προσφατα

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Στη «Δημιουργική Σαφήνεια» 12 Φεβρουαρίου το ζήτημα των αγροτών

Εκδηλώσεις


Σήμερα 12 Φεβρουαρίου στις 9:30 μ.μ.  στην εκπομπή Δημιουργική  Σαφήνεια η Αγλαΐα Κυρίτση και ο Μιχάλης Σιάχος, θα ασχοληθούν με τα ζητήματα των αγροτών.

Kαλεσμένοi στο στούντιο


  • O ευρωβουλευτή ΛΑΕ Νίκο Χουντή 
  • O Δημήτρης Κοδέλας, γεωπόνος και πρώην βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
  • Τηλεφωνικά θα παρέμβουν ο Δημήτρης Καμπούρης, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτρόφων από το μπλοκ Ιερισσού
  • Και ο Γιώργος Γκάνιος, αγρότης από την Αρκαδία που συμμετέχει στο μπλόκο της Νεστάνης.

Μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις σας μέσω twitter στο hashtag #askTPP

Δείτε την εκπομπή εδώ

Διαβάστε Περισσότερα »

Έτρωγε μπιζέλια ο Αϊνστάιν; – Η ιδιαιτερότητα των savant

Γελωτοποιός


Ας γράψουμε και ένα κείμενο εκτός επικαιρικότητας (όπως λέμε εκτός πραγματικότητας), γιατί –ως γνωστόν- η υπερβολική έκθεση στην επικαιρότητα προκαλεί σοβαρές και μόνιμες βλάβες στο θυμικό, στη φαντασία και στην αισιοδοξία.

~~

Φανταστείτε (είδατε τι ωραία ξεκινάει ένα μη-επίκαιρο κείμενο;) ότι είναι μεσημέρι και βάζετε φαγητό στα παιδιά σας.

Το μεγαλύτερο -έστω ότι είναι κορίτσι- είναι ένα «κανονικό» παιδί. Χαμογελαστή, καλή στο σχολείο, έχει πολλές φίλες και τελευταία έχει αρχίσει να κατεβάζει προκλητικά το βλέμμα όταν την προσεγγίζει ένα αγόρι.

Το δεύτερο παιδί σας, το οποίο είναι ένα αγόρι πέντε χρονών, είναι… «διαφορετικό».

Ήταν έτσι από μωρό. Δεν του άρεσαν οι αγκαλιές –κι αυτό πολύ σας πλήγωσε και σας δημιούργησε πολλές τύψεις. Άργησε να μιλήσει και απέφευγε εξ’ αρχής να παίζει με τα άλλα παιδιά. Ο καλύτερος του φίλος είναι το σκυλάκι σας, με το οποίο μοιάζει να μπορεί να επικοινωνήσει καλύτερα απ’ ότι με τους ανθρώπους.

Ο ψυχολόγος σας μίλησε για το σύνδρομο Άσπεργκερ, μια μορφή ήπιου νηπιακού αυτισμού. Και για να σας κάνει να αισθανθείτε λίγο καλύτερα σας πληροφόρησε ότι πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως ο Μότσαρτ, ο Μπετόβεν και ο Αϊνστάιν, είχαν το σύνδρομο Άσπεργκερ.

Αυτή η πληροφορία δε σας παρηγόρησε. Θα προτιμούσατε να είχατε ένα «κανονικό» παιδί.

~~

Εκείνο το μεσημέρι έχετε φτιάξει αρακά. Ο γιος σας, ας τον αποκαλούμε Χάρη, λατρεύει τον αρακά κι εσείς τον φροντίζετε όσο περισσότερο μπορείτε –ίσως εις βάρος, κάποιες φορές, της σχέσης σας με την κόρη σας.

Μόλις αφήνετε τα πιάτα μπροστά στα παιδιά ο Χάρης λέει: «Στη Μαίρη έβαλες δυο μπιζέλια παραπάνω.»

Αν δεν είχατε πάει στον ψυχολόγο και νομίζατε ότι το παιδί σας είναι απλά κακομαθημένο και (ειδικά αν πριν από λίγο είχατε ανοίξει το λογαριασμό της ΔΕΗ) θα λέγατε στο Χάρη: «Φάε το φαΐ σου και μη μιλάς!»

Ή θα μπορούσατε, αν δεν ήσασταν κουρασμένη από το βάρος της επικαιρότητας, να δώσετε τη σολομώντεια λύση: Να πάρετε ένα μπιζέλι από το πιάτο της Μαίρης και να το βάλετε στο πιάτο του Χάρη.

Επειδή όμως θυμόσαστε τα λόγια του ψυχολόγου και έχετε αποθέματα ψυχικής ηρεμίας κάνετε κάτι άλλο: Παίρνετε τα πιάτα από τα παιδιά (που θα μείνουν για λίγο νηστικά) και μετράτε τα μπιζέλια ένα προς ένα.

Και τότε ανακαλύπτετε ότι ο Χάρης έχει δίκιο: Στο πιάτο του υπάρχουν 142 μπιζέλια, ενώ στης Μαίρης 144. Εσάς σας πήρε αρκετή ώρα για να τα μετρήσετε κι εκείνος τα μέτρησε με μια ματιά!

~~

Λίγες μέρες μετά, ενώ διαβάζετε την ιστορία του Ναπολέοντα στο Χάρη (δεν του αρέσουν τα παραμύθια) αναφέρετε την ημερομηνία του Βατερλό και ο Χάρης λέει: «Τρίτη.»

Ψάχνετε στο wiki και βλέπετε ότι ο Χάρης έχει πάλι δίκιο: Η μάχη στο Βατερλό έγινε Τρίτη!

Με τη βοήθεια ενός ειδικού ανακαλύπτετε ότι ο Χάρης μπορεί να σας πει τι μέρα ήταν (κάθε μέρα) 22.000 χρόνια π.Χ. και 22.000 χρόνια μ.Χ.

~~{}~~

Ο «Χάρης» υπάρχει.

Ονομάζεται Χάουαρντ Πότερ, μπορεί να σας πει την τετραγωνική ρίζα του… 12851, χωρίς να σκεφτεί, να καταλάβει αν ένας εφταψήφιος αριθμός είναι πρώτος αριθμός και τα πάει εξαιρετικά καλά με τις στατιστικές ποδοσφαίρου.

Ανθρώπους σαν τον Χάουαρντ οι επιστήμονες τους ονομάζουν savant, σοφούς.

(Οι άνθρωποι έχουμε μια τάση να αυτομυθοποιούμαστε. Ο Homo Sapiens, ο σοφός άνθρωπος, έγινε Homo Sapiens Sapiens, για να ξεχωρίζει από τον πρόγονο του που δεν ήξερε τι είναι η ατομική βόμβα. Αν προσθέσουμε και τον τρίτο όρο έχουμε τον Homo Sapiens Sapiens Savant, οπότε καταλαβαίνετε τι βαρύ φορτίο κουβαλάει ο Χάουαρντ.)

Η νοημοσύνη των «σοφών» είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί, αφού σε κάποιον τομέα –ή τομείς- είναι «εξυπνότεροι» από τους υπερυπολογιστές, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν σε πρακτικά προβλήματα που ένα παιδί μαθαίνει να αντιμετωπίζει από τα πέντε του.

Η πιο συνηθισμένη τους αδυναμία είναι η ανικανότητα τους να εκφράσουν και να κατανοήσουν τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Η αναπαράσταση ενός χαμογελαστού προσώπου δεν τους «λέει» τίποτα.

Ίσως να μην είναι τυχαίο που 6 στους 7 «σοφούς» είναι άντρες. Η «σοφία», όπως και ο αυτισμός, είναι πολύ πιο συχνή στο αντρικό φύλο.

Ο ψυχολόγος Μπαρόν-Κοέν υποστηρίζει ότι ο αυτισμός είναι «η έκφραση του αρσενικού στην πιο ακραία μορφή του.» Και θεωρεί υπεύθυνη γι’ αυτόν την αυξημένη έκκριση τεστοστερόνης στο αμνιακό υγρό.

~~

Κι αν κάνουμε μια χιουμοριστική αναγωγή της ιδιαιτερότητας των «σοφών» στην καθημερινή ζωή θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι περισσότεροι άντρες είναι μικροί savants:

Εκφράζουν τα συναισθήματα τους με μεγάλη δυσκολία (πέρα από το θυμό που είναι κατά κάποιο τρόπο το ορμέμφυτο της επίθεσης).

Είναι, πιο συχνά από τις γυναίκες, θωρακισμένοι απέναντι στα συναισθήματα των άλλων.

Μπορούν να επιδείξουν εξαιρετικές ικανότητες σε έναν τομέα, ενώ την ίδια στιγμή δεν ξέρουν που άφησαν τις παντόφλες τους.

Και, προς Θεού, μην προσπαθήσετε να κουβεντιάσετε μαζί τους όταν τηγανίζουν ένα αυγό!

~~

Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες οι ψυχίατροι έριχναν το φταίξιμο για τον νηπιακό αυτισμό σε… Σε ποιον άλλο; Στις γυναίκες.

Ακριβώς επειδή οι αυτιστικοί έχουν αυτό το συναισθηματικό μπλοκάρισμα οι γιατροί υποστήριζαν ότι έφταιγαν οι ψυχρές μητέρες τους, που δεν αγκάλιαζαν τα μωρά τους.

Τώρα πια έχει αποδειχτεί ότι ο αυτισμός δεν είναι επίκτητος. Η αγάπη και η φροντίδα των γονιών μπορούν να κάνουν ένα αυτιστικό άτομο πιο λειτουργικό και πιο ευτυχισμένο (το οποίο, φυσικά, ισχύει για όλα τα παιδιά), αλλά δεν μπορούν να τον αλλάξουν.

~~

Ο αυτισμός δεν είναι επίκτητος, αλλά η «σοφία» κάποιες φορές μπορεί να είναι. Αυτό συμβαίνει συνήθως μετά από τραυματισμούς ή επιληπτικές κρίσεις.

Υπάρχει η περίπτωση του Ορλάντο Σέρελ, ο οποίος όταν ήταν δέκα χρονών χτυπήθηκε στον αριστερό κρόταφο από ένα μπαλάκι του μπέιζμπολ. Λιποθύμησε, αλλά όταν συνήλθε δεν πονούσε και συνέχισε κανονικά το παιχνίδι.

Μόνο που μερικούς μήνες μετά ο Ορλάντο αντιλήφθηκε ότι μπορούσε να θυμάται τα πάντα!

27 χρόνια μετά μπορεί να σου πει με ακρίβεια τι έκανε στις 9 Αυγούστου 1995 και σε κάθε άλλη μέρα της ζωής του μετά το ατύχημα.

Αλλά θα πρέπει να σας προειδοποιήσω –πριν αρχίσετε να χτυπάτε τη γιαγιά στο κεφάλι με μπαλάκια και άλλα πιο σκληρά αντικείμενα:

Ο Ορλάντο χαρακτήρισε όλες αυτές τις αναμνήσεις «σκουπίδια στο μυαλό μου», αφού δεν μπορούσε να συσχετίσει τα αμέτρητα δεδομένα που συνωστίζονταν στον εγκέφαλο του.

~~

Η πιο γνωστή περίπτωση savant είναι ο «Άνθρωπος της Βροχής». Ο Κιμ Πέεκ είναι ο πιο «σοφός» ανάμεσα στους «σοφούς».

Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε ότι μπορούσε να διαβάσει –και να απομνημονεύσει- μια διπλή σελίδα βιβλίου σε οκτώ δευτερόλεπτα. Διάβαζε ταυτόχρονα την αριστερή σελίδα με το αριστερό μάτι και τη δεξιά με το δεξί.

Το παρών κείμενο ο Πέεκ θα το διάβαζε σε 24 δευτερόλεπτα. Και θα μπορούσε να σας το πει από μνήμης μετά από είκοσι χρόνια. Αλλά, δυστυχώς, δεν μπορούσε να συνδυάσει δημιουργικά τους 12.000 τόμους που είχε αποστηθίσει για να γράψει ένα πρωτότυπο κείμενο.

~~

Υπάρχουν πολλές ακόμα εντυπωσιακές περιπτώσεις savants.

Όπως του αυτιστικού Ματ Σάβατζ που σε ηλικία έξι ετών έμαθε –άνευ διδασκάλου- μέσα σε μια νύχτα να παίζει πιάνο. Έξι μήνες μετά μπορούσε να παίζει Σούμπερτ και στα δεκατέσσερα είχε κυκλοφορήσει τέσσερα cd με δικές του συνθέσεις –το οποίο αποδεικνύει ότι η έλλειψη δημιουργικής σκέψης των «σοφών» δεν είναι ο κανόνας.

Ίσως το πιο τρανό παράδειγμα δημιουργικού «σοφού» είναι μια γυναίκα, η Τέμπλιν Γκράντιν.

Η Γκράντιν, παρά τον αυτισμό, κατάφερε να αποκτήσει διδακτορικό τίτλο και να γράψει βιβλία για τη σκέψη των ζώων και των αυτιστικών. Επίσης επινόησε βελτιώσεις στα σφαγεία ζώων, έτσι ώστε τουλάχιστον τα ζώα να μην υποφέρουν πριν και κατά τη θανάτωση τους.

~~

Όλοι αυτοί οι «σοφοί» -με τις ιδιαιτερότητες του ο καθένας τους- είναι ένα καλό επιχείρημα υπέρ της θεωρίας της «ποιοτικής νοημοσύνης» σε αντίθεση με την «ποσοτική νοημοσύνη», αφού φαίνεται ότι οι εξαιρετικές ικανότητες, όπως –για παράδειγμα- το υψηλό IQ, δεν συμβάλλουν αναγκαστικά στη δημιουργική σκέψη.

~~

Τελειώνοντας αυτό το κείμενο ας αναφέρουμε μια προτροπή του Στίβεν Τζομπς –από κάποια διάλεξη σε πανεπιστήμιο:

«Αν έχετε IQ 160 δωρίστε τις 40 μονάδες σε κάποιον άλλο. Με 120 δείκτη νοημοσύνης (ο μέσος όρος) μπορείτε να κάνετε τα πάντα.»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΥΓ: Επειδή πιθανότατα θα υπάρξουν αναγνώστες που θα με επικρίνουν που μεταχειρίζομαι με χιούμορ ένα τόσο σοβαρό θέμα ας τους πούμε προκαταβολικά:

Άνθρωποι όπως οι “savants” ή οι όχι και τόσο «σοφοί» λοιποί αυτιστικοί δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με δέος και σοβαροφάνεια, λες και είναι κάτι παραπάνω ή παρακάτω από άνθρωποι.

Η τόσο χιλιοειπωμένη «διαφορετικότητα» είναι ένα παραμύθι για να πουλιούνται παιδικά βιβλία.

Αυτή είναι εξ’ ορισμού ρατσιστική, αφού κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους σε «κανονικούς» και «διαφορετικούς», σε «πολλούς» και «λίγους», σε «εμείς» και «αυτοί».

Ο σωστός όρος, ο οποίος θα αναδείκνυε την αξία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης (και όχι μόνο) θα ήταν: Ποικιλότητα (diversity).

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Οι ομοιότητες μας είναι που μας ενώνουν και οι διαφορές μας που μας κάνουν υπέροχους.

————-

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τους αυτιστικούς μη διαβάσετε κάποια μελέτη, αλλά το «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα», του Μαρκ Χάντον. Υποτίθεται ότι πρόκειται για εφηβικό βιβλίο, αλλά διεκδίκησε το booker, ως κάθε άλλο βιβλίο.

Και δείτε την ταινία “Temple Grandin”, ελληνικός τίτλος: «Ζωή σαν τριαντάφυλλο»! (Αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκουν τους ελληνικούς τίτλους πληρώνονται για τη δουλειά τους;)

—-

Πληροφορίες για τους «σοφούς» βρήκα σε παλιό τεύχος του GEO (Ιούλιος 2007).

Γελωτοποιός

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια υπονομεύουν την παγκόσμια οικονομία

Γιώργος Τοζίδης


Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η πολυδιάστατη κρίση που ξέσπασε το 2008 είναι και η εκτίναξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων (μεδ) των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Μπορεί το πρόβλημα των μεδ στην Ελλάδα να είναι εξαιρετικά οξυμένο, λόγω της μεγάλης μείωσης των εισοδημάτων, της ανεργίας και της κερδοσκοπικής πολιτικής των τραπεζών. Ανάλογη, όμως, είναι η κατάσταση και σε πάρα πολλές χώρες του πλανήτη.

Επιχειρήσεις και νοικοκυριά βρίσκονται σε αδυναμία αποπληρωμής των δανειακών υποχρεώσεών τους λόγω της οικονομικής στασιμότητας που επέφεραν οι πολιτικές λιτότητας και διάλυσης του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών σχέσεων. Η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια οικονομία προέρχεται από τα μεδ της Κίνας που εκτιμάται ότι ανέρχονται σε 5 τρισεκατομμύρια δολάρια και αντιστοιχούν στο 50% περίπου του ΑΕΠ της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο δανεισμός επιχειρήσεων και νοικοκυριών εκτοξεύθηκε από τα 9 στα 30 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα σε μόλις επτά χρόνια (2008-2015).

Αλλά δεν είναι μόνο η Κίνα. Στις ΗΠΑ οι εταιρίες εξόρυξης σχιστολιθικού αερίου βρίσκονται σε αδυναμία αποπληρωμής των δανειακών υποχρεώσεών τους μετά την κατάρρευση των τιμών των καυσίμων ενώ διογκώνονται τα προβλήματα από τα μη εξυπηρετούμενα φοιτητικά δάνεια και τις οφειλές των πιστωτικών καρτών.

Στην Ευρώπη, οι αναλυτές εκτιμούν ότι τα μεδ ανέρχονται σε περίπου 1 τρισεκατομμύριο ευρώ. Πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες δυσκολεύονται στη διαχείρισή τους και χρησιμοποιούν την παροχή ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όχι για να χρηματοδοτήσουν την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά για να καλύψουν τις κεφαλαιακές ανάγκες που δημιουργούνται από τα μεδ. Πρόσφατα η κυβέρνηση της Ιταλίας ανακοίνωσε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα παροχής εγγυήσεων στις ιταλικές τράπεζες, προκειμένου να «καθαρίσουν» τους ισολογισμούς τους από τα μεδ.

Την περίοδο πριν από το 2008 επιχειρήσεις και νοικοκυριά δανείζονταν με χαμηλά επιτόκια για να υλοποιήσουν επεκτατικά επενδυτικά σχέδια ή να πραγματοποιήσουν αγορές που ελάχιστα συνδέονταν με τις πραγματικές ανάγκες τους. Η κρίση που ξέσπασε το 2008 και η συνακόλουθη επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας κατέστησε από δύσκολη έως αδύνατη την αποπληρωμή αυτών των δανείων. Σύμφωνα με τη θεωρία της διεθνούς τραπεζικής, οι τράπεζες θα έπρεπε να έχουν διαγνώσει τον πιστωτικό κίνδυνο από τη χορήγηση αυτών των δανείων και να είχαν λάβει τα κατάλληλα μέτρα (αυξημένες προβλέψεις). Όμως και σε αυτήν την περίπτωση η πράξη απείχε παρασάγγας από τη θεωρία: ο ενδοτραπεζικός ανταγωνισμός και η «ανάγκη» εμφάνισης υψηλής κερδοφορίας (ώστε να δικαιολογούνται οι τεράστιες αμοιβές των στελεχών) ήταν οι αιτίες για τη μη τήρηση των κανόνων ελέγχου των όρων παροχής τραπεζικών δανείων.

Η θεωρία καταπατήθηκε και στην περίπτωση της αντιμετώπισης των συνεπειών από τα μεδ οι τράπεζες θα έπρεπε να διαγράψουν τα μεδ από τους ισολογισμούς τους και να αναζητήσουν νέα κεφάλαια για την κάλυψη των ζημιών τους. Αντίθετα, προσέτρεξαν στο κράτος (αυτοί οι ορκισμένοι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού) για τη στήριξή τους με δημόσιο χρήμα, εκτοξεύοντας και τα δημόσια χρέη σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το «παράδοξο» στην υπόθεση των μεδ είναι ότι η διευκόλυνση των δανειοληπτών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους θα ενίσχυε την ανάκαμψη των οικονομιών καθώς θα απελευθερώνονταν εισοδήματα που θα κατευθύνονταν στην κατανάλωση ή/ και στην κάλυψη φορολογικών – ασφαλιστικών υποχρεώσεων. Τα εργαλεία υπάρχουν και είναι συμβατά με την τραπεζική θεωρία και πρακτική: αναδρομική μείωση επιτοκίων, άτοκη περίοδο επιμήκυνσης, χρονική περίοδο καταβολής ελάχιστης δόσης κ.ά. Όμως, η λήψη αυτών των μέτρων προϋποθέτει τον δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος που, αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά, ότι δεν είναι ιδεολογική εμμονή αλλά αδήριτη κοινωνική αναγκαιότητα.

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Γιούαν και τα σύννεφα

Πιτσιρίκος


Ο ανθρωπάκος βρίσκεται εδώ και ώρες στον διάδρομο. Στέκεται μπροστά στον τοίχο και κοιτάζει τον πυροσβεστήρα. Καμία κίνηση, γνέφει με το κεφάλι που και που. Δεν μιλάει.

Κάθε τόσο τον πλησιάζει κάποιος προσπαθώντας να του πιάσει κουβέντα αλλά ο ανθρωπάκος τον σταματάει με μια κίνηση του χεριού, σαν τροχονόμος. Δεν ασχολείται με κανέναν παρά μόνο κοιτά τον τοίχο και γνέφει, πότε καταφατικά και πότε αρνητικά.

Οι ώρες περνάνε. Αυτός ακίνητος.

Η πόρτα ανοίγει, και ξαφνικά τα μάτια του γυαλίζουν.

«Εδώ Γιούαν Σβένσσον. Όβερ εντ άουτ» λέει με αποφασιστικότητα στον τοίχο και με μια γρήγορη κίνηση περνάει ανάμεσα από την κοπέλα που μπαίνει και την πόρτα που κλείνει πίσω της.

Βγαίνει έξω και αμέσως σταματάει. Κοιτά δεξιά και αριστερά αφηρημένα. Απέναντι από την πόρτα βλέπει μια κολώνα του ηλεκτρικού και αποφασίζει διστακτικά να πλησιάσει και να σταθεί δίπλα της. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, είναι μια κολώνα όπως οι άλλες. Ο Γιούαν όμως αποφασίζει πως θα σταθεί δίπλα σε αυτή.

Από πίσω βγαίνουν οι άλλοι και τον κοιτάνε διστακτικά. Δεν ξέρουν τι να κάνουν. Θέλουν να τον τραβήξουν πίσω αλλά δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Ο εκνευριστικός ήχος του συναγερμού δεν βοηθάει στο ελάχιστο την κατάσταση.

Πίσω τους ξεπροβάλει ξαφνικά μια τεράστια φιγούρα, ανοίγει δρόμο ανάμεσά τους και προχωράει νωχελικά προς τον ανθρωπάκο που φαίνεται σαν να μην ξέρει τι να κάνει με την πρόσφατα νεοαποκτηθείσα ελευθερία του.

Αργά, σχεδόν σαν να βαριέται που ζει, ο τύπος φτάνει δίπλα στην κολώνα και σηκώνει με ήρεμες κινήσεις την άκρη του τσαλακωμένου πουκάμισου, χώνει το χέρι στην πίσω τσέπη του παντελονιού και βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα. Πιάνει με την άκρη των δαχτύλων δύο, προσφέρει το ένα στον Γιούαν που δείχνει να τα έχει χαμένα.

Αποφεύγοντας να διασταυρώσει το βλέμμα του με το βλέμμα του φυγά, φέρνει αργά το άλλο τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη του και αμέσως του προσφέρει με τον πιο φυσικό τρόπο φωτιά. Ο Γιούαν ρουφάει δυνατά. Ύστερα ανάβει το δικό του.

Καμιά δεκαριά ζευγάρια μάτια κοιτάνε αμήχανα. Στέκονται δίπλα στην πόρτα. Κάποιος έκλεισε τον συναγερμό, ίσως το θηρίο με το τσαλακωμένο πουκάμισο πριν βγει, και τώρα δεν ακούγεται τίποτα άλλο εκτός από τα φύλλα που πέφτουν στην άσφαλτο.

Συννεφάκια καπνού παρασύρονται και διαλύονται με μιας από τον φθινοπωρινό αέρα, αμηχανία και σιωπή για ένα λεπτό.

– Γιατί δεν γυρνάς πίσω Γιούαν;
– Νομίζω πως δεν μου κάνει καλό.
– Έγινε κάτι που σε τάραξε;
– Όχι, απλά πιστεύω πως γίνομαι χειρότερα.
– Τι θα κάνεις έξω; Κάνει κρύο. Έλα μέσα.
– Ναι, ίσως δηλαδή, δεν ξέρω…
– Θα μιλήσω με τους άλλους και θα βρούμε…
– Σιωπή!
– Θέλω να πω πως….
– Μη μιλάς, σιωπή!

Ο ανθρωπάκος ανοίγει διάπλατα τα καταγάλανα μάτια του και σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό. Δεν μιλάει, δεν καπνίζει, κοιτάζει τα σύννεφα που περνάνε και κάθε τόσο ψυθιρίζει διστακτικά.

Δίπλα ένα δεύτερο ζευγάρι γαλανά μάτια έχουν καρφωθεί επάνω του. Θηριώδες ανάστημα, ανακατεμένα κατάξανθα μαλλιά, αξύριστα μάγουλα που βυθίζονται βαθειά και χείλη που μένουν σουφρωμένα κάνοντας τον καπνό να αργεί να αναδυθεί μετά από κάθε τζούρα.

Ένταση. Δεν ξανανοίγει το στόμα του. Περιμένει. περνάνε λίγα λεπτά.

Η σύσκεψη με τα σύννεφα τελείωσε. Ο ανθρωπάκος κατεβάζει το βλέμμα.

Τραβάει μια βαθειά τζούρα, αφήνει το τσιγάρο να πέσει κάτω και το πατάει αφηρημένα.

«Εδώ Γιούαν Σβένσσον, όβερ εντ άουτ» λέει ξέψυχα κοιτώντας το κενό, και ξαναγυρνάει ήρεμα προς την πόρτα από την οποία βγήκε.

Ο άλλος μένει ακίνητος για μια στιγμή. Ρουφάει το τσιγάρο μέχρι το φίλτρο και ξεφυσάει δυνατά.

Σηκώνει τα μάτια, κοιτάει τα σύννεφα διερευνητικά.

-Δεν ξέρω πώς το έκανες αυτό, πάντως σε ευχαριστώ.

Πετάει το τσιγάρο στην άκρη του πεζοδρομίου με προσποιητή αδιαφορία και ακολουθεί τον Γιούαν. Μπαίνουν μέσα.

Πρώτα αυτοί οι δύο και πίσω τους όλοι οι άλλοι.

Η πόρτα πίσω τους κλείνει αργά και κλειδώνει, αφήνοντας έξω τα σύννεφα που δεν σταματάνε σε πόρτες, που δεν τρομάζουν από τον συναγερμό.

Τα σύννεφα που πάνε όπου θέλουν.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, οι απλοί άνθρωποι ξεχνούν πως υπάρχει κι αυτός ο κόσμος. Ακόμα με ρωτάει «Όλα καλά θα πάνε;». Όλα καλά θα πάνε. Να είσαι καλά.)

pitsirikos

Διαβάστε Περισσότερα »

Σχετική και εύθραυστη πλανητική ισορροπία

Του Απόστολου Αποστολόπουλου


Η κυριαρχία των ΗΠΑ, τα προσφυγικά κύματα και οι προϋποθέσεις άσκησης ανεξάρτητης πολιτικής


Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα για προσέγγιση με τη Ρωσία, επί υπουργίας Λαφαζάνη (και επίνευση Τσίπρα) ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα η ανάγκη να ασκήσει η χώρα μας ανεξάρτητη πολιτική. Προϋπόθεση, αν αυτό είναι δυνατόν, είναι να απαντηθεί το ερώτημα αν ο κόσμος είναι μονοπολικός ή πολυπολικός. Σε έναν πολυπολικό κόσμο, μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα έχει περιθώριο επιλογής, αναλαμβάνοντας φυσικά τα σχετικά ρίσκα.

Η Συρία αποδεικνύει ότι μια μικρή χώρα μπορεί να κάνει επιλογές υπό δυο προϋποθέσεις: Πρώτον να είναι αποφασισμένη να υποστεί θυσίες, οικονομικές ή/και αιματηρές, για να υπερασπίσει την επιλογή της. Δεύτερον ότι ο χώρος προσφυγής είναι αποφασισμένος αλλά και ικανός να σε υπερασπιστεί έως το τέλος, διακινδυνεύοντας και αυτός, όπως και εσύ, την υπόστασή του – ο Ραούλ Κάστρο αποκάλυψε το 1993 ότι ο Μπρέζνιεφ του είχε πει, το 1981, πως η ΕΣΣΔ δεν θα βοηθούσε αν ο Ρίγκαν επενέβαινε στην Κούβα: «Είστε μακριά», του είπε ο Μπρέζνιεφ «και θα σπάσουμε τα μούτρα μας». (reseau international.net). Ο Πούτιν στη Συρία πράττει αλλιώς.

Γεωπολιτική και Οικονομία


Η παγκοσμιοποίηση έχει φέρει μια καθοριστική διαφορά σε σχέση με το παρελθόν, όταν υπήρχαν οι δυο υπερδυνάμεις: Τότε οι συγκρούσεις γεωπολιτικού χαρακτήρα ήταν σχετικά ανεξάρτητες από τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Τώρα, αντίθετα, η Γεωπολιτική και η Οικονομία εμπλέκονται, αλληλεξαρτώνται και χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε έναν πόλεμο καθολικό και ενιαίο. Στη Δύση, η ισχύς των ΗΠΑ διασφαλίζει την πειθαρχία και ενότητα είτε με άμεση παρέμβαση είτε μέσω των θεσμών (ΝΑΤΟ αλλά και, εμμέσως, Ε.Ε.) καθιστώντας σαφές στα μέλη, ιδίως τα πιο αδύναμα, ότι κάθε κίνηση χωρίς έγκριση του επικυρίαρχου θα θεωρηθεί προδοσία και ο αποστάτης θα αντιμετωπιστεί αναλόγως, ως προδότης. Με πολύ απλά λόγια αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ (χωρίς την έγκριση ή ανοχή των επικυρίαρχων δυνάμεων), αν επιχειρήσει αποδέσμευση από τους θεσμούς (ΝΑΤΟ-Ε.Ε.) τότε δεν θα αντιμετωπίσει μόνο οικονομικά αντίμετρα, όπως αναφέρουν μυωπικά όσοι υποστηρίζουν ότι η απαλλαγή από το ευρώ είναι η μόνη σωτήρια. Πρέπει να έχουμε προβλέψει και να είμαστε προετοιμασμένοι για ένα σύνολο αντιδράσεων σε όλα τα προβλεπτά μέτωπα. Δεν μπορεί να μας διαφεύγει η αναλογία ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει διαδοχικά πρόβλημα στην Ουκρανία (είναι πάντα ανοιχτό), στη Συρία και τελικά υφίσταται ανελέητο οικονομικό πόλεμο – στρατιωτική και οικονομική πίεση εμπλέκονται, όπως αναφέρω.

Από την άλλη πλευρά οι BRICS, χωρίς ισχυρή θεσμική οργάνωση, βασίζονται στην αίσθηση της κοινής μοίρας ότι αν οι κορυφές τους, Ρωσία/Κίνα, ηττηθούν τότε τους περιμένουν τα χειρότερα. Ο ιμπεριαλισμός, γενικώς, είναι απτή πραγματικότητα αλλά ο παγκοσμίως κυρίαρχος ιμπεριαλισμός της Δύσης δρα σε κάθε ιστορική περίοδο μέσω του ισχυρότερου έθνους-κράτους, τώρα μέσω ΗΠΑ. Η θεωρία «όλοι ιμπεριαλιστές είναι», ΗΠΑ, Ρωσία κ.λπ., μηδενίζει τις διαφορές, δεν τις εξηγεί και επομένως δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει, απομονώνει τη χώρα και όλες τις χώρες και τα λαϊκά κινήματα, καταλήγει στην ιστορικά αποτυχημένη απόπειρα του «σοσιαλισμού σε μια χώρα».

Όρος για να παραμείνουν οι ΗΠΑ υπερδύναμη είναι να διατηρήσουν συνολικά την οικονομική και στρατιωτική υπεροχή τους. Αν π.χ. το δολάριο χάσει την ιδιότητά του ως πρακτικά μοναδικό νόμισμα αναφοράς στις διεθνείς συναλλαγές, ιδίως στον καθοριστικό τομέα της ενέργειας (πετρέλαιο/αέριο), η οικονομία των ΗΠΑ θα βουλιάξει, συναφώς και συνολικά οι ΗΠΑ θα καταρρεύσουν υπό το βάρος της υπερχρέωσής τους. Η διάθεση των BRICS να το παρακάμψουν είναι αιτία πολέμου.

Το προσφυγικό ως καταλύτης εξελίξεων


Το προσφυγικό, προβλεπτό αν όχι προσχεδιασμένο, είναι ο νέος παράγοντας, καταλύτης εξελίξεων. Το ευρωιερατείο προφανώς αιφνιδιάστηκε, ένδειξη ότι κάθε υποδεέστερος, ανεξάρτητα από το μέγεθός του, δεν διαθέτει στρατηγικό πλανητικό σχεδιασμό. Οι όποιες ρατσιστικές αντιδράσεις είναι η επιφάνεια, τρόπος να εκφραστεί μια βαθύτερη δυσαρέσκεια και φόβος. Η Μέρκελ είδε, οικονομίστικα, στους πρόσφυγες μόνο φτηνά εργατικά χέρια αλλά ο κόσμος στην Ε.Ε. αισθάνεται ότι οι νεοεισερχόμενοι διαφέρουν από τους άλλους μετανάστες, έχουν άλλη προσωπικότητα και συμπεριφορά, απειλούν τώρα την κοινωνική ζωή και ίσως στο μέλλον την εθνική υπόσταση. Και δεν είναι όλοι στην Ευρώπη εθνομηδενιστές αλά Φίλη και Τασία. Δεν πρόκειται για λίγες χιλιάδες «Εβραίους» και άλλους κατατρεγμένους αλλά για αστείρευτη μάζα προσφύγων πολέμου, πολιτικοποιημένους τόσο ώστε να διακρίνουν εχθρούς και φίλους, αρκετοί είναι φορείς ριζοσπαστικής θρησκευτικής ιδεολογίας, ικανοί να αφυπνίσουν τους «αφομοιωμένους» συμπατριώτες τους, όπως ήδη συμβαίνει στη Γαλλία.

Στον πανικό τους οι ευρωπαϊκές ηγεσίες είδαν στην Ελλάδα το πρόχειρο και εύκολο θύμα. Τι να μιλάμε για ρατσισμό κουκουλοφόρων ακροδεξιών όταν ο Βέλγος υπουργός αμόλησε εκείνο το «πνίξτε τους» και όταν ήδη οι Ιταλοί βύθιζαν το καράβι με τους Αλβανούς χωρίς κανείς να ενοχληθεί. Σύσσωμοι οι Ευρωπαίοι θέλουν να τους κρατήσουμε εδώ, μακριά το αγκάθι από τα οπίσθιά τους, δεν βλέπουν «αποθήκη ψυχών» αλλά αποθήκη εκρηκτικών.

Η αδυναμία της Ε.Ε. οδηγεί στην απόλυτη υποταγή της στις ΗΠΑ, καταφύγιο σωτηρίας. Η ισχυρή παρέμβαση της Ρωσίας στη Συρία εξαναγκάζει σε κάποιο συμβιβασμό, ασταθή αν όχι εφήμερο, με τις ΗΠΑ – ο Κίσινγκερ, θιασώτης της αμερικανορωσικής ισορροπίας, πήγε εσπευσμένα στον Πούτιν ως απεσταλμένος του Ομπάμα. Η παγκόσμια Οικονομία παραπαίει, απωθούν το παγκόσμιο κραχ με ξόρκια. Το Ανατολικό Ζήτημα άναψε μια ακόμα πυρκαγιά τα τελευταία 200 χρόνια, με επίκεντρο το τελευταίο απομεινάρι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Τουρκία.

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Ευμενίδες θα φύγουν…

Της Βέρας Δαμόφλη


Ο φρόνιμος τη μοίρα δεν την ξαγριεύει. Όχι: δεν είμαστε ταγμένοι για να πούμε πού είναι το δίκιο. Το δικό μας χρέος είναι να βρούμε το μικρότερο κακό… Κάλλιο ένας να πεθάνει από το ριζικό του παρά σε κίντυνο να μπούμε εμείς και το ρηγάτο. Έτσι λέει ο ποιητής κι έτσι πράττουν οι πολιτικοί αδύναμων κρατών.

Σήμερα ζωντανεύουν φαντάσματα σουλτάνων, τσάρων, αποικιοκρατών, κατακτητών. Διέλυσαν δύο χώρες ιστορικής και στρατηγικής σημασίας το Ιράκ και τη Συρία. Εξέθρεψαν μισαλλόδοξους εκδικητές στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Χώρισαν στα δυο τη Λιβύη. Επέβαλαν δικτατορία στην Αίγυπτο, εξαθλίωση στη «μαύρη» Αφρική. Επιφυλάσσουν μαύρη μοίρα για την Παλαιστίνη.

Η δήθεν κατάπαυση των εχθροπραξιών παραμένει στα χαρτιά. Στις συνομιλίες της Γενεύης δεν προβλέπεται η συμμετοχή των Κούρδων. Η στάση όλων των πλευρών απέναντι στον ISIS δεν έχει ξεκαθαριστεί, οι ΗΠΑ δεν έχουν αποκλείσει και χερσαία επέμβαση, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι η Ρωσία καταστρέφει τις αυτοκινητοπομπές με πετρέλαιο από το Ιράκ. Η Σαουδική Αραβία, η Υεμένη, ακόμα και το Ιράν έχουν εμπλακεί στον πόλεμο.

Σε έντεκα πόλεις της νοτιοανατολικής Τουρκίας διεξάγονται μάχες και η Ευρώπη σιωπά. Ο Ερντογάν θέλει να ανακηρύξει την Τουρκία σε ηγεμονικό παράγοντα του μουσουλμανικού κόσμου και η Ευρώπη σιωπά. Όπως σιωπά και για τους 30 φυλακισμένους δημοσιογράφους, για τις διώξεις όσων διαφωνούν μαζί του, για τις επεκτατικές του τάσεις, για την υποστήριξή του στους Τζιχαντιστές και εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία χώρα προς ένταξη στην Ε.Ε.

Και στην Κύπρο, μιθριδατισμός. Μετά την τεχνητή οικονομική κρίση, ετοιμάζουν ένα σχέδιο «ρεαλιστικό», κατά Αναστασιάδη. Οι πληροφορίες λένε ότι θέλουν να την εντάξουν στο ΝΑΤΟ, να παραμείνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, να παραμείνουν και οι έποικοι, αφού κοντεύουν εκεί 42 χρόνια. Λες και Άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλοι, Ισπανοί, Βέλγοι, Ολλανδοί αλλά και Τούρκοι δεν είχαν γεννηθεί και ζήσει στις αποικίες και στις κτήσεις τους.

Αυτή η νοοτροπία διακατέχει και μερίδα της Αριστεράς. Περιβάλλεται με τον μανδύα του διεθνισμού για να κρυφτεί η αποδοχή της παγκοσμιοποίησης. Και η ελληνική κυβέρνηση έχει παγιδευτεί στην καθημερινή τρεμούλα της διαχείρισης. Πιέζεται να δεχτεί τις κοινές περιπολίες, να φτιάξει στρατόπεδα προσφύγων, απειλείται με κλείσιμο συνόρων, με ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση του ελληνικού λαού, ενώ φοβάται τον μπαμπούλα του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας. Έτσι απεμπολούνται οι έννοιες της εθνικής ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητας, της λαϊκής κυριαρχίας και πιάνεται η ιστορία από τη μέση. Από το κύμα των προσφύγων. Όχι από τις αιτίες της προσφυγιάς.

Πρώτη φορά δεν έχει δημιουργηθεί ούτε ένα κίνημα Ειρήνης. Δεν γίνονται διαδηλώσεις με αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος. Δεν καταγγέλλονται σαφώς οι υπαίτιοι, τα οφέλη τους και τα σχέδιά τους.

Αν συνεχίσουμε έτσι, οι Ευμενίδες θα μας πάρουν για πεθαμένους και θα φύγουν… «βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν».

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Αϊνστάιν επιβεβαιώθηκε! - Ανιχνεύτηκαν βαρυτικά κύματα (Βίντεο)

Επιστήμη


«Ανιχνεύσαμε βαρυτικά κύματα. Ναι, το κάναμε!» ήταν τα πρώτα λόγια του γενικού διευθυντή του πειράματος LIGO David Reitze. Η 11η Φεβρουαρίου του 2016, λογικά, θα αποτελεί μια μέρα που οι φυσικοί και οι αστρονόμοι θα θυμούνται για καιρό.

Από την σύγκρουση δύο μαύρων τρυπών, οι ερευνητές του πειράματος LIGO κατάφεραν να ανιχνεύσουν τα βαρυτικά κύματα που παρήχθησαν. Αυτό, αποδεικνύει ακριβώς αυτό που είχαν προβλέψει η θεωρία του Αϊνστάιν. Ο σπουδαίος αυτός φυσικός, μέσα στην Γενική Θεωρία της Σχετικότητας είχε ισχυριστεί την ύπαρξη βαρυτικών κυμάτων, που μάλιστα μπορούν να παραχθούν από σύγκρουση μαύρων τρυπών!

Τα βαρυτικά κύματα εξαπλώνονται στο σύμπαν ως ομόκεντροι κύκλοι από μια κατακλυσμική πηγή-αφετηρία (ένα ακραίο συμβάν όπως εκρήξεις ή συγκρούσεις άστρων ή μαύρων τρυπών), «συμπιέζοντας» και «τεντώνοντας» τον ιστό του χωροχρόνου. Η ανίχνευση τους αναμένεται να χαρίσει ένα Νόμπελ Φυσικής στους επιστήμονες που έκαναν την ανακοίνωση, καθώς πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της εποχής μας.

«Το εντυπωσιακό θα είναι αυτό που θα ακολουθήσει» τόνισε γεμάτος ενθουσιαμό ο David Reitze ο οποίος συνέδεσε την σημερινή ανακάλυψη με αυτήν του τηλεσκοπίου και την χρησιμοποίηση του από τον Γαλιλαίο. Μαζί με αυτό, το πείραμα LIGO απέδειξε την ύπαρξη δυαδικών συστημάτων από μαύρες τρύπες.

Οι μαύρες τρύπες που συγκρούστηκαν, βρίσκονταν 1.3 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Αυτό σημαίνει, ότι μετά από ένα ταξίδι που διήρκεσε παραπάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια, τα κύματα επιτέλους έφτασαν στον πλανήτη μας, στις 12 Σεπτεμβρίου του 2015, «κουνώντας» στους ανιχνευτές του πειράματος LIGO κατά ένα χιλιοστό του πλάτους ενός πρωτονίου! Ο ανιχνευτής κατάφερε να το εντοπίσει.


«Είναι η πρώτη ανακάλυψη, σε μια σειρά από πολλές. Πλέον, μπορούμε να ακούσουμε το σύμπαν» δήλωσε η Gabriela Gonzalez, από το πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα. «Πρόκειται να ανακαλύψουμε πράγματα που έως τώρα αγνοούσαμε εντελώς» συνέχισε ο Reitze. Οι επιστήμονες παραλλήλισαν την ανακάλυψη τους με την προσεδάφιση στην Σελήνη από το Apollo, την δεκαετία του 1960.

Ακούστε την σύγκρουση των δύο μαύρων τρυπών, που ανίχνευσαν οι ερευνητές


Οι ερευνητές του LIGO μάλιστα, έδωσαν στην δημοσιότητα τον πραγματικό ήχο που κατάφερε να «ταράξει» τον ανιχνευτή τους και να οδηγήσει στην ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων. Εναν ήχο σίγουρα είναι ο πιο... μακρινός που έχουμε ακούσει ποτέ.


Η απίθανη πρόβλεψη του Αϊνστάιν πριν από ακριβώς έναν αιώνα


Πριν από ακριβώς 100 χρόνια, ο Αϊνστάιν, μέσω της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας είχε προβλέψει την ύπαρξη βαρυτικών κυμάτων. Κυμάτων δηλαδή, που μεταφέρουν ενέργεια υπό την μορφή βαρυτικής ακτινοβολίας.

Στην θεωρία που είχε συνταράξει ολόκληρη την επιστημονική κοινότητα, βασικό στοιχείο ήταν οι διαταράξεις της καμπυλότητας του χωροχρονικού συνεχούς που εκφράζονται μέσω βαρυτικών κυμάτων. Παρότι θεωρητικά γνωρίζουμε την ύπαρξη τους, τα βαρυτικά κύματα μέχρι σήμερα δεν είχαν ανιχνευτεί.

Οι όποιες αποδείξεις της ύπαρξης τους στηρίζονταν σε έμμεσα αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα από εκφυλισμό της τροχιάς κάποιου διαστρικού συστήματος. Στην επιστήμη όμως, η άμεση και απόλυτη απόδειξη είναι το παν. Αυτό έμελε να συμβεί σήμερα, έναν αιώνα μετά την δημοσίευση του Αϊνστάιν, με την ανακοίνωση που κάνουν την ώρα αυτή οι ερευνητές του πειράματος LIGO.

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη η συνέντευξη τύπου των ερευνητών του αμερικανικού πειράματος, με την επιστημονική κοινότητα να περιμένει με κομμένη την ανάσα. Αρκετοί άνθρωποι του χώρου της επιστήμης, κάνουν λόγο για την επιστημονική ανακοίνωση της δεκαετίας. Η σημασία της ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων είναι τεράστια και μπορεί να οδηγήσει σε πλήθος αποτελεσμάτων.

Οι προηγούμενες, αποτυχημένες προσπάθειες - Αυτή τη φορά, το πείραμα πέτυχε!


Η πρώτη ανακοίνωση ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων είχε γίνει το 1969, αλλά αποδείχτηκε λανθασμένη. Δύο δημοσιεύσεις, το 1969 και το 1970 ισχυρίζονταν πως είχαν βρει τις πρώτες ενδείξεις ύπαρξης βαρυτικών κυμάτων, που μάλιστα προέρχονταν από το κέντρο του γαλαξία μας. Οι εργασίες του Joseph Weber δεν επιβεβαιώθηκαν από την επιστημονική κοινότητα, με τον Αμερικανό επιστήμονα να γίνεται θέμα συζήτησης, αποσπώντας μάλιστα αρκετά αρνητικά σχόλια από συναδέρφους του.


Οι ιδέες και η αφοσίωση του Weber όμως γύρω από το εγχείρημα της ανίσχνευσης των κυμάτων του Αϊνστάιν αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για αρκετούς ερευνητές. Το 2014 έγινε μία ανάλογη ανακοίνωση από μια άλλη ερευνητική κοινοπραξία που όμως δεν είχε καλύτερη τύχη από αυτήν του Weber. Τώρα όμως, όπως τονίστηκε στην συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον, η ανίχνευση είναι αξιόπιστη. Τα βαρυτικά κύματα όντως υπάρχουν, και έχουν ανιχνευτεί.

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος εξηγεί τι ακριβώς ανιχνεύτηκε σήμερα


Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος, δημοσίευσε ένα βίντεο με το οποίο προσπαθεί να εξηγήσει τι ακριβώς σημαίνει η σημερινή ανακοίνωση, με ένα σχετικά απλό παράδειγμα.


Πάνω σε έναν δίσκο έχει πιαστεί με μανταλάκια ένα ελαστικό πανί. Αυτή, θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή αναπαράσταση του σύμπαντος. Στην καθημερινότητα μας, το σύμπαν είναι επίπεδο. Ζούμε και κινούμαστε χωρίς ο χώρος γύρω μας να μεταβάλλεται.

Ο Αϊνστάιν όμως, με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ήρθε να αποδείξει πως αυτή δεν είναι η πραγματική φύση του σύμπαντος. Η θεωρία του εξηγεί πως το σύμπαν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα ύφασμα. Ο,τι υπάρχει λοιπόν μέσα στο σύμπαν, αλλάζει την μορφή και το σχήμα του σύμπαντος, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο βίντεο.

Ενα «βαρύ» αντικείμενο τοποθετείτε στο κέντρο του υφάσματος, κάνοντας το σχήμα του διαφορετικό από πριν. Το σύμπαν έχει την τάση να διαστρέφεται γύρω από τις μαύρες τρύπες, όπως και το ύφασμα γύρω από τον κύβο.

Ενας πλανήτης τώρα, που στο βίντεο αναπαρίσταται από έναν βόλο, αποκτά τροχιά γύρω από την μαύρη τρύπα, αναπτύσσοντας ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα, προσεγγίζοντας την και εν τέλει «πέφτοντας» μέσα της. Οταν συμβαίνει αυτό, η μαύρη τρύπα ξεκινάει μια ταλάντωση. Σαν να βγαίνει από την ηρεμία της.

Από αυτήν την διαδικασία, παράγονται βαρυτικά κύματα τα οποία ταξιδεύουν προς πάσα κατεύθυνση στο σύμπαν. Αυτά τα κύματα ανίχνευσαν οι ερευνητές του LIGO. Η μελέτη τους αναμένεται να προκαλέσει επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ερευνούμε το σύμπαν.

iefimerida

Διαβάστε Περισσότερα »

Παγκόσμιας πρωτοτυπίας λύση ετοιμάζουν για την Κύπρο

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου


Η αυτοκαταστροφική λογική της «Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας


Στην -έως τα τώρα γνωστή- Κυπριακή Δημοκρατία θα έχουμε, φαίνεται, σύντομα ένα πρωτότυπο παγκόσμιο φαινόμενο. Η λεγόμενη διεθνής έννομη τάξη να παρανομεί ανοιχτά, προκειμένου να επιβραβευθεί ο εισβολέας και να γίνει μόνιμη και νόμιμη η τουρκική εισβολή-κατοχή του 1974. Ένα εξαρτώμενο από την Άγκυρα «διζωνικό-δικοινοτικό» προτεκτοράτο, που ούτε οι μεγαλύτεροι μαέστροι στην χάραξη συνόρων Εγγλέζοι, δεν θα φαντάζονταν! Με τη συναίνεση των «ΝΑΙναίκων» Ανα(ν)στασιάδηδων, όλου του «εκσυγχρονισμού» και των ΣταλινοΑΚΕΛικών.

Πρόκειται για μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Εδώ και δεκαετίες η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει εμπλακεί σε έναν ατέρμονο «διάλογο» με τον κατακτητή, προκειμένου να βρεθεί μια (όποια) «λύση» με «βάση τις διαπραγματεύσεις». Ας δούμε το θέμα κατάματα. Είναι δυνατόν να υπάρξει «λύση με βάση τις διαπραγματεύσεις», το μόρφωμα της «διζωνικής-δικοινοτικής»; Ή το Κυπριακό στην εποχή μας είναι θέμα/ζήτημα εισβολής-κατοχής, οπότε οφείλουμε να ξεκινήσουμε από άλλη αφετηρία;

Συζητάμε από καιρού εις καιρόν και για το Κυπριακό, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, εν Αθήναις… Συνήθως -σχεδόν πάντα- όταν τα πράγματα ζορίζουν. Όπως το 2004 κατά του Σχεδίου Aνάν, όπως τούτη την εποχή που σερβίρεται πάλι ένα νέο κατασκεύασμα «λύσης» τύπου Σχεδίου Ανάν. Όπου, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, έχουμε το «άτοπον» ενός υπό κατασκευήν ομοσπονδιακού «Συντάγματος» μιας «ομοσπονδίας» ή Συνομοσπονδίας με άνισα τα δύο εθνοτικά μέρη.

Ως συνήθως, πριν από την (επαν)έναρξη των όποιων διαπραγματεύσεων, προκύπτει σκλήρυνση της τουρκοκυπριακής πλευράς, βοηθούμενη και από την αιώνια εμμονή του ΑΚΕΛ να φαντάζεται πράγματα για τους Τουρκοκυπρίους που απλά δεν υφίστανται (ανάμεσα στα άλλα, το ΑΚΕΛ, για να ευλογήσει τα γένια του, ζητά η διαπραγμάτευση των δύο πλευρών να επανεκκινήσει από το σημείο όπου σταμάτησε το 2012 μεταξύ Ταλάτ-Χριστόφια). Τούτη τη φορά έχουμε και «ελευθέρας» από τον πολύ Νταβούτογλου προς τον Ακιντζί να αναλάβει αυτός τα «εσωτερικά» στη συμφωνία… (ενώ η Τουρκία θα κρατήσει τις εγγυήσεις και τη διεθνή φυσιογνωμία του νέου μορφώματος).

«Αμμοχωστοποίηση» του Κυπριακού


Επιστρατεύονται στη λογική αυτή, κυρίως από την τ/κ πλευρά, διάφορα μεταξύ των οποίων και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Σε συνέχεια μιας άλλης (πολλοστής) ελληνικής υποχώρησης, προβάλλεται ως θέμα ΜΟΕ (Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) η επιστροφή της περίκλειστης πόλεως της Αμμοχώστου. Η επιστροφή της Αμμοχώστου όμως, ήταν μέρος της Συμφωνίας Κυπριανού-Ντενκτάς το 1979 και περιελήφθη σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η απόδοσή της στην ελληνική πλευρά θα έπρεπε να γίνει ως χειρονομία καλής θελήσεως χωρίς οποιοδήποτε αντάλλαγμα.

Αντ’ αυτών, η σημερινή κυπριακή ηγεσία εγκατέλειψε την αρχή αυτή και παζαρεύει ανταλλάγματα για την επιστροφή της; Δέχεται να συζητά το θέμα πάνω στη βάση Μέτρων Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) και ακυρώνει μόνη της το σχετικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας; Με την επιπόλαιη αυτή στάση, οδηγεί το Κυπριακό σε μια επικίνδυνη «Αμμοχωστοποίηση» («Λιβανοποίηση»/«Φιλανδοποίηση» θα λέγαμε σε άλλες εποχές).

Πιέζουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις από κοινού με τους τ/κ για μια «δοκιμαστική» εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για το «απευθείας εμπόριο» για μια περίοδο πέντε ετών. Μετά τις αντιδράσεις συνδέουν την εφαρμογή του Κανονισμού με την επιστροφή της περίκλειστης πόλεως της Αμμοχώστου. Αφήνουν δηλαδή ανοικτό το θέμα -έναντι επιστροφής της περίκλειστης Αμμοχώστου-, να εφαρμοσθεί ο Κανονισμός για το «απευθείας εμπόριο», ήτοι η έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Κάποτε παίρνονται οι μεγάλες αποφάσεις.

Θεωρούν οι ηγεσίες στην Κύπρο ότι η Λύση θα βρεθεί με τις λεγόμενες διαπραγματεύσεις; Ή, πρέπει το θέμα να τεθεί εκ νέου: σε νέες βάσεις, ότι δηλαδή το Κυπριακό είναι πρωτίστως ζήτημα εισβολής-κατοχής; Ότι το Κυπριακό είναι κατεξοχήν θέμα αυτοδιάθεσης;

«Όχι διχοτόμηση, όχι ομοσπονδία», φωνάζαμε στους δρόμους μετά τη Μεταπολίτευση, σε όλη τη δεκαετία του ’70 (θυμάμαι καλά γιατρέ μου;) και ύστερα, ακολούθησαν τα γνωστά: «Η Κύπρος είναι μακριά», άρχισε η εσωτερική αποδόμηση με το ρίξιμο ευθυνών και «στα δύο μέρη», το λεγόμενο «Εθνικό Κέντρο» αποποιήθηκε των όποιων ευθυνών του… Κατρακύλα στην κατρακύλα, υποχώρηση στην υποχώρηση, φτάσαμε πάλι στο παρά δευτερόλεπτο.

Είναι γνωστό πως απεσοβήθη παρόμοια κατάσταση το 2004, κατά του κατάπτυστου Σχεδίου Ανάν, με 150 νοματαίους να διαδηλώνουμε στα Προπύλαια με χιονάκι, μόνοι σε μια Αθήνα των 4,5 εκατομμυρίων, όπου το «πολιτικό προσωπικό», με ελάχιστες εξαιρέσεις, είχε πει το μεγάλο «ναι». Και σωθήκαμε από τον Τάσσο (Παπαδόπουλο). Να ’μαστε πάλι ξανά σήμερα μπροστά σε αντίστοιχη λύση: διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία. Πλήρως νομιμοποιημένη πλέον εγκατάσταση της Τουρκίας στη Μεγαλόνησο.

Ακιντζί και Ανα(ν)στασιάδης οργιάζουν…


Συνομιλεί η ελληνοκυπριακή πλευρά με τη συναίνεση του πάλαι ποτέ «Εθνικού Κέντρου» (το οποίο ανάμεσα στα άλλα τραγελαφικά, έσπευσε διά στόματος του σημερινού ΥΠΕΞ να προτείνει να παραιτηθεί η χώρα από «Εγγυήτρια δύναμη», αν το πράξουν οι άλλες δύο – δηλαδή: η μάνα των διχοτομήσεων παγκοσμίως, τα εγγλέζικα ιμπεριαλιστικά σκυλιά, και ο Τούρκος εισβολέας! Έλεος!) με τον Ακιντζί. Μα τι (σας) λέει ο Ακιντζί που τόσο σας συγκινεί; «Στην-ΤΔΒΚ υπάρχει κράτος και μάλιστα ίσο με εκείνο του Νότου», «Δεν δεχόμαστε αυτό που λέει η ελληνική πλευρά, ότι εγώ είμαι κυρίαρχο κράτος και εσείς είστε οι πολίτες». «Οι Τούρκοι έποικοι, οι άνθρωποι αυτοί ρίζωσαν, έκαναν οικογένειες και επ’ ουδενί πρέπει να εκδιωχθούν για να γυρίσουν πίσω στην Τουρκία» και άλλα παρεμφερή.

«Όπως στις περιπτώσεις Ταλάτ και Έρογλου, έτσι και στην περίπτωση Ακιντζί σε ένα πράγμα συμφωνούν οι Τουρκοκύπριοι πολιτικοί: ότι δηλαδή στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη και η λύση θα πρέπει να βρεθεί στη βάση ένωσης των δύο κρατών. Απλώς οι δύο διαφωνούν με τον Έρογλου ως προς τις λεπτομέρειες της μορφής της λύσης. Με αυτή τη λογική είναι όλοι τους πλήρως ευθυγραμμισμένοι με τη στρατηγική στοχοθεσία της Τουρκίας στο Κυπριακό. Επομένως, η ουσία του ερωτήματος δεν αφορά στην πιθανότητα αλλαγής της τουρκικής στρατηγικής, αλλά της τουρκικής τακτικής των τελευταίων ετών στο Κυπριακό…». (Ιακώβου)

Προκύπτει από την πλευρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, την ελληνοκυπριακή αν θέλετε, μια -αυτοκαταστροφική- λογική με τη λεγόμενη «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία».

Εμείς αμετανόητοι και πιστοί στις αρχές του ενιαίου της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, θεωρούμε πως: Οποιαδήποτε «Συμφωνία» στη βάση της «διζωνικής-δικοινοτικής», οποιαδήποτε απομάκρυνση από την ουσία του προβλήματος, ότι το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής, οφείλει να είναι εξαρχής απορριπτέα. Όλα τα άλλα, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις…

Το Κυπριακό είναι κατεξοχήν θέμα αυτοδιάθεσης.

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένα hot spot και να καίει

by To Skouliki Tom


Σφοδρές αντιδράσεις έχει προκαλέσει στους κατοίκους της Κω η απόφαση της Κυβέρνησης να φτιάξει hot spot στο νησί τους, ώστε να γίνει πραγματικότητα η υπόσχεση του Αντώνη Σαμαρά για δωρεάν ασύρματο wi-fi για όλους.

Για όσους δε γνωρίζουν, τα hot spot είναι κέντρα καταγραφής, διαπίστευσης και ταυτοποίησης των προσφύγων, όπου οι πρόσφυγες θα παραμένουν το πολύ 72 ώρες και μετά θα αφήνονται στο έλεος του Θεού.

Με λίγα λόγια, τα hot spot είναι μίνι στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Και παπάρια, σιγά μη μένουν μόνο 72 ώρες. Εκεί τους βλέπω να ξεχειμωνιάζουν.

Οι συζητήσεις για τη δημιουργία hot spot στα νησιά έχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι αλλά τότε πλησίαζαν οι εκλογές και ο Αλέξης Τσίπρας χρειαζόταν τις ψήφους του Πάνου Καμμένου, που έλεγε ότι δε θα επιτρέψει να γίνουν hot spot στα νησιά και πρότεινε η καταγραφή των προσφύγων να γίνεται σε πλοία.

Εγώ λέω να τους καταγράφουν μέσα στις βάρκες ενώ θαλασσοπνίγονται. Αν καταγραφείς σώζεσαι, αν δεν καταγραφείς σε τρώνε τα σκυλόψαρα.

Είναι πολύ λογικό οι Κώες να αντιδρούν, αφού μόλις οι πρόσφυγες μάθουν ότι μετά τη μάχη με τα κύματα θα κλείνονται πίσω από συρματοπλέγματα και θα τους φυλάνε μπάτσοι, θα κάνουν ουρές στα παράλια της Τουρκίας για να περάσουν απέναντι και να ζήσουν το ελληνικό όνειρο.

Βέβαια, υπάρχει ένα πρόβλημα, αφού όποιον πρόσφυγα κι αν ρωτήσεις θα σου πει ότι δε θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Όλοι λένε ότι θέλουν να πάνε στην Ευρώπη. Μέχρι και οι πρόσφυγες έχουν πάρει χαμπάρι τι ταλιμπανέζοι είμαστε.

Οι Κώες που αντιδρούν λένε ότι δεν έχουν καμία όρεξη να δέχονται πρόσφυγες στο νησί τους, εκτός αν η Ακαδημία Αθηνών αναθεωρήσει και συμπεριλάβει στις υποψηφιότητες για το Νόμπελ Ειρήνης και τον Νότη Σφακιανάκη, που είναι από την Κω και αποκαλούσε τους πρόσφυγες βιαστές.

Από την άλλη, υπάρχει η σκέψη τα hot spot να μεταφερθούν στη Βουλγαρία, που έχει χαμηλή φορολόγηση και φθηνότερο εργατικό δυναμικό.

Όρεξη να υπάρχει, παιδιά, και λύσεις θα βρεθούν.

Μόνο μην κάνετε κανά αστείο και ρωτήσετε για το θέμα τους άμεσα ενδιαφερόμενους, δηλαδή τους πρόσφυγες.

Οι πρόσφυγες είναι καλοί μόνο όταν πληρώνουν 5 ευρώ για μια φόρτιση κινητού και κλείνουν δωμάτια στα ξενοδοχεία σε τιμές high season. Τώρα που η high season πλησιάζει και θα αρχίσουν να καταφτάνουν οι πρώτοι τουρίστες, οι πρόσφυγες είναι ανεπιθύμητοι.

Δε μας νοιάζει ΕΝΦΙΑ, ασφαλιστικό, ανεργία, φτώχεια. Μας νοιάζει να κάνουμε δημοψήφισμα για το hot spot.

Ε, κάντε το, να σας γράψει κι εσάς στα παπάρια του ο Αλέξης να τελειώνουμε.

Πάντως, εγώ, μέσα σε όλον αυτό το χαμό, διακρίνω μια πολύ θετική εξέλιξη.

Από λαθρομετανάστες που τους αποκαλούσαν όλοι πριν από 2 χρόνια – μετανάστες στην καλύτερη – τώρα οι περισσότεροι τους αποκαλούν πρόσφυγες.

Μπορεί σε καμιά 100ετία να καταλάβουν ότι πάνω από όλα είναι άνθρωποι.

(Ανήθικο δίδαγμα: Εν τω μεταξύ, ο Ερντογάν, σαν άλλος Πάνος Καμμένος, απειλεί ότι αν η Ευρωπή δεν του δώσει 6 δις και δεν χαλαρώσει τις θεωρήσεις για τα τουρκικά διαβατήρια που μπαίνουν στη Σένγκεν , θα κατακλύσει την Ελλάδα και τη Βουλγαρία με πρόσφυγες. Μάλιστα, διαβάζω ότι μπαίνει στο παιχνίδι και το ΝΑΤΟ που θα εξασφαλίσει, λέει, την ασφαλή θαλάσσια διέλευση των προσφύγων και θα χτυπήσει τους διακινητές. Το ΝΑΤΟ, φίλε, που με τις επεμβάσεις του στη Μέση Ανατολή είναι υπεύθυνο για το προσφυγικό. Ο λόγος είναι προφανής. Πρώτον, θα αναβαθμιστεί ο ρόλος της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεύτερον, θα στρωθεί ο δρόμος για μια ακόμα νατοϊκή επέμβαση, αυτή τη φορά στη Συρία. Ποια η θέση τη Ελλάδας απέναντι στη συμφωνία Μέρκελ-Νταβούτογλου. Καμία, απλώς μας ανακοινώθηκε. Για γκρέμισμα του φράχτη και τερματισμό του πολέμου στη Συρία, ούτε λόγος. Αυτά είναι υψηλή πολιτική.)

(Ανήθικο δίδαγμα no. 2: Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας αφιέρωσε τη συμφωνία με το ΝΑΤΟ στους 3 νεκρούς αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού. Εκεί που τελειώνει η γελοιότητα, αρχίζει ο Πάνος Καμμένος.)

Ένα like και να καίει στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges/

Διαβάστε Περισσότερα »

Η κοινωνία θέτει τις δικές της «κόκκινες γραμμές»

Του Βασίλη Ξυδιά


Ο λαϊκός παράγοντας επανέρχεται στο προσκήνιο καθορίζοντας τις πολιτικές εξελίξεις


Καθώς η αντίδραση της κοινωνίας κλιμακώνεται το ερώτημα είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσουν τα πράγματα. Μέχρι πού μπορούν να το πάνε οι εξαγριωμένοι αγρότες και οι άλλες αγανακτισμένες επαγγελματικές ομάδες, που βλέπουν πλέον πως η εφαρμογή του μνημονίου δεν τους κάνει απλώς φτωχότερους, αλλά τους καταστρέφει ολοσχερώς· τους στερεί την επαγγελματική και κοινωνική τους υπόσταση.

Είναι σαφές ότι σ’ αυτήν τουλάχιστον τη φάση ο κοινωνικός ξεσηκωμός δεν μπορεί να απαντήσει ούτε στο γενικό πολιτικό πρόβλημα της χώρας, ούτε στο πρόβλημα της παραγωγικής της ανασυγκρότησης. Δεν είναι ένα κίνημα θετικής διεξόδου, ούτε από πολιτική, ούτε από κοινωνική ή αναπτυξιακή άποψη. Είναι όμως ξεκάθαρα ένα κίνημα αντίστασης. Είναι η κοινωνία που εισβάλλει αναπάντεχα στο πολιτικό προσκήνιο, θέτοντας εμπόδιο στη συντελούμενη μνημονιακή καταστροφή τις δικές της «κόκκινες γραμμές», πραγματικές αυτή τη φορά.

Επιφυλάξεις


Είναι όντως έτσι; Αναρωτιούνται οι απαισιόδοξοι. Πόσο ισχυρές είναι αυτές οι κοινωνικές «κόκκινες γραμμές»; Ας πάρουμε, φερ’ ειπείν, τους αγρότες που είναι η αιχμή του λαϊκού ξεσηκωμού. Πόσο απαλλαγμένα είναι τα αγροτικά μπλόκα και γενικότερα ο αγροτικός κόσμος από τα παλιά «διεκδικητικά» στερεότυπα και από πιθανές αυταπάτες για «εφικτές βελτιώσεις» στα κυβερνητικά σχέδια; Μήπως η επιρροή των παλαιών αγροτοσυνδικαλιστών με την κομματική νοοτροπία και την εξυπναδίστικη διαπραγματευτική λογική οδηγήσει τελικά σε υποχώρηση, με κάποια ίσως ανταλλάγματα (π.χ. περί τα τέλη Φεβρουαρίου που οι αγρότες οφείλουν κανονικά να επιστρέψουν στα χωράφια τους); Και μήπως η παρουσία χρυσαυγιτών ή δεξιών εκτρέψει τελικά την κατάσταση; Πόση είναι, τέλος πάντως, η επιρροή των νέων, μη εξαρτημένων από κόμματα στελεχών; Μπορούν αυτοί, και σε ποιο βαθμό, να δώσουν άλλη δυναμική στα πράγματα;

Εύλογα ερωτήματα, τα οποία όμως δεν μπορούν να απαντηθούν από «εξωτερικούς παρατηρητές». Όσοι έχουν τέτοιες απορίες, αν δεν είναι προσχηματικές, θα πρέπει να μπουν οι ίδιοι μέσα στον χορό για να δούνε εκ των ένδον πώς κανείς χορεύει. Στο κάτω κάτω ακόμα και ο πιο απαισιόδοξος οφείλει να παραδεχθεί πως, ως τώρα τουλάχιστον, το κίνημα δεν έχει πέσει σε χοντρές παγίδες. Αντιθέτως, έχει δείξει δείγματα ωριμότητας και σταθερότητας. Για παράδειγμα, είναι εντυπωσιακή η ομοφωνία με την οποία οι εκπρόσωποι των μπλόκων έχουν αποφύγει να πέσουν στην παγίδα του δήθεν «διαλόγου», στην οποία ήθελε να τους παρασύρει η κυβέρνηση. Κι είναι επίσης εντυπωσιακή η ψυχραιμία και η αποφασιστικότητα με την οποία κινήθηκαν τους πέντε αυτούς μήνες μετά τον εκλογικό θρίαμβο των μνημονιακών δυνάμεων, ώστε να φτάσουμε σήμερα σ’ έναν πραγματικά καθολικό αγροτικό ξεσηκωμό, με μια τέτοια κοινωνική αποδοχή που δεν είχαν ποτέ οι αγροτικές κινητοποιήσεις στο παρελθόν. Θα πρέπει αυτό να πιστωθεί στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, νεότερες ή παλαιότερες, που χειρίστηκαν ώς τώρα τα πράγματα.

Περιεχόμενο και σκοπός του αγώνα


Υπάρχουν και σκοτεινά σημεία· δεν υπάρχει αμφιβολία. Το πρώτο και το πιο σημαντικό αφορά το περιεχόμενο και τον ίδιο τον στόχο της κινητοποίησης. Κι ας δεχτούμε εδώ ότι το περιεχόμενο δεν μπορεί για την ώρα να είναι άλλο από την άρνηση των μνημονιακών μέτρων. Θα ήταν ευχής έργο αν υπήρχαν κάποια κομμάτια του αγροτικού κινήματος που να θέτουν το ζήτημα μιας εναλλακτικής στρατηγικής ή άμεσων πρωτοβουλιών για την ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα, αλλά είναι σαφές ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Ακόμα κι αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία, δεν μπορούν ακόμα να δώσουν το στίγμα τους στον πολιτικό αγώνα. Κρατάμε, λοιπόν, την εκκρεμότητα και εστιάζουμε στην απόρριψη των μέτρων που διαλύουν τον σημερινό αγρότη παραγωγό.

Πόσο αποφασισμένοι είναι οι αγρότες των μπλόκων να επιμείνουν στην απόρριψη αυτών των μέτρων μέχρι τέλους; Οι ίδιοι δηλώνουν ομόφωνα, με όλους τους τρόπους, ότι δεν πρόκειται να κάνουν πίσω. Και δείχνουν όντως πειστικοί στη δήλωσή τους αυτή. Φαίνεται, όμως, πως υπάρχουν αρκετοί που το λένε αυτό με ειλικρίνεια μεν, έχοντας όμως την ελπίδα πως η κυβέρνηση τελικά κάπου θα υποχωρήσει. Σφάλλουν προφανώς. Δεν έχει γίνει ακόμα σε όλους σαφές ότι η κυβέρνηση, ακόμα κι αν το ήθελε, δεν μπορεί να υποχωρήσει. Δεν της αφήνει αυτό το περιθώριο η συμφωνία που υπέγραψε, και οι επίτροποι που την επιτηρούν.

Το κρίσιμο, από την άποψη αυτή, είναι να συνειδητοποιήσει όλος ο αγροτικός κόσμος, όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, πως η διάλυση της αγροτιάς, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελματιών και της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας δεν είναι μια ατυχής παρενέργεια των μνημονίων, αλλά είναι ένας από τους βασικούς τους σκοπούς. Είναι ο κύριος στόχος και η απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε επανεκκίνηση της ανάπτυξης στη χώρα προς την κατεύθυνση που τη φαντάζεται το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Κι αυτό θέτει τους αγρότες και όλη την κοινωνία μπροστά σ’ έναν μακρόχρονο αγώνα αντοχής, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα βρίσκεται στα πράγματα.

Μορφές δράσης


Κι έτσι ερχόμαστε στο δεύτερο σκοτεινό σημείο, που αφορά τις μορφές του αγώνα. Η αίσθηση ότι η κυβέρνηση, πιεζόμενη, μπορεί τελικώς να υποχωρήσει, οδηγεί και σε αντίστοιχες μορφές αγώνα, που ακόμα κι αν μοιάζουν ακραίες, παραμένουν κατά βάση διεκδικητικές και δεν μπορούν να έχουν την απαιτούμενη διάρκεια. Τέτοια είναι, για παράδειγμα, η περίπτωση του μπλοκαρίσματος των δρόμων γενικώς και αορίστως· μορφή αγώνα κληρονομημένη από το αμαρτωλό παλαιοσυνδικαλιστικό παρελθόν. Νομίζουν ίσως αυτοί που την υιοθετούν πως μπλοκάροντας κάποιες από τις λειτουργίες της κοινωνίας ασκούν πίεση στην κυβέρνηση. Αλλά, όπως είπαμε, τι πίεση να νιώσει ο Τσίπρας (και ο κάθε Τσίπρας) από τα αγροτικά τρακτέρ, όταν τον έχουν ήδη λιώσει τα γερμανικά… Πάντσερ;

Ενδιαφέρουσα από την άποψη αυτή και σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση υπήρξε η τακτική που ακολούθησαν οι αγρότες στο μπλόκο του Ισθμού. Άνοιξαν κατ’ επανάληψη τα διόδια, αφήνοντας τον κόσμο να περνάει δωρεάν. Φαίνεται όμως ότι η κλιμάκωση των πραγμάτων έφερε στην επιφάνεια κλασικά αντανακλαστικά, κάνοντας το μπλόκο του Ισθμού να επιστρέψει στις παλαιότερες μεθόδους του γνωστού μπλοκαρίσματος. Εδώ λειτουργεί ακόμα η αδράνεια, δυστυχώς.

Δεν παύουν όμως να υπάρχουν και ενθαρρυντικά δείγματα. Τις προάλλες, Τετάρτη 3/2, οι αγρότες στο Άργος, την Ιεράπετρα κ.ά. μετέφεραν τη δράση τους στο κέντρο των πόλεων, προβαίνοντας σε καταλήψεις τραπεζών (συμβολικές προς ώρας), που θέτουν στο στόχαστρο τους ηθικούς αυτουργούς και τους τελικούς ωφελούμενους από την καταστροφή. Έξυπνη κίνηση! Ενδιαφέρον έχει επίσης η απόφαση που έλαβαν την Τετάρτη οι λογιστές και φοροτεχνικοί στο Οικονομικό Επιμελητήριο Αθηνών για αποχή από την υποβολή δηλώσεων. Αυτό ακριβώς χρειάζεται! Μορφές απεργίας και πολιτικής ανυπακοής που δεν μπλοκάρουν τις αναγκαίες λειτουργίες της κοινωνίας (κυκλοφορία, μεταφορές, εκπαίδευση, υγεία κ.λπ.) αλλά εκείνες που αφορούν την άσκηση της πολιτικής εξουσίας, τον σκληρό πυρήνα της Διοίκησης και την εφαρμογή των μνημονίων (π.χ. εισπρακτικοί μηχανισμοί).

Ξεπερνώντας τα στερεότυπα


Όπως έγραφε ο Δημήτρης Κοδέλας στο προηγούμενο φύλλο του Δρόμου, «στην κρίσιμη αυτή καμπή έχει σημασία τα περιεχόμενα και οι μορφές να είναι τέτοια ώστε: α) να δημιουργούν ενότητα στους αγωνιζόμενους αγρότες και στα διαφορετικά μπλόκα, β) να καλλιεργούν την ενότητα με τις υπόλοιπες πληττόμενες κοινωνικές τάξεις, περιορίζοντας τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που επιδιώκει η κυβέρνηση, γ) να διατηρούν/αυξάνουν τη μαζική συμμετοχή και την πραγματική συμμετοχή και δημοκρατία, δ) να εμβαθύνουν την συζήτηση γύρω από το παραγωγικό ζήτημα και τη διέξοδο της χώρας». (Ο αγώνας επιβίωσης των αγροτών μπορεί να ανοίξει δρόμους, ΔτΑ φ. 297, 30/1/2016, σελ. 6-7). Τα πράγματα δεν είναι απλά, ακόμα κι αν παραβλέψουμε για την ώρα το δ΄ σημείο. Η αδράνεια από τις παλαιές αντιλήψεις και συνήθειες είναι ισχυρή. Οι δυσκολίες μεγάλες.

Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως το κίνημα είναι ζωντανό, αυθεντικό και σε μεγάλο βαθμό ακηδεμόνευτο. Και μέρα με τη μέρα αποκτά συνείδηση των προβλημάτων και αναζητά λύσεις. Πέντε μόλις μήνες μετά την εκλογή μιας πανμνημονιακής Bουλής ο λαϊκός ριζοσπαστισμός αναδεικνύεται και πάλι σε πρωταγωνιστικό πολιτικό παράγοντα, παρ’ όλους τους περιορισμούς, τις αντιφάσεις και τις ανακολουθίες του. Όπως το 2011 στις πλατείες. Όπως τον Ιούλιο του 2015 με το δημοψήφισμα. … Και δεν αποκλείεται να είναι αυτός ο λαϊκός παράγοντας που θα καθορίσει άμεσα τις πολιτικές εξελίξεις επιτείνοντας αποφασιστικά το κυβερνητικό αδιέξοδο.

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »