσεων και δομών αλληλεγγύης μπροστά στις δοντάρες του ΑΤΜ; Τι να σου κάνει το αραιό πεζικό εφημερίδων και ΜΜΕ που στηρίζουν το Όχι μπροστά σε έξυπνες βόμβες, βιολογικές βόμβες, εμπρηστικές βόμβες των άλλων; Μπροστά σε drones που καταφτάνουν από όλη την Ευρώπη για να βομβαρδίσουν γειτονιές, σπίτια και ψυχές;

Αν το καλοσκεφτούμε όμως, έτσι πήγαινε το πράγμα πάντοτε για την Αριστερά. Παλαιότερα δεν είχαν βέβαια την τηλεόραση - ναπάλμ. Είχαν όμως εφημερίδες τεράστιας κυκλοφορίας. Και το κρατικό ραδιόφωνο. Που οργίαζαν με το Παραπέτασμα και τα κονσερβοκούτια. Αλλά και η Αριστερά είχε το αντάρτικό της: Συζήτηση, συζήτηση, συζήτηση, συζήτηση. Σε κάθε σπίτι, κάθε πιάτσα, κάθε στάση, κάθε καφενείο. Με κάθε άνθρωπο που προβληματίζεται ή φοβάται.

Με τη συζήτηση (τετράκις) έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση. Με τη συζήτηση (τετράκις) έγινε κυβέρνηση. Και με τη συζήτηση (δεκάκις) θα επικρατήσει το Όχι. Όλα τα υπόλοιπα είναι καλά, αλλά βοηθητικά. Σε τέτοιες στιγμές, για να σηκώσουμε τις ψυχές, πρέπει να σηκώσουμε το τηλέφωνο. Να σηκωθούμε από τον καναπέ. Και μπορεί και μόνο το θαρραλέο παράδειγμα, χωρίς πολλά λόγια, να αποδειχτεί άκρως αποτελεσματικό.

Έχουμε βέβαια τώρα και δείγμα κυβερνητικής γραφής. Και δείγμα άσκησης εξουσίας που δεν έχει ξαναδεί η χώρα. Και το man to man είναι υπέρ μας αν συγκρίνουμε ποιοι κυβερνούν την Ελλάδα σήμερα και ποιοι την κυβερνούσαν χθες. Αν συγκρίνουμε τα νέα, άφθαρτα πρόσωπα, με τις μουτσούνες του πολιτικού κατεστημένου. Άρα καλό είναι να το καταλάβουν όλοι ότι χρειάζεται το Όχι τους για να κυβερνήσει επιτέλους η νέα κυβέρνηση.

Ούτε μια ψυχή μόνη στα νύχια του φόβου. Δεν αρκεί αυτό για να τα δώσουμε όλα στον χρόνο που έμεινε;

ΑΥΓΗ

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια λέξη ενάντια σε όλα

Γελωτοποιός


«Δως μου μια λέξη και θα σου πλάσω έναν κόσμο»,
είπε. Και χαμογέλασε.

Οι πεφωτισμένοι το περίμεναν.
Του έδωσαν τον κόσμο έτοιμο.Έτσι είχε δικαίωμα να γράψει μία μόνο λέξη.

Έπρεπε να διαλέξει. Ποια λέξη είχε αρκετή δύναμη για να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στα πάντα;

Να έγραφε ελπίδα; Θα τον αγνοούσαν.
Να έγραφε αγάπη; Θα τον χλεύαζαν.
Να έγραφε επανάσταση; Θα τον πολεμούσαν.

Τι θα μπορούσε να γράψει;

Κοίταξε τον κόσμο που του είχαν δώσει, τον κόσμο που είχαν φτιάξει εκείνοι, τον κόσμο τον καλύτερο δυνατό, τον κόσμο όπου οι άνθρωποι είχαν γίνει μυρμήγκια.

Χαμογέλασε ξανά και τα μάτια του γυάλιζαν.

Έγραψε μία μόνο λέξη: ΟΧΙ

Οι πεφωτισμένοι τρόμαξαν, γιατί κατάλαβαν πόση δύναμη είχε εκείνη η λέξη.
Αν έγραφε ηγέτης, αν έγραφε πατρίδα, αν έγραφε θεός, θα ήξεραν τι να κάνουν.

Αλλά εκείνο το όχι ήταν τόσο αόριστο και τόσο στέρεο.

Προτού προλάβουν να βρούνε τον τρόπο ν’ αντιδράσουν, άλλος ένας έγραψε όχι και μετά τρίτος, τέταρτος, πολλοί περισσότεροι, κι άλλοι μετά, γέμισε η σελίδα με όχι.

Κι αυτό μπορεί να μην ήταν το τέλος του κόσμου που έφτιαξαν οι πεφωτισμένοι.

Ήταν ένα ακόμα κεφάλαιο του βιβλίου που λέγεται «Ιστορία της Ανθρωπότητας» και πλάθεται από μικρά κι αγέρωχα ΟΧΙ.

Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

(Κι όμως μου φωνάζω) NO PASARAN

Στάθης


Η Κρίση δεν είναι εθνική ντροπή.

Κι άλλες χώρες στο παρελθόν μπήκαν και βγήκαν από κρίσεις (ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία και προσφάτως Αργεντινή, Ισλανδία, Ιρλανδία και τόσες άλλες).

Η κρίση δεν είναι εθνική ντροπή, διότι τις κρίσεις δεν τις προκαλούν οι λαοί. Τις υφίστανται.

Οι κρίσεις είναι η ντροπή του καπιταλισμού, διότι το σύστημα αυτό είναι οι κρίσεις του. Ζει πίνοντας το αίμα των λαών. Οι κρίσεις είναι η ντροπή των αστών που ως άλλοι ανθρωποφάγοι τρώνε ζωές και καταβροχθίζουν πλούτο – έως τελικής συντέλειας του πλανήτη.

Το «ναι» ή το «όχι» του δημοψηφίσματος θα κρίνει εν τέλει τον τρόπο που η Ελλάδα θα σταθεί απέναντι στην κρίση.

Με όσα ως τώρα έπαθε κι όσα από δω και πέρα την περιμένουν.

Αυτοί που είναι υπεύθυνοι για όσα έπαθε ως τώρα η χώρα ψηφίζουν ναι. Οι κ.κ. Σημίτης και Καραμανλής, ο Γιωργάκης. Οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος. Διότι η πολιτική εκφράζεται από πρόσωπα, εν προκειμένω τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, την κυρία Μπακογιάννη, τους κ.κ. Βορίδη, Γεωργιάδη, Λοβέρδο, Χρυσοχοϊδη. Εκφράζεται και από ζόμπι του πολιτικού παρελθόντος όπως η κυρία Βάσω Παπανδρέου, ο κ. Γιάνος Παπαντωνίου η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, ο κ. Τσουκάτος, ο κ. Χριστοφοράκος ο κ. Θέμελης.

Πολλά απ’ αυτά τα πρόσωπα εκφράζουν εταιρείες όπως η Ζήμενς και άλλες – όλοι αυτοί ψηφίζουν ναι,

Εσύ;

H πολιτική επίσης εκφράζεται από κόμματα, όπως η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ και από υπολείμματα κομμάτων όπως το Ποτάμι. Όλοι αυτοί ψηφίζουν ναι

Εσύ;

H πολιτική έχει να κάνει με γεγονότα. Ποιος έβαλε τη χώρα σε υποταγή; εσύ;

Ποιος δημιούργησε 1.500.000 ανέργους και 600.000 κλειστά μαγαζιά; εσύ;

Ποιός έσπρωξε χιλιάδες συμπατριώτες μας στη αυτοκτονία; εσύ; Ποιός οδήγησε 4.000.000 Έλληνες στη φτώχια, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά στον υποσιτισμό. και εκατοντάδες χιλιάδες νέους στη μετανάστευση; εσύ; Aν όχι, τί δουλειά έχει η ψήφος σου να προσμετρηθεί σε αυτούς που αφάνησαν την πατρίδα;

Τί δουλειά έχεις εσύ που δεν τα έφαγες μαζί τους με εκείνους που θα χρησιμοποιήσουν την ψήφο σου για να επανέλθουν και να ολοκληρώσουν τη δουλειά;

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έχει να κάνει με τον τρόπο που θα στέκεται η χώρα.

Αυτοί που διχάζουν τον λαό, τον διαιρούν και βασιλεύουν, ψηφίζουν ναι στον τρόπο των εξ εσπερίας αφεντικών τους για να συνεχίζουν να υπάρχουν. Ναι ψηφίζει η Διαπλοκή η Διαφθορά και η Υποτέλεια, εσύ αν δεν είσαι «τεμπέλης» και «διεφθαρμένος» όπως σε συκοφαντούν, τί δουλειά έχεις μαζί τους; Λες ναι στην τηλεοπτική χούντα, που αυτές τις μέρες έδειξε το πιο αποτρόπαιο πρόσωπο της; Oι υποκριτές με τις ουρές των βασανισμένων μπροστά στα ΑΤΜ η αγία Τρέμη του Ουρών (όχι προς θεού τουν ουρών για μια σάπια ντομάτα κι ένα κλούβιο αυγό) αλλά των ουρών μπροστά στις τράπεζες (που όμως έκλεισαν ο κ. Ντράγκι και ο κ. Σόιμπλε).

Η κυρά αυτή και το συνάφι της που δεν δάκρυσε για όσους τρώνε απ’ τους σκουπιδοντενεκέδες  λέει ναι στους πραγματικούς σκουπιδοντενεκέδες της Ιστορίας, λέει ναι στους ωμοφάγους τόκους! Εσύ;

Ογδονταδυό διανοούμενοι ετάχθησαν υπέρ του «ναι» και τα κανάλια τους πρόβαλλαν 132 ώρες (το καθένα). Διακόσιοι διανοούμενοι τοποθετήθηκαν υπέρ του «όχι» - τους είδατε σε κανένα κανάλι; για μισό δευτερόλεπτο ίσως;

Τον κ. Κουτσούμπα όμως να ζητάει τρία «όχι» τα εξής δυο, το «ναι», τον χορτάσαμε στα κανάλια να διασύρει την τιμή και την Ιστορία του ΚΚΕ. Τον είδαμε την τελευταία στιγμή να προσπαθεί να ιδιοποιηθεί τα λευκά και τα άκυρα – όχι. Σ’ αυτό το δημοψήφισμα δεν κρίνεται η παραμονή στην Ευρωζώνη ή η επιστροφή στη δραχμή. Κρίνεται ο τρόπος της χώρας μας.

Και για αυτά τα θέματα και για άλλα. Διότι όπως έγραφαν χθες οι Financial Times «καμμία αφ΄υψηλού γνώση για το μέλλον δεν διαθέτουν οι αγορές». Όντως την τύφλα τους διαθέτουν. Αύριο μπορεί να βγει απ’ το ευρώ η Ιταλία, το θέμα λοιπόν για μας είναι ο τρόπος που θα στέκεται η χώρα μας μπροστά στις εξελίξεις. Κι αυτό είναι θέμα διακυβέρνησης. Συνεπώς των επιλογών που κάνει ο λαός. Και αν η κυβέρνηση είναι φιλολαϊκή η θέση και ο τρόπος της χώρας είναι θέμα εθνικής στρατηγικής. Αντιθέτως, αν η κυβέρνηση εκφράζει την αστική τάξη η θέση και ο τρόπος της χώρας είναι θέμα διαβάθμισης στην υποτέλεια της (και άρα τη λεηλασία της) διότι η ελληνική αστική τάξη δεν διαθέτει εθνική στρατηγική.

Όλες της οι έως τώρα επιλογές μετά το 1922, ήταν ευκαιριακές όπως του Χατζάρη –άλλες του κάθισαν κι άλλες όχι- όμως με τον λαό πάντα στην απέξω.

Η κυβέρνηση αυτή έκανε λάθη. Μάλιστα σοβαρά λάθη. Και στις διαπραγματεύσεις και στη διακυβέρνηση. Ελέγχεται για το ενέτοιμον (κι όχι μόνον εξ απειρίας) για ατολμία, για ανακολουθίες, ακόμα και για κωλοτούμπες (όχι ελιγμούς, κωλοτούμπες). Με την κυβέρνηση αυτή υπάρχει η ελπίδα τα λάθη να διορθωθούν – αν τη ρίξουν τα ΑΤΜ, οι κατσαρόλες και η μαύρη προπαγάνδα κι επανέλθουν οι οικουμενικές τύπου Παπαδήμα, τα ποτάμια και οι Σαμαραδοβενιζέλοι, τότε ποιά ελπίδα θα υπάρχει;

Ξέρω ότι το κείμενο αυτό είναι αμυντικό.

Δεν μιλάει για τις δυνατότητες της Αριστεράς, αλλά για τα λάθη της (και πρόλαβε να κάνει αρκετά). Όμως αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ πέσει, ο χερ Σόιμπλε θα  μας πάρει και τα σώβρακα, ο εγχώριος κατιμάς θα μας κάνει κιμά – είμαστε λοιπόν μια «Μαδρίτη που πολιορκείται». Και τα βλέματα είναι στραμμένα πάνω μας. Προτιμώ να φάω ποντίκια παρά τη φόλα που μου πετάνε (a propo τα ποντίκια).       

Όχι!

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Μανώλης Γλέζος: Ηχηρό «Όχι» – Να μην καταλήξει η Ευρώπη όπως την σχεδίαζε ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ!

e-dromos


«Με το δημοψήφισμα της Κυριακής ο ελληνικός λαός ορθώνει το ανάστημά του και ταυτίζεται με την Ιστορία του», τονίζει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος σε συνέντευξή του στην Μarket Νews Ιnternational.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη:


Τι αποτέλεσμα περιμένετε από το δημοψήφισμα της Κυριακής; Γιατί πιστεύετε ότι έφτασε η Ελλάδα σε αυτό το τόσο δραματικό σημείο;

Με το δημοψήφισμα της Κυριακής, ο ελληνικός Λαός ορθώνει το ανάστημά του και ταυτίζεται με την Ιστορία του. Καθημαγμένος από τις μνημονιακές πολιτικές, βροντοφωνάζει ένα ηχηρό ΟΧΙ σε αυτούς που επί πέντε χρόνια απεργάζονται τον αφανισμό του. Φτάνουν πια τα κατευθυνόμενα ψεύδη, η παραπληροφόρηση των ευρωπαϊκών λαών και τα άνομα σχέδια των απρόσωπων οικονομικών κύκλων. Πέντε χρόνια τώρα όλοι δείχνουν με το δάχτυλο την Ελλάδα, κατηγορώντας τη για διαφθορά. Μάλιστα. Αλλά ποιος έκανε τον κόπο να δει τις ευθύνες της Γερμανίας, πρώτ’ απ’ όλα, που ανέλαβε να αθωώσει με συνοπτικές διαδικασίες τους αποδεδειγμένα δωροδοκήσαντες; Ή μήπως είναι άμοιροι ευθυνών όλοι εκείνοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συνήργησαν στο κατάλληλο «μαγείρεμα» των οικονομικών στοιχείων, ώστε να ενταχθεί η Ελλάδα στην ΟΝΕ; Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Και πέντε χρόνια τώρα μόνο η όψη που δείχνει την Ελλάδα υπεύθυνη για τα δεινά της προβάλλεται. Ποιος θα πει στους Ευρωπαίους πολίτες ότι ήδη οι Έλληνες έχουν επιστρέψει στους δανειστές της χώρας 44 εκατομμύρια περισσότερα από όσα έλαβαν στα χρόνια αυτά; Και σημειώστε ότι, παρά τα λεγόμενα, τα χρήματα αυτά ουδέποτε έφτασαν στους πολίτες, ουδέποτε πλήρωσαν μισθούς και συντάξεις. Μόνο το χρηματοπιστωτικό σύστημα διέσωσαν και τίποτε άλλο.

Εάν το ΟΧΙ κερδίσει, πράγμα το οποίο στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα θα φύγει από τη ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ποιος το λέει αυτό; Πρώτος (και μόνος), σε ανύποπτο χρόνο, ο πολύς κύριος Στουρνάρας, καταχρώμενος το ρόλο του ως κεντρικού τραπεζίτη, θυμήθηκε τον καλό εαυτό του ως σιωπηλού διαπραγματευτή και υπάκουου εκτελεστή ξένων αποφάσεων και εκστόμισε τα περί εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχω υπόψη μου τις αποφάσεις που ελήφθησαν από την Ε.Ε. μετά το δημοψήφισμα στη Δανία και καθιστούν δύσκολη και επώδυνη για όλες τις πλευρές μια τέτοια προοπτική. Και δεν νομίζω να έχει αλλάξει κάτι.

Θα ήταν καλύτερα να βγει η Ελλάδα από το ευρώ; Γιατί;

Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν σωτήρια για τη χώρα. Δεν θα συμφωνήσω. Κι αυτό γιατί, όλα αυτά τα χρόνια της συμμετοχής μας στην Ε.Ε., παραγκωνίστηκε ο πρωτογενής τομέας της παραγωγής και γιγαντώθηκε η εξάρτηση της χώρας από τις εισαγωγές. Μια έξοδος, λοιπόν, από το ευρώ, υπάρχει ο κίνδυνος να γιγαντώσει την ανθρωπιστική κρίση, η οποία ήδη υφίσταται στην Ελλάδα.

Έχετε βιώσει τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Φοβάστε ότι η Ευρώπη μπορεί να βηματίζει προς τα πίσω και να επιστρέψει στα χρόνια του πολέμου;

Είναι σαφές πως η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση την οποία βιώνουμε σήμερα δεν έχει καμιά σχέση με την Ευρώπη που οραματίστηκαν οι Πατέρες της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.  Αντί για μια Ευρώπη των λαών και των πολιτών, μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, της λαϊκής κυριαρχίας και της ειρήνης, έχουμε μια Ευρώπη του ΝΑΤΟ, έρμαιο των ΗΠΑ.  Αλλά μια τέτοια Ευρώπη δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά. Εκτός κι αν οι Ευρωπαίοι σκοπεύουν να δικαιώσουν τον υπουργό Οικονομικών του Χίτλερ, τον Βάλτερ Φουνκ (Walter Funk), που ήταν ο πρώτος ο οποίος επεξεργάστηκε το σχέδιο μιας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, προκειμένου το Γ΄ Ράιχ, όταν θα επικρατούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη, να μπορεί να ελέγχει και να εκμεταλλεύεται ενιαία τους πόρους της Γηραιάς Ηπείρου. Θυμηθείτε όμως ότι ο ναζισμός ηττήθηκε και ο Φουνκ δικάστηκε και καταδικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου στη Νυρεμβέργη. Κατανοήστε, επίσης, ότι η Ευρώπη του σήμερα θέλει πολλή δουλειά για να μην καταλήξει Ευρώπη του Βάλτερ Φουνκ. Αν συμφωνούμε όλοι ότι ο ναζισμός ηττήθηκε τελεσίδικα, οφείλουμε να το αποδεικνύουμε κάθε μέρα.

Υπάρχει πιθανότητα εμφυλίου στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή;

Μα τι πράγματα είναι αυτά που λέτε; Αυτό προσδοκούν οι δανειστές; Από πότε η προσφυγή σε δημοψήφισμα εγκυμονεί εμφύλιο; Το υπέρτατο μέσο της δημοκρατίας, η προσφυγή στη βούληση του λαού, είναι δείγμα υψηλού πολιτικού πολιτισμού και κακώς δεν χρησιμοποιείται συχνότερα. Αυτού του είδους η προπαγάνδα διασπείρεται κυρίως από τα μνημονιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που ουδέποτε σεβάστηκαν το λαό μας. Ελπίζω ότι, παρά τις προσπάθειες αυτών των κύκλων, οι πολίτες θα διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και θα αγνοήσουν τους κινδυνολόγους που αποβλέπουν στην τρομοκράτησή του.

Ετοιμάζεστε να παραιτηθείτε σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα. Πόσο δύσκολο είναι να αποχωρήσετε σε μια τόσο σημαντική στιγμή;

Το ότι παραιτούμαι από το αξίωμα που κατέχω αυτή τη στιγμή δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι από τους αγώνες μου. Και δεν σας κρύβω ότι χαίρομαι που επιστρέφω στην Ελλάδα και θα βρίσκομαι εκεί αυτό το κρίσιμο διάστημα.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη Ιστολογίου