προσφατα

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Το παλιό καταστρέφει για να επιβιώσει, το καινούργιο ζορίζεται να γεννηθεί

Στέλιος Ελληνιάδης


Οι απόπειρες οικοδόμησης σοσιαλιστικών προ-κομμουνιστικών κοινωνιών δεν ήταν ούτε μάταιες ούτε άνευ περιεχομένου και ουσίας. Γιατί από τις απόπειρες αυτές το κυριότερο που κληρονομήσαμε σαν ανθρώπινος πολιτισμός δεν είναι ούτε τα δεδομένα καθυστέρησης που έμειναν σε σημαντικό βαθμό αξεπέραστα, όπως ο αυταρχισμός και η υστέρηση δημοκρατίας, ούτε η διολίσθηση των επαναστατών σε ηγεμονική νομενκλατούρα αποκομμένη από την κοινωνία, φαινομένων πραγματικών εξ αιτίας (και) των οποίων η απόπειρα έμεινε ατελέσφορη.

Όπως, για ανάλογες με την εποχή και τις συνθήκες αιτίες, έμειναν ατελέσφορες άλλες σημαντικές απόπειρες στο δρόμο για την απελευθέρωση από την καταπίεση, την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα, όπως η Γαλλική Επανάσταση, η Παρισινή Κομμούνα, η ιρλανδική επανάσταση, η ισπανική επανάσταση, το ΕΑΜικό αντιφασιστικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα και η επανάσταση του Δημοκρατικού Στρατού στην Ελλάδα ή ο γαλλικός Μάης του ’68 και η επανάσταση των γαρυφάλλων το 1974 στην Πορτογαλία επί ευρωπαϊκού εδάφους, αλλά και αντίστοιχες εξεγέρσεις και επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο που δεν άγγιξαν τον τελικό τους στόχο. Δεν τελεσφόρησαν, δεν ολοκληρώθηκαν, δεν πέτυχαν το σκοπό τους, αλλά αποτελούν συστατικό στοιχείο, χειροπιαστό της έννοιας «επανάσταση».

Χωρίς αυτές τις εξεγέρσεις-απόπειρες, η ανθρωπότητα, ο πολιτισμός, οι συνειδήσεις των πολιτών, οι λαοί δεν θα αντιλαμβάνονταν την έννοια όχι μόνο της επανάστασης, αλλά και της προόδου, της εξέλιξης, του νέου σταδίου, του ποιοτικά διαφορετικού. Οι έννοιες αυτές ή θα είχαν μόνο τεχνικό χαρακτήρα ή θα ήταν κενές περιεχομένου. Οι απόπειρες, οι προσπάθειες, οι πράξεις είναι αυτές που δίνουν νόημα στις αφηρημένες έννοιες και τις κάνουν γήινες, αντιληπτές, υλικές και πραγματοποιήσιμες, που τις εντάσσουν στη διαδικασία του γίγνεσθαι, που διαμορφώνουν το γίγνεσθαι.

Καμία νέα επανάσταση, καμία ανατροπή, καμία άνοδος δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί, ούτε καν να ξεκινήσει, εάν δεν υπήρχε προηγούμενο που έθετε αυτή τη μορφή, αυτή τη δράση, σαν επιλογή μέσα στις δυνατότητες, μέσα στη φυσική αντίδραση στην επιδρομή, την καταπίεση και την εκμετάλλευση, σαν μέθοδο επίλυσης της αντίθεσης. Κι αυτή η καταχωρημένη στην ιστορία και τον πολιτισμό εμπειρία, το ίδιο το πραγματικό γεγονός, εμπεδώνει μέσα στην κοινωνική συνείδηση τη δυνατότητα κατ’ αρχήν και επακόλουθα, με ώριμες συνθήκες, την αναγκαιότητά της.

Η κατάρρευση και η νόθευση των εναλλακτικών σοσιαλιστικών μοντέλων που προκύψανε σαν αποτέλεσμα μεγάλων επαναστάσεων, και κάποια σαν προέκτασή τους, αποτέλεσε ένα σημαντικό πισωγύρισμα σ’ αυτή την κίνηση προς τα μπρος, αλλά τα θετικά επιτεύγματα των εγχειρημάτων είναι ριζωμένα στην κουλτούρα των κοινωνιών, σε παγκόσμιο και όχι μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι κοινωνίες που δοκίμασαν το νέο σύστημα συγκροτήθηκαν και δυνάμωσαν σε πρωτόγνωρα επίπεδα με βαθιά ριζοσπαστικές αλλαγές, όπως είναι η κατάκτηση της ανεξαρτησίας και αυτοκυριαρχίας των λαών, η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και η καθιέρωση της ισοτιμίας ανδρών και γυναικών στο εσωτερικό τους, καθώς και η διασφάλιση της ειρηνικής συνύπαρξης στο εξωτερικό τους. Αυτή είναι μια εμπειρία κοσμογονική, με αξία διαχρονική, εξίσου σημαντική με την εμπειρία της επίσης βραχύβιας αθηναϊκής δημοκρατίας, που ακόμα καρποφορεί.

Όταν έρθει η ώρα


Αναμφίβολα, οι αποτυχίες, οι υποχωρήσεις, οι ήττες και τα πισωγυρίσματα αφήνουν επίσης τα ίχνη τους, με πολύ βαθιά και δυσεπούλωτα τραύματα. Αλλά κι αυτά τα στίγματα πέρα από τον ανασταλτικό τους χαρακτήρα, συμβάλλουν στη συσσώρευση γνώσεων και πληροφοριών που επίσης είναι απαραίτητες ώστε κάθε νέα προσπάθεια να μην υποπίπτει στους ίδιους εκτροχιασμούς και στις ίδιες παραλείψεις και λάθη.

Οι επαναστάσεις ή οι μεγάλες αλλαγές και ανατροπές δεν γίνονται επειδή τις σκέφτονται κάποιοι. Οι επαναστάσεις γίνονται γιατί ωριμάζουν οι συνθήκες και το κάθε τι πιέζεται και πιέζει να περάσει από τη μία φάση στην άλλη. Αυτός μάλλον είναι κανόνας του σύμπαντος, δεν αφορά μόνο τις ανθρώπινες συλλογικότητες, ούτε τις εξαιρεί όπως αφελώς έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι κοινωνίες είναι εκτός και υπεράνω νόμων. Ότι ο άνθρωπος είναι θεός ή ισότιμος του θεού για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή του. Ότι ο όποιος θεός είναι καθ’ ομοίωσιν. Ότι όλο το σύμπαν φτιάχτηκε για να υπηρετήσει τον άνθρωπο! Εν τέλει, όση επιρροή κι αν ασκεί στους ανθρώπους, αυτή η αλαζονική «κατασκευή» δεν μπορεί να αλλάξει την συμπαντική τάξη πραγμάτων.

Οι κοινωνίες αλλάζουν, τα συστήματα αλλάζουν, όπως όλα αλλάζουν, όπως ο άνθρακας γίνεται διαμάντι και το σταφύλι κρασί. Αδιανόητη φαινόταν η κοινωνία χωρίς δούλους, όπως αδιανόητη φαινόταν η κοινωνία χωρίς βασιλιάδες και τσιφλικάδες επί χιλιάδες χρόνια. Πόσες και πόσες αποτυχημένες απόπειρες, πόσες ματαιωμένες επαναστάσεις, πόσες θυσίες δεν έγιναν για την μετεξέλιξη της κοινωνίας προτού ωριμάσουν οι συνθήκες για την κατάργηση της δουλείας και της δουλοπαροικίας!

Όταν οι συνθήκες φτάσουν στο σημείο αλλαγής, ούτε οι στρατοί, ούτε οι αστυνομίες, ούτε ο πλούτος δεν μπορούν να την εμποδίσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν αποτελεί παράγοντα τόσο για την άφιξη στο σημείο κρούσης όσο και για την επίτευξη της αλλαγής. Ίσα-ίσα, ο ρόλος του είναι καθοριστικός γιατί ο άνθρωπος είναι η βασική κινητήρια δύναμη της κοινωνίας, κάθε κοινωνίας. Είναι και η αντίστοιχη δική του ωρίμαση που αποτελεί βασική προϋπόθεση της όποιας αλλαγής.

Για μια νέα ισορροπία


Το καπιταλιστικό σύστημα δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει ακόμα. Όσο οι άρχουσες τάξεις θα μπορούν με βία, εξαγορά και παραπλάνηση να λεηλατούν και να διατηρούν την ισχύ τους, το σύστημα θα διεκδικεί και θα επιβάλλει τη συνέχισή του. Αλλά αυτό δεν θα αλλάζει την πραγματικότητα, δηλαδή τη διεύρυνση του χάους ανάμεσα σ’ αυτό που εφαρμόζεται κι αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία για να ζει, με τους βελτιωμένους πλέον σε σχέση με άλλες εποχές όρους τους οποίους έχει κατακτήσει και βιώσει και έχει εντάξει στην κουλτούρα της.

Κάθε τι λιγότερο, κάθε τι κατώτερο θα την υποκινεί, αργά ή γρήγορα, να εξεγερθεί για να το επανακατακτήσει και να το μεγεθύνει. Κι αυτό θα αποτελεί μια συνεχή σύγκρουση με κάθε παράγοντα, με κάθε δύναμη, με κάθε στοιχείο και με κάθε αντίληψη που το εμποδίζει και το αποτρέπει να συμβεί. Αυτή η αντίθεση θα οξύνεται συνεχώς, χωρίς να έχει τη δυνατότητα η άλλη πλευρά, της όλο και μικρότερης μειονότητας που συγκεντρώνει όλο τον πλούτο τον οποίο υφαρπάζει από την συντριπτική πλειονότητα, να περιορίσει την όξυνση με ειρηνικά μέσα αφού αυτό θα πηγαίνει κόντρα στα συμφέροντά της.

Γι’ αυτό, αυτή η αντίθεση, όσο κι αν συμπιέζεται από τους πολύπλοκους μηχανισμούς της εξουσίας, θα έρθει η στιγμή, σε αναζήτηση μιας νέας ισορροπίας, που θα τους συντρίψει όπως συντρίβει το τσουνάμι τις πόλεις και αχρηστεύει τον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα. Τα ανθρωπογενή φράγματα μόνο καθυστερούν, αναβάλλουν το συμβάν και δεν μπορούν επ’ άπειρον να το μεταθέτουν, γιατί αυτό αντιτίθεται στην πραγματικότητα που έχει εντωμεταξύ διαμορφωθεί. Ούτε οι τεκτονικές πλάκες σταματούν να κινούνται και να συγκρούονται προς μια νέα ηρεμία ούτε οι θύελλες και οι θάλασσες τρομάζουν από τα τάνκερ και τα αεροπλανοφόρα όσο μεγάλα και σύγχρονα κι αν είναι αυτά.

Η αναζήτηση αυτής της νέας ισορροπίας στα κοινωνικά πράγματα είναι που δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για κάθε επανάσταση. Και βρισκόμαστε ήδη σε φάση ανισορροπίας που μεγαλώνει. Όλες οι εκφάνσεις του καπιταλισμού και όλες οι αντιδράσεις του κοινωνικού σώματος είναι αιτίες και εκφράσεις αυτής της αυξανόμενης ανισορροπίας.

Η ρύπανση της ατμόσφαιρας και των υδάτων, η αποδάσωση και η ερημοποίηση της γης, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η υπερθέρμανση του πλανήτη, η τρομακτική ανισότητα στην κατανομή του πλούτου, ο αυταρχισμός των καθεστώτων, η μαζική φτώχεια και η πείνα, οι πόλεμοι, η διάλυση κρατών, η μετανάστευση και η προσφυγιά εκατομμυρίων ανθρώπων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, ο περιορισμός και εκφυλισμός της αστικής δημοκρατίας, η διαφθορά και η διαπλοκή, η καταρράκωση της αξιοπρέπειας του ατόμου, όλα σε υπερτροφικό βαθμό, συνδιαμορφώνουν μια τεράστια ανισορροπία αφενός φυσική και αφετέρου κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτισμική.

Είναι πλέον φανερό δια γυμνού οφθαλμού ότι ο καπιταλισμός με την επικράτηση και την εξέλιξή του σε παγκόσμια κλίμακα υψώνει την ειδική και γενική ανισορροπία σε επίπεδα εκρηκτικά. Βέβαια, κανένας δεν μπορεί να πει μέχρι πότε η πολύμορφη καταστολή των επίσης πολύμορφων αντιδράσεων θα καθυστερήσει τη μεγάλη έκρηξη που θα φέρει την καινούργια ισορροπία.

Κι αυτό όχι μόνο γιατί οι κοινωνικές τεκτονικές πλάκες κινούνται υπογείως, αλλά και γιατί ο «υποκειμενικός παράγοντας» που θεωρούμε απαραίτητη την ύπαρξή του για να κατευθύνει με την αποφασιστική παρέμβασή του την τροπή του σαρωτικού ρεύματος της κοινωνικής αλλαγής σε φιλολαϊκή κατεύθυνση, είναι ακόμα ηττημένος, ζαλισμένος, αποπροσανατολισμένος, διαβρωμένος, διασπασμένος, απογοητευμένος και ανοργάνωτος. Και το κυριότερο έχει χάσει την αίσθηση της ιστορικής αποστολής του, της διαρκούς ανόδου προς την ανώτερη σφαίρα της ύπαρξης.

Το αν η αναπότρεπτη πορεία της κοινωνίας για τη σύγκρουση και την ανακατάταξη θα ανασυγκροτήσει και τον «υποκειμενικό παράγοντα» σε βαθμό που θα έχει επάρκεια να ηγηθεί, να επιβληθεί και να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση δεν είναι ακόμα αισθητό. Το σίγουρο είναι ότι, τα τελευταία χρόνια, κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες, και με τον καπιταλισμό ακόμα αρκετά σθεναρό, υπάρχουν «δείγματα» στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του «υποκειμενικού παράγοντα». Ημιτελή ή δευτέρας ποιότητας, αλλά πάντως υπαρκτά.

Και ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι η φάση της ανθρωπότητας στην οποία έχουμε ήδη μπει, θα είναι πάρα πολύ ζόρικη για τους ανθρώπους, αλλά και ιστορικά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

Δρόμος της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Ιπτάμενα ταξί άνευ πιλότου σχεδιάζουν οι Ρώσοι

Χρήστος Προυκάκης


Την ονομασία SerVert SV5B θα έχει το πρώτο άνευ πιλότου ιπτάμενο ταξί που σχεδιάζουν οι Ρώσου και σκοπεύουν να θέσουν σε χρήση περί το 2035. Θα λειτουργεί με μικτό τρόπο θυμίζοντας ταυτόχρονα ελικόπτερο και αεροπλάνο.

Χάρη σε αυτή την σχεδίαση θα έχει την δυνατότητα να προσγειώνεται και να απογειώνεται κατακόρυφα ενώ θα ταξιδεύει κανονικά ως μικρο αεροπλάνο προκειμένου να καλύψει μεγάλες αποστάσεις. Το κόστος του τοποθετείται μεταξύ 700.000 και 1.000.000 δολαρίων.

Για την χρήση του προβλέπεται ειδικός χώρος διαμέτρου 30 μέτρων εκτός αεροδρομίων. Η ανάγκη για χρήση ενός τέτοιου πτητικού μέσου θεωρείται αναγκαία και σε περιοχές της Ρωσίας που δεν έχουν τις αναγκαίες υποδομές για αεροπορική συγκοινωνία.

Όμως σε μια γενικότερη κλίμακα είναι ενδιαφέρον ότι η Ρωσία έχει θέσει ως κορυφαία προτεραιότητα του κατασκευαστικού της τομέα την δημιουργία αεροσκάφους χωρίς πιλότο για κάθε πιθανή χρήση, επιλογή που αναμφίβολα προκαλεί εντύπωση.

Η πρωτοβουλία για την κατασκευή του SerVert SV5B ανήκει σε μια νεοφυή εταιρία, την Aviation, η οποία εκδήλωσε την πρόθεση να κατασκευάσει αεροπλάνα χωρίς πιλότο και ήδη έχει εξασφαλίσει 16 εκατομμύρια δολάρια από κρατικές επενδύσεις.

Η ίδια είναι μέρος της «Εθνικής Πρωτοβουλίας της Ρωσίας για την Τεχνολογία» (Russian National Technological Initiative-NTI) που ήδη έχει συγκεντρώσει ειδικούς από πολλούς τομείς προκειμένου να δραστηριοποιηθεί σε διάφορα πρότζεκτ. Προφανώς πρόκειται για μια συνολική συστράτευση της Ρωσίας προκειμένου να δραστηριοποιηθεί σε κάθε τομέα της προωθημένης τεχνολογίας.

Οι προοπτικές


Αν και η Aviation αρχικά σκοπεύει αρχικά να δοκιμάσει και κατόπιν να αξιοποιήσει το άνευ πιλότου σκάφος για εμπορικές μεταφορές ο τελικός στόχος της είναι να χρησιμοποιηθεί ως ταξί. Ομως η λίστα της περιλαμβάνει και ειδικές χρήσεις όπως προσφορά ιατρικών υπηρεσιών σε προσωπικό επίπεδο πιθανόν με γιατρούς, μεταφορά βιοϋλικών με βασικό σημείο αναφοράς την ευρεία ανάπτυξη αλλά και χρήση της τεχνητής νοημοσύνης.

Όπως αναφέρεται το κόστος μεταφοράς θα είναι από 10 έως 15 δολάρια ανά επιβάτη για ακτίνα δράσης του αεροπλάνου περί τα 100 χιλιόμετρα. Επίσης υπολογίζεται ότι για την μεταφορά εμπορεύματος βάρους ενός κιλού για την ίδια ακτίνα δράσης το κόστος θα είναι 0,15 του δολαρίου.

Είναι εντυπωσιακό ότι σύμφωνα με την AeroNet περί το 2025 είναι αναγκαίο να βρίσκονται σε χρήση τουλάχιστον 100.000 αεροπλάνα άνευ πιλότου, δηλαδή σε εννέα χρόνια. Αν όντως έχει ετσι τότε η πρόβλεψη αυτή μπορεί να θεωρηθεί εξαιρετικά υπερεκτιμημένη δεδομένων των δυσκολιών του εγχειρήματος.

Πάντως σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της όταν η παγκόσμια αγορά αεροσκαφών άνευ πιλότου ανέλθει στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια το μερίδιο της Ρωσίας θα μπορούσε να είναι περισσότερο από 35-40 δισεκατομμύρια δολάρια.

Νέοι κανονισμοί πτήσης


Ωστόσο μέχρι τα σχέδια της Aviation να γίνουν πραγματικότητα πρέπει να επιλυθούν διάφορα διαδικαστικά αλλά και τεχνικά ζητήματα. Κυριότερο είναι ότι απαιτείται ενα σημαντικό χρονικό διάστημα μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή αεροσκάφους χωρίς πιλότο το οποίο όντως θα έχει πλήρη και ασφαλή πτητική ικανότητα.

Επίσης επειδή πρόκειται για ένα ολότελα καινούργιο μεταφορικό μέσο θα πρέπει να προσαρμοστούν κατάλληλα όλοι οι κανόνες εναέριας κυκλοφορίας, καθώς και ότι άλλο είναι αναγκαίο ώστε ένα μικρό σκάφος χωρίς πιλότο αλλά με επιβάτες να ενσωματωθεί στις αεροπορικές συγκοινωνίες.

ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »

Θέλω να τους δω να δικάζονται, σε τούτο δω το μέρος, σε τούτη την πλατεία.

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου


Ξεσηκωθείτε!! 


« Η πείνα είναι ντροπή όταν σφίξουμε τα χέρια οι λαοί αυτής της γης θα γενεί παράδεισός μας και αφεντάδες της εμείς.

Τώρα ήρθε η ώρα για τη μάχη και για τη ζωή! »

Κι αν ακούσω φωνές που λένε, ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα, θα ζητήσω τη βοήθεια του οραματιστή και φιλόσοφου Ζαν Πολ Σαρτρ, που βάζει σε τρεις αράδες τα πράγματα στη θέση τους:

« Κι αν χρειαζόταν να δώσουμε ένα όνομα σε αυτή την κατάσταση, προτείνω να ονομάσουμε τους εαυτούς μας οι απόντες…»

Όμως, σε σας Έλληνες δεν ταιριάζει αυτός ο τίτλος… Γιατί δεν είναι λόγω παραίτησης η απουσία σας αλλά από το βίαιο ψυχολογικό σοκ που υποστήκατε από μια κυβέρνηση, η οποία σας έδωσε τόσες ψεύτικες ελπίδες…

Ξέρω, είσθε βυθισμένοι στην απελπισία. Και πώς να είναι αλλιώς, αφού υποθηκεύτηκε το παρόν και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας σε βάρος των μελλοντικών γενεών.

Ο στόχος των δανειστών για μετατροπή της Χώρας μας σε μόνιμη «αποικία χρέους» επετεύχθη με το Υπερταμείο επενδύσεων–ιδιωτικοποιήσεων με τον τίτλο «Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας και ήρθε και έδεσε με τον χωροφύλακα που λέγεται κόφτης, ο οποίος θα ενεργοποιείται, αν δεν θα επιτυγχάνεται ο στόχος με απόκλιση 0,25%, που θα δημιουργήσει αιματηρές καταστάσεις στην ελληνική κοινωνία.

Για να έρθει η Άννα Βαγενά, η οποία μας έκανε να κλάψουμε πριν χρόνια με ομιλία της από του βήματος της βουλής, όταν είχε καταγγείλει όλες τις αδικίες και είχε πάρει το μέρος των κατατρεγμένων, για να συγκρίνει την παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στους τοκογλύφους της χώρας μέσω του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων με τα 400 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς.

«Δεν μας τρομάζουν τα 99 χρόνια διάρκειας του ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Εδώ η Ελλάδα ήταν υπό Τουρκική σκλαβιά για 400 χρόνια και άντεξε. Έχουμε ως λαός μεγάλες αντοχές. Είμαστε ανίκανοι ως κράτος από μόνοι μας να διαχειριστούμε τη δημόσια περιουσία, αυτό έχει αποδειχτεί εδώ και δεκαετίες», είπε η κα. Βαγενά δίνοντας συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό της Ζακύνθου stigma fm .

«Ε, εσείς στην κυβέρνηση τι πίνετε; »

Πάει γάντι το παραπάνω σχόλιο που έκανε ένας συμπολίτης στον αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρη Παπαδημούλη.

Κι ενώ η ελληνική κοινωνική στενάζει κάτω από τη γερμανική μπότα ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ρίχνει λάδι στη φωτιά που άναψε το πολυνομοσχέδιο με μια ανάρτησή του στο Twitter.

«Επιτυχής αξιολόγηση, ελάφρυνση χρέους, ένεση ρευστότητας. Τα πιο δύσκολα, είναι ήδη πίσω μας. Τώρα στροφή στην ανάπτυξη και την καθημερινότητα» έγραψε και η ανάρτησή του αυτή έγινε αντικείμενο αρνητικών σχολίων.

Αναδημοσιεύουμε ενδεικτικά :

«Όταν λες πίσω μας, που ακριβώς εννοείς;;;»

«Παπαδημούλη πόσα παίρνεις το μήνα και μας πουλάς και ανάπτυξη Καραμήτρο;»

«Ας μου πει κανείς ένα και μόνο ένα μονοπάτι, μέσω του οποίου αναμένεται πρόοδος σ' αυτό τον έρμο τόπο, κι ας πεθάνω την ίδια ώρα!!!»

«Έχω δει κι αν έχω δει εμπαιγμούς, αλλά σ' αυτό το επίπεδο ποτέ μου.»

« Όπως επίσης έχω δει κι αν έχω δει εμπαιζόμενους ανθρώπους από άλλους, αλλά με τέτοια υπομονή και τέτοιο "σκύψιμο" ποτέ μου.»

Και σε αυτό το δρόμο με τα τόσα δύσκολα περάσματα, τα εμπόδια, τις κακοτοπιές, που καθιστούν τη ζωή μας κάθε άλλο παρά εύκολη, αιχμή του δόρατος αποτελεί η σημερινή δήλωση του υπουργού Οικονομικών:

«Κατανοώ τους φτωχούς πολίτες, αλλά η επιτυχία μας θα φανεί σε βάθος χρόνου|» είπε ο κ. Ευκλίδης Τσακαλώτος στην προσπάθειά του να πείσει τον κόσμο να βάλει πλάτη, ώστε να επιτύχει το πρόγραμμα.Τί μας λέει ο υπουργός; Εκείνος θα μπορούσε να ζήσει με 200 ευρώ το μήνα και να είναι συνεπής σε όλες του τις υποχρεώσεις. Αλλά μιλάει από θέση ισχύος.

Και μη μου πείτε, εσείς που κυβερνάτε, ότι παραβιάζουμε το σύνταγμα για να σώσουμε την πατρίδα.

Δεν το δεχόμαστε αυτό και ακολουθούμε αυτούς που τραγουδούσαν στην πλατεία :

Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζήτω την τιμωρία
εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου ζητώ την τιμωρία
εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία
δε θέλω να μου δίνουνε το χέρι, το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα
δεν τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους
θέλω να τους δω να δικάζονται,
σε τούτο δω το μέρος, σε τούτη την πλατεία.


Οι στίχοι του Pablo Neruda, του «σπουδαιότερου ποιητή του 20ου αιώνα» σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, και της Ελληνίδας Δανάης Στρατηγοπούλου ντύθηκαν μουσικά από τον Χρήστο Λεοντή και ερμηνεύει συγκλονιστικά ο Νίκος Ξυλούρης


Η ποίηση αυτή είναι ανάλογη της διάθεσής μας, που αρνούμαστε να βολευτούμε στην καταστροφή, που δεν θέλουμε να βλέπουμε ένα όραμα θαμπωμένο, και θα αγωνιστούμε να κόψουμε τις υπερωρίες της καταστροφής μας.

Το πολυνομοσχέδιο σίγουρα θα φέρει την ολοκληρωτική φτωχοποίηση του Ελληνικού Λαού.

H κοινωνική χύτρα βράζει και η έκρηξη θα είναι απρόβλεπτη και δεν θα μπορεί να μαζευτεί με τίποτα

«Τούτοι δω εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένος» …


Κλαίει η πένα του Νερούντα και της Δανάης, όπως ο κλαίει ο λαός, που προσπαθεί να ξορκίσει το κακό, ψάχνοντας έναν ουρανό με αληθινά πουλιά και αστέρια τα βράδια, και χτίζοντας μια κοινωνία που τα χέρια των ανθρώπων δεν θα ναι φθαρμένα, ανήσυχα και ταραγμένα, αλλά χρήσιμα.

Ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός
πάνω στου κόσμου την πληγή
ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός
να ξαναχτίσετε την γη.


Γράφει ο ποιητής της Αμοργού Νίκος Γκάτσος, που «όλα τα ακριβά στοιχεία της ποίησής του τα ’κανε στίχους που κινητοποίησαν τη ναρκοθετημένη νεοελληνική ευαισθησία, “έτσι καθώς κοιμόταν αναίσθητη” μες στην απέραντη αισθηματολογία των στιχουργών και των επιθεωρησιογράφων» σύμφωνα με το Μάνο Χατζιδάκι.


Διαβάστε Περισσότερα »

Η Γαλλική Δημοκρατία συρρικνώνεται

Του Τάσου Βαρούνη


«IIs nous la font en mode 49.3, on riposte en mode 17.89» (Μας το κάνουν με τον τρόπο του 49.3, τους απαντάμε με τον τρόπο του 17.89)


Τι θα γεννήσει η μετάβαση των κοινωνιών σε μια δημοκρατία που συρρικνώνεται διαρκώς σε όλα τα πεδία; Γιατί όταν περνάμε στη φάση όπου ακόμα και τα προσχήματα καταργούνται, αυτό αποτελεί μάλλον το βασικό ερώτημα. Η κατάσταση στη Γαλλία είναι χαρακτηριστική. Δεν έχει πια νόημα ούτε να ειρωνευόμαστε τον… γαλλικό Διαφωτισμό και τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Το «καθεστώς» έχει ήδη αλλάξει και δεν υπάρχει επιστροφή.

Πριν από λίγες μέρες εγκρίθηκε από τη γαλλική Βουλή η επέκταση για δυο ακόμα μήνες της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» που επιβλήθηκε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοέμβρη. Ο φόβος του τρομοκρατικού χτυπήματος γίνεται ο πιο επίσημος, ο «υπεράνω όλων» κρατικός λόγος. Οι κάθε λογής «κόφτες» θα καρατομούν την όποια πολιτική διαμεσολάβηση στο βωμό των οικονομικών μεγεθών και τα «ειδικά καθεστώτα» θα επαναφέρουν πίσω την πολιτική στην αποκλειστική μορφή της καταστολής.

Αν η Γαλλική Επανάσταση παρήγαγε με την ίδια της την ύπαρξη τους διαφορετικούς όρους -μα και τη συσχέτιση- «νομιμότητας» και «νομιμοποίησης», σήμερα φαίνεται να ζούμε την εξαφάνιση κάθε πηγής ή ιδέας δικαίου, κάθε αξίας ικανής να θεμελιώσει το «γράμμα του νόμου» και το «θεσμικό πλαίσιο». Κοινώς, ο Νόμος Ελ Κόρμι θα περάσει… γιατί έτσι. Και δώσ’ του πλαστικές σφαίρες, και δώσ’ του απαγορεύσεις σε διαδηλωτές και δημοσιογράφους να μην κυκλοφορούν στους δρόμους, και δώσ’ του τα γαλλικά ΜΑΤ να χρησιμοποιούν συνεχώς νέες μεθόδους καταστολής και τρομοκράτησης (βλ. «la nasse»).

Αλλά και στο ίδιο στο πεδίο της κρατικότητας, μοιάζει σαν η Εκτελεστική Εξουσία να ξεπερνά και να αδιαφορεί για τους πιο παραδοσιακούς θεσμούς αντιπροσώπευσης. Ακόμα δηλαδή και το «μπουρδέλο η Βουλή» που μουντζώναμε -κάποτε- στην Πλατεία Συντάγματος φαίνεται σιγά-σιγά να κλείνει, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί λόγο σεβασμού του. Τα λεγόμενα «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα» είναι πια στην ημερήσια διάταξη σε αρκετές χώρες και όλες οι εφεδρείες του συστήματος αξιοποιούνται στο μέγιστο. Στη Γαλλία, χρησιμοποιήθηκε το άρθρο 49.3 του Συντάγματος, ώστε ο νόμος να περάσει με… διάταγμα.

Τι θα μας φέρει ο… ποταμός;


Αυτή η πολιτική αποτυγχάνει εδώ και 30 χρόνια,
και είμαστε εμείς οι αιθεροβάμονες;
Για σοβαρευτείτε λίγο! Ας ξανασκεφτούμε τις ζωές μας
έξω από το θανατηφόρο πλαίσιό τους
Μια σειρά αντιπαραθέσεις και διχασμοί γεννιούνται στο έδαφος αυτής της κατάστασης. Καταρχάς, η κοινωνία -ας πούμε γενικά- απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Στη Γαλλία, η δημοτικότητα του Ολάντ πέφτει κατακόρυφα. Το τι θα καλύψει αυτό το «κενό» παραμένει άγνωστο.

Κι εδώ υπάρχει πραγματικά μεγάλη ποικιλία «απαντήσεων». Αλλού, η Ακροδεξιά ενσωμάτωσε και διέστρεψε τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Αλλού, η Κεντροαριστερά έβγαλε τη βρόμικη δουλειά με υποδειγματικό τρόπο. Αλλού, ο στρατός ενεπλάκη και καθάρισε το παιχνίδι. Ενώ, και η απόρριψη μεγάλων κομματιών του πληθυσμού από τον πολιτικό στίβο στο αποκλειστικό πεδίο της οργής παραμένει μέθοδος προσωρινής διαχείρισης.

Το σίγουρο είναι ότι η κάλυψη αυτού του «κενού» σημαίνει οικοδόμηση, αγώνας, μαζικό κίνημα και όχι σύνθημα και κατάληψη θέσεων στο υπαρκτό καθεστώς. Έπειτα, είναι οι διχασμοί μέσα στην ίδια την κοινωνία. Τι είδους γλώσσα, συμμαχία, κοινός τόπος, μπορεί να εφευρεθεί ανάμεσα στους νέους του Nuit Debout και τους νέους των banlieu; Πώς «συνδυάζονται» οι χαμένες προσδοκίες μιας γενιάς μορφωμένων νέων και η καθημερινή εξαθλίωση μιας γκετοποιημένης γενιάς στα γαλλικά προάστια;

Έτσι προκύπτει και το επόμενο πρόβλημα. Είναι τέτοιο το εύρος των ζητημάτων, όπου η ενότητα και η σύγκλιση των αγώνων και των διαφορετικών μετώπων, δεν μπορεί παρά να παράγεται και να παράγει ενοποιητικούς στόχους. Φαντάζει δύσκολη μια αλλαγή που δεν θα τοποθετεί τη σύγκρουση και την αντιπαράθεση στα κεντρικά πολιτικά και κοινωνικά επίδικα της κάθε χώρας, αλλά και διεθνώς. Για παράδειγμα, όσο σημαντικό είναι το να μην κυριαρχήσει στη Γαλλία η ισλαμοφοβία, άλλο τόσο είναι το να αμφισβητηθεί η συμμετοχή της στη διάλυση «περιφερειακών» χωρών.

Δρόμος της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Άλλος ένας όλεθρος έγινε στο Eurogroup...

Σταύρος Κατσούλης


Αυτό που γίνεται είναι της ξεφτίλας και προδοσίας το κάγκελο, αλλά πάμε να τα δούμε λίγο λεπτομερώς:

Το Eurogroup ΔΕΝ δέχθηκε την αξιολόγηση (παρ όλα τον καταιγισμό μnημονιακών νομοθεσιών που έφερε η κυβέρνηση). Αντί αυτού, η απόφαση του Eurogroup, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι "ανοίγει ο δρόμος για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης". Συνεπώς, ούτε καν αυτό που μας υποσχέθηκαν δεν έδωσαν στον Alexis.

Θα πάρουμε δόση 10,3 δις (σε αρκετές δόσεις κι όχι σε μία, όπως λέει το κείμενο), δηλαδή για να καταλαβαίνουμε τι λέμε ΑΥΞΗΣΗ του χρέους χωρίς κανένα αντίκρυσμα, αλλά ΜΟΝΟ ΑΦΟΥ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ, ΜΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ. Οπότε, χρήμα, έστω και δανεικό, ΓΙΟΚ, μέχρι να αρχίσει να φορολογεί τους πάντες και τα πάντα κι έχει αρχίσει να σκοτώνει το πληθυσμό της χώρας ακόμα πιο εκτεταμένα.

Από αυτές τις δόσεις, τα 7.5 δις θα "δοθούν" με συγκεκριμένο σκοπό, δηλαδή ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ την αποπληρωμή των ομολόγων (αποπληρωμή δηλαδή στους κερδοσκόπους που τα αγόρασαν στο 20-30% της αξίας τους ή και λιγότερο). Δηλαδή τα 7.5 δις ΔΕΝ θα τα πάρουμε καν στα χέρια μας, ΔΕΝ θα τα διαχειριστούμε, ΔΕΝ θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη. Απλά θα αυξήσουν το χρέος μας και θα βοηθήσουν τους ίδιους τους κερδοσκόπους που εκμεταλλεύονται την Ελλάδα.

Αποφάσισαν, ότι ο κόφτης θα ενεργοποιείται (προς το παρόν βέβαια, γιατί αυτοί αποφασίζουν τι θέλουν, όποτε θέλουν), κάθε φορά που διαφαίνεται ότι δεν πιάνουμε πλεόνασμα 3.5%. δηλαδή λογικά, ο κόφτης που ενεργοποιεί νέα μέτρα, αρχίζει απο αμέσως τώρα, σήμερα. Προβλέπεται λοιπόν, Προεδρικό Διάταγμα (έτσι θα περνάνε τα νέα μέτρα από δω και πέρα και χωρίς να περνάνε από την Βουλή), πολύ σύντομα, μέσα στις επόμενες μέρες- εβδομάδες.

Τα υπόλοιπα των 10.3 δις, θα δοθούν από Σεπτέμβριο και βλέπουμε, σύμφωνα πάντα με την δήλωση του Eurogroup, αλλά ΜΟΝΟ εφόσον και εάν έχει αξιολογηθεί το πόσο γρήγορα γίνονται οι υλοποιήσεις κλπ. Γενιά και για τα υπόλοιπα ισχύει το γεγονός ότι οι δόσεις που παίρνουμε ΔΕΝ τις διαχειρίζεται η Ελληνική πλευρά. κάθε δόση που παίρνουμε δίδεται για συγκεκριμένο σκοπό, συνήθως για αποπληρωμή χρεών σε πράγματα που δεν βοηθούν καθόλου μα καθόλου την ανάπτυξη ή οτιδήποτε άλλο θετικό όπως η βασικές κοινωνικές παροχές, υγεία κλπ.

Όσον αφορά την περιβόητη "ελάφρυνση του χρέους", κάποιες κινήσεις (απροσδιόριστες προς το παρόν, αλλά είναι σίγουρο ότι θα περιλαμβάνουν κούρεμα καταθέσεων και ότι ομολόγων έχουν μείνει και άλλα αρνητικά), θα γίνουν ΜΟΝΟ μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, δηλαδή όταν αποφασίσουν αυτοί και μόνο αυτοί. Οποιασδήποτε σημαντικές ελαφρύνσεις όμως, όπως αναφέρει η ίδια η δήλωση του Eurogroup, θα αρχίσουν να συζητιόνται ΜΟΝΟ από το 2019...

Τα μέτρα που αναφέρονται ως βοηθητικά για την διαχείριση του χρέους από το Eurogroup, είναι τουλάχιστον γελοία και βεβαίως δεν έχουν καμιά σχέση με την "ελάφρυνση" που θέλει το Καθεστώς στην Ελλάδα να πουλήσει: Βελτίωση των πληρωμών προς το EFSF για το δάνειο του 2012, ρήτρες απλής διαχείρισης -ούτε καν μείωσης δηλαδή- των επιτοκίων, ώστε απλά να μην αυξηθούν και άρση του επιτοκίου ασφαλείας, και αυτά ΜΟΝΟ για το 2017 (ούτε πριν, ούτε και μετά αν και αναφέρεται ότι πιθανώς μπορεί να επεκταθεί και για το 218 εάν όλα τα άλλα μέτρα κλπ. έχουν πάει "καλά"). Κι όλα αυτά μετά απο συζήτηση μόνο μετά τον Σεπτέμβριο εάν τελικά τα δεχθούν. Όλα τα άλλα που μας υποσχόταν η κυβέρνηση και οι προηγούμενες, έχουν φύγει οριστικά από το τραπέζι.

Επιπροσθέτως όλων των άλλων μέτρων που ήδη τρέχουν ή είναι προς αξιολόγηση ή είναι για ενεργοποίηση του κόφτη άμεσα, το ΔΝΤ, δεν δέχεται να μειώσει το δικό του μέρος του χρέους, όπως είχε πει άλλωστε. Τώρα όμως, προειδοποιεί ότι μέχρι το τέλος του 2016, θα ζητήσει και αυτό μια νέα δέσμη μέτρων ανεξάρτητη και επιπρόσθετα σε όλα αυτά που ήδη υπάρχουν. Τα οποία φυσικά δεν θα χρειαστεί να τα ψηφίσουν, αλλά θα περάσουν με απλό Προεδρικό Διάταγμα χρησιμοποιώντας τον κόφτη.

Το Eurogroup, επίσης στην δήλωσή του αναφέρει ρητά ότι στις επόμενες μέρες θα επιβεβαιώσει το αν πράγματι έχουν γίνει και αρχίσει να λειτουργούν αυτά που ήδη ψηφίστηκαν, δηλαδή, οι Ιδιωτικοποιήσεις (ολόκληρης της Δημόσιας περιουσίας, η αποτέφρωση μέσω μειώσεων στις συντάξεις και γενικότερα το ασφαλιστικό, το ξεπούλημα κόκκινων και πράσινων δανείων σε ξένα Hedge funds/κοράκια του κεφαλαίου, κλπ. κλπ. σε περίπτωση που όλα αυτά δεν έχουν αρχίσει να υλοποιούνται ΑΜΕΣΑ, όλα τα υπόλοιπα υποτιθέμενα "θετικά" της συμφωνίας όσον αφορά τους "θεσμούς" δεν θα γίνονται.

Τέλος, ο Alexis, επίσης δέχθηκε και υπέγραψε στόχους χρέους μέχρι και το 2060. έχει υποσχεθεί ότι οι ανάγκες χρηματοδότησης του χρέους θα μένουν στο 15% του ΑΕΠ για την πρώτη περίοδο και 20% του ΑΕΠ για την μετά προγράμματος εποχή. Εάν σκεφτεί κανείς την τρομακτική ύφεση που ζούμε σήμερα, και το γεγονός ότι η υποτιθέμενη "βοήθεια" που παίρνουμε δεν βοηθά σε τίποτα την κατάσταση αλλά μάλλον την χειροτερεύει και αυξάνει το χρέος, δεν είναι δυνατόν να υπόσχεται κάνει κάτι τέτοιο. αλλά επειδή ακριβώς το υπόσχεται, αυτό σημαίνει ότι μεσοπρόθεσμα και παραπέρα πάμε πάλι για απανωτές αποτυχίες στους στόχους και συνεπώς την συνεχή αποδοχή νέων μέτρων καθ όλη την διάρκεια των ετών από σήμερα μέχρι και το 2060 και παραπέρα (44 χρόνια τουλάχιστον).

Εν ολίγοις, ο Τσακαλώτος πήγε στο Eurogroup έχοντας περάσει ήδη έναν τεράστιο αριθμό μέτρων, και επέστρεψε έχοντας δεχθεί παραπάνω μέτρα, αύξηση τους χρέους, καμία απολύτως βοήθεια από τους φερόμενους ως εταίρους για να διορθωθούν έστω κάποια βασικά και επιτακτικά προβλήματα στην χώρα, σκληρή επιτήρηση ολόκληρης της χώρας στο διηνεκές, και υποσχέσεις για ακόμη περισσότερα μέτρα από το ΔΝΤ μεταξύ άλλων αρνητικότατων που αναφέρονται στην δήλωση του Eurogroup, το οποίο προφανώς θα πρέπει να συνοδεύεται με κάποιο συμπληρωματικό μνημόνιο το οποίο θα εμπεριέχει όλα τα καινούρια που συμφώνησαν, του οποίου το κείμενο δεν έχουμε δει ακόμη.

Σταύρος Κατσούλης

Διαβάστε Περισσότερα »

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

Του Ευτύχη Μπιτσάκη


Πώς να αποκτήσει επαναστατική συνείδηση ο σύγχρονος προλετάριος; Και πώς να επαναστατήσει;

Σε προηγούμενο σημείωμα (Δρόμος, 14 Μαΐου) επισήμανα την αισχρή στάση των κυβερνήσεων των «ανεπτυγμένων» καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης απέναντι στις στρατιές των προσφύγων, θυμάτων των πολέμων της Νέας Τάξης, στο Αφγανιστάν, στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Ορισμένες από τις κυβερνήσεις αυτές μετέχουν άμεσα ή έμμεσα σ’ αυτούς τους πολέμους. Εντούτοις, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αρκέστηκαν στο ρόλο του θλιμμένου παρατηρητή της τραγωδίας, χωρίς ποτέ να θίξουν τις αιτίες που αναγκάζουν τους πρόσφυγες να εγκαταλείψουν εστίες και πατρίδα και να ριχτούν στους δρόμους προς την άγνωστη Γη της Επαγγελίας. Αλλά δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις. Και οι λαοί, στο μεγάλο ποσοστό τους, παρέμειναν απαθείς ή θεώρησαν εχθρούς τους ικέτες.

Ο Ξένιος Δίας έχει εξορισθεί από την «ουμανιστική» Ευρώπη. Στο προηγούμενο σημείωμα επιχείρησα μια σκιαγραφία του φαινομένου, με αφετηρία την άποψη ότι η ιστορικά διαμορφωμένη ουσία του ανθρώπου εκκενώνεται από τα θετικά διαμορφωμένα στοιχεία της, στις αγοραίες καπιταλιστικές κοινωνίες. Ποιοι, όμως, παρ’ όλη την κρίση, υποδέχτηκαν με ζεστασιά τους πρόσφυγες; Οι Έλληνες, με εξαίρεση τους διαποτισμένους με τις ρατσιστικές αντιδραστικές ιδέες.

Ας πάμε, τώρα, εβδομήντα πέντε χρόνια πίσω. Ποιοι αντιστάθηκαν πρώτοι στους κατακτητές ναζί; Ο Γλέζος και ο Σάντας, πρώτοι από ατομική παλικαριά. Τον ίδιο καιρό, Μάιο του 1941, ο κρητικός λαός: αγρότες, βοσκοί, λαϊκοί άνθρωποι, παπάδες, μορφωμένοι και κομμουνιστές, πήραν αυθόρμητα ό,τι όπλα διέθεταν και τσάκισαν τους «εκλεκτούς» αλεξιπτωτιστές του Χίτλερ, φαινόμενο μοναδικό στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και στη συνέχεια, ποιοι οργάνωσαν μαζική αντίσταση εναντίον των κατακτητών; Οι Έλληνες και οι Γιουγκοσλάβοι! Βεβαίως, και στις άλλες χώρες της κατακτημένης Ευρώπης, αλλά και στην ίδια τη Γερμανία του Χίτλερ, υπήρξαν πράξεις και κινήματα αντίστασης, κινήματα μειοψηφικά σε σχέση με το ποσοστό και με τις πράξεις αντίστασης των αγωνιστών του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, δηλαδή των μαχητών της εργατοαγροτικής συμμαχίας που κύριος οργανωτής της ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας.

Γιατί, λοιπόν, οι «ανεπτυγμένοι» και μορφωμένοι (;) λαοί της καπιταλιστικής Ευρώπης έμειναν απαθείς μπροστά στη σημερινή τραγωδία; Και γιατί στην Κατοχή η συμμετοχή τους στην Αντίσταση ήταν σχετικά αναιμική; Στο προηγούμενο σημείωμα επιχείρησα μια σκιαγραφία ερμηνείας, με αφετηρία τις δύο διαλεκτικά αλληλοεξαρτημένες κατηγορίες, συστατικές του ανθρώπινου όντος, την ανθρώπινη φύση και την ανθρώπινη ουσία.

Η ανθρώπινη φύση, προϊόν της μακράς εξελικτικής πορείας των μορφών ζωής, είναι βασικά βιολογική. Η ανθρώπινη φύση, αν και προϊόν της εξέλιξης, παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη από την εποχή των αρχαϊκών, πρώτων μορφών κοινωνικής συμβίωσης. Η ανθρώπινη ουσία, αντίθετα είναι ιστορική κατηγορία, δηλαδή καθορίζεται από το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και αναδραστικά είναι παράγων του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Κατά τον Μαρξ, η ανθρώπινη ουσία είναι το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων. Είναι. Αλλά οι σχέσεις δεν είναι η ουσία. Καθορίζουν, και όχι άμεσα και γραμμικά, και με πλήθος ιστορικά διαμορφωνόμενες διαμεσολαβήσεις, την ανθρώπινη ουσία. Αν ορίσουμε την ανθρώπινη ουσία ως το αποτέλεσμα του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων και των σχέσεων της κοινότητας με τη φύση, και δοθέντος ότι οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται στην πορεία της Ιστορίας, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε της ιστορικότητα αυτής της ανθρωπολογικής κατηγορίας. Μπορούμε να κατανοήσουμε τη μεταβολή των αντιλήψεων για τον κόσμο, τη ζωή και το θάνατο, τις αξίες τις οποίες ενσωματώνει το άτομο ως κοινωνικό ον (αλληλεγγύη, φιλία, εντιμότητα, συνείδηση του μέλους του κοινωνικού συνόλου και των αντίστοιχων σχέσεων και καθηκόντων που φθάνουν μέχρι την αυτοθυσία).

Σημειώσαμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι ο πρωτόγονος διέθετε ήδη αξιοπρέπεια, περηφάνια και αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο γένος ή τη φυλή. Αλλά ταυτόχρονα, ο πρωτόγονος, φορέας ενός ανιμιστικού ιδεολογικού σύμπαντος, είχε αίσθηση της ατομικότητάς του και μπορούσε να είναι ατομιστής και σκληρός ως κοινωνικό ον. Οι αντεκδικήσεις ήταν μία πρακτική, καθήκον για την ενότητα του γένους. Οι ανθρωποθυσίες, ακραία μορφή βαρβαρότητας, προϊόν της ανάγκης για να καρπίσει η γη κ.λπ. ή να βοηθήσουν οι θεοί, να νικήσει ένας στρατός σε ένα ληστρικό πόλεμο (θυμηθείτε τη θυσία της Ιφιγένειας για να φυσήξει ούριος άνεμος, αναγκαίος για την καταλήστευση και την καταστροφή της Τροίας).

Συνολικά, κατά τον Αριστοτέλη, όπως έχουμε σημειώσει, ο άνθρωπος είναι το καλύτερο από τα ζώα, αλλά και δυνάμει το χειρότερο. Οι σημερινές επιστήμες του ανθρώπου έχουν επιβεβαιώσει την κοινωνική φύση του και τις δυνάμει αντιφατικές ιδιότητές του. Στις αρχέγονες κοινότητες δέσποζαν οι σχέσεις συνεργασίας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, η αίσθηση του καθήκοντος, αλλά και ένας φυσιολογικός ατομισμός αλληλένδετος με την αίσθηση της συμμετοχής, «του ανήκειν» στην κοινότητα.

Οι σχέσεις στις αρχέγονες κοινότητες ήτανε προϊόν της ανάγκης. Η θρησκεία, συνολικά η ανιμιστική κοσμοαντίληψη, εξέφραζαν, διαμεσολαβημένα, αυτές τις ανάγκες και διασφάλιζαν τη συνοχή της κοινότητας.

Αλλά «τα πάντα ρει». Τα μέσα για την επιβίωση της κοινότητας εξελίσσονταν, νέα επαγγέλματα και νέος καταμερισμός εργασίας δημιουργούνταν και οι διαφορές υπονόμευαν την αρχική ενότητα. Η εξάρθρωση των αρχαϊκών κοινοτήτων ήταν το τελικό αποτέλεσμα.

Στις νέες συνθήκες της κυριαρχίας της ατομικής ιδιοκτησίας και της δουλείας, κυριάρχησαν ο ατομισμός, το προσωπικό συμφέρον, η κτηνωδία της δουλοκτητικής κοινωνίας, οι ληστρικοί πόλεμοι, οι πόλεμοι για την αρπαγή δούλων, πρακτική η οποία αναβίωσε και τελειοποιήθηκε στη χριστιανική Αμερική σε βάρος των ιθαγενών και των εισαγόμενων μαύρων. Τώρα, ο δούλος είχε μία δυστυχισμένη συνείδηση της υπαρκτής του κατάστασης, ενώ ο δουλοκτήτης εξωράιζε τη βάρβαρη ουσία του με την ιδεολογία του χριστιανού δουλοκτήτη.

Και ο σύγχρονος προλετάριος; Αυτός ζει σε ένα κόσμο τον οποίο δημιουργεί και ο οποίος του είναι ξένος. Δεν είναι κάτοχος μέσων παραγωγής. Δεν ορίζει το προϊόν της εργασίας του. Δεν κατανοεί το πλέγμα των σχέσεων που καθορίζει την ανθρώπινη ουσία του. Νιώθει «στο πετσί του» την εκμετάλλευση. Ζει μέσα στη στέρηση και την αβεβαιότητα. Ανέστιος, ξεριζωμένος, συχνά μέτοικος, πρόσφυγας ή νομάδας, αγωνίζεται να επιβιώσει ως ξένος σ’ αυτό τον άκαρδο, ανταγωνιστικό κόσμο.

Ο σύγχρονος προλετάριος βιώνει και συνειδητοποιεί την κατάστασή του, αλλά, καταρχήν, δεν κατανοεί τις αιτίες αυτής της κατάστασης. Τι επιδιώκει, λοιπόν; Πρώτον να επιβιώσει. Την ίδια στιγμή, να ανεβεί στην κατάσταση του μικροαστού και, ει δυνατόν, του αστού. Ο γενικευμένος ατομισμός καθορίζει και τις επιδιώξεις του σύγχρονου προλετάριου.

Καθορίζει. Αλλά, όπως γράφει ο Λένιν, ο σύγχρονος προλετάριος τείνει αυθόρμητα προς το σοσιαλισμό. Τείνει, αλλά πώς η αλλοτριωμένη του συνείδηση θα συλλάβει τα αίτια της δυστυχίας του; Πώς το αυθόρμητο θα μετατραπεί σε συνειδητό; Κυρίαρχη ιδεολογία, συνολικά ατομιστική ιδεολογία που διαποτίζει την κοινωνία, αλλοτριωμένη συνείδηση που καλλιεργείται από τα φοβερά ΜΜΕ, φόβος αν σηκώσει κεφάλι, όλα αυτά ενισχύουν την τάση μοιρολατρίας και υποταγής. Και την ίδια στιγμή ο φόβος: η απόλυση, η ανεργία, η φυλακή, η δολοφονία, για όσους σηκώσουν κεφάλι και αγωνίζονται για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεσμά των ταξικών κοινωνιών.

Σήμερα, «τα δεσμά είναι από νάιλον». Αλλά όταν χρειαστεί χρησιμοποιούνται και τα καρφιά του Προμηθέα και η σταύρωση των εξεγερμένων δούλων της αρχαιότητας (επανάσταση της πολιτείας του ήλιου και επανάσταση των δούλων της Ρώμης με επικεφαλής τον Σπάρτακο και τις χιλιάδες των σταυρωμένων κατά μήκος της Απίας Οδού).

Πώς να αποκτήσει επαναστατική συνείδηση ο σύγχρονος προλετάριος; Και πώς να επαναστατήσει; Μπορούμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε την απάθεια και τη στροφή προς την Ακροδεξιά μεγάλου μέρους των προλετάριων της Ευρώπης. Συνολικά, η ανάπτυξη του εργατικού και του κομμουνιστικού κινήματος είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Πάλι λάθος του Μαρξ; Αλλά ο Μαρξ στη Γερμανική Ιδεολογία, στο Κεφάλαιο και αλλού, ανέλυσε, εκτός από το ρόλο της οικονομίας, και το βασικό ρόλο της ιδεολογίας και του συνόλου των συνθηκών ζωής του προλεταριάτου.

Η αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας είναι θεμελιακή. Θα έρθει ή με την επανάσταση ή με την κυριαρχία μιας σύγχρονης καθολικής βαρβαρότητας. Να ελπίζουμε;

Δρόμος της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Γρηγόρης Λαμπράκης

Νίκος Μπογιόπουλος 


Σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από την στυγνή δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Το κράτος που είχε στηθεί κατά τα πρότυπα της εγχώριας πλουτοκρατίας και είχε οικοδομηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ της αμερικανοκρατίας,

το κράτοςπου δήλωνε ότι οι «Νέοι Παρθενώνες» του χτίζονταν στη Μακρόνησο, που η δημοκρατία του ήταν τόσο απαράμιλλη ώστε στις εκλογές του έφτασαν να ψηφίζουν οι πεθαμένοι και τα «δέντρα»,

το κράτος που οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ παλατιού και μερίδων του αστικού πολιτικού κόσμου ουδέποτε διατάραξαν τον αντιλαϊκό προσανατολισμό και αντιδημοκρατικό παροξυσμό του,

το κράτος που τέσσερα χρόνια αργότερα θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων της ολιγαρχίας στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους, στους Ντερτιλήδες και στους Μάλλιους,

το κράτος που ο πολιτικός του υπόκοσμος είχε πάντα δοσοληψίες με τον κανονικό υπόκοσμο των Γκοτζαμάνηδων, πριν από 53 χρόνια θα χρησιμοποιούσε ένα ακόμα εργαλείο «εκδημοκρατισμού» και «σωφρονισμού»: Τα τρίκυκλα…


Ήταν 22 Μάη 1963. Εκείνη την ημέρα

–ένα μήνα μετά την πρώτη Μαραθώνια πορεία Ειρήνης που η κυβέρνηση της ΕΡΕ και του Κωνσταντίνου Καραμανλή την έχει απαγορεύσει και κατά την διάρκειά της ο Λαμπράκης είχε χτυπηθεί από χωροφύλακες και είχε απαχθεί από ασφαλίτες–

η επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη οργανώνει στη Θεσσαλονίκη εκδήλωση.

Ομιλητής στην εκδήλωση είναι οβουλευτής της Αριστεράς, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης.

Η εκδήλωση έχει οριστεί για τις 7.30 μ.μ. Γύρω από το χώρο της εκδήλωσης η τρομοκρατία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Τραμπούκοι και Αστυνομία προσπαθούν να ματαιώσουν την εκδήλωση.

Ο Λαμπράκης στις 8.20μμ ξεκινά από το ξενοδοχείο που διέμενε για να φτάσει στο χώρο της εκδήλωσης. Στη διαδρομή, σε μια απόσταση μόλις 80 μέτρων, δέχεται την πρώτη επίθεση από παρακρατικούς. Οι χωροφύλακες απλώς παρακολουθούν...

Ο βουλευτής εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης. Οι παρακρατικοί και οι τραμπούκοι λιθοβολούν το χώρο της συγκέντρωσης. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...

Ο Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του. Καταγγέλλει ευθέως «σχέδιο δολοφονικής απόπειρας» εναντίον του και καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση και τις αρχές. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...


Ο Λαμπράκης στις 10.15μμ κατεβαίνει από την αίθουσα της συγκέντρωσης. Η κυκλοφορία στο δρόμο έχει απαγορευτεί. Παντού βρίσκονται ασφαλίτες και χωροφύλακες. Αρχίζει να κινείται προς το ξενοδοχείο. Σε απόσταση 8 μέτρων από το βουλευτή ακούγεται το μαρσάρισμα μοτοσικλέτας. Ο οδηγός του τρίκυκλου, με σκεπασμένο τον αριθμό, πέφτει πάνω του. Ο συνεργός του στην καρότσα χτυπά το βουλευτή στο κεφάλι.

Τη στιγμή εκείνη, και σε απόσταση λίγων μέτρων από το συμβάν παρόντες είναι:

  • 180 άντρες της χωροφυλακής και αξιωματικοί της αστυνομίας.
  • Ο επιθεωρητής χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας.
  • Ο διευθυντής της αστυνομίας Θεσσαλονίκης.
  • Ο υποδιευθυντής της αστυνομίας.
  • Ο διοικητής της εθνικής ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

Όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι του κράτους, έχουν δημιουργήσει έναν κλοιό ασφαλείας στο παρακράτος για να δράσει. Και απλώς… παρακολουθούν.

Οι δολοφόνοι ρίχνουν τον Λαμπράκη στην άσφαλτο. Στο σημείο σχηματίζεται μια λίμνη αίματος ανάμεικτη με εγκεφαλικά υγρά...


Η μάχη που έδωσε ο Λαμπράκης στην εντατική διήρκεσε 5 μέρες. Ήταν μια μάχη άνιση. Το ξημέρωμα της 27 Μάη 1963, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο πρωταθλητής στους στίβους, ο μάρτυρας της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, αφήνει την τελευταία του πνοή.

Οι πολιτικοί αυτουργοί του ειδεχθούς εγκλήματος ουδέποτε τιμωρήθηκαν. Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας αποφυλακίστηκαν. Επί χούντας…

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Ψηφίζουν, ξεψηφίζουν, ξαναψηφίζουν

Στάθης


Η ενοποίηση των δύο Γερμανιών το 1989 δεν ήταν ενοποίηση, ήταν ενσωμάτωση της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Και ήταν ενσωμάτωση διότι η ΓΛΔ έχασε έναν πόλεμο (τον Ψυχρό Πόλεμο), όπως και διότι η ΟΔΓ αντιμετώπισε την ενσωμάτωση των ανατολικών εδαφών ως ανάκτηση «ζωτικού χώρου» στη Ανατολή. Προς τούτο λεηλάτησε την πρώην Ανατολική Γερμανία (που ως τότε ήταν η δέκατη σε βιομηχανική παραγωγή χώρα στον κόσμο), δημιουργώντας μια ειδική οικονομική ζώνη που έχει ακόμα και σήμερα τα χαρακτηριστικά μιας γκρίζας ζώνης - μιας ζώνης στο λυκόφως.

Στη πρώην Ανατολική Γερμανία η Δυτική Γερμανία εφάρμοσε μια πολιτική «εκσυγχρονισμού» και «μεταρρυθμίσεων» που μοιάζει πολύ με την πολιτική των μνημονίων που εφαρμόζει στην Ελλάδα σήμερα. Οι ίδιοι μηχανισμοί-Σόιμπλε που λεηλάτησαν τη ΓΛΔ τότε, ερημώνουν την Ελλάδα σήμερα (η οποία άλλωστε στη ρητορική του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η τελευταία... σοβιετική οικονομία στην Ενωση). Ακούγεται αστείο, αλλά έτσι ακούγονται συχνά ελαύνουσες οι τερατουργίες! στην αρχή φαίνονται σαν κακόγουστες φάρσες, αλλά όταν εν τέλει δείξουν το πρόσωπό τους, το τελευταίο που σου απομένει να θυμάσαι ύστερα είναι τα δόντια τους.

Μετά την ενσωμάτωση της ΓΛΔ από την ΟΔΓ, η Γερμανία κινείται ταχύτατα στην πεπατημένη στην οποία κινείται πάντα: δημιουργεί σφαίρες επιρροής (στα εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στις Βαλτικές χώρες και αλλού), προτεκτοράτα (Ελλάδα, μάλιστα για πρώτη φορά), ενώ αναζητά ακαταπαύστως ζωτικό χώρο προς Ανατολάς (όπου, παρακάμπτοντας την δύστροπη και καχύποπτη Πολωνία, «παίζει» στην Ουκρανία).

Εδώ να σημειώσουμε ότι μετά την ανάληψη της εξουσίας στο Κίεβο από τους φασίστες η χώρα διαμελίσθηκε. Καθ’ ότι οι παρενέργειες της παραδοσιακής γερμανικής στρατηγικής αποδεικνύουν (κατ’ επανάληψιν) ότι η στρατηγική αυτή είναι ατελέσφορηηλίθια και θανάσιμη. Σήμερα η Γερμανία έχει τη Γαλλία σούζα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία υπό επίβλεψη κι ορισμένες κεντροευρωπαϊκές χώρες, άλλες υπό εποπτείαν και άλλες υπό εντολήν.

Η Γερμανία αναδεικνύεται εκ νέου σε γίγαντα (με μυαλό «νάνου», όπως επί ναζισμού), αλλά και σε έναν γίγαντα με πήλινα πόδια (που όποτε θέλουν μπορούν οι ΗΠΑ να του τα κόψουν). Αν και προς τούτο κάνουν ό,τι μπορούν και οι ίδιοι οι ιθύνοντες Γερμανοί. Διοικούν την πιο διεφθαρμένη χώρα στη Ενωση, έχουν σκλαβώσει τους Γερμανούς εργαζόμενους -όπως τώρα πάει να συμβεί στη Γαλλία και ήδη συμβαίνει στην Ελλάδα- ενώ το καμάρι τους, οι τράπεζές τους είναι απλώς σάπιες κοιλιές. Η υποβάθμιση από τους πειρατές της Moodys του αξιόχρεου των ομολόγων της Deutsche Bank στην κατηγορία Baa2 (δηλαδή μόλις δύο βαθμίδες πάνω από τη κατηγορία «σκουπίδια») είναι ενδεικτική.

Σε αυτόν, λοιπόν, τον γίγαντα με το «μυαλό του νάνου» και τα πήλινα πόδια, η Ελλάδα προσκυνάει και υποθηκεύει το μέλλον της. Σαν να έχει χάσει πόλεμο.

Τα γκροτέσκ αυτής της υποταγής είναι το λιγότερο. Λόγου χάριν, πριν καν ψηφίσει το πακέτο μέτρων που μόλις πριν λίγες μέρες ψήφισε, καλείται τώρα η κυβέρνηση να ψηφίσει κι άλλο πακέτο - το ίδιο αισχρό. Μάλιστα καλείται να διορθώσει ορισμένα από τα ψηφισμένα και να αποκηρύξει τις όποιες παρεκκλίσεις τόλμησε, σε ένα γαϊτανάκι ψήφισε-ξεψήφισε-ξαναψήφισε.

Ακρως ταπεινωτικό. Αυτήν την ταπείνωση που διαρκώς η κυβέρνηση αναγκάζεται να καταπίνει, τη μεταβολίζει σε τρέλα - αυτήν την τρέλα που πουλάει καθημερινώς. Διότι τρέλα πουλάει πλέον. Φέρ’ ειπείν, εν όψει της τελικής και αιμάσσουσας διαχείρισης των κόκκινων δανείων, μέσω της αξιολόγησης του Σεπτεμβρίου, ο κ. Σταθάκης θυμήθηκε τις κόκκινες γραμμές!!!θου, Κύριε, φυλακή στον στόμα του! Την ίδια ώρα, ως άλλος Καμμένος, ο συνήθως μετρημένος κ. Βούτσης διαπιστώνει ότι κάποια μέτρα κινούνται στα όρια της συνταγματικότητας.

Αφήστε το Σύνταγμα. Αυτό θα αρχίσει να τηρείται εκ νέου, αν ξυπνήσει το φιλότιμο των Ελλήνων. Για την ώρα το Σύνταγμα είναι ένα κουρέλι που ξεπάτωσε πρώτος ο Γιωργάκης, όταν πέρναγε από τη Βουλή το α’ μνημόνιο χωρίς την προβλεπόμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων. Στη συνέχεια ο κ. Τσίπρας διά του τρίτου μνημονίου νομιμοποίησε τα δύο προηγούμενα και τώρα ανοίγει τον δρόμο για το τέταρτο.

Συνελόντι ειπείν, γονατισμένη (και εξαιτίας της γονατισμένης Αριστεράς) η Ελλάδα μπροστά στα πήλινα πόδια της Γερμανίας, για τα μεν σοβαρά και τα κρίσιμα διορθώνει διαρκώς το κακό προς το χειρότερο, για δε τα ήσσονα κυβερνάται στο πλαίσιο μιας ατμόσφαιρας γλίτσας, που θυμίζει τα στερνά του δημαγωγικού ΠΑΣΟΚ, με τα χασισόλαδα του Καρανίκα και το ξέπλυμα όσων με πλαστά πτυχία τρύπωσαν στο Δημόσιο - για να σταθώ σε δύο μόνον απ’ τα τελευταία κατορθώματα των γονατισμένων.

Δεν ξέρω αν η νομιμοποίηση πλαστών πτυχίων κάτι τύπων που έπιασαν όλους τους άλλους κορόιδα συνιστά «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», ούτε αν οι μπάφοι ενός μπούφου μπορούν να περιπαίζουν την αγωνία των καρκινοπαθών, αλλά, ως φαίνεται, περί όλων αυτών γνωρίζουν καλύτερα όσοι τα βλέπουν όλα ροζ και ρόδινα. Κυρίως τα αίματα. Τα «πονεμένα αίματα», όπως θα έλεγαν και κάποιοι απ’ τους γλίτσες που δηλώνουν πως πονούν όταν μας σφάζουν...

e-nikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Τοποθέτηση Λ Κατσαρού σε ομιλία του Ρούντι Ρινάλντι στην Σύρο

Λάμπρος Κατσαρός


Ένα μεγάλο πρόβλημα που εμποδίζει από το ξεκίνημα την δημιουργία μιας κοινωνικής ομάδας, κινήματος, οργάνωσης κλπ, είναι η ασυμφωνία από την πρώτη στιγμή στις βασικές ιδέες που θα το διέπουν.

Για παράδειγμα, μια παρέα αποφασίζει κάτω από κάποια ανάγκη να δημιουργήσει μια συλλογικότητα .μόλις αρχίζει η συζήτηση για τις βασικές αρχές που θα διέπουν την συλλογικότητα, η συζήτηση αυτή αρχίζει να εκτρέπεται από τις διαφορετικές αντιλήψεις που έχουν τα μέλη για την πραγματική κατάσταση, για την ιδεολογική αντίληψη της συλλογικότητας και ασφαλώς για την οργανωτική της δομή.

το ΔΥΣΤΥΧΕΣ αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η ακύρωση του εγχειρήματος πρόωρα και άδοξα...

Θα ήθελα να βοηθήσω στην σκέψη της δημιουργίας ενός κινήματος πολιτών που να συμβάλει θετικά στην λύση των προβλημάτων που ταλαιπωρούν τον τόπο μας .

Ας δούμε πρώτα τι είναι οι βασικές αρχές:

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ Είναι σύνολα ιδεών με την ευρύτερη δυνατή αποδοχή, με την ιδιότητα να μην δημιουργούν διχογνωμίες, να είναι εύκολα κατανοητές από τους συμμετέχοντες, να μην δημιουργούν στεγανά, απομονωμένες ομάδες και απομονωμένες μειοψηφίες.

  • Ποιοι τις αποδέχονται;

    ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΣΥΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ. Μπορούμε να αλλάξουμε τις βασικές αρχές;
    ΠΟΤΕ! Αν αλλάξουν οι βασικές αρχές τότε έχουμε άλλο κίνημα.
  • Πως ελέγχουμε αν τηρούνται οι βασικές αρχές;

    Η απλότητά τους και ή ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας του κινήματος λειτουργούν σαν ασπίδα προστασίας. Αν αυτή εκλείψει τότε απλά ΤΕΛΙΩΝΕΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ποιες μπορεί να είναι οι βασικές αρχές να δώσουμε μερικά παραδείγματα:

  • Ηεπιθυμία για εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση του λαού μας και όλων των λαών που το επιθυμούν
  • Ο σεβασμός των πολιτιστικών και θρησκευτικών αντιλήψεων του λαού μας και των άλλων λαών
  • Η απόρριψη κάθε ρατσιστικής ιδέας όπως προκύπτει από τα δικαιώματα του Ανθρώπου σήμερα
  • Η απόρριψη κάθε φασιστικής και ναζιστικής ομάδας και των ιδεών που τις χαρακτηρίζουν.
  • Η πλήρης οριζόντια και μη αρχηγική δομή του κινήματος βασισμένη στην δημοκρατική οργάνωση.
  • Η πλήρης προστασία των μειονότητας στις ψηφοφορίες (δικαίωμα αντίρρησης, δικαίωμα αντίθεσης, δικαίωμα δημόσιας έκφρασης της αντίρρησης γνώμης μέσα στο κίνημα αλλά και γενικά στην κοινωνία.
  • Πλήρης ελευθερία για πολιτική έκφραση όλων των απόψεων μέσα και έξω από το κίνημα, αρκεί να μην έρχεται σε σύγκρουση με τις προηγούμενες βασικές αρχές


Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Απεργία πείνας για τη σύνταξη που δικαιούται

Μιχαήλ Άγγελος Κωνσταντόπουλος


Τον τελευταίο καιρό το ασφαλιστικό, οι συντάξεις πείνας και οι απεργίες, στις οποίες προχώρησαν διάφοροι επαγγελματικοί κλάδοι υπερασπιζόμενοι τα ασφαλιστικά δικαιώματά τους, μονοπωλούσαν τις συζητήσεις στα ΜΜΕ.

Ο κάτοικος Κερατέας Θανάσης Χελιώτης, άλλο ένα θύμα της κρίσης, προχώρησε στην ύστατη πράξη διεκδίκησης: την απεργία πείνας, στην κεντρική πλατεία της περιοχής, προκειμένου να λάβει τη σύνταξη του ΟΑΕΕ και να καταφέρει να ζήσει γεράματα με αξιοπρέπεια.

Ο 67χρονος, ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα, βρίσκεται σε απεργία πείνας εδώ και μία εβδομάδα.

Ενώ, όπως υποστηρίζει, είχε συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια και την ηλικία συνταξιοδότησης και θα έπρεπε να λαμβάνει σύνταξη από τον Φεβρουάριο του 2012, αυτό δεν έγινε λόγω χρεών.

Οπως λέει, τα ποσά που θα έπρεπε να έχει λάβει φτάνουν σήμερα τις 53.000 ευρώ.

Ωστόσο, ο ΟΑΕΕ του ζητά 13.817,05 ευρώ (στο πλαίσιο διακανονισμού) για να του δώσει τη σύνταξη, καθώς σύμφωνα με έγγραφο που έλαβε οφείλει στον φορέα 36.147,05 ευρώ (βάσει του ισχύοντος νόμου 4337/15 η έναρξη συνταξιοδότησης με συμψηφισμό της οφειλής διενεργείται με ανώτατο όριο οφειλών τις 20.000 ευρώ).

Υστερα από αυτήν την απόφαση του ασφαλιστικού φορέα, που του κοινοποιήθηκε την Παρασκευή, αποφάσισε να προχωρήσει σε απεργία πείνας, καθώς δεν του έχει μείνει κάτι να χάσει.

«Μόλις έλαβα το χαρτί ξεκίνησα την απεργία πείνας. Είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω μέχρι τέλους άμα δεν βρεθεί λύση. Δεν το κάνω για μένα, αλλά για όλους που έχουν παρόμοιο πρόβλημα - κι απ’ ό,τι έχω μάθει είναι αρκετοί, τόσο στην περιοχή μου όσο και σε όλη την Ελλάδα. Ημουν παρών στον μεγάλο αγώνα για να μη γίνει ο ΧΥΤΑ στην Κερατέα - 129 μέρες, μέρα νύχτα, κρυμμένος στο βουνό. Το ότι δεν έγινε ήταν μία μεγάλη νίκη για όλους τους κατοίκους. Δεν το βάζω κάτω εύκολα», μας λέει ο κ. Χελιώτης, πατέρας 5 παιδιών, με 8 εγγόνια και περιμένει το 9ο.

«Μέχρι το 2008 δεν χρωστούσα τίποτα. Μετά έπεσαν οι δουλειές στην οικοδομή και άρχισαν να συσσωρεύονται χρέη. Τα τελευταία 4 χρόνια έπαιρνα τα φάρμακά μου με βιβλιάριο απορίας και με βοηθούσαν γείτονες και φίλοι, ακόμα και για να εξασφαλίσω τρόφιμα», συμπληρώνει.

Η συζήτηση είναι έντονη στα κοντινά καφενεία στην πλατεία της Κερατέας για το εάν έχει δίκιο ή άδικο, ωστόσο παιδιά της περιοχής που παίζουν μπάλα στην πλατεία προχώρησαν σε μια συγκινητική κίνηση.

Προσφέρθηκαν να του δώσουν τα χρήματα από το χαρτζιλίκι τους ως οικονομική βοήθεια, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε να τα λάβει.

«Δεν ήρθα εδώ για να κάνω επαιτεία. Υπάρχουν άνθρωποι που μου προσέφεραν και 100 και 200 ευρώ και τα αρνήθηκα. Μου ζητάνε 13.000 ευρώ σε δύο μήνες, αλλιώς θα χάσω και τα αναδρομικά που δικαιούμαι, που είναι πάνω από 50.000 ευρώ. Δηλαδή το κράτος μού ζητάει 13.000 ευρώ για να τα πάρω πίσω σε μερικούς μήνες;» αναρωτιέται μιλώντας στην «Εφ.Συν.»

Κύμα συμπαράστασης


Παναγιώτης Αθανασίου - EUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Αυτή τη στιγμή δέχεται πολλά μηνύματα συμπαράστασης από πολίτες της Κερατέας και Ελληνες του εξωτερικού ακόμα και από την Αυστραλία και ελπίζει ο Οργανισμός να αλλάξει στάση είτε να υπάρξει κάποια πολιτική παρέμβαση, ώστε να καταφέρει να λάβει τη σύνταξή του και να ζήσει με αξιοπρέπεια.

«Το δημοτικό συμβούλιο Λαυρεωτικής, μετά από ενημέρωση από το σωματείο συνταξιούχων του ΟΑΕΕ, πέρασε ομόφωνο ψήφισμα στήριξης του Θανάση Χελιώτη και καλεί την κυβέρνηση να αλλάξει τον άδικο νόμο. Είχαμε επαφή με τον γ.γ. Κοινωνικών ασφαλίσεων, Ανδρέα Νεφελούδη, στον οποίο δώσαμε τα αιτήματα του απεργού πείνας. Ξέρω τον Θανάση χρόνια, δεν θα κάνει πίσω με τίποτα», λέει στην «Εφ.Συν.» ο πρώην δήμαρχος Κερατέας και δημοτικός σύμβουλος Λαυρεωτικής, Σταύρος Ιατρού.

Ψήφισμα στήριξης εξέδωσε και το εργατοϋπαλληλικό κέντρο Λαυρίου.

«Θα επιδιώξουμε συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό, Γιώργο Κατρούγκαλο. Ο συγκεκριμένος νόμος σχετικά με τις οφειλές στον ΟΑΕΕ είναι προβληματικός, πρέπει να υπάρξουν αλλαγές και μεγαλύτερη ευελιξία στο σύστημα για όσους έχουν χρέη. Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά ειδικά για τη συγκεκριμένη καλούμε την πολιτεία να δείξει ευαισθησία και να παρέμβει έστω και μεμονωμένα», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Δημήτρης Λουκάς, δήμαρχος Λαυρεωτικής.

ΕΦ-ΣΥΝ

Διαβάστε Περισσότερα »